Asortyment produktów firmy to łączna oferta produktów oferowanych przez daną organizację. Linia produktów to grupa produktów w ramach asortymentu, które są ze sobą ściśle powiązane, ponieważ działają w podobny sposób, są sprzedawane tym samym grupom klientów, są sprzedawane w tych samych punktach sprzedaży lub mieszczą się w określonych przedziałach cenowych. Decyzje dotyczące linii produktów dotyczą kombinacji poszczególnych produktów oferowanych w danej linii. Odpowiedzialność za daną linię produktów spoczywa na menedżerze linii produktów (czasami nazywanym menedżerem grupy produktów), który nadzoruje kilku menedżerów produktów, którzy z kolei odpowiadają za poszczególne produkty w ramach linii. Produkt to odrębna jednostka w linii produktów, którą można odróżnić od siebie rozmiarem, ceną, wyglądem lub inną cechą. Decyzje dotyczące linii produktów są zazwyczaj uwzględniane w planie marketingowym na poziomie działu, który określa zmiany w liniach produktów i alokację produktów w każdej linii. Menedżerowie linii produktów zazwyczaj mają następujące obowiązki: (1) Rozważenie rozszerzenia danej linii produktów; (2) Rozważenie usunięcia produktów z linii produktów; (3) ocenić wpływ dodawania i usuwania produktów na rentowność innych pozycji w ofercie; oraz (4) przydzielić zasoby do poszczególnych produktów w ofercie na podstawie strategii marketingowych rekomendowanych przez menedżerów produktów. Jedną ze strategii, które organizacje mogą zastosować, aby pomóc w sprzedaży swoich produktów, jest wykorzystanie strategii identyfikacji marki. Identyfikację marki definiuje się ogólnie jako tworzenie marki z pozytywnymi korzyściami dla konsumentów, co skutkuje lojalnością konsumentów i powtarzalnością zakupów. Inne korzyści płynące z identyfikacji marki obejmują (1) silną rozpoznawalność w sklepach, (2) silniejszą konkurencję o produkty konkurencji, (3) lepszą dystrybucję oraz (4) lepszą pozycję na półce sklepowej. Organizacje mają do dyspozycji cztery podstawowe rodzaje brandingu: nazwy marek indywidualnych, nazwy marek rodzinnych, nazwy marek linii produktów i nazwy marek korporacyjnych. Nazwy marek indywidualnych mogą być wykorzystywane do budowania identyfikacji marki bez odwoływania się do zintegrowanej linii produktów lub nazwy korporacyjnej. Każda marka jest sprzedawana indywidualnie i sama w sobie jest niezależna. Nazwy marek rodzinnych wiążą się z odwrotną strategią - włączeniem całego asortymentu produktów firmy pod jedną nazwą rodzinną. Nazwę korporacyjną, a nie markę, podkreśla się, aby podkreślić wysoką jakość marki organizacji. Może to obniżyć koszty reklamy i marketingu. Nazwy marek produktów to strategia pośrednia między strategią nazwy indywidualnej a strategią nazwy marki rodzinnej. Wszystkie marki w ramach linii produktów mają wspólną nazwę. Nazwy marek produktów są stosowane, gdy firma produkuje zróżnicowane linie produktów, które wymagają oddzielnej identyfikacji. Niektóre firmy stosują strategię nazwy marki korporacyjnej. Strategia ta łączy silną jednostkę korporacyjną z marką, zachowując jednocześnie jej indywidualność. W przypadku sukcesu zapewnia ona korzyści zarówno marki rodzinnej, jak i strategii nazwy marki indywidualnej. Ważną koncepcją dla każdego menedżera linii produktów jest cykl życia produktu, który definiuje się jako różne etapy, przez które przechodzi produkt (wprowadzenie, wzrost, dojrzałość i schyłek). Podstawową funkcją etapu wprowadzenia jest stworzenie solidnej nazwy marki dla nowego produktu. Reklamy telewizyjne, internetowe, radiowe i prasowe są skoordynowane, aby zapewnić maksymalną rozpoznawalność marki. W fazie wzrostu firma koncentruje się na budowaniu lojalności wobec konkretnego produktu, a także stara się wprowadzać drobne ulepszenia. Reklama podkreśla zalety produktu, ponieważ jego nazwa jest już znana. Wraz z początkiem fazy dojrzałości sprzedaż zaczyna spadać z powodu rosnącej konkurencji, zmian w zachowaniach konsumentów lub postępu technologicznego, który sprawia, że produkt staje się mniej pożądany niż produkty konkurencji. Na tym etapie firma może zdecydować się na zainwestowanie ograniczonych środków w kampanię reklamową, aby zwiększyć sprzedaż lub stworzyć nowy wizerunek. Dodatkowo, można wprowadzić drobne zmiany w opakowaniu (np. nową etykietę), aby ponownie przyciągnąć konsumentów. Faza spadku następuje, gdy sprzedaż zaczyna spadać. Firma musi wybrać między modyfikacją produktu w celu zwiększenia sprzedaży a zaprzestaniem jego produkcji, gdy w końcu nie będzie w stanie generować akceptowalnych zysków. Cykl życia produktu jest niezwykle ważnym elementem, gdy firma dokonuje przeglądu swojej linii produktów. Jednym z najlepszych sposobów na wydłużenie cyklu życia produktu i linii produktów jest strategia rewitalizacji. Stosując tę taktykę, firma zmienia plan marketingowy i poszukuje nowych rynków zbytu dla istniejącej linii produktów i produktów w jej obrębie. Również w tym przypadku kluczowe jest skuteczne pozycjonowanie produktu w nowych segmentach rynku. Inną metodą wykorzystywaną do wydłużenia cyklu życia linii produktów jest strategia modernizacji linii, która koncentruje się na modernizacji całej linii produktów lub modernizacji konkretnych produktów w ramach linii, aby wzbudzić nowe zainteresowanie konsumentów produktem lub całą linią produktów. Inne ogólne strategie linii produktów obejmują dodawanie linii produktów, usuwanie linii produktów oraz strategię utrzymywania. Dodawanie linii produktów polega na dodawaniu nowych produktów do linii produktów, aby objąć nowe segmenty rynku. Usuwanie linii produktów polega na usuwaniu produktu, który nie radzi sobie dobrze lub nie przynosi wystarczających zysków. Strategia utrzymywania polega na utrzymaniu status quo. Linia produktów pozostaje taka sama i nie są planowane żadne większe modyfikacje ani zmiany strategii marketingowej. Aby uzyskać rentowną linię produktów, menedżer linii produktów będzie musiał zastosować różne strategie.

ASORTYMENT PRODUKTÓW

Asortyment produktów firmy, który jest ogólnie definiowany jako łączna liczba produktów oferowanych przez daną organizację, składa się zarówno z linii produktów, jak i z produktów indywidualnych. Linia produktów to grupa produktów w asortymencie, które są ze sobą ściśle powiązane, ponieważ działają w podobny sposób, są sprzedawane tym samym grupom klientów, są sprzedawane za pośrednictwem tych samych typów punktów sprzedaży lub mieszczą się w określonych przedziałach cenowych. Produkt to odrębna jednostka w asortymencie, którą można odróżnić od siebie rozmiarem, ceną, wyglądem lub inną cechą. Na przykład wszystkie kursy oferowane przez uniwersytet stanowią jego asortyment produktów; kursy na wydziale marketingu stanowią linię produktów; a podstawowy kurs marketingu jest produktem. Decyzje dotyczące produktów na tych trzech poziomach są zazwyczaj dwojakiego rodzaju: te, które dotyczą szerokości (różnorodności) i głębokości (asortymentu) asortymentu produktów, oraz te, które dotyczą zmian w asortymencie produktów zachodzących w czasie. Głębokość (asortyment) asortymentu produktów odnosi się do liczby produktów oferowanych w ramach każdej linii; szerokość (różnorodność) odnosi się do liczby linii produktów oferowanych przez firmę.

ZARZĄDZANIE ASORTYMENTEM PRODUKTÓW I ODPOWIEDZIALNOŚĆ

Dla każdej organizacji niezwykle ważne jest posiadanie dobrze zarządzanego asortymentu produktów. Większość organizacji dzieli zarządzanie asortymentem produktów, linią produktów i samym produktem na trzy różne poziomy. Decyzje dotyczące asortymentu produktów dotyczą kombinacji linii produktów oferowanych przez firmę. Zarządzanie asortymentem produktów firmy jest obowiązkiem najwyższego kierownictwa. Do podstawowych decyzji dotyczących asortymentu produktów należą: (1) przegląd asortymentu istniejących linii produktów; (2) dodawanie nowych linii do asortymentu produktów i usuwanie istniejących linii z asortymentu produktów; (3) określenie względnego nacisku na nowe w porównaniu z istniejącymi liniami produktów w asortymencie; (4) określenie odpowiedniego nacisku na rozwój wewnętrzny w porównaniu z przejęciami zewnętrznymi w asortymencie produktów; (5) ocena skutków dodania lub usunięcia linii produktów w odniesieniu do innych linii w asortymencie produktów; oraz (6) prognozowanie wpływu przyszłych zmian zewnętrznych na asortyment produktów firmy. Decyzje dotyczące asortymentu produktów dotyczą kombinacji poszczególnych produktów oferowanych w ramach danej linii. Menedżer linii produktów nadzoruje kilku menedżerów produktów, którzy odpowiadają za poszczególne produkty w linii. Decyzje dotyczące linii produktów są zazwyczaj uwzględniane w planie marketingowym na poziomie dywizji. Taki plan określa zmiany w liniach produktów i alokacje do produktów w każdej linii. Zasadniczo menedżerowie linii produktów mają następujące obowiązki: (1) rozważanie rozszerzenia danej linii produktów; (2) rozważanie kandydatów do usunięcia z linii produktów; (3) ocena wpływu dodawania i usuwania produktów na rentowność innych pozycji w linii; oraz (4) alokacja zasobów do poszczególnych produktów w linii na podstawie strategii marketingowych rekomendowanych przez menedżerów produktów. Decyzje na pierwszym poziomie zarządzania produktem dotyczą miksu marketingowego dla indywidualnej marki/produktu. Decyzje te należą do menedżera marki (czasami nazywanego menedżerem produktu). Decyzje dotyczące miksu marketingowego dla marki są reprezentowane w planie marketingowym produktu. Plan dla nowej marki określałby poziom cen, wydatki na reklamę w nadchodzącym roku, kupony, rabaty handlowe, infrastrukturę dystrybucyjną oraz pięcioletnie zestawienie prognozowanej sprzedaży i zysków. Plan dla istniejącego produktu koncentrowałby się na wszelkich zmianach w strategii marketingowej. Niektóre z tych zmian mogłyby obejmować rynek docelowy produktu, wydatki na reklamę i promocję, charakterystykę produktu, poziom cen i zalecaną strategię dystrybucji.

OGÓLNY PRZEBIEG PRACY ZARZĄDZANIA

Najwyższe kierownictwo formułuje cele korporacyjne, które stają się podstawą planowania linii produktów. Menedżerowie linii produktów formułują cele dla swojej linii, aby pomóc menedżerom marek w opracowaniu miksu marketingowego dla poszczególnych marek. Strategie marki są następnie formułowane i włączane do planu linii produktów, który z kolei jest włączany do planu korporacyjnego. Plan korporacyjny szczegółowo opisuje zmiany w liniach produktów firmy i określa strategie rozwoju. Po sformułowaniu planów alokacje finansowe przechodzą z najwyższego kierownictwa do linii produktów, a następnie do kierownictwa marki w celu wdrożenia. Wdrożenie planu wymaga śledzenia wyników i dostarczania danych z marki do linii produktów do kierownictwa najwyższego kierownictwa w celu oceny i kontroli. Ocena bieżącego planu staje się pierwszym krokiem kolejnego cyklu planowania, gdyż stanowi podstawę do zbadania bieżącej oferty firmy i zalecenia modyfikacji w oparciu o dotychczasowe wyniki.

ANALIZA ASORTYMENTU PRODUKTÓW

Ponieważ kadra kierownicza najwyższego szczebla ponosi ostateczną odpowiedzialność za asortyment produktów i wynikające z niego zyski lub straty, często analizuje asortyment produktów firmy. Pierwsza ocena dotyczy obszaru możliwości w danej branży lub na danym rynku. Możliwości są zazwyczaj definiowane w kategoriach bieżącego wzrostu branży lub potencjalnej atrakcyjności inwestycyjnej. Drugim kryterium jest zdolność firmy do wykorzystania możliwości, która opiera się na jej obecnej lub potencjalnej pozycji w branży. Pozycję firmy można mierzyć udziałem w rynku, jeśli jest ona obecna na rynku, lub zasobami, jeśli rozważa wejście na rynek. Te dwa czynniki - możliwości i zdolność firmy do ich wykorzystania - dają firmie cztery różne możliwości wyboru.

1. Duże możliwości i zdolność do ich wykorzystania skutkują wprowadzaniem przez firmę nowych produktów lub poszerzaniem rynków zbytu dla istniejących produktów, aby zapewnić sobie przyszły wzrost.
2. Małe możliwości, ale silna obecna pozycja rynkowa zazwyczaj skutkuje próbami utrzymania pozycji przez firmę w celu zapewnienia bieżącej rentowności.
3. Duże możliwości, ale brak zdolności do ich wykorzystania skutkują albo (a) próbą pozyskania niezbędnych zasobów, albo (b) decyzją o zaniechaniu dalszego wykorzystywania możliwości na tych rynkach.
4. Małe możliwości i słaba pozycja rynkowa skutkują albo (a) unikaniem tych rynków, albo (b) wyzbywaniem się istniejących produktów na tych rynkach.

Opcje te stanowią podstawę dla firmy do oceny nowych i istniejących produktów w celu osiągnięcia równowagi między obecnym a przyszłym wzrostem. Analiza ta może spowodować zmianę asortymentu produktów, w zależności od decyzji kierownictwa. Najczęściej stosowanym podejściem do analizy portfela produktów jest model opracowany przez Boston Consulting Group (BCG). Analiza BCG kładzie nacisk na dwa główne kryteria oceny asortymentu produktów firmy: tempo wzrostu rynku i względny udział produktu w rynku. BCG stosuje te dwa kryteria, ponieważ są one ściśle powiązane z rentownością, dlatego kierownictwo wyższego szczebla często korzysta z analizy BCG. Prawidłowa analiza i wnioski mogą prowadzić do istotnych zmian w asortymencie produktów firmy, linii produktów i ofercie. Tempo wzrostu rynku odzwierciedla pozycję produktu w kategorii w cyklu życia produktu. Produkty w fazie początkowej i wzrostu wymagają większych inwestycji ze względu na badania i rozwój oraz początkowe koszty marketingowe związane z reklamą, sprzedażą i dystrybucją. Ta kategoria jest również uważana za obszar wysokiego wzrostu (np. Internet). Względny udział w rynku reprezentuje siłę konkurencyjną firmy (lub szacowaną siłę nowego wejścia na rynek). Udział w rynku jest porównywany z udziałem wiodącego konkurenta. Po przeprowadzeniu analizy z wykorzystaniem tempa wzrostu rynku i względnego udziału w rynku, produkty są klasyfikowane do jednej z czterech kategorii.

- Gwiazdy: Produkty o wysokim wzroście i udziale w rynku nazywane są gwiazdami. Ponieważ produkty te mają wysoki potencjał rentowności, powinny być traktowane priorytetowo w zakresie finansowania, reklamy, pozycjonowania produktu i dystrybucji. W rezultacie potrzebują znacznych środków pieniężnych, aby sfinansować szybki wzrost i często początkowo wykazują ujemny przepływ środków pieniężnych.
- Dojne krowy: Produkty o wysokim względnym udziale w rynku, ale o niskim wzroście, to dojne krowy. Są to dochodowe produkty, które generują więcej środków pieniężnych niż jest to potrzebne do ich produkcji i sprzedaży. Nadwyżki środków pieniężnych powinny być wykorzystywane do finansowania obszarów o wysokich możliwościach (gwiazdy lub dzieci problemowe). Strategie dla dojnych krów powinny być opracowane w celu utrzymania obecnego udziału w rynku, a nie jego zwiększania. Strategia ekspansji wymagałaby dodatkowych inwestycji, zmniejszając tym samym istniejący dodatni przepływ środków pieniężnych.
- Dzieci problemowe: Produkty te mają niski względny udział w rynku, ale znajdują się w sytuacji wysokiego wzrostu. Nazywa się je "dziećmi problemowymi", ponieważ ich ostateczny kierunek nie jest jeszcze jasny. Firma powinna inwestować w te, które według prognoz sprzedaży mają realną szansę na zostanie gwiazdami. W przeciwnym razie najlepszym rozwiązaniem będzie wycofanie inwestycji, ponieważ dzieci z problemami mogą stać się psami, a tym samym kandydatami do usunięcia.
- Psy: Produkty z tej kategorii ewidentnie nadają się do usunięcia. Takie produkty mają niski udział w rynku i, w przeciwieństwie do dzieci z problemami, nie mają realnych perspektyw wzrostu. Eliminacja psa nie zawsze jest konieczna, ponieważ istnieją strategie dotyczące psów, które mogą przynieść im zyski w krótkim okresie. Strategie te polegają na "zbieraniu" tych produktów poprzez eliminację wsparcia marketingowego i sprzedawaniu produktu wyłącznie bardzo lojalnym konsumentom, którzy kupią go bez reklamy. Jednak w dłuższej perspektywie firmy będą dążyć do eliminacji psów.

Jak wynika z opisu czterech alternatyw BCG, produkty są oceniane jako generujące lub zużywające gotówkę. Produkty generujące dodatni przepływ gotówki finansują produkty o dużym potencjale, które potrzebują gotówki. Nacisk na przepływ gotówki wynika z przekonania kierownictwa, że lepiej finansować nowe wejścia na rynek i wspierać istniejące produkty środkami własnymi niż zwiększać zadłużenie lub kapitał własny w firmie. W oparciu o to przekonanie firmy zazwyczaj czerpią pieniądze od "dojnych krów" i inwestują je w gwiazdy i "trudne dzieci". Nadzieja jest taka, że "gwiazdy" staną się "dojnymi krowami", a "trudne dzieci" - w gwiazdy. "Psy" będą nadal otrzymywać mniejsze finansowanie i ostatecznie zostaną wycofane.

WNIOSKI

Zarządzanie asortymentem produktów firmy jest bardzo wymagające i wymaga ciągłej uwagi. Kadra kierownicza musi zapewnić dokładną i terminową analizę (BCG) asortymentu produktów swojej firmy, aby można było wprowadzić odpowiednie zmiany w linii produktów i poszczególnych produktach.

Porównywalne, przejrzyste i wiarygodne informacje finansowe mają fundamentalne znaczenie dla sprawnego funkcjonowania rynków kapitałowych. Na arenie międzynarodowej potrzeba porównywalnych standardów sprawozdawczości finansowej stała się priorytetowa ze względu na gwałtowny wzrost liczby, zasięgu i wielkości korporacji międzynarodowych, bezpośrednich inwestycji zagranicznych, transgranicznych zakupów i sprzedaży papierów wartościowych, a także liczby notowań zagranicznych papierów wartościowych na giełdach. Jednak ze względu na różnice społeczne, ekonomiczne, prawne i kulturowe między krajami, standardy i praktyki rachunkowości w poszczególnych krajach znacznie się różnią. Wiarygodność sprawozdań finansowych staje się wątpliwa, jeśli podobne transakcje są ujmowane w różny sposób w różnych krajach. Aby poprawić porównywalność sprawozdań finansowych, zaleca się harmonizację standardów rachunkowości. Harmonizacja ma na celu zwiększenie porównywalności zasad rachunkowości poprzez ustalenie ograniczeń dotyczących alternatyw dopuszczalnych dla podobnych transakcji. Harmonizacja różni się od standaryzacji tym, że ta druga nie pozostawia miejsca na alternatywy nawet w przypadkach, gdy realia ekonomiczne są odmienne. Międzynarodowe standardy rachunkowości wynikające z wysiłków harmonizacyjnych przynoszą istotne korzyści. Inwestorzy i analitycy korzystają z lepszej porównywalności sprawozdań finansowych. Korporacje międzynarodowe zyskują na tym, że nie muszą przygotowywać różnych raportów dla różnych krajów, w których działają. Giełdy papierów wartościowych korzystają ze wzrostu notowań i wolumenu transakcji papierami wartościowymi. Standardy międzynarodowe przynoszą również korzyści krajom rozwijającym się i innym, które nie mają krajowego organu ustanawiającego standardy lub nie chcą przeznaczać ograniczonych środków na pełny proces opracowywania standardów rachunkowości.

Najważniejszą siłą napędową rozwoju międzynarodowych standardów rachunkowości jest Komitet Międzynarodowych Standardów Rachunkowości (IASC), niezależny organ sektora prywatnego utworzony w 1973 r. Głównym celem IASC jest dalsza harmonizacja praktyk rachunkowości poprzez formułowanie standardów rachunkowości oraz promowanie ich akceptacji na całym świecie. Sto czterdzieści trzy organizacje zawodowe z branży rachunkowości w stu czterech krajach są członkami IASC. Rada IASC, składająca się obecnie z szesnastu organizacji członkowskich, jest odpowiedzialna za ustanawianie standardów rachunkowości i ujawniania informacji. Rada przestrzega należytej procedury przy ustalaniu standardów rachunkowości, co pozwala na szeroki zakres konsultacji i dyskusji oraz zapewnia wszystkim zainteresowanym stronom możliwość wyrażenia swoich opinii na kilku etapach procesu ustanawiania standardów. Ostateczny standard wymaga zatwierdzenia przez co najmniej dwanaście organizacji członkowskich. 24 maja 2000 r. członkowie IASC jednogłośnie zatwierdzili nową strukturę. W ramach nowej struktury IASC zostanie ustanowiona jako niezależna organizacja, która będzie miała dwa główne organy: Radę Powierniczą i Radę Nadzorczą. Rada Powiernicza będzie mianować członków Rady, sprawować nadzór i pozyskiwać niezbędne fundusze, natomiast Rada będzie ponosić wyłączną odpowiedzialność za ustalanie standardów rachunkowości. Oczekuje się, że nowa struktura wejdzie w życie 1 stycznia 2001 r. Do tej pory KMSR wydał czterdzieści Międzynarodowych Standardów Rachunkowości (MSR), obejmujących szereg zagadnień, takich jak zapasy, amortyzacja, koszty badań i rozwoju, podatek dochodowy, sprawozdawczość segmentowa, leasing, połączenia jednostek gospodarczych, inwestycje, zysk na akcję, śródroczne sprawozdania finansowe, wartości niematerialne i prawne, świadczenia pracownicze, utrata wartości aktywów oraz instrumenty finansowe. Opublikował również Ramy Sporządzania i Prezentacji Sprawozdań Finansowych, które określają koncepcje leżące u podstaw sporządzania i prezentacji sprawozdań finansowych dla użytkowników zewnętrznych. Początkowo Międzynarodowe Standardy Rachunkowości były zbyt szerokie, dopuszczając wiele alternatywnych podejść księgowych w celu uwzględnienia różnic między krajami. Stanowiło to poważną przeszkodę w osiągnięciu celu porównywalności. Aby zapewnić akceptowalność swoich standardów, w 1989 r. KMSR rozpoczął projekt (zwany Projektem Porównywalności), mający na celu zwiększenie porównywalności sprawozdań finansowych poprzez ograniczenie alternatywnych podejść. Ważnym elementem tego przedsięwzięcia był plan prac mający na celu opracowanie kompleksowego, podstawowego zestawu wysokiej jakości standardów (projekt Standardów Podstawowych). IASC zakończyła projekt Standardów Podstawowych, a zrewidowane standardy stanowią znaczną poprawę w stosunku do poprzednich. Standardy IASC nie są obowiązkowe. Jednakże akceptacja MSR rośnie, a coraz więcej spółek deklaruje, że sporządza sprawozdania finansowe zgodnie z MSR. Wiele krajów uznaje MSR za własne standardy, z modyfikacjami lub bez, a wiele giełd papierów wartościowych akceptuje MSR do celów notowań transgranicznych. Na przykład Arabskie Stowarzyszenie Biegłych Rewidentów, zrzeszające dwadzieścia dwa kraje arabskie, podpisało deklarację popierającą MSR jako krajowe standardy rachunkowości we wszystkich swoich krajach członkowskich. Niektóre kraje europejskie opracowują przepisy, które umożliwią nie tylko zagranicznym, ale także krajowym przedsiębiorstwom stosowanie MSR w swoich skonsolidowanych sprawozdaniach finansowych. W Stanach Zjednoczonych od połowy 2000 r. MSR nie stanowią akceptowalnej podstawy sprawozdań finansowych składanych w Komisji Papierów Wartościowych i Giełd (SEC). Chociaż SEC wyraziła poparcie dla celu IASC, jakim jest opracowanie standardów rachunkowości dla sprawozdań finansowych wykorzystywanych w ofertach transgranicznych, stwierdziła również, że standardy te muszą być kompleksowe, charakteryzować się wysoką jakością oraz podlegać rygorystycznej interpretacji i stosowaniu. Na SEC wywierana jest coraz większa presja, aby uczynić amerykańskie rynki kapitałowe bardziej dostępnymi dla emitentów spoza USA. Na arenie międzynarodowej, Międzynarodowa Organizacja Komisji Papierów Wartościowych (IOSCO), organizacja zrzeszająca organy nadzoru papierów wartościowych z ponad osiemdziesięciu krajów, od połowy 2000 roku rozważa zatwierdzenie MSR do celów transgranicznego pozyskiwania kapitału i notowań na wszystkich rynkach globalnych. Wiele innych organizacji również odgrywa ważną rolę w procesie przechodzenia na międzynarodowe standardy rachunkowości. Wśród ważniejszych z nich znajdują się te omówione poniżej.

IFAC. Międzynarodowa Federacja Księgowych (IFAC) to światowe stowarzyszenie utworzone w 1977 roku w celu rozwoju zawodu księgowego, harmonizacji praktyk audytorskich oraz zmniejszenia różnic w wymaganiach dotyczących kwalifikacji zawodowego księgowego w krajach członkowskich. Obecnie zrzesza sto czterdzieści trzy krajowe organizacje zawodowe w stu czterech krajach, reprezentujące ponad 2 miliony księgowych. IFAC wydaje Międzynarodowe Standardy Rewizji Finansowej (MSRF), mające na celu harmonizację praktyk audytorskich na całym świecie. Rada IFAC mianuje również przedstawicieli krajów w Radzie KMSR (IASC) (łącznie trzynastu). ONZ. Kilka organizacji w ramach Organizacji Narodów Zjednoczonych zaangażowało się w tworzenie międzynarodowych standardów rachunkowości. Grupa Ekspertów Organizacji Narodów Zjednoczonych opracowała w 1976 roku czteroczęściowy raport pt. "Międzynarodowe Standardy Rachunkowości i Sprawozdawczości dla Korporacji Transnarodowych". W raporcie wymieniono informacje finansowe i niefinansowe, które korporacje międzynarodowe powinny ujawniać rządom państw członkowskich. Ostatnio IFAC działa na rzecz promowania harmonizacji standardów rachunkowości poprzez omawianie i wspieranie najlepszych praktyk w różnych obszarach, w tym w zakresie ujawniania informacji dotyczących ochrony środowiska.

OECD. Organizacja Współpracy Gospodarczej i Rozwoju, utworzona w 1960 roku, zrzesza obecnie dwadzieścia dziewięć rozwiniętych i uprzemysłowionych krajów świata. Cennym wkładem OECD są badania praktyk rachunkowości w krajach członkowskich oraz ocena ich zróżnicowania lub zgodności. Grupa Robocza ds. Standardów Rachunkowości wspiera działania organów regionalnych, krajowych i międzynarodowych promujących harmonizację rachunkowości. W 1998 roku OECD wydała "Zasady Ładu Korporacyjnego", które wspierają rozwój wysokiej jakości, uznawanych na arenie międzynarodowej standardów, mogących przyczynić się do poprawy porównywalności informacji między krajami.

UE. Unia Europejska, potężny sojusz regionalny piętnastu państw, dąży do stworzenia wspólnego rynku, który umożliwia swobodny przepływ osób, kapitału i towarów między krajami członkowskimi. Aby promować integrację gospodarczą między krajami, UE poczyniła znaczne postępy w harmonizacji przepisów ustawowych i wykonawczych. Jej Komisja (Komisja Europejska) ustanawia standaryzację i harmonizację przepisów korporacyjnych i rachunkowości poprzez wydawanie dyrektyw. Dyrektywy zawierają jednolite zasady (które mają być dokładnie wdrożone we wszystkich państwach członkowskich), zasady minimalne (które mogą być wzmacniane przez poszczególne rządy) oraz zasady alternatywne (z których członkowie mogą wybierać). Dyrektywy są obowiązkowe, ponieważ każdy kraj członkowski ma obowiązek ich wdrożenia do swojego prawa krajowego. Jednakże każdy kraj ma swobodę wyboru formy i metody wdrożenia, a także dodawania lub usuwania opcji. Czwarta i Siódma Dyrektywa dotyczą wyłącznie kwestii rachunkowości. Czwarta Dyrektywa, przyjęta w 1978 r., obejmuje sprawozdania finansowe, ich treść, metodę prezentacji, metody wyceny i ujawnianie informacji. Siódma Dyrektywa, przyjęta w 1983 r., wymaga globalnego skonsolidowanego sprawozdania finansowego niezależnie od lokalizacji jednostki dominującej. Biorąc pod uwagę dużą różnorodność alternatywnych metod konsolidacji dozwolonych w krajach członkowskich przed jej wydaniem, Siódma Dyrektywa jest uważana za istotny krok w kierunku harmonizacji. Komisja Europejska ogłosiła w 1995 r. decyzję o znacznym wykorzystaniu Międzynarodowych Standardów Rachunkowości (IASC) w celu uzyskania wyników spełniających potrzeby rynków kapitałowych. Bada również możliwość nałożenia na wszystkie państwa członkowskie obowiązku raportowania spółek notowanych na giełdzie zgodnie z Międzynarodowymi Standardami Rachunkowości (MSR).

NAFTA. Północnoamerykańskie Porozumienie o Wolnym Handlu (NAFTA) zostało zawarte w 1993 roku między Kanadą, Meksykiem i Stanami Zjednoczonymi w celu stworzenia wspólnego rynku. Stopniowo znosi ono cła na większość towarów i usług oraz promuje swobodny przepływ specjalistów, w tym księgowych, między tymi trzema krajami. Trwają prace nad analizą podobieństw i różnic między standardami sprawozdawczości finansowej a standardami rachunkowości państw członkowskich NAFTA.

Inne organizacje. Niektóre organizacje regionalne - takie jak Stowarzyszenie Narodów Azji Południowo-Wschodniej (ASEAN), Wspólnota Suwerennych Państw, Organizacja Współpracy Gospodarczej (ECO), Rada Bałtycka, Współpraca Gospodarcza Azji i Pacyfiku (APEC), Konfederacja Księgowych Azji i Pacyfiku (CAPA) oraz Nordycka Federacja Księgowych (NFA) - podjęły wysiłki na rzecz harmonizacji standardów rachunkowości i ujawniania informacji. G4 - grupa organów ustalających standardy z Australii, Kanady, Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych - również zaczęła odgrywać ważną rolę w harmonizacji międzynarodowych standardów rachunkowości. Proces harmonizacji międzynarodowych standardów rachunkowości przeszedł długą drogę, która nie przebiegała gładko. Chociaż niektórzy krytycy wciąż wątpią w potrzebę i wykonalność takich standardów, staje się coraz bardziej oczywiste, że pytanie nie brzmi, czy, ale kiedy Międzynarodowe Standardy Rachunkowości staną się wymagane i stosowane przez przedsiębiorstwa i inne podmioty na całym świecie. Prawdopodobne zatwierdzenie przez IOSCO i SEC (Komisję Papierów Wartościowych i Giełd) sprawi, że nastąpi to raczej szybciej niż później.

Międzynarodowa Federacja Księgowych (IFAC) została oficjalnie utworzona w październiku 1977 roku podczas Światowego Kongresu Księgowych w Monachium. Jej statut podpisało sześćdziesiąt trzy organizacje zrzeszające księgowych z czterdziestu dziewięciu krajów. Pierwotny zakres jej zadań kładł nacisk na (1) promowanie zharmonizowanych standardów rachunkowości, tj. standardów pomiaru i ujawniania informacji, oraz (2) rozwój zharmonizowanych standardów zawodowych, na przykład audytu, edukacji i standardów etycznych. Ta dwoistość celów stawiała IFAC w potencjalnym konflikcie z Międzynarodowym Komitetem Standardów Rachunkowości (IASC), którego misja również obejmowała harmonizację rachunkowości. Aby zminimalizować powielanie działań, obie organizacje uzgodniły w 1982 roku jednolity skład, w którym IASC koncentrowałby się na promowaniu zharmonizowanych standardów rachunkowości, a IFAC na promowaniu zharmonizowanych standardów zawodowych.

CZŁONKOSTWO

Wsparcie dla dążeń IFAC do rozwoju prawdziwie międzynarodowego i spójnego zawodu księgowego znajduje odzwierciedlenie w zwiększeniu liczby członków do stu dwudziestu trzech organizacji zawodowych księgowych w osiemdziesięciu siedmiu krajach. Od 1999 roku IFAC uznaje trzy rodzaje członków.

1. Pełne członkostwo jest dostępne dla krajowych organizacji księgowych, które pełnią rolę w ustalaniu standardów zawodowych i posiadają rygorystyczne standardy akredytacji.
2. Członkostwo stowarzyszone jest ograniczone do krajowych organizacji księgowych, które nie spełniają kryteriów pełnego członkostwa.
3. Członkostwo stowarzyszone jest dostępne dla organizacji międzynarodowych zainteresowanych zawodem księgowego.

ORGANIZACJA

Struktura zarządzania IFAC składa się z następujących elementów:

1. Zgromadzenie złożone z przedstawicieli każdej członkowskiej organizacji księgowej. Spotyka się co dwa i pół roku i jest odpowiedzialne za wybór Rady i zatwierdzanie zmian w statucie IFAC.
2. Rada składająca się z wybranych przedstawicieli osiemnastu krajów, pełniących dwuipółletnią kadencję. Ustala ona ogólne zasady polityki, powołuje różne komitety techniczne i zespoły zadaniowe oraz nadzoruje działalność IFAC za pośrednictwem Komitetu Wykonawczego.
3. Komitet Wykonawczy, w którego skład wchodzą prezes, wiceprezes, dyrektor generalny i trzech innych członków Rady. Odpowiada za wdrażanie ustalonych zasad polityki Rady.
4. Sekretariat z siedzibą w Nowym Jorku, który zapewnia ogólne kierownictwo i administrację.
5. Komitety Techniczne i Zespoły Zadaniowe, które realizują prace IFAC. Każdy z nich wydaje wytyczne zawodowe i odpowiednie dokumenty.

DZIAŁALNOŚĆ KOMITETÓW

Sześć stałych komitetów stanowi trzon IFAC:

Komitet ds. Edukacji: wydaje wytyczne dotyczące wymogów kształcenia podstawowego i ustawicznego, w tym kwalifikacji wstępnych, kształcenia formalnego, testów kompetencji zawodowych, wymogów dotyczących doświadczenia praktycznego i kształcenia ustawicznego
Komitet ds. Etyki: promuje aktualny kodeks etyki księgowych
Komitet ds. Rachunkowości Finansowej i Zarządczej: działa na rzecz zwiększenia świadomości księgowych finansowych i zarządczych w zakresie ich obowiązków zawodowych poprzez publikacje, sponsorowane badania i fora wymiany pomysłów
Komitet ds. Sektora Publicznego: opracowuje wytyczne i analizy o międzynarodowym zastosowaniu dla władz krajowych, regionalnych i lokalnych oraz powiązanych agencji
Komitet ds. Technologii Informacyjnych: ocenia i odnosi wpływ technologii informatycznych na role i obowiązki księgowych
Komitet ds. Członkostwa: dąży do zwiększenia liczby członków IFAC i utrzymania rygorystycznych kryteriów członkostwa

Rada IFAC okazjonalnie powołuje specjalne zespoły zadaniowe do zajmowania się ważnymi kwestiami. Sześć zespołów zadaniowych działających w połowie lat 90. to:

•  Zwalczanie korupcji
•  Porozumienie Ogólne w sprawie Handlu Usługami
•  Odpowiedzialność prawna
•  Zapewnienie jakości
•  Małe i średnie przedsiębiorstwa
•  Struktura i organizacja

IFAC utrzymuje bliskie relacje z innymi organizacjami międzynarodowymi, takimi jak IASC i Międzynarodowa Organizacja Komisji Papierów Wartościowych (IOSCO). Sprawozdania finansowe coraz większej liczby spółek są badane zgodnie z Międzynarodowymi Standardami Rewizji Finansowej IFAC.

Międzynarodowy Fundusz Walutowy został utworzony w celu wspierania handlu międzynarodowego i wymiany walut, co czyni poprzez konsultacje i działalność pożyczkową. W momencie powstania w 1946 roku MFW zrzeszał 39 państw członkowskich; do listopada 1999 roku liczba członków MFW wzrosła do 182. W chwili pisania tego tekstu każdy duży kraj jest członkiem, w tym byłe kraje komunistyczne, a także wiele małych państw. Jedynymi wyjątkami są Kuba i Korea Północna. Aby przystąpić do MFW, kraj musi wpłacić określoną kwotę pieniędzy zwaną kwotą składki, której wysokość jest oparta na zamożności gospodarki danego kraju. Kwoty składki są aktualizowane co pięć lat i mogą być zwiększane lub zmniejszane w zależności od potrzeb MFW i dobrobytu kraju członkowskiego. W 1999 roku Stany Zjednoczone wniosły największy odsetek rocznych składek - 18 procent - ponieważ miały największą i najbogatszą gospodarkę na świecie. Prawa głosu są przyznawane proporcjonalnie do kwoty składki.

ROZWÓJ HISTORYCZNY

Kryzys lat 30. XX wieku zdewastował handel międzynarodowy i wymianę pieniężną, powodując znaczny spadek zaufania wśród osób zaangażowanych w międzynarodowy biznes i finanse. Ponieważ międzynarodowi handlowcy stracili zaufanie do pieniądza papierowego używanego w handlu międzynarodowym, pojawiło się ogromne zapotrzebowanie na zamianę pieniądza papierowego na złoto - zapotrzebowanie przekraczające możliwości skarbowe poszczególnych krajów. Kraje, które określały wartość swojej waluty w odniesieniu do określonej ilości złota, nie były w stanie sprostać zapotrzebowaniu na wymianę i musiały zrezygnować ze standardu złota. Jednakże wycena walut w odniesieniu do określonej ilości złota zapewniła walutom stabilną wartość, co umożliwiło płynny przepływ handlu międzynarodowego. Relacja między pieniądzem a wartością produktów uległa zatarciu. Niektóre kraje gromadziły złoto, aby zwiększyć wartość swojej waluty i umożliwić producentom zakup surowców po niższych cenach. Inne kraje, desperacko poszukując możliwości sprzedaży swoich towarów za granicą, przeprowadzały konkurencyjne dewaluacje swoich walut. Handel światowy stał się utrudniony. Kraje ograniczyły wymianę walut, a nawet zachęcały do barteru. Na początku lat 40. XX wieku Harry Dexter White ze Stanów Zjednoczonych i John Maynard Keynes z Wielkiej Brytanii zaproponowali utworzenie stałej organizacji międzynarodowej, która miałaby umożliwić współpracę wszystkich państw w celu osiągnięcia jasnej wyceny i wymienialności walut, a także wyeliminowania praktyk podważających światowy system monetarny. Ostatecznie, na międzynarodowym spotkaniu w Bretton Woods w stanie New Hampshire, w lipcu 1944 roku, podjęto decyzję o utworzeniu nowego międzynarodowego systemu monetarnego i stałej organizacji międzynarodowej, która miałaby go monitorować. Czterdzieści cztery kraje zgodziły się współpracować w rozwiązywaniu problemów międzynarodowego handlu i inwestycji, wyznaczając następujące cele dla nowej stałej organizacji międzynarodowej:

•  Nieograniczona wymiana walut
•  Ustalenie wartości każdej waluty w stosunku do innych
•  Zniesienie restrykcyjnych praktyk handlowych

POWSTANIE MIĘDZYNARODOWEGO FUNDUSZU WALUTOWEGO

W 1946 roku w Waszyngtonie powstała międzynarodowa organizacja monitorująca nowy międzynarodowy system monetarny - Międzynarodowy Fundusz Walutowy (MFW). Cele MFW są następujące:

Promowanie międzynarodowych konsultacji, współpracy i współdziałania w dziedzinie polityki monetarnej
Ułatwianie rozwoju i zrównoważonego wzrostu handlu międzynarodowego
Promowanie stabilności walutowej
Wspieranie tworzenia wielostronnego systemu płatniczego
Udostępnianie tymczasowo zasobów ogólnych członkom doświadczającym trudności w bilansie płatniczym, z zachowaniem odpowiednich zabezpieczeń
Skrócenie czasu trwania i zmniejszenie stopnia nierównowagi w międzynarodowych bilansach płatniczych członków
Porozumienie z Bretton Woods wprowadziło stałe kursy walutowe między krajami w oparciu o wartość waluty każdego kraju w stosunku dozłota lub pośrednio w stosunku do złota, poprzez powiązanie ich waluty z dolarem amerykańskim. Stany Zjednoczone z kolei zagwarantowały, że dolar będzie mógł być wymieniany na złoto po stałym kursie. Ostatecznie jednak Stany Zjednoczone nie były w stanie utrzymać obiecanej wymienialności dolara, co zakończyło się w 1971 roku, w dużej mierze z powodu inflacji i późniejszego wyczerpywania się rezerw złota w USA. System stałych kursów walutowych upadł. Doprowadziło to do powstania zarządzanego systemu kursów walutowych o płynnym kursie, w którym główne kraje uzgodniły, że będą dążyć do koordynowania kursów walutowych w oparciu o indeksy cen. Jednak bez operacyjnych kryteriów zarządzania relacjami walutowymi, kursy walut były coraz częściej ustalane na podstawie zmiennych międzynarodowych przepływów kapitału, a nie relacji handlowych.

STRUKTURA ORGANIZACYJNA

Na czele MFW stoi rada gubernatorów i zastępcy gubernatorów, którymi zazwyczaj są ministrowie finansów i prezesi banków centralnych każdego kraju członkowskiego. Ze względu na swoje stanowiska, mogą oni autorytatywnie reprezentować swoje kraje. Cała Rada Gubernatorów i zastępcy gubernatorów spotykają się raz w roku w Waszyngtonie, aby formalnie określić politykę MFW. Przez pozostałą część roku dwudziestoczteroosobowa Rada Wykonawcza, złożona z przedstawicieli lub całej Rady Gubernatorów, spotyka się kilka razy w tygodniu, aby nadzorować wdrażanie polityki przyjętej przez Radę Gubernatorów. Personelem MFW kieruje dyrektor zarządzający, mianowany przez Radę Wykonawczą. Dyrektor zarządzający przewodniczy posiedzeniom Rady Wykonawczej po nominacji. Większość pracowników pracuje w siedzibie MFW w Waszyngtonie. Niewielka liczba pracowników jest przydzielona do biur w Genewie, Paryżu i Tokio oraz w Organizacji Narodów Zjednoczonych.

NADZÓR I KONSULTACJE

Co najmniej raz w roku zespół pracowników MFW odwiedza każdy kraj członkowski na dwa tygodnie. Zespół składający się z czterech lub pięciu osób spotyka się z przedstawicielami rządu, przeprowadza dochodzenia, angażuje się w dyskusje i zbiera informacje na temat polityki gospodarczej kraju i jej skuteczności. W przypadku ograniczeń walutowych, konsultacje obejmują badanie postępów w ich znoszeniu. Gromadzone są również dane statystyczne dotyczące takich kwestii, jak eksport i import, dochody podatkowe oraz wydatki budżetowe. Zespół przedstawia wyniki wizyty Radzie Wykonawczej MFW. Podsumowanie dyskusji jest przekazywane rządowi danego kraju, a w przypadku krajów, które zgodzą się na jego upublicznienie, również opinii publicznej.

POMOC FINANSOWA

MFW dąży do stabilizacji międzynarodowego systemu walutowego poprzez tymczasowe pożyczanie środków w postaci walut obcych i złota krajom borykającym się z trudnościami w płatnościach międzynarodowych. Istnieje wiele powodów, dla których dany kraj może potrzebować takiej pomocy. Jedną z możliwości jest deficyt handlowy, który często jest kompensowany pożyczkami, inwestycjami kapitałowymi i ewentualnie pomocą ze strony krajów bogatszych. Jednak w takiej sytuacji zaufanie do systemu gospodarczego kraju i jego zdolności do spłaty długów ulega osłabieniu. MFW wymaga od kraju pożyczającego przedstawienie planu reform, który ostatecznie doprowadzi do rozwiązania problemów z płatnościami. Wymagane są reformy takie jak zaostrzenie polityki fiskalnej i monetarnej, sprawna kontrola wydatków przez rząd, eliminacja korupcji i zapewnienie większej jawności. Najbardziej natychmiastową pomocą dla kraju członkowskiego mającego trudności z płatnościami jest zezwolenie na wycofanie 25% kwoty, która została pierwotnie wpłacona w formie złota lub waluty wymienialnej. Jeśli kraj nadal nie jest w stanie wywiązać się ze swoich zobowiązań płatniczych, może ostatecznie pożyczyć kwotę do trzykrotności pierwotnej kwoty. Kraj zaciągający pożyczkę musi opracować plan reform, który rozwiąże problem płatności. MFW dysponuje szeregiem dodatkowych planów pożyczkowych, mających na celu rozwiązanie różnych problemów, z którymi borykają się jego członkowie, a także programami pożyczek awaryjnych. Istnieją programy Stand-By Arrangements wypłacane w ciągu jednego do dwóch lat na pokrycie przejściowych deficytów, Mechanizm Finansowania Kompensacyjnego i Awaryjnego w przypadku nagłych spadków przychodów z eksportu, Pomoc Doraźna w przypadku klęsk żywiołowych, Mechanizm Rozszerzonego Funduszu w celu rozwiązania problemów strukturalnych o dłuższych terminach zapadalności, Mechanizm Rezerwy Uzupełniającej w celu udzielania pożyczek krajom doświadczającym problemów z płatnościami krótkoterminowymi z powodu nagłej utraty zaufania rynku do waluty krajowej, oraz Mechanizm Transformacji Systemowej dla byłych krajów komunistycznych w Europie Wschodniej i Rosji.

SPECJALNE PRAWA CIĄGNIENIA (SDRS)

W latach 60. XX wieku, w okresie ekspansji światowej gospodarki, gdy walutami rezerwowymi były złoto i dolar amerykański, rezerwy wydawały się niewystarczające, aby zaspokoić potrzeby handlu międzynarodowego. MFW otrzymał uprawnienia do tworzenia nowych aktywów rezerwowych, zwanych specjalnym prawem ciągnienia (SDR), które mógł pożyczać krajom członkowskim. Wartość przypisana SDR jest średnią wartością głównych walut świata. Kraje o silnych walutach zgodziły się kupować SDR-y, gdy zajdzie taka potrzeba z powodu problemów płatniczych, a następnie sprzedawać inne waluty. Jednak obecnie SDR-y są wykorzystywane głównie do spłaty pożyczek MFW. Tworzenie SDR-ów jest ograniczone przez Konstytucję MFW do okresów długotrwałego globalnego niedoboru rezerw. Rada Gubernatorów i zastępcy gubernatorów są uprawnieni do podejmowania takich decyzji.

POŻYCZKI DLA BIEDNYCH, ZADŁUŻONYCH KRAJÓW

MFW utworzył różne instrumenty pożyczkowe, takie jak Fundusz Powierniczy, aby udzielać pożyczek najbiedniejszym krajom członkowskim. Ponadto MFW współpracuje z Bankiem Światowym, innymi organizacjami międzynarodowymi, poszczególnymi krajami i prywatnymi pożyczkodawcami, aby wspierać biedne, zadłużone kraje. Zachęca te kraje do restrukturyzacji swoich gospodarek w celu stworzenia lepszych warunków gospodarczych i poprawy bilansu płatniczego. Skuteczność MFW spotkała się z krytyką. Krytycy ci zauważyli na przykład przypadki masowej korupcji ze strony rządów krajów będących beneficjentami, która skutkowała kradzieżą i/lub marnotrawieniem funduszy MFW. Ponadto, w wielu przypadkach działania MFW zostały ocenione jako nieskuteczne. Zalecana restrykcyjna polityka fiskalna była postrzegana jako przyczyna problemów, takich jak niedobory żywności i niepokoje społeczne. Na przykład, ekonomista Robert Mundell, laureat Nagrody Nobla, zajął stanowisko, że obecne opcje polityki MFW są niewystarczające do osiągnięcia stabilnej wymiany walut na świecie, a tym samym wspierania handlu międzynarodowego. Zaleca utworzenie globalnej waluty i światowego banku centralnego w celu ustanowienia stabilnej waluty międzynarodowej.

Ustawa o handlu międzystanowym z 1887 roku powołała Międzystanową Komisję Handlu (ICC), pierwszą agencję regulacyjną rządu USA. Początkowym celem ICC była kontrola kolei i ich nieuczciwych praktyk biznesowych. Rząd USA musiał stać się regulatorem, ponieważ w 1886 roku Sąd Najwyższy orzekł w sprawie Wabash Railroad przeciwko Illinois, że stany nie mogą kontrolować handlu międzystanowego. Koleje stwarzały pewne szczególne problemy, ponieważ były kapitałochłonne, charakteryzowały się wysokimi kosztami utrzymania i posiadały dwa rodzaje linii kolejowych. Prowadziło to do nieuczciwych praktyk cenowych. Porucznik policji Beavers Armstrong umieszcza znak segregacji. Na głównych liniach głównych, gdzie istniała konkurencja, koleje pobierały niższe stawki, a nawet udzielały rabatów. Na liniach bocznych, gdzie istniał monopol, koleje pobierały wyższe stawki za ten sam rodzaj ładunku. Nawet po przejęciu kontroli nad kolejami przez rząd federalny, Międzystanowa Komisja Handlu miała trudny start. W pierwszych szesnastu postępowaniach sądowych ICC wygrał tylko jedną sprawę; Sąd Najwyższy wydał kilka orzeczeń przeciwko ICC, które ograniczyły jego władzę. Jednak późniejsze ustawodawstwo nadało orzeczeniom ICC większą władzę. Ustawa Elkinsa z 1903 roku miała na celu zwalczanie nieuczciwych metod konkurencji, a ustawa Hepburna z 1906 roku wyeliminowała konieczność uzyskania nakazu sądowego w celu nadania orzeczeniom ICC wiążącej mocy i przyznała ICC kontrolę nad gazociągami i wodociągami. Ustawa o Przewoźnikach Samochodowych z 1935 roku oddała rozwijający się przemysł transportu ciężarowego pod jurysdykcję ICC. Do typowych obowiązków ICC należało organizowanie przesłuchań w celu zbadania skarg, zatwierdzanie fuzji w sektorze transportu oraz nadzorowanie programów ochrony konsumentów. W latach 60. XX wieku ICC rozrosła się do ogromnej biurokracji, zatrudniając 2400 pracowników. Wkrótce potem agencja spotkała się z ostrą krytyką. Niektóre grupy argumentowały, że z powodu regulacji transport w kraju jest nieefektywny i być może skorumpowany. Główna krytyka - że regulacje sztucznie zawyżały stawki - doprowadziła do presji na deregulację i zwiastowała początek upadku ICC. Po pierwsze, ustawa o rewitalizacji i reformie regulacji kolei z 1976 r. ograniczyła uprawnienia ICC do regulowania stawek, chyba że kolej miała monopol na określonych trasach. W 1977 r. deregulacja przewozów lotniczych i reformy zachodzące w branży transportu ciężarowego dodatkowo osłabiły pozycję ICC. Po początkowych, burzliwych latach deregulacji, branża transportowa stała się bardziej wydajna dzięki innowacyjnym technologiom, co pozwoliło na redukcję kosztów. Ostatni akt deregulacji nastąpił w 1994 r., kiedy ICC utraciła większość kontroli nad branżą transportu ciężarowego. W tym czasie ICC spadła z 2400 pracowników do 300 i była ograniczona przez znacznie ograniczony budżet. Republikanie, którzy od lat dążyli do likwidacji ICC, przejęli kontrolę nad Kongresem w 1995 roku. Pierwszym krokiem było uchwalenie ustawy budżetowej na rok fiskalny 1996 (HR2002-FL 104-50), która nie przyznała ICC budżetu. Następnie Komisja Transportu i Infrastruktury Izby Reprezentantów zatwierdziła projekt ustawy HR2539 i rozpoczęła się debata. Głównym zarzutem ze strony Demokratów była ochrona pracowników kolei, którzy mogliby stracić pracę z powodu fuzji. Po zażegnaniu różnic, Kongres skierował do prezydenta Clintona projekt ustawy o likwidacji ICC (HR2539-PL 104-88). 29 grudnia 1995 roku rozwiązano 108-letnią Międzystanową Komisję Handlu (Interstate Commerce Commission).

Ekonomia to szeroka dziedzina, którą można podzielić na dwa obszary: makroekonomię i mikroekonomię. Aby je rozróżnić, pomocna może być analogia lasu i poszczególnych drzew. Makroekonomia to nauka o zachowaniach i działalności gospodarki jako całości; stąd nazwa "las". Mikroekonomia bada zachowania i działalność poszczególnych gospodarstw domowych i firm, poszczególnych elementów składowych gospodarki jako całości; stąd nazwa "drzewa". Poniżej podano kilka przykładów.

MAKROEKONOMIA

Makroekonomia, jako nauka o zachowaniach i działalności gospodarki jako całości, zajmuje się takimi obszarami, jak System Rezerwy Federalnej, bezrobocie, produkt krajowy brutto i cykle koniunkturalne. System Rezerwy Federalnej został utworzony na mocy Ustawy o Rezerwie Federalnej z 1913 roku, która podzieliła Stany Zjednoczone na dwanaście dystryktów, z których każdy posiadał Bank Rezerwy Federalnej. Każdy z tych banków jest własnością banków członkowskich zlokalizowanych w danym dystrykcie. Najważniejszą funkcją Systemu Rezerwy Federalnej (Fed) jest kontrolowanie podaży pieniądza w obiegu. Polityka pieniężna prowadzona przez Radę Gubernatorów Systemu Rezerwy Federalnej (Fed) ma ogromny wpływ na całą gospodarkę. Polityka ta wpływa na takie czynniki, jak ilość pieniądza, jaką banki członkowskie mają do dyspozycji na udzielanie pożyczek, stopy procentowe i ogólny poziom cen w gospodarce. Rada Gubernatorów Rezerwy Federalnej reguluje gospodarkę na trzy sposoby: poprzez zmianę wymogów rezerwy obowiązkowej, zmianę stopy dyskontowej oraz kupno i sprzedaż rządowych papierów wartościowych. Makroekonomiści badają również bezrobocie, które w uproszczeniu oznacza bardzo dużą siłę roboczą i mały rynek pracy, aby określić metody kontrolowania tego poważnego problemu gospodarczego. Departament Pracy Stanów Zjednoczonych szacuje poziom bezrobocia w gospodarce, wykorzystując wyniki comiesięcznych badań przeprowadzanych przez Biuro Spisów Ludności (Bureau of the Census). Bezrobocie oznacza utratę produkcji dla gospodarki i utratę dochodów dla jednostki. Jednym z rodzajów bezrobocia jest bezrobocie frykcyjne, które obejmuje osoby bezrobotne z powodu zwolnienia lub rezygnacji z pracy. Bezrobocie cykliczne jest zgodne z cyklami koniunkturalnymi. Na przykład, w czasie recesji wydatki są niskie, a pracownicy są zwalniani z powodu zmniejszenia zapotrzebowania na produkcję. Bezrobocie strukturalne występuje, gdy stanowisko pracy pozostaje nieobsadzone, ponieważ pracownik nie posiada niezbędnych umiejętności lub nie mieszka w miejscu, gdzie są dostępne miejsca pracy. Niektóre przypadki bezrobocia wynikają z czynników sezonowych; oznacza to, że pracownicy są zatrudniani tylko w określonych porach roku. Aby pomóc złagodzić problem bezrobocia, rząd może wykorzystać swoje uprawnienia do zwiększenia poziomu wydatków konsumentów, przedsiębiorstw i samego rządu, a także poprzez obniżanie podatków lub oferowanie ulg podatkowych, co zapewnia więcej pieniędzy na zakup towarów i usług. To z kolei pozwala na powrót do pracy większej liczbie zwolnionych pracowników. System Rezerwy Federalnej może również zwiększyć wydatki poprzez obniżenie stóp procentowych. Całkowite wydatki gospodarcze, obejmujące wydatki konsumentów, przedsiębiorstw i rządu, określają poziom produktu krajowego brutto (PKB), który jest wartością rynkową wszystkich produktów finalnych wytworzonych w ciągu roku. PKB jest jednym z najczęściej stosowanych mierników kondycji gospodarki. Rosnący PKB z roku na rok świadczy o wzroście gospodarczym. Decydenci polityczni analizują przeszłe i obecne PKB, aby formułować strategie, które przyczynią się do wzrostu gospodarczego, co skutkowałoby stałym wzrostem produkcji dóbr i usług. Jeśli PKB jest zbyt wysoki lub rośnie zbyt szybko, występuje inflacja. Jeśli PKB jest zbyt niski lub spada, następuje wzrost bezrobocia. Wahania całkowitej aktywności gospodarczej znane są jako cykle koniunkturalne, a makroekonomiści zajmują się zrozumieniem przyczyn tych cykli. Większość bezrobocia i inflacji jest spowodowana tymi wahaniami. Istnieją cztery fazy cyklu koniunkturalnego: dobrobyt (szczyt), recesja, dołek i ożywienie. Długość i czas trwania każdego cyklu są różne. Od najwyższego punktu, dobrobytu, do najniższego punktu, dołka, fazy te charakteryzują się wzrostami i spadkami PKB, bezrobocia, popytu na towary i usługi oraz wydatków.

MIKROEKONOMIA

Mikroekonomia zajmuje się poszczególnymi elementami gospodarki, takimi jak koszty produkcji, maksymalizacja zysków oraz różne struktury rynku. Przedsiębiorstwa są dostawcami towarów i usług, a większość z nich dąży do osiągnięcia zysku; w rzeczywistości dążą do maksymalizacji swoich zysków. Firmy muszą określić poziom produkcji, który przyniesie największe zyski. Koszty produkcji odgrywają kluczową rolę w określaniu tego poziomu. Koszty produkcji obejmują koszty stałe i zmienne. Koszty stałe to koszty, które nie zmieniają się wraz z poziomem produkcji, takie jak czynsze i składki ubezpieczeniowe. Koszty zmienne to koszty, które zmieniają się wraz z poziomem produkcji, takie jak płace i surowce. Zatem koszt całkowity równa się całkowitym kosztom stałym plus całkowite koszty zmienne (TC = TFC + TVC). Koszt krańcowy, czyli koszt wytworzenia kolejnej jednostki produkcji, pomaga określić poziom, przy którym zyski będą maksymalizowane. Koszt krańcowy (MC) mierzy zmianę ( Δ ) kosztu całkowitego w przypadku zmiany ilości produkcji (Q) (MC = ΔTC/Δ Q). Firmy muszą wówczas zdecydować, czy powinny produkować dodatkowe ilości. Przychód, czyli kwota pieniędzy, jaką firma otrzymuje za sprzedany produkt, jest również częścią równania zysku, ponieważ przychód całkowity pomniejszony o koszty całkowite równa się zyskowi (TR - TC ). Przychód krańcowy, czyli dodatkowy przychód wynikający z wyprodukowania i sprzedaży kolejnej jednostki produkcji, jest również bardzo ważny. Dopóki przychód krańcowy przewyższa koszt krańcowy, firma może nadal maksymalizować zyski. Istnieją cztery podstawowe kategorie struktur rynkowych, w których firmy sprzedają swoje produkty. Czysta konkurencja obejmuje wielu sprzedawców, jednorodny produkt, łatwe wejście i wyjście oraz brak sztucznych ograniczeń, takich jak kontrola cen. Monopol jest przeciwieństwem czystej konkurencji i charakteryzuje się pojedynczą firmą z unikalnym produktem i barierami wejścia. Oligopol ma niewielu sprzedawców, jednorodny lub zróżnicowany produkt i bariery wejścia, takie jak wysokie koszty początkowe. Tam, gdzie produkty są zróżnicowane, występuje konkurencja pozacenowa; oznacza to, że konsumenci są nakłaniani do zakupu produktów bez względu na cenę. Czwartą strukturą rynku jest konkurencja monopolistyczna. Obejmuje ona wielu sprzedawców, zróżnicowane produkty, łatwe wejście i wyjście z rynku oraz konkurencję pozacenową.

Termin "rynek" jest rdzeniem słowa "marketing". Rynek odnosi się do miejsca, w którym dochodzi do wymiany między kupującymi a sprzedającymi. Marketing odnosi się do interaktywnego procesu, który wymaga opracowywania, ustalania cen, wprowadzania na rynek i promowania towarów, idei lub usług w celu ułatwienia wymiany między klientami a sprzedawcami, a tym samym zaspokojenia potrzeb i pragnień konsumentów. Zatem w samym centrum procesu marketingowego znajduje się zaspokajanie potrzeb i pragnień klientów.

POTRZEBY I PRAGNIENIA

Potrzeby to podstawowe elementy niezbędne do przetrwania człowieka. Potrzeby ludzkie stanowią istotną koncepcję leżącą u podstaw procesu marketingowego, ponieważ przekładają się na pragnienia konsumentów. Potrzeby ludzkie są często opisywane jako stan rzeczywistego lub postrzeganego niedostatku. Podstawowe potrzeby człowieka przybierają jedną z trzech form: fizyczną, społeczną i indywidualną. Potrzeby fizyczne są niezbędne do przetrwania i obejmują pożywienie, odzież, ciepło i bezpieczeństwo. Potrzeby społeczne koncentrują się wokół pragnienia przynależności i uczuć. Potrzeby indywidualne obejmują tęsknotę za wiedzą i samoekspresją poprzez takie rzeczy, jak wybór ubrań. Pragnienia to potrzeby kształtowane zarówno przez wpływy kulturowe, jak i indywidualne preferencje. Pragnienia są często opisywane jako dobra, idee i usługi, które zaspokajają potrzeby indywidualnego konsumenta. Pragnienia jednostek zmieniają się wraz ze zmianami w społeczeństwie i technologii. Na przykład, gdy pojawia się komputer, konsument może chcieć go po prostu dlatego, że jest to nowa i ulepszona technologia. Dlatego celem marketingu jest przekształcenie tych ogólnych potrzeb w pragnienia dotyczące konkretnych dóbr, idei lub usług. Popyt powstaje, gdy potrzeby są wspierane przez zdolność indywidualnego konsumenta do zakupu danych dóbr, idei lub usług. Konsumenci kupują produkty, które najlepiej zaspokoją ich potrzeby, a także zapewnią największą satysfakcję wynikającą z procesu wymiany. Pierwszym krokiem w procesie wymiany jest dostarczenie produktu. Produkty mogą przybierać różne formy, takie jak towary, idee i usługi. Wszystkie produkty są wytwarzane w celu zaspokojenia potrzeb, pragnień i wymagań indywidualnych nabywców. Drugim krokiem w procesie satysfakcji jest wymiana. Wymiana ma miejsce, gdy jednostka otrzymuje produkt od sprzedawcy w zamian za coś, co nazywa się świadczeniem. Świadczenie zazwyczaj przyjmuje formę waluty. Aby wymiana mogła zaistnieć, musi ona spełnić szereg warunków. (1) W procesie muszą uczestniczyć co najmniej dwie strony. (2) Każda ze stron musi zaoferować drugiej coś wartościowego. (3) Obie strony muszą chcieć ze sobą współpracować. (4) Obie strony mają prawo zaakceptować lub odrzucić ofertę. (5) Obie grupy muszą mieć zdolność do komunikacji i realizacji wzajemnego porozumienia. Zatem proces transakcyjny jest kluczowym elementem marketingu. Za każdym razem, gdy dochodzi do wymiany wartości między dwiema stronami, dochodzi do transakcji. Transakcja jest często uważana za jednostkę miary w marketingu. Najwcześniejsza forma wymiany była znana jako barter.

HISTORYCZNE ERA MARKETINGU

Współczesny marketing rozpoczął się na początku XX wieku. W XX wieku proces marketingowy przeszedł przez trzy odrębne ery - produkcji, sprzedaży i marketingu. W latach dwudziestych XX wieku firmy działały w oparciu o założenie, że produkcja to rynek sprzedawcy. Wybór produktów był praktycznie nieistniejący, ponieważ menedżerowie firm wierzyli, że lepszy produkt sprzeda się sam. Ta filozofia była możliwa, ponieważ popyt na produkty przewyższał podaż. W tej epoce sukces firmy mierzono wyłącznie produkcją. Druga era marketingu, zapoczątkowana w latach pięćdziesiątych XX wieku, znana jest jako era sprzedaży. W tej epoce podaż produktów przewyższała popyt. W związku z tym firmy zakładały, że konsumenci będą opierać się zakupom towarów i usług uznawanych za nieistotne. Aby pokonać ten opór konsumentów, sprzedawcy musieli stosować kreatywną reklamę i umiejętną sprzedaż bezpośrednią, aby skłonić konsumentów do zakupu. Era marketingu nastała, gdy menedżerowie firm zdali sobie sprawę, że potrzebna jest lepsza strategia przyciągania i utrzymywania klientów, ponieważ pozwalanie produktom na samodzielną sprzedaż nie było skuteczne. Zamiast tego, wiele firm przyjęło filozofię koncepcji marketingowej, próbując sprostać specyficznym potrzebom klientów. Zwolennicy koncepcji marketingowej argumentowali, że aby firmy osiągnęły swoje cele, muszą zaspokoić potrzeby i pragnienia konsumentów.

MARKETING W OGÓLNEJ DZIAŁALNOŚCI BIZNESU

We wszystkich firmach istnieją cztery obszary działalności: księgowość, finanse, zarządzanie i marketing. Każdy z tych czterech obszarów pełni określone funkcje. Dział księgowości odpowiada za śledzenie przychodów i wydatków. Głównym obowiązkiem działu finansów jest utrzymanie i monitorowanie aktywów. Dział zarządzania odpowiada za tworzenie i wdrażanie procedur firmy. Dział marketingu odpowiada za generowanie przychodów poprzez proces wymiany. Aby generować przychody, cele marketingowe są ustalane w zgodzie z ogólnymi celami firmy. Dostosowanie działań marketingowych do celów firmy odbywa się poprzez proces zarządzania marketingiem. Proces zarządzania marketingiem obejmuje opracowywanie celów, które promują długoterminową przewagę konkurencyjną firmy. Pierwszym krokiem w procesie zarządzania marketingiem jest opracowanie ogólnego planu strategicznego firmy. Drugim krokiem jest opracowanie strategii marketingowych, które wspierają ogólne cele strategiczne firmy. Na koniec opracowywany jest plan marketingowy dla każdego produktu. Każdy plan produktu zawiera streszczenie, wyjaśnienie bieżącej sytuacji marketingowej, listę zagrożeń i szans, proponowane cele sprzedażowe, możliwe strategie marketingowe, programy działań oraz propozycje budżetowe. Proces zarządzania marketingiem obejmuje analizę szans marketingowych, wybór rynków docelowych, opracowanie miksu marketingowego i zarządzanie działaniami marketingowymi. Aby przeanalizować szanse marketingowe, firmy analizują bieżące warunki otoczenia w celu określenia potencjalnych możliwości. Celem działań marketingowych jest zaspokojenie potrzeb i pragnień konsumentów. Dlatego też menedżerowie ds. marketingu muszą określić konkretne potrzeby i pragnienia potencjalnych klientów. Różne ilościowe i jakościowe techniki badań marketingowych są wykorzystywane do gromadzenia danych o potencjalnych klientach, którzy następnie są segmentowani na rynki.

SEGMENTACJA RYNKU

Aby lepiej zarządzać działaniami marketingowymi i zaspokoić potrzeby klientów, wiele firm dzieli konsumentów na grupy, co nazywa się segmentacją rynku. W tym procesie potencjalni klienci są kategoryzowani na podstawie różnych potrzeb, cech lub zachowań. Segmenty rynku są oceniane pod kątem ich atrakcyjności lub potencjału generowania przychodów dla firmy. Aby określić potencjał danego segmentu rynku, zazwyczaj analizuje się cztery czynniki. Efektywne segmenty to segmenty mierzalne, dostępne, istotne i wykonalne. Mierzalność to stopień, w jakim można zmierzyć wielkość i siłę nabywczą segmentu rynku. Dostępność odnosi się do stopnia, w jakim segment rynku może zostać obsłużony i obsłużony. Istotność odnosi się do wielkości segmentu pod względem rentowności firmy. Zdolność do podjęcia działań odnosi się do stopnia, w jakim firma może zaprojektować lub rozwinąć produkt, aby zaspokoić potrzeby danego segmentu rynku. Charakterystyki konsumentów służą do segmentacji rynków na funkcjonalne grupy. Typowe cechy wykorzystywane do kategoryzacji konsumentów to segmentacja demograficzna, geograficzna, psychograficzna i behawioralna. Segmentacja demograficzna kategoryzuje konsumentów na podstawie takich cech, jak wiek, płeć, poziom dochodów i zawód. Jest to jedna z najpopularniejszych metod segmentacji potencjalnych klientów, ponieważ stosunkowo łatwo ich zidentyfikować. Kategoryzacja konsumentów według lokalizacji nazywa się segmentacją geograficzną. Konsumenci mogą być segmentowani geograficznie według krajów, stanów, regionów, miast lub dzielnic, w których mieszkają, robią zakupy i/lub pracują. Segmentacja psychograficzna wykorzystuje aktywności, zainteresowania i opinie konsumentów, aby podzielić ich na grupy. Klasa społeczna, styl życia lub cechy osobowości to zmienne psychograficzne wykorzystywane do kategoryzacji konsumentów na różne grupy. W segmentacji behawioralnej marketerzy dzielą konsumentów na grupy na podstawie ich wiedzy, postaw, zastosowań lub reakcji na produkt. Po segmentacji potencjalnego rynku firmy muszą umiejscowić swoje produkty względem podobnych produktów innych producentów - proces ten nazywa się pozycjonowaniem produktu. Pozycjonowanie rynkowe to proces aranżacji produktu w taki sposób, aby przyciągnąć uwagę docelowych konsumentów. Menedżerowie firm pozycjonują swoje produkty w taki sposób, aby wyróżniały się na tle produktów konkurencji, aby uzyskać przewagę konkurencyjną na rynku. Pozycja produktu na rynku musi być wyraźna, wyróżniająca i pożądana w porównaniu z produktami konkurencji, aby produkt był skuteczny.

STRATEGIE ZASIĘGU

Istnieją trzy podstawowe strategie zasięgu rynku stosowane przez menedżerów marketingu: niezróżnicowana, zróżnicowana i skoncentrowana. Niezróżnicowana strategia marketingowa występuje, gdy firma koncentruje się na wspólnych potrzebach konsumentów, a nie na ich zróżnicowanych potrzebach. Stosując tę strategię, producenci projektują produkty tak, aby były atrakcyjne dla jak największej liczby potencjalnych nabywców. Zaletą strategii niezróżnicowanej jest jej opłacalność, ponieważ wąska specjalizacja produktu skutkuje niższymi kosztami produkcji, zapasów i transportu. Firma stosująca strategię zróżnicowaną podejmuje świadomą decyzję o podziale i ukierunkowaniu oferty na kilka różnych segmentów rynku, z innym produktem skierowanym do każdego segmentu. Zatem, aby zmaksymalizować sprzedaż, a tym samym zwiększyć zyski firmy, potrzebny jest inny plan marketingowy dla każdego segmentu. Dzięki zróżnicowanej strategii marketingowej firmy generują większą sprzedaż całkowitą dzięki szerszemu zasięgowi w różnych segmentach rynku i silniejszej pozycji w każdym z nich. Ostatnia strategia pokrycia rynku znana jest jako skoncentrowana strategia marketingowa. Strategia skoncentrowana, której celem jest obsługa dużej części jednego lub kilku rynków, najlepiej sprawdza się w przypadku firm o ograniczonych zasobach. Takie podejście pozwala firmom uzyskać znacznie silniejszą pozycję w docelowych segmentach, dzięki większemu naciskowi na te segmenty. Ten większy nacisk ostatecznie prowadzi do lepszego zrozumienia potrzeb docelowych segmentów.

MARKETING MIX

Po ustaleniu strategii pozycjonowania, menedżerowie marketingu starają się kontrolować cztery podstawowe elementy marketingmixu: produkt, cenę, dystrybucję i promocję, znane jako cztery P marketingu. Ponieważ te cztery zmienne są kontrolowane, określa się najlepszą kombinację tych elementów, aby dotrzeć do wybranego rynku docelowego.

Produkt. Pierwszym elementem marketing mix jest produkt. Produkty mogą być namacalne lub niematerialne. Produkty namacalne to produkty, których można dotknąć; produkty niematerialne to te, których nie można dotknąć, takie jak usługi. Istnieją trzy podstawowe poziomy produktu: podstawowy, rzeczywisty i rozszerzony. Produkt podstawowy to najbardziej podstawowy poziom, to, co konsumenci naprawdę kupują pod względem korzyści. Na przykład, konsumenci nie kupują robotów kuchennych per se; kupują raczej korzyść z możliwości szybkiego i wydajnego przetwarzania żywności. Kolejnym poziomem produktu jest produkt rzeczywisty - w przypadku poprzedniego przykładu, roboty kuchenne. Produkty są zazwyczaj sortowane według następujących pięciu cech: jakości, cech, stylu, marki i opakowania. Wreszcie, rozszerzony poziom produktu składa się ze wszystkich elementów otaczających zarówno produkt podstawowy, jak i rzeczywisty. Poziom rozszerzony zapewnia nabywcom dodatkowe usługi i korzyści. Na przykład, dalsza pomoc techniczna oraz gwarancje i rękojmie są rozszerzonymi elementami produktu. Planując nowe produkty, menedżerowie firm biorą pod uwagę szereg kwestii, takich jak jakość produktu, jego cechy, opcje, styl, marka, opakowanie, rozmiar, serwis, gwarancje i zasady zwrotów, starając się sprostać potrzebom i oczekiwaniom konsumentów.

Cena. Cena to koszt produktu płacony przez konsumentów. Jest to jedyny element marketingu-mixu, który generuje przychody dla firm. Aby generować przychody, menedżerowie muszą brać pod uwagę czynniki zarówno wewnętrzne, jak i zewnętrzne dla organizacji. Czynniki wewnętrzne to cele marketingowe, strategia marketingu-mixu i koszty produkcji. Czynniki zewnętrzne, które należy wziąć pod uwagę, to rynek docelowy, popyt na produkt, konkurencja, warunki ekonomiczne i regulacje rządowe. Menedżerowie marketingu mają do dyspozycji szereg strategii cenowych: skimming, penetracja, ilość i psychologia. W strategii skimmingu cenowego cena jest początkowo ustalana wysoko, co pozwala firmom generować maksymalne zyski od klientów skłonnych zapłacić wysoką cenę. Ceny są następnie stopniowo obniżane, aż do uzyskania maksymalnego zysku od każdego poziomu konsumenta. Penetracyjne ustalanie cen jest stosowane, gdy firmy ustalają niskie ceny, aby szybko zdobyć duży udział w rynku. Strategia ustalania cen ilościowych zapewnia niższe ceny konsumentom, którzy kupują większe ilości produktu. Psychologiczne ustalanie cen koncentruje się na percepcji konsumentów. Na przykład, nietypowa cena jest powszechną psychologiczną strategią cenową. W przypadku nietypowej ceny koszt produktu może być o kilka centów niższy niż cena za pełną kwotę. Konsumenci zazwyczaj koncentrują się na niższej cenie za pełną kwotę, mimo że w rzeczywistości jest ona bliższa kolejnej wyższej cenie za pełną kwotę. Na przykład, jeśli towar kosztuje 19,95 USD, konsumenci skupią się na cenie 19 USD, a nie 20 USD.

Miejsce dystrybucji. Miejsce dystrybucji odnosi się do miejsca i sposobu dystrybucji produktów do konsumentów. Istnieją dwa podstawowe zagadnienia związane z dostarczaniem produktów konsumentom: zarządzanie kanałami dystrybucji i zarządzanie logistyką. Zarządzanie kanałami dystrybucji obejmuje proces wyboru i motywowania hurtowników i detalistów, czasami nazywanych pośrednikami, poprzez stosowanie zachęt. Kierownictwo firmy bierze pod uwagę kilka czynników, decydując o miejscu sprzedaży swoich produktów: kanały dystrybucji, strategię zasięgu rynkowego, lokalizację geograficzną, zapasy i metody transportu. Proces przemieszczania produktów od producenta do konsumenta końcowego jest często nazywany kanałem dystrybucji.

Promocja. Ostatnią zmienną w miksie marketingowym jest promocja. Różne narzędzia promocyjne służą do komunikowania informacji o produktach, pomysłach lub usługach firm i ich klientów. Narzędzia promocyjne dostępne dla menedżerów to reklama, sprzedaż osobista, promocja sprzedaży i publicity. Aby program promocyjny był skuteczny, menedżerowie stosują połączenie czterech narzędzi promocyjnych, które najlepiej dociera do potencjalnych klientów. To połączenie narzędzi promocyjnych jest czasami nazywane miksem promocyjnym. Celem tego miksu promocyjnego jest zakomunikowanie potencjalnym klientom cech i korzyści produktów.

MARKETING MIĘDZYNARODOWY

Biznes międzynarodowy jest praktykowany od tysięcy lat. W dzisiejszych czasach postęp technologiczny udoskonalił metody transportu i komunikacji; w rezultacie coraz więcej firm otwiera swoje sklepy w różnych lokalizacjach na całym świecie. Naturalnym elementem biznesu międzynarodowego jest marketing międzynarodowy. Ma on miejsce, gdy firmy planują i przeprowadzają transakcje poza granicami kraju, aby spełnić cele zarówno konsumentów, jak i firmy. Marketing międzynarodowy to po prostu strategia stosowana przez firmy w celu zwiększenia zarówno udziału w rynku, jak i zysków. Chociaż menedżerowie firm mogą próbować stosować te same podstawowe strategie marketingowe, które są stosowane na rynku krajowym, promując produkty w lokalizacjach międzynarodowych, strategie te mogą nie być odpowiednie lub skuteczne. Menedżerowie firm muszą dostosować swoje strategie do unikalnych cech każdego rynku międzynarodowego. Unikalne czynniki środowiskowe, które menedżerowie firm muszą zbadać przed wejściem na rynek globalny, obejmują systemy handlowe, warunki ekonomiczne, uwarunkowania polityczno-prawne i kulturowe. Pierwszym czynnikiem, który należy wziąć pod uwagę na rynku międzynarodowym, jest system handlowy każdego kraju. Każdy kraj ma własne regulacje i ograniczenia dotyczące systemu handlowego. Powszechne regulacje i ograniczenia systemu handlowego obejmują cła, kontyngenty, embarga, kontrole dewizowe i pozataryfowe bariery handlowe. Drugim czynnikiem, który należy przeanalizować, jest otoczenie ekonomiczne. Istnieją dwa czynniki ekonomiczne, które odzwierciedlają atrakcyjność danego rynku w danym kraju: struktura przemysłowa i dystrybucja dochodów. Struktura przemysłowa odnosi się do stopnia rozwoju infrastruktury kraju, natomiast dystrybucja dochodów odnosi się do sposobu, w jaki dochody są rozdzielane między obywateli. Otoczenie polityczno-prawne to trzeci czynnik, który należy zbadać. Na przykład, indywidualne i kulturowe postawy dotyczące zakupu produktów z zagranicy, stabilność polityczna, regulacje monetarne i biurokracja rządowa wpływają na praktyki i możliwości marketingowe. Wreszcie, ostatnim czynnikiem, który należy wziąć pod uwagę przed wejściem na rynek globalny, jest otoczenie kulturowe. Ponieważ wartości kulturowe dotyczące poszczególnych produktów różnią się znacznie w zależności od kraju na świecie, menedżerowie muszą uwzględnić te różnice w procesie planowania. Podobnie jak w przypadku rynków krajowych, menedżerowie muszą określić swoje międzynarodowe cele i politykę marketingową przed wejściem na rynek zagraniczny. Na przykład, kraje docelowe muszą zostać zidentyfikowane i ocenione pod kątem ich potencjalnej sprzedaży i zysków. Po wybraniu rynku i ustaleniu celów marketingowych, należy określić sposób wejścia na rynek. Istnieją trzy główne sposoby wejścia na rynki międzynarodowe: eksport, joint venture i inwestycje bezpośrednie. Eksport to najprostszy sposób wejścia na rynek międzynarodowy. W eksporcie firmy wchodzą na rynki międzynarodowe, sprzedając produkty za granicą za pośrednictwem pośredników. Takie wykorzystanie pośredników jest czasami nazywane eksportem pośrednim. Drugim sposobem wejścia na rynek międzynarodowy jest wykorzystanie podejścia joint venture. Joint venture ma miejsce, gdy firmy łączą siły z firmami działającymi na rynku międzynarodowym w celu produkcji lub sprzedaży produktu. Joint venture różnią się od inwestycji bezpośrednich tym, że tworzy się stowarzyszenie między firmami a przedsiębiorstwami na rynku międzynarodowym. Cztery rodzaje joint venture to licencjonowanie, produkcja kontraktowa, kontrakt menedżerski i współwłasność. W ramach licencjonowania firmy zezwalają innym przedsiębiorstwom na rynku międzynarodowym na produkcję produktów na podstawie umowy zwanej licencją. Licencjobiorca ma prawo do korzystania z procesu produkcyjnego, znaku towarowego, patentu, tajemnicy handlowej lub innych dóbr wartościowych za opłatą lub tantiemą. Firmy korzystają również z produkcji kontraktowej, która umożliwia produkcję produktów na rynki międzynarodowe. Trzecim rodzajem joint venture jest kontrakt menedżerski (management contracting). W tym podejściu firmy dostarczają kapitał lokalnej firmie międzynarodowej w zamian za know-how w zakresie zarządzania. Ostatnią kategorią joint venture jest współwłasność. Firmy łączą się z lokalnymi inwestorami międzynarodowymi, aby założyć lokalną firmę. Obie grupy dzielą współwłasność i kontrolę nad nowo utworzoną firmą. Wreszcie, inwestycje bezpośrednie to ostatni sposób, z którego firmy korzystają, aby wejść na rynki międzynarodowe. W przypadku inwestycji bezpośrednich firma wchodzi na rynek, tworząc własną bazę w lokalizacjach międzynarodowych. Inwestycje bezpośrednie są korzystne, ponieważ siła robocza i surowce mogą być tańsze w niektórych krajach. Firmy mogą również poprawić swój wizerunek na rynkach międzynarodowych dzięki tworzonym możliwościom zatrudnienia.

Niniejszy artykuł stanowi wprowadzenie do historycznego rozwoju marketingu, jednego z głównych obszarów funkcjonalnych firmy. Najpierw opisano i zdefiniowano marketing. Następnie omówiono ewolucję marketingu w Stanach Zjednoczonych, odnosząc się do kilku ważnych epok, w tym ery handlu prostego, ery produkcji, ery sprzedaży, ery działów marketingu, ery firm marketingowych i ery marketingu relacyjnego.

CZYM JEST MARKETING?

"Marketing to reklama, jak te fałszywe lub zwodnicze reklamy w telewizji, które próbują nakłonić cię do kupienia czegoś, czego tak naprawdę nie chcesz".
"Marketing jest jak ci nachalni sprzedawcy samochodów albo sprzedawcy, którzy pukają do naszych drzwi, oferując drogie odkurzacze".
"Nienawidzę tych niegrzecznych telemarketerów dzwoniących o każdej porze dnia i nocy".

Niektórzy uważają, że marketing to zwodnicze, nachalne taktyki, mające na celu skłonienie ludzi do zakupu czegoś, czego tak naprawdę nie chcą. Ci ludzie się mylą. Chociaż marketing zazwyczaj polega na reklamie lub sprzedaży osobistej, marketing (prawidłowo prowadzony) nie powinien próbować nakłonić ludzi do kupowania rzeczy, których nie chcą, ani też marketerzy nie powinni stosować zwodniczych lub nachalnych taktyk, aby skłonić ich do zakupu. W rzeczywistości marketing to proces tworzenia produktów, które mają na celu zadowolenie klientów poprzez odpowiednie ceny, promocję i dystrybucję. Podstawowym celem marketingu jest zadowolenie klienta. Zadowoleni klienci są o wiele cenniejsi niż klienci, których oszukano i zmuszono do zakupu. Na przykład, zadowoleni klienci chętniej kupią Twój produkt ponownie. Co więcej, zadowoleni klienci chętniej będą wypowiadać się o produkcie znajomym, co może zwiększyć prawdopodobieństwo, że oni z kolei kupią produkt firmy. W rzeczywistości marketing to proces budowania i utrzymywania długoterminowych relacji handlowych. Jednak firmy nie zawsze stosowały tę filozofię. W dalszej części artykułu opisano, w jaki sposób przekonania firm zmieniały się na przestrzeni czasu.

SZEŚĆ ETAPÓW EWOLUCJI MARKETINGU

Marketing w jego dzisiejszej postaci jest stosunkowo nowym zjawiskiem, choć jego korzenie sięgają XIX wieku. Na początku XIX wieku kobieta, która chciała kupić nową sukienkę, miała dwie możliwości: uszyć ją sama lub zlecić komuś uszycie. Jeśli zdecydowała się na to, wybierała materiał i dawała się zmierzyć, a sukienka była szyta na miarę. Nie istniały wówczas standardowe rozmiary, takie jak dzisiaj. Standardowe rozmiary są efektem współczesnych procesów masowej produkcji.

Era prostego handlu / Przed rewolucją przemysłową ludzie wytwarzali większość tego, co konsumowali. Nadwyżkę produkcji domowej można było sprowadzić do miasta i sprzedać lub wymienić na inne dobra. Ten typ gospodarki jest powszechnie określany jako gospodarka czysto egzystencjalna. W gospodarce czysto egzystencjalnej nie ma potrzeby marketingu (ułatwiającego wymianę), ponieważ każde gospodarstwo domowe produkuje to, co konsumuje. Jednak wraz z nadejściem rewolucji przemysłowej to przedsiębiorstwa, a nie gospodarstwa domowe, stały się producentami wielu rodzajów dóbr. Gdy producenci produktów nie są jednocześnie ich konsumentami, musi nastąpić wymiana. Tak więc poważne rozważania nad procesem wymiany - czyli marketingiem - rozpoczęły się w następstwie rewolucji przemysłowej. Ewolucję marketingu w najważniejszą funkcję biznesową w wielu firmach po raz pierwszy zauważył Robert Keith (1960), dyrektor w Pillsbury, i poparli ją inni liderzy biznesowi w innych firmach. Według Keitha, marketing osiągnął swoją obecną świetność w Pillsbury w czterech odrębnych okresach, począwszy od ery prostego handlu w historii Ameryki. Keith nazwał te okresy erą produkcji, erą sprzedaży, erą marketingu i erą firm marketingowych.

Era produkcji. Nazwa "era produkcji" pochodzi od faktu, że głównym priorytetem wielu firm była redukcja kosztów produkcji. Firmy uważały, że wymiana może być ułatwiona poprzez samo obniżenie kosztów produkcji, a tym samym przekazanie oszczędności klientom w postaci niższych cen. Skupienie się na produkcji (które trwało od tuż po wojnie secesyjnej do lat 20. XX wieku) było napędzane takimi kamieniami milowymi, jak wynalezienie linii montażowej przez Henry′ego Forda i bardziej wydajne zasady pracy wprowadzone przez ruch naukowego zarządzania Fredericka W. Taylora (Haber, 1964). Te dwie innowacje uświadomiły menedżerom przedsiębiorstw, że masowa produkcja skutkuje gwałtownym spadkiem jednostkowych kosztów produkcji. Z kolei spadające jednostkowe koszty produkcji sprawiły, że możliwości zysku wydawały się fantastyczne. Uzasadnienie masowej produkcji wydawało się wówczas uzasadnione. Według Michaela Portera (1980) obniżone koszty produkcji mogą prowadzić do obniżenia cen sprzedaży, co przemawia do najszerszego segmentu klientów. Niestety, burzliwe warunki gospodarcze z końca lat 20. i 40. XX wieku doprowadziły do upadku wielu firm, mimo że przyjęły filozofię zorientowaną na produkcję. W rezultacie firmy poszukiwały innych sposobów na usprawnienie procesu wymiany.

Era sprzedaży Kolejna era ewolucji marketingu nazywana jest erą sprzedaży, ponieważ głównym priorytetem wielu firm było wyprowadzanie swoich produktów z fabryk za pomocą różnorodnych technik sprzedaży. W erze sprzedaży firmy uważały, że mogą zwiększyć sprzedaż, stosując różnorodne techniki promocyjne, mające na celu informowanie potencjalnych klientów o swoich produktach i/lub przekonywanie ich do zakupu. Ten typ myślenia został zapoczątkowany przez ówczesny klimat gospodarczy. Kiedy Herbert Hoover został wybrany na prezydenta w 1928 roku, w opinii publicznej panował optymizm i zaufanie do gospodarki USA. Niewielu ludzi miało jakiekolwiek powody, by wierzyć, że dobrobyt nie będzie trwał. W swoim przemówieniu z okazji przyjęcia republikańskiej nominacji prezydenckiej Hoover powiedział: "My w Ameryce jesteśmy dziś bliżej ostatecznego triumfu nad ubóstwem niż kiedykolwiek wcześniej w historii jakiegokolwiek kraju. Przytułek dla ubogich znika spośród nas". Jednak 29 października 1929 r. - "Czarny Wtorek" - oznaczał początek Wielkiego Kryzysu. Był to najbardziej niszczycielski dzień finansowy w historii Nowojorskiej Giełdy Papierów Wartościowych. W ciągu pierwszych kilku godzin otwarcia giełdy ceny spadły tak bardzo, że zniweczyły wszystkie zyski osiągnięte w poprzednim roku. Ponieważ giełda była postrzegana jako główny wskaźnik amerykańskiej gospodarki, zaufanie publiczne zostało zdruzgotane. Między 29 października a 13 listopada (kiedy ceny akcji osiągnęły najniższy poziom) ponad 30 miliardów dolarów zniknęło z amerykańskiej gospodarki - porównywalne z całkowitą kwotą, jaką Stany Zjednoczone wydały na swoje zaangażowanie w I wojnę światową (Schultz, 1999). Kwota dochodu rozporządzalnego i dyskrecjonalnego, który konsumenci musieli wydawać na artykuły pierwszej potrzeby i dobra luksusowe, również drastycznie spadła, gdy stopa bezrobocia zbliżyła się do 25%. Firmy odkryły, że nie są już w stanie sprzedać wszystkich produkowanych przez siebie produktów, mimo że ceny zostały obniżone dzięki masowej produkcji. Firmy musiały pozbyć się nadwyżek produktów, aby móc je spieniężyć. Aby się ich pozbyć, wiele firm rozwinęło siły sprzedaży i polegało na sprzedaży osobistej, szyldach reklamowych i śpiewaniu reklam w radiu, aby "wypromować" produkt. Theodore Levitt (1960), wybitny badacz marketingu, zauważył, że firmom tym niekoniecznie zależało na zadowoleniu klienta, a raczej na sprzedaży produktu. Ta orientacja sprzedażowa dominowała w praktyce biznesowej od lat 30. XX wieku aż do II wojny światowej, kiedy to większość zakładów produkcyjnych firm została przystosowana do produkcji maszyn i sprzętu na potrzeby działań wojennych. Oczywiście wojna radykalnie zmieniła środowisko prowadzenia działalności gospodarczej. Zmieniła również filozofię prowadzenia działalności przez firmy.

Era Działów Marketingu. Potencjał produkcyjny większości krajów uprzemysłowionych - z wyjątkiem Stanów Zjednoczonych - został zrujnowany podczas II wojny światowej. W związku z tym amerykańskie firmy ponownie miały stosunkowo łatwą możliwość sprzedaży wytwarzanych produktów, ponieważ konkurencja zagraniczna była niewielka. Uzbrojone w koncepcje sprzedaży opracowane w erze sprzedaży, a także w nowe możliwości produkcyjne i rozbudowane działy badawczo-rozwojowe (B+R) utworzone podczas wojny, firmy zdały sobie sprawę, że mogą wytwarzać setki nowych i różnorodnych produktów. Firmy zdały sobie sprawę, że potrzebują zestawu kryteriów, które określą, które produkty zostaną wyprodukowane, a które nie, a także nowej funkcji zarządzania, która połączyłaby wiele powiązanych funkcji, takich jak zaopatrzenie, reklama i sprzedaż, w jeden dział - dział marketingu. W tym czasie wiele firm zdało sobie również sprawę, że celem firmy nie jest już produkcja różnorodnych produktów, lecz zadowolenie klientów. Zmiana w myśleniu i celu firmy z produkcji na zadowolenie klientów była prawdziwie rewolucyjna i miała wiele implikacji. Firmy, które postrzegają siebie jako producentów produktów, stosują techniki sprzedaży, których celem jest przekształcenie produktów w gotówkę. Firmy, które postrzegają siebie jako marketerów, koncentrują się na zaspokajaniu potrzeb nabywców poprzez sprzedawane produkty, a także wszystkie funkcje związane z rozwojem produktu, jego dostarczaniem i konsumpcją. Krótko mówiąc, sprzedaż koncentruje się na potrzebach sprzedawcy; marketing koncentruje się na potrzebach nabywcy. Theodore Levitt (1960) zauważył, że opracowanie linii montażowej przez Henry′ego Forda ilustruje różnicę między firmami koncentrującymi się na produkcji (orientacja na produkcję) a tymi koncentrującymi się na klientach (orientacja na klienta). Ford jest powszechnie znany jako geniusz produkcji dzięki opracowaniu linii montażowej. Wielu błędnie uważa, że obniżenie kosztów produkcji, jakie umożliwiła linia montażowa, pozwoliło Fordowi sprzedać miliony samochodów o wartości 500 dolarów (orientacja na produkcję). Jednak w rzeczywistości Ford myślał odwrotnie. Wynalazł linię montażową, ponieważ doszedł do wniosku, że miliony nabywców byłoby skłonnych zapłacić 500 dolarów za samochód (orientacja na klienta). Jego głównym zadaniem było obniżenie kosztów produkcji (w każdy możliwy sposób), aby mógł sprzedawać samochody za 500 dolarów i nadal osiągać zysk. Linia montażowa była skutkiem, a nie przyczyną niskiej ceny. Jak sam Ford to ujął:

Najpierw obniżamy cenę do poziomu, przy którym wierzymy, że przyniesie to większą sprzedaż. Następnie próbujemy ustalić ceny. Nie przejmujemy się kosztami. Nowa cena wymusza ich obniżenie… bo jakiż pożytek z wiedzy o kosztach, skoro mówią one, że nie da się wyprodukować produktu po cenie, za którą można go sprzedać? Ale co ważniejsze, chociaż można obliczyć koszt, a oczywiście wszystkie nasze koszty są starannie obliczane, nikt nie wie, jaki powinien być koszt. Jednym ze sposobów odkrycia… jest ustalenie ceny tak niskiej, aby zmusić wszystkich do pracy w miejscu pracy do osiągnięcia najwyższej wydajności. (Ford, 1923)

Krótko mówiąc, w erze działów marketingu wiele firm zmieniło swoje myślenie lub cel z wytwarzania produktów na zaspokajanie potrzeb klientów. Firmy zorientowane na klienta starają się tworzyć satysfakcjonujące produkty, które klienci będą chcieli kupić. Począwszy od lat 60. XX wieku niektóre firmy wdrożyły tę filozofię zorientowaną na klienta do tego stopnia, że dział marketingu narzucał plan działania całej firmie. Tego typu firmy nazywane są firmami marketingowymi.

Era firm marketingowych. Firmy, które przeszły od prostego działu marketingu zorientowanego na klienta do takiego, w którym dział marketingu wyznacza kierunek rozwoju firmy, nazywane są firmami marketingowymi. W firmach marketingowych dział marketingu ustala politykę operacyjną firmy, obejmującą badania techniczne, zaopatrzenie, produkcję, reklamę i sprzedaż. Komunikat prasowy Two-Ten News Network (1998) ilustruje strategię firmy zorientowanej na marketing:

Atlanta - AGCO Corporation, wiodący światowy projektant, producent i dystrybutor sprzętu rolniczego, ogłosił dziś nominacje na stanowiska kierownicze w celu wzmocnienia i rozszerzenia globalnych funkcji marketingu i sprzedaży. Według Roberta J.Ratliffa, prezesa zarządu i dyrektora generalnego AGCO, "te nominacje wzmocnią pozycję AGCO jako firmy zorientowanej na marketing. Marketing to kluczowa funkcja, która stanowi podstawę globalnego, zyskownego wzrostu AGCO. Strategia AGCO polega na dynamicznym rozwijaniu naszej siły sprzedaży i marketingu na całym świecie, przy jednoczesnym wdrażaniu agresywnych redukcji kosztów produkcji w celu dostosowania się do warunków panujących w branży. Nominacje te odzwierciedlają zaangażowanie AGCO w dalsze umacnianie swojej pozycji lidera rynkowego na świecie i utrzymanie rentowności".

Jak widać w przypadku AGCO, marketing jest podstawową siłą motywującą wszystkie działania w korporacji, od finansów, przez sprzedaż, po produkcję, której celem jest zaspokojenie potrzeb klienta. Firmy, które praktykują tę filozofię łączenia wszystkich działów w celu zaspokojenia potrzeb klientów, stosują koncepcję marketingową. Koncepcja marketingowa zakłada, że jeśli wszystkie funkcje organizacji koncentrują się na potrzebach klienta, zyski można osiągnąć poprzez zaspokojenie tych potrzeb. Zaspokojenie potrzeb klienta można osiągnąć poprzez zmiany produktów, korekty cen, poprawę obsługi klienta, zmiany w dystrybucji i tym podobne. Obecnie niektóre firmy idą o krok dalej, budując długoterminowe relacje z klientami, jak omówiono w następnej sekcji.

Era marketingu relacyjnego. Marketing relacyjny to proces, w którym firma buduje długotrwałe, satysfakcjonujące relacje z klientami, aby utrzymać ich lojalność i skłonność do zakupu produktów firmy. Philip Kotler (1997), znany autor kilku książek o marketingu, zauważył, że potrzeba utrzymania klienta jest widoczna w fakcie, że koszt pozyskania nowego klienta szacuje się na pięciokrotność kosztu utrzymania zadowolenia obecnego. Jednym z przykładów firmy, która stosuje marketing relacyjny w celu utrzymania lojalności klientów, jest Saturn. Saturnowi udało się utrzymać 60% swoich klientów - co oznacza, że 60% z nich to stali klienci. Melissa Herron (1996) wyjaśniła, że Saturn realizuje marketing relacyjny, przyjmując inne spojrzenie na to, co sprzedaje. Tradycyjnie producenci samochodów sprzedawali samochody, ale Saturn rozszerzył swój produkt, obejmując całe doświadczenie - doświadczenie zakupowe, doświadczenie zakupowe i doświadczenie posiadania. Nawet gdyby jego samochody nie były lepsze od samochodów konkurencji, firma zdecydowała, że całe doświadczenie zakupowe i konsumpcyjne byłoby lepsze. Ta filozofia jest wyraźnie widoczna w wartościach i misji firmy. Wartości Saturna obejmują zaangażowanie w entuzjazm klientów, dążenie do doskonałości, pracę zespołową, zaufanie i szacunek dla jednostki oraz ciągłe doskonalenie. Misja firmy wspiera również filozofię budowania relacji:

"Zdobyć lojalność właścicieli Saturnów i rozwijać naszą rodzinę poprzez rozwój i marketing pojazdów produkowanych w USA, które są światowymi liderami pod względem jakości, kosztów i entuzjazmu klientów, dzięki integracji ludzi, technologii i systemów biznesowych".

Ta strategia zorientowana na relacje jest najbardziej widoczna w reklamach firmy i jej filozofii cenowej. Na przykład większość reklam samochodów podkreśla cechy samochodu: jest seksowny i szybki lub wygodny i bezpieczny. W reklamach Saturna jednak samochód jest drugorzędny. Greg Martin, przedstawiciel Saturna, wyjaśnił, że większość firm samochodowych koncentruje się na czterech kołach i silniku, podczas gdy reklamy Saturna zapewniają, że dostaniesz dobry samochód i będziesz dobrze traktowany. Relacje z klientami firmy są wzmacniane poprzez zaufanie, szacunek i wysoką jakość produktów (Herron, 1996). Podsumowując, marketing relacji rozwija koncepcję marketingu, budując długoterminowe, oparte na zaufaniu i korzystne dla obu stron relacje z klientami, aby ich zadowolić, budować ich lojalność i zachęcać do ponownych zakupów.

WNIOSKI

Niniejszy artykuł przedstawia historyczny przegląd ewolucji marketingu w Stanach Zjednoczonych, od okresu tuż po wojnie secesyjnej do chwili obecnej. Ogólnie rzecz biorąc, firmy doszły do wniosku, że aby odnieść sukces, muszą stać się mniej skoncentrowane na sobie, a bardziej na zewnątrz (na kliencie). Ten trend w myśleniu firmowym rozpowszechnił się do tego stopnia, że wiele firm postrzega siebie obecnie jako długoterminowych partnerów swoich klientów. Wraz z rozwojem technologii informatycznych, marketerzy będą mogli lepiej rozpoznawać potrzeby swoich klientów i szybciej dostarczać im produkty i usługi, aby je zaspokoić.

Termin marketing mix odnosi się do czterech głównych obszarów podejmowania decyzji w procesie marketingowym, które są łączone w celu uzyskania pożądanych przez organizację rezultatów. Cztery elementy marketing mix są czasami nazywane czterema P marketingu. Marketing mix kształtuje rolę marketingu we wszystkich typach organizacji, zarówno nastawionych na zysk, jak i non-profit. Każdy element marketing mix - produkt, cena, promocja i dystrybucja - składa się z wielu podelementów. Menedżerowie marketingu podejmują liczne decyzje w oparciu o różne podelementy marketing mix, starając się zaspokoić potrzeby i pragnienia konsumentów.

PRODUKT

Pierwszym elementem marketingu-mix jest produkt. Produkt to dowolna kombinacja dóbr i usług oferowanych w celu zaspokojenia potrzeb i pragnień konsumentów. Zatem produktem jest wszystko, co materialne lub niematerialne, co można zaoferować konsumentom do zakupu lub użytkowania. Produkt materialny to taki, którego konsumenci mogą dotknąć, na przykład komputer. Produkt niematerialny to usługa, której nie można dotknąć, na przykład naprawa komputera, rozliczenie podatku dochodowego lub wizyta w biurze. Inne przykłady produktów to miejsca i idee. Na przykład stanowy departament turystyki w New Hampshire może promować New Hampshire jako wspaniałe miejsce do odwiedzenia, a tym samym stymulować gospodarkę. Miasta również promują się jako wspaniałe miejsca do życia i pracy. Na przykład hasło reklamowane przez Izbę Handlową w San Bernardino w Kalifornii brzmi: "To wspaniały dzień w San Bernardino". Idea zapinania pasów bezpieczeństwa była promowana jako sposób na ratowanie życia, podobnie jak idea recyklingu, która pomaga zmniejszyć ilość śmieci trafiających na wysypiska. Zazwyczaj produkt dzieli się na trzy podstawowe poziomy. Pierwszy poziom jest często nazywany produktem podstawowym, czyli tym, co konsument faktycznie kupuje pod względem korzyści. Na przykład, konsumenci nie kupują tylko ciężarówek. Konsumenci kupują raczej korzyści, jakie oferują ciężarówki, takie jak możliwość poruszania się w głębokim śniegu zimą. Następny jest drugi poziom, czyli rzeczywisty produkt, zbudowany wokół produktu podstawowego. Rzeczywisty produkt składa się z nazwy marki, cech, opakowania, części i stylistyki. Te komponenty zapewniają konsumentom korzyści, których szukają na pierwszym poziomie. Ostatni, czyli trzeci, poziom produktu to komponent rozszerzony. Komponent rozszerzony obejmuje dodatkowe usługi i korzyści, które towarzyszą pierwszym dwóm poziomom produktu. Przykładami rozszerzonych elementów produktu są pomoc techniczna w obsłudze produktu oraz umowy o świadczenie usług. Produkty klasyfikuje się według czasu ich użytkowania - trwałości - oraz ich namacalności. Produkty, które można wielokrotnie używać przez długi okres czasu, nazywane są dobrami trwałego użytku. Przykładami dóbr trwałego użytku są samochody, meble i domy. Natomiast dobra, które są zazwyczaj używane lub szybko konsumowane, nazywane są dobrami nietrwałymi. Przykładami dóbr nietrwałych są żywność, mydło i napoje bezalkoholowe. Ponadto usługi to działania i korzyści, które również są zaangażowane w proces wymiany, ale są niematerialne, ponieważ nie można ich trzymać ani dotykać. Przykładami usług niematerialnych są badania wzroku i naprawy samochodów. Innym sposobem kategoryzacji produktów jest ich użytkownicy. Produkty klasyfikuje się jako dobra konsumpcyjne lub przemysłowe. Dobra konsumpcyjne są kupowane przez konsumentów końcowych na potrzeby własnej konsumpcji. Konsumenci końcowi są czasami nazywani użytkownikami końcowymi. Wzorce zakupowe konsumentów są również wykorzystywane do klasyfikacji produktów. Produkty sprzedawane konsumentowi końcowemu są klasyfikowane w następujący sposób: dobra wygodne, zakupowe, specjalistyczne i niesprzedawane. Dobra wygodne to produkty i usługi, które konsumenci kupują często i z niewielkim wysiłkiem. Większość dóbr konsumpcyjnych jest łatwo dostępna i tania, na przykład chleb, słodycze, mleko i szampon. Dobra konsumpcyjne można podzielić na dobra podstawowe, impulsowe i awaryjne. Dobra podstawowe to produkty, takie jak chleb i mleko, które konsumenci kupują regularnie. Dobra impulsywne, takie jak słodycze i czasopisma, to produkty, które wymagają niewielkiego planowania ani wysiłku związanego z poszukiwaniem, ponieważ są zazwyczaj dostępne w wielu miejscach. Dobra awaryjne są kupowane, gdy konsumenci mają pilną potrzebę. Przykładem dobra awaryjnego może być łopata podczas pierwszej zimowej śnieżycy. Dobra zakupowe to produkty, które konsumenci porównują podczas procesu wyboru i zakupu. Zazwyczaj jako podstawę porównania wykorzystuje się takie czynniki, jak cena, jakość, styl i przydatność. W przypadku dóbr zakupowych konsumenci zazwyczaj poświęcają dużo czasu i wysiłku na gromadzenie informacji i porównywanie produktów. Duże urządzenia AGD, takie jak lodówki i telewizory, to typowe dobra zakupowe. Dobra zakupowe dzielą się na jednolite i niejednolite kategorie. Jednolite dobra zakupowe to takie, które są podobnej jakości, ale różnią się ceną. Konsumenci będą próbowali uzasadniać różnice cen, koncentrując się na cechach produktu. Towary niejednolite to takie, które różnią się zarówno jakością, jak i ceną. Towary specjalistyczne to produkty o charakterystycznych cechach lub rozpoznawalnej marce, na które konsumenci poświęcają wyjątkowy wysiłek zakupowy. Towary specjalistyczne obejmują określone marki i rodzaje produktów. Zazwyczaj kupujący nie porównują towarów specjalistycznych z innymi podobnymi produktami, ponieważ są one unikalne. Towary niepopularne to produkty lub usługi, których konsumenci nie znają lub których zakupu zazwyczaj nie rozważają. Przykładami towarów niepopularnych są polisy ubezpieczeniowe na życie i miejsca pochówku. Często towary niepopularne wymagają znacznych działań promocyjnych ze strony sprzedawcy, aby zainteresować nimi konsumentów. Dobra przemysłowe to produkty wykorzystywane do produkcji innych dóbr. Przykładami dóbr przemysłowych są: wyposażenie dodatkowe, części składowe, instalacje, materiały eksploatacyjne, surowce i usługi. Wyposażenie dodatkowe odnosi się do przedmiotów ruchomych i drobnych elementów wyposażenia biurowego, które nigdy nie stają się częścią produktu finalnego. Meble biurowe i faksy są przykładami wyposażenia dodatkowego. Części składowe to produkty, które są przekształcane w komponent produktu finalnego, który nie wymaga dalszego przetwarzania. Części składowe są często wykonywane na zamówienie dla produktu finalnego, którego staną się częścią. Na przykład, chip komputerowy może być produkowany przez jednego producenta do użytku w komputerach innych producentów. Instalacje to dobra inwestycyjne, które zazwyczaj są bardzo drogie, ale charakteryzują się długą żywotnością. Przykładami instalacji są ciężarówki, generatory prądu i komputery mainframe. Materiały eksploatacyjne są podobne do wyposażenia dodatkowego, ponieważ nie stają się częścią produktu finalnego. Materiały eksploatacyjne obejmują przedmioty niezbędne do utrzymania i funkcjonowania całej firmy, takie jak środki czyszczące, teczki, papier i długopisy. Surowce to towary sprzedawane w swojej pierwotnej postaci przed przetworzeniem w celu wykorzystania w innych produktach. Rośliny uprawne, ropa naftowa, ruda żelaza i kłody to przykłady surowców wymagających dalszego przetworzenia przed wykorzystaniem w produktach. Ostatnią kategorią dóbr przemysłowych są usługi. Organizacje czasami potrzebują korzystania z usług, podobnie jak osoby prywatne. Przykładami usług poszukiwanych przez organizacje są konserwacja i naprawy oraz doradztwo prawne.

CENA

Drugim elementem marketingu-mix jest cena. Cena to po prostu kwota pieniędzy, jaką konsumenci są skłonni zapłacić za produkt lub usługę. Dawniej cenę ustalano w drodze barteru między sprzedawcami a kupującymi. Współcześnie metody i strategie ustalania cen przybierają różne formy. Wycena nowych produktów i wycena istniejących produktów wymagają stosowania różnych strategii. Na przykład, ustalając cenę nowego produktu, firmy mogą stosować strategię penetracji rynku lub strategię "zbierania cen". Strategia penetracji rynku polega na ustaleniu niskiej ceny produktu w celu przyciągnięcia dużej liczby klientów. Natomiast strategia "zbierania cen" jest stosowana, gdy ustalana jest wysoka cena, aby jak najszybciej odzyskać koszty rozwoju nowego produktu. Producenci komputerów, magnetowidów i innych urządzeń technicznych o wysokich kosztach rozwoju często stosują strategię "zbierania cen". Cele cenowe są ustalane jako podzbiór ogólnych celów organizacji. Cele cenowe, jako element ogólnych celów biznesowych, zazwyczaj przybierają jedną z czterech form: rentowność, wolumen, dostosowanie do konkurencji i prestiż. Cele cenowe dotyczące rentowności oznaczają, że firma koncentruje się głównie na maksymalizacji zysku. Zgodnie z celami rentowności firma podnosi ceny tak, aby dodatkowe przychody były równe wzrostowi kosztów produkcji. Stosując cele cenowe dotyczące wolumenu, firma dąży do maksymalizacji wolumenu sprzedaży w ramach danej marży zysku. Cele cenowe dotyczące wolumenu koncentrują się na zwiększaniu sprzedaży, a nie na natychmiastowym wzroście zysków. Dostosowanie się do poziomu cen konkurencji to kolejna strategia cenowa. W strategii cenowej opartej na dostosowaniu do konkurencji nacisk kładziony jest mniej na cenę, a bardziej na czynniki konkurencji niezwiązane z ceną, takie jak lokalizacja i obsługa. W przypadku cen prestiżowych produkty są wyceniane wysoko, a konsumenci kupują je jako symbole statusu. Oprócz czterech podstawowych strategii cenowych istnieje pięć strategii korekty cen: ceny z rabatem i ulgi, ceny dyskryminacyjne, ceny geograficzne, ceny promocyjne i ceny psychologiczne. Ceny i rabaty obejmują rabaty gotówkowe, rabaty funkcjonalne, rabaty sezonowe, rabaty za wymianę i rabaty promocyjne. Dyskryminacja cenowa ma miejsce, gdy firmy sprzedają produkty lub usługi w dwóch lub więcej cenach. Różnice cen mogą wynikać z takich czynników, jak wiek klienta, lokalizacja sprzedaży, przynależność do organizacji, pora dnia lub pora roku. Ceny geograficzne zależą od lokalizacji klientów. Produkty mogą być wyceniane inaczej w różnych regionach obszaru docelowego ze względu na różnice w popycie. Ceny promocyjne mają miejsce, gdy firma tymczasowo ustala ceny produktów poniżej ceny katalogowej lub poniżej kosztów. Produkty wyceniane poniżej kosztów są czasami nazywane produktami typu loss leader. Celem cen promocyjnych jest zwiększenie sprzedaży krótkoterminowej. Psychologiczne ustalanie cen uwzględnia psychologiczne aspekty ceny. Na przykład, konsumenci często dostrzegają związek między ceną produktu a jego jakością.

PROMOCJA

Promocja to trzeci element marketingu mix. Promocja to proces komunikacji między firmą a jej różnymi odbiorcami. Odbiorcami są osoby i organizacje zainteresowane tym, co firma produkuje i oferuje na sprzedaż. Dlatego, aby być skutecznym, firmy muszą planować działania promocyjne, uwzględniając proces komunikacji. Elementy procesu komunikacji to: nadawca, kodowanie, przekaz, media, dekodowanie, odbiorca, sprzężenie zwrotne i szum. Nadawca odnosi się do firmy wysyłającej komunikat promocyjny do potencjalnego klienta. Kodowanie polega na nadaniu przekazowi lub działaniu promocyjnemu określonej formy. Symbole są tworzone w celu przedstawienia komunikatu. Nadawca przekazuje te symbole za pośrednictwem określonego medium. Media to metody, których nadawca używa do przekazania komunikatu odbiorcy. Dekodowanie to proces, w którym odbiorca tłumaczy znaczenie symboli wysłanych przez nadawcę na formę zrozumiałą. Odbiorca jest docelowym odbiorcą komunikatu. Sprzężenie zwrotne występuje, gdy odbiorca komunikuje się z nadawcą. Szum to wszystko, co zakłóca proces komunikacji. Istnieją cztery podstawowe narzędzia promocji: reklama, promocja sprzedaży, public relations i sprzedaż osobista. Każde narzędzie promocji ma swoje unikalne cechy i funkcję. Na przykład reklamę opisuje się jako płatną, bezosobową komunikację organizacji za pomocą różnych mediów w celu dotarcia do różnych odbiorców. Celem reklamy jest informowanie lub przekonywanie docelowej grupy odbiorców do zakupu produktu lub usługi, odwiedzenia lokalizacji lub przyjęcia idei. Reklamę klasyfikuje się również ze względu na jej przeznaczenie. Celem reklamy produktu jest zapewnienie zakupu produktu przez konsumentów. Celem reklamy instytucjonalnej jest promowanie wizerunku lub filozofii firmy. Reklamę można dalej podzielić na sześć podkategorii: pionierską, konkurencyjną, porównawczą, rzeczniczą, przypominającą i kooperacyjną. Reklama pionierska ma na celu generowanie pierwotnego popytu na produkt lub kategorię produktów. Reklama konkurencyjna ma na celu generowanie popytu na konkretny produkt lub usługę. Reklama porównawcza ma na celu zestawienie jednego produktu lub usługi z innym. Reklama rzecznicza to podejście organizacyjne mające na celu wspieranie społecznie odpowiedzialnych działań, celów lub przekazów, takich jak pomoc w żywieniu osób bezdomnych. Reklama przypominająca ma na celu utrwalenie nazwy produktu lub firmy w świadomości konsumentów poprzez jej powtarzalność. Reklama kooperacyjna ma miejsce, gdy hurtownicy i detaliści współpracują z producentami produktów, aby stworzyć jedną kampanię reklamową i podzielić się kosztami. Zalety reklamy obejmują możliwość dotarcia do dużej grupy odbiorców przy stosunkowo niskim koszcie na osobę. Ponadto reklama pozwala organizacjom kontrolować przekaz, co oznacza, że można go dostosować do szerokiej lub określonej grupy docelowej. Wady reklamy obejmują trudności w mierzeniu rezultatów i brak możliwości finalizacji sprzedaży z powodu braku osobistego kontaktu między organizacją a konsumentami. Drugim narzędziem promocji jest promocja sprzedaży. Promocje sprzedaży to krótkoterminowe zachęty stosowane w celu zachęcenia konsumentów do zakupu produktu lub usługi. Istnieją trzy podstawowe kategorie promocji sprzedaży: konsumencka, handlowa i biznesowa. Narzędzia promocji konsumenckiej obejmują takie elementy, jak darmowe próbki, kupony, rabaty, pakiety cenowe, premie, nagrody patronackie, kupony w punktach sprzedaży, konkursy, loterie i gry. Narzędzia promocji handlowej obejmują rabaty i zniżki skierowane do hurtowników i detalistów. Narzędzia promocji biznesowej obejmują konwencje i targi branżowe. Promocja sprzedaży ma kilka zalet w porównaniu z innymi narzędziami promocyjnymi, ponieważ może wywołać szybszą reakcję konsumentów, przyciągnąć większą uwagę i zwiększyć świadomość produktu, mierzyć rezultaty i zwiększać sprzedaż krótkoterminową. Public relations to trzecie narzędzie promocji. Organizacja buduje pozytywne relacje publiczne z różnymi grupami poprzez pozyskiwanie korzystnego rozgłosu, budowanie dobrego wizerunku firmy oraz radzenie sobie lub zapobieganie niekorzystnym plotkom, historiom i wydarzeniom. Organizacje mają do dyspozycji różnorodne narzędzia, takie jak komunikaty prasowe, reklama produktu, komunikacja oficjalna, lobbing i doradztwo, służące budowaniu wizerunku. Narzędzia public relations skutecznie budują pozytywne nastawienie do organizacji i mogą zwiększyć wiarygodność produktu. Działania public relations mają tę wadę, że mogą nie zapewniać dokładnego pomiaru ich wpływu na sprzedaż, ponieważ nie są bezpośrednio związane z konkretnymi działaniami marketingowymi. Ostatnim narzędziem promocyjnym jest sprzedaż osobista. Sprzedaż osobista obejmuje wpływ interpersonalny i proces wymiany informacji. Proces sprzedaży osobistej składa się z siedmiu ogólnych etapów: prospektingu i kwalifikacji, podejścia wstępnego, podejścia, prezentacji i demonstracji, radzenia sobie z obiekcjami, zamykania transakcji i działań następczych. Sprzedaż osobista zapewnia pomiar skuteczności, ponieważ sprzedawca otrzymuje od klienta bardziej natychmiastową odpowiedź. Kolejną zaletą sprzedaży osobistej jest to, że sprzedawcy mogą kształtować prezentowane informacje tak, aby odpowiadały potrzebom klienta. Wadami są wysoki koszt kontaktu i zależność od umiejętności sprzedawcy. Aby promocja była skuteczna, organizacje powinny połączyć wszystkie cztery narzędzia promocyjne, aby uzyskać odpowiednią kompozycję promocyjną. Na kompozycję promocyjną może wpływać wiele czynników, w tym sam produkt, etap cyklu życia produktu oraz budżet. W ramach kompozycji promocyjnej istnieją dwie strategie promocyjne: pull i push. Strategia pull ma miejsce, gdy producent stara się stworzyć ostateczny popyt konsumentów i w ten sposób przesunąć produkt do hurtowników i detalistów. Reklama i promocja sprzedaży są najczęściej stosowane w strategii pull. Z kolei strategia push ma miejsce, gdy sprzedawca stara się generować popyt poprzez zachęty dla hurtowników i detalistów, którzy z kolei prezentują produkt konsumentom.

MIEJSCE

Czwartym elementem marketingmixu jest miejsce. Miejsce odnosi się do dostępności odpowiedniego produktu, we właściwym miejscu i czasie, aby mógł zostać zakupiony przez konsumentów. To właściwe umiejscowienie produktów odbywa się za pośrednictwem pośredników, zwanych kanałami dystrybucji. Kanał dystrybucji składa się z współzależnych producentów, hurtowników i detalistów. Grupy te są zaangażowane w udostępnianie produktu lub usługi do użytku lub konsumpcji. Każdy uczestnik kanału dystrybucji jest zainteresowany trzema podstawowymi użytecznościami: czasem, miejscem i posiadaniem. Użyteczność czasowa odnosi się do dostępności produktu w czasie, który zaspokoi potrzeby konsumentów. Użyteczność miejsca występuje, gdy firma zapewnia satysfakcję poprzez lokalizację produktów w miejscach, w których konsumenci mogą je łatwo nabyć. Ostatnią użytecznością jest użyteczność posiadania, co oznacza, że hurtownicy i detaliści w kanale dystrybucji świadczą usługi konsumentom z jak najmniejszą liczbą przeszkód. Kanały dystrybucji działają według jednej z dwóch metod: dystrybucji konwencjonalnej lub pionowego systemu marketingowego. W konwencjonalnym kanale dystrybucji może występować jeden lub więcej niezależnych producentów produktów, hurtowników i detalistów w danym kanale. System marketingu pionowego wymaga od producentów, hurtowników i detalistów współpracy w celu uniknięcia konfliktów w kanałach dystrybucji. Sposób, w jaki producenci przechowują, obsługują i dostarczają produkty do klientów we właściwym czasie i miejscu, nazywa się dystrybucją fizyczną. Rozważając dystrybucję fizyczną, producenci muszą przeanalizować takie kwestie, jak cele dystrybucji, transport i magazynowanie produktów. Wybór środka transportu wymaga zrozumienia każdej możliwej metody: kolejowej, ciężarowej, wodnej, rurociągowej i lotniczej. Transport kolejowy jest zazwyczaj wykorzystywany do transportu produktów rolnych, minerałów, piasku, chemikaliów i samochodów. Transport ciężarowy jest najbardziej odpowiedni do transportu odzieży, żywności, książek, komputerów i wyrobów papierniczych. Transport wodny jest odpowiedni dla ropy naftowej, zboża, piasku, żwiru, rud metali, węgla i innych ciężkich towarów. Transport rurociągowy jest najlepszy w przypadku transportu produktów takich jak ropa naftowa lub chemikalia. Transport lotniczy sprawdza się najlepiej w przypadku transportu instrumentów technicznych, produktów łatwo psujących się i ważnych dokumentów. Kolejną kwestią, która interesuje producentów, jest poziom dystrybucji produktów. Zazwyczaj producenci wybierają jeden z trzech poziomów dystrybucji: intensywny, selektywny lub wyłączny. Dystrybucja intensywna ma miejsce, gdy producenci dystrybuują produkty za pośrednictwem wszystkich hurtowników lub detalistów, którzy chcą oferować swoje produkty. Dystrybucja selektywna ma miejsce, gdy producenci dystrybuują produkty za pośrednictwem ograniczonej, wybranej liczby hurtowników i detalistów. W przypadku dystrybucji wyłącznej tylko jeden hurtownik lub detalista może sprzedawać produkt na określonym obszarze geograficznym.

Marketing masowy to podejście marketingowe, w którym marketer zwraca się do wszystkich segmentów rynku tak, jakby były takie same. Podejście to skutkuje jednolitym planem marketingowym z tym samym zestawem strategii produktowych, cenowych, promocyjnych i marketingowych dla całego rynku. Urok marketingu masowego tkwi w potencjale wyższych zysków całkowitych. Firmy stosujące ten system oczekują, że większy zysk będzie wynikiem (1) zwiększonej wielkości sprzedaży dzięki niższym cenom oraz (2) obniżonych kosztów dzięki korzyściom skali, które umożliwia zwiększona wielkość sprzedaży. Aby system działał, muszą jednak zostać spełnione pewne warunki. Po pierwsze, produkt musi być szeroko dostępny i posiadać kilka cech, które wyróżniają go na tle konkurencji. Po drugie, musi nadawać się do masowej produkcji. Ponadto musi istnieć szansa, a marketer musi mieć możliwość komunikacji i dystrybucji na rynku zbiorczym.

EWOLUCJA W MARKETING MASOWY

Marketing masowy po raz pierwszy pojawił się jako praktyczna strategia w latach 80. XIX wieku. Wcześniej rynki lokalne w Stanach Zjednoczonych były odizolowane geograficznie, niewiele produktów miało rozpoznawalną markę poza swoim lokalnym obszarem, a technologia ciągłego procesu produkcyjnego nie zdążyła się jeszcze upowszechnić. Zyski na rozdrobnionych rynkach opierały się na strategii niskiej sprzedaży i wysokiej ceny. W latach 1880-1890 wydarzyło się kilka rzeczy, które wyeliminowały bariery i zwiększyły atrakcyjność marketingu masowego. Ukończono budowę kolei i telegrafu, co stworzyło potencjał dla dystrybucji i komunikacji w całym kraju. Udoskonalono techniki i urządzenia do masowej produkcji i dostosowano je do różnorodnych produktów. Ponadto populacja szybko rosła, kraj podnosił się po wojnie secesyjnej, a największy kryzys gospodarczy w historii Stanów Zjednoczonych do tego czasu dobiegał końca. Te sprzyjające okoliczności same w sobie nie stworzyły marketingu masowego. Wdrożenie strategii wymagało zaangażowania przedsiębiorczej wizji, motywacji, organizacji i zasobów. W latach 1880-1920 pierwsi innowatorzy z wielu różnych branż wystąpili naprzód, aby wykorzystać tę szansę. Chociaż ich łączna liczba była stosunkowo niewielka - jeden lub kilku na branżę - wpływ na gospodarkę USA był ogromny. Wielu z tych pionierskich marketingowców zbudowało ogólnokrajową reputację swoich marek i firm, która trwa do dziś. Dwa z najbardziej rozpoznawalnych przykładów to Ford i Coca-Cola. Henry Ford zastosował tę koncepcję w przemyśle samochodowym. Jego Model T został pomyślany i wprowadzony na rynek jako samochód "uniwersalny" - taki, który spełniałby potrzeby wszystkich nabywców. Dzięki zastosowaniu technik masowej produkcji i wyeliminowaniu opcjonalnych funkcji, Ford był w stanie obniżyć koszty i sprzedawać swój produkt w przystępnej cenie. To połączenie katapultowało Model T na szczyt rynku. Asa Candler z równym powodzeniem wykorzystywał marketing masowy w branży napojów bezalkoholowych. Podobnie jak Ford, postrzegał swój produkt jako jedyny, którego potrzebują konsumenci. Jego początkowe działania w zakresie marketingu masowego koncentrowały się na szeroko zakrojonej kampanii reklamowej o zasięgu ogólnokrajowym. Wraz ze wzrostem rozpoznawalności produktu, stworzył sieć rozlewni w całym hrabstwie, aby ułatwić sprzedaż i dystrybucję. Żaden produkt w historii nie dorównał całkowitej sprzedaży Coca-Coli. Inni producenci masowego marketingu tamtej epoki osiągnęli sukces, koncentrując się na jednym aspekcie tego podejścia. Producenci tacy jak Quaker Oats, Proctor & Gamble i Eastman Kodak stosowali udoskonalone techniki produkcji masowej, aby zapewnić stałą jakość produktów. Jeszcze inni producenci, tacy jak Singer Sewing Machine, opracowali zintegrowane systemy dystrybucji, aby zapewnić niezawodne dostawy na rynek. W handlu detalicznym artykułami codziennego użytku, Sears i Montgomery Ward stworzyły niszę marketingu masowego poprzez sprzedaż wysyłkową. Z drugiej strony, sieć sklepów spożywczych A&P zbudowała swój rynek masowy poprzez prywatną markę i systematyczne prowadzenie wielu sklepów. Producenci masowego marketingu kontynuowali swoją dominację w głównych branżach aż do lat 60. XX wieku. Wielu z nich utrzymywało zasadniczo tę samą strukturę, podczas gdy inni rozszerzyli wykorzystanie tej strategii. Na przykład, Sears i Montgomery Ward w latach 20. XX wieku dodali sprzedaż detaliczną w sklepach stacjonarnych. W latach 30. XX wieku supermarkety zaczęły stawiać na inne niż dotychczasowe marki detaliczne - marki krajowe. W ciągu kolejnych dekad na znaczeniu zyskały duże dyskonty o formacie zbliżonym do supermarketów.

EWOLUCJA OD MARKETINGU MASOWEGO

Sukcesy marketerów masowych doprowadziły do pojawienia się alternatywnego podejścia do marketingu. Potencjalni konkurenci, chcący zdobyć udział w dużym rynku, mieli dwie możliwości. Jedną z nich było powielenie organizacji, promocji i systemów dystrybucji firmy, która stworzyła rynek masowy. Drugą było zajęcie się częścią rynku o unikalnych potrzebach poprzez opracowanie produktów specjalnie dla niej. Dla prawie wszystkich konkurentów budowanie działalności na wzór działalności ugruntowanego giganta branżowego było nieopłacalne ani realistyczne. W rezultacie większość z nich skłaniała się ku bardziej atrakcyjnemu podejściu segmentacji rynku. (Rysunek 1 przedstawia różne krzywe popytu dla marketingu masowego i segmentacji rynku). General Motors stosował segmentację rynku już w latach 20. XX wieku, kiedy to produkował różne modele dla różnych grup klientów, aby konkurować z Fordem. Pepsi, począwszy od lat 30. XX wieku, podjęła szereg prób przejęcia udziału rynkowego Coca-Coli poprzez zmiany w produktach i ukierunkowaną strategię promocji. W latach 40. XX wieku telewizja stanowiła potężne narzędzie zarówno dla nowych, jak i starych firm, pozwalające im docierać do segmentowanych rynków. W latach 60. segmentacja rynku wyprzedziła marketing masowy jako główne podejście.

MARKETING MASOWY TERAZ I W PRZYSZŁOŚCI

Pomimo przejścia do segmentacji rynku, marketing masowy nadal jest wykorzystywany w wielu sytuacjach i ma potencjał w innych. Produkty o szerokim potencjale i niewielu wyróżniających cechach - takie jak środki czystości, chipsy ziemniaczane i leki przeciwbólowe - nadają się do marketingu masowego, tak jak zawsze. Jednocześnie firmy, które wykorzystują marketing masowy do swoich towarów i usług, nadal poszukują sposobów na poszerzenie swoich rynków, projektując różne oferty dla osób niebędących klientami. Na przykład guma do żucia jest prezentowana jako alternatywa dla palenia. Zakłady użyteczności publicznej i karty kredytowe oferują specjalne ceny, aby przyciągnąć potencjalnych klientów o dużych obrotach. Sklepy dyskontowe, takie jak Wal-Mart, dopasowują swój asortyment produktów masowych do lokalnych klientów. Każdy obecny lub przyszły produkt, który ma cechy nadające się do masowej sprzedaży, prawdopodobnie będzie sprzedawany w jakiś sposób za pomocą tego podejścia. Ponadto Internet oferuje nowe medium dla działań marketingu masowego, a nowo otwarte rynki międzynarodowe oferują potencjalne możliwości dla marketingu masowego.

Monopol to sytuacja rynkowa, w której pojedynczy sprzedawca kontroluje całą produkcję danego dobra lub usługi. Firma jest monopolistą, jeśli jest jedynym sprzedawcą swojego produktu i jeśli jej produkt nie ma bliskich substytutów. Bliskimi substytutami są towary, które mogłyby zastąpić dane dobro; na przykład napój gazowany Pepsi byłby bliskim substytutem napoju Coca-Cola, ale napój owocowy nie. Podstawową przyczyną monopolu są bariery wejścia na rynek; są to technologiczne lub ekonomiczne warunki rynku, które podnoszą koszty dla firm chcących wejść na rynek ponad koszty dla firm już na nim obecnych lub w inny sposób utrudniają wejście na rynek nowym podmiotom. Jeśli bariery wejścia uniemożliwiają wejście na rynek innym firmom, nie ma konkurencji, a monopol pozostaje jedynym sprzedawcą na swoim rynku. Sprzedawca może wówczas ustalać cenę i produkcję danego dobra lub usługi. Monopol w czystej postaci jest w rzeczywistości dość rzadki. Większość dużych firm działa w strukturze rynkowej oligopolu, co oznacza, że kilku sprzedawców dzieli większość rynku. Ludzie często odnoszą wrażenie, że cele monopolisty są w jakiś sposób złe i zachłanne, podczas gdy cele konkurenta są szlachetne i altruistyczne. Prawda jest taka, że te same motywy kierują firmą monopolistyczną i konkurencyjną: obie dążą do maksymalizacji zysków. Podstawową tezą ekonomii jest to, że monopolistyczna kontrola nad dobrem spowoduje, że zbyt mała jego ilość będzie produkowana po zbyt wysokiej cenie. Ekonomiści często opowiadają się za polityką antymonopolową, przedsiębiorstwami publicznymi lub regulacjami w celu kontrolowania nadużyć władzy monopolistycznej.

BARIERY WEJŚCIA NA RYNEK

Aby monopol mógł przetrwać w dłuższej perspektywie, muszą istnieć bariery wejścia na rynek. Chociaż bariery te mogą przybierać różne formy, mają one trzy główne źródła:

1. Kluczowy zasób jest własnością jednej firmy.
2. Rząd przyznaje jednej firmie wyłączne prawo do produkcji określonego dobra.
3. Koszt produkcji sprawia, że pojedynczy producent jest bardziej wydajny niż duża liczba producentów.

BARIERY WEJŚCIA NA RYNEK

Aby monopol mógł przetrwać w dłuższej perspektywie, muszą istnieć bariery wejścia. Chociaż bariery te mogą przybierać różne formy, mają one trzy główne źródła:

1. Kluczowe zasoby są własnością jednej firmy.
2. Rząd przyznaje jednej firmie wyłączne prawo do produkcji określonego dobra.
3. Koszty produkcji sprawiają, że pojedynczy producent jest bardziej wydajny niż duża liczba producentów.

Zasoby monopolistyczne. Pierwszym i najprostszym sposobem na powstanie monopolu jest posiadanie kluczowego zasobu przez jedną firmę. Na przykład, gdyby małe miasto miało wiele czynnych studni należących do różnych firm, żadna firma nie miałaby monopolu na wodę. Gdyby jednak w mieście była tylko jedna czynna studnia, firma będąca jej właścicielem byłaby uznawana za monopolistę. Chociaż wyłączna własność kluczowego zasobu jest jednym ze sposobów na powstanie monopolu, monopole rzadko powstają z tego powodu.

Monopole tworzone przez rząd. W wielu przypadkach monopole powstają, ponieważ rząd przyznał firmie wyłączne prawo do sprzedaży określonego dobra lub usługi. Na przykład, gdy firma farmaceutyczna odkryje nowy lek, może ubiegać się do rządu o patent. Po przyznaniu patentu firma ma wyłączne prawo do produkcji i sprzedaży leku przez określoną liczbę lat. Skutki takiego monopolu stworzonego przez rząd są łatwe do zauważenia. W przypadku firmy farmaceutycznej, firma może żądać wyższych cen za swój opatentowany produkt, a co za tym idzie, osiągać wyższe zyski. Dzięki tym wyższym zyskom firma może kontynuować badania w poszukiwaniu nowych i lepszych leków. Rząd może stworzyć monopol, gdy działa w interesie dobra publicznego.

Monopol naturalny. Monopole naturalne występują, gdy pojedyncza firma może dostarczać dobro lub usługę na cały rynek po niższym koszcie niż mogłyby dwie lub więcej firm. Przykładem monopolu naturalnego jest dystrybucja wody w danej społeczności. Aby zapewnić mieszkańcom wodę, firma musi najpierw zbudować sieć wodociągów w całej społeczności. Gdyby dwie lub więcej firm konkurowało w dostarczaniu wody, każda z nich musiałaby pokryć stały koszt budowy sieci. W takim przypadku średni całkowity koszt wody jest najniższy, gdy jedna firma obsługuje cały rynek.

MONOPOL A KONKURENCJA

Główną różnicą między monopolem a firmą konkurencyjną jest zdolność monopolisty do wpływania na cenę swojej produkcji. Ponieważ firma konkurencyjna jest niewielka w porównaniu z rynkiem, cena jej produktu jest ustalana przez warunki rynkowe. Z drugiej strony, ponieważ monopolista jest jedynym producentem na swoim rynku, często może zmieniać cenę swojego produktu, dostosowując ilość dostarczanego produktu do rynku. Przykładem firmy, która zdobyła monopol, jest sprawa Microsoftu. W 2000 roku, w procesie antymonopolowym przeciwko Microsoftowi, sędzia federalnego sądu USA wydał wyrok na niekorzyść firmy. Microsoft, firma komputerowa, ustanowiła najpierw MS-DOS, a później Windows, jako dominujący system operacyjny dla komputerów osobistych. Po osiągnięciu silnej pozycji na rynku, potencjalni konkurenci stanęli przed niemożliwymi do pokonania przeszkodami. Twórcy oprogramowania ponoszą wysokie koszty za każdy dodatkowy system operacyjny, do którego dostosowują swoje aplikacje. Ponieważ Microsoft miał dominujący system operacyjny, każdy konkurencyjny system operacyjny dla komputerów osobistych miałby zaledwie kilka aplikacji, w porównaniu z dziesiątkami tysięcy aplikacji dla systemu Windows firmy Microsoft. Ta bariera wejścia na rynek aplikacji zapewniła Microsoftowi trwałą pozycję monopolistyczną. Orzeczenie sędziego w tej sprawie jasno pokazało, że monopol Microsoftu, oprócz tego, że był nielegalny, nie leżał w interesie publicznym i że zostaną podjęte środki prawne w celu jego złamania.

Prosta definicja motywacji to zdolność do zmiany zachowania. Jest to popęd, który zmusza jednostkę do działania, ponieważ ludzkie zachowanie jest ukierunkowane na jakiś cel. Motywacja jest wewnętrzna; pochodzi z wnętrza i opiera się na osobistych zainteresowaniach, pragnieniach i potrzebie spełnienia. Jednak czynniki zewnętrzne, takie jak nagrody, pochwały i awanse, również wpływają na motywację. Zgodnie z definicją Dafta (1997), motywacja odnosi się do "sił wewnętrznych lub zewnętrznych danej osoby, które wzbudzają entuzjazm i wytrwałość w dążeniu do określonego celu" . Osoby zaangażowane w osiąganie celów organizacji zazwyczaj osiągają lepsze wyniki niż osoby niezaangażowane. Osoby, które są wewnętrznie nagradzane osiągnięciami w miejscu pracy, są zadowolone ze swojej pracy i mają wysokie poczucie własnej wartości. Dlatego ważnym elementem zarządzania jest pomoc w uczynieniu pracy bardziej satysfakcjonującą i satysfakcjonującą dla pracowników oraz utrzymanie motywacji pracowników zgodnej z celami organizacji. Biorąc pod uwagę różnorodność współczesnych miejsc pracy, jest to złożone zadanie. Wiele czynników, w tym wpływy różnych kultur, wpływa na to, co ludzie cenią i co jest dla nich satysfakcjonujące. Z perspektywy menedżera ważne jest zrozumienie, co motywuje ludzi, co na nich wpływa i dlaczego wytrwale realizują określone działania. Quick (1985) przedstawił cztery podstawowe zasady, które są istotne dla zrozumienia motywacji:

1. Ludzie mają swoje powody dla wszystkiego, co robią.
2. Cokolwiek ludzie wybierają jako cel, uważają to za coś, co jest dla nich dobre.
3. Cel, który ludzie wybierają, musi być postrzegany jako osiągalny.
4. Warunki, w jakich wykonywana jest praca, mogą wpływać na jej wartość dla pracownika i jego postrzeganie osiągalności lub sukcesu.

Kiedy zarządzanie zostało po raz pierwszy zbadane naukowo na przełomie XX wieku, Frederick Winslow Taylor pracował nad poprawą produktywności w sytuacjach zawodowych, tak ważnych w czasach rozwijającej się rewolucji przemysłowej. Taylor opracował mierniki efektywności i systemy motywacyjne. Kiedy pracownicy otrzymywali wyższe wynagrodzenie za spełnienie standardów wyższych niż ich normalna produkcja, wydajność gwałtownie rosła. W związku z tym pracownicy wydawali się być zmotywowani ekonomicznie. W tym okresie historycznym kwestie społeczne związane z ludzkim zachowaniem nie były jeszcze brane pod uwagę. Wkrótce rozwinęło się bardziej humanistyczne podejście, które od tamtej pory wpływa na zarządzanie. Pod koniec lat dwudziestych i na początku lat trzydziestych XX wieku Elton Mayo i inni badacze z Uniwersytetu Harvarda przeprowadzili badania w fabryce Western Electric w Hawthorne w stanie Illinois, aby zmierzyć wydajność. Badali wpływ zmęczenia, układu pomieszczeń, ogrzewania i oświetlenia na wydajność. Jak można się spodziewać w przypadku badań nad oświetleniem, poziom wydajności pracowników wzrastał wraz ze wzrostem poziomu oświetlenia; jednak ten sam efekt zaobserwowano przy zmniejszeniu poziomu oświetlenia. Naukowcy doszli do wniosku, że uwaga poświęcana pracownikom miała większy wpływ na ich poziom wydajności niż warunki środowiskowe. Fakt, że zwracanie uwagi na pracowników może poprawić ich zachowanie, nazwano efektem Hawthorne′a. W wyniku tych badań stało się oczywiste, że pracownicy powinni być traktowani w sposób humanitarny. Odkrycia te zapoczątkowały ruch relacji międzyludzkich - zmianę w myśleniu i praktyce zarządzania, która postrzegała wzrost wydajności pracowników jako oparty na zaspokojeniu ich podstawowych potrzeb. [Wiele lat później odkryto, że pracownicy z grupy eksperymentalnej Hawthorne′a otrzymali wzrost dochodów; zatem pieniądze były prawdopodobnie czynnikiem motywującym, choć wówczas nie były tak uznawane. (Daft, 1997)]. Teorie motywacji stale ewoluują i mają swoje korzenie w psychologii behawioralnej. Umożliwiają one badanie i zrozumienie ludzkich zachowań w różnych sytuacjach. Ciągłe zmiany w miejscu pracy wymagają, aby menedżerowie stale zwracali uwagę na czynniki wpływające na zachowania pracowników i dostosowywali je do celów organizacji. Żadna teoria nie jest odpowiednia dla wszystkich ludzi i w każdej sytuacji. Każdy człowiek ma swoje własne wartości i różne umiejętności. W środowisku biznesowym menedżerowie stosują teorie motywacji, aby wpływać na pracowników, podnosić morale oraz wdrażać plany motywacyjne i wynagrodzeń. Poniższe omówienie teorii motywacji zostało pogrupowane według teorii potrzeb, procesów i wzmocnień.

TEORIE POTRZEB

Teorie potrzeb opierają się na jednych z najwcześniejszych badań w dziedzinie relacji międzyludzkich. Założeniem teorii potrzeb jest to, że jeśli menedżerowie potrafią zrozumieć potrzeby motywujące ludzi, możliwe jest wdrożenie systemów nagród, które zaspokajają te potrzeby i wzmacniają odpowiednie zachowania.

Hierarchia potrzeb Abraham Maslow, profesor Uniwersytetu Brandeis i praktykujący psycholog, opracował teorię hierarchii potrzeb. Zidentyfikował zbiór potrzeb, które uporządkował w hierarchię opartą na dwóch wnioskach :

1. Ludzkie potrzeby mają charakter przyciągania/pożądania lub unikania.
2. Ponieważ ludzie są istotami "chcącymi", zaspokojenie jednego pragnienia powoduje pojawienie się innego.

Istnieje pięć poziomów potrzeb:

•  Fizjologiczne: Są to podstawowe potrzeby komfortu fizycznego lub potrzeby cielesne: jedzenie, seks, picie i sen. W miejscu pracy potrzeby te przekładają się na bezpieczne, ergonomicznie zaprojektowane środowisko pracy z odpowiednim wynagrodzeniem zasadniczym.
•  Bezpieczeństwo/ochrona: Ludzie chcą czuć się bezpiecznie, pewnie i bez strachu. Potrzebują stabilności, struktury i porządku. W miejscu pracy bezpieczeństwo pracy i świadczenia pozapłacowe, a także środowisko wolne od przemocy, zaspokajają te potrzeby.
•  Przynależność i miłość: Jest to potrzeba przyjaźni, rodziny i bliskości - akceptacji społecznej i uczucia ze strony rówieśników. W miejscu pracy potrzeba ta jest zaspokajana poprzez uczestnictwo w grupach roboczych, w których panują dobre relacje między współpracownikami oraz między pracownikami a przełożonymi.
•  Szacunek: Ludzie pragną szacunku ze strony innych i chcą być postrzegani jako użyteczni, kompetentni i ważni. Pragną również poczucia własnej wartości i dobrego wizerunku. W miejscu pracy większa odpowiedzialność, wysoki status i uznanie za wkład pracy zaspokajają te potrzeby.
•  Samorealizacja: Ten najwyższy poziom motywacji wiąże się z dążeniem do wykorzystania pełnego potencjału, do osiągnięcia pełni swoich możliwości. Dążą do samorealizacji. W miejscu pracy ludzie zaspokajają tę potrzebę poprzez kreatywność, szkolenia lub podejmowanie ambitnych zadań.

Skupienie się na potrzebach przekwalifikowania, które umożliwią rozwój i wyzwania, a także na nagrodach i uznaniu, jest ważne dla jakości życia zawodowego. Menedżerowie mogą wpływać na fizyczne, społeczne i psychologiczne środowisko w miejscu pracy i mają obowiązek pomagać pracownikom w zaspokajaniu ich potrzeb.

Teoria ERG W swojej pracy Clayton Alderfer rozwinął hierarchiczną teorię Maslowa. Zaproponował trzy kategorie potrzeb i zasugerował, że przemieszczanie się między poziomami potrzeb niekoniecznie jest proste. Niezaspokojenie potrzeby wyższego rzędu może spowodować regres jednostki do potrzeby niższego rzędu. Kategorie teorii ERG to:

•  Potrzeby egzystencji: Potrzeby dobrostanu fizycznego
•  Potrzeby relacji: Potrzeby satysfakcjonujących relacji z innymi
•  Potrzeby wzrostu: Rozwój potencjału ludzkiego oraz pragnienie rozwoju osobistego i wzrostu kompetencji

Teoria motywacji i higieny Frederick Herzberg, profesor psychologii na Uniwersytecie Case Western Reserve, badał postawy pracowników wobec swojej pracy. Herzberg zasugerował, że jednostka będzie motywowana do działania w oparciu o chęć uniknięcia deprywacji. Jednak ta motywacja nie zapewnia pozytywnej satysfakcji, ponieważ nie daje poczucia rozwoju. Badania Herzberga wykazały, że pozytywne postawy wobec pracy wiążą się z poczuciem rozwoju psychologicznego. Uważał, że ludzie pracują z dwóch powodów: ze względów finansowych, aby uniknąć deprywacji fizycznej, oraz dla osiągnięć ze względu na szczęście i sens, jakie to daje. Herzberg zidentyfikował również koncepcję wzbogacenia pracy, zgodnie z którą obowiązki związane z pracą ulegają zmianie, aby zapewnić większy rozwój i wyzwanie . Jego teoria motywacji i higieny obejmuje dwa rodzaje czynników:

1. Motywacja opiera się na pozytywnej satysfakcji, jaką zapewnia rozwój psychologiczny. Obecność takich czynników, jak odpowiedzialność, osiągnięcia, uznanie i możliwość rozwoju lub awansu, motywuje i satysfakcjonuje ludzi. Brak tych czynników niekoniecznie demotywuje lub powoduje niezadowolenie.
2. Higiena opiera się na pragnieniu jednostki, aby uniknąć deprywacji i wynikającego z niej dyskomfortu fizycznego i emocjonalnego. Czynniki higieny obejmują gotowość do nadzorowania; pozytywne warunki pracy; relacje interpersonalne z rówieśnikami, podwładnymi i przełożonymi; status; bezpieczeństwo pracy; oraz wynagrodzenie. Czynniki te nie motywują, a ich obecność nie będzie powodować satysfakcji z pracy. Ich brak natomiast będzie powodował niezadowolenie. Mimo że wynagrodzenie jest uważane za czynnik higieniczny, odgrywa ono pośrednią rolę w motywowaniu, będąc miarą rozwoju i awansu lub symbolem uznania osiągnięć.

Teoria X i teoria Y Douglas McGregor, profesor Massachusetts Institute of Technology i psycholog społeczny, był pod silnym wpływem prac Maslowa. McGregor uznał, że ludzie mają potrzeby i że są one zaspokajane w pracy. Opisał dwa zestawy założeń dotyczących ludzi, które nazwał Teorią X i Teorią Y:

•  Założenia Teorii X głoszą, że większość ludzi unika pracy, ponieważ jej nie lubi i trzeba ich zastraszać lub namawiać do podjęcia odpowiedniego wysiłku. Ludzie mają niewielkie ambicje i nie chcą odpowiedzialności. Chcą być kierowani i najbardziej zależy im na bezpieczeństwie pracy.
•  Założenia Teorii Y głoszą, że praca jest dla ludzi czymś naturalnym i że większość ludzi kieruje się własnymi celami, dążąc do ich realizacji. Ludzie są ambitni i kreatywni. Pragną odpowiedzialności i czerpią satysfakcję z samej pracy.
Założenia te były kiedyś stosowane do stylów zarządzania, przy czym menedżerowie autokratyczni byli określani jako wyznawcy Teorii X, a menedżerowie demokratyczni - Teorii Y. Niestety, sprzyjało to tendencji do postrzegania ludzi jako członków grupy, a nie jednostek. Ważnym wkładem teorii McGregora było rozpoznanie tych dwóch perspektyw i uświadomienie sobie, że ludzie mogą osiągać cele osobiste, pomagając organizacjom w ich realizacji. Ich praca może być motywująca.

Teoria potrzeb nabytych David McClelland opracował teorię potrzeb nabytych, ponieważ uważał, że różne potrzeby są nabywane w ciągu całego życia jednostki. Zaproponował trzy potrzeby:

1. Potrzeba osiągnięć: Pragnienie osiągnięcia czegoś trudnego, osiągnięcia wysokiego poziomu sukcesu, opanowania złożonych zadań i prześcignięcia innych
2. Potrzeba przynależności: Pragnienie nawiązywania bliskich relacji osobistych, unikania konfliktów i nawiązywania serdecznych przyjaźni
3. Potrzeba władzy: Pragnienie wpływania na innych lub kontrolowania ich, bycia odpowiedzialnym za innych i sprawowania nad nimi władzy

McClelland odkrył w swoich badaniach, że wczesne doświadczenia życiowe determinują nabywanie tych potrzeb. Potrzeba osiągnięć w wieku dorosłym jest kształtowana przez wzmacnianie zachowań otrzymywanych w dzieciństwie, gdy dziecko jest zachęcane do samodzielnego działania. Jeśli dziecko jest wzmacniane za ciepłe, ludzkie relacje, wówczas rozwija się potrzeba przynależności w wieku dorosłym. Jeśli dziecko czerpie satysfakcję z kontrolowania innych, wówczas potrzeba władzy będzie widoczna w wieku dorosłym.

TEORIE PROCESÓW

Teorie procesów pomagają wyjaśnić, w jaki sposób jednostki wybierają określone zachowania i jak określają, czy zachowania te zaspokajają ich potrzeby. Ponieważ teorie te obejmują racjonalną selekcję, stosuje się w nich koncepcje poznania. Poznanie, według Petriego (1996), "jest zazwyczaj używane do opisu procesów intelektualnych lub percepcyjnych zachodzących w nas, gdy analizujemy i interpretujemy zarówno otaczający nas świat, jak i nasze własne myśli i działania" .

Teoria oczekiwań Victor Vroom opracował teorię oczekiwań, która sugeruje, że oczekiwania jednostek co do ich zdolności do osiągnięcia czegoś wpływają na ich sukces w realizacji tego celu. Dlatego teoria ta opiera się na poznaniu - na procesach myślowych, z których korzystają jednostki. Teoria oczekiwań opiera się na wysiłku i wynikach jednostki, a także na pożądaniu rezultatów związanych z wysoką wydajnością. Wartość lub preferencja dla określonego rezultatu nazywana jest wartościowością. Aby określić wartość, ludzie zadają sobie pytanie, czy mogą osiągnąć cel, jak ważny jest on dla nich (zarówno w perspektywie krótkoterminowej, jak i długoterminowej) oraz jaki sposób działania przyniesie największą nagrodę. Oczekiwanie jednostki co do faktycznego osiągnięcia rezultatu jest kluczowe dla sukcesu, a wpływa na to wiele czynników (Daft, 1997; Quick, 1985). Teorię oczekiwań można zastosować za pomocą systemów motywacyjnych, które identyfikują pożądane rezultaty i dają wszystkim pracownikom takie same możliwości uzyskania nagród, takich jak posiadanie akcji lub inne formy uznania za osiągnięcia.

Teoria równości Teoria równości koncentruje się na postrzeganiu przez jednostki tego, jak sprawiedliwie są traktowane w porównaniu z innymi. Została opracowana przez J. Stacy Adams, która odkryła, że równość istnieje, gdy ludzie uważają swoje wynagrodzenie za równe wynagrodzeniu innych osób wykonujących podobną pracę. Ludzie oceniają równość, porównując nakłady (takie jak wykształcenie, doświadczenie, wysiłek i umiejętności) z efektami (takimi jak wynagrodzenie, uznanie, świadczenia i awans). Gdy proporcje te są zaburzone, pojawia się nierówność. Nierówne wynagrodzenia mogą stworzyć sytuację bez wyjścia podczas wdrażania systemów wynagrodzeń i motywacyjnych. Według Dafta (1997), jednostki będą dążyć do zmniejszenia postrzeganej nierówności, podejmując następujące działania:

•  Zmiana nakładów: Przykłady obejmują zwiększenie lub zmniejszenie wysiłku.
•  Zmiana rezultatów: Przykłady obejmują wnioskowanie o podwyżkę wynagrodzenia lub poprawę warunków pracy.
•  Zniekształcenie percepcji: Dzieje się tak, gdy jednostki nie są w stanie zmienić swoich nakładów lub rezultatów; jednym z przykładów jest sztuczne zwiększenie znaczenia nagród.
•  Zrezygnować z pracy: Ludzie mogą to zrobić, zamiast doświadczać tego, co postrzegają jako ciągłą niesprawiedliwość.

Wdrażając programy wynagrodzeń i motywacji, menedżerowie muszą zadbać o to, aby nagrody były sprawiedliwe; jeśli programy nie będą postrzegane jako sprawiedliwe, nie przyczynią się do motywacji pracowników.

TEORIE WZMOCNIENIA

Teorie wzmocnienia opierają się nie na potrzebie, lecz na relacji między zachowaniem a jego konsekwencjami. W miejscu pracy teorie te można zastosować do zmiany lub modyfikacji zachowań w miejscu pracy poprzez nagrody i kary. B. F. Skinner, profesor Harvardu, był niezwykle kontrowersyjnym psychologiem behawioralnym znanym z prac nad warunkowaniem instrumentalnym i modyfikacją zachowania. Jego teorie wzmocnienia uwzględniają zarówno motywację, jak i środowisko, koncentrując się na relacjach między bodźcem a reakcją. W swoich badaniach Skinner zauważył, że bodziec inicjuje zachowanie; a zatem bodziec jest poprzednikiem zachowania. Zachowanie generuje rezultat; a zatem rezultaty są konsekwencją zachowania. Według McCoya (1992): Jakość rezultatów będzie bezpośrednio związana z jakością i terminowością poprzednika. Im bardziej szczegółowy jest poprzednik i im bliżej jest w czasie do zachowania, tym większy będzie jego wpływ na zachowanie. Konsekwencje dostarczają jednostce informacji zwrotnej . Jeśli wyniki są uznawane za pozytywne, wówczas zachowanie jest wzmacniane pozytywnie. Gdy zachowanie jest wzmacniane pozytywnie, jednostka jest bardziej skłonna je powtórzyć. Ludzie mają tendencję do posiadania wewnętrznej (wewnętrznej) potrzeby pozytywnego wzmocnienia. A gdy zachowanie jest ignorowane, ma tendencję do zanikania lub wygasania. Cztery rodzaje wzmocnienia to:

•  Wzmocnienie pozytywne: Zastosowanie przyjemnej i nagradzającej konsekwencji po pożądanym zachowaniu, takim jak udzielenie pochwały.
•  Wzmocnienie negatywne: Usunięcie nieprzyjemnej konsekwencji po pożądanym zachowaniu, na przykład zaprzestanie przypominania pracownikowi o cotygodniowym terminie przez kierownika, gdy pracownik go dotrzyma. To wzmocnienie nazywane jest również unikaniem.
•  Karanie: Zastosowanie nieprzyjemnego skutku w przypadku wystąpienia niepożądanego zachowania w celu zmniejszenia prawdopodobieństwa jego ponownego wystąpienia. Ta forma wzmocnienia nie wskazuje na prawidłowe zachowanie, dlatego jej stosowanie w biznesie zazwyczaj nie jest właściwe.
•  Wygaszenie: Wycofanie pozytywnej nagrody. Jeśli zachowanie nie jest już wzmacniane pozytywnie, prawdopodobieństwo jego wystąpienia w przyszłości jest mniejsze i będzie stopniowo zanikać.

Ciągłe wzmacnianie może być skuteczne we wczesnych etapach modyfikacji zachowania, ale częściej stosuje się częściowe wzmacnianie. Wzmocnienie jest najskuteczniejsze, gdy jest stosowane natychmiast. Adekwatność nagrody zależy od sytuacji. Aby jednak menedżerowie mogli stosować nagrody odpowiednie do wyników pracy, konieczne jest zrozumienie, co stanowi nagrodę. Żadna pojedyncza nagroda nie będzie postrzegana pozytywnie przez wszystkich pracowników. Nagrody są jednak ważne w planach motywacyjnych opartych na zachowaniu, ponieważ nagradzają zachowania pracowników pożądane dla firmy. Według McCoya (1992) zarówno zachęty, jak i uznanie stanowią nagrodę; jednak zachęty napędzają wydajność, podczas gdy uznanie jest późniejszym wyrazem uznania za wkład. Nagrody finansowe są z pewnością ważne w programach wynagrodzeń. Uznanie społeczne zapewnia pracownikom poczucie własnej wartości poprzez uznanie ich wkładu. To uznanie może przybrać formę ceremonii, która pomaga w potwierdzeniu i stanowi istotną rekompensatę - i prawdopodobnie kosztuje firmę niewiele w porównaniu z korzyściami dla pracowników .

STRESZCZENIE

Zastosowanie teorii motywacji może pomóc menedżerom w tworzeniu sytuacji w pracy i systemów doceniania pracowników, które pomagają im zaspokoić ich potrzeby. Jak napisał Maslow, "człowiek ma wyższą naturę&hellip i … ta wyższa natura obejmuje potrzebę sensownej pracy, odpowiedzialności, kreatywności, bycia uczciwym i sprawiedliwym, robienia tego, co wartościowe, i preferowania robienia tego dobrze" .

Niektóre aspekty każdej pracy mogą być rutynowe lub monotonne, ale inne można rozwijać, aby promować satysfakcję z pracy i zwiększoną produktywność. Podział odpowiedzialności może stwarzać możliwości rozwoju, odnowy i osiągnięć. To wzmocnienie pozycji pracowników może zwiększyć ich motywację i poprawić morale. Zarówno długoterminowe, jak i krótkoterminowe programy motywacyjne są potrzebne do zaangażowania i efektywności pracowników niezbędnych do osiągnięcia celów organizacji. W każdym przypadku pracownicy muszą być traktowani uczciwie i sprawiedliwie.

Rynek docelowy to grupa nabywców o wspólnych potrzebach lub cechach, którą firma postanawia obsługiwać. Firma identyfikuje rynek docelowy, aby zorganizować swoje zadania i sprostać specyficznym wymaganiom rynku. Marketing docelowy stanowi podstawę nowoczesnej strategii marketingowej, ponieważ jego skuteczne prowadzenie pomaga firmie zwiększyć wydajność i skuteczność, koncentrując się na określonym segmencie rynku, który może najlepiej zaspokoić. Targetowanie przynosi również korzyści konsumentom, ponieważ firma może dotrzeć do określonych grup konsumentów z ofertami starannie dopasowanymi do ich potrzeb. Aby to zrobić, firma musi ocenić różne segmenty i zdecydować, ile i który z nich objąć swoim zasięgiem. Nie ma jednego sposobu segmentacji rynku. Firma musi badać różne zmienne segmentacji, samodzielnie i w połączeniu z innymi, aby znaleźć swój rynek docelowy. Istnieją cztery główne zmienne, które można wykorzystać w segmentacji rynków konsumenckich: segmentacja geograficzna, segmentacja demograficzna, segmentacja psychograficzna i segmentacja behawioralna. Segmentacja geograficzna wymaga podziału rynku na różne jednostki geograficzne, takie jak kraje, regiony, stany, hrabstwa, miasta lub dzielnice. Wiele firm lokalizuje obecnie swoje produkty - a także działania reklamowe, promocyjne i sprzedażowe - tak, aby odpowiadały potrzebom poszczególnych miast, regionów i dzielnic. Na przykład sklepy odzieżowe sprzedają odzież skierowaną do swoich rynków geograficznych. W styczniu sklep odzieżowy Gap w Portland w stanie Maine sprzedawał odzież zimową, taką jak rękawiczki, szaliki i kurtki zimowe. Sklep Gap w Clearwater na Florydzie będzie sprzedawał więcej koszulek, spodenek i kostiumów kąpielowych. Segmentacja demograficzna dzieli rynek na grupy na podstawie takich zmiennych, jak wiek, płeć, wielkość rodziny, cykl życia rodziny, dochód, zawód, wykształcenie, religia, rasa i narodowość. Dane demograficzne są najpopularniejszą podstawą segmentacji grup klientów, ponieważ potrzeby i pragnienia konsumentów, a wskaźniki użytkowania często ściśle odzwierciedlają zmienne demograficzne. Nawet jeśli segment rynku jest początkowo definiowany na podstawie innych czynników, takich jak segmentacja psychograficzna lub geograficzna, konieczne jest poznanie cech demograficznych, aby ocenić wielkość rynku docelowego i skutecznie do niego dotrzeć. Informacje te są również najłatwiejsze i najtańsze do uzyskania, ponieważ są to dane wtórne, czyli pochodzą z badań, które zostały już przeprowadzone. Przykładem skutecznego marketingu ukierunkowanego na grupę docelową są firmy kosmetyczne, które odpowiedziały na szczególne potrzeby mniejszościowych segmentów rynku, wprowadzając produkty przeznaczone specjalnie dla kobiet czarnoskórych, latynoskich lub azjatyckich. Na przykład Maybelline wprowadziła bardzo udaną linię o nazwie Shades of You, skierowaną do kobiet czarnoskórych, a inne firmy poszły w jej ślady, wprowadzając własne linie produktów wielokulturowych. Segmentacja psychograficzna to proces podziału rynków na grupy w oparciu o wartości, klasę społeczną, styl życia lub cechy osobowości. Osoby z tej samej grupy demograficznej mogą należeć do bardzo różnych segmentów psychograficznych. Segmentacja psychograficzna obejmuje aspekty jakościowe - element "dlaczego" wzorców zakupowych konsumentów. Dlatego firma musi przeprowadzić własne badania, co może być bardzo czasochłonne i kosztowne. Jednak marketerzy coraz częściej koncentrują się na cechach psychograficznych. Na przykład magazyn "Redbook" kieruje swoją ofertę do segmentu lifestylowego, który nazywa "żonglerami Redbook", zdefiniowanymi jako kobiety w wieku od 25 do 44 lat, które muszą pogodzić życie rodzinne, męża i pracę. Według reklamy w "Redbook": "Jest produktem pokolenia "ja", trzydziestokilkuletnią kobietą, która łączy dom, rodzinę i karierę - bardziej niż jakiekolwiek pokolenie przed nią, nie chce odkładać przyjemności na bok. Jest wystarczająco dorosła, by wiedzieć, czego chce". I wystarczająco młoda, by to zrozumieć. Według Redbook, taka konsumentka stanowi idealny cel dla marketerów zdrowej żywności i produktów fitness. Częściej nosi buty do ćwiczeń, połyka więcej witamin, pije więcej napojów dietetycznych i ćwiczy częściej niż konsumenci z innych grup. Segmentacja behawioralna dzieli konsumenta na grupy w oparciu o wiedzę, postawę, sposób użytkowania lub reakcję na produkt. Wielu marketerów uważa, że zmienne behawioralne są najlepszym punktem wyjścia do budowania segmentów rynku. Dlaczego jeden konsument pije Coca-Colę, inny Pepsi, a trzeci mrożoną herbatę? Dane demograficzne i psychograficzne mogą dostarczyć wielu wskazówek, ale często pomocne jest uwzględnienie również dodatkowych czynników. Poszczególne osoby zachowują się inaczej w zależności od sytuacji lub okazji do użycia produktu. Na przykład kobieta, która robi zakupy odzieżowe wyłącznie w sklepach dyskontowych, może mimo to bez wahania wydać 100 dolarów na kostium kąpielowy w sklepie specjalistycznym na wakacje na Karaibach. Niektóre święta, takie jak Dzień Ojca i Dzień Matki, były pierwotnie promowane częściowo w celu zwiększenia sprzedaży kwiatów, słodyczy, kartek i innych prezentów. Wielu marketerów spożywczych przygotowuje specjalne oferty i reklamy na święta. Na przykład Beatrice Foods publikuje specjalne reklamy Reddi-whip z okazji Święta Dziękczynienia i Bożego Narodzenia w listopadzie i grudniu, miesiącach, które odpowiadają za 30% całkowitej sprzedaży bitej śmietany. Firmy często zaczynają segmentację swoich rynków, używając jednej bazy, a następnie rozszerzają ją, dodając kolejne. Weźmy pod uwagę Paging Network, Inc. (PageNet), małego dostawcę usług pagerowych. Początkowo PageNet stosował segmentację geograficzną, kierując swoją ofertę do łatwo dostępnych rynków w Ohio i własnym stanie Teksas. Gdy rynki te były już bezpieczne, firma wprowadziła swój produkt na trzynaście dodatkowych, rozproszonych geograficznie rynków, które reprezentowały największy potencjał wzrostu. Następnie mała firma opracowała profile głównych użytkowników usług pagerowych i skierowała swoją ofertę do najbardziej obiecujących grup użytkowników, w tym sprzedawców, kurierów i pracowników obsługi klienta. Pełen sukcesu, PageNet postanowił pozyskać większą liczbę docelowych rynków. Wykorzystali segmentację psychograficzną, aby dotrzeć do rodziców, którzy zostawiają dzieci z opiekunkami, osób dojeżdżających do pracy lub szkoły, które są poza zasięgiem telefonów, oraz do osób starszych mieszkających samotnie, których rodziny chcą mieć na nich oko. Dzięki skutecznemu wykorzystaniu marketingu ukierunkowanego, PageNet stał się największą i odnoszącą największe sukcesy firmą oferującą systemy przywoławcze i usługi w kraju. Od 2000 roku firma ponownie poszerzyła swoją bazę docelową o usługę o nazwie VoiceNow, która przesyła wiadomości głosowe na pagery klientów, docierając do klientów, którzy oczekują "krótkich impulsów informacji". Do segmentacji i wyboru rynku docelowego można wykorzystać wiele zmiennych. Praktycznie każda zmienna - taka jak wiek, płeć, korzystanie z produktu, styl życia lub pożądana korzyść - może zostać wykorzystana do opisania rynku docelowego. Liczba zidentyfikowanych rynków docelowych zależy również od umiejętności stratega marketingowego w zakresie kreatywnego identyfikowania segmentów. Marketing ukierunkowany jest szczególnie ważny w przypadku produktów i sklepów specjalistycznych. Marketing ukierunkowany opiera się na założeniu, że różnice między klientami są związane z różnicami w zachowaniach zakupowych.

Negocjacje zbiorowe to "proces negocjacji między kierownictwem a przedstawicielami związków zawodowych w celu osiągnięcia wzajemnie akceptowalnych wynagrodzeń i warunków pracy dla pracowników" . W procesie negocjacji można stosować różne metody, ale pożądanym rezultatem jest zawsze wzajemna akceptacja przez pracowników i kierownictwo układu zbiorowego lub umowy.

PROCES NEGOCJACJI

Proces negocjacji zbiorowych rozpoczyna się, gdy większość pracowników organizacji głosuje za reprezentowaniem przez konkretny związek zawodowy. Następnie Krajowa Rada ds. Stosunków Pracy certyfikuje związek zawodowy. W tym momencie kierownictwo organizacji musi uznać związek za agenta negocjacji zbiorowych dla wszystkich pracowników tej organizacji. Po zakończeniu tej części procesu można rozpocząć negocjacje zbiorowe. Negocjacje zawsze odbywają się między pracownikami a kierownictwem, ale negocjacje mogą obejmować więcej niż jedną grupę pracowników i więcej niż jednego pracodawcę. Najczęstsze są umowy obejmujące jeden zakład i jednego pracodawcę. Jednakże, jeśli pracodawca ma więcej niż jeden zakład lub miejsce pracy, można negocjować umowy wielozakładowe, z jednym pracodawcą. Kilka różnych grup związkowych reprezentujących pracowników tego samego pracodawcy może stosować negocjacje koalicyjne. Negocjacje branżowe obejmują negocjacje jednego krajowego związku z kilkoma pracodawcami z określonej branży. Można stosować wiele różnych stylów negocjacji, gdy przedstawiciele związków zawodowych i pracowników zasiadają przy stole negocjacyjnym. Dwa podstawowe tryby negocjacji to negocjacje tradycyjne i negocjacje partnerskie, chociaż istnieje wiele odmian każdego ze stylów. Tradycyjny styl negocjacji był stosowany od początku negocjacji zbiorowych między kierownictwem a wczesnymi związkami zawodowymi (patrz Związki zawodowe). Jest to styl negocjacji antagonistycznych, stawiający jedną stronę przeciwko drugiej, przy niewielkim lub żadnym zrozumieniu lub edukacji na temat drugiej strony ze strony każdej ze stron. Każda ze stron przedstawia swoje żądania i propozycje, a druga strona odpowiada na nie kontrpropozycjami. Proces jest negatywny i wiąże się z walką polegającą na dawaniu i braniu w większości kwestii. Jednak nawet pomimo negatywnych konotacji, tradycyjny styl negocjacji jest nadal skutecznie stosowany w negocjacjach wielu umów związkowych. Styl negocjacji partnerskich jest nowocześniejszym podejściem do negocjacji. Dąży do wzajemnego zrozumienia i wspólnej edukacji zarówno ze strony pracowników, jak i kierownictwa, i koncentruje się na celach i obawach wspólnych dla obu stron. Ze względu na nacisk na to, aby każda ze stron była świadoma problemów dotyczących drugiej strony, negocjacje w stylu partnerskim są również znane jako negocjacje oparte na interesach. W tym procesie pracownicy i kierownictwo wymieniają i wyjaśniają swoje potrzeby, a następująca dyskusja koncentruje się na sposobach zaspokojenia tych potrzeb, które będą nie tylko akceptowalne, ale również korzystne dla obu stron. Ten styl negocjacji jest bardzo pozytywny i nadaje o wiele bardziej przyjazną atmosferę procesowi negocjacji. Wiele nowoczesnych umów związkowych jest negocjowanych bardzo skutecznie przy użyciu stylu partnerskiego. Mieszanie tradycyjnego i partnerskiego stylu jest szeroko stosowane w negocjacjach między pracownikami a kierownictwem. Podejście łączone jest stosowane z wielu powodów, w tym z faktu, że wielu liderów związków zawodowych i kierownictwa jest bardziej zaznajomionych ze stylem tradycyjnym. Jednak w dzisiejszych czasach, wraz z bardziej partycypacyjnym stosunkiem między pracownikami a kierownictwem w miejscu pracy, styl partnerski staje się coraz bardziej akceptowany i jest coraz częściej stosowany. Proces negocjacyjny może również obejmować oba style negocjacji ze względu na różnorodność kwestii podlegających negocjacjom. Styl partnerski może być stosowany do negocjowania pewnych kwestii, podczas gdy styl tradycyjny może być przywoływany podczas negocjowania innych warunków.

PROBLEMY ZWIĄZKÓW ZBIOROWYCH

Związki zawodowe powstały, aby pomóc pracownikom osiągnąć wspólne cele w zakresie płac, godzin pracy, warunków pracy i bezpieczeństwa zatrudnienia. Kwestie te nadal stanowią przedmiot negocjacji zbiorowych, chociaż niektóre nowe koncepcje stały się przedmiotem negocjacji.

PROCES ROZLICZENIOWY

Umowy związkowe są zazwyczaj negocjowane tak, aby obowiązywały przez dwa do trzech lat, ale mogą obejmować dłuższe lub krótsze okresy. Proces negocjowania umowy związkowej może jednak trwać dłużej. Gdy kierownictwo i członkowie związku z zespołu negocjacyjnego dojdą do porozumienia co do warunków umowy, członkowie związku muszą zaakceptować lub odrzucić umowę większością głosów. Jeśli umowa zostanie zaakceptowana, umowa zostaje ratyfikowana i staje się prawnie wiążącą umową obowiązującą przez określony czas. Jeśli członkowie związku odrzucą warunki umowy, zespoły negocjacyjne złożone z pracowników i kierownictwa wracają do stołu negocjacyjnego i kontynuują negocjacje. Ten cykl może być powtarzany kilka razy. Jeśli nie uda się osiągnąć porozumienia między dwoma zespołami, mówi się, że negocjacje "załamały się" i dostępnych staje się kilka opcji. Mediacja jest zazwyczaj pierwszą alternatywą, gdy negocjacje znajdują się w impasie. Obie strony dobrowolnie zgadzają się, aby bezstronna strona trzecia wysłuchała propozycji obu stron. Zadaniem mediatora jest nakłonienie obu stron do zawarcia ugody. Gdy mediator zrozumie, jakie jest stanowisko każdej ze stron, przedstawia zalecenia dotyczące rozwiązania ich różnic. Mediator jedynie przedstawia sugestie, udziela porad i próbuje nakłonić pracowników i kierownictwo do kompromisu w sprawie rozwiązania. W tym momencie porozumienie jest nadal dobrowolne. Mediator nie ma uprawnień, aby zmusić którąkolwiek ze stron do zawarcia umowy, chociaż często pracownicy i kierownictwo dochodzą do porozumienia, korzystając z mediacji. Jeśli mediacja nie doprowadzi do ugody, następnym krokiem może być arbitraż, który może być obowiązkowy lub dobrowolny. Przymusowy arbitraż nie jest często stosowany w negocjacjach między pracownikami a kierownictwem w Stanach Zjednoczonych. Czasami jednak rząd federalny wymaga, aby związek zawodowy i kierownictwo poddały się przymusowemu arbitrażowi. W przypadku arbitrażu dobrowolnego obie strony zgadzają się na skorzystanie z procesu arbitrażowego i zgadzają się, że będzie on wiążący. Podobnie jak w przypadku mediacji, w procesie arbitrażowym uczestniczy bezstronna strona trzecia. Arbiter działa jako sędzia, słuchając obu stron, a następnie podejmując decyzję w sprawie warunków ugody, która staje się prawnie wiążąca dla pracowników i kierownictwa. Dziewięćdziesiąt procent wszystkich umów związkowych korzysta z arbitrażu, jeśli związek i kierownictwo nie mogą dojść do porozumienia

ŹRÓDŁA WŁADZY

Jeśli proces negocjacji zbiorowych nie działa jako sposób na rozwiązanie różnic między pracownikami a kierownictwem, obie strony mają broń, której mogą użyć, aby wzmocnić swoje pozycje. Jedną z najskuteczniejszych taktyk związkowych jest strajk lub wyjście z pracy. Podczas strajku pracownicy nie zgłaszają się do pracy i oczywiście nie otrzymują wynagrodzenia. Strajki zwykle zamykają działalność, wywierając w ten sposób presję na kierownictwo, aby uległo żądaniom związku. Niektórzy pracownicy, mimo że mają prawo należeć do związków zawodowych, nie mogą strajkować. Pracownicy federalni zaliczają się do tej kategorii. Prawo zabrania również strajkowania niektórym pracownikom stanowym i miejskim. Podczas strajku pracownicy często pikietują przy wejściu do miejsca pracy. Wiąże się to z marszem, noszeniem transparentów i rozmawianiem z mediami o swoich żądaniach. Prawo do pikiety jest chronione przez Konstytucję Stanów Zjednoczonych, o ile nie wiąże się z przemocą ani zastraszaniem. Problemy czasami pojawiają się podczas strajków i pikiet, gdy kierownictwo zatrudnia zastępców, zwanych łamistrajkami lub strajkującymi, którzy muszą przekroczyć linię pikiety, aby wykonać pracę strajkujących pracowników. Bojkot jest kolejną strategią związkową wywierania presji na kierownictwo, aby uległo żądaniom związku. Podczas podstawowego bojkotu nie tylko członkowie związku, ale także ogół społeczeństwa są zachęcani do odmowy prowadzenia interesów z firmą będącą w sporze ze związkiem. Chociaż rzadko się to zdarza, kierownictwo może wykorzystać lokaut jako taktykę osiągnięcia celów negocjacyjnych. W takiej sytuacji kierownictwo zamyka firmę, uniemożliwiając członkom związku pracę. Wywiera to presję na związek, aby zawarł umowę, dzięki czemu pracownicy będą mogli wrócić do pracy i otrzymać wynagrodzenie. Kierownictwo czasami wykorzystuje nakaz sądowy jako strategię wywierania presji na związek, aby uległ jego żądaniom. Nakaz sądowy to postanowienie sądowe zakazujące wykonywania czegoś, takiego jak pikietowanie, lub wymagające wykonania czegoś, takiego jak nakazanie pracownikom powrotu do pracy.

PROCEDURY ROZPATRYWANIA SKARG

Po zawarciu układu zbiorowego pracy i podpisaniu umowy związkowej jest ona wiążąca zarówno dla związku, jak i kierownictwa. Mogą jednak pojawić się nieporozumienia dotyczące realizacji umowy i naruszenia jej warunków. W takich przypadkach można złożyć skargę. Różnice, które należy rozwiązać, są zazwyczaj rozpatrywane w ramach procesu krok po kroku, który jest opisany w układzie zbiorowym pracy. Procedura rozpatrywania skarg rozpoczyna się od złożenia skargi do bezpośredniego przełożonego pracownika, a jeśli nie zostanie rozwiązana na tym poziomie, przechodzi do wyższych szczebli kierownictwa. Jeśli na żadnym z tych poziomów nie zostanie znalezione rozwiązanie, obie strony mogą zgodzić się na przekazanie skargi bezstronnemu zewnętrznemu arbitrowi w celu podjęcia decyzji wiążącej dla związku i kierownictwa. Układy zbiorowe pracy to skuteczny sposób na osiągnięcie przez pracowników celów dotyczących akceptowalnych wynagrodzeń, godzin pracy i warunków pracy. Umożliwiają one pracownikom negocjowanie jako zespołowi w celu zaspokojenia ich potrzeb. Negocjacje zbiorowe pozwalają również kierownictwu na skuteczne negocjacje z pracownikami poprzez negocjacje z nimi jako grupą, a nie z każdym z osobna. Chociaż tradycyjne negocjacje mogą być negatywne i antagonistyczne, to jednak prowadzą do układów zbiorowych między pracownikami a kierownictwem. Negocjacje partnerskie mogą prowadzić do większego zrozumienia i zaufania między pracownikami a kierownictwem. Jest to pozytywne, kooperacyjne podejście do negocjacji zbiorowych, które również kończy się umowami między pracownikami a kierownictwem.

Ponad 100 lat temu, w 1896 roku, Nowy Jork powołał pierwszą komisję egzaminacyjną biegłych rewidentów (CPA). Do 1925 roku wszystkie jurysdykcje USA przeprowadzały egzaminy CPA. Chociaż obecnie wszystkie stany przeprowadzają jeden, jednolity egzamin CPA, nadal istnieją pięćdziesiąt cztery niezależne izby rachunkowości (dla wszystkich stanów, Dystryktu Kolumbii, Guamu, Wysp Dziewiczych i Portoryko), które wydają licencje księgowym. Izby te ustalają warunki wstępne dla licencjonowanych biegłych rewidentów; egzekwują środki wspierające stałe kompetencje, zarówno poprzez edukację zawodową, jak i/lub wymogi dotyczące recenzji eksperckich w celu odnowienia indywidualnych licencji i rejestracji firm; oraz zapewniają przestrzeganie standardów technicznych i etycznych poprzez postępowania dyscyplinarne wynikające z systemu opartego na skargach. Kary nakładane przez izby za nieuczciwe praktyki obejmują grzywny, dodatkowe wymogi edukacyjne, przeglądy przed wydaniem raportu, a nawet cofnięcie licencji. Przeciętny biegły rewident (CPA) jest zazwyczaj bardziej świadomy działalności stowarzyszeń zawodowych niż stanowej izby księgowości. Jednak ścieżka zawodowa każdego biegłego rewidenta zaczyna się od izby: musiał złożyć wniosek do stanowej izby księgowości o przystąpienie do jednolitego egzaminu CPA (Uniform CPA Examination), a następnie zdać egzamin pod auspicjami stanowej izby i czekać na wyniki tego egzaminu wydane przez stanową izbę. To stanowa izba wymaga złożenia formularzy odnowienia licencji i opłat, a także zezwala licencjobiorcom z innych stanów na rozpoczęcie praktyki w swoich granicach. Na szczęście w zdecydowanej większości przypadków licencjobiorca nigdy nie zetknie się z dyscyplinarną stroną działalności stanowej izby. Jest to jednak kluczowy aspekt działalności izby, który chroni społeczeństwo przed niekompetentnymi praktykami. Pokrzywdzony konsument nie potrzebuje pomocy prawnej. Skargę może złożyć bezpośrednio do izby każda osoba lub organizacja. W rzeczywistości agencje rządowe, które odkryją gorszą jakość usług licencjobiorców, są zachęcane do kierowania swoich skarg do izb księgowości. Wraz z rozwojem Internetu, wiele stanów akceptuje skargi składane online za pośrednictwem swoich stron internetowych.

CZŁONKOSTWO W RADACH

Przez długi czas zawód biegłych rewidentów (CPA) szczycił się samoregulacją, częściowo ze względu na dyscyplinę egzekwowaną przez organizacje zawodowe, a częściowo dlatego, że rady stanowe składają się głównie z licencjonowanych biegłych rewidentów. Zazwyczaj członkowie rady księgowej są mianowani przez gubernatora stanu i obejmują zarówno licencjonowanych biegłych rewidentów (CPA), jak i osoby prywatne. Członkowie rady księgowej (CPA) są często wybierani przez gubernatora po konsultacji ze stanowym stowarzyszeniem biegłych rewidentów (CPA). Niektóre stany przyznają niewielkie dzienne wynagrodzenie za uczestnictwo w spotkaniach i podróże; inne nie zapewniają takiego wynagrodzenia. Rady różnią się liczebnością od pięciu do dziewiętnastu członków, wiele z nich ma tylko jednego członka publicznego. W niektórych jurysdykcjach kadencja jest ograniczona; w innych członkowie rady mogą być powoływani ponownie na czas nieokreślony. Wiele rad powołuje zespoły zadaniowe lub komitety do obsługi różnych działań, takich jak kształcenie ustawiczne lub dochodzenia, co zwiększa liczbę wolontariuszy. Pomoc prawna dla rad może pochodzić wyłącznie z biura prokuratora generalnego danego stanu lub może być również dostępna od niezależnych prawników. W niektórych stanach rady dzielą swój personel administracyjny z innymi radami regulacyjnymi, jednak w jednej jurysdykcji rada ds. rachunkowości ma dedykowany personel liczący ponad sześćdziesiąt osób. Podobnie, przychody generowane przez rady nie są traktowane jednolicie: jeden stan pozwala radzie przeznaczać swoje przychody bezpośrednio na rzecz licencjobiorców; inny przekazuje wszystkie przychody do funduszu ogólnego stanu. W 1998 roku liczba licencjobiorców w każdej jurysdykcji wahała się od Teksasu z ponad 74 000 do Guamu z 86. Inne stany z dużą liczbą licencjobiorców to Kalifornia z ponad 63 000; Ohio z ponad 36 000; i Nowy Jork z ponad 33 000.

O NASBA

Chociaż regulacje dotyczące biegłych rewidentów (a w niektórych jurysdykcjach "biegłych rewidentów" lub "licencjonowanych biegłych rewidentów") istnieją w poszczególnych stanach, rady mają wiele wspólnych obaw; to właśnie z tych wspólnych obaw narodziło się Krajowe Stowarzyszenie Stanowych Rad Rachunkowości (NASBA). Dzięki staraniom Rady Stanowej Rachunkowości Stanu New Jersey, organizacja powstała w 1908 roku jako Krajowe Stowarzyszenie Egzaminatorów CPA, zrzeszając siedemnastu egzaminatorów z dziesięciu stanów. Wówczas Rada Stanowa New Jersey zaprosiła wszystkich członków rad księgowych "do narady w sprawach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania". Dziś, tak jak w 1908 roku, NASBA stanowi forum dla rad do wymiany poglądów na temat kwestii zawodowych i regulacyjnych oraz trendów wpływających na regulacje. Od 1997 roku jej siedziba znajduje się w Nashville w stanie Tennessee, a biuro filialne znajduje się w Nowym Jorku. Posiedzenia komitetów, a także spotkania roczne i regionalne odbywają się w siedzibach w całym kraju. W skład kierownictwa wolontariuszy wchodzą przewodniczący, wiceprzewodniczący, dziewięciu dyrektorów zrzeszonych i ośmiu dyrektorów regionalnych. Dyrektorzy zrzeszeni są wybierani na trzyletnią kadencję. Wszyscy pozostali pełnią funkcję przez roczną kadencję i są wybierani przez zarządy członkowskie na dorocznym spotkaniu. Członkowie zarządu nie są ograniczeni do licencjobiorców. Aby pomóc NASBA w realizacji misji "zwiększania efektywności stanowych rad rachunkowych", stowarzyszenie organizuje coroczne spotkanie i spotkania regionalne, a także konferencje tematyczne (w tym dotyczące kształcenia ustawicznego, etyki i prawodawstwa) dla przedstawicieli rad rachunkowych. W skład komitetów wchodzą wolontariusze, którzy badają i raportują kwestie budzące obawy, takie jak egzaminy, relacje z agencjami rządowymi i międzynarodowe uznanie. Komitety składają się z członków stanowych rad rachunkowych oraz administratorów rad rachunkowych. Ponadto komitet administratorów stanowych rad rachunkowych i komitet radców prawnych pomagają tym osobom, które pracują dla rad członkowskich. Działania komunikacyjne NASBA obejmują miesięczny newsletter, dwuletni przegląd przepisów stanowych, coroczny raport statystyczny kandydatów do Uniform CPAExamination oraz stronę internetową (www.nasba.org), która jest połączona ze stronami internetowymi wszystkich stanowych rad rachunkowych. Prowadzona jest również produkcja nagrań audio i wideo. NASBA nie uchwala żadnych przepisów. Jej komitety opracowują wzorcowe ustawy i regulaminy; jednak to legislatury stanowe i rady ds. rachunkowości dokonują ostatecznego opracowania i wdrożenia przepisów regulujących praktykę rachunkowości publicznej. Komitety NASBA konsultują się z organizacjami zawodowymi, w tym z Amerykańskim Instytutem Biegłych Rewidentów (AICPA), Narodowym Stowarzyszeniem Księgowych (National Society of Accountants) i Amerykańskim Stowarzyszeniem Rachunkowości (American Accounting Association), w celu opracowania sugestii. Wspólny komitet NASBA/AICPA opracował Jednolitą Ustawę o Rachunkowości (UAA) oraz Regulaminy, które są stale weryfikowane i aktualizowane w razie potrzeby. Komitety NASBA opracowały również wzorcowe umowy i podręczniki. Standardy techniczne zawodu opracowuje AICPA. Członkowie zawodu mogą zostać postawieni przed AICPA w celu przeprowadzenia postępowania dyscyplinarnego w przypadkach, gdy takie standardy nie zostały spełnione; jednakże, o ile organizacja zawodowa może cofnąć uprawnienia członkowskie, to jedynie stanowa rada ds. rachunkowości może cofnąć licencję na wykonywanie zawodu. Ponieważ decyzja ta ma wpływ na źródło utrzymania danej osoby, rady dokładają wszelkich starań, aby zapewnić należyty proces we wszystkich postępowaniach dyscyplinarnych. Formalne przesłuchania odbywają się z udziałem prawnika, jeśli licencjobiorca wyrazi takie życzenie.

WYMAGANIA WSTĘPNE

Wymagania dotyczące uzyskania uprawnień biegłego rewidenta różnią się nieznacznie w zależności od jurysdykcji. Wraz ze wzrostem liczby zleceń transgranicznych w branży internetowej, wszystkie stany są zachęcane do przyjęcia jednego zestawu standardów, zgodnie z UAA. Ten modelowy akt wymaga 150 godzin nauki, rocznego doświadczenia potwierdzonego przez biegłego rewidenta (CPA) oraz pomyślnego zdania Jednolitego Egzaminu CPA. Osoby posiadające licencję i podpisujące raporty z audytu muszą posiadać dodatkowe doświadczenie. Aby poznać szczegółowe wymagania dla każdego stanu, kandydat powinien skontaktować się z państwową izbą rachunkową. Wymagane 150-semestralne wykształcenie obejmuje tytuł licencjata ze specjalizacją z rachunkowości, choć niekoniecznie kierunek główny. Ponownie, konieczne jest skontaktowanie się z odpowiednią izbą rachunkową. Każda z izb stanowych jest odpowiedzialna za administrowanie Jednolitym Egzaminem CPA, który jest opracowywany i oceniany przez AICPA. Oceny są przekazywane kandydatom za pośrednictwem izb stanowych. Na przykład egzamin przeprowadzony w maju 2000 roku składał się z czterech części i trwał dwa dni. Cztery sekcje egzaminu obejmowały: audyt (AUDIT), prawo handlowe i odpowiedzialność zawodowa (LPR), rachunkowość finansowa i sprawozdawczość - przedsiębiorstwa (FARE) oraz rachunkowość i sprawozdawczość - inne obszary (ARE). W listopadzie 1997 roku 20,8% kandydatów zdało wszystkie części egzaminu, do których przystąpili. Nie oznacza to jednak, że zdali cały egzamin, ponieważ niektórzy kandydaci przystępują do niego ponownie i w konsekwencji zdają tylko wybrane części. W niektórych jurysdykcjach kandydaci mogą zdawać tylko ograniczoną liczbę części na raz. Obecnie prowadzone są badania nad przekształceniem Jednolitego Egzaminu CPA w egzamin komputerowy z egzaminu papierowego. Taka transformacja skróciłaby czas potrzebny na ukończenie egzaminu i umożliwiłaby kandydatom zdawanie go w dodatkowych terminach. Doświadczenie to kolejny wymóg, starannie zdefiniowany w przepisach rachunkowości każdego stanu. Kiedyś akceptowane było jedynie doświadczenie w audycie w firmach audytorskich. Obecnie w wielu stanach akceptowana jest również praca w administracji rządowej, przemyśle i środowisku akademickim, która prowadzi do uzyskania kompetencji zawodowych.

Ciągłe doskonalenie kompetencji

Ciągłe kształcenie zawodowe (CPE) jest obowiązkowe w celu odnowienia licencji we wszystkich jurysdykcjach z wyjątkiem stanu Wisconsin. Niektóre stany wymagają odbycia kursów z zakresu audytu i rachunkowości, inne z zakresu etyki, a jeszcze inne pozwalają licencjobiorcom na wybór kursów spełniających wymagania CPE. Ponieważ ponad połowa biegłych rewidentów (CPA) nie pracuje obecnie jako biegli rewidenci, istnieje presja na rozszerzenie zakresu CPE, aby objąć nim szerszy wachlarz programów i doświadczeń, które pomogą zagwarantować kompetencje licencjobiorcy. W wielu stanach firmy CPA są zobowiązane do rejestracji w izbie księgowych. Firmy te są następnie zobowiązane do okresowego uczestnictwa w programach kontroli jakości, które poddają usługi atestacyjne firm ocenie zewnętrznych specjalistów.

OBSZARY DZIAŁALNOŚCI KOMITETÓW

Zakres działalności komitetów NASBA odzwierciedla obszary wspólnych zainteresowań rad. Egzaminy, zarówno dla kandydatów na poziomie podstawowym, jak i międzynarodowych licencjobiorców ubiegających się o uznanie w USA, nadal stanowią główny obszar zainteresowania. Zapewnienie, że egzamin odpowiednio mierzy kompetencje, jest stałym celem. Komisja ds. Przeglądu Egzaminów (Examination Review Board) kontroluje przygotowanie, administrację i ocenę Jednolitego Egzaminu CPA, aby zapewnić spełnienie wymagań rad. Wiele stanów wymaga od biegłych rewidentów (CPA) przedstawienia dowodu "dobrego charakteru moralnego". Interpretuje się to jako posiadanie wiedzy z zakresu etyki zawodowej, a także brak karalności, która mogłaby mieć związek z wykonywaniem zawodu księgowego. Zarówno komisja ds. etyki, jak i komisja ds. administratorów NASBA zajmują się tymi kwestiami. Komisje ds. percepcji społecznej, inicjatyw strategicznych, nowych horyzontów itp. świadczą o nieustającej trosce stowarzyszenia o utrzymywanie kontaktu z oczekiwaniami i celami opinii publicznej i przedstawicieli zawodu. Informacje o NASBA można uzyskać w siedzibie NASBA pod adresem 150 Fourth Avenue North, Nashville, TN 37219-2417; pod numerem telefonu (615) 880-4200; lub na stronie www.nasba.org. W ograniczonej liczbie jurysdykcji uznawani są również licencjonowani księgowi i biegli rewidenci.

National Business Education Association (NBEA) to organizacja, której działania skierowane są przede wszystkim do nauczycieli biznesu i informatyki na wszystkich poziomach nauczania. Jednym z jej haseł jest "Edukacja dla sukcesu w biznesie i życiu". NBEA ma siedzibę pod adresem 1914 Association Drive, Reston VA 20191-1596. Strona internetowa stowarzyszenia to http://www.nbea.org. NBEA jest zarządzane przez zarząd wykonawczy NBEA, w którego skład wchodzi czterech członków zarządu (prezes, prezes elekt, sekretarz-skarbnik, były prezes) oraz dyrektor wykonawczy. Ponadto zarząd składa się z dwóch przedstawicieli z pięciu regionów (wschodniego, południowego, północno-środkowego, górsko-równinnego i zachodniego) oraz prezesa każdego z pięciu oddziałów regionalnych. W zarządzie zasiadają również przedstawiciele dwóch organizacji: National Association for Business Teacher Education (NABTE) i International Society for Business Education (ISBE). Oficjalną publikacją NBEA jest Business Education Forum, wydawane cztery razy w roku (październik, grudzień, luty i kwiecień). Czasopismo ma wydawcę, asystenta wydawcy i redaktora, którzy mieszczą się w biurze wykonawczym NBEA. Polityką redakcyjną czasopisma kieruje Komitet Publikacji NBEAP, składający się z pięciu edukatorów biznesowych. Redaktorami tematycznymi są edukatorzy biznesowi. W ostatnim roku akademickim tematyką redakcji były: rachunkowość, administracja i nadzór, podstawy biznesu i ekonomii, przedsiębiorczość, komunikacja, biznes międzynarodowy, obsługa klawiatury, marketing, metodyka, badania, organizacje studenckie, technologia oraz przegląd NABTE. Oprócz Business Education Forum, NBEA co roku wydaje rocznik oraz inne publikacje. NBEA organizuje coroczną konwencję, która zmienia się w zależności od regionu. Program konwencji obejmuje sesje ogólne z udziałem znanych prelegentów, spotkania grupowe na różnorodne tematy oraz warsztaty, często koncentrujące się na tematyce komputerowej. Jedną z atrakcji konwencji są różnorodne wystawy prezentujące najnowsze publikacje, sprzęt i oprogramowanie komputerowe oraz pomoce dydaktyczne. Nagrody przyznawane są wybitnym edukatorom biznesowym, uznawanym przez stowarzyszenia regionalne. Dodatkowo, podczas konwencji wręczana jest najbardziej prestiżowa nagroda - Nagroda Johna Roberta Gregga. NBEA oferuje cztery kategorie składek członkowskich: członkostwo zawodowe, łączone członkostwo zawodowe i ISBE, studenci studiów licencjackich oraz emeryci.

Narodowa Rada Stosunków Pracy (NLRB) jest niezależną agencją federalną. Jej utworzenie w 1935 roku przez Kongres było odpowiedzią na Ustawę o Stosunkach Pracy (Wagner Act). Późniejsze akty prawne, takie jak Ustawa Tafta-Hartleya, zmieniły pierwotną NLRB. NLRB składa się z trzech głównych części: zarządu, radcy prawnego i biur regionalnych. Zarząd składa się z pięciu członków, których kadencja trwa pięć lat. Działa on jako organ quasi-sądowy, rozstrzygając sprawy na podstawie formalnych dokumentów. Radca prawny jest niezależny od zarządu i odpowiada za dochodzenie i ściganie przypadków nieuczciwych praktyk pracy, a także za nadzór nad biurami regionalnymi. Członkowie radcy prawnego pełnią czteroletnią kadencję. Zarówno zarząd, jak i radca prawny są powoływani przez prezydenta za zgodą Senatu. Biura regionalne i ich pododdziały obsługują określone obszary geograficzne i są rozproszone po całych Stanach Zjednoczonych - głównie w dużych miastach lub ich pobliżu. Funkcja NLRB jest dwojaka. Po pierwsze, ustala i wdraża, poprzez tajne głosowanie, decyzję pracowników o tym, czy chcą być reprezentowani przez związek zawodowy (a jeśli tak, to przez który związek) w kontaktach z pracodawcami. Po drugie, zapobiega bezprawnym działaniom (nieuczciwym praktykom pracy), zarówno ze strony pracodawców, jak i związków zawodowych. Kongres, poprzez ustawę o stosunkach pracy (National Labor Relations Act), reguluje stosunki między pracownikami a zarządami, nadając tym samym NLRB uprawnienia. NLRB nie ma jednak niezależnych uprawnień do egzekwowania swoich nakazów; zamiast tego egzekwowanie odbywa się za pośrednictwem sądów apelacyjnych. Jednym z przykładów działań NLRB było wydanie nakazu w 1995 roku, który pomógł w szybkim zakończeniu strajku baseballistów. NLRB uzyskała nakaz sądowy 10(j) nakazujący właścicielom wycofanie jednostronnie narzuconych zmian w negocjowanym systemie ustalania wynagrodzeń baseballistów.

Narodowa Federacja Handlu Detalicznego (NRF) dąży do ochrony i wspierania interesów branży detalicznej poprzez świadczenie usług i prowadzenie programów w zakresie spraw rządowych, technologii informatycznych, edukacji, szkoleń i badań. Członkowie NRF reprezentują wiodące sklepy detaliczne, niezależne, specjalistyczne, dyskontowe i masowe; kluczowych dostawców dla branży detalicznej; oraz ponad sto organizacji branżowych na całym świecie. Interaktywne rady i komitety NRF, złożone z ekspertów branżowych w swoich obszarach specjalizacji, mają na celu reprezentowanie i odzwierciedlanie różnorodności i zakresu branży. Rady i komitety te formułują i wdrażają polityki, standardy, wytyczne i strategie zgodne z celami branży detalicznej. NRF uważa lobbing za "niezbędne narzędzie zapewniające ochronę interesów [NRF] i sposobu prowadzenia działalności". Magazyn Fortune, jeden z czołowych periodyków w świecie biznesu, umieścił NRF w gronie trzydziestu najlepszych organizacji lobbingowych w kraju. Dodatkowo, aby wesprzeć finansowo członków, program rabatowy NRF łączy siłę nabywczą członków, aby negocjować zniżki na różnorodne usługi i produkty. Komponent informatyczny NRF pełni funkcję centrali informatycznej branży detalicznej. Grupy NRF (Rada ds. Technologii Informatycznych i różne komitety) pomagają w konfiguracji środowiska technologii detalicznych. Analizują istniejące i nadchodzące technologie, a także potencjalne inicjatywy regulacyjne i ustawodawcze oraz edukują podmioty prywatne i rządowe w zakresie problemów i potrzeb w zakresie technologii detalicznych. Ponadto, poprzez różnorodne publikacje NRF (magazyn STORES, zarządzanie zakupami w handlu detalicznym, przetrwanie małych sklepów, połączone wyniki finansowe, merchandisingowe i operacyjne sklepów detalicznych w 1997 r. i wiele innych), rozpowszechniane są cenne informacje, które można przekształcić w najlepsze praktyki. Na przykład, NRF opracował standardowe kody kolorów i rozmiarów (wykorzystywane do wdrażania uniwersalnych kodów produktów) i opublikował je w swoim podręczniku Standard Color and Size Code Handbook.

Kiedy w 1967 roku utworzono Narodową Radę Bezpieczeństwa Transportu (NTSB), uważano ją za niezależną agencję federalną. Jednak wsparcie administracyjne i finansowanie NTSB były przekazywane za pośrednictwem Departamentu Transportu (DOT). Z czasem uznano potrzebę utworzenia całkowicie odrębnej, niezależnej agencji, a ustawa o Niezależnej Radzie Bezpieczeństwa z 1975 roku zerwała wszelkie powiązania z DOT. Kongres powierza NTSB badanie każdego wypadku lotnictwa cywilnego w USA, a także poważnych wypadków kolejowych, drogowych, morskich i rurociągowych. NTSB, w oparciu o wyniki śledztwa, wydaje zalecenia dotyczące bezpieczeństwa, aby zapobiec przyszłym wypadkom. NTSB różni się od innych agencji tym, że nie posiada oficjalnych uprawnień wykonawczych ani regulacyjnych, jest całkowicie niezależną agencją, a jej specjalnie przeszkolony personel przeprowadza dochodzenia i ustala prawdopodobną przyczynę. Dochodzenia mają szeroki charakter i koncentrują się na szerszym obrazie, a nie na konkretnych szczegółach lub kategoriach. NTSB, zatrudniająca mniej niż 400 pracowników, jest niewielką agencją. Odgrywa jednak dużą rolę w utrzymaniu i/lub przywróceniu zaufania społecznego do bezpieczeństwa krajowych systemów transportowych. NTSB zbadała tysiące wypadków w transporcie naziemnym i ponad 100 000 wypadków lotniczych od momentu rozpoczęcia działalności w 1967 roku. Najważniejszymi rezultatami dochodzeń NTSB są zalecenia dotyczące bezpieczeństwa wydawane przez agencję na podstawie ustaleń dochodzeń. NTSB udowodniło, że jest dokładne i bezstronne, osiągając godny podziwu (ponad 80%) wskaźnik akceptacji zaleceń kierowanych do różnych osób i organizacji, które mogą wprowadzić zmiany. NTSB wykorzystuje również wyniki dochodzeń w sprawie wypadków do identyfikacji trendów lub problemów, które w przeciwnym razie mogłyby zostać przeoczone. Poprzez proaktywne działania informacyjne (np. konferencje, sympozja i działania rzecznicze na szczeblu stanowym), NTSB uświadamia społeczeństwu potencjalne problemy z bezpieczeństwem, takie jak problemy z fotelikami dziecięcymi lub wypadki związane z czynnikami zmęczenia ludzkiego. NTSB pełni również rolę międzynarodowego lidera, szczególnie w odniesieniu do wypadków z udziałem statków wycieczkowych lub statków pływających pod obcą banderą na wodach terytorialnych USA, a także samolotów amerykańskich lub wyprodukowanych w USA za granicą. NTSB znacząco przyczyniła się w ten sposób do podniesienia poziomu bezpieczeństwa osób na całym świecie. Aby skupić uwagę na zaleceniach NTSB mających największy potencjał ratowania życia, NTSB stworzyła "Listę najbardziej pożądanych" usprawnień w zakresie bezpieczeństwa transportu, która obejmuje obszary, w których szybka poprawa jest uznawana za niezbędną. Lista ta obejmuje wymóg instalowania przez koleje systemów zapobiegania kolizjom, wymóg instalowania przez firmy dystrybuujące gaz ziemny zaworów nadmiarowych w wysokociśnieniowych systemach domowych, wymóg instalowania rejestratorów danych podróży i lotu o podwyższonych parametrach odpowiednio na statkach i samolotach, a także wymóg instalowania urządzeń do wykrywania i gaszenia pożarów w przedziałach ładunkowych samolotów. Zalecenia NTSB dotyczące bezpieczeństwa zaowocowały wieloma ulepszeniami bezpieczeństwa. Na przykład, zalecenia wynikające z wypadku samolotu ValuJet Flight 92 na Florydzie doprowadziły do wydania przez Departament Transportu rozporządzenia Agencji ds. Badań i Programów Specjalnych (RSPA) zakazującego samolotom pasażerskim przewożenia generatorów tlenu jako ładunku. W następstwie wypadków gazociągów w Catskill w stanie Nowy Jork i Allentown w Pensylwanii, dwie duże firmy zajmujące się dystrybucją gazu wdrożyły programy monitorowania i wymiany rur żeliwnych. Federalne Stowarzyszenie Lotnictwa (FAA) podjęło działania w celu modyfikacji układów sterów kierunku Boeinga 737 zgodnie z zaleceniami NTSB wynikającymi z incydentu samolotu USAir Flight 427 w Pittsburghu. W odpowiedzi na wydane przez NTSB zalecenie awaryjne oparte na badaniu ochrony dzieci pasażerów z 1996 roku, przemysł motoryzacyjny umieścił etykiety i wysłał listy ostrzegawcze do właścicieli samolotów dotyczące zagrożeń, jakie poduszki powietrzne stwarzają dla dzieci.

Negocjacje to proces, w którym dwie osoby lub grupy osiągają wspólne porozumienie w sprawie odmiennych potrzeb lub pomysłów. Oliver (1996) opisał negocjacje jako "negocjatorów wspólnie przeszukujących wielowymiarową przestrzeń, a następnie uzgadniających jeden punkt w tej przestrzeni". Negocjacje wykorzystują wiedzę z zakresu komunikacji, sprzedaży, marketingu, psychologii, socjologii, polityki i rozwiązywania konfliktów. Negocjacje mają miejsce zawsze, gdy ma miejsce transakcja gospodarcza lub rozstrzygany jest spór; na przykład, gdy konsumenci kupują samochody lub firmy negocjują wynagrodzenia z pracownikami.

STYLE NEGOCJACJI

Powszechnie uznaje się dwa style negocjacji: konkurencyjny i kooperacyjny. Żadne negocjacje nie są jednoznacznie jednostronne; negocjatorzy zazwyczaj poruszają się między nimi w zależności od sytuacji. Na jednym końcu kontinuum negocjacyjnego znajduje się styl konkurencyjny. Negocjacje konkurencyjne - zwane również negocjacjami adwersarskimi, niekooperacyjnymi, dystrybucyjnymi, pozycyjnymi lub twardymi - służą do podziału ograniczonych zasobów; założeniem jest, że tort do podziału jest skończony. Strategie konkurencyjne zakładają sytuację "wygrana-przegrana", w której strony negocjacji mają sprzeczne interesy. Wrogie, przymusowe taktyki negocjacyjne są stosowane w celu wymuszenia przewagi, a wiążące umowy przed negocjacjami są niedopuszczalne. Stosowane są ustępstwa, zniekształcona komunikacja, taktyki konfrontacyjne i chwyty emocjonalne. Doświadczeni negocjatorzy, którzy potrafią konkurować, ujawniają mniej informacji, zdobywając ich więcej, zadają więcej pytań, opracowują strategie pozyskiwania informacji, działają stanowczo, oferują mniej hojne oferty otwarcia, wolniej dają ustępstwa, używają pewnej mowy ciała i ukrywają swoje uczucia. Bardziej interesują się pozycją negocjacyjną i wynikiem finansowym drugiej strony negocjacji, a do negocjacji przygotowują się, opracowując strategię, planując rozwiązania słabych punktów i opracowując strategie alternatywne. Transakcja zakupu domu między kupującym a sprzedającym jest przykładem negocjacji konkurencyjnych. Kupujący gromadzi informacje, aby określić wartość domu, jego jakość, wydatki i status tytułu własności. Sprzedający gromadzi informacje, aby upewnić się, że potencjalny nabywca kwalifikuje się do kredytu. Strony negocjują ustępstwa dotyczące napraw domu, przedmiotów, które mają pozostać w domu, terminów sfinalizowania transakcji i ceny. Negocjacje utknęły w martwym punkcie, ponieważ kupujący i sprzedający nie zgadzają się co do terminu sfinalizowania transakcji; sprzedający w odwecie nie pozwala kupującemu wejść do domu na kilka dni po sfinalizowaniu transakcji. W konsekwencji zastosowanych strategii konkurencyjnych relacje między kupującym a sprzedającym cierpią; Jednak efekt końcowy (sprzedaż i zakup domu) satysfakcjonuje obie strony. Na drugim końcu kontinuum stylów negocjacyjnych znajdują się negocjacje kooperacyjne, zwane również integracyjnym rozwiązywaniem problemów lub miękkimi negocjacjami. Negocjacje kooperacyjne opierają się na mentalności "wygrana-wygrana" i mają na celu zwiększenie wspólnych korzyści; tort do podziału jest postrzegany jako rosnący. Atrybuty obejmują rozsądną i otwartą komunikację; założenie o istnieniu wspólnych interesów, korzyści i potrzeb; budowanie zaufania; dogłębną i precyzyjną wymianę informacji; analizę kwestii przedstawianych jako problemy i rozwiązania; dyskusję mediacyjną; nacisk na tworzenie koalicji; wiążące porozumienia przed negocjacjami; oraz poszukiwanie kreatywnych, alternatywnych rozwiązań, przynoszących korzyści wszystkim graczom. Ryzykiem w negocjacjach kooperacyjnych jest narażenie na rywalizację z konkurencyjnym przeciwnikiem. Negocjatorzy kooperacyjni wymagają umiejętności cierpliwości, słuchania oraz identyfikowania i wyodrębniania kwestii, celów, problemów i priorytetów kooperacji. Ponadto negocjatorzy kooperacyjni muszą posiadać umiejętności wyjaśniania podobieństw i różnic w celach i priorytetach oraz zdolność do inteligentnego handlu, proponowania wielu alternatyw i wyboru najlepszej alternatywy w oparciu o jakość i wzajemną akceptowalność. Negocjacje kooperacyjne można wykorzystać na przykład w procesie rekrutacji. Pracodawca kontaktuje się z kandydatem, aby zachęcić go do przedstawienia swoich kwalifikacji w odpowiedzi na ofertę pracy. W ten sposób budowane jest zaufanie i odkrywane są wspólne interesy, gdy pracodawca i kandydat wymieniają się informacjami o firmie i kwalifikacjach kandydata. Rozważane są kreatywne rozwiązania, aby dostosować się do szczególnych okoliczności kandydata i pracodawcy, takich jak praca zdalna, elastyczny grafik, wynagrodzenie i świadczenia. Obie strony pomyślnie kończą negocjacje podpisaniem umowy o pracę.

PROCES NEGOCJACJI

Etapy procesu negocjacji to: (1) orientacja i ustalanie faktów, (2) opór, (3) przeformułowanie strategii, (4) twarde negocjacje i podejmowanie decyzji, (5) porozumienie i (6) działania następcze (Acuff, 1997). Na przykład, konsument kupujący samochód bada cenę i osiągi, a następnie negocjuje z agentem cenę i termin dostawy. Opór pojawia się w miarę negocjowania cen i oczekiwań dotyczących dostawy. Strategie są przeformułowywane, gdy strony ustalają motywację i ograniczenia. Kluczowe kwestie pojawiają się, gdy rozpoczynają się twarde negocjacje. Pojawiają się problemy i opracowywane są rozwiązania - takie jak kreatywne finansowanie lub wymiana dealerów - mające na celu przeciwdziałanie problemom z ceną i dostawą. Po wynegocjowaniu szczegółów umowa zostaje ratyfikowana. Po sprzedaży agent może skontaktować się z kupującym, aby zbudować relację i przygotować grunt pod przyszły zakup i negocjacje. Sześć etapów procesu będzie przebiegać różnie, w zależności od tego, na jakim etapie kontinuum stylów znajdują się negocjatorzy. Podstawowe strategie, zarówno kooperacyjne, jak i konkurencyjne, które można zastosować w procesie negocjacji, to:

•  Używaj prostego języka.
•  Zadawaj wiele pytań.
•  Obserwuj i ćwicz zachowania niewerbalne.
•  Buduj solidne relacje.
•  Zachowaj integralność osobistą.
•  Bądź cierpliwy.
•  Oszczędzaj ustępstwa.
•  Bądź świadomy siły czasu, informacji, mówienia "nie" i odchodzenia.
•  Zwracaj uwagę na to, kto jest prawdziwym decydentem, jak wynagradzani są negocjatorzy i jakie są źródła informacji.
•  Słuchaj aktywnie.
•  Edukuj drugą stronę.
•  Skoncentruj się na problemach.
•  Kontroluj pisemną umowę.
•  Bądź kreatywny.
•  Odwołuj się do osobistych motywacji i stylów negocjacyjnych.
•  Zwracaj uwagę na taktyki siły.
•  Uważaj na nieetyczne taktyki, takie jak podnoszenie fałszywych kwestii, wymuszanie, podrzucanie informacji i stawianie fałszywych żądań, jednostronne założenia lub celowe błędy.

Poniżej podsumowano strategie, które można zastosować na różnych etapach negocjacji:

ETAP WSTĘPNY

•  Dokładnie zaplanuj.
•  Zidentyfikuj i ustal priorytety problemów.
•  Ustal zakres ugody.
•  Skoncentruj się na długoterminowych celach i konsekwencjach.
•  Skoncentruj się na wspólnych zasadach i obawach.
•  Pamiętaj, że "nie" może być pozycją otwierającą,
a pierwsza oferta często przewyższa oczekiwania.
•  Uważaj na niechętne działania kupującego lub sprzedającego.

ETAP ŚRODKOWY

•  Zrewiduj strategie.
•  Rozważ wiele opcji.
•  Zwiększ swoją siłę, nakłaniając drugą stronę do zobowiązania się jako pierwszą.
•  Zwiększ wiarygodność, uzyskując pisemne umowy.
•  Uważaj na kompromisy.
•  Aby poradzić sobie z impasem, zaproponuj chwilowe odłożenie go na bok.
•  Aby poradzić sobie z patem, zmień jeden z punktów negocjacyjnych.
•  Aby poradzić sobie z impasem, wprowadź trzecią stronę.
•  Gdy zostaniesz poproszony o ustępstwa, poproś o kompromis.
•  Zachowaj ostrożność, jeśli druga strona używa "wyższej władzy" jako uzasadnienia dla braku realizacji punktów negocjacyjnych.
•  Uważaj na taktykę "imadła" ("będziesz musiał zrobić to lepiej").

ETAPY KOŃCOWE

•  Sprzeciwiaj się żądaniom drugiej strony o kolejne ustępstwa na końcu, omawiając wszystkie szczegóły i komunikując uczciwość umowy na zakończenie.
•  Sprzeciwiaj się natarczywym negocjatorom, wycofując ofertę.
•  Nie oczekuj, że druga strona dotrzyma ustnych obietnic.
•  Pogratuluj drugiej stronie.

NEGOCJACJE MIĘDZYNARODOWE

W negocjacjach międzynarodowych przeszkody pojawiają się, gdy zespoły negocjacyjne reprezentują sprzeczne perspektywy, taktyki i style negocjacyjne. Negocjatorzy często zakładają, że istnieją wspólne przekonania, podczas gdy w rzeczywistości tak nie jest. Przykładami są różne sposoby gospodarowania czasem; indywidualizm kontra kolektywizm; różny stopień uporządkowania i konformizmu ról; oraz wzorce komunikacji, które różnią się znacznie na całym świecie. Te czynniki kulturowe wpływają na tempo negocjacji, strategie negocjacyjne; stopień nacisku na relacje osobiste; aspekty emocjonalne; podejmowanie decyzji; oraz elementy umowne i administracyjne. Celem negocjatora powinno być "uczciwe postrzeganie drugiej strony według jej standardów" .

ROZMOWY ZBIOROWE PRACY

Rekrutacja zbiorowa często wymaga udziału strony trzeciej, aby pomóc stronom w osiągnięciu akceptowalnego rozwiązania. W takich sytuacjach stosuje się takie strategie, jak mediacja, arbitraż i rozwiązywanie konfliktów.

PODSUMOWANIE

Negocjacje to proces, w którym dwie osoby lub grupy osiągają wspólne porozumienie w sprawie odmiennych potrzeb lub pomysłów. Powszechnie rozróżnia się dwa style negocjacji: konkurencyjny i kooperacyjny, przy czym większość negocjatorów stosuje je naprzemiennie w zależności od sytuacji. Omówiono szereg strategii, z których negocjatorzy mogą korzystać na etapach negocjacji. Skuteczność różnych strategii może się różnić w zależności od różnic kulturowych.

Sieciowanie oznacza łączenie lub linkowanie urządzeń, takich jak komputery. Sieć lokalna (LAN) to zbiór komputerów i innych urządzeń połączonych za pomocą medium, które przesyła głównie dane. Poniższe cechy są ściśle związane z sieciami LAN; należy jednak pamiętać, że sieci LAN stale się zmieniają.

CHARAKTERYSTYKA SIECI LAN

Własność prywatna: Sieci LAN składają się z urządzeń, takich jak komputery, skanery, drukarki i kable, które są własnością prywatną. Sieci składają się również z linii, przewodów, koncentratorów i serwerów będących własnością prywatną. Linie mogą być wykonane ze skrętki lub kabla koncentrycznego, albo mogą być bezprzewodowe (np. radiowe lub podczerwone). Koncentratory łączą segmenty sieci LAN, czyli odcinki przewodów, do których podłączone jest jedno lub kilka urządzeń. Serwery to komputery dedykowane do jednej funkcji, takiej jak zarządzanie drukarkami lub przechowywanie aplikacji lub danych. Krótko mówiąc, firmy tworzą i zarządzają własnymi sieciami.

Rozmiar sieci LAN: Rozmiar sieci LAN zależy od rodzaju konfiguracji i zastosowanych specyfikacji. Zazwyczaj sieci LAN mają długość od kilkuset metrów do kilku mil, ale najczęściej znajdują się w biurze, sali lekcyjnej, budynku lub kilku budynkach. Z jednej strony sieć Ethernet wykorzystująca 10Base2 ("cienki Ethernet") może mieć jeden segment o długości 200 metrów lub pięć połączonych segmentów o długości do 1000 metrów. 10 w 10Base2 oznacza 10 megabitów na sekundę, Base oznacza pasmo podstawowe, a 2 oznacza 200 metrów. Z drugiej strony sieci FDDI (Fiber Distributed Data Interface) mogą mieć długość do 200 kilometrów ; jednak są one najczęściej wykorzystywane jako szkielety łączące kilka sieci LAN.

Prędkość sieci LAN: Kolejną cechą sieci LAN jest prędkość. Prędkość sieci LAN jest najczęściej mierzona w bitach na sekundę. Na przykład bajt (lub jeden znak lub spacja) składa się z 8 bitów. Jeśli średnia długość słowa wynosi 5 znaków, a średnia strona z podwójnym odstępem między wierszami ma około 200 słów, to strona (licząc słowa i spacje) składałaby się z około 9600 bitów [(200 słów 5 znaków) 199 spacji] 8 bitów. Jeśli prędkość sieci wynosi 9600 bitów na sekundę (bps), to standardowa strona z podwójnym odstępem między wierszami jest przesyłana co sekundę. Inna sieć LAN mogłaby działać z prędkością 56 kilobitów (kbps) - czyli 56 000 bitów - na sekundę, czyli około 6 stron informacji na sekundę. Jednak sieci LAN są zazwyczaj szybsze niż 9600 i 56 000 bps. Wiele sieci LAN ma prędkość 10, 16 lub 100 megabitów na sekundę (Mb/s). Sieć LAN o przepustowości 100 Mb/s może przesłać 100 000 000 bitów w ciągu jednej sekundy - czyli 10 416 stron na sekundę. Niektóre sieci LAN mogą przesyłać 2,8 miliarda bitów na sekundę - gigabity (Gb/s). Przy przepustowości 2 Gb/s (2 000 000 000/9600) co sekundę przesyłanych jest 208 000 stron - więcej niż większość ludzi czyta przez całe życie! Inżynierowie i administratorzy sieci LAN znajdują jeszcze szybsze sposoby przesyłania danych. Prędkości sieci LAN osiągają terabity na sekundę (Tb/s). Jeden Tb/s to 1000 gigabitów - prędkość niemal nie do pomyślenia. Medium używane do przesyłania sygnałów w sieci LAN może być przewodzone lub promieniowane. Sygnały elektryczne przesyłane przewodem są przewodzone. Linie światłowodowe, mikrofale, fale podczerwone i fale radiowe to przykłady mediów promieniowanych. Przewód może być kablem koncentrycznym lub skrętką ekranowaną (STP) lub nieekranowaną (UTP). UTP jest tańszy w instalacji niż STP lub kabel koncentryczny, dlatego jest popularnym wyborem sieciowym. Jednakże, STP lub kabel koncentryczny powinien być stosowany, jeśli istnieje ryzyko uszkodzenia sieci przez zakłócenia elektromagnetyczne. Inne sieci, które radzą sobie z zakłóceniami elektromagnetycznymi, to światłowody i media bezprzewodowe. Są one również droższe niż okablowanie UTP. Przewody skrętkowe są klasyfikowane zgodnie z normą American Wire Gauge (AWG). Im mniejsza liczba, tym grubszy przewód. Zwykły przewód telefoniczny ma 28, co jest zbyt cienkie dla większości sieci LAN. Sieci LAN używają AWG o wartości od 22 do 26. Inną cechą przewodów skrętkowych jest liczba skrętów na stopę (stopę). Większa liczba skrętów może zmniejszyć przesłuch, ale jednocześnie zwiększa koszty przewodów. Przesłuch występuje, gdy jedna linia odbiera szum lub głosy z innej linii podczas rozmowy lub transmisji danych. Zazwyczaj minimum to 2 skręty na stopę (stopę), a preferowane są 4.

EIA (Electronic Industries Association) to kolejny standard klasyfikacji przewodów. EIA klasyfikuje przewody LAN do różnych zastosowań. Na przykład kategoria 3, czyli "Cat 3", musi zawierać 3 skręty na stopę; jest powszechnie stosowana w sieciach LAN o przepustowości 10 Mb/s. "Cat 5" jest odpowiedni dla przepustowości 100 Mb/s i do 2 Gb/s.

Niski współczynnik błędów: Starsze sieci LAN miały trudności z eliminacją zakłóceń elektromagnetycznych, które powodowały błędy podczas transmisji danych. Dlatego konieczne było sprawdzanie błędów ramek danych, wykonywane przez protokół. W sieciach LAN dane są przesyłane w oddzielnych ramkach, kontrolowanych przez protokoły. Protokoły to reguły obowiązujące między urządzeniami LAN wysyłającymi i odbierającymi. Protokoły wykorzystywały kontrolę parzystości lub algorytmy do określania, czy ramka danych zawiera błędy transmisji. Wraz z rozwojem technologii LAN, potrzeba mniej kontroli błędów. Mniejsza liczba kontroli błędów przekłada się na wyższe prędkości transmisji. Przykładem nowej technologii LAN z mniejszą liczbą kontroli błędów jest sieć LAN ATM (asynchroniczny tryb transmisji) lub sieć LAN z przekaźnikiem komórkowym. Obecnie większość sieci LAN wykorzystuje transmisję w paśmie podstawowym. Pasmo podstawowe oznacza, że na linię przypada jedna transmisja sygnału. Oznacza to, że z łącza może korzystać tylko jedno urządzenie na raz. Kanał jest pełny, gdy jedno urządzenie wysyła dane. Sieci LAN pasma podstawowego są łatwe do monitorowania, co pozwala na wykrywanie i ograniczanie błędów. Szerokopasmowość oznacza, że łącze może obsługiwać wiele transmisji jednocześnie. Osiąga się to za pomocą różnych częstotliwości, które działają jak oddzielne kanały; nazywa się to multipleksowaniem z podziałem częstotliwości (FDM). Szerokopasmowe sieci LAN są bardziej złożone niż sieci LAN pasma podstawowego i wymagają kosztownej technologii. Ponadto sieci szerokopasmowe są bardziej podatne na błędy niż sieci pasma podstawowego.

ZASTOSOWANIE SIECI LAN

Sieci LAN stały się koniecznością operacyjną dla niemal każdej firmy. Rosnące zapotrzebowanie na informacje wymusza połączenie wszystkich komputerów w celu efektywnego udostępniania i przechowywania danych. Ponadto poczta elektroniczna, handel elektroniczny i wideokonferencje to rozbudowane usługi dla dzisiejszych użytkowników sieci LAN. Oprócz udostępniania danych i sprzętu, odpowiednio zarządzane sieci zwiększają produktywność. Takie elementy, jak standaryzowane aplikacje, kontrolowany dostęp, uprawnienia użytkowników, kopie zapasowe w całej firmie i strategie odzyskiwania danych, pomagają firmom zarządzać informacjami wydajniej niż kiedykolwiek wcześniej. Standardy wspomagają również rozwój sieci LAN i umożliwiają podłączanie różnych urządzeń wielu producentów. Standardy wywodzą się z firm, organizacji i praktyk sieciowych związanych z elektroniką, komunikacją i komputerami. Po połączeniu sieci LAN z innymi sieciami LAN powstaje struktura sieciowa zwana siecią rozległą (WAN). Sieci WAN mają wiele konfiguracji i mogą rozszerzać się globalnie. Jednym z aspektów sieci WAN jest brama do Internetu. Bramy to specjalne przełączniki, które umożliwiają komunikację sieci LAN o różnych topologiach, sterowaniu i protokołach.

KONFIGURACJE SIECI LAN

Trzy popularne konfiguracje sieci LAN to topologia magistrali, pierścienia i gwiazdy. Wszystkie topologie mają swoje zalety i ograniczenia. Topologia magistrali to układ fizyczny, w którym mikrokomputerowe stacje robocze i inne urządzenia są podłączone do segmentu kabla UTP/STP. Dane przesyłane są w ramkach przez przewód zwany magistralą, od stacji nadawczej do stacji odbiorczej. Okablowanie magistrali jest połączone pętlami z terminatorami na każdym końcu. Terminatory służą do tego, aby sygnały mogły rozpoznać koniec magistrali. W takim przypadku sygnał jest odbijany z powrotem na drugi koniec magistrali. Ta topologia sieci LAN jest najczęściej stosowaną konfiguracją ze względu na popularny protokół magistrali Ethernet. Używane są również konfiguracje pierścieniowe. IBM jest odpowiedzialny za rozwój i promowanie konfiguracji pierścieniowych. W pierścieniu wszystkie komputery są podłączone do ciągłej pętli przewodu lub kabla. Dane przepływają w jednym kierunku. Każda stacja robocza jest repeaterem. Repeatery ładują sygnał i przesyłają go przez kolejny segment do następnej stacji roboczej; proces ten powtarza się w całym pierścieniu. Topologia Astar to grupa stacji roboczych połączonych ze sterującym przełącznikiem. Pakiety danych zawsze przepływają przez przełącznik, aby dotrzeć z jednej stacji roboczej do drugiej. Przełączniki kontrolują i zarządzają całym przepływem danych. Przełączniki mogą odczytać adres docelowy z ramki danych i skierować ramkę do segmentu linii zawierającego docelową stację roboczą.

PRZEPŁYW DANYCH W SIECI LAN

Sieci LAN wymagają kontroli przepływu, aby działać z dużą prędkością. Kontrola przepływu to kolejna funkcja protokołu. Dwa popularne protokoły LAN to CSMA/CD (wielokrotny dostęp do sygnału z wykrywaniem nośnej/kolizji) i przekazywanie tokenu. CSMA/CD jest również nazywany rywalizacją. CSMA/CD jest używany w jednym z najstarszych i najczęściej używanych standardów - Ethernet. Rywalizacja to termin z zakresu sieci LAN, który oznacza, że każda stacja może w dowolnym momencie rozgłaszać ramkę danych na magistrali. Stacja wysyłająca tworzy ramkę, umieszczając adres docelowy wraz ze swoim własnym adresem wokół jednostki informacji zwanej jednostką danych. Ta ramka jest rozgłaszana do każdej stacji roboczej na magistrali. Wszystkie stacje sprawdzają adres docelowy, aby upewnić się, że ramka jest przeznaczona dla nich. Protokoły z przekazywaniem tokena mogą działać w pierścieniu lub magistrali, ale są głównie używane w pierścieniu. 3-bajtowy token "wolny" zawsze krąży w pierścieniu i zatrzymuje się na każdej stacji. Gdy stacja A chce wysłać dane do stacji B, czeka na token. Gdy token zatrzyma się na stacji A, stacja A zmienia token "wolny" na "zajęty" i dołącza ramkę danych. Ramka danych zawiera nagłówek z adresem docelowym i źródłowym wokół jednostki danych. Połączony token i ramka danych wędrują od jednej stacji do drugiej, aż dotrą do stacji B. Stacja B rozpoznaje token zajęty i sprawdza adres docelowy. Ponieważ ramka ma "swój" adres docelowy, kopiuje ramkę danych i zmienia część nagłówka, potwierdzając odbiór danych. Token i ramka danych wracają do stacji A, a stacja A usuwa ramkę danych i zmienia token z powrotem na "wolny". Proces ten jest kontynuowany, gdy którakolwiek stacja chce wysłać ramkę.

WNIOSKI Sieci LAN to wydajne i niezbędne narzędzia biznesowe. Początkowo były to pojedyncze, autonomiczne mikrokomputery, które ewoluowały nie według żadnego schematu, lecz w oparciu o unikalne potrzeby biznesowe. Technologia i standardy sprzyjają rozwojowi sieci. Być może pewnego dnia powstanie ogólnoświatowa sieć połączonych komputerów, która będzie przesyłać dane, głos i obraz do wszystkich na świecie.

Obligacja to rodzaj oprocentowanego papieru wartościowego emitowanego przez organizację, która potrzebuje funduszy. Emitent - korporacja, agencja rządowa lub gmina - rekompensuje posiadaczom obligacji, płacąc odsetki przez cały okres obowiązywania obligacji. W momencie zapadalności posiadacz obligacji otrzyma zwrot pożyczonych środków. Daty zapadalności są różne, ale obligacje są najczęściej wykorzystywane do długoterminowego zadłużenia. Dyskusja tutaj skupi się głównie na takich długoterminowych obligacjach. Najpierw zostaną przedstawione obligacje korporacyjne i obligacje rządowe z perspektywy emitentów. Inwestowanie w obligacje z punktu widzenia osób fizycznych zostanie omówione później.

OBLIGACJE KORPORACYJNE

Większość obligacji korporacyjnych sprzedawana jest w nominałach 1000 USD. Te 1000 USD to wartość nominalna (lub wartość nominalna) obligacji. Kiedy obligacje są emitowane, rzeczywista cena płacona przez posiadacza obligacji może być wartością nominalną (wartością nominalną) lub kwotą niższą (określaną jako wyemitowana z dyskontem) lub wyższą (określaną jako wyemitowana z premią) od wartości nominalnej. Niezależnie od kwoty otrzymanej w momencie emisji, w dniu zapadalności korporacja zapłaci posiadaczom obligacji wartość nominalną (lub 1000 USD za obligację). Podczas gdy obligacje są w posiadaniu posiadaczy obligacji, korporacja zapłaci posiadaczom odsetki według stawki określonej na obligacji. Wypłaty odsetek są zazwyczaj dokonywane półrocznie. Na przykład, korporacja emituje piętnastoletnie, 6-procentowe obligacje o wartości 1000 dolarów o łącznej wartości nominalnej 300 000 000 dolarów 1 listopada, roku 1. Jeśli obligacje zostaną sprzedane po wartości nominalnej, korporacja otrzyma 300 000 000 dolarów przy emisji (pomniejszone o koszt objęcia). Przez piętnaście lat korporacja zapłaciłaby swoim obligatariuszom 9 000 000 dolarów (300 000 000 dolarów x 6% x 1/2 roku) co sześć miesięcy 1 maja i 1 listopada, co łącznie 270 000 000 dolarów odsetek w ciągu piętnastu lat. W dniu zapadalności 1 listopada, roku 16, zwróciłaby również obligatariuszom wartość nominalną 300 000 000 dolarów. Kiedy korporacje emitują obligacje, zazwyczaj nie sprzedają ich bezpośrednio publicznie; Zamiast tego sprzedają całe swoje emisje ubezpieczycielom, którzy działają jako "pośrednicy" dla korporacji i posiadaczy obligacji. Ubezpieczyciel z kolei sprzeda obligacje posiadaczom obligacji. Jako rekompensatę za swoje usługi, ubezpieczyciel sprzedaje obligacje posiadaczom obligacji za nieco więcej niż zapłacił korporacji. Po sprzedaży obligacji, ubezpieczyciel nie jest już zaangażowany w emisję obligacji. Podana (nazywana również kuponową lub nominalną) stopa procentowa w stosunku do rynkowej (czasami określanej jako rzeczywista lub efektywna) stopy procentowej określa, czy obligacja zostanie sprzedana za kwotę równą jej wartości nominalnej, z dyskontem czy z premią. Kupując obligację korporacyjną, inwestor zna podaną stopę procentową, stopę, która określa okresową płatność odsetek. Ta podana stopa jest stała przez cały okres obowiązywania obligacji. Rynkowa stopa procentowa (tj. stopa procentowa żądana przez inwestorów na rynku) jednak waha się, zwykle codziennie na rynku wtórnym. Wahania te są spowodowane wieloma czynnikami, z których niektóre to federalna polityka pieniężna, postrzeganie wzrostu i siły gospodarki przez inwestorów oraz rosnący lub malejący strach inwestorów przed inflacją. Gdy podana stopa jest równa stopie rynkowej, obligacje są sprzedawane po wartości nominalnej. Jeśli jednak podana stopa jest niższa od stopy rynkowej, inwestorzy nie są skłonni zapłacić wartości nominalnej obligacji; w związku z tym obligacje byłyby sprzedawane ze zniżką. Na przykład obligacja ma podaną stopę procentową wynoszącą 6 procent, ale obecna rynkowa stopa zwrotu dla obligacji podobnej jakości wynosi 7 procent. Aby zachęcić inwestora do zakupu obligacji, obligacje będą sprzedawane za kwotę niższą od wartości nominalnej, która zapewnia inwestorowi 7-procentowy zwrot, stopę rynkową. Może również istnieć odwrotna relacja: wówczas podana stopa obligacji jest wyższa od stopy rynkowej. W takiej sytuacji obligacje byłyby sprzedawane z premią. Gdy obligacje zostaną sprzedane, emitent "zablokuje" rynkową stopę procentową, która obowiązywała w tym dniu. Będzie to rzeczywista stopa procentowa dla emitenta przez cały okres obowiązywania obligacji. Podobnie inwestor "zablokuje" tę samą stopę rynkową i zarobi ten zwrot przez czas, w którym posiada obligacje, prawdopodobnie do momentu ich wygaśnięcia. Jeśli obligacje są sprzedawane po cenie nominalnej, mówi się, że są sprzedawane za 100, co oznacza, że są sprzedawane za 100 procent swojej wartości nominalnej. Jeśli obligacje są sprzedawane za 98 1?2, byłyby sprzedawane ze zniżką, w tym przypadku za 98 1?2 procent swojej wartości nominalnej. Obligacje sprzedawane z premią są sprzedawane po kwocie większej niż 100, takiej jak 10 11?4. Gdy ceny obligacji spadają - to znaczy są sprzedawane poniżej wartości nominalnej - stopa zwrotu rośnie z powodów wymienionych powyżej. Odwrotnie, gdy ceny obligacji rosną, stopa zwrotu spada. Obligacje są rejestrowane na nazwisko osoby, która je kupiła. Zarejestrowany właściciel otrzymuje odsetki w dniu płatności odsetek. Jednak przy użyciu przetwarzania elektronicznego większość obligacji jest księgowana, co oznacza, że nie jest wydawany żaden certyfikat ani dokument. Posiadacz obligacji posiada "wirtualną" obligację, a pliki komputerowe korporacji zawierają jedynie nazwiska i adresy osób, do których czeki odsetkowe będą wysyłane w odpowiednich datach. Ponadto, dzięki możliwości elektronicznego transferu środków, korporacje mogą wpłacać odsetki bezpośrednio na rachunki bankowe swoich obligatariuszy. Niektóre obligacje korporacyjne są emitowane z klauzulą call. Pozwala to emitującej korporacji "call" obligacje - to znaczy, odkupić je od obligatariuszy - przed datą ich zapadalności. Ta klauzula call prawdopodobnie zostanie zrealizowana przez korporację, jeśli stopy procentowe na rynku spadły od czasu emisji obligacji. Pozwala to na wycofanie obligacji o wysokim oprocentowaniu i zastąpienie ich obligacjami o niższym oprocentowaniu. Inna cecha niektórych obligacji pozwala obligatariuszom na zamianę obligacji na akcje zwykłe emitującej je spółki. Są one określane jako obligacje zamienne. Jest to często atrakcyjna cecha dla obligatariuszy, którzy chcą zmienić się z wierzyciela korporacji na właściciela, jeśli akcje spółki zaczną zyskiwać na wartości. Określono by współczynnik konwersji (np. 40 akcji zwykłych na każde 1000 USD obligacji). Rynek obligacji jest zdominowany przez inwestorów instytucjonalnych, takich jak firmy ubezpieczeniowe, fundusze inwestycyjne i fundusze emerytalne, ale obligacje mogą być również kupowane przez inwestorów indywidualnych. Obligacje są przedmiotem obrotu zarówno na rynku pierwotnym, jak i wtórnym. Rynek pierwotny odnosi się do pierwotnej sprzedaży obligacji przez ubezpieczycieli. Rynek wtórny odnosi się do sprzedaży obligacji po ich pierwotnej sprzedaży przez emitenta lub ubezpieczyciela. Obligacje są jednym z głównych sposobów pozyskiwania przez korporacje dużych ilości kapitału. Korporacja może sprzedać wcześniej niewydane akcje (kapitał własny) akcjonariuszom lub może pożyczyć pieniądze poprzez emisję obligacji (dług). Obie metody mają swoje zalety i wady. Emisja kapitału własnego sprawia, że korporacja nie zwiększa zadłużenia, unikając w ten sposób płacenia odsetek posiadaczom obligacji. Jednak ta metoda pozyskiwania kapitału powoduje rozwodnienie własności dla obecnych akcjonariuszy i dlatego może nie być preferowana przez obecnych właścicieli. Jeśli korporacja wyemituje obligacje, będzie zobowiązana do zapłaty odsetek, ale struktura własnościowa firmy nie ulegnie zmianie. Ponadto zarząd korporacji ma nadzieję - i oczekuje - że zarobią większy zwrot niż odsetki, które płacą od obligacji. Na przykład, jeśli koszt pożyczania na obligacje wynosi 6 procent, ale korporacja jest w stanie zarobić 10 procent od pieniędzy pożyczonych od posiadaczy obligacji, 4-procentowa różnica zarobiona ponad koszt pożyczki przypada obecnym akcjonariuszom. W ten sposób akcjonariusze zarabiają 4 procent zwrotu z funduszy pożyczonych od posiadaczy obligacji. Ważnym czynnikiem dla korporacji decydującej o tym, czy wyemitować akcje czy obligacje, jest odliczalność podatkowa odsetek od obligacji. Odsetki zapłacone od obligacji są kosztem podlegającym odliczeniu podatkowemu w zeznaniu podatkowym korporacji, co oznacza, że ich dochód podlegający opodatkowaniu zostanie zmniejszony o kwotę zapłaconych odsetek. W rezultacie ich koszt pożyczania po opodatkowaniu jest niższy niż odsetki zapłacone od obligacji. Na przykład, jeżeli korporacja emituje obligacje oprocentowane na 6 procent i jej średnia stawka podatkowa wynosi 40 procent, to stopa procentowa po opodatkowaniu od obligacji wynosi 3,6 procent [(6% x (1 x stawka podatkowa)].

OBLIGACJE RZĄDOWE

Rząd federalny USA pożycza duże kwoty pieniędzy. Od końca lat 70. rząd federalny konsekwentnie wydawał więcej pieniędzy, niż zebrał w podatkach. (Pod koniec lat 90. ta tendencja zaczęła się odwracać). Aby mieć wystarczająco dużo pieniędzy na pokrycie swoich wydatków, Stany Zjednoczone pożyczają pieniądze. Obligacje emitowane przez rząd federalny mają różne nazwy w zależności od daty zapadalności. Te, których data zapadalności jest krótsza niż rok, nazywane są "bonami skarbowymi" (lub w skrócie "bonami T"). Instrumenty dłużne o terminie zapadalności od jednego do dziesięciu lat nazywane są notami; te o terminie zapadalności przekraczającym dziesięć lat nazywane są obligacjami. Wszystkie zbiorczo określane są jako obligacje skarbowe. Obligacje federalne są licytowane zgodnie z harmonogramem, na przykład trzynastotygodniowe bony skarbowe są licytowane w każdy poniedziałek, a dwuletnie bony skarbowe w ostatnią środę każdego miesiąca. Wyniki tych aukcji, w tym rynkowe stopy procentowe, są podawane w prasie finansowej. Stopy te nie tylko odzwierciedlają odsetki, jakie zarobi posiadacz obligacji; wpływają również na stopy procentowe długów, takich jak kredyty hipoteczne, kredyty samochodowe i karty kredytowe. Władze stanowe i lokalne również pożyczają pieniądze, sprzedając obligacje komunalne (często nazywane "muni"). Obligacje komunalne są obligacjami ogólnego przeznaczenia lub obligacjami przychodowymi. Obligacje ogólnego przeznaczenia (znane również jako "GO") będą spłacane z pieniędzy otrzymanych z podatków i ewentualnie z opłat użytkowników. Koszty budowy szkół i kanalizacji są pokrywane za pośrednictwem obligacji ogólnego przeznaczenia. Obligacja dochodowa to obligacja emitowana przez przedsiębiorstwo pełniące funkcję publiczną. Przykłady obejmują lotniska, przedsiębiorstwa użyteczności publicznej, drogi płatne, uniwersytety i szpitale. Pieniądze na spłatę odsetek od obligacji i obligacji w momencie zapadalności będą generowane przez działalność generującą dochód tych przedsiębiorstw. Podczas gdy odsetki od obligacji korporacyjnych podlegają pełnemu opodatkowaniu przez posiadacza obligacji, odsetki od obligacji skarbowych są zwolnione z podatku dochodowego stanowego (ale nie federalnego). Odsetki od obligacji komunalnych są zwolnione z federalnego podatku dochodowego. Jeśli obligacja komunalna jest emitowana przez jurysdykcję, w której mieszka posiadacz obligacji, odsetki są zwolnione z podatku zarówno przez rząd federalny, jak i stanowy. Jeśli istnieje lokalny podatek dochodowy, odsetki są zwolnione z podatku również na tym poziomie. Tak więc w niektórych przypadkach posiadacz obligacji ma potrójne zwolnienie. Ze względu na zwolniony z podatku charakter obligacji komunalnych, ich stawki są zwykle o jeden do dwóch punktów procentowych niższe niż porównywalne opodatkowane obligacje korporacyjne, dla których nie ma zwolnienia podatkowego.

INWESTOWANIE W OBLIGACJE

Nie ma scentralizowanego rynku obligacji korporacyjnych, z wyjątkiem tych notowanych na giełdach. Inwestor, który chce kupić lub sprzedać obligacje, musi skontaktować się z brokerem lub dealerem, który może mieć daną obligację w magazynie. Dealer, który nie ma takiej obligacji, skontaktowałby się z innym dealerem, który ją ma. Ze względu na koszty transakcyjne związane z kupnem i sprzedażą obligacji korporacyjnych na rynku wtórnym, mogą one nie być atrakcyjną inwestycją dla inwestorów. Obligacje skarbowe można kupić bezpośrednio od rządu. Znacznie łatwiej jest je również uzyskać na rynku wtórnym od brokerów, ponieważ są one ogólnie dostępne. Obligacje zazwyczaj przynoszą większy zwrot niż ten oferowany przez bank na rachunku oszczędnościowym lub certyfikatach depozytowych (CD), które należą do najbezpieczniejszych inwestycji, ponieważ są obecnie gwarantowane do wartości 100 000 USD w ubezpieczonych bankach. Obligacje są uważane za stosunkowo bezpieczne z kilku powodów. Kupując obligację, posiadacz obligacji wie, ile odsetek będzie okresowo wypłacanych przez emitującą korporację (lub rząd). Dlatego niepewność co do zwrotu jest niewielka. Obligacje są również uważane za stosunkowo bezpieczne, ponieważ emitenci obligacji najprawdopodobniej zostaną ocenieni przez jedną z agencji ratingowych - Moody′s, Standard & Poor′s (S & P) lub Fitch. Agencje te oceniają wiarygodność kredytową korporacji oraz władz stanowych i lokalnych. Chociaż obligacje należą do bezpieczniejszych inwestycji, wiąże się z nimi kilka ryzyk. Prawdopodobnie największym ryzykiem dla inwestora jest ryzyko rynkowe. Jest to ryzyko, z jakim inwestor się mierzy, jeśli stopy procentowe wzrosną po zakupie obligacji. Jak wspomniano powyżej, gdy stopy procentowe rosną, cena obligacji spada (i odwrotnie). Jeśli inwestor kupił obligacje, które dawały 6 procent, zwrot wynosi 6 procent, dopóki obligacje są utrzymywane, prawdopodobnie do terminu wygaśnięcia. Jeśli jednak stopy procentowe wzrosną powyżej 6 procent, obligacje nie będą już oprocentowane według rynkowej stopy procentowej. Ponadto, gdyby inwestorzy sprzedali obligacje, sprzedaliby je za mniej niż zapłacono za nie. Wszystkie obligacje - korporacyjne, skarbowe i komunalne - podlegają ryzyku rynkowemu. Innym ryzykiem związanym z inwestowaniem w obligacje korporacyjne i komunalne (ale nie w obligacje skarbowe) jest ryzyko kredytowe (lub ryzyko ratingu kredytowego) emitenta. Ponieważ obligacja jest pożyczką, posiadacz obligacji musi ocenić prawdopodobieństwo, że emitent będzie w stanie zapłacić okresowe odsetki i wartość nominalną obligacji w momencie zapadalności. Agencje ratingowe cieszą się dużym szacunkiem i są powszechnie wykorzystywane do pomocy inwestorom w ocenie ryzyka kredytowego obligacji korporacyjnych i komunalnych. Chociaż ratingi stosowane przez agencje i sposób ich ustalania różnią się nieznacznie, zazwyczaj oceniają obligacje od inwestycji niezwykle bezpiecznych do szalenie spekulacyjnych. W przypadku obligacji skarbowych praktycznie nie ma ryzyka kredytowego, ponieważ większość inwestorów uważa, że mają one pełne zaufanie rządu USA. Ze względu na ten postrzegany brak niewypłacalności inwestorzy zazwyczaj wykorzystują stawkę oferowaną dla obligacji skarbowych jako punkt odniesienia, względem którego oceniane są inne inwestycje. Innym ryzykiem związanym z inwestowaniem w obligacje jest ryzyko wezwania. Jak wspomniano wcześniej, niektóre obligacje są wykupywane według uznania emitenta. Oznacza to, że emitent może wycofać obligacje, płacąc posiadaczowi obligacji wartość nominalną (i zwykle również niewielką "premię za wezwanie") oraz wszelkie odsetki naliczone od ostatniej daty płatności odsetek. Emitent zwraca pieniądze inwestorowi. Korporacja (lub samorząd miejski) zazwyczaj wykupuje obligacje tylko wtedy, gdy stopy procentowe spadły. Jeśli obligacje zostaną wykupione, inwestor wróciłby teraz na rynek, kupując obligacje przynoszące niższy zwrot. Ponadto, jeśli inwestor pierwotnie kupił obligacje z premią, prawdopodobne jest, że pierwotna cena zakupu nie zostałaby zrealizowana, gdy obligacja zostanie wykupiona. Obligacje korporacyjne i komunalne mogą być wykupywane. Obligacje skarbowe USA nie. Pomimo wspomnianych ryzyk, obligacje są nadal uważane za atrakcyjną inwestycję dla wielu inwestorów. Ceny obligacji są znacznie mniej zmienne w porównaniu z cenami akcji. Niewypłacalność obligacji jest również dość rzadka. Ponadto, nawet jeśli korporacja stoi w obliczu likwidacji z powodu trudności finansowych, posiadacze obligacji byliby jednymi z pierwszych, którzy otrzymaliby aktywa korporacyjne, ponieważ są wierzycielami korporacji. Zgodnie z powszechną opinią obligacje stanowią akceptowalny kompromis pomiędzy ryzykiem i zyskiem.

Coraz więcej organizacji zwraca większą uwagę na obsługę klienta. Instytucje finansowe, szpitale, przedsiębiorstwa użyteczności publicznej, linie lotnicze, sklepy detaliczne, restauracje, producenci i hurtownicy stoją przed problemem pozyskiwania i utrzymywania patronatu klientów. Budowanie długoterminowych relacji z klientami zostało uznane za priorytet przez większość najbardziej udanych przedsiębiorstw w Ameryce. Firmy te zdają sobie sprawę, że satysfakcja klienta jest ważnym kluczem do sukcesu. Obsługę klienta można zdefiniować jako działania, które zwiększają lub ułatwiają zakup i użytkowanie produktu. Dzisiejszy nacisk na satysfakcję klienta można prześledzić do filozofii zarządzania, która została opisana jako koncepcja marketingowa.

EWOLUCJA KONCEPCJI MARKETINGOWEJ

Czym jest "koncepcja marketingowa"? Kiedy firma przechodzi z orientacji na produkt na orientację na klienta, mówimy, że przyjęła koncepcję marketingową. Koncepcja ta wynika z przekonania, że firma powinna poświęcić wszystkie swoje zasady, planowanie i działania na zadowolenie klienta. Era marketingu w Stanach Zjednoczonych rozpoczęła się w latach 50. XX wieku. J. B. McKitterick, dyrektor General Electric, jest uznawany za autora jednego z pierwszych formalnych oświadczeń wskazujących na zainteresowanie korporacji koncepcją marketingową. W artykule napisanym w 1957 roku zauważył, że główną funkcją marketingową firmy jest określenie, czego chce klient, a następnie opracowanie odpowiedniego produktu lub usługi. Pogląd ten kontrastował z dominującą praktyką tamtego okresu, która polegała na opracowywaniu produktów, a następnie budowaniu zainteresowania klientów tymi produktami. Podstawą koncepcji marketingowej jest filozofia biznesowa, która nie pozostawia wątpliwości w umyśle każdego pracownika, że satysfakcja klienta ma pierwszorzędne znaczenie. Wszystkie energie są skierowane na zadowolenie konsumenta. L. L. Bean, firma wysyłkowa z Freeport w stanie Maine, jest dobrym przykładem firmy, która przyjęła koncepcję marketingową. Ten znany dostawca produktów outdoorowych oferuje klientowi bezwarunkową gwarancję satysfakcji, która obowiązuje od momentu założenia firmy w 1912 roku. Jeśli nie jesteś zadowolony z produktu L. L. Bean, po prostu poproś o wymianę lub zwrot pieniędzy (Comarow, 1999). Weszliśmy w erę nieograniczonej konkurencji, wywołanej w dużej mierze przez rozwijającą się globalną gospodarkę. W ostatnich latach konkurencja międzynarodowa drastycznie wzrosła, co oznacza, że istnieje jeden światowy rynek dla produktów od samochodów po komputery. Aby skutecznie konkurować na rynkach, na których produkty są takie same lub bardzo podobne, a ceny są zasadniczo takie same, obsługa jest często jedyną dostępną przewagą konkurencyjną.

ZWYCIĘSKIE STRATEGIE OBSŁUGI KLIENTA

Zgodnie z koncepcją marketingową organizacja musi określić, czego chcą klienci, i wykorzystać te informacje do tworzenia satysfakcjonujących produktów i usług. Federal Express zdefiniował na nowo usługi pocztowe, zapewniając dostawę paczek i listów z dnia na dzień, od drzwi do drzwi. Firma odkryła potrzebę szybkości, niezawodności i uprzejmej obsługi przez dobrze wyszkolonych pracowników. Koncepcja marketingowa to filozofia zarządzania, która kieruje wszystkimi działaniami organizacyjnymi, w tym produkcją, personelem, finansami, dystrybucją i marketingiem. Doskonałą obsługę klienta osiąga się dzięki trójwymiarowemu procesowi (patrz rysunek 1), który obejmuje dobrze przemyślaną strategię obsługi, systemy zorientowane na klienta i przyjaznych dla klienta ludzi (Albrecht i Zemke, 1985). Każdy wymiar musi odzwierciedlać ważne potrzeby i pragnienia klienta. "Trójkąt obsługi" można opracować dla każdego rodzaju działalności. Każdy element trójkąta jest wyjaśniony w poniższych sekcjach.

STRATEGIA USŁUG

Dobrze pomyślana strategia usług obejmuje trzy ważne elementy: badania rynku w celu odkrycia potrzeb i pragnień klientów; jasną wizję "powodu istnienia" firmy; oraz jasno określone przekonania i wartości, którymi kieruje się przedsiębiorstwo. Wiele organizacji tworzy pisemną wizję lub oświadczenie o misji, które kieruje energią firmy i inspiruje pracowników do osiągania większych celów. Ortho Biotech z siedzibą w Raritan w stanie New Jersey rozpoczyna swoje oświadczenie o wizji śmiałą prognozą: "Będziemy najlepsi w naszej branży, zapewniając klientom innowacyjne rozwiązania istotnych problemów medycznych za pomocą biotechnologii i pokrewnej nauki". Starsi menedżerowie muszą pełnić rolę "kibiców", aby zjednoczyć pracowników wokół wizji. Stworzenie solidnego zestawu przekonań i wartości może zapewnić organizacji stabilność. Priorytety obsługi klienta również stają się jaśniejsze. Ben Edwards, prezes A.G. Edwards and Sons, Inc., siódmej co do wielkości firmy papierów wartościowych w kraju, twierdzi, że przestrzeganie Złotej Zasady jest nadal najlepszym sposobem na osiągnięcie sukcesu w biznesie. Taka postawa miała pozytywny wpływ na 7400 pracowników firmy.

SYSTEMY PRZYJAZNE KLIENTOWI

Systemy obsługi składają się ze wszystkich różnych praktyk i procedur, których personel może użyć, aby sprostać potrzebom klientów. Kiedy meldujesz się w Hyatt Regency Crown Center w Kansas City, Missouri, otrzymujesz wizytówkę, na której jest napisane: "Zadzwoń pod numer 50, aby uzyskać odpowiedź na wszelkie obawy w ciągu pięciu minut". MBNA, firma świadcząca usługi finansowe z Wilmington w stanie Delaware, chce, aby każdy telefon był odbierany w ciągu dwóch sygnałów. Pracownicy osiągają ten cel prawie w 100 procentach przypadków. Jeśli masz problem z komputerem Dell, możesz sprawdzić szczegółowy przewodnik rozwiązywania problemów udostępniony przez firmę lub uzyskać pomoc od członka personelu pomocy technicznej. Te przykłady są typowe dla kroków podejmowanych przez firmy, które chcą sprostać, a w niektórych przypadkach przekroczyć oczekiwania swoich klientów. Przyjazne dla klienta systemy są zaprojektowane tak, aby ułatwić im życie. Reklamacje powinny być obsługiwane w odpowiednim czasie. Zwrot lub wymiana produktów nie powinna być trudna. Prośby o pomoc powinny być obsługiwane w uprzejmy i wydajny sposób. Przyjazne dla klienta systemy dodają wartości i budują lojalność klientów.

PRACOWNICY PIERWSZEJ LINII PRZYJAZNI DLA KLIENTA

W wielu przypadkach pierwsze wrażenie klienta o organizacji pojawia się podczas kontaktu z pracownikami pierwszej linii. Kasjer w supermarkecie, recepcjonista w gabinecie lekarskim i recepcjonista w hotelu często mają pierwszą okazję do obsługi klienta. Niestety, zbyt często ci pracownicy zarabiają niskie wynagrodzenie, otrzymują niewielkie formalne szkolenie i otrzymują niewielkie uznanie za ważne obowiązki, które wykonują. Najlepsi pracownicy pierwszej linii są zarówno kompetentni, jak i troskliwi. Mają pewien poziom dojrzałości i posiadają umiejętności społeczne potrzebne do budowania lojalności klientów.

PODSUMOWANIE

Ostatecznym celem każdej firmy powinno być zadowolenie klienta. Rosnący poziom konkurencji wymaga większego zaangażowania w obsługę klienta. Firmy, które inwestują czas, energię i pieniądze potrzebne do osiągnięcia doskonałej obsługi klienta, będą tymi, które będą się rozwijać i rosnąć.

Rynki akcji i kredytów (rynki kapitałowe) w Stanach Zjednoczonych są uważane za jedne z najefektywniejszych w rozwiniętym gospodarczo świecie. Jednym z powodów efektywnego funkcjonowania tych rynków jest publiczna dostępność wiarygodnych sprawozdań finansowych dla osób fizycznych i instytucji oraz zaufanie do tych sprawozdań ze strony osób, które wykorzystują je jako podstawę swoich decyzji inwestycyjnych i kredytowych. Potencjalnym poważnym zagrożeniem dla efektywnego funkcjonowania tych rynków jest występowanie oszukańczych sprawozdań finansowych. Oszukańcze sprawozdania finansowe to celowe lub lekkomyślne zachowanie, działania lub zaniechania, które skutkują istotnie wprowadzającymi w błąd sprawozdaniami finansowymi. Zaufanie do funkcjonowania rynków kapitałowych zmniejsza się, gdy system publicznego ujawniania informacji jest nadszarpnięty przez zgłaszane przypadki oszukańczych sprawozdań. W połowie lat 80. upadłość szeregu instytucji finansowych skłoniła różne grupy do ustalenia możliwych przyczyn, w tym zakresu oszukańczych sprawozdań związanych z tymi niepowodzeniami. Podkomisja ds. nadzoru i dochodzeń Komisji ds. Energii i Handlu Izby Reprezentantów USA przeprowadziła przesłuchania dotyczące zawodu księgowego. Zamiarem podkomisji było ustalenie, czy system publicznego ujawniania informacji i sprawozdawczości wymaga działań naprawczych. Otwierając przesłuchania, przewodniczący, przedstawiciel John Dingell, wyraził wątpliwość, czy obowiązujący wówczas system publicznego ujawniania informacji i audytu spełniał oczekiwania opinii publicznej. W sierpniu 1986 r. kongresmen Dingell i inni członkowie komisji zaproponowali ustawodawstwo mające na celu zmianę ustawy o papierach wartościowych i giełdzie z 1934 r., aby wymagać od niezależnych księgowych (audytorów) uwzględnienia procedur wykrywania istotnych oszustw finansowych, wymagać raportowania na temat systemów kontroli wewnętrznej oraz wymagać raportowania działań oszukańczych odpowiednim organom wykonawczym i regulacyjnym. Propozycje ustawodawcze nie zostały przyjęte. Nadal istniało przekonanie, że zawód ten może skutecznie odpowiedzieć na wyzwania bez dalszych wymogów prawnych. Prywatny sektor odpowiedział na te przesłuchania, powołując Narodową Komisję ds. Oszukańczego Sprawozdawania Finansowego (Komisja Treadwaya) - wspólnie sponsorowaną i finansowaną przez Amerykański Instytut Biegłych Rewidentów (AICPA), Amerykańskie Stowarzyszenie Księgowych (AAA), Instytut Dyrektorów Finansowych (FEI), Instytut Audytorów Wewnętrznych (IIA) i Narodowe Stowarzyszenie Księgowych (NAA) (obecnie Instytut Księgowych Zarządzających) - w 1985 r. w celu zidentyfikowania czynników przyczyniających się do oszukańczego sprawozdawczości finansowej i opracowania zaleceń mających na celu ograniczenie jego występowania w przyszłości. Komisja Treadwaya opublikowała swój raport w październiku 1987 r.

RAPORT KOMISJI TREADWAYA

Komisja Treadwaya doszła do wniosku, że odpowiedzialność za oszukańcze sprawozdawczość finansową nie spoczywa na jednej grupie. Chociaż komisja przyznała, że sprawozdania finansowe są odpowiedzialnością kierownictwa spółki, wydała szereg zaleceń dla spółki publicznej, niezależnego biegłego rewidenta, Komisji Papierów Wartościowych i Giełd (SEC) oraz społeczności edukacyjnej. Raport zidentyfikował szereg czynników, które mogą przyczyniać się do oszukańczego raportowania finansowego, w tym szereg środowiskowych, instytucjonalnych i indywidualnych zachęt do angażowania się w oszukańcze raportowanie finansowe. Zachęty instytucjonalne obejmują fałszywą poprawę wyglądu finansowego w sprawozdaniach finansowych w celu utrzymania rynkowych cen akcji lub spełnienia oczekiwań inwestorów, a także opóźnianie raportowania trudności finansowych w celu uniknięcia nieprzestrzegania postanowień umów dłużnych. Zachęty indywidualne obejmują fałszywe raportowanie wyników w celu osiągnięcia docelowych wyników na potrzeby premii lub wynagrodzenia motywacyjnego, a także w celu uniknięcia kar za słabe wyniki w osiąganiu docelowych celów zysku. Komisja wskazała, że organy nadzorcze, które ustanawiają standardy audytu, oraz te, które monitorują zgodność, mają ciągłą odpowiedzialność za utrzymanie integralności publicznego systemu ujawniania i raportowania. Komisja stwierdziła również, że wiele przypadków oszukańczego raportowania finansowego Komisji Papierów Wartościowych i Giełd przeciwko rzekomemu nieprzeprowadzaniu audytów przez audytorów zgodnie z powszechnie przyjętymi standardami audytu.

REKOMENDACJE DLA SPÓŁKI PUBLICZNEJ

Komisja przedstawiła szereg rekomendacji dotyczących spółek publicznych. Obejmowały one propozycje, aby spółki opracowały i czujnie egzekwowały pisemne kodeksy postępowania korporacyjnego, ponieważ takie kodeksy sprzyjają pozytywnemu klimatowi etycznemu i zniechęcają do przypadków oszukańczego raportowania finansowego, pozytywnie wpływając na zachowanie w całej spółce publicznej. Komisja zauważyła, że komitety audytu spółki (członkowie zarządu spółki, którzy odpowiadają za nadzór nad procesem raportowania finansowego) historycznie odnosiły sukcesy w wykonywaniu swojej odpowiedzialności nadzorczej w zakresie raportowania finansowego. Przedstawiła jednak szereg rekomendacji, które usprawniłyby ten system. Komisja zaproponowała, aby zarządy wszystkich spółek publicznych były zobowiązane na mocy przepisów SEC do składania się z niezależnych (zewnętrznych, niebędących pracownikami) dyrektorów. Inne konkretne rekomendacje obejmowały propozycje rozszerzenia uprawnień komitetu audytu i usprawnienia komunikacji z wewnętrznymi audytorami spółki i niezależnymi księgowymi.

REKOMENDACJE DLA NIEZALEŻNEGO BIEGŁEGO REWIDENTA

Komisja wydała szereg konkretnych rekomendacji mających na celu poprawę zdolności audytora do wykrywania oszukańczych sprawozdań finansowych. Jedną ze znaczących propozycji było zalecenie, aby Auditing Standards Board (ASB) AICPA dokonała rewizji standardów w celu ponownego określenia odpowiedzialności niezależnego biegłego rewidenta za wykrywanie oszukańczych sprawozdań finansowych. Komisja zaleciła, aby niezależny biegły rewident był zobowiązany do podjęcia proaktywnych kroków w celu oceny potencjału oszukańczych sprawozdań finansowych i zaprojektowania testów audytorskich w celu zapewnienia rozsądnej pewności wykrycia. Inne rekomendacje obejmowały sugestie dotyczące ulepszonych możliwości wykrywania poprzez wymagane procedury przeglądu analitycznego we wszystkich zleceniach audytowych oraz ulepszenia procesów przeglądu koleżeńskiego i innych procedur przeglądu wewnątrz firmy księgowej. Komisja zasugerowała również, aby SEC wzmocniła sankcje cywilne i karne dotyczące rejestrujących i niezależnego biegłego rewidenta.

REKOMENDACJE DLA KOMISJI PAPIERÓW WARTOŚCIOWYCH I GIEŁD

Komisja uznała, że silne i skuteczne odstraszanie jest niezbędne do zmniejszenia liczby przypadków oszukańczego raportowania finansowego. Rekomendacje komisji dla SEC obejmowały zwiększenie odstraszania poprzez wydanie nowych sankcji SEC, większe ściganie karne, ulepszone regulacje zawodu księgowego, odpowiednie zasoby SEC, ulepszone federalne regulacje instytucji finansowych i ulepszony nadzór ze strony stanowych rad księgowych.

REKOMENDACJE DOTYCZĄCE EDUKACJI

Komisja stwierdziła, że edukacja może mieć wpływ na obecnych i przyszłych uczestników systemu sprawozdawczości finansowej. Dlatego też wydano rekomendacje dotyczące programów nauczania, egzaminów certyfikacyjnych i ustawicznego kształcenia zawodowego. Komisja zaleciła, aby programy nauczania biznesu i rachunkowości przekazywały głębsze zrozumienie kontroli wewnętrznej i ogólnego środowiska kontroli, w którym odbywa się sprawozdawczość finansowa. Studenci muszą zostać nauczeni złożonych ram regulacyjnych i egzekwowania prawa, które zostały opracowane przez organy rządowe i sektora prywatnego w celu zapewnienia zabezpieczeń chroniących interes publiczny. Studenci muszą również rozwijać umiejętności, które pomogą zapobiegać, wykrywać i powstrzymywać oszustwa w sprawozdawczości finansowej. Etyczny wymiar sprawozdawczości finansowej powinien być bardziej podkreślany w programach college′ów i uniwersytetów. Komisja zaleciła, aby egzaminy certyfikacyjne i programy kształcenia ustawicznego zwracały większą uwagę na wiedzę, umiejętności i wartości etyczne, które doprowadziłyby do lepszego zrozumienia oszukańczego sprawozdawczości finansowej i potencjalnie przyczyniłyby się do zmniejszenia częstości występowania takich oszustw.

ODPOWIEDŹ RADY STANDARDÓW AUDYTU

W odpowiedzi na raport Komisji Treadway i inne wpływy, Rada Standardów Audytu wydała dziesięć nowych standardów audytu w kwietniu 1988 r. Niniejsze Oświadczenia w sprawie Standardów Audytu (SAS) obejmują wymagania dotyczące odpowiedzialności audytora za wykrywanie i zgłaszanie błędów i nieprawidłowości, uwzględnienie struktury kontroli wewnętrznej w audycie sprawozdania finansowego oraz komunikacji z komitetem audytu spółki. SAS nr 53, "Obowiązki audytora za wykrywanie i zgłaszanie błędów i nieprawidłowości", wyraził odpowiedzialność audytora wyraźniej niż wcześniejsze oświadczenie o tym samym tytule. Jednakże SAS nr 53 został zastąpiony w 1997 r. nowym SAS nr 82, "Rozważanie oszustw w audycie sprawozdania finansowego". To zmienione oświadczenie wyraźnie określiło odpowiedzialność audytora za zapewnienie rozsądnego zapewnienia, że wykryto dwa rodzaje błędnych oświadczeń: te wynikające z oszukańczego sprawozdawczości finansowej i te wynikające z niewłaściwego przywłaszczenia aktywów. Inny SAS nr 61, "Komunikacja z komitetami audytowymi", został wydany w celu wzmocnienia roli komitetu audytowego zarządu w zrozumieniu zakresu i wyników audytu, tak aby członkowie komitetu byli bardziej skuteczni w nadzorowaniu procesu sprawozdawczości finansowej i ujawniania informacji, za który odpowiada kierownictwo spółki. Zgodnie z tym oświadczeniem audytor jest zobowiązany do komunikowania komitetowi audytowemu takich kwestii, jak istotne zasady rachunkowości kierownictwa spółki, osądy i szacunki księgowe oraz nieporozumienia z audytorami. Komitet audytowy ma być informowany o wszelkich konsultacjach, jakie kierownictwo przeprowadziło z innymi księgowymi, oraz o trudnościach, jakie napotkali audytorzy podczas przeprowadzania audytu. SAS nr 55, "Rozważenie kontroli wewnętrznej w audycie sprawozdania finansowego", zmienił odpowiedzialność audytora za kontrolę wewnętrzną. Nowe oświadczenie wymagało od audytora zrozumienia kontroli wewnętrznej w stopniu wystarczającym do zaplanowania audytu i udokumentowania tego zrozumienia. Przed wydaniem nowego oświadczenia audytor nie był zobowiązany do rozwijania takiego zrozumienia. SAS nr 55 został zmieniony wydaniem SAS nr 78 w 1997 r., który zdefiniował na nowo kontrolę wewnętrzną. Środowisko kontroli i ocena ryzyka, wśród obaw Komisji Treadwaya, zostały dokładniej opisane w SAS nr 78, a odpowiedzialność audytora za oba te czynniki została jasno określona.

CIĄGŁA UWAGA NA PROBLEMY OSZUSTWA SPRAWOZDAWCZOŚCI FINANSOWEJ

W Stanach Zjednoczonych podejmowano ciągłe próby zwiększenia zrozumienia oszukańczej sprawozdawczości finansowej. Na przykład na początku 1999 r. Komitet Organizacji Sponsorujących Komisję Treadway (COSO) opublikował wyniki badania dotyczącego egzekwowania przepisów dotyczących rachunkowości i audytu, wydanego przez SEC w latach 1987-1997. Badanie to miało na celu udoskonalenie sposobów określania, kto brał udział w oszustwie, a także rozmiaru i czasu trwania oszukańczego zachowania. Komitet Blue Ribbon, utworzony na wniosek przewodniczącego SEC, New York Stock Exchange i National Association of Securities Dealers, został obciążony zadaniem rekomendowania sposobów zwiększenia skuteczności komitetów audytowych. Komitet przedstawił swoje zalecenia na początku 1999 r. Zalecenia skupiały się na obowiązkach nadzoru komitetów audytowych w zakresie sprawozdawczości finansowej. SEC, ze swoją odpowiedzialnością nadzorczą za sprawozdawczość finansową, nadal zapewnia przywództwo we współpracy z innymi grupami w celu ograniczenia oszukańczego sprawozdawczości finansowej.

Większość osób znających podstawy sprawozdawczości finansowej zna termin ogólnie przyjęte zasady rachunkowości (GAAP) i z łatwością wskaże Radę ds. Standardów Rachunkowości Finansowej (FASB) jako organ ustalający standardy w Stanach Zjednoczonych, który obecnie odpowiada za ustalanie zasad rachunkowości dla podmiotów pozarządowych. Niektórzy mogą jednak nie być świadomi, że nie ma jednego źródła odniesienia dla GAAP, ponieważ zasady te pochodzą z różnych źródeł. Na przykład, chociaż FASB jest odpowiedzialny za wydawanie Oświadczeń FASB o Standardach Rachunkowości Finansowej, Interpretacjach i Biuletynach Technicznych, Amerykański Instytut Biegłych Rewidentów (AICPA) wydaje Oświadczenia o Stanowisku, Przewodniki po Audycie i Rachunkowości oraz Biuletyny Praktyk, a FASBEmerging Issues Task Force (EITF) wydaje Streszczenia EITF. Może się wydawać, że zasady rachunkowości mogą być ogólnie akceptowane ze względu na powszechne głosowanie lub konsensus opinii. Jednakże ogólnie przyjęte zasady rachunkowości to techniczne określenie księgowe zdefiniowane w Accounting Principles Board (APB) Statement No. 4, Basic Concepts and Accounting Principles Underlying Financial Statement of Business Enterprises, jako "konwencje, zasady i procedury, które definiują przyjętą praktykę księgową w danym czasie". GAAP obejmuje nie tylko szerokie wytyczne ogólnego zastosowania, ale także szczegółowe praktyki i procedury, które stanowią standard, według którego można mierzyć prezentacje finansowe. W większości przypadków w sprawozdawczości finansowej "ogólnie przyjęte" oznacza "znaczne autorytatywne wsparcie".

HIERARCHIA GAAP

Chociaż nie ma jednego źródła odniesienia dla GAAP, istnieje hierarchia ustanowiona przez AICPA w Statement on Auditing Standards No. 69, The Meaning of ′′Present Fairly in Conformity With generally Accepted Accounting Principles′′ in the Independent Auditor′s Report (SAS 69). Podstawą tej hierarchii są zasady ustanowione przez FASB i jego poprzedników, APB i AICPA Committee on Accounting Procedure. Na tej podstawie hierarchia formułuje "porządek dziobania" dla wszystkich zasad i procedur, które są uwzględniane przy sporządzaniu sprawozdań finansowych i które stały się znane jako GAAP. Hierarchia GAAP obejmuje cztery kolejne kategorie (A-D), z których każda ustanawia inny poziom autorytetu. Mówiąc ogólnie, jeśli istnieje konflikt między zasadami rachunkowości odnoszącymi się do okoliczności z jednego lub więcej źródeł w kategoriach A, B, C lub D, wówczas stosuje się leczenie określone przez źródło w wyższej kategorii. Innymi słowy, kategorie od A do D hierarchii są niższe w hierarchii. Dlatego kategoria A ma pierwszeństwo przed wszystkimi innymi, kategoria B ma pierwszeństwo przed kategoriami C i D, a kategoria C ma pierwszeństwo przed kategorią D. Jeśli sytuacja nie jest objęta wytycznymi w kategoriach od A do D, należy rozważyć inną literaturę księgową. Jednak literatura ta powinna być konsultowana tylko wtedy, gdy wytyczne w wyższych kategoriach nie mają zastosowania.

Kategoria A Kategoria A składa się z następujących oficjalnie ustano>
>
wionych zasad rachunkowości: (1) FASBStatements of Financial Accounting Standards, (2) FASBInterpretations, (3) APB Opinions i (4) AICPA Accounting Research Bulletins. Wszystkie te zasady rachunkowości są zawarte w tomach I i II Original Pronouncements, które są aktualizowane corocznie i publikowane przez FASB. Ponadto FASB Statements and Interpretations są dostępne indywidualnie w FASBs published. Zasady rachunkowości zawarte w Kategorii A są często określane jako "wypowiedzi Reguły 203", ponieważ organy odpowiedzialne za ustanawianie tych zasad zostały tak wyznaczone przez Radę AICPA, zgodnie z Regułą 203 Kodeksu postępowania zawodowego AICPA. Dokładniej, od września 1939 r. do sierpnia 1959 r. komitety AICPA ds. terminologii i procedur księgowych były odpowiedzialne za wydanie pięćdziesięciu jeden Accounting Research Bulletins (ARB). W 1953 r. pierwsze czterdzieści dwa z nich zostały zrewidowane, ponownie sformułowane lub wycofane i obecnie pojawiają się jako ARBNo. 43, Restatement and Revision of Accounting Research Bulletins. 1 września 1959 r. komitety AICPA zostały zastąpione przez APB, który wydał trzydzieści jeden opinii do czasu zaprzestania działalności w czerwcu 1973 r. W tym czasie FASB przejął obowiązki ustalania standardów od APB i do 31 marca 2000 r. wydał 137 oświadczeń o standardach rachunkowości finansowej i 44 interpretacje.

Kategoria B Kategoria B składa się z (1) biuletynów technicznych FASB i, jeśli zatwierdzone przez FASB, (2) oświadczeń stanowiska AICPA i (3) przewodników po audycie i rachunkowości AICPA. Biuletyny techniczne są dostępne indywidualnie w FASB, a także są zawarte zbiorczo w tomie II oryginalnych oświadczeń. Oświadczenia o stanowisku oraz przewodniki po audycie i rachunkowości są dostępne indywidualnie w AICPA w formie opublikowanej. Ponadto oświadczenia o stanowisku są zbiorczo zawarte w materiałach technicznych AICPA. Biuletyny techniczne FASB zapewniają terminowe wskazówki dotyczące stosowania zasad rachunkowości kategorii A i rozwiązywania problemów księgowych, które nie są bezpośrednio poruszane w tych zasadach. W biuletynie technicznym mogą być zawarte następujące rodzaje wskazówek:

•  Wskazówki, które wyjaśniają, objaśniają lub rozwijają podstawowy standard.
•  Wskazówki dotyczące konkretnej sytuacji (zwykle konkretnej branży), która różni się od ogólnego zastosowania wymaganego przez standard w opinii ARB, APB lub oświadczeniu lub interpretacji FASB. Na przykład wskazówki w biuletynie mogą określać, że standard nie ma zastosowania do przedsiębiorstw w określonej branży lub mogą przewidywać odroczenie daty wejścia w życie standardu dla tej branży.
•  Wytyczne dotyczące obszarów nieobjętych bezpośrednio istniejącymi standardami

Komitet Wykonawczy ds. Standardów Rachunkowości AICPA (AcSEC), który ściśle współpracuje z FASB i jego personelem, jest starszym komitetem technicznym AICPA upoważnionym do ustalania standardów księgowych i wypowiadania się w imieniu AICPA w kwestiach księgowych. Działania AcSEC w zakresie ustalania standardów są często specyficzne dla danej branży lub mają wąski zakres, podczas gdy działania FASB skutkują standardami, które są bardziej ogólne i mają szerszy zakres. AcSEC wydaje oświadczenia AICPA o stanowisku, które przedstawiają wnioski dotyczące pojawiającego się problemu lub różnorodności w praktyce. Ponadto AcSEC wydaje przewodniki AICPA dotyczące audytu i księgowości, które albo interpretują GAAP jako mające zastosowanie do określonej branży, albo w niektórych przypadkach ustanawiają GAAP specyficzne dla danej branży. Na przykład przewodniki zostały opublikowane dla producentów rolnych i spółdzielni, linii lotniczych, kasyn, wykonawców budowlanych i organizacji opieki zdrowotnej.

Kategoria C Kategoria C składa się z (1) Biuletynów Praktyk AcSEC, które zostały zatwierdzone przez FASB, oraz (2) stanowisk konsensusowych FASB Emerging Issues Task Force (EITF). Biuletyny Praktyk AcSEC są dostępne indywidualnie w AICPA, jak zostały opublikowane, a także są zbiorczo zawarte w Pomocach Technicznych Praktyk AICPA. Stanowiska konsensusowe EITF są dostępne indywidualnie w FASB, jak zostały opublikowane, i są zbiorczo zawarte w Streszczeniach EITF, które są publikowane przez FASB. EITF został utworzony przez FASB w 1984 r. w celu pomocy we wczesnej identyfikacji pojawiających się problemów wpływających na sprawozdawczość finansową i problemów z wdrażaniem autorytatywnych oświadczeń. Każde Streszczenie EITF podsumowuje problem księgowy i wyniki dyskusji EITF, w tym wszelkie osiągnięte konsensusy w tej sprawie. Każde streszczenie podaje również, w sekcji "status", późniejsze wydarzenia w tej kwestii, takie jak wydanie odpowiedniego Biuletynu Rachunkowości Personelu Komisji Papierów Wartościowych i Giełd lub Biuletynu Technicznego FASB. Jeśli EITF może osiągnąć konsensus w danej kwestii, zazwyczaj jest to traktowane jako wskazanie, że FASB lub AcSEC nie muszą podejmować żadnych działań. Alternatywnie, jeśli nie jest możliwe osiągnięcie konsensusu, może to być wskazanie, że konieczne jest podjęcie działań przez jeden z tych organów. Biuletyny praktyczne AcSEC są wykorzystywane do rozpowszechniania poglądów AcSEC w celu zapewnienia praktykom i osobom sporządzającym wytyczne dotyczące wąskich kwestii rachunkowości finansowej i sprawozdawczości. 6 Kwestie objęte Biuletynami praktycznymi ograniczają się do tych, które nie były i nie są rozpatrywane przez FASB. Dlatego też Biuletyny praktyczne AcSEC, które są sprawdzane przez FASB, są wydawane dopiero po tym, jak FASB poinformuje AcSEC, że nie ma obecnie planów rozpatrywania tej kwestii.

Kategoria D Kategoria D obejmuje (1) interpretacje księgowe AICPA, (2) przewodniki wdrażania FASBstaff oraz (3) praktyki, które są powszechnie uznawane i rozpowszechnione, ogólnie lub w branży. Interpretacje księgowe AICPA (nie mylić z interpretacjami FASB, które są zawarte w kategorii A) były wydawane od marca 1971 r. do listopada 1973 r. Celem interpretacji było zapewnienie terminowych wskazówek dotyczących stosowania stanowisk APBO bez formalnych procedur wymaganych dla stanowiska APBO. Ponadto były one wykorzystywane do wyjaśnienia punktów, w których dotychczasowa praktyka mogła się różnić i być uważana za ogólnie przyjętą. Interpretacje, przygotowane przez personel AICPA i sprawdzone przez członków zawodu księgowego, nie są uważane za oficjalne oświadczenia APB. Chociaż większość interpretacji została zastąpiona innymi standardami księgowymi, Tom II Oryginalnych Oświadczeń zawiera te, które nadal obowiązują, a także strony referencyjne dla tych, które zostały zastąpione. Przewodniki wdrażania, które pojawiają się w formacie pytań i odpowiedzi, są wydawane jako pomoc w zrozumieniu i wdrażaniu różnych oświadczeń FASB. Zazwyczaj przewodniki te są wydawane, gdy otrzymano niezwykle dużą liczbę zapytań, a rachunkowość wymagana przez dane oświadczenie FASB jest szczególnie złożona. Stanowiska i opinie wyrażone w tych przewodnikach są stanowiskami i opiniami personelu FASB i nie stanowią oficjalnych stanowisk FASB. Przewodniki wdrażania personelu są dostępne indywidualnie w opublikowanych przez FASB, a także są zbiorczo zawarte w przewodnikach wdrażania personelu FASB.

INNA LITERATURA KSIĘGOWA

Czasami należy zgłaszać nowe transakcje lub zdarzenia, dla których nie ma ustalonych zasad rachunkowości. W takich przypadkach czasami można zidentyfikować analogiczną transakcję lub zdarzenie, dla których istnieje ustalona zasada, i zgłosić nową transakcję lub zdarzenie w podobny sposób. W przypadku braku oświadczenia w jednej z czterech powyższych kategorii lub analogicznej transakcji lub zdarzenia należy rozważyć inną literaturę księgową. Przykłady innej literatury obejmują: oświadczenia FASBConcepts; oświadczenia APBStements; dokumenty problemowe AICPA (AcSEC); oświadczenia innych organów ustalających standardy rachunkowości, stowarzyszeń zawodowych lub agencji regulacyjnych; zapytania dotyczące usług informacji technicznej; podręczniki, podręczniki i artykuły dotyczące rachunkowości.

PODSUMOWANIE

Ogólnie przyjęte zasady rachunkowości nie są zbiorem określonych, ograniczonych standardów, które można łatwo znaleźć w jednym wygodnym zestawie reguł. Są raczej amalgamatem wynikającym z różnych źródeł i o ustalonej hierarchii. Ogólnie przyjęte zasady rachunkowości obejmują oficjalne standardy ustanowione przez FASB, literaturę AICPA, a w niektórych sytuacjach artykuły. Jednak system wydaje się działać całkiem dobrze. Sprawozdania finansowe sporządzone zgodnie z GAAP są wysoko cenione w Stanach Zjednoczonych za jakość i porównywalność dostarczanych informacji. Dlatego inwestorzy i inni użytkownicy są dobrze obsługiwani przez nasz system sprawozdawczości finansowej, który zapewnia uczciwą prezentację informacji finansowych sporządzonych zgodnie z ogólnie przyjętymi zasadami rachunkowości.

Oligopol to struktura rynku pośredniego pomiędzy skrajnościami konkurencji doskonałej i monopolu. Firmy oligopolu mogą konkurować (oligopol niekooperacyjny) lub współpracować (oligopol kooperacyjny) na rynku. Podczas gdy firmy w oligopolu są twórcami cen, ich kontrola nad ceną zależy od poziomu koordynacji między nimi. Cechą charakterystyczną oligopolu jest to, że istnieje kilka wzajemnie zależnych firm, które wytwarzają albo identyczne produkty (oligopol jednorodny), albo heterogeniczne produkty (oligopol zróżnicowany). Wzajemna zależność oznacza, że firmy zdają sobie sprawę z wpływu swoich działań na konkurentów i reakcji, jakie te działania prawdopodobnie wywołają. Na przykład, firma wzajemnie zależna zdaje sobie sprawę, że jej obniżki cen będą z większym prawdopodobieństwem równoważone przez konkurentów niż przez podwyżki cen. Oznacza to, że oligopol, zwłaszcza w przypadku oligopolu jednorodnego, będzie starał się utrzymać obecne ceny, ponieważ zmiany cen w obu kierunkach mogą być szkodliwe, a przynajmniej niekorzystne. W konsekwencji krzywa popytu ulega załamaniu, ponieważ występują asymetryczne reakcje na wzrosty cen firmy i na ich spadki; to znaczy, że konkurenci dopasowują się do spadków cen, ale nie do ich wzrostu. Prowadzi to do "sztywnych cen", przez co ceny w oligopolu okazują się bardziej stabilne niż w monopolu lub w warunkach konkurencji; to znaczy, że nie zmieniają się za każdym razem, gdy zmieniają się koszty. Z drugiej strony, wyjaśnienie sztywnych cen (formalnie, zakrzywiony model popytu oligopolu) ma istotną wadę, ponieważ nie wyjaśnia zbyt dobrze, jak ustalana jest cena początkowa, która ostatecznie okazuje się sztywna. Rynki lotnicze i samochodowe są głównymi przykładami oligopoli. Widzimy, że wraz z rozpoczęciem nowego roku modelowego jesienią, obniżone stawki finansowania jednego producenta samochodów szybko są dopasowywane przez inne firmy ze względu na uznaną wzajemną współzależność. Linie lotnicze również dorównują cenom konkurentów na konkurencyjnych trasach. W oligopolach wejście nowych firm na rynek jest utrudnione ze względu na bariery wejścia. Bariery te mogą być strukturalne (naturalne), takie jak korzyści skali, lub sztuczne, takie jak ograniczone licencje wydawane przez rząd. Firmy w oligopolu, zwane oligopolistami, dobierają ceny i wielkość produkcji w celu maksymalizacji zysków. Mogą one jednak konkurować również w innych wymiarach, takich jak reklama, lokalizacja, badania i rozwój (B+R) itd. Na przykład, strategie badawcze lub reklamowe firmy są uwarunkowane działaniami jej konkurentów. Kiedy jedna restauracja reklamuje się, że akceptuje kupony konkurentów, inni są zmuszeni pójść w jej ślady. Reakcje konkurentów w oligopolu można modelować w postaci funkcji reakcji. Firmy zaawansowane, przewidujące zachowania rywali, mogą sprawiać wrażenie, że działają w porozumieniu (świadomy paralelizm) bez wyraźnego porozumienia. Takie przypadki stwarzają problemy dla organów antymonopolowych. Firmy wzajemnie zależne mają tendencję do tworzenia karteli, co pozwala im koordynować działania cenowe i ilościowe w celu zwiększenia zysków. Oprócz przeszkód prawnych, kartele są trudne do utrzymania z powodu problemu "pasażerów na gapę". Wspólne monopole to skrajne przypadki karteli, obejmujące wszystkie firmy w branży. Biorąc pod uwagę, że wzajemna współzależność może istnieć w wielu wymiarach, nie ma jednego modelu oligopolu. Istnieje wiele modeli opartych na różnych zachowaniach, od naiwnych modeli Cournota po bardziej zaawansowane modele teorii gier. John Nash zaproponował koncepcję równowagi, która uwzględnia wzajemną współzależność i jest nazywana równowagą Nasha. W równowadze Nasha decyzje firm (tj. wybory dotyczące ceny i ilości) są ich najlepszymi reakcjami, biorąc pod uwagę działania konkurentów. Na przykład McDonald′s pobiera opłatę 2,99 dolara za zestaw Value Meal, bazując na tym, ile Burger King i Wendy′s pobierają za podobne pozycje w menu. McDonald′s zrewidowałby swoje ceny, gdyby konkurencja je zmieniła. Poziom informacji, jakim dysponują firmy, ma ogromny wpływ na ich zachowanie w oligopolu. Na przykład, gdy wzajemnie zależne firmy dysponują asymetryczną informacją i nie są w stanie podjąć wiarygodnych zobowiązań dotyczących swoich działań, powstaje sytuacja typu "dylemat więźnia", w której równowaga Nasha może obejmować wybory suboptymalne. Na przykład, poszczególne firmy w kartelu mają motywację do oszukiwania w zakresie wcześniej uzgodnionych poziomów cen i produkcji. Ponieważ członkowie kartelu mają niewiążące zobowiązania do ograniczania poziomu produkcji i utrzymywania cen, prowadzi to do powszechnego oszustwa, co z kolei prowadzi do ostatecznego rozpadu kartelu. Dlatego też, chociaż wszystkie firmy w kartelu mogłyby skorzystać na współpracy, brak wiarygodnych zobowiązań sprawia, że oszukiwanie jest strategią równowagi Nasha - strategią suboptymalną z punktu widzenia pojedynczej firmy. Modele oligopolu mogą być statyczne lub dynamiczne, w zależności od tego, czy firmy uwzględniają decyzje międzyokresowe. Do istotnych modeli oligopolu należą modele Cournota, Bertranda i Stackelberga. Model Cournota jest najprostszym modelem oligopolu, ponieważ zakłada się, że firmy są naiwne, gdy sądzą, że ich działania nie wywołają żadnej reakcji ze strony rywali. Innymi słowy, zgodnie z modelem Cournota, firmy konkurencyjne decydują się nie zmieniać swoich poziomów produkcji, gdy jedna z nich wybiera inny poziom produkcji. Cournot koncentruje się zatem na konkurencji ilościowej, a nie cenowej. Chociaż naiwne zachowanie sugerowane przez Cournota może wydawać się prawdopodobne w warunkach statycznych, trudno wyobrazić sobie firmy w świecie rzeczywistym, które nie uczą się na swoich błędach w dłuższej perspektywie. Istotna różnica między modelem Bertranda a modelem Cournota polega na tym, że zakłada on, że firmy wybierają (ustalone) ceny, a nie ilości. Model Stackelberga dotyczy scenariusza, w którym na rynku istnieje firma lidera, której działania są naśladowane przez wiele firm naśladujących. Lider jest wyrafinowany, jeśli chodzi o uwzględnianie reakcji rywali, podczas gdy naśladowcy są naiwni, jak w modelu Cournota. Lider może pojawić się na rynku z powodu szeregu czynników, takich jak precedens historyczny, wielkość, reputacja, innowacyjność, informacja itd. Przykłady przywództwa Stackelberga obejmują rynki, na których jedna dominująca firma dyktuje warunki, zazwyczaj poprzez przywództwo cenowe. W przypadku przywództwa cenowego decyzje cenowe firmy wiodącej są konsekwentnie realizowane przez firmy konkurencyjne. Ponieważ oligopole występują w różnych formach, wyniki takich rynków również są bardzo zróżnicowane. Ogólnie rzecz biorąc, cena oligopolu jest niższa od ceny monopolistycznej, ale wyższa od ceny konkurencyjnej. Z kolei produkcja oligopolu jest większa niż monopolisty, ale nie dorównuje temu, co mógłby dostarczyć rynek konkurencyjny. Niektóre rynki oligopolu są konkurencyjne, co prowadzi do niewielu zakłóceń dobrobytu, podczas gdy inne oligopole są monopolistyczne, co powoduje straty. Co więcej, niektóre oligopole są bardziej innowacyjne niż inne. Podczas gdy rankingi cenowo-ilościowe oligopolu w porównaniu z innymi rynkami są stosunkowo dobrze ustalone, to mniej jasne jest, jak oligopol radzi sobie w odniesieniu do badań i rozwoju oraz reklamy.

Ocena pracy (PA) jest jednym z ważnych elementów racjonalnego i systemowego procesu zarządzania zasobami ludzkimi. Informacje uzyskane w ramach oceny pracy stanowią podstawę rekrutacji i selekcji nowych pracowników, szkolenia i rozwoju obecnych pracowników oraz motywowania i utrzymywania wysokiej jakości kadry pracowniczej poprzez odpowiednie i właściwe nagradzanie ich wyników. Bez rzetelnego systemu oceny pracy system zarządzania zasobami ludzkimi ulega rozpadowi, co prowadzi do całkowitego marnotrawstwa cennych zasobów ludzkich, jakimi dysponuje firma. Istnieją dwa główne cele oceny pracy: ewaluacyjny i rozwojowy. Cel ewaluacyjny ma na celu poinformowanie pracowników o ich wynikach. Zebrane dane dotyczące wydajności są często wykorzystywane do nagradzania wysokich wyników i karania za słabe wyniki. Cel rozwojowy ma na celu identyfikację problemów u pracowników wykonujących powierzone im zadania. Zebrane dane dotyczące wydajności służą do zapewnienia niezbędnych szkoleń lub rozwoju zawodowego. Cel oceny pracy musi być jasno zakomunikowany zarówno oceniającym, jak i ocenianym, ponieważ ich reakcje na proces oceny różnią się znacząco w zależności od zamierzonego celu. Niepoinformowanie o celu lub podanie mylących informacji o celu może skutkować niedokładnymi i stronniczymi raportami z wyceny.

KRYTERIA KRYTYCZNE ROZWOJU SYSTEMU NAGŁOŚNIENIOWEGO

Aby informacje z oceny pracy były użyteczne, system nagłośnienia musi być w stanie konsekwentnie generować wiarygodne i trafne wyniki. Elementy pomiaru w systemie oceny pracy muszą być zaprojektowane w taki sposób, aby wyniki oceny były spójne, niezależnie od oceniających i czasu oceny. Kolejnym kluczowym kryterium w rozwoju systemu nagłośnienia jest trafność pomiarów. Ważne jest, aby upewnić się, że elementy oceny rzeczywiście mierzą zamierzone wyniki lub docelowe zachowania. W przeciwnym razie system nagłośnienia zachęca do niewłaściwych zachowań i generuje niezamierzone, często negatywne skutki dla organizacji. Na przykład, jeśli liczba wystawionych mandatów za wykroczenia drogowe jest elementem oceny pracy funkcjonariuszy policji, system nagłośnienia zachęca ich do siedzenia na rogu ulicy i zatrzymywania jak największej liczby sprawców wykroczeń w godzinach wzmożonego ruchu. Prawdziwy cel policji, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa publicznego, może stać się drugorzędny w stosunku do wystawiania dużej liczby mandatów wielu funkcjonariuszom.

CO OCENIĆ

Pierwszym ważnym krokiem w opracowaniu systemu PA jest określenie, które aspekty wydajności należy oceniać. Najczęściej stosowanymi kryteriami oceny są cechy, zachowania i rezultaty zadań.

Cechy. Wielu pracowników ocenia się na podstawie ich cech, takich jak osobowość, predyspozycje, postawy, umiejętności i zdolności. Cechy są stosunkowo łatwe do oceny, gdy oceniający pozna ocenianych. Jednak cechy nie zawsze są bezpośrednio związane z wydajnością pracy. Ocena oparta na cechach jest nietrafna i dlatego często rodzi wątpliwości prawne.
Zachowania. W przypadku wielu stanowisk wydajność jest tak szeroko definiowana lub tak koncepcyjna - jak w przypadku zapewniania bezpieczeństwa publicznego w policji - że trudno jest opracować wiarygodne mierniki wydajności. W takich przypadkach pożądane zachowania można zidentyfikować i ocenić, wierząc, że prowadzą one do dobrych wyników. Taka ocena skoncentrowana na zachowaniu zachęca pracowników do przyjmowania pożądanych wzorców zachowań w miejscu pracy.
Rezultaty zadań. Gdy informacje o wynikach zadań są łatwo dostępne, jest to najwłaściwszy czynnik do wykorzystania w ocenie wydajności. Takie podejście jest zalecane, gdy organizacja ma jasny i mierzalny cel, jak w przypadku działu sprzedaży. Wiąże się ono jednak z pewnymi pułapkami. Problem pojawia się, gdy zachowania pracowników nie są bezpośrednio związane z rezultatem zadania. Zbyt wąskie skupienie się na pomiarze rezultatów czasami prowadzi do niezamierzonych negatywnych konsekwencji. Na przykład, gdy pracownicy sprzedaży skupiają się na docelowych wynikach sprzedaży, aby zwiększyć swoje wskaźniki efektywności, są zachęcani do obsługi kilku klientów o dużej sprzedaży i ignorowania wielu mniejszych nabywców. Może to prowadzić do niskiej jakości obsługi klienta na sali sprzedaży.

KTO OCENIA?

Najczęstszymi oceniającymi wydajność są bezpośredni przełożeni pracowników, którzy zazwyczaj najlepiej znają i obserwują wyniki pracy pracowników. Są oni również odpowiedzialni za pracę pracowników. Ich ocena jest potężnym narzędziem motywującym pracowników do skutecznego i terminowego wykonywania zadań. Jednak w wyniku długotrwałej współpracy z tymi samymi pracownikami, bezpośredni przełożony może wyrobić sobie ugruntowane zdanie o każdym pracowniku i wykorzystywać je za każdym razem, gdy musi ocenić jego wydajność. Niektóre firmy uważają, że podwładni są w doskonałej pozycji, aby obserwować i oceniać wydajność swoich menedżerów, zwłaszcza jeśli chodzi o ocenę efektywnego zarządzania działem. Chociaż warto prosić podwładnych o ocenę sposobu, w jaki są zarządzani, taka ocena może przerodzić się w konkurs popularności. Dokładnej i obiektywnej oceny nie można uzyskać, jeśli pracownicy obawiają się możliwych represji ze strony przełożonych. Anonimowość oceniających jest kluczem do skutecznego wykorzystania podwładnych do obiektywnej oceny. Inni oceniający, często wykorzystywani w niektórych firmach, to współpracownicy, klienci i sami pracownicy. Ocena koleżeńska jest szczególnie przydatna, gdy praca zespołowa i koleżeństwo są ważne dla skutecznego wykonywania zadań. Presja zespołowa jest czasami silnym czynnikiem motywującym do pracy zespołowej wśród członków. Satysfakcja klienta ma kluczowe znaczenie dla sukcesu firmy i może być wykorzystana w ocenie wyników. Wiele firm systematycznie zbiera informacje o wynikach klientów, zazwyczaj za pomocą anonimowych ankiet i wywiadów. Samoocena jest również użytecznym narzędziem, zwłaszcza gdy ocena wyników ma na celu identyfikację potrzeb szkoleniowych i rozwojowych potencjalnych pracowników. Każdy z tych oceniających przyczynia się do oceny określonych aspektów wyników. Ponieważ wydajność pracy ma charakter wielowymiarowy, ważne jest korzystanie z różnych oceniających lub ich kombinacji, w zależności od celu systemu oceny wyników. Taka wielooceniająca ocena, czyli tzw. system informacji zwrotnej 360 stopni, zyskuje coraz większą popularność wśród wielu amerykańskich korporacji, w tym General Electric, AT&T, Warner Lambert i Mobil Oil.

METODY PA

Aby zapewnić wiarygodność i trafność systemu PA, firma musi starannie zaprojektować proces oceny i opracować odpowiednie skale pomiarowe. Wśród wielu metod oceny opracowanych przez ekspertów ds. zarządzania zasobami ludzkimi, do powszechnie stosowanych należą: Skala Oceny Graficznej, Skala Oceny Zakotwiczonej Behawioralnie, Technika Narracyjna, Metoda Incydentów Krytycznych, Metoda Porównań Wieloosobowych, Metoda Wymuszonego Wyboru oraz Metoda Wymuszonego Rozkładu. Skala Oceny Graficznej jest najprostszą i najpopularniejszą metodą oceny wyników. Kierownik ocenia każdego pracownika w wymienionych obszarach na podstawie wyniku liczbowego. Chociaż metoda ta jest stosunkowo prosta i szybka w użyciu, niektórzy eksperci kwestionują jej trafność i rzetelność. Bez szczegółowego opisu, elementy oceny i wyniki podlegają różnym interpretacjom oceniających. Aby pokonać pułapki Skali Oceny Graficznej, opracowano wiele innych metod. Skala Oceny Zakotwiczonej Behawioralnie (BARS) oferuje skale oceny rzeczywistych zachowań, które odzwierciedlają różne poziomy wydajności. Ponieważ oceniający sprawdzają określone wzorce zachowań osoby ocenianej, wyniki skali BARS są bardziej wiarygodne i trafne niż wyniki skali Graficznej Oceny. Menedżerowie ds. zasobów ludzkich muszą dokładnie przeanalizować każde stanowisko i opracować wzorce zachowań odnoszące się do różnych poziomów wydajności, zanim zastosują skalę BARS. Technika Narracyjna to pisemny esej na temat wydajności pracownika, przygotowany przez oceniającego. Esej zazwyczaj opisuje zachowania i wydajność ocenianego związane z pracą. Bez standardowego opisu wydajności, napisanie eseju dla kilku pracowników jest dla oceniających uciążliwym zadaniem. Na przykład, oceniający może zostać poproszony o opisanie działań, osiągnięć i poziomu wydajności pracownika w całkowicie otwartej formie (narracja niestrukturyzowana). Alternatywnie, oceniający może otrzymać pewną strukturę do wykorzystania w ocenie; na przykład: "Opisz krótko działania, osiągnięcia i poziom wydajności pracownika w następujących obszarach: (1) nawyki pracy, (2) planowanie i organizowanie zadań, (3) umiejętności zarządzania, komunikacja i rozwój innych". Formularz oceny wyników w college'u prosi ewaluatora o opisanie działań, osiągnięć i twórczości profesorów w obszarach (1) nauczania i (2) badań/działalności twórczej. Adean z college'u pisze o działalności dydaktycznej profesora: "Dr Michael Johnson był kilkakrotnie nominowany przez swoich studentów do nagrody dla Wybitnego Nauczyciela w trakcie swojej pracy. Wprowadził wiele innowacji w nauczaniu. Jego dorobek dydaktyczny jest wzorowy". W obszarze działalności twórczej dziekan pisze: "Dr Johnson ma imponujący i produktywny dorobek badawczy ze szczególnym naciskiem na przywództwo organizacyjne. Jego badania zostały docenione kilkoma nagrodami przyznanymi przez organizacje zawodowe. Jego działalność twórcza jest wzorowa". Podobnie do Techniki Narracyjnej jest Metoda Krytycznych Zdarzeń, która polega na prowadzeniu bieżącego dziennika skutecznej i nieskutecznej realizacji zadań. Na przykład PAlog pracownika, Pana Campbella, zawiera następujące Niezadowalające Incydenty: 28.01.2000: "Odmówił wypróbowania nowej procedury pracy" i 15.02.2000: "Pokłócił się z klientem o pochodzenie błędu w dokumentach". Dziennik zawiera również następujące Zadowalające Incydenty: 20.01.2000: "Zgłosił się na ochotnika, aby pomóc Charliemu ukończyć zadanie na czas"; 19.02.2000: "Przeszkolił nowych pracowników w zakresie przepisów bezpieczeństwa". Metoda Porównania Wieloosobowego prosi oceniających o porównanie wyników jednej osoby z wynikami jednej lub kilku innych osób. Ma to na celu skuteczne wyeliminowanie możliwości przyznania tej samej oceny wszystkim pracownikom. Aby oddzielić wyniki wydajności wielu pracowników, stosuje się metodę Wymuszonego Wyboru lub Wymuszonej Dystrybucji. Oceniający muszą wybrać jednego pracownika o wysokiej wydajności z listy pracowników lub rozdzielić określone wyniki pomiędzy pracowników o różnych rangach. Na przykład, tylko jedna osoba z najwyższą oceną otrzyma 40%, dwie osoby z drugiej pozycji - 20%, a jedna z najniżej ocenionych - 10%. Metoda Porównań Parami to szczególny przypadek Metody Porównań Wieloosobowych. Każda osoba w puli ocenianej jest porównywana z każdą inną jako para i oznaczana znakiem "plus" lub "minus", gdy osoba oceniana jest odpowiednio lepsza lub gorsza od osoby z porównania. Ostateczne wyniki są określane na podstawie liczby ocen pozytywnych.

SUBIEKTYWNOŚĆ I OBIEKTYWNOŚĆ

Dokładność ma kluczowe znaczenie w ocenie wyników pracy. Aby uzyskać dokładne informacje o wynikach, osoby oceniające muszą przedstawić obiektywne i bezstronne oceny pracowników. Ponieważ jednak opracowanie idealnie dokładnej listy kontrolnej wyników jest praktycznie niemożliwe, często odwołuje się do subiektywnych opinii menedżerów. Wiele firm stosuje kombinację oceny subiektywnej i obiektywnej do faktycznej oceny wyników pracy. Istnieje jednak wiele problemów w faktycznej ocenie wyników pracy pracowników, głównie z powodu stronniczości oceniających. Niektórzy oceniający mają tendencję do oceniania wszystkich pracowników w sposób pozytywny, zamiast rozmieszczać ich na całej skali ocen; zjawisko to nazywa się "łagodnością". Z kolei "tendencja centralna", która umieszcza większość pracowników w środku skali, również budzi obawy o ewentualny błąd w ocenie. Innym częstym błędem w ocenie wyników pracy jest efekt halo. Występuje on, gdy ogólne wrażenie menedżera o pracowniku, po zaobserwowaniu jednego aspektu jego wyników, wpływa na jego/jej ocenę innych aspektów pracownika. Badacze odkryli, że osobiste preferencje, uprzedzenia, wygląd, pierwsze wrażenie, rasa i płeć mogą wpływać na wiele ocen okresowych. Czasami osobiste opinie lub motywy polityczne oceniających wkradają się do procesu oceny okresowej. Celowo zawyżają lub zaniżają oceny niektórych pracowników, aby ich ukarać lub awansować. Stosowanie nierzetelnych i niesprawdzonych ocen okresowych może powodować problemy prawne. Wiele orzeczeń sądowych orzekło, że systemy ocen okresowych stosowane przez wiele firm były dyskryminujące i naruszały Tytuł VII Ustawy o prawach obywatelskich. Aby uniknąć problemów prawnych, firmy muszą opracować system ocen oparty na dokładnej analizie stanowiska pracy oraz ustalić jego rzetelność i trafność. Muszą one udzielić oceniającym jasnych pisemnych instrukcji dotyczących przeprowadzania ocen i zapewnić im odpowiednie szkolenie, jeśli to konieczne. Firma musi umożliwić pracownikom zapoznanie się z wynikami ocen. Działy kadr muszą odgrywać kluczową rolę w opracowaniu i wdrożeniu skutecznego systemu ocen okresowych.

Być może najbardziej praktycznym podejściem jest postrzeganie etyki jako katalizatora, który skłania menedżerów do podejmowania społecznie odpowiedzialnych działań. Ruch na rzecz włączenia etyki do programu kształcenia menedżerów rozpoczął się w latach 70. XX wieku, znacząco rozwinął się w latach 80. i oczekuje się, że będzie się nadal rozwijał. Dlatego etyka biznesu jest kluczowym elementem przywództwa biznesowego. Etykę można zdefiniować jako naszą troskę o dobre zachowanie. Czujemy się zobowiązani do dbania nie tylko o własne dobro, ale także o dobro innych ludzi. Jest to podobne do zasady Złotej Zasady: Postępuj wobec innych tak, jak chciałbyś, aby oni postępowali wobec ciebie. W biznesie etykę można zdefiniować jako zdolność i chęć refleksji nad wartościami w procesie podejmowania decyzji w organizacji, określania wpływu wartości i decyzji na różne grupy interesariuszy oraz ustalania, w jaki sposób menedżerowie mogą wykorzystywać te zasady w codziennej działalności firmy. Etyczni liderzy biznesu dążą do uczciwości i sprawiedliwości w ramach solidnych praktyk zarządzania. Wiele osób pyta, dlaczego etyka jest tak istotnym elementem praktyki zarządzania. Mówi się, że etyczne postępowanie menedżerów ma sens biznesowy. Bez etyki firmy nie mogą być konkurencyjne ani na poziomie krajowym, ani międzynarodowym. Chociaż etyczne praktyki zarządzania niekoniecznie muszą być powiązane z konkretnymi wskaźnikami rentowności finansowej, nie ma nieuchronnego konfliktu między praktykami etycznymi a naciskiem firmy na generowanie zysku; nasz system konkurencji zakłada fundamentalne wartości, takie jak prawdomówność i uczciwe postępowanie. Stosowanie etycznych praktyk biznesowych może poprawić ogólną kondycję przedsiębiorstwa w trzech ważnych obszarach. Pierwszym obszarem jest produktywność. Pracownicy korporacji są interesariuszami, na których wpływają praktyki zarządzania. Uwzględniając etykę w swoich działaniach wobec interesariuszy, kierownictwo może pozytywnie wpłynąć na pracowników. Na przykład korporacja może uznać, że etyka biznesu wymaga szczególnego wysiłku, aby zapewnić zdrowie i dobrostan pracowników. Wiele korporacji utworzyło programy doradztwa pracowniczego (EAP), aby pomóc pracownikom w rozwiązywaniu problemów rodzinnych, zawodowych, finansowych lub prawnych, a także w przypadku chorób psychicznych lub uzależnień od substancji chemicznych. Programy te mogą być źródłem wzrostu produktywności korporacji. Drugim obszarem, w którym etyczne praktyki zarządzania mogą poprawić kondycję firmy, jest pozytywny wpływ na interesariuszy "zewnętrznych", takich jak dostawcy i klienci. Pozytywny wizerunek publiczny może przyciągnąć klientów. Na przykład producent artykułów dla niemowląt starannie dba o swój wizerunek publiczny jako firmy, która stawia zdrowie i dobrostan klientów ponad zyski firmy, co znajduje odzwierciedlenie w jej kodeksie etycznym. Trzecim obszarem, w którym etyczne praktyki zarządzania mogą poprawić kondycję przedsiębiorstwa, jest minimalizacja regulacji ze strony agencji rządowych. W przypadku firm, które są uznawane za działające nieetycznie, opinia publiczna jest bardziej skłonna wywierać presję na ustawodawców i innych urzędników państwowych, aby regulowali działalność tych firm lub egzekwowali istniejące przepisy. Na przykład, w 1990 roku odbyły się przesłuchania w sprawie wzrostu cen benzyny i oleju opałowego po inwazji Iraku na Kuwejt, częściowo z powodu powszechnego przekonania, że firmy naftowe nie zachowują się etycznie.

KODEKS ETYKI

Kodeks etyki to formalne oświadczenie, które stanowi wytyczne dotyczące etycznego postępowania i podejmowania decyzji w danej organizacji. Dziewięćdziesiąt procent firm z listy Fortune 500 i prawie połowa wszystkich pozostałych firm posiada kodeksy etyki. Kodeksy etyki zazwyczaj dotyczą takich kwestii, jak konflikt interesów, zachowanie wobec konkurencji, prywatność informacji, wręczanie prezentów oraz dokonywanie i otrzymywanie darowizn na cele polityczne. Według niedawnego badania, opracowanie i upowszechnienie kodeksu etyki w organizacji jest postrzegane jako skuteczny i efektywny sposób promowania etycznych praktyk. Liderzy biznesu nie mogą jednak zakładać, że samo opracowanie i upowszechnienie kodeksu etyki oznacza, że członkowie organizacji posiadają wszystkie niezbędne wytyczne, aby określić, co jest etyczne, i będą działać zgodnie z nimi. Nie ma możliwości, aby wszystkie sytuacje związane z podejmowaniem decyzji w organizacji zostały uwzględnione w kodeksie. Kodeksy etyki muszą być stale monitorowane, aby określić, czy stanowią kompleksowe i użyteczne wytyczne do podejmowania etycznych decyzji biznesowych. Menedżerowie powinni postrzegać kodeksy etyki jako narzędzia, które należy oceniać i udoskonalać, aby skuteczniej promować etyczne praktyki.

TWORZENIE ETYCZNEGO MIEJSCA PRACY

Menedżerowie w większości organizacji zazwyczaj dążą do promowania etycznych praktyk nie tylko po to, aby zapewnić moralne postępowanie, ale także po to, by uzyskać korzyści biznesowe wynikające z postrzegania firmy przez potencjalnych konsumentów i pracowników jako etycznej. Tworzenie, upowszechnianie i ciągłe ulepszanie kodeksu etyki firmy to jeden z typowych kroków, jakie menedżerowie mogą podjąć, aby stworzyć etyczne miejsce pracy. Kolejnym krokiem, jaki mogą podjąć menedżerowie, jest utworzenie specjalnego biura lub działu odpowiedzialnego za zapewnienie etycznych praktyk w organizacji. Na przykład, kierownictwo dużego dostawcy systemów rakietowych i komponentów lotniczych utworzyło korporacyjne biuro ds. etyki. Biuro to jest namacalnym sygnałem dla wszystkich pracowników, że kierownictwo poważnie podchodzi do promowania etycznych praktyk w firmie. Innym sposobem promowania etyki w miejscu pracy jest zapewnienie pracownikom odpowiednich szkoleń. Wiele firm prowadzi programy szkoleniowe mające na celu promowanie etycznych praktyk w swoich organizacjach. Takie programy nie próbują uczyć, co jest moralne lub etyczne, ale raczej dostarczają menedżerom kryteriów, które mogą wykorzystać do określenia, jak etyczne może być dane działanie. Menedżerowie mogą wtedy mieć pewność, że potencjalne działanie zostanie uznane za etyczne przez ogół społeczeństwa, jeśli będzie zgodne z jednym lub kilkoma z poniższych standardów:

1. Złota zasada: Postępuj tak, jak chciałbyś, aby inni postępowali wobec ciebie.
2. Zasada utylitaryzmu: Postępuj w sposób, który przynosi największe dobro dla jak największej liczby osób.
3. Imperatyw kategoryczny Kanta: Postępuj tak, aby działanie podjęte w danych okolicznościach mogło stanowić uniwersalne prawo, czyli regułę zachowania.
4. Etyka zawodowa: Podejmuj działania, które zostałyby uznane za właściwe przez bezstronne grono ekspertów.
5. Test telewizyjny: Zawsze pytaj: "Czy czułbym się komfortowo, wyjaśniając przed telewizją ogólnopolską, dlaczego podjąłem takie działanie?".
6. Test prawny: Zapytaj, czy proponowane działanie lub decyzja są zgodne z prawem. Ustanowione przepisy są zazwyczaj uważane za minimalne standardy etyki.
7. Test czterokierunkowy: Zapytaj, czy możesz odpowiedzieć "tak" na poniższe pytania dotyczące decyzji: Czy decyzja jest zgodna z prawdą? Czy jest sprawiedliwa dla wszystkich zainteresowanych? Czy zbuduje życzliwość i lepsze przyjaźnie? Czy będzie to korzystne dla wszystkich zainteresowanych?

Wreszcie, menedżerowie mogą wziąć odpowiedzialność za tworzenie i utrzymywanie warunków, w których ludzie prawdopodobnie będą zachowywać się etycznie, oraz za minimalizowanie warunków, w których ludzie mogą być skłonni do zachowań nieetycznych. Dwie praktyki, które powszechnie inspirują do nieetycznych zachowań w organizacjach, to przyznawanie niezwykle wysokich nagród za dobre wyniki i niezwykle surowych kar za słabe wyniki. Eliminując te czynniki, menedżerowie mogą znacznie zmniejszyć presję, jaką odczuwają ludzie, aby zachowywać się nieetycznie. Mogą również promować społeczną odpowiedzialność organizacji.

ODPOWIEDZIALNOŚĆ SPOŁECZNA

Termin "społeczna odpowiedzialność" ma różne znaczenie dla różnych osób. Ogólnie rzecz biorąc, społeczna odpowiedzialność biznesu (CSR) to obowiązek podejmowania działań, które chronią i poprawiają dobrobyt całego społeczeństwa, a także interesy organizacji. Zgodnie z koncepcją społecznej odpowiedzialności biznesu (CSR), menedżer musi dążyć do osiągnięcia zarówno celów organizacyjnych, jak i społecznych. Aktualne perspektywy dotyczące podstaw społecznej odpowiedzialności biznesu zostały wymienione i omówione w kontekście (1) modelu społecznej odpowiedzialności biznesu Davisa, (2) obszarów społecznej odpowiedzialności biznesu oraz (3) zróżnicowanych opinii na temat społecznej odpowiedzialności. Model społecznej odpowiedzialności biznesu opracowany przez Keitha Davisa zawiera pięć założeń opisujących, dlaczego i w jaki sposób przedsiębiorstwa powinny wywiązywać się z obowiązku podejmowania działań chroniących i poprawiających dobrobyt społeczeństwa i organizacji:

Założenie 1: Odpowiedzialność społeczna wynika z władzy społecznej.
Założenie 2: Przedsiębiorstwa powinny działać jako system otwarty, z otwartym dostępem do informacji od społeczeństwa i otwartym ujawnianiem informacji o swojej działalności opinii publicznej.
Założenie 3: Społeczne koszty i korzyści danej działalności, produktu lub usługi powinny być dokładnie obliczone i uwzględnione przy podejmowaniu decyzji o jej kontynuowaniu.
Założenie 4: Społeczne koszty związane z każdą działalnością, produktem lub usługą powinny być przerzucane na konsumenta.
Założenie 5: Instytucje biznesowe, jako obywatele, mają obowiązek angażować się w określone problemy społeczne, które wykraczają poza ich normalne obszary działania.
Obszary, w których przedsiębiorstwa mogą angażować się w ochronę i poprawę dobrobytu społeczeństwa, są liczne i różnorodne. Do najbardziej nagłośnionych należą sprawy miejskie, sprawy konsumenckie, sprawy środowiskowe i praktyki zatrudnienia. Chociaż wiele firm angażuje się w działania społecznie odpowiedzialne, nadal toczą się liczne kontrowersje co do konieczności i zasadności takiego zaangażowania. Istnieje wiele argumentów za i przeciw podejmowaniu przez firmy działań społecznie odpowiedzialnych. Najbardziej znanym argumentem przemawiającym za tego typu działaniami przez firmy jest to, że ponieważ biznes jest podzbiorem społeczeństwa i wywiera na nie znaczący wpływ, ma on obowiązek przyczyniania się do jego rozwoju. Skoro społeczeństwo nie wymaga od żadnego ze swoich członków ani więcej, ani mniej, dlaczego biznes miałby być zwolniony z takiej odpowiedzialności? Ponadto rentowność i wzrost gospodarczy idą w parze z odpowiedzialnym traktowaniem pracowników, klientów i społeczności. Jednak badania nie wykazały wyraźnego związku między społeczną odpowiedzialnością biznesu a rentownością. Jeden z bardziej znanych argumentów przeciwko takim działaniom wysunął wybitny ekonomista Milton Friedman. Friedman twierdzi, że jednoczesne obciążanie menedżerów przedsiębiorstw odpowiedzialnością przed właścicielami przedsiębiorstw za osiąganie celów zysku i przed społeczeństwem za zwiększanie dobrobytu społecznego stanowi konflikt interesów, który może doprowadzić do upadku biznesu. Według Friedmana, ten upadek niemal na pewno nastąpi, jeśli firmy będą stale zmuszane do społecznie odpowiedzialnych zachowań, które stoją w bezpośredniej sprzeczności z prywatnymi celami organizacji. Argumentuje on również, że wymaganie od menedżerów firm realizacji celów społecznie odpowiedzialnych może być nieetyczne, ponieważ wymaga od nich wydawania pieniędzy, które w rzeczywistości należą do innych osób. Niezależnie od tego, jaki argument lub kombinację argumentów poszczególni menedżerowie mogą popierać, generalnie powinni oni podejmować skoordynowane wysiłki w celu wykonywania wszystkich prawnie wymaganych działań społecznie odpowiedzialnych, rozważać dobrowolne podejmowanie działań społecznie odpowiedzialnych wykraczających poza te prawnie wymagane oraz informować wszystkie zainteresowane osoby o stopniu, w jakim ich organizacja zaangażuje się w realizację działań społecznie odpowiedzialnych. Prawo federalne wymaga, aby firmy podejmowały określone działania społecznie odpowiedzialne. W rzeczywistości utworzono i utrzymuje się kilka agencji rządowych, których zadaniem jest opracowywanie takich przepisów dotyczących biznesu i dbanie o ich przestrzeganie. Agencja Ochrony Środowiska (EPA) rzeczywiście ma prawo wymagać od firm przestrzegania określonych norm społecznie odpowiedzialnych środowiskowo. Przestrzeganie ustawowych zasad społecznej odpowiedzialności stanowi minimalny standard społecznej odpowiedzialności, jaki muszą osiągnąć liderzy biznesu. Menedżerowie muszą jednak zadać sobie pytanie, jak daleko poza minimum powinni się posunąć - to trudne i skomplikowane pytanie, które wiąże się z oceną pozytywnych i negatywnych skutków prowadzenia działań społecznie odpowiedzialnych. Powinny być podejmowane tylko te działania, które przyczyniają się do sukcesu firmy, a jednocześnie do dobrobytu społeczeństwa. Wrażliwość społeczna. Wrażliwość społeczna to stopień skuteczności i efektywności organizacji w realizacji jej obowiązków społecznych. Im wyższy stopień skuteczności i efektywności, tym bardziej organizacja jest społecznie wrażliwa. Organizacja społecznie wrażliwa, która jest zarówno skuteczna, jak i efektywna, wypełnia swoje obowiązki społeczne bez marnowania zasobów organizacyjnych. Określenie, jakie obowiązki społeczne organizacja powinna realizować, a następnie decyzja, jak je realizować, to prawdopodobnie dwa najważniejsze aspekty decyzyjne utrzymania wysokiego poziomu wrażliwości społecznej w organizacji. Oznacza to, że menedżerowie muszą zdecydować, czy ich organizacja powinna podejmować działania samodzielnie, czy też skorzystać z pomocy osób z zewnątrz, posiadających większą wiedzę w tym obszarze. Oprócz podejmowania decyzji, różne podejścia do wypełniania zobowiązań społecznych są kolejnym czynnikiem determinującym poziom społecznej odpowiedzialności organizacji. Pożądane i społecznie odpowiedzialne podejście do wypełniania zobowiązań społecznych obejmuje następujące elementy:

•  Włączanie celów społecznych do procesu planowania rocznego
•  Poszukiwanie porównawczych norm branżowych dla programów społecznych
•  Przedstawianie członkom organizacji, zarządowi i akcjonariuszom raportów na temat postępów w zakresie społecznej odpowiedzialności
•  Eksperymentowanie z różnymi podejściami do pomiaru efektywności społecznej
•  Próba pomiaru kosztów programów społecznych, a także zwrotu z inwestycji w programy społeczne

S. Prakash Sethi przedstawia trzy podejścia zarządcze do wypełniania zobowiązań społecznych: (1) podejście oparte na społecznym zobowiązaniu, (2) podejście oparte na społecznej odpowiedzialności i (3) podejście oparte na społecznej odpowiedzialności. Każde z trzech podejść Sethiego zawiera zachowania, które odzwierciedlają nieco inne podejście do firm realizujących działania społecznie odpowiedzialne. Na przykład podejście oparte na społecznym zobowiązaniu zakłada, że przedsiębiorstwo ma przede wszystkim cele ekonomiczne, a działania z zakresu społecznej odpowiedzialności ograniczają się głównie do przestrzegania obowiązujących przepisów. Podejście społecznie odpowiedzialne zakłada, że biznes ma zarówno cele ekonomiczne, jak i społeczne. Podejście społecznie odpowiedzialne zakłada, że biznes ma zarówno cele społeczne, jak i ekonomiczne, a także obowiązek przewidywania nadchodzących problemów społecznych i aktywnego działania na rzecz zapobiegania ich wystąpieniu.

Organizacje charakteryzujące się postawami i zachowaniami zgodnymi z podejściem społecznej odpowiedzialności są generalnie bardziej wrażliwe społecznie niż organizacje charakteryzujące się postawami i zachowaniami zgodnymi z podejściem społecznej odpowiedzialności lub podejściem społecznego zobowiązania. Ponadto organizacje charakteryzujące się podejściem społecznej odpowiedzialności osiągają generalnie wyższy poziom społecznej odpowiedzialności niż organizacje charakteryzujące się podejściem społecznego zobowiązania. W miarę przechodzenia od podejścia społecznego zobowiązania do podejścia społecznej odpowiedzialności, zarządzanie staje się bardziej proaktywne. Proaktywni menedżerowie będą podejmować działania, które są rozsądne z biznesowego punktu widzenia, aby zmniejszyć odpowiedzialność, niezależnie od tego, czy działanie jest wymagane przez prawo, czy nie.

Obszary pomiaru. Aby zachować spójność, można przeprowadzać pomiary postępów organizacji w osiąganiu celów społecznej odpowiedzialności. Konkretne obszary, w których poszczególne firmy faktycznie przeprowadzają takie pomiary, różnią się oczywiście w zależności od konkretnych celów firm. Wszystkie firmy powinny jednak prawdopodobnie przeprowadzać takie pomiary w co najmniej czterech następujących głównych obszarach:

1. Funkcja ekonomiczna: Ten pomiar daje pewne wskazówki na temat wkładu ekonomicznego organizacji w społeczeństwo.
2. Jakość życia: Pomiar jakości życia powinien koncentrować się na tym, czy organizacja poprawia, czy pogarsza ogólną jakość życia w społeczeństwie.
3. Inwestycje społeczne: Pomiar inwestycji społecznych dotyczy stopnia, w jakim organizacja inwestuje zarówno pieniądze, jak i zasoby ludzkie w rozwiązywanie problemów społecznych społeczności.
4. Rozwiązywanie problemów: Pomiar rozwiązywania problemów powinien koncentrować się na stopniu, w jakim organizacja radzi sobie z problemami społecznymi.

Audyt społeczny: Raport z postępów. Audyt społeczny to proces pomiaru społecznej odpowiedzialności w celu oceny wyników organizacji w tym obszarze. Podstawowe kroki w przeprowadzaniu audytu społecznego to monitorowanie, mierzenie i ocena wszystkich aspektów społecznej odpowiedzialności organizacji. Prawdopodobnie żadna z dwóch organizacji nie przeprowadza i nie prezentuje wyników audytu społecznego w dokładnie taki sam sposób. Audyt społeczny to proces pomiaru społecznie odpowiedzialnych działań organizacji. Monitoruje, mierzy i ocenia społecznie odpowiedzialne wyniki. Menedżerowie we współczesnym świecie biznesu muszą coraz częściej zdawać sobie sprawę z dwóch odrębnych, ale powiązanych ze sobą kwestii - etyki biznesu i społecznej odpowiedzialności.

Systemy komputerowe składają się częściowo ze sprzętu, który kontroluje ogólną aktywność komputera. Aby jednak sprzęt mógł działać, musi posiadać niezbędne instrukcje. Instrukcje te są dostarczane przez oprogramowanie. Istnieją różne rodzaje oprogramowania, z których każdy służy określonemu celowi. Niektóre programy są niezbędne do działania komputera. Inne umożliwiają komputerowi wykonywanie określonych zadań. Jeszcze inne służą wyłącznie celom rozrywkowym.

OPROGRAMOWANIE SYSTEMU OPERACYJNEGO

Oprogramowanie systemu operacyjnego umożliwia komputerowi wykonywanie podstawowych funkcji operacyjnych. System operacyjny dysków (DOS) to jeden z wcześniejszych typów oprogramowania systemowego używanego w komputerach zgodnych z IBM. Polecenia są wpisywane w wierszu poleceń, aby nakazać komputerowi wykonywanie jego funkcji. Windows jest obecnie najpopularniejszym systemem operacyjnym. Umożliwia on jednoczesne uruchamianie kilku programów i zapewnia łatwość poruszania się między nimi. Windows NT jest używany w sieciach biznesowych. Po pobraniu i uruchomieniu tego systemu operacyjnego uruchamiane są inne rodzaje oprogramowania w celu wykonania żądanych funkcji. System operacyjny Macintosh (Mac OS) jest przeznaczony do użytku z komputerami Apple, Mac i PowerMac. Jedną z wad Mac OS jest to, że napisano dla niego mniej programów niż dla DOS lub Windows.

OPROGRAMOWANIE APLIKACYJNE

Oprogramowanie aplikacyjne umożliwia wykonywanie określonych zadań, takich jak pisanie listów, obliczanie wzorów, granie w gry czy wykonywanie zadań związanych z DTP.

•  Oprogramowanie do przetwarzania tekstu: Zadania związane z pisaniem, które wcześniej wymagały dużego wysiłku i były wykonywane na maszynach do pisania, można teraz z łatwością wykonać za pomocą oprogramowania do przetwarzania tekstu. Zadania takie jak wpisywanie raportów, listów i tabel, a także scalanie dokumentów, można teraz wykonywać z łatwością. Dokumenty można łatwo edytować i formatować. Poprawki można wprowadzać poprzez usuwanie (wycinanie), wstawianie, przenoszenie (wycinanie i wklejanie) oraz kopiowanie danych. Dokumenty można przechowywać (zapisywać) i otwierać ponownie w celu wprowadzenia poprawek i/lub wydrukowania. Dostępnych jest wiele stylów i rozmiarów czcionek, aby uatrakcyjnić dokument.
•  Oprogramowanie arkusza kalkulacyjnego: Oprogramowanie arkusza kalkulacyjnego umożliwia wykonywanie niemal nieskończonej liczby zadań ilościowych, takich jak budżetowanie, monitorowanie zapasów, sporządzanie raportów finansowych lub manipulowanie liczbami w dowolny sposób, na przykład uśrednianie każdej z dziesięciu miesięcznych sprzedaży działów w okresie sześciu miesięcy. Arkusz kalkulacyjny zawiera komórki, czyli przecięcie wierszy i kolumn. Każda komórka zawiera wartość wprowadzoną przez użytkownika. Komórki zawierają również formuły o wielu możliwościach, takich jak dodawanie, mnożenie, dzielenie, odejmowanie, uśrednianie, a nawet liczenie. Wyjątkową funkcją arkusza kalkulacyjnego jest możliwość automatycznego przeliczania. Na przykład, przygotowując budżet i chcąc zmienić zmienną, taką jak podwyżka wynagrodzenia lub zmiana kwoty raty za samochód, formuły automatycznie przeliczą odpowiednie pozycje i sumy.
•  Oprogramowanie bazodanowe: Baza danych zawiera listę informacji o podobnym formacie i/lub charakterze. Przykładem jest książka telefoniczna, która zawiera imię i nazwisko, adres i numer telefonu dla każdego wpisu. Po zapisaniu w bazie danych informacje można pobrać na kilka sposobów, za pomocą raportów i zapytań. Na przykład wszystkie nazwiska wymienione dla danego numeru kierunkowego można wydrukować i wykorzystać do wysyłki korespondencji komercyjnej na ten obszar.
•  Oprogramowanie do składu komputerowego: Oprogramowanie to pozwala użytkownikowi na przygotowywanie dokumentów przy użyciu zarówno edytorów tekstu, jak i grafiki. Oprogramowanie do składu komputerowego (DTP) wykorzystuje oprogramowanie do edycji tekstu, z jego łatwością wprowadzania i edycji danych, i uzupełnia je o zaawansowane funkcje wizualne zaczerpnięte z oprogramowania graficznego. Na przykład, można wzbogacić wydrukowaną wiadomość praktycznie dowolnym rodzajem ilustracji, takim jak rysunki, obrazy i fotografie.
•  Oprogramowanie do prezentacji: Prelegent może użyć oprogramowania do prezentacji, aby zorganizować pokaz slajdów dla publiczności. Tekst, grafika, dźwięk i filmy mogą być łatwo uwzględnione w prezentacji. Dodatkową funkcją jest możliwość wzbogacenia pokazu slajdów o materiały informacyjne z dwoma do sześciu slajdów wydrukowanych na stronie. Strona może być zorganizowana tak, aby zapewnić miejsce na notatki do wpisywania przez publiczność w trakcie prezentacji. Przykładem jest program PowerPoint. Przygotowanie oprogramowania jest uproszczone dzięki zastosowaniu "e-kreatorów", które prowadzą użytkownika przez proces tworzenia prezentacji. •  Pakiet Office: Pakiet Office łączy w sobie kompletne programy. Typowy pakiet może zawierać edytor tekstu, arkusz kalkulacyjny, bazy danych i oprogramowanie do prezentacji. W zależności od zadań, które należy wykonać, pakiet zapewnia narzędzia umożliwiające tworzenie profesjonalnie wyglądających dokumentów

Każdy program działa niezależnie, jak również z innymi elementami pakietu. Elementy na pasku menu - takie jak Plik, Wstaw i Format - działają podobnie we wszystkich programach pakietu. W ten sposób znajomość jednego programu ułatwia pracę z innymi. Typowym przykładem oprogramowania pakietu biurowego jest poczta wysyłana masowo. Zazwyczaj jest ona adresowana po imieniu do konkretnej osoby, a nie do "użytkownika", a nazwiska i adresy są dostępne w pamięci bazy danych. Połączenie tych nazwisk z literą w edytorze tekstu tworzy list seryjny. Arkusz kalkulacyjny mógł również zostać użyty do dołączenia wykresów i grafów do listu. Po wypełnieniu wszystkie formularze są wstawiane do kopert zaadresowanych za pomocą bazy danych i edytora tekstu.

OPROGRAMOWANIE KOMUNIKACYJNE

Wykorzystując linie telefoniczne i modem komputera, oprogramowanie komunikacyjne umożliwia komunikację z dowolnym miejscem na świecie za pomocą faksu lub poczty elektronicznej. Faks przesyła kopię (tekst, grafikę lub pismo odręczne) znajdującą się na arkuszu papieru do innego komputera lub faksu. Poczta elektroniczna (e-mail) to wiadomość tekstowa. Pozostaje ona w komputerze odbiorcy do momentu jej odebrania. Wiadomość może być przechowywana na komputerze nadawcy lub odbiorcy w celu późniejszego przetworzenia. Załączniki lub pliki można również wysyłać pocztą elektroniczną.

OPROGRAMOWANIE NARZĘDZIOWE

Oprogramowanie narzędziowe służy do diagnozowania problemów z komputerem i ich naprawiania. Głównym rodzajem oprogramowania jest program antywirusowy (lub "chorobowy"). Sprawdza on, czy komputer nie został zainfekowany wirusami, które mogły zostać pobrane z informacji pobranych z Internetu, poczty elektronicznej lub innego dysku. Chociaż niektóre wirusy mogą wyrządzić niewielkie szkody, inne mogą spowodować poważne uszkodzenia plików i/lub systemu operacyjnego komputera. Ważne jest, aby właściciel komputera znalazł program antywirusowy, zainstalował go, używał i stale aktualizował. Nowe wirusy są stale wykrywane, a jedynym sposobem na zapewnienie sobie bezpieczeństwa jest aktualizacja. Niektóre programy antywirusowe umożliwiają łatwą aktualizację poprzez pobieranie nowych plików z Internetu.

OPROGRAMOWANIE EDUKACYJNE

Oprogramowanie edukacyjne, oparte na grach, ma na celu uczynienie nauki zabawą. Podejście stosowane w oprogramowaniu edukacyjnym opiera się na samouczku, w którym uczeń rywalizuje sam ze sobą. Takie oprogramowanie jest atrakcyjne dla osób w każdym wieku, ale szczególnie dla małych dzieci, które mogą uczyć się umiejętności związanych z czytaniem i arytmetyką. Starsze dzieci i dorośli mogą uczyć się lub doskonalić szeroki zakres bardziej zaawansowanych umiejętności.

SPECJALNE USŁUGI ZAKUPU OPROGRAMOWANIA

Niektóre rodzaje oprogramowania są rozdawane za darmo. Inne pozwalają potencjalnemu użytkownikowi wypróbować oprogramowanie przed zakupem. Oprogramowanie freeware jest bezpłatne dla tych, którzy o nie proszą, ale prawa autorskie pozostają przy twórcy. Oprogramowanie należące do domeny publicznej jest bezpłatne dla użytkownika bez żadnych praw autorskich ani innych ograniczeń. Oprogramowanie shareware pozwala potencjalnym nabywcom na wypróbowanie oprogramowania. Użytkownik, któremu się spodoba, może je kupić, dokonując płatności na rzecz twórcy. Twórca z kolei może przesłać nabywcy materiały pomocnicze i informacje.

PODSUMOWANIE

Oprogramowanie jest dla komputerów tak samo ważne, jak oddychanie dla ludzi. Na szczęście dostępna jest niezwykle szeroka gama programów, które umożliwiają stworzenie praktycznie każdego rodzaju produktu komputerowego.

Oświadczenia dotyczące Rachunkowości Zarządczej (SMA) są publikowane (opracowywane, wydawane i wdrażane) w celu odzwierciedlenia oficjalnego stanowiska Instytutu Rachunkowości Zarządczej (IMA), największej i najbardziej znanej organizacji zajmującej się rachunkowością zarządczą na świecie. IMA to organizacja zrzeszająca specjalistów z zakresu rachunkowości, licząca ponad 100 000 członków.

HISTORIA

Jednym z głównych zadań IMA jest prowadzenie i sponsorowanie badań z zakresu rachunkowości zarządczej. W 1969 roku IMA (działająca wówczas pod nazwą "National Association of Accountants" - nazwa została zmieniona z dniem 1 lipca 1991 r. i dalej zwana "IMA") powołała Komitet ds. Praktyk Rachunkowości Zarządczej (MAP), który miał pełnić funkcję głównego komitetu technicznego. Komitet ten był i jest obecnie odpowiedzialny za publikowanie oświadczeń dotyczących rachunkowości zarządczej, które odzwierciedlają poglądy IMA. W skład Komitetu MAP wchodzi dwunastu przedstawicieli mianowanych przez prezesa IMA, reprezentujących rachunkowość korporacyjną i publiczną, a także sektor edukacji. Przedstawiciele ci są powszechnie uznawani za ekspertów w dziedzinie rachunkowości. Wśród byłych członków IMA byli członkowie innych prominentnych grup regulacyjnych ds. rachunkowości, takich jak Rada Standardów Rachunkowości Finansowej (FASB).

CEL

Cel Komitetu MAP w wydawaniu SMA jest zasadniczo dwojaki: (1) wyrażanie oficjalnego stanowiska IMA w kwestiach rachunkowości i sprawozdawczości biznesowej podnoszonych przez inne grupy ustanawiające standardy oraz (2) zapewnianie członkom IMA i szerszej społeczności biznesowej szerokich wskazówek dotyczących koncepcji, zasad i praktyk rachunkowości zarządczej. Jeśli chodzi o pierwszy deklarowany cel, do innych grup ustanawiających standardy należą takie jak Rada Standardów Rachunkowości Finansowej (Financial Accounting Standards Board), Rada Standardów Rachunkowości Rządowej (Governmental Accounting Standards Board), Komitet Międzynarodowych Standardów Rachunkowości (International Accounting Standards Committee) oraz agencje rządowe, takie jak Komisja Papierów Wartościowych i Giełd (Securities and Exchange Commission). Jeśli chodzi o drugi cel, prace Komitetu MAP są postrzegane jako skuteczna metoda podsumowania szerokiego zakresu działań definiujących rachunkowość zarządczą. Niektórzy księgowi uważają, że SMA powinny mieć takie same wysokie uprawnienia, jak ogólnie przyjęte zasady rachunkowości (GAAP) . Do 1999 roku takie uprawnienia nie zostały przyznane. Istnieją pewne przesłanki uzasadniające to stanowisko. Amerykański Instytut Biegłych Rewidentów (AICPA) w Oświadczeniu o Standardach Rachunkowości (SAS) nr 5 zdefiniował te publikacje jako "oświadczenia organów złożonych z biegłych księgowych". Ponadto są one wydawane wyłącznie po "procedurze należytego procesu, w tym szerokiej dystrybucji", a SMA opisują istniejące praktyki, które są "powszechnie akceptowane" (AICPA, 1982). Przydatność autorytatywnych oświadczeń w kierowaniu praktyką rachunkowości zarządczej jest oczywista, biorąc pod uwagę różnorodność branż i praktyk księgowych w obrębie branż. Ponadto środowisko biznesowe staje się coraz bardziej złożone, ponieważ postęp technologiczny sprawia, że praktyki stosowane w przeszłości stają się przestarzałe. Rola zewnętrznego raportowania biznesowego również rośnie. W 1994 r. Specjalny Komitet ds. Sprawozdawczości Finansowej AICPA (czasami nazywany "Komitetem Jenkinsa") zalecił znaczące zmiany w obecnym modelu raportowania finansowego, aby uwzględnić szerszy zakres danych niefinansowych i operacyjnych oraz dane bardziej przyszłościowe lub zorientowane na przyszłość. Rekomendacje Specjalnego Komitetu AICPA odzwierciedlają potrzeby i pragnienia inwestorów i innych użytkowników raportów biznesowych, którzy chcą mieć dostęp do coraz większej ilości informacji, również o charakterze niestandardowym. Uzyskanie danych niefinansowych i predykcyjnych wymaga dostępu do danych, które wcześniej nie były ujawniane lub były zastrzeżone i tradycyjnie wykorzystywane przez księgowych zarządczych w ich firmach. W związku z tym IMA, poprzez mechanizm ogłaszania SMA, może być w dobrej pozycji, aby przedstawić sugestie w tych obszarach dotyczące zalecanego zwiększenia ujawniania informacji. Podczas gdy inwestorzy i inne podmioty dążą do uzyskania większej ilości i różnych rodzajów informacji biznesowych, firmy odpowiedzialne za raportowanie dbają o ochronę informacji, których ujawnienie może wpłynąć na ich pozycję konkurencyjną. W wielu przypadkach potrzebne są rekomendacje dotyczące kontroli tego, jakie informacje powinny być ujawniane. Kwestia ta prawdopodobnie zostanie rozwiązana przez konwergencję kilku profesjonalnych grup księgowych. Jeśli organizacje księgowe, poprzez ogłoszenie SMA lub inne środki, nie będą w stanie osiągnąć satysfakcjonującego rozwiązania w sprawie żądań zwiększenia ujawniania informacji, system sądowniczy może ostatecznie być zmuszony do ustalenia tych granic.

PROCES

Przy ogłaszaniu oświadczeń, komitet MAP korzysta z "Podkomisji ds. Ogłaszania SMA". Zasadniczo każdy członek podkomisji nadzoruje proces ogłaszania konkretnego SMA. Po jego sporządzeniu, każde oświadczenie poddawane jest rygorystycznej procedurze weryfikacji, w ramach której o opinie proponowani są inni przedstawiciele branży księgowej w formie dwóch paneli doradczych. Jeden panel składa się z reprezentatywnej grupy prezesów oddziałów IMA lub innych przedstawicieli poszczególnych oddziałów. (IMA ma ponad 400 lokalnych oddziałów zorganizowanych geograficznie w miastach w całej Ameryce). Drugi panel składa się z przedstawicieli nominowanych z innych organizacji księgowych lub powiązanych z księgowością, w tym Amerykańskiego Instytutu Biegłych Rewidentów (American Institute of Certified Public Accountants), Instytutu Dyrektorów Finansowych (Financial Executives Institute), Amerykańskiego Stowarzyszenia Księgowych (American Accounting Association) i Stowarzyszenia Księgowych Zarządczych Kanady (Society of Management Accountants of Canada). Po przeanalizowaniu uwag obu paneli doradczych przez podkomisję i wprowadzeniu odpowiednich modyfikacji do projektu, proponowany projekt SMA jest przedkładany Komitetowi MAP do zatwierdzenia. Komitet podejmie następnie jedną z trzech możliwych czynności: (1) zatwierdzi projekt zgodnie z zaleceniami, (2) dokona dalszej modyfikacji, a następnie zatwierdzi projekt, lub (3) zwróci projekt podkomisji w celu dalszego opracowania. SMA są publikowane dopiero po zakończeniu procesu przeglądu i ostatecznym zatwierdzeniu, wymagającym większości dwóch trzecich głosów Komitetu ds. Praktyk Rachunkowości Zarządczej IMA.

TREŚĆ

Podkomisja SMA kieruje się ramami rachunkowości zarządczej, które uwzględniają pięć szerokich kategorii: (1) cele, (2) terminologię, (3) koncepcje, (4) praktyki i techniki oraz (5) zarządzanie działalnością rachunkową. Wszystkie SMA są klasyfikowane i numerowane na podstawie tych pięcioelementowych ram. Na przykład SMA nr 1A jest uwzględniona w klasyfikacji celów. Daty publikacji podano w nawiasach po każdym tytule. Oprócz przestrzegania pięcioelementowego modelu, podejście IMA do treści przyszłych SMA, podobnie jak w przypadku poprzednich sprawozdań, jest wyraźnie oparte na definicji rachunkowości zarządczej Komitetu MAP (Institute of Management Accountants, 1981) i w pełni z nią zgodne:

Rachunkowość zarządcza to proces identyfikacji, pomiaru, akumulacji, analizy, sporządzania, interpretacji i przekazywania informacji finansowych wykorzystywanych przez kierownictwo do planowania, oceny i kontroli w organizacji oraz do zapewnienia właściwego wykorzystania i rozliczania jej zasobów. Rachunkowość zarządcza obejmuje również sporządzanie sprawozdań finansowych dla grup niebędących członkami kierownictwa, takich jak akcjonariusze, wierzyciele, organy regulacyjne i organy podatkowe. Większość wydanych Oświadczeń z Rachunkowości Zarządczej jest pisana z myślą o osobach zajmujących się rachunkowością. Ta perspektywa jest zgodna z faktem, że największa liczba wydanych dotychczas sprawozdań dotyczyła kategorii "Praktyki i Techniki". Jest to również zgodne z deklarowanym celem SMA, którym jest zapewnienie dogłębnego zrozumienia przedmiotu rachunkowości zarządczej, umożliwiającego praktykowi wdrożenie koncepcji i technik. Często zastosowanie informacji zawartych w SMA ilustrują badania firm, które wdrożyły te techniki. Treść wydanych Oświadczeń dotyczących Rachunkowości Zarządczej obejmuje zarówno zagadnienia fundamentalne, takie jak SMA nr 1A, "Definicja Rachunkowości Zarządczej", jak i bardzo szczegółowe techniki rachunkowości, takie jak SMA nr 4FF (1999) "Wdrażanie Rachunkowości Docelowej". Poniższa lista zawiera wszystkie wydane do tej pory Oświadczenia. [Oświadczenia oznaczone * są obecnie, od 1999 r., poddawane przeglądowi w celu weryfikacji].

1. Cele

1A* "Definicja rachunkowości zarządczej" (1981)
1B* "Cele rachunkowości zarządczej" (1982)
1C "Standardy etycznego postępowania dla osób zajmujących się rachunkowością zarządczą i zarządzaniem finansami" (1997)
1D* "Wspólny zasób wiedzy księgowych zarządczych" (1986)
1E* "Kształcenie dla kariery w rachunkowości zarządczej" (1987)
2. Terminologia
2A "Słownik rachunkowości zarządczej" (1990)
4. Praktyki i techniki
4A "Koszt kapitału" (1984)
4B "Alokacja kosztów usług i administracji" (1985)
4C "Definicja i pomiar bezpośrednich kosztów pracy" (1985)
4D "Podmiot mierzący Wydajność" (1986)
4E "Definicja i pomiar bezpośrednich kosztów materiałowych" (1986)
4F "Alokacja kosztów systemów informatycznych" (1986)
4G "Rachunkowość pośrednich kosztów produkcji" (1987)
4H "Wykorzystanie kosztu kapitału" (1988)
4I "Zarządzanie kosztami transportu towarowego" (1989)
4J "Rachunkowość środków trwałych" (1989)
4K "Zarządzanie kosztami magazynowania" (1989)
4L "Kontrola środków trwałych" (1990)
4M "Zrozumienie instrumentów finansowych" (1990)
4N "Zarządzanie kapitałem obrotowym: zasoby gotówkowe" (1990)
4O "Klasyfikacja księgowa zajmowania nieruchomości" Koszty" (1991)
4P "Zarządzanie kosztami w logistyce" (1992)
4Q "Wykorzystanie i kontrola instrumentów finansowych przez przedsiębiorstwa międzynarodowe" (1992)
4R "Zarządzanie poprawą jakości" (1993)
4S "Rachunkowość wewnętrzna i klasyfikacja kosztów zarządzania ryzykiem" (1993)
4T "Wdrażanie rachunku kosztów działań" (1993)
4U "Opracowywanie kompleksowych wskaźników efektywności" (1995)
4V "Skuteczna analiza porównawcza" (1995)
4W "Wdrażanie strategii ochrony środowiska w przedsiębiorstwach" (1995)
4X "Analiza łańcucha wartości w celu oceny przewagi konkurencyjnej" (1996)
4Y "Pomiar kosztu zdolności produkcyjnej" (1996)
4Z "Narzędzia i Techniki rachunkowości środowiskowej w podejmowaniu decyzji biznesowych (1996)
4AA "Pomiar i zarządzanie tworzeniem wartości dla akcjonariuszy" (1997)
4BB "Klasyfikacja księgowa kosztów punktów pracy" (1997)
4CC "Wdrażanie zarządzania opartego na działaniach: unikanie pułapek" (1998)
4DD "Narzędzia i techniki wdrażania zintegrowanych systemów zarządzania wydajnością" (1998)
4EE "Narzędzia i techniki wdrażania ABC/ABM" (1998)
4FF "Wdrażanie kalkulacji kosztów docelowych" (1999)
4GG "Narzędzia i techniki wdrażania kalkulacji kosztów docelowych" (1998)
5. Zarządzanie działalnością księgową
5A "Ocena skuteczności kontrolingu" (1990)
5B "Podstawy raportowania informacji do Menedżerowie" (1992)
5C "Zarządzanie zespołami międzyfunkcyjnymi" (1994)
5D "Rozwój kompleksowej analizy konkurencji" (1996)
5E "Przeprojektowanie funkcji finansowej" (1997)

Procedury analityczne stały się coraz ważniejsze dla firm audytorskich i są obecnie uważane za integralną część procesu audytu. Znaczenie procedur analitycznych jest udowodnione przez fakt, że Auditing Standards Board, rada, która ustala standardy przeprowadzania audytów sprawozdań finansowych, wymagała, aby procedury analityczne były wykonywane podczas wszystkich audytów sprawozdań finansowych. Auditing Standards Board uczyniła to poprzez wydanie Statement on Auditing Standards (SAS) No. 56 w 1988 r., które wymaga, aby procedury analityczne były stosowane przez audytorów podczas planowania audytu, a także podczas ostatecznego przeglądu sprawozdań finansowych. Ponadto SAS No. 56 zachęca audytorów do stosowania procedur analitycznych jako jednej z procedur, których używają do gromadzenia dowodów związanych z saldami kont (określanych w audycie jako test merytoryczny). Celem tego artykułu jest zapewnienie czytelnikowi ogólnego zrozumienia procedur analitycznych i opisanie procesu, którego audytorzy używają przy stosowaniu procedur analitycznych. Norma SAS nr 56 opisuje procedury analityczne jako "ocenę informacji finansowych dokonaną poprzez badanie prawdopodobnych powiązań między danymi finansowymi i niefinansowymi" (AICPA, 1998). Badacze rachunkowości pomogli wyjaśnić proces, którego audytorzy używają do wykonywania procedur analitycznych, opracowując modele opisujące różne etapy procesu. Jeden z takich modeli opracowanych przez Hirsta i Koonce′a (1996) opisuje wykonywanie procedur analitycznych jako składające się z pięciu komponentów: rozwoju oczekiwań, generowania wyjaśnień, wyszukiwania informacji i oceny wyjaśnień, podejmowania decyzji i dokumentowania. Ze względu na znaczenie każdego z tych pięciu komponentów dla zrozumienia procesu procedur analitycznych, każdy z nich opisano bardziej szczegółowo. Pierwszym krokiem w procesie procedur analitycznych jest opracowanie oczekiwanego salda konta. Norma SAS nr 56 i podręczniki audytu dostarczają pewnych wskazówek co do źródeł informacji, których audytor może użyć do opracowania tych oczekiwań. Przykłady takich źródeł obejmują:

•  Informacje finansowe z porównywalnych okresów poprzednich skorygowane o wszelkie zmiany, które mogą wpłynąć na salda bieżącego okresu. Na przykład oczekiwanie przychodów ze sprzedaży w bieżącym roku może być oparte na sprzedaży z poprzedniego roku, skorygowanej o takie czynniki, jak wzrosty cen lub znane dodanie lub utrata głównych klientów.
•  Oczekiwane wyniki oparte na budżetach lub prognozach przygotowanych przez klienta lub projekcjach oczekiwanych wyników przygotowanych przez audytora z okresów przejściowych lub poprzednich porównywalnych okresów.
•  Dostępne informacje z branży firmy. Na przykład zmiany w przychodach ze sprzedaży lub procentach marży brutto mogą być oparte na dostępnych danych ze statystyk branżowych.
•  Informacje niefinansowe. Na przykład przychody ze sprzedaży klienta z branży hotelarskiej mogą być oparte na dostępnych danych dotyczących wskaźników obłożenia pokoi.

Po opracowaniu przez audytora oczekiwania co do określonego salda konta (np. przychodów ze sprzedaży), następnym krokiem w procesie procedur analitycznych jest porównanie oczekiwanego salda z rzeczywistym saldem. Jeśli nie ma znaczącej różnicy (określanej przez audytorów jako istotna różnica) między oczekiwanym a rzeczywistym saldem, wniosek ten dostarcza dowodów audytu na poparcie badanego salda konta. Jeśli jednak istnieje istotna różnica między oczekiwanym a rzeczywistym saldem, audytor zbada tę różnicę dalej. W tym momencie audytor opracuje wyjaśnienie różnicy. Hirst i Koonce (1996) przeprowadzili wywiady z audytorami z każdej z sześciu największych firm księgowych i odkryli, że źródło wyjaśnienia zwykle zależy od tego, jakie rodzaje procedur analitycznych są wykonywane. Jeśli procedury analityczne są wykonywane w fazie planowania audytu, audytor zazwyczaj pyta klienta o powód nieoczekiwanej różnicy. Jeśli jednak procedury analityczne są wykonywane jako test merytoryczny (metoda uzyskiwania dowodów potwierdzających) lub w fazie ostatecznego przeglądu audytu, oprócz pytania klienta, audytorzy często generują własne wyjaśnienie lub proszą innych członków zespołu audytorskiego o wyjaśnienie. Podczas opracowywania wyjaśnienia nieoczekiwanej zmiany sald kont audytor bierze pod uwagę zarówno wyjaśnienia błędów, jak i niebłędów. Wyjaśnienia niebędące błędami są czasami nazywane wyjaśnieniami środowiskowymi, ponieważ odnoszą się do zmian w środowisku biznesowym, w którym działa klient. Na przykład wyjaśnienie środowiskowe nieoczekiwanego spadku zysku brutto (przychody ze sprzedaży pomniejszone o koszty sprzedaży) może polegać na tym, że klient stawia czoła rosnącej konkurencji zagranicznej i został zmuszony do obniżenia cen sprzedaży. Z drugiej strony wyjaśnieniem błędu może być to, że klient nie odnotował zyskownej sprzedaży dużemu klientowi. Jeśli błąd ten jest niezamierzony, audytorzy nazywają go "błędem". Jednak jeśli błąd ten był zamierzony (tj. klient celowo nie odnotował sprzedaży), audytorzy nazywają go "oszustwem". Audytorzy są znacznie bardziej zaniepokojeni błędami i oszustwami niż zmianami wynikającymi z czynników środowiskowych. W rzeczywistości audytorzy są najbardziej zaniepokojeni oszustwami, ponieważ budzą one wątpliwości co do uczciwości klienta, a także procesu rejestrowania transakcji wpływających na salda innych kont. Gdy audytor ma potencjalne wyjaśnienie, czy to wygenerowane samodzielnie, czy uzyskane od klienta, następnym krokiem w procesie procedur analitycznych jest poszukiwanie informacji, które można wykorzystać do oceny adekwatności wyjaśnienia. Podobnie jak w fazie generowania wyjaśnień w procesie, zakres poszukiwania informacji i oceny wyjaśnień zależy od rodzaju wykonywanych procedur analitycznych. Hirst i Koonce (1996) odkryli, że podczas fazy planowania procedur analitycznych audytorzy wykonują niewiele, jeśli w ogóle, dalszych prac w celu oceny wyjaśnienia. Zamiast tego, zgodnie z SAS nr 56, audytorzy zazwyczaj stosują procedury analityczne na etapie planowania, aby lepiej zrozumieć działalność klienta i opracować plan audytu dla zlecenia. Na przykład, jeśli procedury analityczne przeprowadzone na zapasach podczas planowania audytu wskazały, że saldo zapasów było wyższe niż oczekiwano, audytor najprawdopodobniej dostosuje plan audytu, zwiększając liczbę testów audytowych wykonanych na zapasach lub przydzielając bardziej doświadczony personel do audytu zapasów. Tak więc, jeśli wystąpił błąd lub oszustwo w inwentaryzacji, zmieniony plan audytu w celu uzyskania dowodów potwierdzających doprowadzi do wykrycia błędu lub oszustwa. Jeśli procedury analityczne są wykonywane jako test merytoryczny, audytor będzie musiał zebrać informacje, aby ocenić rozważane wyjaśnienie, ponieważ głównym celem procedur analitycznych merytorycznych jest dostarczenie dowodów co do ważności salda konta. Rodzaj i ilość potwierdzenia wyjaśnienia będzie się różnić w zależności od czynników, takich jak wielkość nieoczekiwanej różnicy, znaczenie różnicy dla całościowych sprawozdań finansowych oraz ryzyka (np. kontroli wewnętrznej i inherentne) związane z dotkniętym saldem konta. Wraz ze wzrostem któregokolwiek z tych czynników, wiarygodność informacji uzyskanych na poparcie wyjaśnienia również powinna wzrosnąć. SAS nr 56 zawiera wskazówki dla audytorów w zakresie oceny wiarygodności danych. Niektóre z czynników, które audytorzy powinni wziąć pod uwagę, obejmują:

•  Dane uzyskane z niezależnych źródeł spoza jednostki są bardziej wiarygodne niż dane uzyskane ze źródeł wewnątrz jednostki.
•  Jeśli dane pochodzą z jednostki, dane uzyskane ze źródeł niezależnych od kwoty podlegającej audytowi są bardziej wiarygodne.
•  Dane opracowane w ramach systemu z odpowiednimi kontrolami są bardziej wiarygodne niż dane z systemu ze słabymi kontrolami.

Po zebraniu przez audytora informacji w celu oceny wyjaśnienia procedur analitycznych, kwestią profesjonalnej oceny jest ustalenie, czy dowody odpowiednio potwierdzają wyjaśnienie. Jest to jeden z najważniejszych kroków procesu procedur analitycznych i jest określany jako faza decyzyjna procesu. Czynniki, które audytor powinien wziąć pod uwagę przy ocenie akceptowalności wyjaśnienia, obejmują istotność nieoczekiwanej różnicy, wiarygodność dowodów uzyskanych w celu wsparcia wyjaśnienia oraz to, czy wyjaśnienie jest wystarczające do wyjaśnienia istotnej (znaczącej) części nieoczekiwanej różnicy. Jeśli po ocenie dowodów audytor stwierdzi, że rozważane wyjaśnienie nie wyjaśnia odpowiednio nieoczekiwanej różnicy, powinien powrócić do fazy "generowania wyjaśnień" procesu. Jeśli audytor uważa, że uzyskane dowody audytu odpowiednio potwierdzają wyjaśnienie, może przejść do ostatniego etapu procesu, którym jest "dokumentacja". Podczas gdy zakres pisemnej dokumentacji będzie się różnić w zależności od istotności nieoczekiwanej różnicy, dokumenty robocze audytu będą zazwyczaj zawierać pisemny opis istotnych nieoczekiwanych różnic, wyjaśnienie różnicy, dowody potwierdzające wyjaśnienie oraz osąd audytora co do adekwatności wyjaśnienia. Celem tego artykułu było dostarczenie czytelnikowi podstawowej wiedzy na temat procedur analitycznych. Ograniczenia miejsca uniemożliwiają jednak omówienie bardziej szczegółowo niektórych zawiłości związanych z procedurami analitycznymi. Dlatego też zainteresowany czytelnik powinien zapoznać się z Oświadczeniem w sprawie standardów audytu nr 56 (AICPA, 1988) lub z Montgomery′s Auditing w celu uzyskania bardziej szczegółowej dyskusji. Ponadto, chociaż w tym artykule skupiono się na stosowaniu procedur analitycznych podczas audytów sprawozdań finansowych, części procedur analitycznych mogą być również pomocne zarówno dla kierownictwa, jak i inwestorów. Na przykład menedżerowie firmy mogą opracować pewne kluczowe wskaźniki i statystyki, które można wykorzystać do monitorowania postępów firmy. Na przykład menedżer może wykorzystać dane, takie jak liczba nowych klientów, liczba skarg klientów i inne wskaźniki satysfakcji klienta, aby monitorować przychody ze sprzedaży i rentowność firmy. Inwestor może również wykorzystać procedury analityczne do oceny swojego portfela inwestycyjnego. Na przykład inwestor może spróbować prognozować przyszłą sprzedaż firmy na podstawie wiedzy na temat branży, w której działa firma, oraz wcześniejszej historii sprzedaży firmy. Prognoza sprzedaży może następnie zostać wykorzystana do opracowania prognozy zysków dla tej firmy, co jest kluczowym elementem w podejmowaniu decyzji inwestycyjnej. Tak więc, chociaż procedury analityczne są integralną częścią procesu audytu, mogą być również przydatnym narzędziem dla menedżerów i inwestorów.

Koncepcja karier obejmuje opisy stanowisk, zawodów lub powołań, a także schematy pracy i czynności związanych z pracą, które rozwijają się w ciągu całego życia. Kariera jest zdefiniowana w Merriam-Webster Collegiate Dictionary (1999) jako "pole lub dążenie do kolejnych postępowych osiągnięć, szczególnie w życiu publicznym, zawodowym lub biznesowym". Percepcja kariery ma różne konotacje. "Kariera" może być "pracą". Praca, ponownie zgodnie z definicją w Merriam-Webster Collegiate Dictionary (1999), to "regularne, płatne stanowisko; coś, co trzeba zrobić: zadanie". Pracą może być zmywanie naczyń lub pisanie raportów. W innych pracach praca jest zadaniem. Zawód, ponownie zgodnie z definicją w Merriam-Webster Collegiate Dictionary (1999), to "działalność, w którą się angażuje; główny zawód w życiu: powołanie." Zajęcie może oznaczać praktykowanie prawa, nauczanie w szkole itd. Innymi słowy, zajęcie jest powołaniem. Kariery to wzorce pracy i czynności związanych z pracą, które rozwijają się w ciągu całego życia. Posiadanie kilku karier w ciągu całego życia nie jest niczym niezwykłym. Można szkolić się na nauczyciela biznesu - satysfakcjonujące zajęcie (powołanie) przez lata. Następnie można zrezygnować z nauczania i szkolić się na doradcę finansowego (drugie powołanie). Ponadto powszechne jest posiadanie więcej niż jednej pracy w ramach kariery. Nauczyciel biznesu może zacząć uczyć ogólnych przedmiotów biznesowych w szkole średniej (pierwsza praca), a następnie przejść do nauczania przedmiotów biznesowych na poziomie szkoły średniej (inna praca). Podczas nauczania przedmiotów biznesowych na poziomie szkoły średniej ta sama osoba może nadzorować publikację rocznika szkoły (nadal w ramach kariery w dziedzinie edukacji).

WYBÓR KARIERY

Aby odnieść sukces w zawodzie, najpierw należy zdobyć wiedzę na temat wyboru kariery, a następnie zdobyć wykształcenie potrzebne do rozwoju tej kariery i pracy (prac) wykonywanej w ramach tej kariery. Test osobowości Myers-Briggs, dostępny w biurach zatrudnienia, w centrach kariery/uczelni lub w Internecie, może być pierwszym krokiem w wyborze kariery. Test został opracowany na podstawie prac Karla Junga przez Katherine Briggs i jej córkę Isabel Briggs Myers, aby określić, czy ktoś jest przede wszystkim ekstrawertykiem czy introwertykiem, zmysłowym czy intuicyjnym, myślącym czy odczuwającym, oceniającym czy percepującym. Łącząc te cechy, utworzyli szesnaście odrębnych typów osobowości, znanych jako typy osobowości Myers-Briggs. Zrozumienie własnych i cudzych typów osobowości może pomóc w znalezieniu "idealnej" pracy i ułatwić zarządzanie relacjami osobistymi i zawodowymi. Oprócz testu osobowości Myers-Briggs, osoba wybierająca karierę powinna wziąć pod uwagę następujące kwestie:

1. Umiejętności, które obecnie posiadasz i musisz zdobyć
2. Wykształcenie, które posiadasz i będziesz potrzebować
3. Wynagrodzenie, które zaakceptujesz
4. Warunki pracy, w których będziesz się dobrze czuł
5. Preferowany harmonogram pracy (zmiana dzienna lub nocna, praca w niepełnym lub pełnym wymiarze godzin itd.)

Każda osoba poszukująca stanowiska - niezależnie od tego, czy jest to pierwsza praca, czy kolejny szczebel kariery - musi wykonać następujące kroki.

Dowiedz się, które prace są dla Ciebie. Informacje z testu osobowości Myers-Briggs dadzą Ci pojęcie o Twoich umiejętnościach i zainteresowaniach. Nie jest to jednak jedyne źródło informacji do określenia "idealnej" pracy. Biblioteki szkolne lub publiczne, doradcy zawodowi i agencje zatrudnienia mają dostęp do informacji i testów, które pomagają znaleźć "idealną" pracę.

Przygotuj nieskazitelne CV. Przedstawiciele handlowi wiedzą, że podczas rozmowy z potencjalnym klientem, przedstawienie swojego produktu w jak najbardziej korzystny sposób zwiększa szanse na sprzedaż. Te same zasady obowiązują podczas poszukiwania pracy. Sprzedajesz siebie w dużej mierze na podstawie swojego CV - wykształcenia, doświadczenia, umiejętności i talentów, które mają zastosowanie w ich firmie lub organizacji. Istnieją dwa główne formaty CV. Jednym z nich jest tradycyjny format papierowy. Drugim jest "format gotowy do skanowania", co oznacza, że CV jest gotowe do opublikowania w Internecie, rozpowszechnienia pocztą elektroniczną lub przesłania do pracodawców za pomocą skanowalnych baz danych. Ponieważ program komputerowy prawdopodobnie najpierw przeczyta Twoje CV, musisz upewnić się, że w CV znajduje się akapit ze słowami kluczowymi. Słowa kluczowe to kluczowe słowa, które dopasowują Cię do wymaganych kwalifikacji zawodowych. Na przykład, jeśli ubiegasz się o pracę jako programista, akapit ze słowami kluczowymi może wyglądać tak

Słowa kluczowe: Programista, Unix, C, C++Cobol, Java, Inżynier systemów i Solaris

Słowa kluczowe są kluczowe, jeśli pracodawca ma oprogramowanie do śledzenia CV. Upewnij się, że pasują do stanowisk, o które się ubiegasz. Ważne jest również, aby Twoje doświadczenie i wykształcenie odpowiadały stanowisku, o które się ubiegasz. Twoje CV i list motywacyjny to pierwsze dokumenty, które potencjalny pracodawca lub system śledzenia CV widzi lub skanuje. Nawet jeśli firma ma oprogramowanie do śledzenia CV, kiedy Twoje CV pojawi się w wyszukiwarce, przeczyta je specjalista ds. zasobów ludzkich. Musisz stworzyć to najważniejsze, doskonałe pierwsze wrażenie.

Szukaj pracy. Zdobywaj wiedzę na temat różnych wyborów kariery. Poniżej znajduje się lista najpopularniejszych karier w XXI wieku. (1) zawody związane z transportem lotniczym, (2) inżynieria i technicy inżynierii, (3) architekci i geodeci, (4) badania komputerowe, matematyczne i operacyjne, (5) naukowcy i technicy naukowi, (6) prawnicy, (7) socjologowie, (8) pracownicy socjalni i rekreacyjni, (9) nauczyciele i instruktorzy, doradcy i bibliotekarze, (10) diagności medyczni, (11) ocena i leczenie zdrowia, (12) technolodzy i technicy medyczni, (13) związane z komunikacją, (14) sztuki wizualne i projektowanie, (15) sztuki widowiskowe. Określ, jakie wykształcenie jest potrzebne. Zbadaj niezbędne kwalifikacje. Użyj Internetu, aby rozpocząć gromadzenie faktów na temat konkretnej kariery. Baron uważa, że większości ludzi nie przychodzi do głowy, aby korzystać ze znajomych, współpracowników i sąsiadów jako źródeł poleceń: "Możesz mieć to, czego potrzebujesz jako polecenie, mieszkając tuż obok".

Zbadaj firmę i/lub branżę. Zadanie badań biznesowych stało się łatwiejsze, ponieważ Internet zawiera informacje o niemal każdej firmie. Użyj wyszukiwarek, aby zebrać informacje o firmach publicznych i prywatnych lub skorzystaj z informacji zaczerpniętych z lokalnej biblioteki.

Przygotuj się do rozmowy kwalifikacyjnej Wiedza to potęga, szczególnie na rozmowie kwalifikacyjnej. Im więcej wiesz o firmie i tym, co będzie się działo na rozmowie kwalifikacyjnej, tym większe prawdopodobieństwo, że będziesz inteligentnym kandydatem. Jeśli zapoznasz się z procedurą rozmowy kwalifikacyjnej, możesz pewnie rozmawiać z potencjalnym pracodawcą. Zamiast martwić się nadchodzącą rozmową kwalifikacyjną, poświęć czas na próby i przygotowanie się do niej. Bądź świadomy ukrytych zasad podczas rozmowy kwalifikacyjnej. Nigdy nie proś o pracę i szanuj limity czasowe rozmowy kwalifikacyjnej. Gdy czas się skończy, zaproponuj zakończenie spotkania. Kontynuuj rozmowę tylko wtedy, gdy poprosi Cię o to osoba przeprowadzająca rozmowę. Zamknij rozmowę, prosząc osobę przeprowadzającą rozmowę o zasugerowanie innych osób, z którymi możesz rozmawiać. Następnie zapytaj, czy możesz podać nazwisko osoby przeprowadzającej rozmowę, gdy skontaktujesz się z osobami, które zostały Ci polecone. W ciągu dwudziestu czterech godzin od rozmowy kwalifikacyjnej wyślij notatkę z podziękowaniem. John Klube, kierownik placówki Army Career and Alumni Program w Fort Carson w Kolorado (1998), zaleca również dodatkowe działania następcze, stwierdzając, że brak kontaktu z kandydatem sprawia, że osoby przeprowadzające rozmowę kwalifikacyjną czują się wykorzystane. Zaleca on, aby skontaktować się z osobami przeprowadzającymi rozmowę kwalifikacyjną ponownie cztery lub pięć tygodni po pierwszej rozmowie kwalifikacyjnej, aby podziękować im ponownie i poinformować ich, jak potoczyły się wszelkie polecenia.

Określ poziom swojej pensji. Skontaktuj się z agencjami zatrudnienia, przeczytaj ogłoszenia w lokalnych gazetach i porozmawiaj z innymi, aby dowiedzieć się, jaka powinna być Twoja pensja. Istnieją strony internetowe, takie jak salary.com lub homefair.com, które obliczą i porównają koszty utrzymania w miastach na całym świecie. Wybierasz miejsce pochodzenia i miejsce docelowe. Na przykład, jeśli obecnie mieszkasz w Denver w Kolorado i chcesz przeprowadzić się do Bostonu w stanie Massachusetts, wprowadź te informacje. Kalkulator online powie Ci, że jeśli zarabiasz 100 000 USD w Denver, w Bostonie musiałbyś zarabiać 154 621 USD.

STRATEGIE WYSZUKIWANIA

Test osobowości Myers-Briggs, omówiony wcześniej, jest przydatny w określeniu zainteresowań i możliwości. Dane opublikowane przez Bernard Haldane Associates , ogólnokrajową firmę zajmującą się wyszukiwaniem pracy, pokazują, że prawie 70 procent wszystkich stanowisk zdobywają osoby, które łączą osobistą inicjatywę z przekonującą strategią wyszukiwania: budowaniem kontaktów zawodowych i dawaniem się poznać pracodawcom. Osoba poszukująca pracy robi to poprzez krótkie, gromadzące dane dialogi z menedżerami korporacyjnymi i polecenia tych menedżerów innym kompetentnym źródłom; kandydaci mogą zbierać praktyczne wskazówki dotyczące sukcesu zawodowego i zdobywać cenne kontakty zawodowe. Role szkół wyższych i uniwersytetów. Większość karier wymienionych wcześniej wymaga wykształcenia wykraczającego poza szkołę średnią. Długość i rodzaj kształcenia waha się od szkolenia technicznego po stopień doktora. Postęp technologiczny zmienił tradycyjną rolę szkół wyższych i uniwersytetów. Internet, wspomagane komputerowo szkolenia (wzbogacone o technologię wideo i narzędzia do tworzenia materiałów szkoleniowych), interaktywne płyty CD-ROM i nauka na odległość mogą zapewnić edukację wykraczającą poza szkołę średnią. Szkolenie zawodowe obejmuje kompetencje zgodne z wymaganiami biznesu i przemysłu. Umiejętności komputerowe, umiejętności przedmiotowe oraz umiejętności interpersonalne i etyka w miejscu pracy są kluczowe dla programu nauczania.

Firmy, które są w stanie skutecznie konkurować w dzisiejszym szybko zmieniającym się środowisku biznesowym - charakteryzującym się globalizacją gospodarki, eksplozją technologii informacyjnej, redukcją zatrudnienia, restrukturyzacją i nowymi relacjami pracodawca-pracownik - muszą być gotowe na wprowadzenie znaczących zmian w sposobie działania. Zmiany można wprowadzić w wielu obszarach; można je na przykład zaobserwować w postawie lub zachowaniu. Wiele głównych zmian organizacyjnych ma jednak charakter technologiczny. Czasami zmiany te nie mają na celu zmiany zachowania, ale prawie zawsze w pewnym zakresie tak się dzieje. Innym rodzajem zmiany jest wymiana personelu; gdy kadra zarządzająca jest niecierpliwa w stosunku do tempa produktywności, często zastępuje kluczowe osoby. Zmiany zachodzą również w strukturze organizacyjnej, formalnych rolach i stanowiskach, systemach kontroli, procesach pracy i innych elementach wewnętrznego środowiska organizacji. Motywacja do zmiany zazwyczaj wynika z faktu, że coś nie działa - na przykład ciągłe negatywne opinie klientów, zmniejszona rentowność, groźby przejęcia lub inne naciski rynkowe. Dla większości organizacji kryzys jest katalizatorem zmiany. Podczas gdy kryzys może wystarczyć do zainicjowania zmiany, potrzeba znacznie więcej, aby pomyślnie zintegrować zmianę z procesami pracy. Menedżerowie muszą mieć więcej niż rozległą wiedzę na temat rynku, jak na nim konkurować i jakie wewnętrzne struktury muszą być wdrożone, aby firma odniosła sukces. Każdemu wysiłkowi zmiany powinien towarzyszyć plan działania. Po zidentyfikowaniu przekonującego powodu zmiany konieczne jest stworzenie obrazu tego, czego będzie wymagać zmiana, w jaki sposób organizacja będzie na nią wpływać i jak będzie wyglądała organizacja po wdrożeniu zmiany. Chociaż każdy plan działania na rzecz zmiany będzie unikalny, wszystkie plany powinny mieć podstawową strukturę: (1) określenie kierunku działania i alokacji zasobów w celu osiągnięcia celów zmiany organizacji; (2) wyznaczenie uprawnień, odpowiedzialności i relacji, które będą napędzać wysiłki zmiany; (3) ustalenie, kto będzie przewodził wysiłkom zmiany oraz konkretnych ról i obowiązków tych osób; (4) opis procedur i procesów, które przyspieszą wdrożenie zmiany; (5) określenie szkoleń, które będą wymagane, aby umożliwić ludziom włączenie zmiany do swoich procesów pracy; i (6) identyfikacja sprzętu, narzędzi lub maszyn, które będą miały wpływ na sposób wykonywania pracy. Wiele zmian organizacyjnych jest inicjowanych i wdrażanych za pośrednictwem autorytetu najwyższego szczebla zarządzania. Problemy są definiowane, a rozwiązania opracowywane przez kierowników najwyższego szczebla na podstawie informacji zebranych przez innych z pomocą ograniczonej liczby osób. Po podjęciu decyzji zmiany są często komunikowane osobom w organizacji za pośrednictwem notatki, przemówienia, oświadczenia o polityce lub ustnego polecenia. Ponieważ tylko kilka osób, zwykle na szczycie, bierze udział w podejmowaniu decyzji, zmiana jest zwykle wprowadzana bardzo szybko. Jednak ta strategia okazała się w dużej mierze nieskuteczna w radzeniu sobie z procesami zmian organizacyjnych, szczególnie w przypadku pomyślnej integracji. Częstym błędnym przekonaniem dotyczącym przeprowadzania zmiany jest to, że musi być ona kierowana z góry. Podstawą udanego zarządzania zmianą jest zaangażowanie osób, na które zmiana będzie miała wpływ. Współdzielenie odpowiedzialności za zmianę to proces, w którym osoby na górze i na dole wspólnie uczestniczą w identyfikowaniu problemów i/lub opracowywaniu rozwiązań. Między najwyższym a najniższym szczeblem zachodzi praktycznie ciągła interakcja. Współdzielenie odpowiedzialności lub podejście partycypacyjne można rozwiązać na kilka sposobów: (1) Najwyższe kierownictwo definiuje problem i wykorzystuje grupy pracowników lub konsultantów do zbierania informacji i opracowywania rozwiązań. Następnie te zidentyfikowane rozwiązania są przekazywane grupom niższego szczebla w celu uzyskania reakcji. Informacje zwrotne z niższych szczebli są następnie wykorzystywane do modyfikowania rozwiązania, a proces komunikacji rozpoczyna się od nowa. Założeniem leżącym u podstaw tego podejścia jest to, że chociaż angażowanie innych w definiowanie problemu lub jego rozwiązania może być niepraktyczne, rozwiązanie można ulepszyć, a zaangażowanie uzyskać poprzez zaangażowanie niższych szczebli. (2) Najwyższe kierownictwo definiuje problem, ale dąży do zaangażowania niższych szczebli poprzez wyznaczanie zespołów zadaniowych w celu opracowania rozwiązań. Zespoły zadaniowe przedstawiają zalecenia najwyższemu kierownictwu, gdzie podejmowana jest ostateczna decyzja. Te zespoły zadaniowe składają się z osób, na które wpłynie zmiana i które mają pewien poziom wiedzy specjalistycznej w obszarach, na które będzie miała wpływ proponowana zmiana. Założeniem jest tutaj, że ci, którzy mają wiedzę specjalistyczną, aby rozwiązać problemy, to te grupy, które są bliżej sytuacji. Ponadto zaangażowanie grupy w zmianę może być głębsze dzięki temu zaangażowaniu. (3) Grupy zadaniowe złożone z osób ze wszystkich szczebli są tworzone w celu zbierania informacji o problemach w organizacji i opracowywania rozwiązań. Podstawowe założenia tego podejścia są takie, że osoby na najwyższym, średnim i niższym szczeblu są potrzebne do opracowywania wysokiej jakości rozwiązań i że zaangażowanie musi rosnąć w mniej więcej tym samym tempie na wszystkich szczeblach. Te podejścia kładące nacisk na wspólną odpowiedzialność zwykle zajmują więcej czasu we wdrażaniu, ale skutkują większym zaangażowaniem na wszystkich szczeblach organizacji i skuteczniejszą integracją zmiany z procesami pracy. Zrozumienie czynników napędzających zmianę i tego, jak ludzie reagują na zmianę, ma kluczowe znaczenie dla pomyślnego wdrożenia zmiany. Opór przed zmianą jest częścią natury ludzkiej; ludzie wolą bezpieczeństwo znanego otoczenia i często nie reagują dobrze na zmiany w swojej pracy lub środowisku społecznym. Opór przed zmianą często przybiera typowe formy. Jedną z typowych reakcji jest zaprzeczenie, którego jednostki używają, aby się chronić. Jeśli zmiana nigdy tak naprawdę nie nastąpi, nie będzie trzeba się nią zajmować. Inną powszechną reakcją jest bierny opór - jednostki na pierwszy rzut oka zgadzają się z potrzebą zmiany, ale po cichu jej nie popierają. Jeszcze inni mogą reagować czynnym oporem, otwarcie nie zgadzając się z proponowaną zmianą, lobbując przeciwko niej i zachęcając innych do zrobienia tego samego. Wielu menedżerów zakłada, że jeśli ludzie uważają, że zmiana jest dobrym pomysłem, nie będą się jej opierać. Dlaczego pracownicy mieliby się opierać zmianom, jeśli zmiany naprawią to, co chcieli naprawić? Ludzie mogą chcieć zmian - ale niekoniecznie zmian, które zostały zidentyfikowane w planie. Pracownicy mogą mieć własne pomysły na to, co powinno się zmienić; a często zmiany, które uważają za "naprawiające" problem, obejmują zmiany kogoś innego, a nie ich samych. Ponadto pracownicy mogą myśleć, że sposobem na poprawę sytuacji jest po prostu dostosowanie i manipulowanie procesami pracy, a nie wdrażanie drastycznych zmian zidentyfikowanych w proponowanym planie. Alternatywnie, pracownicy mogą nie uważać, że jest to złe w obecnym sposobie pracy. Często proces zmiany wydaje się zbyt trudny, wygląda na to, że będzie wymagał zbyt dużo energii i wydaje się mylący. Ściśle ustrukturyzowany proces zmiany często ignoruje zakorzeniony ludzki opór wobec zmian. Kiedy tak się dzieje, osoby, których dotyczy zmiana, poświęcają większość czasu i energii na zastanawianie się, jak ją zatrzymać lub modyfikować do momentu, aż uznają, że jest ona czymś, z czym mogą sobie poradzić. Jeśli pożądana zmiana nie jest zbyt pożądana przez pracowników, menedżerowie muszą dowiedzieć się dlaczego. Niewystarczające informacje o sile napędowej zmiany i oczekiwanych korzyściach z niej prawdopodobnie wywołają niepokój wśród osób dotkniętych zmianą. Ludzie mają tendencję do działania w swoim własnym, postrzeganym interesie. Menedżerowie często myślą o inicjatywach zmian w szerszych kategoriach; pracownicy mają tendencję do myślenia o nich inaczej, w węższych kategoriach tego, jak zmiana wpłynie na ich pracę. Czasami menedżerowie zapominają lub pomijają tę reakcję na zmianę. Skuteczne strategie zmian organizacyjnych obejmują zrozumienie istot ludzkich w sile roboczej. Kultywowanie poczucia zaangażowania i własności u wszystkich osób dotkniętych proponowaną zmianą ma kluczowe znaczenie. Im bardziej ludzie czują się zaangażowani w kształtowanie swojej przyszłości, tym mniejsze jest prawdopodobieństwo, że będą krytykować wynik. Istotnym czynnikiem w zarządzaniu skuteczną zmianą jest komunikacja - żadna ilość nie jest zbyt duża. Menedżerowie powinni zidentyfikować grupy/osoby dotknięte proponowaną zmianą, aby określić najlepsze metody komunikacji do wykorzystania. Biuletyny, grupy fokusowe, tablice ogłoszeń, strony intranetu i seminaria w porze lunchu to skuteczne sposoby komunikacji z pracownikami. Menedżerowie muszą być świadomi, w jaki sposób informacje przepływają przez organizację i które metody komunikacji będą najskuteczniejsze. Kluczowe dla pomyślnej integracji zmian w organizacji jest również wsparcie ze strony jej liderów. Najwyższe szczeble zarządzania muszą wierzyć, że proponowany sposób działania jest właściwy dla przyszłości organizacji. Na wszystkich etapach procesu zmian przedstawiciele najwyższego kierownictwa muszą zdecydowanie wspierać procesy zmian i przekazywać to wsparcie pracownikom. Podczas fazy planowania przedstawiciele najwyższego kierownictwa powinni wyjaśnić powody biznesowe zmian i koszty braku zmian, powiedzieć pracownikom, czego mogą się spodziewać i kiedy, oraz pozyskać wsparcie innych starszych menedżerów i interesariuszy w tym procesie. Podczas fazy projektowania przedstawiciele najwyższego kierownictwa powinni słuchać i odpowiadać na opinie z organizacji oraz przekazywać aktualizacje dotyczące postępów zmian. Podczas fazy wdrażania przedstawiciele najwyższego kierownictwa powinni nadal słuchać oporu i reagować na opinie, pozostawać zaangażowanymi w proces, zapewniać dostępność odpowiednich zasobów i szkoleń, mierzyć wydajność w stosunku do oczekiwanych wyników i nagradzać wzorce do naśladowania. Skuteczne i wydajne metody komunikacji, edukacji/szkolenia i nagród/wzmocnień powinny zostać wbudowane w plan wdrażania. Odpowiednie szkolenia powinny zostać włączone do planu zmian, aby zapewnić, że siła robocza może być produktywna dzięki nowym procesom i systemom pracy. Jednak komunikacja i szkolenia mogą nie być jedynymi wymaganymi elementami, które pomogą zapewnić skuteczną implementację zmian. Gdy siła robocza wyobraża sobie zmianę, menedżerowie mogą musieć upewnić się, że nagrody za zmianę są na miejscu - innymi słowy, identyfikacja "co z tego będę miał?". Rozpoznanie jest potrzebne, aby wzmocnić zmiany w organizacji. Materialne i niematerialne nagrody za zmianę zachowania, nowe postawy i ulepszone umiejętności mogą być skuteczne zarówno w budowaniu wsparcia, jak i promowaniu zmian. Firmy i ludzie nie mają wyboru: muszą się zmienić, aby przetrwać. Mają jednak wybór, w jaki sposób się zmienią. Zrozumienie sił wpływających na zmianę, procesu zmiany i sposobów zarządzania tym procesem ma kluczowe znaczenie dla przetrwania organizacji we współczesnym, burzliwym świecie.

Przepływ okrężny opisuje sposób działania gospodarki rynkowej. Gospodarka rynkowa to taka, w której jednostki mają bezpośredni wpływ na to, co jest produkowane, sprzedawane i konsumowane. Jednostki robią to, wydając pieniądze na to, czego chcą. Następnie kieruje to producentów do produkcji dóbr i usług, które jednostki będą konsumować. Ilość dóbr i usług, które są udostępniane, jest związana z prawami podaży i popytu. Model, który najlepiej przedstawia przepływ towarów i usług w zamian za pieniądze, nazywa się modelem przepływu okrężnego, pokazanym na rysunku .



UDZIAŁ

Głównymi uczestnikami przepływu okrężnego towarów i usług są przedsiębiorstwa i gospodarstwa domowe. Gospodarstwa domowe składają się z osób, które zarówno wydają pieniądze, jak i są odbiorcami pieniędzy. Przedsiębiorstwa robią to samo - wydają pieniądze i również otrzymują pieniądze od gospodarstw domowych. Ważne jest, aby zauważyć, że przepływ towarów i usług jest w jednym kierunku na rysunku , podczas gdy przepływ wydatków pieniężnych jest w przeciwnym kierunku. Oba przepływy tworzą pełne koło - stąd nazywa się to przepływem okrężnym towarów i usług.

RYNKI

Istnieją dwa rodzaje rynków w obiegu okrężnym towarów i usług. Rynek zasobów to rynek, na którym przedsiębiorstwa kupują to, czego używają do produkcji towarów i usług. Zasoby występują w formie pracy, zasobów naturalnych, kapitału i przedsiębiorczości, a wszystkie są dostarczane przez gospodarstwa domowe. Jeśli na przykład przedsiębiorstwo chce zbudować małą fabrykę do produkcji sprzętu elektronicznego, musi mieć ziemię, na której zbuduje zakład. W procesie budowy zakładu wykorzystuje pracowników, którzy z kolei wykorzystują zasoby naturalne do budowy budynku. Kapitał na ukończenie budynku pochodzi ostatecznie z gospodarstw domowych, zwykle za pośrednictwem pewnego rodzaju instytucji finansowej, która pożycza pieniądze przedsiębiorcom (którzy również pochodzą z gospodarstw domowych) na budowę zakładu elektronicznego. Rynki produktów to miejsca, w których sprzedawane są towary i usługi. W przypadku zakładu produkującego sprzęt elektroniczny, punktami sprzedaży jego produktów mogą być sklepy detaliczne. Członkowie gospodarstw domowych kupują sprzęt na własny użytek w gospodarstwie domowym. Sprzęt elektroniczny jest kupowany przez gospodarstwa domowe, które również dostarczyły zasobów, które umożliwiły zbudowanie produktu. Zewnętrzny krąg procesu pokazanego na Rysunku został ukończony. W odwrotnym kierunku jest przepływ wydatków. Zaczynając od gospodarstw domowych, osoby w nich zawarte wydają pieniądze na zakup towarów i usług, które są dostarczane przez firmy. W naszym przykładzie zakup dotyczy gotowego elementu sprzętu elektronicznego. Pieniądze, które są wydawane na sprzęt, przepływają z gospodarstw domowych do firmy, umożliwiając firmie utrzymanie działalności. Aby utrzymać działalność, firma musi płacić pracownikom i kupować zasoby. Pieniądze nadal przepływają przez firmę na rynki zasobów. Należy pamiętać, że jednym z kluczowych zasobów dla działalności firmy są zasoby ludzkie, które są dostarczane przez gospodarstwa domowe. Część pieniędzy, które przechodzą przez firmę, wraca do gospodarstw domowych jako wynagrodzenie za korzystanie z zasobów ludzkich. Ponownie, przepływ okrężny jest kompletny: pieniądze, które pochodzą z gospodarstw domowych poprzez zakup sprzętu elektronicznego, wracają do gospodarstw domowych w formie wynagrodzeń. Przepływ pieniędzy jest szerszy niż tylko wynagrodzenia, jak pokazano na Rysunku . Gospodarstwa domowe nie wydają wszystkich swoich wynagrodzeń na towary i usługi. Część pieniędzy trafia do banków, inwestycji finansowych, nieruchomości i wielu innych miejsc. Z tych zasobów gospodarstwa domowe spodziewają się otrzymać odsetki lub czynsz w miarę wykorzystywania zasobów. Banki i inne instytucje finansowe nie przechowują po prostu pieniędzy zdeponowanych przez gospodarstwa domowe - zamiast tego wykorzystują je do zapewnienia kapitału na budowę zakładów elektronicznych i na wiele innych celów. Pieniądze przepływają tam i z powrotem przez krąg. Dwa strumienie dochodów i wydatków są równe. Wydatki na produkty są ostatecznie dochodem gospodarstwa domowego. Dochód, który wpływa do gospodarstw domowych, jest w jakiś sposób wydawany, albo na towary i usługi, albo na zakup akcji spółek, CD, ziemi lub innego rodzaju inwestycji.

OGRANICZENIA

Model przepływu okrężnego przedstawiony tutaj jest akceptowanym sposobem pokazania przepływu towarów i usług w gospodarce rynkowej. W gospodarce mieszanej rząd również odgrywa ważną rolę, ale nie jest to pokazane w modelu przepływu okrężnego. Władze lokalne, stanowe i federalne również produkują lub powodują produkcję towarów i usług. Szkoły, autostrady, zakłady uzdatniania wody, parki i inne obiekty są przykładami wydatków rządowych. Rządy biorą udział w dochodach gospodarstw domowych w formie podatków, ale również wstrzykują pieniądze z powrotem do gospodarstw domowych w formie wynagrodzeń. Część tych pieniędzy wraca do rządu w formie podatków, a jeszcze więcej trafia do innych miejsc. Rząd ma znaczną kontrolę nad gospodarką, co z kolei wpływa na produkcję, zatrudnienie i wzrost gospodarczy. Jeśli stopy procentowe wzrosną, gospodarstwa domowe kupią mniej towarów i usług. Jeśli stopy procentowe spadną, gospodarstwa domowe wydadzą więcej. Te wydatki zwiększają lub zmniejszają działalność przedsiębiorstw oraz ilość produkowanych towarów i usług. Rządy mogą wpływać na mieszankę towarów i usług oferowanych gospodarstwom domowym. Dobrymi przykładami, choć mogą wydawać się dość ekstremalne, jest sytuacja, gdy rząd nakazał rozbicie Bell Telephone System, a później Microsoft Corporation, ponieważ ustalono, że naruszyły one przepisy antymonopolowe i stały się monopolistami. Tego rodzaju rozbicie wpływa na działalność biznesową i gospodarstwa domowe. Model przedstawiony na rysunku 1 może być również pod wpływem czynników cenowych - to znaczy, praw podaży i popytu. Model nie bierze pod uwagę zmian cen ani sposobu ich ustalania. Nie bierze również pod uwagę sposobu, w jaki przedsiębiorstwa wybierają produkty lub usługi, które produkują i sprzedają. Innym ograniczeniem modelu przedstawionego tutaj jest to, że nie wszystkie produkty i usługi oferowane przez przedsiębiorstwa trafiają do gospodarstw domowych, które dostarczają zasobów. Na przykład część sprzętu elektronicznego wyprodukowanego w zakładzie opisanym wcześniej może być eksportowana do innego kraju. W takim przypadku towary i usługi opuszczają obieg zamknięty, a zasoby na opłacenie towarów i usług pochodzą spoza obiegu zamkniętego. Łatwiej byłoby uprościć wyjaśnienie i uwzględnić wszystkie gospodarstwa domowe i wszystkie przedsiębiorstwa na świecie, ale większość ekonomistów nie zgodziłaby się z takim uproszczeniem. Chociaż czytelnicy powinni być świadomi wpływu, jaki rząd, eksport i import, a także ustalanie cen i produkcja mają na przedsiębiorstwa i gospodarstwa domowe, nie ma potrzeby zmiany modelu przepływu okrężnego. Nadal jest on realną ilustracją tego, co dzieje się w sensie makroekonomicznym bez mikroekonomicznych wpływów. Niektórzy uważają go również za ograniczenie, gdy pieniądze opuszczają okrężny przepływ, aby zainwestować je w oszczędności, akcje, obligacje i inne inwestycje finansowe. Jednak dyskusja tutaj zakłada, że zainwestowane pieniądze tak naprawdę nie opuszczają obiegu, ale są przekazywane jako zasób innym. Prawdą jest, że część pieniędzy opuszcza okrężny przepływ, ponieważ banki i inne instytucje finansowe są zobowiązane przez prawo do przechowywania określonej kwoty pieniędzy w depozycie. A ponieważ niektóre osoby w gospodarstwach domowych nie ufają bankom ani innym instytucjom finansowym, stosują podejście "puszki po kawie" do oszczędzania pieniędzy - po prostu trzymają swoje oszczędności w domu.

STRESZCZENIE

Okrężny przepływ towarów i usług jest uproszczoną ilustracją zasadniczo dwóch przepływów: przepływu dochodów do gospodarstw domowych z przedsiębiorstw i przepływu zasobów do przedsiębiorstw z gospodarstw domowych. Ten model wyklucza bardziej złożone wpływy czynników mikroekonomicznych. W perspektywie makroekonomicznej zasoby przepływają z gospodarstw domowych do przedsiębiorstw, które zmieniają zasoby w dobra i usługi do konsumpcji na rynkach produktów. Gospodarstwa domowe są nagradzane za zasoby, które dostarczają, w formie pieniędzy. Jest to proces okrężny, który przebiega w obu kierunkach.

Stany Zjednoczone zostały zbudowane na filozofii zapewniania praw obywatelskich. Konkretnie, jednostki mają prawa określone w Konstytucji i Karcie Praw. Przez całą historię amerykańscy obywatele i konsumenci poświęcali znaczną energię na zapewnienie, że organizacje, sprzedawcy detaliczni i rządy uznają i przestrzegają tych praw. Ponadto, gdy obywatele uważają, że jedno z tych praw zostało pominięte lub zaprzeczone, dołączają do protestu, aby naprawić postrzeganą niesprawiedliwość. Na przykład, nawet przed rewolucją amerykańską, gdy byli jeszcze poddanymi angielskimi, koloniści byli niezadowoleni z nałożenia przez brytyjski parlament podatku na import herbaty. 16 grudnia 1773 r., aby zaprotestować przeciwko podatkowi herbacianemu (który został wprowadzony, aby pomóc słabo zarządzanej i skorumpowanej East India Tea Company uniknąć bankructwa), obywatele przebrali się za Indian Mohawk, weszli na trzy statki East India Tea Company zacumowane w porcie w Bostonie i wyrzucili za burtę 342 skrzynie herbaty cejlońskiej i darjeiling. Od czasu bostońskiego picia herbaty dążenia konsumentów do osiągnięcia i utrzymania swoich praw były nadal podtekstem oporu wobec nieuczciwych praktyk biznesowych i przemysłowych, które bezpośrednio wpływały na zdrowie, dobrobyt i bezpieczeństwo konsumentów. Jednak w pewnych niestabilnych czasach (epoka postępu pod koniec lat 90. XIX wieku, lata kryzysu w latach 30. XX wieku oraz lata 60. do lat 70. XX wieku) obawy konsumentów były silniej podkreślane. Ponadto czasopisma dla kobiet (np. McClure′s i Ladies′ Home Journal) uświadomiły kobietom ruch aktywistyczny jako sposób na zapewnienie bezpieczeństwa produktów, osiągnięcie sprawiedliwości i osiągnięcie poziomu równości (Nader, 1999). Kobiety martwiły się takimi kwestiami, jak ustalanie cen, monopole, nieuczciwe etykietowanie leków i skażona żywność. Rezultaty tych wysiłków obejmowały zarówno samokontrolę, jak i zewnętrzną kontrolę przez niektóre firmy, przemysł i agencje rządowe w celu ochrony środowiska i konsumentów. Powieść Uptona Sinclaira z 1906 r. The Jungle ujawniła niehigieniczne warunki przetwarzania żywności i pakowania mięsa. Drastyczna natura książki wywołała publiczne oburzenie, które doprowadziło do uchwalenia przez Kongres ustawodawstwa, w tym ustawy Pure Food and Drug Act z 1906 r., która powołała do życia Agencję ds. Żywności i Leków (FDA). Kiedy stosowanie płynnego leku siarkowego, Elixir Sulfanilamide, doprowadziło do śmierci ponad 100 osób w 1937 r., ustawa Pure Food and Drug Act okazała się niewystarczająca. W 1938 r. weszła w życie federalna ustawa Food, Drug, and Cosmetic Act; przed wprowadzeniem na rynek nowych leków producenci musieli zgodnie z tą ustawą udowodnić ich bezpieczeństwo FDA. Obawy konsumentów zostały zminimalizowane przez II wojnę światową i nie powróciły aż do początku lat 60. Prezydent John F. Kennedy, uważając ochronę konsumentów za ważną kwestię, zasugerował ulepszenia w istniejących programach, a także zaproponował dwa nowe programy ochrony konsumentów: utworzenie stanowiska specjalnego asystenta ds. konsumentów (utworzonego przez prezydenta Lyndona B. Johnsona w 1964 r.) oraz utworzenie krajowej rady nadzorczej składającej się z grup pracowniczych, spółdzielczych i konsumenckich, Consumer Federation of America (utworzonej w 1967 r.). Osoby fizyczne odgrywały i nadal odgrywają integralną rolę w zapewnianiu ochrony konsumentów. Na przykład Ralph Nader prowadził krucjatę mającą na celu zapewnienie rozpatrzenia i egzekwowania praw konsumentów przez ponad trzy dekady. Nader i jego grupy rzecznicze, znane jako Nader′s Raiders, badały skargi, dokumentowały szkody, ustalały odpowiedzialność, rozpowszechniały informacje o nadużyciach konsumentów, proponowały alternatywy, inicjowały reformy i prowadziły kampanie, aby przedstawić punkt widzenia konsumentów szerokiemu gronu odbiorców, w tym rządowi i dużym korporacjom. Często te działania nie tylko skutkowały ważnymi zwycięstwami konsumentów; spowodowały one również pozytywne zmiany w klimacie politycznym i w instytucji samoregulacji, aby zapewnić przestrzeganie przepisów. Od pojawienia się samochodu na amerykańskim krajobrazie do 1966 r., kiedy uchwalono federalne prawo dotyczące bezpieczeństwa samochodów, decydenci korporacyjni określali poziom bezpieczeństwa swoich samochodów. Od pierwszej śmierci w 1899 r. do 1966 r. odnotowano około 2 milionów zgonów związanych z samochodami, a także około 100 milionów obrażeń, co stanowi liczbę trzykrotnie większą niż straty bojowe USA we wszystkich działaniach wojskowych. Rzecznicy praw konsumentów postulowali, że wielu z tych zgonów i obrażeń można było uniknąć, gdyby producenci samochodów uwzględnili pewne funkcje bezpieczeństwa jako część standardowego pakietu. Konsumenci zaczęli domagać się funkcji bezpieczeństwa w samochodach, takich jak kierunkowskazy, pasy bezpieczeństwa i poduszki powietrzne. Nader rozpoczął swoją pierwszą kampanię konsumencką w 1965 r. od swojej książki Unsafe at Any Speed, w której szczegółowo opisał zaniedbania producentów samochodów z Detroit i nazwał Corvaira jednym z najgorszych samochodów o najgorszym prowadzeniu, jakie kiedykolwiek zbudowano . W 1969 roku, po znacznym wzroście aktywności konsumentów, Chevrolet zaprzestał produkcji modelu Corvair. Później, w 1972 r., Departament Transportu (DOT) przetestował Corvaira i stwierdził, że prowadzenie jest "przynajmniej tak dobre, jak osiągi niektórych współczesnych pojazdów, zarówno zagranicznych, jak i krajowych"; jednak Nader zakwestionował ustalenia DOT. Inna federalna agencja, National Highway and Traffic Safety Administration (NHTSA), została utworzona w celu zapewnienia bezpieczeństwa na autostradach i w samochodach. Była odpowiedzialna za ustalanie minimalnych norm bezpieczeństwa dla samochodów, a także za zapewnienie powiadamiania konsumentów o wadach bezpieczeństwa samochodów. NHTSA opracowała i wydała trzydzieści norm w 1967 r. mających na celu zmniejszenie ryzyka wypadku i wynikających z niego uszkodzeń. Jednak konsumenci generalnie nie byli świadomi tych wymogów bezpieczeństwa, które obejmowały między innymi instalację prostych komponentów, które zmniejszałyby urazy głowy (laminowane przednie szyby), zapobiegałyby urazom górnej części ciała (składane kolumny kierownicy) i zapobiegałyby wyrzucaniu pasażerów z samochodu w przypadku zderzenia (mocniejsze zamki drzwi). Prawa konsumentów są również chronione przez lokalne i stanowe władze. Na przykład ustanowienie minimalnych standardów bezpieczeństwa w celu zapewnienia bezpieczeństwa na drogach jest odpowiedzialnością poszczególnych stanów; a skargi konsumentów na konkretne firmy są często rozwiązywane przy pomocy lokalnych biur ds. konsumentów. Przez lata Nader i jego współpracownicy utworzyli kilka grup monitorujących konsumentów i zainicjowali ruchy aktywistyczne. Wśród nich znalazł się projekt badawczy Critical Mass, który był skierowany na negatywny wpływ energii jądrowej na zdrowie obywateli, oraz Public Interest Research Group (PIRG), który zajmował się bankowością i odpowiedzialnością korporacyjną, a także zwolnieniami podatkowymi i dotacjami rządowymi dla dużych przedsiębiorstw. Opierając się na początkowych sukcesach PIRG, Nader utworzył Public Citizen Tax Reform Research Group w 1972 r. Publikacja grupy podatkowej People and Taxes była pierwszą publikacją, która wyjaśniała manipulację systemem podatkowym w celu dotowania dużych korporacji, obciążając tym samym przeciętnego podatnika. W 1976 roku, po wielu udanych działaniach na rzecz reformy podatkowej, Tom Stanton i jego koledzy Bob Brandon i Jonathan Rowe opublikowali zwięzłą, zrozumiałą analizę podatkową: Polityka podatkowa:

Jak sprawiają, że płacisz i co możesz z tym zrobić.

Nader i jego Raiders odegrali ważną rolę w rozwiązywaniu problemów konsumenckich, obejmujących między innymi prawa konsumentów, pracowników i pasażerów linii lotniczych; telekomunikację; edukację; bankowość; bezpieczeństwo samochodów; ochronę środowiska; i kwestie prawne. Ich kampanie, publikacje i książki doprowadziły również do powstania opinii publicznej popierającej ochronę środowiska. Ponadto książka Johna C. Esposito z 1970 roku, The Vanishing Air, przedstawiła ustawę Clean Air Act z 1967 roku jako nieskuteczną w zakresie kontroli zanieczyszczenia powietrza. W tym samym czasie Agencja Ochrony Środowiska zwiększyła nacisk na kwestie środowiskowe, a ustawa Clean Water Act (1972) została uchwalona, co było wynikiem reakcji opinii publicznej na publikację książki Davida Zwicka Water Wasteland, w której skrytykowano niepowodzenia przepisów dotyczących kontroli zanieczyszczeń. Ponadto, w odpowiedzi na ustalenia statystyczne z 1970 r., zgodnie z którymi liczba zgonów i niepełnosprawności pracowników wyniosła ponad 14 000 rocznie, Nader sponsorował raport Josepha Page′a Bitter Wages, który pomógł zmienić nastawienie opinii publicznej i politycznej w kierunku uchwalenia ustawy Occupational Health and Safety Act. Podczas gdy OSHA była często postrzegana przez aktywistów konsumenckich jako powolna w działaniu lub reagowaniu, ustanowiła standardy, które zapewniają zgodność przedsiębiorstw z wymogami bezpieczeństwa w miejscu pracy. Ponadto normy OSHA pomagają w zmniejszaniu i, miejmy nadzieję, minimalizowaniu ryzyka zachorowania na raka wynikającego ze stosowania zwykłych substancji rakotwórczych, w tym chemikaliów przemysłowych, takich jak benzen; pestycydów, takich jak DBCP; tlenku etylenu, gazu rakotwórczego stosowanego do sterylizacji sprzętu medycznego; i formaldehyd, który jest używany w niezliczonych środowiskach edukacyjnych i przemysłowych. Wszystkie te standardy wywodzą się z pracy (od 1974 do 1983 r.) Public Citizen Health Research Group kierowanej przez dr Sidneya M. Wolfe′a. Nader i jego Raiders zdołali zlokalizować i zgłosić dziesiątki nierówności konsumenckich, w tym te dotyczące takich korporacji jak Du Pont i Citicorp, ale nie byli osamotnieni w dążeniu do ustanowienia i egzekwowania praw konsumentów. Osoby prywatne i inne tradycyjne i nowo utworzone grupy (takie jak Rainforest Action Network, People for Ethical Treatment of Animals, Earth First) stosowały różne środki, w tym bojkoty, aby dać znać o swoim niezadowoleniu przedsiębiorcom, przemysłowi i podmiotom rządowym. Producenci ucierpieli z powodu ponad 200 bojkotów w 1990 r. (Rice, 1990), a liczba ta nadal rosła, ponieważ technologia ułatwiła dostęp do informacji. Friedman (1995) definiuje bojkot konsumencki jako działanie, które pozbawia organizację sprzedaży, zagrażając w ten sposób jej przetrwaniu. Takie działanie to "próba jednej lub więcej stron osiągnięcia pewnych celów poprzez nakłanianie indywidualnych konsumentów do powstrzymania się od dokonywania wybranych zakupów na rynku" . Lokalne, stanowe i międzynarodowe bojkoty wydają się być mniej powszechne niż bojkoty krajowe, a czas trwania bojkotu jest różny. Krótkoterminowe bojkoty trwają zwykle trzy miesiące lub krócej, podczas gdy długoterminowe czasami trwają dłużej niż rok. Friedman (1995) zauważył również, że cechy bojkotu ewoluują w czasie. Od momentu ogłoszenia, że rozważany jest bojkot, poziom bojowości narasta, a wiele bojkotów zorientowanych na media łączy siłę mediów z własnymi działaniami, aby osiągnąć pożądany wynik. W 1994 r. protestujący zbojkotowali produkty mleczne, aby zapobiec wprowadzaniu do obrotu produktów pochodzących od krów, którym wstrzykiwano BGH, hormon zwiększający produkcję mleka krowiego. Hormon ten może powodować inne powikłania medyczne, co może skutkować potencjalnymi zagrożeniami dla zdrowia konsumentów. FDA potwierdziło, że obawy wyrażone przez uczestników bojkotu mogą być uzasadnione. Ponadto w odpowiedzi na bojkot kilku krajowych dystrybutorów żywności i sieci sklepów spożywczych ogłosiło, że nie będą sprzedawać towarów pochodzących od krów leczonych BGH. W 1996 r. Consumers Union of the U.S., Inc. opublikował artykuł z okazji 60. rocznicy, w którym szczegółowo opisano zwycięstwa konsumentów w działaniach w ciągu poprzednich sześćdziesięciu lat i potwierdzono wartość ich publikacji Consumer Reports. Misją tej publikacji jest szczegółowe omówienie najpilniejszych problemów konsumentów. W artykule tym wymieniono problemy konsumentów, które w tamtym czasie uważano za najpilniejsze: bałagan komercyjny, opieka zdrowotna, era informacji, niepewność ekonomiczna, środowisko i prawa konsumentów. Jak wspomniano wcześniej, samoregulacja poprzez kodeksy postępowania etycznego oraz ustanawianie, przeglądanie i utrzymywanie standardów produktów stała się niezbędna do utrzymania owocnej interakcji między klientem a organizacją. Samoregulacja doprowadziła do powstania takich organizacji skupionych na konsumencie, jak Better Business Bureaus, International Business Ethics Institute i Internet Lawand Policy Forum, żeby wymienić kilka. Ponadto stworzono programy samoregulacji, takie jak program Responsible Care Stowarzyszenia Producentów Chemicznych oraz standardy postępowania etycznego opracowane przez liczne organizacje zawodowe (np. American Bar Association, American Medical Association, Institute of Electrical and Electronic Engineers i American Dental Association). Podczas gdy te inicjatywy samoregulacji były zazwyczaj odpowiedzią na obawy konsumentów we wczesnych dniach protestów konsumenckich, branże zaczęły następnie dobrowolnie samoregulować się i obecnie postrzegają to jako coś oczywistego i uzupełnienie regulacji rządowych. Obecnie ruch konsumencki nadal naciska na ochronę konsumentów przed takimi problemami, jak wprowadzająca w błąd reklama i wadliwe produkty, a także na takie korzyści, jak bezpieczniejsza żywność i leki oraz przystępne ceny mediów. Wraz ze wzrostem poziomu aktywizmu pojawiają się wyzwania dla firm i branż, ponieważ niektóre skargi są kosztowne do rozwiązania. W przeszłości strony (aktywiści kontra biznes) spolaryzowały się, co skutkowało opóźnionym rozwiązaniem. Mądrzy przedstawiciele biznesu i przemysłu nie tylko proaktywnie biorą na siebie odpowiedzialność za stawianie czoła wyzwaniom zgłaszanym przez aktywistów, ale także odgrywają aktywną rolę w ustalaniu publicznego programu dotyczącego obaw konsumentów.

Prawa autorskie dają właścicielowi wyłączne prawo do reprodukcji, dystrybucji, wykonywania, wyświetlania lub licencjonowania oryginalnego materiału. Ponadto właściciel otrzymuje również wyłączne prawo do produkcji lub licencjonowania produkcji pochodnych tego materiału. W istocie prawa autorskie zapewniają właścicielowi ochronę, gwarantując, że materiał nie może zostać skopiowany bez jego zgody. Zgodnie z obowiązującym prawem materiały są objęte ochroną niezależnie od tego, czy dołączona jest informacja o prawach autorskich i czy materiał jest zarejestrowany. Istnieje jednak wyjątek dotyczący dozwolonego użytku materiału. Dozwolony użytek materiałów chronionych prawem autorskim obejmuje takie wykorzystanie, jak reprodukcja w celach krytyki, komentarza, sprawozdawczości, nauczania (w tym wielokrotnych kopii do użytku w klasie), stypendiów lub badań i nie jest uważany za naruszenie praw autorskich. Tak więc dozwolony użytek pozwala osobie na reprodukcję materiału na potrzeby działalności non-profit. Pierwotnie prawa autorskie odnosiły się wyłącznie do materiałów pisemnych. Jednak prawa autorskie zostały rozszerzone i obejmują: (1) materiały literackie; (2) materiały muzyczne, w tym wszelkie towarzyszące im słowa; (3) materiały dramatyczne, w tym wszelką towarzyszącą im muzykę; (4) materiały pantomimiczne i choreograficzne; (5) materiały obrazowe, graficzne i rzeźbiarskie; (6) filmy i inne materiały audiowizualne; (7) nagrania dźwiękowe; i (8) materiały architektoniczne. Zatem materiał musi być oryginalny i opublikowany w konkretnym medium wyrazu, aby podlegał prawu autorskiemu. Innymi słowy, aby materiał kwalifikował się do ochrony prawem autorskim, musi istnieć namacalny produkt. W związku z tym ochrona praw autorskich nie obejmuje żadnego oryginalnego materiału dotyczącego pomysłów, procedur, procesów, systemów, metod działania, pojęć, zasad lub odkryć, niezależnie od formy, w jakiej materiał jest opisany, wyjaśniony, zilustrowany lub ucieleśniony. Właściciel praw autorskich ma prawo do wykonywania i upoważniania do następujących czynności: (1) powielania materiału chronionego prawem autorskim w kopiach; (2) przygotowywania materiałów pochodnych na podstawie oryginalnego materiału chronionego prawem autorskim; (3) rozpowszechniania kopii materiału chronionego prawem autorskim publicznie poprzez sprzedaż lub przeniesienie własności lub poprzez wynajem, dzierżawę lub pożyczanie; (4) w przypadku materiałów literackich, muzycznych, dramatycznych i choreograficznych, pantomim i filmów oraz innych materiałów audiowizualnych, do publicznego wykonywania materiałów chronionych prawem autorskim; oraz (5) w przypadku materiałów literackich, muzycznych, dramatycznych i choreograficznych, pantomim i materiałów obrazowych, graficznych lub rzeźbiarskich, w tym pojedynczych obrazów filmu lub innych materiałów audiowizualnych, do publicznego wyświetlania materiałów chronionych prawem autorskim. Konwencja berneńska była konwencją dotyczącą ochrony materiałów literackich i artystycznych, a Powszechna konwencja o prawie autorskim jest konwencją mającą na celu zapewnienie odpowiedniej i skutecznej ochrony praw autorów i innych właścicieli praw autorskich do materiałów literackich, naukowych i artystycznych, w tym pism; materiałów muzycznych, dramatycznych i kinematograficznych; oraz obrazów, rycin i rzeźb. W rezultacie ustanowiono międzynarodowe wytyczne dotyczące identyfikacji materiałów podlegających ochronie praw autorskich, a wytyczne te obejmowały administracyjny proces dochodzenia roszczeń, jeśli autor uważał, że materiał został powielony bez zezwolenia. Materiały podlegające ochronie praw autorskich zostały nie tylko rozszerzone z materiałów pisemnych na materiały audiowizualne; materiały obrazowe, graficzne lub rzeźbiarskie; materiały architektoniczne; materiały zbiorowe; i materiały kompilacyjne; ale reprodukcja materiałów została doprecyzowana, aby obejmować wykonywanie lub wyświetlanie materiału, a także przesyłanie dzieła bez zgody autora. Stany Zjednoczone przystąpiły do Konwencji Berneńskiej o Ochronie Materiałów Literackich i Artystycznych w 1989 r. Federalną agencją odpowiedzialną za administrowanie ustawą jest Biuro Praw Autorskich Biblioteki Kongresu. Jak wspomniano wcześniej, materiały podlegają ochronie praw autorskich z dołączoną do nich informacją o prawach autorskich lub bez niej. Aby uzyskać prawa autorskie do oryginalnego dzieła, należy złożyć wniosek o rejestrację praw autorskich w Rejestrze Praw Autorskich w Biurze Praw Autorskich Biblioteki Kongresu. Wniosek wymaga następujących informacji: (1) imienia i nazwiska oraz adresu autora materiału; (2) w przypadku materiałów innych niż anonimowe lub pseudonimowe dzieło, imienia i nazwiska oraz obywatelstwa lub miejsca zamieszkania autora lub autorów, a jeśli jeden lub więcej autorów nie żyje, daty ich śmierci; (3) jeśli dzieło jest anonimowe lub pseudonimowe, obywatelstwa lub miejsca zamieszkania autora lub autorów; (4) w przypadku materiałów stworzonych na zlecenie, oświadczenia w tej sprawie; (5) jeśli wnioskodawca o prawa autorskie nie jest autorem, krótkie oświadczenie o tym, w jaki sposób wnioskodawca uzyskał prawo własności do praw autorskich; (6) tytuł dzieła, wraz z wszelkimi poprzednimi lub alternatywnymi tytułami, pod którymi materiał może być zidentyfikowany; (7) rok, w którym ukończono tworzenie dzieła; (8) jeśli dzieło zostało opublikowane, datę i kraj jego pierwszej publikacji; (9) w przypadku kompilacji lub materiału pochodnego, identyfikację wszelkich istniejących wcześniej materiałów, na których się opiera, oraz krótkie, ogólne oświadczenie dodatkowych materiałów objętych roszczeniem o prawa autorskie, które jest rejestrowane; oraz (10) w przypadku opublikowanych dokumentów zawierających materiały wytworzone w Stanach Zjednoczonych, nazwiska osób lub organizacji, które wykonały proces produkcyjny, oraz miejsce, w którym wykonano proces produkcyjny. Po prostu autor oryginalnego dzieła musi złożyć wymagane informacje i formularz, aby zarejestrować prawa autorskie w Rejestrze praw autorskich w Biurze Praw Autorskich Biblioteki Kongresu. Odpowiednia opłata musi towarzyszyć formularzowi, aby zarejestrować prawa autorskie. Ponadto Biuro Praw Autorskich Biblioteki Kongresu zostało obciążone nadzorem nad procesem praw autorskich i przeglądaniem wszelkich zgłoszonych naruszeń. Chociaż to biuro ma główną odpowiedzialność za orzekanie w sprawie wszelkich domniemanych naruszeń praw autorskich, Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych i Sądy Apelacyjne Stanów Zjednoczonych wydały orzeczenia dotyczące praw autorskich.

Prawa autorskie dają właścicielowi wyłączne prawo do reprodukcji, dystrybucji, wykonywania, wyświetlania lub licencjonowania oryginalnego materiału. Ponadto właściciel otrzymuje również wyłączne prawo do produkcji lub licencjonowania produkcji pochodnych tego materiału. W istocie prawa autorskie zapewniają właścicielowi ochronę, gwarantując, że materiał nie może zostać skopiowany bez jego zgody. Zgodnie z obowiązującym prawem materiały są objęte ochroną niezależnie od tego, czy dołączona jest informacja o prawach autorskich i czy materiał jest zarejestrowany. Istnieje jednak wyjątek dotyczący dozwolonego użytku materiału. Dozwolony użytek materiałów chronionych prawem autorskim obejmuje takie wykorzystanie, jak reprodukcja w celach krytyki, komentarza, sprawozdawczości, nauczania (w tym wielokrotnych kopii do użytku w klasie), stypendiów lub badań i nie jest uważany za naruszenie praw autorskich. Tak więc dozwolony użytek pozwala osobie na reprodukcję materiału na potrzeby działalności non-profit. Pierwotnie prawa autorskie odnosiły się wyłącznie do materiałów pisemnych. Jednak prawa autorskie zostały rozszerzone i obejmują: (1) materiały literackie; (2) materiały muzyczne, w tym wszelkie towarzyszące im słowa; (3) materiały dramatyczne, w tym wszelką towarzyszącą im muzykę; (4) materiały pantomimiczne i choreograficzne; (5) materiały obrazowe, graficzne i rzeźbiarskie; (6) filmy i inne materiały audiowizualne; (7) nagrania dźwiękowe; i (8) materiały architektoniczne. Zatem materiał musi być oryginalny i opublikowany w konkretnym medium wyrazu, aby podlegał prawu autorskiemu. Innymi słowy, aby materiał kwalifikował się do ochrony prawem autorskim, musi istnieć namacalny produkt. W związku z tym ochrona praw autorskich nie obejmuje żadnego oryginalnego materiału dotyczącego pomysłów, procedur, procesów, systemów, metod działania, pojęć, zasad lub odkryć, niezależnie od formy, w jakiej materiał jest opisany, wyjaśniony, zilustrowany lub ucieleśniony. Właściciel praw autorskich ma prawo do wykonywania i upoważniania do następujących czynności: (1) powielania materiału chronionego prawem autorskim w kopiach; (2) przygotowywania materiałów pochodnych na podstawie oryginalnego materiału chronionego prawem autorskim; (3) rozpowszechniania kopii materiału chronionego prawem autorskim publicznie poprzez sprzedaż lub przeniesienie własności lub poprzez wynajem, dzierżawę lub pożyczanie; (4) w przypadku materiałów literackich, muzycznych, dramatycznych i choreograficznych, pantomim i filmów oraz innych materiałów audiowizualnych, do publicznego wykonywania materiałów chronionych prawem autorskim; oraz (5) w przypadku materiałów literackich, muzycznych, dramatycznych i choreograficznych, pantomim i materiałów obrazowych, graficznych lub rzeźbiarskich, w tym pojedynczych obrazów filmu lub innych materiałów audiowizualnych, do publicznego wyświetlania materiałów chronionych prawem autorskim. Konwencja berneńska była konwencją dotyczącą ochrony materiałów literackich i artystycznych, a Powszechna konwencja o prawie autorskim jest konwencją mającą na celu zapewnienie odpowiedniej i skutecznej ochrony praw autorów i innych właścicieli praw autorskich do materiałów literackich, naukowych i artystycznych, w tym pism; materiałów muzycznych, dramatycznych i kinematograficznych; oraz obrazów, rycin i rzeźb. W rezultacie ustanowiono międzynarodowe wytyczne dotyczące identyfikacji materiałów podlegających ochronie praw autorskich, a wytyczne te obejmowały administracyjny proces dochodzenia roszczeń, jeśli autor uważał, że materiał został powielony bez zezwolenia. Materiały podlegające ochronie praw autorskich zostały nie tylko rozszerzone z materiałów pisemnych na materiały audiowizualne; materiały obrazowe, graficzne lub rzeźbiarskie; materiały architektoniczne; materiały zbiorowe; i materiały kompilacyjne; ale reprodukcja materiałów została doprecyzowana, aby obejmować wykonywanie lub wyświetlanie materiału, a także przesyłanie dzieła bez zgody autora. Stany Zjednoczone przystąpiły do Konwencji Berneńskiej o Ochronie Materiałów Literackich i Artystycznych w 1989 r. Federalną agencją odpowiedzialną za administrowanie ustawą jest Biuro Praw Autorskich Biblioteki Kongresu. Jak wspomniano wcześniej, materiały podlegają ochronie praw autorskich z dołączoną do nich informacją o prawach autorskich lub bez niej. Aby uzyskać prawa autorskie do oryginalnego dzieła, należy złożyć wniosek o rejestrację praw autorskich w Rejestrze Praw Autorskich w Biurze Praw Autorskich Biblioteki Kongresu. Wniosek wymaga następujących informacji: (1) imienia i nazwiska oraz adresu autora materiału; (2) w przypadku materiałów innych niż anonimowe lub pseudonimowe dzieło, imienia i nazwiska oraz obywatelstwa lub miejsca zamieszkania autora lub autorów, a jeśli jeden lub więcej autorów nie żyje, daty ich śmierci; (3) jeśli dzieło jest anonimowe lub pseudonimowe, obywatelstwa lub miejsca zamieszkania autora lub autorów; (4) w przypadku materiałów stworzonych na zlecenie, oświadczenia w tej sprawie; (5) jeśli wnioskodawca o prawa autorskie nie jest autorem, krótkie oświadczenie o tym, w jaki sposób wnioskodawca uzyskał prawo własności do praw autorskich; (6) tytuł dzieła, wraz z wszelkimi poprzednimi lub alternatywnymi tytułami, pod którymi materiał może być zidentyfikowany; (7) rok, w którym ukończono tworzenie dzieła; (8) jeśli dzieło zostało opublikowane, datę i kraj jego pierwszej publikacji; (9) w przypadku kompilacji lub materiału pochodnego, identyfikację wszelkich istniejących wcześniej materiałów, na których się opiera, oraz krótkie, ogólne oświadczenie dodatkowych materiałów objętych roszczeniem o prawa autorskie, które jest rejestrowane; oraz (10) w przypadku opublikowanych dokumentów zawierających materiały wytworzone w Stanach Zjednoczonych, nazwiska osób lub organizacji, które wykonały proces produkcyjny, oraz miejsce, w którym wykonano proces produkcyjny. Po prostu autor oryginalnego dzieła musi złożyć wymagane informacje i formularz, aby zarejestrować prawa autorskie w Rejestrze praw autorskich w Biurze Praw Autorskich Biblioteki Kongresu. Odpowiednia opłata musi towarzyszyć formularzowi, aby zarejestrować prawa autorskie. Ponadto Biuro Praw Autorskich Biblioteki Kongresu zostało obciążone nadzorem nad procesem praw autorskich i przeglądaniem wszelkich zgłoszonych naruszeń. Chociaż to biuro ma główną odpowiedzialność za orzekanie w sprawie wszelkich domniemanych naruszeń praw autorskich, Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych i Sądy Apelacyjne Stanów Zjednoczonych wydały orzeczenia dotyczące praw autorskich.

"Przemysł chałupniczy" to termin, który był powszechnie używany w XVIII i XIX wieku do opisu domowego systemu produkcji. Termin ten jest również używany dzisiaj w odniesieniu do towarów lub usług wytwarzanych w domu. Szycie, produkcja rzemieślnicza, sprzedaż i marketing, pisanie na maszynie, księgowość i naprawa samochodów to tylko kilka przykładów zatrudnienia w domu.

HISTORIA

Rodziny wiejskie były jednymi z pierwszych, które zaangażowały się w przemysł chałupniczy. Zwiększały dochody z rolnictwa, wytwarzając produkty w domu. Kupcy dostarczali rodzinom surowce, zbierali i sprzedawali gotowy produkt, a następnie płacili rodzinie procent od ceny naliczonej końcowemu konsumentowi. Niektóre z przedmiotów wytwarzanych przez tych pracowników domowych to tkaniny i odzież, buty, cygara i przedmioty zdobione ręcznie. Przemysł chałupniczy rozwinął się w miastach około 1870 roku, co doprowadziło do powstania surowego systemu budownictwa czynszowego. Rodziny imigrantów mieszkały i pracowały w tych zatłoczonych, niebezpiecznych budynkach mieszkalnych. Pracowali za bardzo niskie wynagrodzenie, zazwyczaj przy produkcji odzieży. System ten trwał do około 1920 roku, kiedy to lepsze zarządzanie fabrykami sprawiło, że towary produkowane w domu stały się mniej konkurencyjne. Ręczne zdobienie przedmiotów, szycie i inne wysoce wyspecjalizowane czynności nadal funkcjonują jako przemysły chałupnicze. Ekonomiści wskazują na powstanie nowego typu przemysłu chałupniczego, w którym ludzie mogą zostać w domu, aby wykonywać na swoich komputerach pracę, którą wcześniej trzeba było wykonywać w biurze. "Telepracownicy" to kolejny termin częściej używany obecnie w odniesieniu do zatrudnienia w domu. Wiele prac, które kiedyś wymagały fizycznej obecności pracowników w biurze, można teraz wykonywać w domu. Prowadzenie firmy z domu wymaga dziś tylko kilku linii telefonicznych z przekierowywaniem połączeń i oczekiwaniem na połączenie, komputera z pocztą e-mail i modemem, faksu, kserokopiarki i materiałów biurowych. W przypadku dyrektorów w podróży telefon komórkowy i laptop mogą utrzymać ich w ruchu i pracować z niemal każdego miejsca

KORZYŚCI Z PRACY W DOMU

Istnieje wiele powodów, dla których ludzie decydują się na pracę w domu. Mogą być doświadczeni lub niedoświadczeni, młodzi lub starsi, zdrowi lub niepełnosprawni fizycznie, samotni lub żonaci, z dziećmi lub bez. Wiele matek i/lub ojców małych dzieci uważa, że bardziej produktywne, bardziej opłacalne i bezpieczniejsze jest zatrzymywanie dzieci przy sobie podczas pracy w domu. Mogą mieć elastyczność w dostosowywaniu swojej pracy do potrzeb rodziny. Wielu rodziców lubi spędzać czas ze swoimi dziećmi w ciągu dnia. Rodzice odpowiadają za bezpieczeństwo własnych dzieci i mogą być na bieżąco z tym, ile się uczą, wiedzieć, z kim się bawią i jednocześnie oszczędzać pieniądze na kosztach opieki nad dziećmi. Innym powodem, dla którego ludzie decydują się na pracę w domu, jest to, że nie muszą dojeżdżać do pracy i z powrotem. Nie dojeżdżając do pracy, mogą zaoszczędzić na zużyciu pojazdu, uzyskać niższe stawki ubezpieczenia i wydać mniej pieniędzy na benzynę. Praca z domu pozwala również zaoszczędzić pieniądze, które normalnie zostałyby wydane na garderobę do pracy. Podczas pracy w domu można nosić znacznie bardziej nieformalne ubrania. Niewydawanie pieniędzy na mundury, garnitury i/lub sukienki zapewnia więcej pieniędzy na inne wydatki. Praca w domu daje kontrolę nad własnym życiem. Istnieje swoboda i elastyczność w ustalaniu harmonogramów pracy. Rodzice mogą być w domu dla swoich dzieci, nie ma kłopotów z dojazdami, nikt nie zagląda przez ramię ani nie ustala czasu przerw. Harmonogram pracy ustala osoba, a nie pracodawca. Rodzic ma elastyczność w planowaniu przepływu pracy wokół zajęć szkolnych, takich jak wycieczki i zajęcia sportowe.

DECYZJE, JAKIE NALEŻY PODJĄĆ

Pomimo wszystkich korzyści wymienionych powyżej, praca w domu nie jest dla każdego. Na przykład osoby, które zakładają własną działalność gospodarczą, muszą być w stanie generować pracę. Istnieją koszty reklamy związane z rozpowszechnianiem nazwy firmy wśród ogółu społeczeństwa. Należy dokładnie rozważyć możliwe kanały reklamowe. Reklama może być bardzo droga i może nie generować wystarczającej liczby klientów, jeśli nie dotrze do potencjalnych klientów. Osoby, które wykonują dobrą pracę, ale nie potrafią sprawić, aby inni to zauważyli lub nie radzą sobie dobrze z promocją siebie, mogą wydawać więcej, niż zarabiają. Szczegółowe prowadzenie ewidencji jest koniecznością zarówno dla osób samozatrudnionych, jak i pracujących w domu. Niektóre odliczenia są dostępne tylko wtedy, gdy firma przynosi zysk, podczas gdy inne są wykorzystywane corocznie do określania wydatków. W zależności od rodzaju firmy, w którą dana osoba chce się zaangażować, należy wziąć pod uwagę koszty początkowe oraz zebrać informacje na temat najlepszego niezbędnego sprzętu/narzędzi. Niektóre firmy mogą wymagać początkowego inwentarza, podczas gdy inne nie. Rozważając koszty początkowe, należy robić mądre zakupy i rozważyć zakup używanego sprzętu i materiałów. Pozwoli to zaoszczędzić pieniądze na inne wydatki, a amortyzacja tych przedmiotów będzie bardziej rozsądna. Reklama, koszty przejazdu, koszty materiałów, telefonu, energii elektrycznej i rozrywki to tylko niektóre z wydatków, dla których należy prowadzić ewidencję. Przepisy podatkowe mogą się często zmieniać. Osoba, która nie jest pewna, jakie ewidencje należy prowadzić, powinna skontaktować się z doradcą podatkowym, aby uzyskać szczegółowe i aktualne informacje. Innym czynnikiem, który należy wziąć pod uwagę przed podjęciem decyzji o pracy z domu, jest motywacja. Trzeba być w stanie ustalić własny harmonogram i go przestrzegać. Jeśli dana osoba jest przyzwyczajona do pracy dla kogoś innego i ma zapewniony nadzór i wskazówki, może bardzo łatwo zaniedbać pracę. Wyznaczanie celów i ich realizacja są koniecznością, gdy pracuje się na własny rachunek. Na koniec należy sprawdzić lokalne władze przed rozpoczęciem działalności gospodarczej w domu, ponieważ miasta znacznie różnią się pod względem lokalnych rozporządzeń. Wyjaśnią one wszelkie zasady ustanowione przez miasto dotyczące działalności gospodarczej w domu i udzielą wskazówek dotyczących niezbędnej dokumentacji lub procesu zatwierdzania.

ZASOBY DOTYCZĄCE PRACY W DOMU

Dla osób, które chcą zostać samozatrudnionymi i pracować w domu, dostępnych jest kilka organizacji, które mogą pomóc w rozpoczęciu działalności. Jednym z głównych źródeł dla samozatrudnionych jest stowarzyszenie o nazwie SCORE (Service Corps of Retired Executives). SCORE to grupa non-profit sponsorowana przez U.S. Small Business Administration, która zapewnia udane, bezpłatne doradztwo biznesowe od 1964 roku. SCORE łączy wolontariuszy-doradców z klientami potrzebującymi ich fachowej porady. Prowadzi również krajowy rejestr umiejętności, aby pomóc w znalezieniu najlepszego doradcy dla konkretnego klienta. SCORE składa się z ponad 13 000 emerytowanych lub aktywnych dyrektorów i ma ponad 400 oddziałów w całym kraju. Ci dyrektorzy poświęcają swój czas, umiejętności i doświadczenie, aby pomóc samozatrudnionym rozpocząć własną działalność lub pomóc tym, którzy już prowadzą działalność, gdy mają problemy lub potrzebują porady. SCORE oferuje również wiele seminariów i warsztatów oraz publikuje te informacje w swoich lokalnych oddziałach. Od początku swojego istnienia SCORE doradzało, doradzało i było mentorem ponad 300 000 małych firm, pomagając prawie 4 milionom Amerykanów w zakresie poradnictwa osobistego, poradnictwa e-mailowego i szkoleń. Home Employment Resource to organizacja poświęcona pomaganiu osobom, które chcą pracować w domu. Dostarcza informacji o firmach w całym kraju, które zatrudniają osoby do pracy w domu. Częściowa lista stanowisk, które były dostępne dla osób pracujących w domu, obejmuje maszynistki, grafików, rzeczoznawców samochodowych, redaktorów, reporterów, analityków finansowych, rysowników, przetwórców roszczeń, fotografów, korektorów, rekruterów i pisarzy. Istnieje wiele stanowisk dostępnych dla pracowników pracujących w domu, jeśli wie się, gdzie szukać. Ta organizacja pomaga w kontaktach z firmami, które zatrudniają osoby pracujące w domu. Independent Homeworkers Alliance (IHA) to organizacja, której celem jest pomoc osobom chcącym pracować w domu. IHA oferuje swoim członkom cenne korzyści, które są specjalnie zaprojektowane dla osób pracujących w domu. W jej bazie danych znajduje się ponad 43 000 ofert pracy. Opłaty członkowskie i opłaty za utrzymanie pobierane od członków są bezpośrednio przekazywane organizacji w celu ulepszenia, rozszerzenia i dodania istniejących usług świadczonych jej członkom, których jest ponad 27 000. Istnieją również szkoły nauki domowej, które oferują szkolenia w takich dziedzinach, jak rozliczanie medyczne i przetwarzanie roszczeń, transkrypcja medyczna, księgowość i praca paralegalna.

Zarówno osoby prywatne, jak i firmy popełniają wiele przestępstw, które kosztują firmy, konsumentów, agencje rządowe i akcjonariuszy znaczne sumy pieniędzy każdego roku. Przestępstwa biznesowe nie są niczym nowym; w rzeczywistości oszukańcze działania są powszechną częścią operacji biznesowych od tysięcy lat. Na przykład w 360 r. p.n.e. w Syrakuzach na Sycylii (wówczas kolonii greckiej) Ksenotemis i właściciel statku Hegestratos przekonali klienta do wypłaty gotówki, twierdząc, że statek był w pełni załadowany zbożem. Handel morski był w tym czasie bardzo ryzykowny i wiele statków zostało następnie utraconych na morzu. Hegestratos zamierzał wykorzystać to ryzyko utraty na morzu trzy dni po wypłynięciu statku z portu, zatapiając go. Kiedy pozostali pasażerowie odkryli spisek Hegestratosa, wpadł w panikę, wyskoczył za burtę i utonął. Ten wczesny przykład ilustruje, że przestępcze, a zwłaszcza oszukańcze działania istniały w świecie biznesu od jakiegoś czasu i niestety prawdopodobnie będą nadal istnieć. Zgodnie z prawem współczesnym, aby doszło do przestępstwa, musi zostać popełniony czyn niezgodny z prawem i musi zostać wykazany zamiar popełnienia czynu. Przestępstwo jest naruszeniem prawa lokalnego, stanowego lub federalnego i jest karane przez odpowiednie organy rządowe. Działania przestępcze są zazwyczaj definiowane jako odnoszące się do określonego rodzaju zachowania lub działania. Przywłaszczenie i oszustwo to dwa powszechne przestępstwa związane z biznesem. Przywłaszczenie ma miejsce, gdy osoba ma prawo posiadać majątek lub pieniądze firmy, ale następnie zamienia ten majątek lub pieniądze na osobiste posiadanie lub użytkowanie. Oszustwo jest często postrzegane jako celowe oszukanie innej osoby w celu pozbawienia tej osoby majątku lub zranienia jej w inny sposób. Działania przestępcze mogą być popełniane przez osoby fizyczne przeciwko firmie, jak również przez firmy poprzez działania ich pracowników przeciwko konsumentom, opinii publicznej i/lub akcjonariuszom.

INDYWIDUALNE PRZESTĘPSTWA PRZECIWKO FIRMIE

Indywidualne działania przestępcze związane z biznesem są zazwyczaj podzielone na dwie kategorie: wewnętrzne i zewnętrzne.

Przestępstwa wewnętrzne. Przestępstwo wewnętrzne ma miejsce, gdy pracownik kradnie lub popełnia inne przestępstwo przeciwko firmie. Na przykład, w zależności od stanowiska, pracownicy mogą mieć dostęp do plików firmy, rejestrów lub poufnych informacji finansowych. Nieuczciwy pracownik może następnie wykorzystać te informacje do popełnienia przestępstwa przeciwko firmie. Zasadniczo, im wyższe stanowisko w firmie zajmuje pracownik, tym większe prawdopodobieństwo poważnych działań przestępczych przeciwko firmie. Często popełnia się szereg przestępstw wewnętrznych przeciwko firmie. Do najczęstszych należą nadużycie władzy, defraudacja księgowa, niewłaściwe wykorzystanie czasu pracy, manipulacja informacjami komputerowymi i elektronicznymi, kradzież własności intelektualnej, kradzież dostaw i sprzętu, nadużywanie kosztów podróży oraz wandalizm i sabotaż.

Nadużycie władzy. Jedną z form przestępczej działalności pracownika jest podejmowanie niewłaściwych decyzji finansowych w imieniu firmy, które w rzeczywistości mają na celu przyniesienie korzyści pracownikowi. Przykładem takiej działalności może być sytuacja, gdy pracownik jest upoważniony do podpisywania umów zakupu w imieniu pracodawcy w celu uzyskania najniższej dostępnej ceny od zewnętrznych dostawców. Zamiast tego pracownik mógłby podpisać umowy z droższymi zewnętrznymi dostawcami i otrzymać w zamian łapówkę. Przyjmowanie łapówek jest nadużyciem władzy i, w zależności od wielkości umów, może kosztować firmę znaczną kwotę pieniędzy.

Przywłaszczenie księgowe. Jedną z najczęstszych wewnętrznych działań przestępczych jest manipulowanie zapisami księgowymi w celu kradzieży funduszy firmy. Pracownik, który jest dobrze przeszkolony w zakresie technik księgowych, może być w stanie opracować wyrafinowane schematy, aby ukryć swoje powiązania ze skradzionymi funduszami firmy. Takie przestępcze naruszenia księgowe trwają i mogą trwać latami i ostatecznie kosztować firmę wiele tysięcy dolarów. Te przestępcze praktyki księgowe można wykryć za pomocą różnych metod, takich jak zmiany w procedurach księgowych, obawy współpracowników i regularne audyty wewnętrzne i/lub zewnętrzne.

Przestępstwa księgowe to bardzo poważne sprawy, które mają negatywne konsekwencje dla firmy. Kradzież funduszy szkodzi marży zysku firmy, a tym samym akcjonariuszom. Wartość akcji jest uszkodzona z powodu zmniejszonych zysków wykazywanych w księgach, co z kolei może kosztować firmę utratę wartości jej papierów wartościowych. Takie wewnętrzne przestępstwa księgowe muszą zostać zgłoszone odpowiednim organom ścigania, co sprawia, że defraudacja staje się częścią publicznego rejestru firmy. W ten sposób firma staje w obliczu wstydu związanego z byciem ofiarą przestępstw księgowych, co może osłabić jej wizerunek i zaufanie publiczne do niej. Pracownik, który zostanie złapany na popełnianiu takich przestępstw, w przypadku skazania grozi mu surowa kara. W zależności od kwoty skradzionych środków pracownik może zostać oskarżony i skazany za przestępstwo oraz trafić do więzienia na długi okres. Ponadto po skazaniu za takie przestępstwo niemal niemożliwe będzie dla osoby znalezienie innej pracy w świecie biznesu.

Nadużywanie czasu pracy. Pracownicy, którzy wykonują funkcje niezwiązane z pracą w pracy, biorą udział w działaniach oszukańczych, ponieważ otrzymują wynagrodzenie za pracę dla firmy, ale w rzeczywistości nie wykonują tych funkcji. Przykładem takiej praktyki jest pracownik, który surfuje po Internecie przez kilka godzin dziennie z powodów osobistych, pozbawiając firmę produkcji pracowniczej w tym czasie. Kilka godzin straconego czasu tu i ówdzie może nie wydawać się pracownikowi czymś dużym, ale łączna strata czasu pracy w całej firmie może skutkować znaczną stratą.

Manipulacja informacją komputerową i elektroniczną. Pojawienie się nowoczesnej technologii zapewniło pracownikom więcej możliwości popełniania oszustw komputerowych lub elektronicznych. Jedną z najczęstszych form defraudacji jest elektroniczna manipulacja funduszami firmy w celu zdeponowania ich na kontach osobistych lub innych kontach osób trzecich. Po zdeponowaniu przekierowanych funduszy firmy na takim koncie pracownik może je wypłacić i wydać według własnego uznania. Początkowo takie oszustwo elektroniczne może wydawać się łatwe do przeprowadzenia, ale komputery pozostawiają po sobie wskazówki, które doprowadzą audytorów do ostatecznego miejsca przeznaczenia funduszy i do nieuczciwego pracownika.

Kradzież własności intelektualnej. Jednym z najszybciej rozwijających się obszarów przestępczości związanej z biznesem jest kradzież najnowocześniejszej technologii przez pracownika z firmy zatrudniającej. Zazwyczaj nieuczciwy pracownik sprzedaje skradzioną wiedzę technologiczną konkurencyjnej firmie. Działalność przestępcza w tym obszarze może być niezwykle szkodliwa dla każdej firmy. Jednym z powodów jest to, że większość firm inwestuje znaczne sumy pieniędzy w badania i rozwój, aby ulepszyć lub stworzyć nową technologię. Kradzież i odsprzedaż tych informacji konkurentom może łatwo kosztować firmę wiele tysięcy dolarów utraconych zysków. Innym jest to, że konkurenci firmy mogą pozostać konkurencyjni za ułamek ceny i w ten sposób czerpać jeszcze większe zyski. W odpowiedzi na ten poważny problem firmy zaostrzyły środki bezpieczeństwa i zwróciły się do organów ścigania o energiczne ściganie osób zamieszanych w tego typu przestępcze zachowanie.

Kradzież materiałów i sprzętu. Innym przykładem wewnętrznej przestępczej działalności pracowników jest kradzież materiałów i sprzętu biurowego. Firmy są zaniepokojone pracownikami, którzy kradną materiały i sprzęt biurowy, taki jak laptopy, papier, spinacze, długopisy, drukarki itp. Kradzież takiej własności firmy zmniejsza zyski firmy, a jeśli jej akcje są notowane na giełdzie, zyski akcjonariuszy. Konsekwencje dla nieuczciwych pracowników przyłapanych na takich działaniach obejmują zwolnienie z pracy i postępowanie karne.

Nadużycia w zakresie wydatków na podróże służbowe. Pracownicy, którzy podróżują służbowo w ramach swoich obowiązków służbowych, często dopuszczają się oszustw, umieszczając przedmioty osobiste na rachunku wydatków firmy. Na przykład pracownicy mogą uwzględnić wyższe kwoty na swoim kuponie wydatków niż te, które faktycznie zostały zapłacone. Ta praktyka jest powszechna w przypadku raportowania kwoty zapłaconej w formie napiwku, ponieważ zwykle nie jest to związane z paragonem. Indywidualnie środki przywłaszczone w ten sposób przez jednego pracownika mogą nie wynieść wiele, ale zbiorczo tego typu przestępstwo może kosztować firmę wiele tysięcy dolarów rocznie.

Wandalizm i sabotaż. Innym rodzajem przestępstwa wewnętrznego jest celowe niszczenie mienia lub sprzętu firmy przez pracownika. Pracownik nie otrzymuje żadnych korzyści finansowych z niszczenia mienia firmy; robi się to raczej po to, aby zemścić się na firmie lub przełożonym z niezliczonych powodów, takich jak pominięcie awansu, zbliżające się zwolnienie lub słaba ocena wyników. Tradycyjny wandalizm pracowników obejmuje niszczenie mienia fizycznego, w tym sprzętu komputerowego, mebli biurowych, pojazdów służbowych lub innej własności firmy. Fizyczne niszczenie mienia firmy można powstrzymać, stosując sprzęt monitorujący i widoczną obecność odpowiedniego personelu ochrony.

Prawdziwym zagrożeniem dla współczesnych firm jest sabotowanie systemów komputerowych. Pracownik z rozległą wiedzą na temat systemu komputerowego firmy może stworzyć wirusa komputerowego lub inną wysoce techniczną metodę, aby unieruchomić część lub cały system komputerowy firmy. Zniszczenie lub awaria systemu komputerowego firmy spowodowałaby ogromne problemy dla firmy. Ponadto, jeśli pliki firmy uległyby uszkodzeniu lub zostałyby usunięte, naprawa mogłaby kosztować firmę znaczną ilość czasu i zasobów, nie wspominając o utraconej sprzedaży lub słabej obsłudze klienta, które mogłyby wystąpić w wyniku tego. Ponieważ kwestia bezpieczeństwa komputerowego jest tak ważna, firmy zazwyczaj przerywają dostęp do komputerów pracownikom, którzy mają zostać oddzieleni od firmy. Ponadto, ochrona firmy zazwyczaj monitoruje pracowników, którzy wykazują silne negatywne uczucia wobec firmy lub przełożonego.

Przestępstwa zewnętrzne Do najczęstszych przestępstw zewnętrznych popełnianych przeciwko przedsiębiorstwom należą włamania, rabunki, kradzieże sklepowe oraz kradzieże w biurach/fabrykach.

Włamanie. Podczas gdy włamanie zostało opisane na wiele sposobów, zwykle uważa się je za włamanie do miejsca prowadzenia działalności gospodarczej z zamiarem popełnienia przestępstwa lub po prostu kradzieży czegoś. Chociaż włamanie może dotyczyć każdej firmy, osoby, które dokonują włamania, zazwyczaj wybierają te firmy, w których prawdopodobnie otrzymają wysoki zwrot pieniężny za swoje wysiłki. Instytucje finansowe, takie jak banki, są często celem, ponieważ zazwyczaj mają duże ilości gotówki lub wartościowych papierów wartościowych. Prawie każda duża firma finansowa wykorzystuje różnorodne skomplikowane urządzenia antywłamaniowe, aby odstraszyć potencjalnych włamywaczy. Instytucje finansowe wykorzystują również rozległe sieci sprzętu elektronicznego, aby powiadomić organy ścigania o włamaniach. Większość dużych firm stosuje obecnie szeroką gamę strategii antywłamaniowych, aby zapewnić maksymalne bezpieczeństwo swoim biurom i pracownikom.

Kradzież. Kradzież ma miejsce, gdy przestępca próbuje okraść firmę przy użyciu siły lub groźby użycia siły - zwykle przy użyciu broni, takiej jak pistolet lub nóż - w normalnych godzinach jej pracy. Kradzieże są bardzo poważne, ponieważ mogą spowodować obrażenia ciała pracowników i/lub klientów przebywających na terenie sklepu w momencie napadu. Ponadto, każda skradziona własność lub pieniądze również szkodzą firmie z punktu widzenia zysków i strat. Najczęstszym przykładem napadu jest próba kradzieży pieniędzy ze sklepu w godzinach pracy.

Kradzież sklepowa. Jednym z najbardziej widocznych zagrożeń dla każdej działalności detalicznej jest kradzież sklepowa, która kosztuje firmy miliony dolarów w postaci utraconych sprzedaży i skradzionych towarów każdego roku. Niestety, koszty związane z tego typu działalnością przestępczą przerzucane są na uczciwych konsumentów w postaci wyższych cen. Ze względu na wysokie koszty związane z kradzieżą sklepową, wiele firm detalicznych korzysta z zaawansowanych elektronicznych systemów nadzoru, aby odstraszać złodziei i łapać osoby popełniające przestępstwo. W rzeczywistości większość sprzedawców detalicznych przyjęła politykę zerowej tolerancji wobec kradzieży sklepowej i ściga każdego przyłapanego na kradzieży, niezależnie od kwoty. Połączenie silnych środków antykradzieżowych i energicznego ścigania złapanych osób doprowadziło do zmniejszenia liczby przypadków kradzieży sklepowych.

Kradzieże w biurach/fabrykach. Niektórzy ludzie dokonują kradzieży po prostu wchodząc do biura i próbując ukraść coś wartościowego. Następnie przestępca wychodzi z biura lub fabryki z przedmiotem i próbuje odsprzedać produkt. Osoby popełniające takie przestępstwa zazwyczaj używają przebrania (np. dostawcy), aby ominąć ochronę firmy.

PRZESTĘPSTWA POPEŁNIANE PRZEZ BIZNES

Czasami przedsiębiorstwa są źródłem przestępstw przeciwko konsumentom, opinii publicznej, rządowi i/lub akcjonariuszom. Przykłady przestępstw popełnianych przez przedsiębiorstwa obejmują fałszywe raportowanie, ustalanie cen i przeinaczanie informacji o produktach.

Oszukańcze raportowanie. Firma może brać udział w oszukańczych działaniach, manipulując lub przeinaczając zapisy księgowe firmy, informacje o zyskach, dane sprzedaży lub inne istotne informacje finansowe. Ten rodzaj zachowania zwykle ma na celu ukrycie poważnych problemów finansowych, aby zapobiec otrzymywaniu przez opinię publiczną, agencje regulacyjne lub akcjonariuszy niekorzystnych raportów o stanie firmy. Niekorzystne informacje finansowe mogą być dewastujące dla wartości akcji firmy, co z kolei prawdopodobnie spowoduje, że firma straci znaczną ilość pieniędzy w kapitale własnym firmy. Na przykład firma X może celowo błędnie raportować wyższe zyski niż faktycznie osiągnięte, aby utrzymać cenę akcji i wartość firmy. Gdyby faktycznie zgłoszono niższe zyski, akcje prawie na pewno spadłyby, powodując spadek wartości firmy. Innym powodem, dla którego firma może raportować niedokładne dane finansowe, jest to, że większość dyrektorów korporacyjnych ma jakąś formę opcji na akcje, a poważny spadek ceny akcji może być bardzo kosztowny dla osoby prywatnej. Ten rodzaj oszustwa jest zwykle przeprowadzany na najwyższych szczeblach firmy. Gdy tego typu przestępstwo jest popełniane przez firmę za pośrednictwem jej funkcjonariuszy, poważne konsekwencje przypadają obu stronom. Gdy przestępstwo zostanie ujawnione, agencje regulacyjne i organy ścigania na szczeblu federalnym i stanowym mogą rozpocząć dochodzenie w sprawie domniemanych działań oszukańczych. Jeśli działania przestępcze zostaną udowodnione i nastąpią wyroki skazujące, firma, co najmniej, będzie musiała zapłacić wysokie grzywny, a funkcjonariusze zostaną skazani na długie kary więzienia. Ponadto firma poniesie upokarzającą porażkę na arenie opinii publicznej, co z kolei zaszkodzi przyszłej sprzedaży.

Ustalanie cen Firmy mogą dopuszczać się innego rodzaju przestępstwa znanego jako "ustalanie cen" lub zmowa z konkurentami w celu ustalenia minimalnej ceny za swoje produkty. Praktyka ta zmusza konsumentów do płacenia więcej za dany produkt niż w konkurencyjnym środowisku "bez ustalania cen". Firmy są nagradzane wyższymi marżami zysku, ponieważ praktyka ta nie zmusza ich do dostosowywania się do sił rynkowych. Ustalanie cen jest naruszeniem ustawy antymonopolowej Shermana z 1890 r., która została uchwalona w celu zapewnienia istnienia wolnego rynku konkurencyjnego, co skutkuje konkurencyjnymi cenami. Federalna Komisja Handlu (FTC) i Departament Sprawiedliwości Stanów Zjednoczonych mają główną jurysdykcję nad przedsiębiorstwami, które dopuszczają się naruszeń ustawy antymonopolowej Shermana. Kiedy przedsiębiorstwo i jego urzędnicy są ścigani za ustalanie cen, przedsiębiorstwo często staje w obliczu wysokich grzywien, podczas gdy poszczególni urzędnicy zazwyczaj trafiają do więzienia.

Fałszywe przedstawienie produktu Kiedy przedsiębiorstwo świadomie produkuje wadliwy lub niespełniający norm produkt i mimo to sprzedaje go publicznie, firma dopuściła się oszustwa produktowego. Oszustwo produktowe jest niezwykle poważne, ponieważ konsumenci polegają na bezpiecznych produktach w każdym aspekcie codziennego życia. Wadliwe lub niebezpieczne produkty mogą wyrządzić poważne szkody zarówno indywidualnemu konsumentowi, jak i ogółowi społeczeństwa. Przykładem oszustwa produktowego byłoby wyprodukowanie i wprowadzenie na rynek przez producenta samochodów pojazdu, który w testach przedsprzedażowych okazał się niebezpieczny. Na przykład pojazd może być niebezpieczny, gdy zostanie uderzony z tyłu lub z boku, powodując eksplozję zbiornika paliwa z powodu wad konstrukcyjnych. Oczywistym skutkiem takich wad konstrukcyjnych pojazdu są poważne obrażenia i/lub śmierć ludzi. Naturalnie, odpowiedzią na oszustwa produktowe są liczne pozwy sądowe i brak zaufania publicznego do firm, które świadomie wypuszczają wadliwe lub źle zaprojektowane produkty.

PODSUMOWANIE

Działalność przestępcza związana z biznesem nie jest niczym nowym. W rzeczywistości przestępstwa w biznesie, takie jak oszustwo, można prześledzić na przestrzeni tysięcy lat. Przestępstwa mogą być popełniane zarówno przez firmę, jak i przeciwko niej. Typowe przestępstwa, które wpływają na zdrowie firm i ich klientów, obejmują włamania, defraudacje, oszustwa, rabunki i kradzieże sklepowe. Ponieważ przestępstwa, zarówno popełniane przez firmy, jak i przeciwko nim, są tak kosztowne, wprowadzono skomplikowane środki mające na celu zmniejszenie prawdopodobieństwa ich wystąpienia.

Podejmowanie decyzji, zwane również rozwiązywaniem problemów, to proces rozpoznawania problemu lub okazji i znajdowania dla niego rozwiązania. Decyzje podejmują wszyscy zaangażowani w świat biznesu, ale menedżerowie zazwyczaj podejmują większość decyzji na co dzień. Wiele z tych decyzji jest stosunkowo prostych i rutynowych, takich jak zamawianie materiałów produkcyjnych, wybór stopy dyskontowej dla zamówienia lub decydowanie o rocznej pod wyżce dla pracownika. Tego typu rutynowe decyzje są znane jako decyzje zaprogramowane, ponieważ decydent już wie, jakie będzie rozwiązanie i wynik. Jednak menedżerowie są również stawiani przed decyzjami, które mogą drastycznie wpłynąć na przyszłe wyniki firmy. Tego typu decyzje są znane jako decyzje niezaprogramowane, ponieważ ani odpowiednie rozwiązanie, ani potencjalny wynik nie są znane. Przykłady decyzji niezaprogramowanych obejmują fuzję z inną firmą, tworzenie nowego produktu lub rozbudowę zakładów produkcyjnych. Podejmowanie decyzji zazwyczaj przebiega według sześcioetapowego procesu:

1. Zidentyfikuj problem lub okazję
2. Zbierz istotne informacje
3. Opracuj jak najwięcej alternatyw
4. Oceń alternatywy, aby zdecydować, która jest najlepsza
5. Podejmij decyzję i wdróż najlepszą alternatywę
6. Monitoruj decyzję

W kroku 1 decydent musi mieć pewność, że dokładnie rozumie sytuację. Potrzeba podjęcia decyzji zaistniała, ponieważ istnieje różnica między pożądanym wynikiem a tym, co faktycznie się dzieje. Przed przejściem do kroku 2 ważne jest, aby ustalić rzeczywistą przyczynę sytuacji, która nie zawsze może być oczywista. W kroku 2 decydent zbiera jak najwięcej informacji, ponieważ posiadanie wszystkich faktów daje decydentowi znacznie większą szansę na podjęcie właściwej decyzji. Gdy podejmowana jest nieświadoma decyzja, wynik zwykle nie jest zbyt pozytywny, dlatego ważne jest, aby mieć wszystkie fakty przed kontynuowaniem. W kroku 3 decydent próbuje wymyślić jak najwięcej alternatyw. W tym kroku często stosuje się technikę znaną jako "burza mózgów", w ramach której członkowie grupy przedstawiają wszystkie pomysły, nawet jeśli brzmią zupełnie niedorzecznie. W kroku 4 alternatywy są oceniane i wybierana jest najlepsza. Proces oceny alternatyw zwykle zaczyna się od zawężenia wyboru do dwóch lub trzech, a następnie wybrania najlepszej. Ten krok jest zwykle najtrudniejszy, ponieważ często trzeba wziąć pod uwagę wiele zmiennych. Podejmujący decyzję musi spróbować wybrać alternatywę, która będzie najskuteczniejsza, biorąc pod uwagę dostępną ilość informacji, przeszkody prawne, problemy z public relations, implikacje finansowe i ograniczenia czasowe podejmowania decyzji. Często decydent staje przed problemem, dla którego w danej chwili nie ma dobrego rozwiązania. Kiedy tak się dzieje, decydent musi dokonać najlepszego wyboru dostępnego w danym momencie, ale nadal szukać lepszej opcji w przyszłości. Po podjęciu decyzji wykonywany jest krok 5. Wdrożenie często wymaga dodatkowego czasu na planowanie, a także zrozumienia i współpracy zaangażowanych osób. Komunikacja jest bardzo ważna na etapie wdrażania, ponieważ większość ludzi opiera się zmianom po prostu dlatego, że nie rozumie, dlaczego są konieczne. Aby zapewnić płynne wdrożenie decyzji, decydent powinien przekazać zaangażowanym osobom powody stojące za decyzją. W kroku 6, po wdrożeniu decyzji, decydent musi śledzić decyzję, aby sprawdzić, czy działa ona pomyślnie. Jeśli wdrożona decyzja skorygowała różnicę między rzeczywistym a pożądanym wynikiem, decyzję uznaje się za pomyślną. Jeśli jednak wdrożona decyzja nie przyniosła pożądanego rezultatu, należy ponownie podjąć decyzję. Podejmujący decyzję może zdecydować o daniu decyzji więcej czasu na działanie, wybrać inną z wygenerowanych alternatyw lub rozpocząć cały proces od początku.

DECYZJE STRATEGICZNE, TAKTYCZNE I OPERACYJNE

Ludzie na różnych szczeblach w firmie mają różne rodzaje odpowiedzialności decyzyjnej. Decyzje strategiczne, które wpływają na długoterminowy kierunek całej firmy, są zazwyczaj podejmowane przez najwyższych menedżerów. Przykładami decyzji strategicznych może być skupienie wysiłków na nowym produkcie lub zwiększenie produkcji. Tego typu decyzje są często złożone, a wyniki niepewne, ponieważ dostępne informacje są często ograniczone. Menedżerowie na tym szczeblu muszą często polegać na wcześniejszych doświadczeniach i swoich instynktach przy podejmowaniu decyzji strategicznych. Decyzje taktyczne, które koncentrują się na kwestiach bardziej średnioterminowych, są zazwyczaj podejmowane przez średniego szczebla menedżerów. Celem decyzji podejmowanych na tym szczeblu jest pomoc firmie w zbliżeniu się do osiągnięcia celu strategicznego. Przykładami decyzji taktycznych może być wybór agencji reklamowej do promowania nowego produktu lub zapewnienie pracownikom planu motywacyjnego w celu zachęcenia do zwiększenia produkcji. Decyzje operacyjne koncentrują się na codziennych czynnościach w firmie i są zazwyczaj podejmowane przez menedżerów niższego szczebla. Decyzje podejmowane na tym poziomie pomagają zapewnić płynny przebieg codziennych działań, a tym samym pomagają firmie w osiągnięciu celu strategicznego. Przykłady decyzji operacyjnych obejmują planowanie pracowników, rozwiązywanie konfliktów pracowniczych i zakup surowców potrzebnych do produkcji. Należy zauważyć, że w wielu "płaskich" organizacjach, w których wyeliminowano średni szczebel zarządzania, zarówno decyzje taktyczne, jak i operacyjne są podejmowane przez kadrę zarządzającą niższego szczebla i/lub zespoły pracowników.

DECYZJE GRUPOWE

Podejmowanie decyzji grupowych ma wiele zalet, ale także pewne wady. Oczywistą zaletą jest większy wkład, a zatem można wygenerować więcej możliwych rozwiązań sytuacji. Inną zaletą jest wspólna odpowiedzialność za decyzję i jej wynik, więc jedna osoba nie ponosi całkowitej odpowiedzialności za podjęcie decyzji. Wadą jest to, że często zajmuje dużo czasu osiągnięcie konsensusu grupowego i że członkowie grupy mogą musieć pójść na kompromis, aby osiągnąć konsensus. Wiele firm utworzyło zespoły rozwiązujące problemy, których celem jest znalezienie sposobów na usprawnienie określonych działań w pracy.

Na początku XX wieku Max Weber, jeden z pionierów nowoczesnej socjologii, zaprojektował idealnie racjonalną formę organizacyjną zwaną biurokracją. Wśród cech tej "idealnej" organizacji znalazły się specjalizacja, podział pracy i hierarchiczna struktura organizacyjna. Podział pracy jest formą specjalizacji, w której produkcja produktu lub usługi jest podzielona na kilka oddzielnych zadań, z których każde wykonuje jedna osoba. Zgodnie z projektem Webera, nieodłączną częścią specjalizacji i podziału pracy jest znajomość dokładnego limitu "sfery kompetencji" każdego pracownika oraz uprawnienia do wykonywania poszczególnych zadań bez nakładania się na inne. Dam Smith, jeden z pierwszych ekonomistów, zasugerował, że produktywność znacznie wzrośnie, gdy zostanie zastosowana zasada podziału pracy. Produkcja na pracownika wzrośnie, a koszty na jednostkę produkcji zostaną obniżone. Podział pracy zastosowano na przykład w zakładach produkcyjnych, które wdrożyły techniki produkcji masowej. W organizacjach, które stosowały produkcję masową, każdy pracownik specjalizował się w wykonywaniu jednego wyspecjalizowanego zadania; połączona praca kilku wyspecjalizowanych pracowników wytworzyła produkt końcowy. Na przykład, podczas produkcji samochodu, jeden pracownik montuje deskę rozdzielczą, inny montuje koła, a jeszcze inny maluje karoserię. Od czasów Adama Smitha podział pracy był postrzegany jako centralna cecha postępu gospodarczego. Istnieją dwa aspekty pracy. Pierwszy to podział pracy w obrębie firm; dotyczy on zakresu zadań wykonywanych przez pracowników w ramach danej firmy. Drugi to podział pracy między firmami; dotyczy on zakresu produktów lub usług wytwarzanych przez firmę.

OBECNE ZASTOSOWANIE PODZIAŁU PRACY

Fred Luthans (1998) opisuje biurokratyczny model zaproponowany przez Maxa Webera jako "historyczny punkt wyjścia" dla analizy organizacyjnej. Powołując się na "złożone, wysoce sprzeczne relacje, zaawansowaną technologię informatyczną i pracowników z uprawnieniami", Luthans (s. 519) omawia funkcjonalne i dysfunkcyjne konsekwencje specjalizacji odkryte w kilku badaniach naukowych. Na przykład, chociaż specjalizacja zwiększyła produktywność i wydajność, doprowadziła również do konfliktów między wyspecjalizowanymi jednostkami, utrudniając osiągnięcie ogólnych celów organizacji. Ponadto specjalizacja może utrudniać komunikację między jednostkami, ponieważ wysoce wyspecjalizowane jednostki mają tendencję do "wycofywania się w siebie i niepełnej komunikacji z innymi jednostkami powyżej, poniżej lub poziomo względem nich". Ponadto wysoce wyspecjalizowane prace mogą prowadzić do znudzenia i wypalenia pracowników. Biorąc pod uwagę te obawy, w zarządzaniu pracą w organizacjach zachodzi znacząca zmiana. Według Richarda Waltona (1991) siłą roboczą można zarządzać na dwa sposoby: jeden oparty na kontroli, a drugi oparty na zaangażowaniu. Kluczowymi czynnikami, które różnią się między podejściem kontroli i zaangażowania, są zasady projektowania pracy, oczekiwania dotyczące wydajności, organizacja zarządzania (struktura, systemy i styl), polityka wynagrodzeń, zapewnienia zatrudnienia, wkład pracowników w politykę i relacje między pracownikami a kierownictwem. Podejście zorientowane na kontrolę opiera się na klasycznych biurokratycznych zasadach specjalizacji i podziału pracy. W środowisku zorientowanym na kontrolę zaangażowanie pracowników nie kwitnie. Podział pracy może ostatecznie zmniejszyć wydajność i zwiększyć koszty produkcji jednostek. Jako przyczyny zmniejszenia wydajności zidentyfikowano kilka przyczyn. Na przykład, produktywność może ucierpieć, gdy pracownicy znudzą się potworną powtarzalnością zadania. Ponadto, produktywność może ucierpieć, gdy pracownicy tracą dumę ze swojej pracy, ponieważ nie produkują całego produktu, który mogą zidentyfikować jako swoją własną pracę. Awaria linii produkcyjnej masowej może spowodować zatrzymanie całej linii produkcyjnej. A w przypadku wysoce wyspecjalizowanych prac, szkolenie pracowników może być tak wąsko ukierunkowane, że pracownicy nie mogą łatwo przechodzić między alternatywnymi pracami. W konsekwencji, produktywność może ucierpieć, gdy jeden kluczowy pracownik jest nieobecny. Wreszcie, niezadowolenie z kontroli rośnie w dzisiejszej sile roboczej, co jeszcze bardziej utrudnia długoterminowy sukces klasycznego biurokratycznego stosowania specjalizacji i podziału pracy. W przeciwieństwie do podejścia zorientowanego na kontrolę, podejście zorientowane na zaangażowanie zakłada, że zaangażowanie pracowników doprowadzi do zwiększenia wydajności. Zadania są szerzej projektowane, a operacje związane z pracą są ulepszane, aby obejmować większą odpowiedzialność. Kontrola i koordynacja zależą od wspólnych celów i wiedzy fachowej, a nie od formalnego stanowiska. Podejście zorientowane na kontrolę i zaangażowanie to tylko jeden ze sposobów postrzegania koncepcji podziału pracy i specjalizacji. Koncepcje te wpłynęły na organizacje pod koniec lat 90. XX wieku poprzez złożony zestaw dynamik organizacyjnych. W odpowiedzi na tak złożoną dynamikę organizacyjną, jak intensywna presja konkurencyjna, organizacje były restrukturyzowane. Hierarchie stawały się bardziej płaskie, co oznaczało, że mniej poziomów zarządzania istniało między najniższym poziomem pracownika a najwyższym kierownictwem. W niektórych organizacjach struktury organizacyjne przypominające sieć i sieć zastępowały tradycyjne organizacje hierarchiczne . W tych przeprojektowanych organizacjach odejście od działów, które koncentrowały się na tradycyjnych funkcjach organizacyjnych, takich jak produkcja, administracja, finanse, projektowanie i marketing . W tych przeprojektowanych organizacjach odejście od wysoce wyspecjalizowanych zadań nastąpiło w kierunku pracowników wykonujących wiele zadań w stosunkowo małych, autonomicznych zespołach zorientowanych na klienta. W tych grupach roboczych pracownicy otrzymali szeroką specyfikację zadań od kierownictwa, a w ramach tych luźnych ograniczeń zespołom pozwolono się organizować, przydzielać role, planować zadania itd. Dzięki temu projektowi tradycyjne bariery zawodowe i jasne, wyspecjalizowane opisy stanowisk zaczęły zanikać, ponieważ pracownicy uzyskali możliwość samodzielnego definiowania zadań zawodowych; ten ruch doprowadził do zmniejszenia podziału pracy i specjalizacji w firmach. W wyniku tych zmian w latach 90. XX wieku zwiększony podział pracy między firmami często wiązał się ze zmniejszeniem podziału pracy w obrębie firm. Innymi słowy, podczas gdy firmy stawały się bardziej wyspecjalizowane w oferowanych przez siebie produktach i usługach, poszczególni pracownicy w firmach zajmowali się coraz większym zakresem i głębokością obowiązków zawodowych. Jak wspomniano wcześniej, praca ta była często wykonywana w autonomicznych zespołach.

WPŁYW WIELKOŚCI, KOSZTÓW I WYDAJNOŚCI NA PODZIAŁ PRACY

W niektórych organizacjach podział pracy i stopień specjalizacji ulegają zmniejszeniu, podczas gdy w innych organizacjach podział pracy i specjalizacja rosną. Na tę rozbieżność między organizacjami może wpływać szereg czynników. Na przykład stopień specjalizacji i podziału pracy może być związany z wielkością organizacji; zazwyczaj mali i średni pracodawcy nie są w stanie uzasadnić kosztowo wyspecjalizowanego podziału pracy. Lindbeck i Snower (1997) podają, że w miarę spadku kosztów komunikacji między pracownikami stopień specjalizacji, a w konsekwencji podział pracy w ramach organizacji, może wzrosnąć. Niektóre prace naukowe podają, że w miarę wzrostu wielkości rynku, wspiera on większy podział pracy. Stopień podziału pracy w firmach może również zależeć od stopnia, w jakim można zmierzyć wydajność poszczególnych zadań, oraz stopnia, w jakim płace wpływają na wydajność zadań. Wdrażanie technologii może również mieć głęboki wpływ na podział pracy w organizacjach.

SKUTKI TECHNOLOGII NA PODZIAŁ PRACY

Komputeryzacja umożliwiła organizacjom zwiększenie różnorodności zadań wykonywanych przez pracowników, co w konsekwencji zmniejszyło specjalizację i podział pracy. Na przykład technologia informacyjna - elastyczne narzędzia maszynowe i programowalny sprzęt wielofunkcyjny - może zmniejszyć podział pracy w firmach, ponieważ pracownicy łatwiej przenoszą swoją wiedzę z zadania na zadanie. Technologia informacyjna i produkcyjna może również umożliwić poszczególnym pracownikom lub zespołom roboczym łatwiejsze łączenie różnych zadań w celu zaspokojenia potrzeb klienta, jednocześnie zwiększając produktywność. Na przykład informacje o klientach uzyskane z działań produkcyjnych można wykorzystać do ulepszenia praktyk rachunkowości finansowej, a informacje o pracownikach uzyskane z działań szkoleniowych można wykorzystać do ulepszenia praktyk pracy. Eric Alsene (1994) doniósł, że zwiększona integracja baz danych komputerowych ma potencjał, aby głęboko zmienić zadania i przydziały funkcjonalne w organizacjach, co w konsekwencji wpłynie na podział pracy i specjalizację. Pierwotnie celem integracji komputerów w organizacjach było połączenie różnych funkcji pracy. Integracja komputerowa została zaprojektowana w celu restrukturyzacji przedsiębiorstw wokół ich podstawowych procesów biznesowych, outsourcingu niektórych działań do wyspecjalizowanych organizacji zewnętrznych i wzmocnienia partnerstw z dostawcami i podwykonawcami. W nowej kulturze ukształtowanej przez integrację komputerową każdy pracownik miał mieć szerszy pogląd na organizację. Oczekiwano, że pracownicy będą pracować w zespołach z ulepszoną komunikacją, uczestnictwem, pracą zespołową i wzmocnionym poczuciem przynależności i ciągłej nauki. W tym nowym modelu organizacyjnym, umożliwionym przez technologię, klasyczny biurokratyczny model masowej produkcji, w którym pracownicy wykonywali funkcje oddzielnie i sekwencyjnie, został wyeliminowany. Model integracji komputerowej został zaprojektowany tak, aby ostatecznie doprowadzić do demontażu barier pionowych i poziomych, podczas gdy kontrola nadzorcza koncentrowała się coraz bardziej na metodach pracy, a nie na produktach końcowych (Child, 1987). Innymi słowy, nowy projekt umożliwił organizacjom skupienie się na tym, w jaki sposób dostarczane są produkty i usługi, a nie na tym, jakie produkty lub usługi są dostarczane. Ten projekt ułatwił ciągłe doskonalenie w organizacji. Nowe technologie pomogły w zatarciu granic między działami, podczas gdy informacje swobodnie przepływały w całej organizacji, ignorując tym samym tradycyjną hierarchię biurokratyczną. Wraz z tworzeniem grup roboczych i zespołów zadaniowych jednostki przestały pracować w izolacji. Nowy model, który umożliwiła technologia, podważa tradycyjny podział pracy w organizacjach. Na przykład elastyczne systemy produkcyjne eliminują barierę między konserwacją a produkcją. Ta zwiększona automatyzacja wspiera opisany wcześniej ruch, w którym praca staje się bardziej zróżnicowana, niezależna, intelektualna i zbiorowa.

PODSUMOWANIE

Klasyczne zasady podziału pracy i specjalizacji nadal istnieją; jednak ich stosowanie powoduje zarówno funkcjonalne, jak i dysfunkcyjne konsekwencje w coraz bardziej złożonych organizacjach XXI wieku. Na współczesne zastosowanie podziału pracy wpływa szereg czynników. Oprócz innych złożonych dynamik organizacyjnych i rynkowych, czynniki te obejmują technologię informatyczną, wzmocnienie pozycji pracowników, czynniki ludzkie, systemy komunikacji, wielkość organizacji, presję konkurencji i strukturę organizacyjną.

Przetwarzanie dokumentów obejmuje sprzęt, oprogramowanie i procedury tworzenia, formatowania, edytowania, wyszukiwania, pobierania, przechowywania i wysyłania dokumentów. Dokument to każda pisemna, drukowana lub elektronicznie przygotowana komunikacja biznesowa, która przekazuje informacje. Najczęstszymi typami dokumentów są te, które obejmują korespondencję: listy, notatki, raporty, formularze, tabele statystyczne i wiadomości e-mail. Przetwarzanie dokumentów można postrzegać jako integralną część zarządzania zasobami informacyjnymi (IRM), które obejmuje zarządzanie (1) szeroką gamą zasobów informacyjnych, takich jak materiały drukowane, informacje elektroniczne i mikroformy; (2) różnymi technologiami i sprzętem, które manipulują tymi zasobami; oraz (3) osobami, które generują, organizują i rozpowszechniają te zasoby. Ogólnym celem IRM jest zwiększenie przydatności informacji zarówno dla użytkowników wewnętrznych, jak i klientów zewnętrznych. Zarządzanie zasobami informacyjnymi to filozoficzne i praktyczne podejście do zarządzania informacjami. Ponieważ informacje są cennym zasobem, którym należy zarządzać tak jak innymi zasobami, IRM przyczynia się bezpośrednio do osiągania celów i zadań organizacji. Zapewnia zintegrowane podejście do zarządzania całym cyklem życia informacji - od jej tworzenia, przez rozpowszechnianie, po archiwizację lub niszczenie - w celu maksymalizacji ogólnej użyteczności informacji.

TWORZENIE I PRZYGOTOWYWANIE DOKUMENTÓW

Procedury tworzenia dokumentu obejmują formatowanie układu dokumentu, wprowadzanie i edycję oraz korektę.

USTAWIANIE FORMATÓW

W korespondencji wybiera się formaty odpowiednie dla rodzaju dokumentu (np. listu, notatki lub raportu). Ustawienia formatu obejmują marginesy (lewy, prawy, górny i dolny strony), ustawienia tabulatorów, długość strony, odstępy między wierszami, nagłówek i stopki, numerację stron, styl czcionki (krój i rozmiar czcionki)

WPROWADZANIE DOKUMENTÓW

Dokumenty są najczęściej wprowadzane do komputera, aby można je było przechowywać, poprawiać w razie potrzeby oraz aktualizować i ponownie wykorzystywać w razie potrzeby. Czasami używa się oprogramowania do rozpoznawania głosu - które wpisuje słowa pojawiające się na monitorze komputera podczas dyktowania materiału.

EDYCJA DOKUMENTÓW

Dokument może być edytowany lub zmieniany kilka razy przed ukończeniem. Czasami pewne rodzaje formatowania są wykonywane po początkowym wpisaniu dokumentu, w tym wyrównanie (np. centrowanie lub justowanie); i takie ulepszenia formatowania, jak pogrubienie lub kursywa, podkreślenie, listy wypunktowane i tabele. Funkcje edycji obejmują kopiowanie i przenoszenie, wycinanie i wklejanie, wyszukiwanie i zastępowanie, wstawianie i usuwanie, scalanie i zapisywanie, między innymi.

KOREKTA

Po wpisaniu dokumentu sprawdzane są błędy, takie jak błędy w wpisywaniu, błędy ortograficzne i błędy gramatyczne. Wiele pakietów oprogramowania ma narzędzia, które sprawdzają błędy ortograficzne i gramatyczne. Narzędzia te ulepszają, ale nie zastępują starannej korekty.

SKŁAD KORESPONDENCJI BIZNESOWEJ

Podstawowymi elementami skutecznej komunikacji są uprzejmość, przejrzystość, kompletność i zwięzłość. Korespondencja biznesowa obejmuje notatki służbowe, protokoły znaczeń, agendy, wiadomości e-mail i listy. Technologia elektroniczna zwiększyła wykorzystanie pisemnej komunikacji w biurze, która często przyjmuje formę notatek służbowych lub wiadomości e-mail; pracownicy dużej korporacji mogą wysyłać setki tysięcy wiadomości e-mail każdego miesiąca. Notatki służbowe i wiadomości e-mail mogą mieć bardziej swobodną formę niż tradycyjne listy. Ponieważ wiele firm ma biura na całym świecie, ważne jest zrozumienie międzynarodowej komunikacji biznesowej i uwzględnienie różnic kulturowych. Zwyczaje, wartości, religia, procesy decyzyjne i maniery różnią się w zależności od kraju; korespondencja międzynarodowa powinna odzwierciedlać zrozumienie tych różnic. Korespondencja międzynarodowa jest często bardziej formalna niż korespondencja krajowa. Ton jest ważną częścią wiadomości, ponieważ odzwierciedla on postawę piszącego; pozytywny ton - obejmujący takt i uprzejmość - zachęca czytelnika do pozytywnej reakcji. Listy powinny mieć naturalny styl, z krótkimi zdaniami i czasownikami czynnymi. Typowa komunikacja biznesowa obejmuje listy motywacyjne, listy referencyjne, listy z "dobrymi wiadomościami" i "złymi wiadomościami", przypomnienia, podziękowania i listy wprowadzające. Różnorodne raporty biznesowe, od raportów informacyjnych po kompleksowe raporty badawcze, są również typową komunikacją biznesową. Korespondencja biznesowa może również obejmować formularze, takie jak faktury, zapotrzebowania na zakup i zamówienia zakupu. Przetwarzanie dokumentów obejmuje również tworzenie, dystrybucję i używanie takich formularzy.

PUBLIKACJA KOMPUTEROWA

Publikacja komputerowa to metoda korzystania z komputera, drukarki laserowej i różnych programów do przygotowywania i drukowania dokumentów, od pojedynczej strony tekstu po ulotki, reklamy, broszury, książki i czasopisma. Publikacja komputerowa stała się możliwa dla małych firm na szeroką skalę około 1985 roku, wraz z wprowadzeniem pierwszej stosunkowo niedrogiej drukarki laserowej, która była w stanie produkować czcionki i wizualizacje "jakości listu" przy użyciu komputera osobistego. Podstawowy system DTP, oprócz zapewnienia różnorodnych czcionek i rozmiarów, może również tworzyć grafikę, a także wykorzystywać sztukę i fotografie przechowywane w źródłach wewnątrz komputera.

HISTORIA PRZETWARZANIA DOKUMENTÓW

Dokumenty były przetwarzane w biznesie od początku formalnych systemów pisma. Przed wynalezieniem maszyny do pisania dokumenty były pisane ręcznie, a badano szczególny styl pisma preferowany przez firmy. Ręczna maszyna do pisania została wprowadzona do firm po jej wynalezieniu w latach 70. XIX wieku, a następnie maszyna do pisania elektryczna. Na początku lat 60. IBM wprowadził maszynę do pisania Selectric z elementem typu golf-ball, który przechylał się i obracał, aby przenosić znaki na papier. Ta innowacja, poprzez wyeliminowanie ruchomego wózka, umożliwiła szybszą produkcję dokumentów. W 1964 roku IBM wprowadził maszynę do pisania Selectric z taśmą magnetyczną (MT/ST). Taśma magnetyczna przechowywała naciśnięcia klawiszy elektronicznie, dzięki czemu tekst mógł być następnie edytowany. MT/ST jest uważany za automatyczny procesor dokumentów "pierwszej generacji". Producenci sprzętu biurowego zaczęli następnie opracowywać i wprowadzać na rynek sprzęt i oprogramowanie do przetwarzania tekstu lub dokumentów, co obejmowało dodanie lampy elektronopromieniowej (CRT) do przeglądania tekstu i zapewnienia dodatkowej elastyczności w manipulowaniu kopią i formatem tekstu przed drukowaniem. Nośniki pamięci zostały rozszerzone, aby obejmowały nie tylko taśmy magnetyczne i karty, ale także dyskietki, dyski twarde i komputery mainframe.

REPROGRAFIKA

Reprografika, czyli wielokrotna reprodukcja obrazów, obejmuje dziś użycie dwóch podstawowych typów sprzętu: kopiarki i powielacze. Kopiarki wykorzystują proces formowania obrazu podobny do aparatu fotograficznego, aby tworzyć kopie bezpośrednio z istniejących oryginałów. Powielacze wykonują kopie z matryc na specjalnie przygotowanym papierze. Kopiowanie, drukowanie i dystrybucja informacji towarzyszy nam od tysięcy lat. Przez większość tego czasu było to w dużej mierze ręczne zadanie wykonywane przez skrybów. Pierwszym dużym sukcesem w automatyzacji było wynalezienie przez Gutenberga ruchomej czcionki w XV wieku, co stanowi kamień milowy w historii metod drukowania, powielania i kopiowania. Reprografię można prześledzić w czterech podstawowych okresach historycznych: drukowanie (druk wypukły; 1500 do chwili obecnej), powielanie (offset, spirytus i szablon; 1900 do chwili obecnej), kopiowanie (fotochemiczne, termofaksowe, transfer barwnika, elektrofaksowe, kserograficzne i transferowe z użyciem płynnego tonera; 1940 do chwili obecnej) i drukowanie elektroniczne (inteligentne kopiarki/drukarki, atramentowe, magnetograficzne, termograficzne i laserowe; 1976 do chwili obecnej).

KOMPUTEROWE ZARZĄDZANIE REJESTRAMI

Możliwości przetwarzania i pojemność pamięci komputerów sprawiły, że elektroniczne przechowywanie i wyszukiwanie informacji stało się powszechną praktyką w biznesie. Komputerowe zarządzanie dokumentami, oprogramowanie do zarządzania dokumentami i systemy obrazowania pomagają firmom w obsłudze dużych ilości rekordów. Systemy obrazowania konwertują wszystkie rodzaje dokumentów na zdigitalizowane dane elektroniczne, które można łatwo przechowywać i wyszukiwać. Systemy te obejmują skanery, które zamieniają dokumenty papierowe na formę zdigitalizowaną, procesory, które kompresują obraz, nośniki pamięci, które zachowują obraz, mechanizmy wyszukiwania, aby zamienić obraz na format wydruku. Dyski optyczne laserowe są dobrze przystosowane do zarządzania rekordami o dużej objętości ze względu na ich dużą pojemność i trwałość. Mikrografika to proces tworzenia, używania i przechowywania obrazów i danych w mikroformie. Najpopularniejszym rodzajem mikroformy jest mikrofilm. Obrazy, zmniejszone, są przechowywane na szpulach, w kasetach, na kartach aperturowych, na mikrofiszach i w okładkach. Informacje przechowywane w komputerze mogą być konwertowane na mikrofilm. Mikrofilm komputerowy (COM) jest obrazowany bezpośrednio z nośników magnetycznych. Impulsy elektryczne na nośniku są konwertowane na obrazy wizualne i przechowywane na mikrofilmie. Mikrofilm komputerowy (CIM) może być konwertowany na impulsy elektryczne, przechowywany na nośnikach magnetycznych i używany jako dane wejściowe. CIM można wykorzystać do wprowadzania informacji z dużego pliku mikrofilmu, takiego jak dane spisowe, do komputera w celu przetworzenia. Systemy wyszukiwania wspomaganego komputerowo (CAR) są wykorzystywane do szybkiego indeksowania i wyszukiwania mikroform. Jednak dla wielu firm ręczne systemy zarządzania dokumentacją są nadal normą. Firmy wykorzystują jedną lub więcej z pięciu podstawowych metod składania dokumentów - alfabetyczną, przedmiotową, numeryczną, geograficzną i chronologiczną - do przechowywania dokumentów w plikach pionowych i bocznych, plikach otwartych i plikach obrotowych. Dobre praktyki zarządzania dokumentacją obejmują tworzenie kompletnych archiwów, opracowywanie harmonogramów przechowywania i korzystanie z osi czasu w celu przenoszenia dokumentów do stałego magazynu.

WYSZUKIWANIE INFORMACJI W INTERNECIE

Łatwość i dostępność korzystania z Internetu w celu znalezienia informacji dodały kolejny wymiar do przetwarzania dokumentów. Wyszukiwarka to program komputerowy, który służy do wyszukiwania witryn internetowych, stron internetowych i plików internetowych. Przykłady obejmują AltaVista, Excite, Yahoo!, HotBot, Lycos i Infoseek. Pojedyncze lub wiele słów kluczowych można wprowadzić do wyszukiwarki, która przeszuka indeksy, aby zwrócić listę wyników, która może być ponumerowana od zera do ponad miliona. Wyniki to strony internetowe zawierające informacje istotne dla kryteriów wyszukiwania. Użytkownicy muszą pamiętać, że jakość witryn może się różnić; niektóre witryny mogą być witrynami firm z listy Fortune 500, podczas gdy inne mogą być witrynami 10-letniego dziecka. Internet zawiera witryny internetowe, składające się z wielu powiązanych stron internetowych, połączonych hiperłączami. Hiperłącze, zwane również linkiem, jest wbudowanym połączeniem z inną powiązaną stroną internetową. Te łącza umożliwiają uzyskanie informacji w kolejności pożądanej przez użytkownika, niekoniecznie w liniowy sposób podany w książkach. Informacje znalezione w Internecie można łatwo skopiować i wkleić do innych dokumentów lub używać samodzielnie, z niewielką edycją.

Termin program pomocy pracownikom (EAP) odnosi się do programu, który zapewnia przedsiębiorstwom i przemysłowi środki identyfikacji pracowników, których wydajność pracy jest negatywnie dotknięta problemami osobistymi lub związanymi z pracą. EAP organizuje ustrukturyzowaną pomoc w rozwiązywaniu tych problemów, mając na celu przywrócenie efektywnej wydajności pracy pracownika. Usługi EAP mogą być kontraktowe lub program może być własnym dziełem pracodawcy, zaprojektowanym tak, aby odpowiadał unikalnym potrzebom firmy. EAP zazwyczaj zapewniają profesjonalną, poufną, bezpłatną lub niedrogą pomoc pracownikom z problemami osobistymi. EAP pomagają pracodawcom poprzez identyfikację pracowników sprawiających kłopoty, poprzez skierowania przełożonych lub skierowania własne. Każdy skierowany pracownik jest oceniany, a plan działania jest zaprojektowany tak, aby odpowiadał jego potrzebom. Wymagana jest zdolność do odkrycia głównego problemu pracownika. Celem jest umożliwienie pracownikom ponownej pracy na najwyższym poziomie. Skuteczny EAP wymaga znajomości zasobów dostępnych w społeczności.

HISTORIA

Nikt nie wie, kiedy pierwszy pracodawca zaoferował swoim pracownikom doradztwo i usługi socjalne. Ale w 1917 roku Macy′s, nowojorski dom towarowy, otworzył biuro poświęcone specjalnie pomaganiu pracownikom w radzeniu sobie z problemami osobistymi. Metropolitan Life Insurance Company i Western Electric również były pionierami w tej dziedzinie, ale dopiero w latach bezpośrednio po II wojnie światowej ograniczona forma EAP stała się stosunkowo powszechna. W tamtych czasach Anonimowi Alkoholicy byli nową organizacją zyskującą powszechną uwagę. Po raz pierwszy nadużywanie alkoholu zostało uznane przez biznes za problem w miejscu pracy, a wiele firm uruchomiło programy leczenia alkoholizmu dla swoich pracowników. W programach tych zwykle pracowali rekonwalescenci alkoholicy, którzy szkolili swoich przełożonych, aby rozpoznawali alkoholików, zwracając uwagę na takie objawy, jak drżenie rąk, przekrwione oczy i alkohol w oddechu. Te wczesne programy przyniosły satysfakcjonujące rezultaty, ale były bardzo ograniczone, ponieważ identyfikowały tylko problemy w późnym stadium. Alkoholicy we wczesnym stadium, którym nie drżały ręce i którzy nie pili w pracy, nie otrzymywali pomocy. Obecnie większość EAP zwraca szczególną uwagę na specyficzne potrzeby klientów. Na przykład do niedawna niewielu EAP zajmowało się problemami związanymi z hazardem; ale teraz doradcy są szkoleni w zakresie radzenia sobie z uzależnieniem od hazardu i powiązanymi problemami. Wiele firm ma również EAP, które oferują skierowania finansowe i prawne pracownikom z problemami z kredytem konsumenckim lub upadłością oraz problemami prawnymi. Usługi te są dodatkiem do pomocy oferowanej w przypadku problemów emocjonalnych, rodzinnych, zawodowych i związanych z nadużywaniem substancji. Innym obszarem, którym często zajmują się EAP, jest interwencja w przypadku incydentów krytycznych - pomaganie pracownikom w radzeniu sobie ze zgonami, samobójstwami, sytuacjami zakładników, poważnymi wypadkami i klęskami żywiołowymi, w tym pożarami, trzęsieniami ziemi, osuwiskami błotnymi, powodziami i huraganami. Pracownicy często potrzebują pomocy w radzeniu sobie z emocjonalną i fizyczną traumą tych klęsk żywiołowych.

NOWOCZESNE PROGRAMY

Rozwój organizacyjny, opieka zarządzana, odszkodowania pracownicze, opieka nad dziećmi i katastrofy to tylko niektóre z problemów, które rozszerzają zakres dzisiejszych EAP. Zmiany zachodzące w korporacyjnej Ameryce są ogromne. W rezultacie rola i zakres programu pomocy pracownikom firmy ewoluowały wraz z upływem czasu. Niektóre EAP oferują pracownikom profesjonalne doradztwo organizacyjne. Usługa ta obejmuje cały zakres, od doradztwa dla członków grupy roboczej, którzy mają problemy z dogadywaniem się ze sobą, po doradztwo dla osób, które przeżyły redukcję zatrudnienia, w zakresie radzenia sobie ze stresem. Menedżerowie mogą musieć zwalniać zarówno dobrych, jak i trudnych pracowników. Oprócz skutków emocjonalnych istnieje również praktyczna strona zwalniania pracowników: istnieje dokumentacja i procedura do przestrzegania. W niektórych przypadkach pracownicy działu kadr są rozciągani do granic możliwości. Wiele EAP zapewnia usługi zarządzania niepełnosprawnością. Firmy chcą obecnie uzupełnić tradycyjne ustalenia dotyczące niepełnosprawności o podejście obejmujące całą osobę. W wielu przypadkach poczucie własnej wartości pracowników jest związane z ich pracą. Kiedy pracownicy siedzą w domu, dochodząc do siebie po urazach lub niepełnosprawności, mogą się nudzić i czuć się przygnębieni. W niektórych przypadkach ich niepełnosprawność może obciążać finansowo ich rodziny. Dlatego też istnieje potrzeba uzupełnienia opieki medycznej, jaką otrzymuje dana osoba, o doradztwo w kwestiach, z którymi się zmaga. Celem jest utrzymanie kontaktu pracownika z miejscem pracy. Dzisiejsze EAP-y stały się większe i bardziej wyrafinowane. W niektórych firmach EAP-y są prowadzone za pośrednictwem stowarzyszeń pracowniczych. Czasami grupy zawodowe lub podobne firmy i małe branże łączą się, tworząc konsorcjum. Chociaż wszystkie EAP-y mają na celu pomoc zarówno kierownictwu, jak i pracownikom, istnieją różnice w sposobie, w jaki to robią. Sprowadzając to do sedna, różnice te można podzielić na dwie kategorie: komu pomaga się i w jaki sposób ta pomoc jest udzielana.

PROGRAMY POJEDYNCZE

Programy pojedyncze mają na celu pomoc tylko pracownikom dotkniętym konkretnym problemem. Ich cel jest jasny i są one na ogół na tyle małe, że kosztują pracodawcę stosunkowo niewiele. Wadą programów pojedynczego problemu jest to, że mogą zostać napiętnowane z powodu negatywnych konotacji takich terminów jak uzależnienie i alkoholizm. Niektórzy ludzie mogą bać się korzystać z programu ze strachu przed etykietą "pijaków" lub "narkomanów". Ponieważ koszt EAP na osobę maleje wraz z liczbą osób, które z niego korzystają, ta stygmatyzacja jest ważną kwestią do rozważenia. Ponadto, przełożeni mają tendencję do szukania tylko objawów nadużycia zamiast koncentrowania się na spadku wydajności pracy. Największą słabością programów pojedynczego problemu jest ich brak mocy zapobiegawczej. Najstarsi alkoholicy i narkomani mają najwyższy wskaźnik nawrotów i najmniejsze szanse na trwałe wyzdrowienie. Programy pojedynczego problemu mają tendencję do znajdowania tych osób w późnym stadium, ale rozpoznanie tych we wczesnych stadiach, dla których pomoc może być najskuteczniejsza, jest znacznie trudniejsze.

EAPS BROAD-BRUSH

EAPS Broad-brush oferują pomoc pracownikom cierpiącym na wszelkiego rodzaju problemy, w tym uzależnienie chemiczne. Na przykład program broadbrush może zapewnić usługi zarządzania kryzysowego dla osób, których problemy można rozwiązać w krótkim okresie. Czasami wystarczy okazja, aby omówić problem ze współczującym słuchaczem. Wielką zaletą programów broadbrush jest ich zdolność do wykrywania problemów z narkotykami i alkoholem na wczesnym etapie. Często osoby na wczesnym etapie przychodzą do EAP z problemami, które nie wspominają o alkoholu ani narkotykach. Na początku klienci skarżą się na problemy finansowe, stresujące małżeństwo lub znęcanie się nad dziećmi sprawiającymi problemy. Prawda wychodzi na jaw dopiero po współpracy z wykwalifikowanym doradcą: kokaina doprowadza dyrektora do bankructwa; małżeństwo w tarapatach, ponieważ żona pije, a mąż jej na to pozwala; dzieci zachowują się nieodpowiednio, ponieważ nie mogą otrzymać potrzebnej im opieki od uzależnionych rodziców. Jedną z wad programów broadbrush jest to, że są one zazwyczaj droższe niż programy obejmujące pojedyncze problemy. Istnieją jednak sposoby na zminimalizowanie kosztów poprzez zaprojektowanie programu dostosowanego do wyspecjalizowanych firm. Koszty można obniżyć, gdy wiele firm utworzy sojusz EAP. W dłuższej perspektywie EAP może przynieść firmom oszczędności finansowe, zwiększając ich wydajność i produktywność, redukując liczbę wypadków, zmniejszając liczbę nieobecności/rotacji pracowników, podnosząc morale pracowników i zmniejszając liczbę skarg oraz ograniczając liczbę niepotrzebnych roszczeń ubezpieczeniowych.

SPOSOBY USŁUGI

Obecne EAP różnią się od swoich poprzedników sposobem świadczenia usług. Nie sposób opisać wszystkich istniejących wariantów, ale krótki opis kilku najpopularniejszych odmian da pewien wgląd. Niektóre EAP to po prostu infolinia. Pracownicy są zachęcani do dzwonienia pod konkretny numer i proszenia o pomoc. EAP podaje nazwy i numery lokalnych agencji usług publicznych, które mogą być w stanie zająć się osobistymi problemami pracowników. Samo w sobie ledwo kwalifikuje się to jako pomoc pracownicza. Jednak infolinia w połączeniu z innymi usługami może okazać się pomocna w przyciąganiu przestraszonych pracowników, dla których anonimowość jest niezbędna. A infolinie mogą być niezwykle korzystne, gdy depresja jest poważnym problemem. Inne EAP to nic więcej niż pojedyncza osoba w dziale kadr lub gabinecie lekarskim, która może skierować pracownika poza miejsce pracy na podstawie jego lub jej problemu. Nie jest to o wiele lepsze niż infolinia, a pracownicy mogą nie zbliżać się do biura z obawy przed etykietą. Pracownicy zobowiązani do zgłaszania się do tego biura z powodu słabych ocen wyników i obawy przed utratą środków do życia mogą narzekać na brak poufności. Kilka bardzo dużych firm ma rozbudowane działy EAP na miejscu z pełnym personelem, w tym lekarzami i pielęgniarkami. Albo kilka geograficznie bliskich firm o podobnych problemach lub produktach może połączyć się, aby utworzyć konsorcjum EAP, które zawiera umowę z konsultingową organizacją EAP w celu świadczenia usług pracownikom z każdej lokalizacji. Większość dostawców EAP podkreśla poufny charakter swoich usług i przekaże pracodawcy wyłącznie informacje liczbowe, bez ujawniania nazwisk pracowników korzystających z pomocy EAP. W przeciwnym razie wielu pracowników wahałoby się, jeśli nie całkowicie niechętnych, przyznać się do osobistego problemu z obawy, że zagrozi to ich statusowi zawodowemu lub szansom na awans. Mogą jednak istnieć sytuacje, w których pracodawca może potrzebować pewnych rodzajów informacji. Na przykład, gdy pracownik wykonuje niebezpieczne obowiązki, personel nadzorujący może potrzebować ogólnych informacji o stanie pracownika ze względów bezpieczeństwa. Dlatego obietnica pracodawcy dotycząca poufności i prywatności wobec pracowników jest niezwykle ważna. Niezależnie od poziomu poufności, jaki pracodawca ustali, musi być zachowany; pracownicy muszą zostać powiadomieni i uzyskana zgoda na odstępstwa. Ważne jest również, aby pracodawca wyraźnie ostrzegał pracowników, że takie ujawnienia są dozwolone. Konkretne przepisy stanowe dotyczące prywatności mogą mieć wpływ na dostępność takich informacji. Niektóre programy EAP świadczą usługi grupom pracowników w czasie kryzysu. Na przykład zespół doradców z EAP może współpracować z całym działem dotkniętym gwałtownym incydentem w miejscu pracy.

EAPS MOGĄ OGRANICZYĆ PRZEMOC

Stres w domu lub w pracy, wypalenie zawodowe lub zepsute relacje mogą skutkować aktami przemocy w pracy. Eksperci szacują, że w Stanach Zjednoczonych co roku dochodzi do ponad 100 000 przypadków przemocy w miejscu pracy. Typowym zabójcą w miejscu pracy jest mężczyzna w średnim wieku, najprawdopodobniej samotnik sfrustrowany problemami w pracy, mający niewiele kontaktów osobistych poza miejscem pracy. Jedno z badań wykazało, że mężczyźni byli odpowiedzialni za 98 procent wszystkich aktów przemocy popełnionych w pracy. Średni wiek wynosił 36 lat, a broń palna była używana w 81 procentach przypadków. Po zabójstwach w miejscu pracy jedna czwarta morderców popełniła samobójstwo. Przemoc w miejscu pracy, niezależnie od tego, czy obejmuje nękanie, groźby czy napaść fizyczną, jest poważnym i rosnącym problemem dla pracodawców. Brak uwagi na ten problem może oznaczać utratę życia, niezadowolenie i strach wśród pracowników, a także ogromne koszty dla firm. Korporacje bez środków zapobiegawczych są szczególnie narażone na pozwy sądowe i wyższe koszty. Najlepszym sposobem zapobiegania przemocy w miejscu pracy jest posiadanie skutecznego programu pomocy pracownikom. Inne środki ostrożności, które firmy mogą podjąć, aby zapobiec przemocy, to ustanowienie jasnych wytycznych dotyczących właściwego zachowania, dokładna selekcja kandydatów, szkolenie pracowników w zakresie rozpoznawania sygnałów ostrzegawczych i ustanowienie procedur dla menedżerów, aby reagowali na wołanie o pomoc. Firmy powinny również dokładnie przyjrzeć się procedurom, które stosują, zwalniając pracowników. Być może najważniejsze jest utrzymanie zdrowego środowiska pracy. Tak naprawdę sprowadza się to do relacji jednej osoby z drugą i tego, czy środowisko sprzyja wzajemnemu szacunkowi.

ZEWNĘTRZNI DOSTAWCY

Unikalną cechą programów pomocy pracownikom jest podwójna odpowiedzialność, jaką mają ich profesjonaliści zarówno wobec firm, dla których pracują, jak i poszczególnych pracowników w tych organizacjach, którzy potrzebują pomocy. Szczególna odpowiedzialność wobec organizacji wykracza poza tę, jaką pracownicy socjalni mają wobec swoich agencji, ponieważ środowisko pracy jest również klientem, wobec którego mają oni obowiązki świadczenia usług. Czasami ta podwójna odpowiedzialność stwarza dylematy etyczne dla praktyków. Samo istnienie dobrze funkcjonującego EAP jest głównym źródłem pomocy dla całej organizacji, a nie tylko dla indywidualnych klientów, którzy otrzymują bezpośrednie usługi. Zarówno menedżerowie, jak i klienci-pracownicy oczekują, że członkowie personelu wewnętrznych EAP będą szczególnie biegli w dopasowywaniu potrzeb pracownika do zasobów, które zapewniają szybką i skuteczną interwencję. Głębokość i dokładność oceny to sposób na zwiększenie prawdopodobieństwa, że kluczowe problemy zostaną zidentyfikowane i odpowiednio uszeregowane pod względem priorytetów. Niespełnienie tych oczekiwań może niekorzystnie wpłynąć na wiarygodność EAP. W rezultacie większość EAP poświęca znaczną część zasobów programu na lokalizowanie, ocenę i aktualizację swojej sieci dostawców. Funkcja skierowania różni się od procedur regulujących usługi wewnętrzne. Skierowanie to proces lokalizowania jednego lub większej liczby dostawców zewnętrznych w stosunku do pracodawcy w celu świadczenia bieżących usług w celu rozwiązania problemów pracowników. Te zewnętrzne zasoby mogą przejąć odpowiedzialność za wszystkie potrzeby klienta lub mogą być pomocnicze w stosunku do pracy wykonywanej wewnętrznie przez doradcę EAP. Większość pracowników nie jest dobrze poinformowana o programach leczenia, agencjach społecznych, a nawet grupach samopomocowych. EAP muszą edukować ich o dostępnych usługach, ich względnych korzyściach i sposobie, w jaki te zasoby są postrzegane w społeczności. Ponadto klienci często muszą być zachęcani do przyjęcia orientacji konsumenckiej w odniesieniu do źródeł skierowań. Konieczność ubiegania się o jakąkolwiek pomoc jest onieśmielająca i trudno jest niewtajemniczonym rozpoznać właściwe lub niewłaściwe wymagania. Należy poinformować klientów, że jeśli uznają, że zasób jest nie do przyjęcia, mogą wrócić do EAP w celu znalezienia innych opcji.

PROBLEMY OSOBISTE

Ludzie rozwijają się dzięki rzeczom, które robią dobrze. Często jest to ich praca. Szczęśliwy, zdrowy pracownik prawdopodobnie będzie produktywny. Z drugiej strony problemy osobiste mogą utrudniać wydajność pracownika. Czasami problemy można szybko złagodzić, ale często problemy rozciągają się na długie okresy czasu. Wpływ na pracownika będzie różny, ale zazwyczaj będzie zauważalna zmiana w zachowaniu i postawie. Problemy osobiste to znaczące przeszkody, z którymi każda osoba żyjąca we współczesnym złożonym społeczeństwie będzie się mierzyć w ten czy inny sposób. Problemy osobiste pracowników mogą mieć wiele źródeł. Większość można zakwalifikować do jednej z następujących kategorii: nadużywanie substancji, problemy zdrowotne, problemy rodzinne i problemy finansowe. Prawie każdy dorosły będzie musiał zmierzyć się z jednym lub większą liczbą tych problemów. To, w jaki sposób jednostki radzą sobie z tymi problemami i poziom wsparcia, jakie otrzymują w rozwiązywaniu problemu, będzie decydować o intensywności wpływu problemu.

Przedmiot nauczany w wielu szkołach średnich i wyższych, przedsiębiorczość jest w rzeczywistości definiowana jako "stan bycia przedsiębiorcą". Przedsiębiorca to osoba, która jest właścicielem, organizuje i zarządza firmą i w związku z tym podejmuje ryzyko osiągnięcia zysku lub utraty inwestycji. Według Small Business Administration (1999), całkowita liczba firm w Stanach Zjednoczonych w 1995 r. wynosiła od 16 do 24 milionów, z czego około 15 000 było dużych. W 1997 r. szacowano, że kobiety były właścicielkami 8,5 miliona firm. Aby jakakolwiek firma odniosła sukces, należy zapewnić odpowiedni poziom finansowania. Potrzebna kwota różni się w zależności od zakresu i charakteru firmy. Innym kluczowym czynnikiem sukcesu organizacji przedsiębiorczej jest planowanie, w tym planowanie marketingu, zarządzania i aspektów finansowych firmy. Z osobistego punktu widzenia zostanie przedsiębiorcą nie jest prostym zadaniem. Z pewnością ma swoje wady. Jednak może być również bardzo satysfakcjonujące

KORZYŚCI I WADY PRZEDSIĘBIORCZOŚCI

Decyzja o założeniu nowego biznesu, a nawet zakupie istniejącego, to decyzja, która ma daleko idące konsekwencje. Długie godziny pracy, niskie wynagrodzenie i niejasna przyszłość to tylko trzy z wyzwań, z którymi musi zmierzyć się początkujący przedsiębiorca. Oczywiście utrata wszystkiego, co zainwestuje się w biznes, to bardzo realne ryzyko. W rzeczywistości, podczas gdy w 1997 r. powstało 885 416 "nowych firm pracodawców", jak podaje Departament Pracy USA, w tym samym roku zamknięto 857 073 firmy, z czego 53 826 to bankructwa, a 83 384 to upadłości. Upadłości i bankructwa Przedsiębiorca komputerowy Bill Gates. to zamknięcia firm, które mają miejsce, gdy firma ma długi. Jednak potencjalne korzyści są nieograniczone. Właściciele firm mogą na tym bardzo dużo zyskać. Wielu najbogatszych ludzi na świecie to przedsiębiorcy, w tym William Henry Gates III, najbogatszy człowiek na świecie, współzałożyciel, prezes i dyrektor generalny Microsoft Corporation. Inną nagrodą, którą przedsiębiorcy cenią, jest niezależność. Jednak czas przedsiębiorców niekoniecznie należy do nich samych. Praca w firmie musi zostać ukończona, a często to przedsiębiorca musi wykonywać najbardziej złożone zadania w firmie. Chociaż inni mogą pracować dla właściciela i menedżera firmy, to ostatecznie to przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność za upewnienie się, że praca zostanie wykonana. Inne nagrody wymieniane przez przedsiębiorców obejmują osobistą satysfakcję uzyskaną podczas wykonywania obowiązków w firmie i wynikający z tego prestiż.

PLAN BIZNESOWY

Planowanie jest kluczowym składnikiem sukcesu przedsiębiorcy. Plan biznesowy pomaga w podejmowaniu decyzji niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej. Pierwszą decyzją jest wybór rodzaju działalności gospodarczej. Działalność może być:

•  działalnością detaliczną, która sprzedaje namacalne produkty (takie jak ubrania, domy, żywność)
•  działalnością hurtową, która nabywa towary od producenta i dystrybuuje żądane ilości do sprzedawców detalicznych
•  działalnością usługową, która oferuje niematerialne produkty (takie jak ubezpieczenia, strzyżenie, usługi konsultingowe, budownictwo, usługi finansowe)
•  działalnością produkcyjną, która wytwarza produkt

Oczywiście, działalność gospodarcza może wykonywać więcej niż jedną z tych funkcji. Zakres działalności gospodarczej będzie również zależał od szerokości i głębokości oferowanych produktów lub usług, a także od obsługiwanego regionu geograficznego. Jedną z opcji dostępnych dla osoby zainteresowanej zakupem działalności gospodarczej jest franczyza. Franczyza to licencja na zorganizowanie działalności gospodarczej, która sprzedaje produkty wytworzone lub będące własnością spółki macierzystej, takie jak Kwik Copy, Sleep Inn, McDonald′s, Play It Again Sports lub inne przedsiębiorstwa. Inna wczesna decyzja obejmuje wybór prawnej formy własności. Trzy opcje to jednoosobowa działalność gospodarcza, spółka partnerska i korporacja. W przypadku jednoosobowej działalności gospodarczej jedna osoba jest właścicielem i prowadzi działalność gospodarczą. Właściciel przyjmuje na siebie wszelkie ryzyko i odpowiedzialność za działalność gospodarczą, w tym długi. Dwie lub więcej osób może utworzyć spółkę partnerską i być współwłaścicielami firmy. Jeśli spółka partnerska jest spółką jawną, wszyscy wspólnicy ponoszą nieograniczoną odpowiedzialność. Jednak jeśli spółka partnerska jest spółką komandytową, jeden lub więcej wspólników ponosi nieograniczoną odpowiedzialność, podczas gdy pozostali wspólnicy nie ponoszą. Zamiast tego mogą stracić do wysokości swojej inwestycji, mając jednocześnie ograniczone zaangażowanie w działalność gospodarczą. Trzecią formą własności jest korporacja. Korporacja to grupa osób, które uzyskują statut przyznający organizacji utworzonej przez grupę prawa i przywileje. Ta organizacja może wykonywać takie funkcje jak kupowanie i sprzedawanie, a także posiadać własność, tak jakby grupa była osobą fizyczną. Korporacja jest w rzeczywistości własnością osób fizycznych, które kupują akcje. Główną zaletą tej formy własności jest to, że sami akcjonariusze mają ograniczoną odpowiedzialność, co minimalizuje ryzyko finansowe. Small Business Administration (1999) podaje, że w 1996 r., według Internal Revenue Service, 16 471 000 jednoosobowych działalności gospodarczych, 1 679 000 partnerstw i 5 005 000 korporacji złożyło zeznania podatkowe z tytułu działalności pozarolniczej. Plan biznesowy często zawiera trzy główne sekcje: plan marketingowy, plan zarządzania i plan finansowy.

Plan marketingowy :Marketing to proces, w którym decyzje firmy opierają się na celach organizacji. Jednym z tych celów jest zazwyczaj zaspokojenie potrzeb i pragnień potencjalnych klientów lub rynku docelowego. Potencjalnych klientów można podzielić na określone segmenty rynku, które reprezentują grupy na podstawie określonych cech. Na przykład firma może dążyć do obsługi osób w wieku późnych nastoletnich lat i wczesnych dwudziestych, które mieszkają głównie w dużych miastach. Zawężając segment jeszcze bardziej, firma może oferować towary lub usługi osobom zainteresowanym sportem - zarówno jako aktywnym graczom, jak i widzom lub fanom. W ten sposób firma może sprzedawać obuwie i odzież sportową, sprzęt sportowy i książki "jak to zrobić". Właściciel(e) ulokowaliby tę firmę na obszarze z dużą liczbą osób w tej grupie wiekowej. Inne czynniki, które należy wziąć pod uwagę przy definiowaniu rynku docelowego, obejmują takie czynniki demograficzne, jak poziom dochodów, płeć, stan cywilny i grupa etniczna, a także takie czynniki geograficzne, jak klimat i region kraju. Częścią planu marketingowego jest marketing mix. Marketing mix składa się z czterech podstawowych składników: produktu, miejsca, ceny i promocji.

Produkt: Produkt to towary i/lub usługi oferowane przez firmę. Agent podróży może oferować usługi organizacji dowolnego rodzaju podróży w dowolne miejsce na świecie lub może specjalizować się w rejsach. Wybór produktów zależy od segmentu rynku, który firma zamierza obsługiwać. Inne kwestie obejmują ilość dostępnej przestrzeni fizycznej do przechowywania produktu, ilość środków potrzebnych do zakupu produktu od hurtownika lub producenta oraz potencjał rentowności oferowania produktu. Innym ważnym czynnikiem jest cykl życia produktu. Cykl życia składa się z czterech sekcji: wprowadzenie, wzrost, dojrzałość i spadek. Kiedy nowy produkt jest wprowadzany na rynek, znajduje się w fazie wprowadzenia. Z czasem może zyskiwać na popularności i sprzedaży, osiągając punkt dojrzałości. Po dojrzałości następuje spadek. Przedsiębiorca musi uważać, aby nie oferować produktów lub usług, które są w spadku. To jeden z powodów ciągłego monitorowania sprzedaży produktów i dostosowywania miksu produktów w celu odzwierciedlenia takich zmian w cyklu życia produktu.

Miejsce: Innym czynnikiem w miksie marketingowym jest miejsce. Marketingowcy często mówią, że sukces firmy zależy od "lokalizacji… lokalizacji… lokalizacji". Wybór lokalizacji firmy to ważna decyzja, która musi uwzględniać takie czynniki, jak wybrany rynek docelowy, wzorce ruchu, dostępność miejsc parkingowych, trendy demograficzne, konkurencyjne firmy, koszty wynajmu i inne wydatki. Funkcja miejsca obejmuje również działania biznesowe, które obejmują fizyczną dystrybucję, takie jak transport towarów, obsługa towarów, przechowywanie towarów i śledzenie towarów (zapasy). Coraz więcej firm lokalizuje się w Internecie. Przedsiębiorcy tworzą strony World Wide Web, na których promują swoje oferty. Konsumenci mogą albo zadzwonić do firmy, aby zamówić produkt lub usługę, albo użyć karty kredytowej, aby kupić przedmiot przez Internet. Rzeczywista lokalizacja firmy ma mniejsze znaczenie, ponieważ sieć jest dostępna w całym kraju, a nawet na całym świecie. Jednak lokalizację nadal należy brać pod uwagę w odniesieniu do wydatków biznesowych (np. czynszu, cen mediów) i cen transportu (np. kosztów transportu produktów zakupionych w Internecie z firmy do klienta). Firmy mogą być również zlokalizowane w domu; w rzeczywistości firmy domowe stanowią znaczną część firm w Stanach Zjednoczonych. Wielu przedsiębiorców rozpoczyna działalność w domu i ostatecznie wyrasta z dostępnej tam przestrzeni, w którym to momencie właściciel zazwyczaj szuka zewnętrznego obiektu

Cena: Cena jest trzecim składnikiem marketing mix. Należy opracować strukturę cenową, która obejmuje określone cele i odzwierciedla politykę firmy. Cel może odzwierciedlać zamierzony wizerunek firmy lub konkretną marżę zysku, której się poszukuje. Czynniki, które należy wziąć pod uwagę przy określaniu celów i polityki związanej z ceną, to: wielkość sprzedaży, której się oczekuje, polityka cenowa konkurentów, prognozowane zyski, podaż dostępnego produktu i prognozowany popyt na ten produkt, lokalizacja firmy i wydatki firmy.

Promocja: Czwartym składnikiem marketing mix jest promocja - działania firmy, których celem jest informowanie potencjalnych klientów o produkcie lub usłudze i przekonywanie ich do zakupu. Metody obejmują sprzedaż osobistą, reklamę, merchandising wizualny (koordynację wszystkich elementów fizycznych w firmie, takich jak ekspozycje, lady, biura, okna, znaki, wyposażenie, oświetlenie itp.) oraz reklamę. Skuteczność strategii promocyjnych musi być monitorowana, aby pieniądze promocyjne były wydawane na strategie, które przyczyniają się do osiągnięcia celów biznesowych.

Plan zarządzania : Kolejną ważną sekcją planu biznesowego jest plan zarządzania. Cztery podstawowe funkcje zarządzania to planowanie, organizowanie, kierowanie i kontrolowanie. Planowanie obejmuje określanie celów i zadań dla firmy, w tym rzeczywistych wyników, których firma oczekuje. Określa się zestaw zasad i procedur, które kierują identyfikacją konkretnych działań, które doprowadzą do tych celów. Planowanie nie kończy się jednak na stworzeniu planu biznesowego; trwa przez cały okres istnienia firmy. Aby wdrożyć plan, przedsiębiorca organizuje personel i inne zasoby firmy. Tworzy się schemat organizacyjny, który pokazuje hierarchię osób pracujących w firmie. Po ustaleniu liczby pracowników i ich kwalifikacji rekrutuje się kandydatów, a po zatrudnieniu są oni szkoleni. Inne rodzaje zasobów, które są organizowane przez kierownictwo, to obiekty, sprzęt, materiały i dostawy. Trzecią funkcją zarządzania jest kierowanie. Kierownicy kierują pracą firmy, stosując umiejętności przywódcze i zarządcze. Modelują pożądane zachowania, nadzorując, motywując i oceniając swoich pracowników. Na koniec porównanie planu z rzeczywistymi wynikami nazywa się "kontrolowaniem". Poprzez obserwację i badanie sprawozdań finansowych menedżerowie mogą zrozumieć status firmy i dostosować działania w razie potrzeby, aby przyczynić się do osiągnięcia celów biznesowych. Funkcja kontroli obejmuje również ocenę pracowników.

Plan finansowy : Aspekty finansowe firmy muszą być również zaplanowane. Plan finansowy obejmuje kilka sprawozdań finansowych. Jednym z nich jest "sprawozdanie z potrzeb finansowych", które identyfikuje przewidywane wydatki i aktywa, które utworzą one w określonym okresie czasu. Wśród wymienionych wydatków znajdują się wydatki na czynsz, ubezpieczenie, telefon i zapasy. Przedsiębiorca potrzebuje również pieniędzy na pokrycie wydatków osobistych w miarę rozwoju firmy. Wydatki te są również uwzględnione w tym sprawozdaniu. Wydatki służą do tworzenia aktywów. Aktywa to przedmioty wartościowe, które są własnością firmy. Na przykład, jeśli firma kupuje ziemię, na której ma umieścić obiekt dla firmy, pieniądze potrzebne na zakup są wydatkiem, który następnie tworzy aktywa w postaci ziemi. Plan finansowy obejmuje również źródła funduszy potrzebnych do spełnienia wymagań finansowych. Czasami przedsiębiorca ma już wszystkie potrzebne fundusze; częściej muszą one zostać pozyskane od członków rodziny, prywatnych agencji pożyczkowych i/lub rządowych programów pożyczkowych. Innym zestawieniem uwzględnionym w planie finansowym jest rachunek zysków i strat, który może być nazywany rachunkiem zysków i strat lub rachunkiem operacyjnym. To zestawienie jest prognozą sprzedaży oczekiwanej w danym okresie czasu, kosztu towarów, które zostaną sprzedane, oraz kosztów operacyjnych firmy. Na podstawie tych informacji określa się przewidywane zyski lub straty. Plan finansowy obejmuje również początkowy bilans. Ten formularz zawiera listę aktywów, zobowiązań i wartości netto firmy w danym dniu. Aktywa to materialne przedmioty będące własnością firmy, zobowiązania to długi firmy, a wartość netto to kwota inwestycji, jaką właściciel(e) mają w firmie. Plan finansowy obejmuje również analizę przepływów pieniężnych i analizę progu rentowności. Analiza przepływów pieniężnych identyfikuje gotówkę wygenerowaną po odliczeniu wydatków i spłat kapitału pożyczki. Prognoza ta jest obliczana na kilka lat w przyszłość. Analiza progu rentowności identyfikuje punkt progu rentowności, czyli poziom sprzedaży i wydatków, w tym spłat kapitału pożyczki, przy którym przedsiębiorstwo nie osiąga zysku ani nie ponosi strat.

ZASOBY

Informacje, które mogą pomóc początkującemu przedsiębiorcy, są dostępne u ludzi, w materiałach drukowanych i w Internecie. Wszyscy przedsiębiorcy potrzebują osób, do których mogą zwrócić się po poradę. Księgowi i prawnicy są szczególnie ważni. Księgowy nie tylko dostarcza danych finansowych i sprawozdań dla firmy, ale także interpretuje informacje dla przedsiębiorcy. Jest to ważne, ponieważ decyzje biznesowe muszą być podejmowane na podstawie różnych rozważań, w tym finansowych. Prawnicy udzielają porad prawnych w całym procesie zakupu lub tworzenia firmy oraz jej posiadania i zarządzania nią. Inne źródła informacji obejmują instytucje finansowe, Izbę Handlową, instytucje edukacyjne, agentów ubezpieczeniowych i dostawców produktów wykorzystywanych w firmie. Publikacje dostarczają aktualnych informacji: dostępne są książki od głównych wydawców, czasopisma takie jak Entrepreneur and Inc. oraz biuletyny i czasopisma oferowane przez stowarzyszenia. Wiele rodzajów firm jest obsługiwanych przez stowarzyszenia handlowe, takie jak American Hotel and Motel Association, które składa się z właścicieli i operatorów firm hotelarskich w całym kraju. Oprócz dostarczania publikacji, organizacje te organizują konferencje i warsztaty oraz zapewniają możliwości nawiązywania kontaktów. Różne agencje rządowe są również dostępne w celu uzyskania porady, takie jak Small Business Administration i Internal Revenue Service. Internet dostarcza informacji od różnych osób i organizacji. Chociaż Internet jest cennym źródłem, informacje dostępne w nim nie są sprawdzane pod kątem dokładności. Odpowiednie strony internetowe można znaleźć, korzystając z wyszukiwarek, które określają specyfikację kategorii i tematów. Chociaż ważne jest, aby przedsiębiorca szukał porady podczas planowania i prowadzenia działalności gospodarczej, ostatecznym decydentem w sprawach związanych z działalnością gospodarczą jest przedsiębiorca.

PRZEDSIĘBIORCY SUKCESU

Przedsiębiorców z sukcesem można znaleźć w niemal każdej społeczności w kraju. Od małych firm zatrudniających zaledwie kilka osób do megaprzedsiębiorstw zatrudniających tysiące, sukcesywnych przedsiębiorców jest mnóstwo. Poniżsi odnoszący sukcesy przedsiębiorcy reprezentują kilku z tych, którzy osiągnęli najwyższy poziom sukcesu mierzony bogactwem:

William (Bill) H. Gates jest współzałożycielem, prezesem i dyrektorem generalnym Microsoft Corporation, wiodącego na świecie dostawcy oprogramowania dla komputerów osobistych. Gates był studentem Harvardu, kiedy opracował BASIC, język programowania dla pierwszego mikrokomputera. Założył Microsoft w 1975 roku z przyjacielem z dzieciństwa, Paulem Allenem. Według Microsoft Corporation, determinacja Gatesa do rozwijania Microsoftu wynikała z jego przekonania, że komputer osobisty będzie cennym narzędziem dla każdego domu i biura; dlatego zaczął rozwijać oprogramowanie dla komputerów osobistych.

Mary Kay Ash uruchomiła Mary Kay Cosmetics 13 września 1963 r. Mary Kay, Inc. informuje, że dzięki oszczędnościom w wysokości 5000 USD Ash uruchomiła firmę, która jest obecnie największym bezpośrednim sprzedawcą produktów do pielęgnacji skóry i najlepiej sprzedającą się marką kosmetyków do pielęgnacji skóry i kolorów w Stanach Zjednoczonych. Mary Kay Cosmetics powstała z pomysłu napisania książki, która pomoże kobietom przetrwać w zdominowanym przez mężczyzn świecie biznesu. Od tego momentu Ash nieświadomie stworzyła plan marketingowy dla Mary Kay Cosmetics.

Gozi Samuel Oburota założył Gozi Samuel Oburota Certified Public Accountancy Corporation (GSO) w 1994 r. Według GSO Corporation, przed założeniem firmy Oburota pełnił funkcję starszego księgowego w IBM, powierzając mu ogólnoświatową odpowiedzialność księgową za projekt komputera mainframe DASD 3390, od rozwoju produktu po produkcję i ogólną dostępność. GSO to firma oferująca pełen zakres usług księgowych z biurami w San Jose, Los Angeles i Waszyngtonie. Do 1999 r. GSO była jedną z najszybciej rozwijających się firm profesjonalnych z siedzibą w Dolinie Krzemowej. GSO jest w 100% własnością mniejszości.

Podmioty gospodarcze muszą planować przyszłość; muszą również rozważyć alternatywne strategie zarządzania i przygotować budżety kapitałowe i operacyjne; muszą również rozważyć alternatywne możliwości finansowania i budżetu gotówkowego. Ważną częścią procesu planowania jest przygotowanie prospektywnych sprawozdań finansowych, które próbują przewidzieć wynik działalności podmiotu gospodarczego w przyszłych okresach. Prognozy finansowe i projekcje finansowe to prospektywne sprawozdania finansowe, które przedstawiają oczekiwaną sytuację finansową podmiotu, wyniki działalności i przepływy pieniężne w przyszłych okresach w dwóch różnych warunkach. Prognozy finansowe zakładają, że podmiot będzie nadal funkcjonował w sposób, w jaki funkcjonuje obecnie. Na przykład, jeśli podmiot jest siecią sklepów detalicznych, będzie nadal prowadził działalność w sposób, w jaki jest obecnie zaangażowany. Prognoza finansowa przedstawia przewidywane wyniki na następny rok. Z drugiej strony projekcje finansowe opierają się na jednym lub większej liczbie hipotetycznych założeń dotyczących przyszłego kierunku działań podmiotu. Na przykład, gdyby sieć sklepów detalicznych rozważała witrynę internetową, na której sprzedawałaby również towary - oprócz towarów sprzedawanych w sklepach - prognoza finansowa zapewniłaby oczekiwane wyniki. Prognozy i projekcje finansowe należy odróżnić od sprawozdań finansowych pro forma, które pokazują wpływ hipotetycznego przyszłego zdarzenia na wyniki historycznych sprawozdań finansowych.

PRZYGOTOWANIE PROSPEKTYWNYCH SPRAWOZDAŃ FINANSOWYCH

Przygotowywanie prospektywnych sprawozdań finansowych wymaga znacznej wiedzy na temat działalności podmiotu i czynników, które prawdopodobnie określą jego przyszłe wyniki. Przy przygotowywaniu takich sprawozdań należy wziąć pod uwagę następujące kluczowe czynniki związane z przyszłymi wynikami:

•  Czynniki związane z konkretnym podmiotem
•  Czynniki związane z branżą
•  Czynniki związane z rynkiem
•  Czynniki związane z gospodarką

Czynniki związane z konkretną jednostką. Należy wziąć pod uwagę główne elementy kosztów działalności jednostki. W zależności od jednostki, elementy te mogą obejmować takie koszty, jak wynagrodzenia i świadczenia, potrzebni pracownicy, surowce, produkty sprzedawane przez jednostkę, fracht lub wysyłka oraz reklama. Innym czynnikiem jest dostępność zasobów. Na przykład, czy eksperci, specjaliści lub wykwalifikowani pracownicy są dostępni, aby zaspokoić potrzeby jednostki zgodnie z planem, jak początkowo zaproponowano? Czy surowce i/lub produkty do odsprzedaży są dostępne? Czy system dostaw można zorganizować w celu wykonania zadania? Czy fizyczne obiekty firmy są wystarczające do przewidywanych zastosowań i mocy produkcyjnych? Czynniki związane z branżą. Należy wziąć pod uwagę czynniki związane z branżą, w której działa jednostka. Czy jest to branża, w której firmy są bardzo konkurencyjne? Czy pojawiają się konkurencyjne branże? Czy w branży pojawia się przestarzałość? Czy istnieją względy i wymagania regulacyjne? Czy do branży wprowadzane są nowe technologie? Jakie są warunki ekonomiczne w branży? Czynniki związane z rynkiem. Należy wziąć pod uwagę czynniki rynkowe. Jakie są trendy w popycie biznesowym lub konsumenckim związanym z usługami lub towarami sprzedawanymi przez podmiot? Czy pojawiają się konkurencyjne firmy, być może z nowymi lub innymi produktami? Czy wymagany jest unikalny marketing? Czy istnieją zmiany cenowe, które należy uwzględnić w prognozie? Czynniki związane z gospodarką. Należy wziąć pod uwagę liczne czynniki związane z gospodarką. Jakie są warunki gospodarcze w kraju? Jakie są krytyczne trendy gospodarcze? Czy gospodarka jest inflacyjna, deflacyjna czy stabilna? Jaki jest trend w zakresie dostępności siły roboczej? Jakie są kwestie finansowania w odniesieniu do gospodarki? Jakie są stopy procentowe? Czy istnieją istotne czynniki związane z finansowaniem długoterminowym i krótkoterminowym? Czy oferta publiczna akcji jest możliwą opcją finansowania?

USŁUGI POTWIERDZAJĄCE DOSTARCZANE DLA PROGNOZ I PROJEKCJI FINANSOWYCH

Prognozy i projekcje są ważne w organizacji. Są również bardzo interesujące dla analityków finansowych i innych osób w środowisku biznesowym, które podejmują decyzje dotyczące przyszłych zachowań biznesowych. Ze względu na zainteresowanie osób trzecich, księgowi publiczni są angażowani do świadczenia usług profesjonalnych. Istnieją trzy rodzaje zleceń, które biegły księgowy publiczny może podjąć w związku z prognozami i projekcjami finansowymi:

1. Badanie: Księgowy ocenia przygotowanie, podstawę i prezentację sprawozdań finansowych oraz wyraża opinię na ich temat.
2. Stosowanie uzgodnionych procedur: Użytkownicy ustalają charakter i zakres zlecenia, a dostarczane są tylko wyniki przeprowadzonych procedur.
3. Kompilacja: Księgowy przygotowuje sprawozdania prospektywne na podstawie dostarczonych informacji i założeń, a nie udziela się żadnego zapewnienia.

Badanie. Amerykański Instytut Biegłych Rewidentów (AICPA) przygotował wytyczne dotyczące prospektywnych sprawozdań finansowych. Osoba lub osoby, które przygotowują sprawozdania finansowe, zwane stroną odpowiedzialną, to zazwyczaj zarząd firmy, ale mogą to być osoby z zewnątrz, takie jak zarząd podmiotu rozważającego przejęcie firmy. Księgowi badający takie sprawozdania muszą rozważyć, czy źródła informacji wykorzystane przez klienta są wystarczające, aby poprzeć założenia odzwierciedlone w prospektywnych sprawozdaniach. Na przykład źródła zewnętrzne, które należy wziąć pod uwagę, obejmują publikacje branżowe i rządowe; raporty na temat nowych informacji; technologię cyfrową, elektroniczną i mechaniczną; raporty na temat nowych osiągnięć naukowych; prognozy mikro- i makroekonomiczne; oraz raporty na temat obecnych i proponowanych przepisów. Przykłady źródeł wewnętrznych, które biorą pod uwagę księgowi, obejmują plany strategiczne, budżety, umowy kontraktowe, umowy i zobowiązania zakupu i sprzedaży, prawa własności intelektualnej, takie jak prawa autorskie i patenty, umowy o tantiemy i prowizje, umowy pracownicze i umowy o pracę oraz umowy finansowe i dotyczące zadłużenia. Gdy badanie dotyczy projekcji finansowej, księgowi muszą ustalić, czy hipotetyczny stan lub sposób działania (który niekoniecznie wystąpi) jest zgodny z celem projekcji. Księgowi muszą ocenić podstawy założeń w taki sam sposób, jak w przypadku prognozy. Po zakończeniu badania prognozy finansowej, zakładając, że księgowi zebrali wystarczające dowody, aby zapewnić rozsądną podstawę do wydania standardowego raportu, raport ten będzie zawierał w części:

Naszym zdaniem dołączona prognoza jest przedstawiona zgodnie z wytycznymi dotyczącymi prezentacji prognozy ustalonymi przez American Institute of Certified Public Accountants, a założenia stanowiące podstawę stanowią rozsądną podstawę dla prognozy kierownictwa. Po zakończeniu badania projekcji finansowej standardowy raport będzie zawierał opis hipotetycznego założenia, a opinia będzie stwierdzać, że założenia stanowiące podstawę stanowią rozsądną podstawę dla prognozy kierownictwa, zakładając wystąpienie hipotetycznego założenia. W raporcie zostanie stwierdzone w części:

Naszym zdaniem, towarzysząca projekcja jest przedstawiona zgodnie z wytycznymi dotyczącymi prezentacji projekcji ustalonymi przez American Institute of Certified Public Accountants, a założenia stanowiące jej podstawę stanowią rozsądną podstawę dla projekcji kierownictwa [wtedy hipotetyczne założenie byłoby opisane i uznane za spełnione, na przykład "zakładając utworzenie witryny internetowej, która będzie …. . ."]

Prognozy finansowe są uważane za sprawozdania finansowe ogólnego przeznaczenia, które mogą być rozpowszechniane wśród dowolnej zainteresowanej strony, podczas gdy projekcje finansowe są uważane za sprawozdania finansowe o ograniczonym przeznaczeniu, z których może korzystać wyłącznie odpowiedzialna strona, która sporządziła sprawozdania, lub osoby trzecie posiadające wiedzę. Zarówno w prognozach, jak i opiniach dotyczących prospektywnych sprawozdań finansowych, w opinii musi zostać zawarte ostrzeżenie, że prospektywne wyniki mogą nie zostać osiągnięte. Jeśli zdaniem księgowych prospektywne sprawozdania finansowe odbiegają od wytycznych AICPA lub jedno ze znaczących założeń nie stanowi rozsądnej podstawy dla prospektywnych sprawozdań lub księgowi nie mogliby zastosować niektórych procedur, które uznali za konieczne, raport musiałby zostać zmodyfikowany. Stosowanie uzgodnionych procedur. Innym rodzajem zlecenia, jakie mogą podjąć biegli rewidenci, jest zastosowanie tylko niektórych procedur, które zostały określone przez użytkowników, do prognozy finansowej lub projekcji. Przykładem takiego zlecenia może być przegląd prognozy w odniesieniu do sprzedaży lub kosztów wynagrodzeń lub obu. Ograniczenie procedur do tylko jednej pozycji lub niektórych pozycji w prospektywnych sprawozdaniach finansowych nie pozwala księgowym na przedstawienie ogólnej opinii. Ze względu na ograniczenie w odniesieniu do wykonanych procedur, raport jest ograniczony do użytkowników, którzy określili procedury, które mają zostać zastosowane. Standardowy raport dotyczący stosowania uzgodnionych procedur będzie zawierał w części:

Na Państwa prośbę wykonaliśmy pewne uzgodnione procedury, jak wymieniono poniżej. . .nie składamy żadnych oświadczeń co do wystarczalności opisanych procedur… [podano by listę wykonanych procedur i powiązanych ustaleń]… nie wyrażamy opinii na temat tego, czy prognozowane sprawozdania finansowe… stanowią uzasadnioną podstawę do prezentacji. Kompilacja. Kompilacja prospektywnych sprawozdań finansowych przez biegłych rewidentów obejmuje jedynie usługę przygotowania sprawozdań w całości lub w części na podstawie informacji i istotnych założeń dostarczonych przez stronę odpowiedzialną, zazwyczaj członka kierownictwa. Ponieważ taka działalność nie przewiduje badania ani nawet stosowania uzgodnionych procedur, nie udziela się żadnego zapewnienia. Standardowy raport kompilacji dotyczący prognozy stwierdzałby w części:

Nie zbadaliśmy prognozy i w związku z tym nie wyrażamy opinii ani żadnej innej formy zapewnienia na temat towarzyszących jej oświadczeń lub założeń.

ZNACZENIE PROGNOZ I PROJEKCJI

Prognozy i prognozy nabrały niezwykłego znaczenia w biznesie w USA. Publikowanie prognoz zysków menedżerów korporacyjnych stało się powszechne. Prognozy zarządcze stały się ważnym źródłem informacji dla analityków finansowych i inwestorów. Ceny akcji wykazują znaczące wahania po opublikowaniu informacji, które pokazują, że zyski będą wyższe lub niższe niż obecne oczekiwania. Jednak analitycy finansowi i agencje rządowe, takie jak Komisja Papierów Wartościowych i Giełd, podchodzą do tych prognoz z pewnym sceptycyzmem, ponieważ obawiają się, że prognozy mogą być czasami stronnicze, aby wpłynąć na rynki kapitałowe lub mogą być po prostu niedokładne. Ponadto, prognozowane informacje finansowe są uważane za kluczowe w odniesieniu do fuzji i przejęć, a także takich działań zarządzania podmiotami gospodarczymi, jak budżetowanie. W takich okolicznościach wydaje się wskazane uzyskanie egzaminów i raportów biegłych rewidentów przed publicznym opublikowaniem prognozowanych informacji finansowych.

Polityka fiskalna przejawia się w polityce rządu dotyczącej podatków i wydatków. Aby uzyskać fundusze na swoją działalność, jednostki rządowe zazwyczaj pobierają jakąś formę podatków. Wydatki z tych funduszy nie tylko zapewniają dobra i usługi dla wyborców, ale mają bezpośredni wpływ na gospodarkę. Na przykład, jeśli wydatki są większe niż fundusze otrzymane przez rząd, wynikający z tego deficyt ma tendencję do stymulowania gospodarki, ponieważ towary i usługi są produkowane na potrzeby zakupu przez rząd. Z drugiej strony, jeśli rząd osiąga nadwyżkę, nie wydając wszystkich zebranych funduszy, wzrost gospodarczy zostanie na ogół ograniczony, ponieważ nadwyżki funduszy zostaną usunięte z obiegu w gospodarce.

BUDŻET FEDERALNY

W Stanach Zjednoczonych proces fiskalny rządu federalnego rozpoczyna się każdego lutego, kiedy prezydent wysyła do Kongresu propozycję budżetu federalnego na nadchodzący rok fiskalny, który rozpoczyna się w październiku. Następnie Kongres opracowuje uchwałę budżetową, która ma zostać ukończona do kwietnia. Uchwała budżetowa zawiera ogólne budżety przychodów i wydatków, a także budżetowaną kwotę wydatków uznaniowych i obowiązkowych dla każdego obszaru funkcjonalnego, takiego jak obrona narodowa. Obowiązkowe wydatki są wymagane przez poprzednie ustawodawstwo, podczas gdy wydatki uznaniowe muszą zostać zatwierdzone w trakcie bieżącego procesu legislacyjnego. Większość wszystkich wydatków rządu federalnego to obowiązkowe wydatki na ustanowione programy. Korzystając z uchwały budżetowej jako wskazówki, ustawy, które zapewniają budżetowe upoważnienie do corocznych wydatków uznaniowych, muszą zostać ukończone do czerwca każdego roku. W tym czasie można również wprowadzić zmiany legislacyjne do obowiązkowych wydatków lub przepisów podatkowych. Jednak wszelkie ustawodawstwo, które obniżyłoby podatki lub zwiększyło obowiązkowe wydatki, musi być uzupełnione ustawodawstwem, które zwiększyłoby dochody lub obniżyło wydatki w innych obszarach, aby sfinansować te zmiany. W związku z tym wszelkie nowe ustawodawstwo w tym obszarze musi być "neutralne budżetowo". W roku fiskalnym 1998 rząd federalny miał przychody w wysokości 1721 miliardów dolarów i wydatki w wysokości 1651 miliardów dolarów, co pozostawiło nadwyżkę w wysokości 70 miliardów dolarów. Była to pierwsza nadwyżka odnotowana przez rząd federalny od 1969 roku, kończąca prawie trzydzieści kolejnych lat deficytów. W tym czasie, nieustanne deficyty roczne zmusiły rząd USA do pożyczania dodatkowych pieniędzy każdego roku, aby zrekompensować różnicę między dochodami i wydatkami rządu federalnego. W rezultacie, zaległy dług federalny osiągnął około 5,5 biliona dolarów w 1998 roku, co stanowi ponad 20 000 dolarów na obywatela kraju. Płacenie rocznych odsetek od tego długu pochłania znaczną część budżetu federalnego.

DOCHODY RZĄDU FEDERALNEGO

Podatki dochodowe od osób fizycznych są największym źródłem funduszy rządu federalnego od wielu lat. W 1998 roku pobrano 829 miliardów dolarów w podatkach dochodowych od osób fizycznych, co stanowiło 48 procent dochodów rządu federalnego. Silny wzrost gospodarczy w latach 90. stale zwiększał płatności podatku dochodowego od osób fizycznych i był dużym czynnikiem przekształcającym rosnące deficyty z poprzednich trzydziestu lat w nadwyżkę w 1998 roku, ponieważ wpływy podatkowe rosły szybciej niż wydatki rządowe. Podatki od ubezpieczeń społecznych, które płaci większość pracowników w Stanach Zjednoczonych, są drugim głównym źródłem funduszy dla rządu federalnego. W 1998 r. wpłacono do systemu ubezpieczeń społecznych 540 miliardów dolarów. Podatki te, które stanowią procent wynagrodzenia pracownika, znacznie wzrosły w wyniku wzrostu siły roboczej w latach 90., gdy wielu pracowników znajdowało się w latach szczytowych zarobków.

WYDATKI RZĄDU FEDERALNEGO

Ogromny wpływ systemu ubezpieczeń społecznych na budżet rządu federalnego jest widoczny w fakcie, że jest to największy wydatek rządu federalnego każdego roku. W 1998 r. prawie 23 procent wydatków rządu federalnego stanowiły wypłaty miesięcznych świadczeń dla rodzin emerytowanych i niepełnosprawnych pracowników. W 1940 r., we wczesnych latach programu ubezpieczeń społecznych, było tylko 222 000 beneficjentów otrzymujących łącznie 35 milionów dolarów rocznie w postaci świadczeń. Do 1998 r. rząd federalny wysyłał 379 miliardów dolarów do prawie 45 milionów beneficjentów ubezpieczeń społecznych. Gdy te płatności są połączone z rosnącymi kosztami Medicare, które generalnie zapewnia ubezpieczenie zdrowotne tym samym osobom, które otrzymują świadczenia z Social Security, oznacza to, że Stany Zjednoczone wydały ponad 35 procent budżetu federalnego na tę grupę emerytów i osób niepełnosprawnych w 1998 roku. Wraz ze wzrostem średniej długości życia osób starszych i dużą liczbą osób z pokolenia wyżu demograficznego zbliżających się do wieku emerytalnego, Social Security i Medicare będą nadal pochłaniać znaczną część federalnego budżetu w przewidywalnej przyszłości. Wydatki na obronę są największą pozycją wydatków uznaniowych w budżecie federalnym. W 1998 roku 270 miliardów dolarów, 16 procent budżetu federalnego, zostało wydanych na siły zbrojne Stanów Zjednoczonych. Ponieważ coraz większa część budżetu federalnego jest pochłaniana przez obowiązkowe programy wydatków, wydatki na obronę stały się celem cięć budżetowych od czasu wznowienia znormalizowanych stosunków z krajami, które stanowiły były Związek Radziecki. Odsetki od długu federalnego rządu to drugi główny wydatek rządu federalnego, w 1998 r. wymagały 243 miliardów dolarów odsetek netto od długu federalnego, co przekroczyło 5 bilionów dolarów. Jednak spadające stopy procentowe i zmniejszone zadłużenie rządu federalnego spowolniły wzrost tej pozycji budżetowej.

WPŁYW NA GOSPODARKĘ

Jak omówiono wcześniej, polityka rządu federalnego w zakresie podatków i wydatków ma duży wpływ na gospodarkę. Teoria ekonomiczna słynnego angielskiego ekonomisty Johna Maynarda Keynesa opowiada się za wykorzystaniem polityki fiskalnej rządu w celu zrównoważenia nierównowagi w gospodarce. Według Keynesa rząd powinien wykorzystać politykę fiskalną do stymulowania gospodarki spowolnionej przez recesję poprzez prowadzenie deficytu, czyli wydawanie więcej, niż pobiera z gospodarki w postaci podatków. Z drugiej strony, aby spowolnić gospodarkę zagrożoną presją inflacyjną, Keynes nalegał na podwyższenie podatków lub cięcie wydatków w celu stworzenia nadwyżki budżetowej, która działałaby jako obciążenie dla gospodarki. Keynes uważał, że polityka fiskalna może być automatycznym stabilizatorem gospodarki, ponieważ automatycznie reaguje na zmiany w aktywności gospodarczej. Wydatki rządowe na takie pozycje jak zasiłki dla bezrobotnych zazwyczaj rosną w czasie recesji, podczas gdy dochody rządowe, takie jak podatki dochodowe, spadają w czasie recesji, łagodząc skrajności cyklu koniunkturalnego. W związku z tym polityka fiskalna, wraz z polityką pieniężną, która jest dyktowana przez Rezerwę Federalną, ma istotny wpływ na kondycję gospodarki w Stanach Zjednoczonych.

WPŁYW NA KRAJE ZAGRANICZNE

Wpływ polityki fiskalnej w Stanach Zjednoczonych wykracza daleko poza granice kraju. Na przykład najwyższe stawki podatku dochodowego w tym kraju znacznie spadły od końca lat 70., kiedy to wynosiły aż 70 procent. Ta redukcja najwyższych stawek utrudniła kanadyjskim firmom przyciąganie i zatrzymywanie kluczowych dyrektorów, ponieważ kanadyjskie podatki dochodowe od osób o wysokich dochodach są obecnie znacznie wyższe niż w Stanach Zjednoczonych. Nawet kanadyjskie drużyny hokejowe odkryły, że wyższe stawki podatku dochodowego na północ od granicy zachęcają wielu ich zawodników do ucieczki do drużyn z siedzibą w Stanach Zjednoczonych, gdzie mogą zatrzymać większą część swoich zarobków. W rezultacie nawet równowaga sił w National Hockey League jest pod wpływem polityki fiskalnej rządu USA.

Liderzy biznesu i ekonomiści są nieustannie zaangażowani w proces prób prognozowania lub przewidywania przyszłości biznesu w gospodarce. Liderzy biznesu angażują się w ten proces, ponieważ wiele z tego, co dzieje się obecnie w biznesie, zależy od tego, co wydarzy się w przyszłości. Na przykład, jeśli firma próbuje podjąć decyzję o opracowaniu rewolucyjnego nowego samochodu, dobrze byłoby wiedzieć, czy gospodarka będzie w recesji, czy też będzie w rozkwicie, gdy samochód zostanie wydany dla ogółu społeczeństwa. Jeśli nastąpi recesja, konsumenci nie kupią samochodu, chyba że zaoszczędzą na nim pieniądze, a producent wyda miliony lub miliardy dolarów na rozwój produktu, który może się nie sprzedać. Proces prób prognozowania przyszłości nie jest nowy. Większość starożytnych cywilizacji stosowała jakąś metodę przewidywania przyszłości. Obecnie komputery z rozbudowanymi programami są często używane do opracowywania modeli prognozujących przyszłą działalność gospodarczą i biznesową. Współczesne modele prognozowania gospodarczego i biznesowego zostały opracowane w ubiegłym stuleciu. Dzisiejsze modele prognozowania są znacznie bardziej statystyczne niż setki lat temu, kiedy gwiazdy i inne mistyczne metody były używane do przewidywania przyszłości. Prawie każda duża firma lub agencja rządowa wykonuje jakiś rodzaj sformalizowanego prognozowania. Prognozowanie w biznesie jest ściśle związane ze zrozumieniem cyklu koniunkturalnego. Podwaliny współczesnego prognozowania zostały położone w 1865 roku przez Williama Stanleya Jevonsa, który twierdził, że produkcja zastąpiła rolnictwo jako dominujący sektor w społeczeństwie angielskim. Badał on skutki wahań ekonomicznych czynników ograniczających produkcję węgla na rozwój gospodarczy. Prognozowanie stało się dużym biznesem na całym świecie. Prognostycy próbują przewidzieć, co zrobią rynki akcji, co zrobi gospodarka, jakie liczby wybrać na loterii, kto wygra wydarzenia sportowe i prawie wszystko, co można wymienić. Niezależnie od tego, kto to robi, prognozowanie jest wykonywane w celu określenia, co prawdopodobnie wydarzy się w przyszłości, aby móc w pełni skorzystać z tych wydarzeń.

JAKOŚCIOWE MODELE PROGNOZOWANIA

Jakościowe modele prognozowania często okazały się najskuteczniejsze w przypadku krótkoterminowych prognoz. W tej metodzie prognozowania, która najlepiej sprawdza się, gdy zakres jest ograniczony, eksperci w odpowiednich dziedzinach są proszeni o uzgodnienie wspólnej prognozy. Często stosuje się dwie metody.

Metoda Delphi. Ta metoda polega na zadawaniu różnym ekspertom pytań o to, co ich zdaniem wydarzy się w przyszłości w odniesieniu do rozważanego tematu. Na przykład eksperci z branży motoryzacyjnej mogą zostać poproszeni o prognozowanie prawdopodobnych innowacyjnych ulepszeń samochodów za pięć lat. Nie oczekuje się od nich precyzji, ale raczej przedstawienia ogólnych opinii.

Metoda badania rynku. Ta metoda obejmuje ankiety i kwestionariusze dotyczące subiektywnych reakcji ludzi na zmiany. Na przykład firma może opracować nowy sposób prania ubrań; po tym, jak ludzie mieli okazję wypróbować nową metodę, zostaliby poproszeni o opinię na temat tego, jak ulepszyć procesy lub jak można by ją uczynić bardziej atrakcyjną dla ogółu społeczeństwa. Metoda ta jest trudna, ponieważ trudno jest zidentyfikować odpowiednią próbkę, która byłaby reprezentatywna dla szerszej grupy odbiorców, do której skierowany jest produkt.

MODELE PROGNOZOWANIA ILOŚCIOWEGO

W powszechnym użyciu są trzy metody ilościowe.

Metody szeregów czasowych. Ten model prognozowania wykorzystuje dane historyczne, aby spróbować przewidzieć przyszłe wydarzenia. Na przykład załóżmy, że chcesz wiedzieć, jak długo potrwa recesja. Możesz przyjrzeć się wszystkim minionym recesjom oraz wydarzeniom poprzedzającym je i je otaczającym, a następnie na podstawie tych danych spróbować przewidzieć, jak długo potrwa obecna recesja. Konkretna zmienna w szeregu czasowym jest identyfikowana przez nazwę szeregu i datę. Jeśli zmienną jest produkt krajowy brutto (PKB), może być ona zidentyfikowana jako PKB2000.1 dla statystyk pierwszego kwartału 2000 r. To tylko jeden przykład, a różne grupy mogą używać różnych metod identyfikacji zmiennych w okresie czasu. Wiele agencji rządowych przygotowuje i publikuje dane szeregów czasowych. Na przykład Rezerwa Federalna zbiera dane na temat polityki pieniężnej i instytucji finansowych i publikuje te dane w Biuletynie Rezerwy Federalnej. Dane te stają się podstawą podejmowania decyzji o regulacji wzrostu gospodarczego. Modele szeregów czasowych zapewniają dokładne prognozy, gdy zmiany zachodzące w otoczeniu zmiennej są powolne i spójne. Gdy zachodzą zmiany o dużym stopniu, prognozy nie są wiarygodne w długim okresie. Ponieważ prognozy szeregów czasowych są stosunkowo łatwe i niedrogie w konstruowaniu, są one dość szeroko stosowane.

Podejście wskaźnikowe. Rząd USA jest głównym użytkownikiem podejścia wskaźnikowego do prognozowania. Rząd używa takich wskaźników, jak Composite Index of Leading, Lagging, and Coincident Indicators, często nazywanych Composite Indexes. Indeksy przewidują, zakładając, że przeszłe trendy i relacje będą kontynuowane w przyszłości. Indeksy rządowe są tworzone przez uśrednianie zachowania różnych serii wskaźników, które składają się na każdą serię kompozytową. Czas i siła relacji każdej serii wskaźników z ogólną działalnością biznesową, odzwierciedlona w cyklu koniunkturalnym, zmieniają się w czasie. Ta relacja utrudnia prognozowanie zmian w cyklu koniunkturalnym.

Modele ekonometryczne. Modele ekonometryczne to modele przyczynowe, które statystycznie identyfikują relacje między zmiennymi i w jaki sposób zmiany jednej lub większej liczby zmiennych powodują zmiany innej zmiennej. Następnie modele ekonometryczne wykorzystują zidentyfikowaną relację do przewidywania przyszłości. Modele ekonometryczne są również nazywane modelami regresji. Istnieją dwa rodzaje danych używanych w analizie regresji. Modele prognozowania ekonomicznego wykorzystują głównie dane szeregów czasowych, w których wartości zmiennych zmieniają się w czasie. Ponadto używane są dane przekrojowe, które rejestrują związek między zmiennymi w jednym punkcie w czasie. Na przykład instytucja pożyczkowa może chcieć ustalić, co wpływa na sprzedaż domów. Może zbierać dane o cenach domów, stopach procentowych i statystykach dotyczących sprzedawanych domów, takich jak rozmiar i lokalizacja. Są to dane przekrojowe, które można wykorzystać z danymi szeregów czasowych, aby spróbować ustalić takie rzeczy, jak rozmiar domu, który najlepiej sprzeda się w danej lokalizacji. Model ekonometryczny to sposób określania siły i istotności statystycznej hipotetycznego związku. Modele te są szeroko stosowane w ekonomii w celu udowodnienia, obalenia lub potwierdzenia istnienia związku przyczynowego między dwiema lub większą liczbą zmiennych. Oczywiste jest, że model ten jest wysoce matematyczny, wykorzystujący różne równania statystyczne. Dla uproszczenia analiza matematyczna nie jest tutaj omawiana. Tak jak istnieją te jakościowe i ilościowe modele prognozowania, istnieją też inne, równie zaawansowane; jednak dyskusja tutaj powinna dać ogólne pojęcie o naturze modeli prognozowania

PROCES PROGNOZOWANIA

Rozpoczynając proces prognozowania, należy wykonać typowe kroki. Kroki te są zgodne z akceptowalnym procesem podejmowania decyzji, który obejmuje następujące elementy:

1. Identyfikacja problemu. Prognostycy muszą określić, co będzie prognozowane lub co jest najważniejsze. Okres prognozowania musi mieć oś czasu. Pomoże to prognostykom określić metody, które zostaną wykorzystane później.
2. Rozważania teoretyczne. Konieczne jest określenie, jakie prognozy zostały wykonane w przeszłości przy użyciu tych samych zmiennych i jak istotne są te dane dla rozpatrywanego obecnie problemu. Należy również ustalić, co teoria ekonomiczna ma do powiedzenia na temat zmiennych, które mogą mieć wpływ na prognozę.
3. Obawy dotyczące danych. Istotną kwestią jest to, jak łatwo będzie zebrać dane potrzebne do sporządzenia prognoz.
4. Określenie zestawu założeń. Prognosta musi określić założenia, które zostaną przyjęte w odniesieniu do danych i procesu.
5. Metodologia modelowania. Po dokładnym zbadaniu problemu należy określić typy modeli najbardziej odpowiednie dla danego problemu.
6. Przygotowanie prognozy. Jest to część analityczna procesu. Po określeniu modelu, który ma zostać użyty, można rozpocząć analizę i przygotować prognozę.
7. Weryfikacja prognozy. Po sporządzeniu prognoz analityk musi ustalić, czy są one rozsądne i jak można je porównać z rzeczywistym zachowaniem danych.

Każdy z siedmiu kroków ma podetapy; jednak przedstawione kroki stanowią główne kwestie dla prognostyka. Osoby głęboko zainteresowane prognozowaniem mogą skorzystać z bardziej dogłębnych opracowań.

PROGNOZOWANIE OBAW

Prognozowanie stwarza pewne problemy. Nawet jeśli można stosować bardzo szczegółowe i wyrafinowane modele matematyczne, nie zawsze przewidują one prawidłowo. Są tacy, którzy twierdzą, że przyszłości w ogóle nie da się przewidzieć - kropka! Niektóre z obaw dotyczących prognozowania przyszłości to (1) prognozy są dokonywane przy użyciu danych historycznych, (2) nie uwzględniają one unikalnych zdarzeń i (3) ignorują koewolucję (rozwój spowodowany naszymi własnymi działaniami). Ponadto istnieją wyzwania psychologiczne ukryte w prognozowaniu. Przykładem wyzwania psychologicznego jest sytuacja, gdy plany oparte na prognozach wykorzystujących dane historyczne stają się tak ograniczające, że uniemożliwiają swobodę zarządzania. Obawą jest również to, że wielu decydentów uważa, że ponieważ mają w ręku dane prognostyczne, mają kontrolę nad przyszłością. Niezależnie od przeciwników prognozowania, rząd USA, analitycy inwestycyjni, menedżerowie biznesowi, ekonomiści i wielu innych będzie nadal używać technik prognostycznych do przewidywania przyszłości. Użytkownicy prognoz muszą koniecznie zrozumieć informacje i wykorzystać wyniki zgodnie z przeznaczeniem.

Future Business Leaders of American (FBLA) jest jedną z dziesięciu ogólnokrajowo uznanych organizacji studenckich w Stanach Zjednoczonych (Gordon, 1999). Organizacja jest non-profitowym stowarzyszeniem edukacyjnym dla studentów przygotowujących się do kariery w biznesie i dziedzinach pokrewnych. Organizacja składa się z czterech oddziałów:

•  FBLA dla uczniów szkół średnich
•  FBLA dla uczniów szkół średnich
•  Phi Beta Lambda (PBL) dla studentów szkół wyższych
•  Oddział zawodowy składający się z ludzi biznesu, edukatorów i innych osób, które wspierają cele organizacji

FBLA istnieje od 1937 roku. Dr Hamden I. Forkner z Teachers College of Columbia University założył pierwszy oddział w Nowym Jorku. W 1940 roku National Council for Business Education uznała i sponsorowała FBLA. Pierwszy oddział szkoły średniej został założony w Johnson City w stanie Tennessee 3 lutego 1942 r. Obecnie w organizacji uczestniczy ponad 25 000 aktywnych członków. Uczniowie uczestniczący w FBLA mają możliwość rozwijania umiejętności przywódczych; brania udziału w różnych konkursach na szczeblu lokalnym, stanowym i krajowym; ustalania celów zawodowych; i uczenia się od osób prowadzących działalność gospodarczą i profesjonalistów w swoich społecznościach. Cele FBLA (i PBL) są następujące:

•  Promowanie kompetentnego, agresywnego przywództwa biznesowego
•  Zrozumienie amerykańskiej przedsiębiorczości
•  Ustalanie celów zawodowych
•  Zachęcanie do stypendiów
•  Promowanie rozsądnego zarządzania finansami
•  Kształtowanie charakteru i pewności siebie
•  Ułatwianie przejścia ze szkoły do pracy

Konferencje, seminaria, nagrody, publikacje i stypendia to usługi świadczone członkom organizacji. Zapewniając praktyczne zajęcia praktyczne dla uczniów w sferze biznesu, FBLA nadal przygotowuje młodych mężczyzn i kobiety do zostania odnoszącymi sukcesy liderami w naszym ciągle zmieniającym się społeczeństwie.

Gospodarka Stanów Zjednoczonych, której przewodził przemysł samochodowy, rozwijała się szybko w latach 20. XX wieku, generując więcej miejsc pracy, więcej dochodów i więcej wolnego czasu, który amerykański konsument miał do wydania. Dopóki ludzie byli zatrudnieni, płacili za towary i usługi, nie było potrzeby mierzenia kondycji gospodarki. Jednak w latach 30. XX wieku gospodarka amerykańska upadła, a sfrustrowany Kongres zapytał, czy istnieje sposób na zmierzenie głębokości Wielkiego Kryzysu. 4 stycznia 1934 roku ekonomista Simon Kuznets, profesor na Uniwersytecie Pensylwanii, wysłał do Senatu raport zatytułowany "Dochód narodowy: 1929-1932", pierwsze rozliczenie produktywności USA, zasadniczo produktu narodowego brutto (PNB). W ciągu zaledwie ośmiu miesięcy sprzedano ponad 4500 egzemplarzy tego raportu. Podstawowa koncepcja Kuzneta polegała na ograniczeniu tego pomiaru księgowego do rynku, a zatem do kwoty, jaką konsumenci zapłacili za dobra i usługi. Do 1992 r. termin PNB był używany w odniesieniu do całkowitej wartości dolarowej wszystkich gotowych dóbr i usług wyprodukowanych na potrzeby konsumpcji w społeczeństwie w określonym okresie czasu (zwykle jednego roku). W 1992 r. Departament Handlu zaczął obliczać produkt krajowy brutto (PKB) zamiast PNB. Różnice między nimi są niewielkie i dotyczą sposobu liczenia zarobków z aktywów będących własnością cudzoziemców. PNB liczy zarobki w ojczyźnie właściciela aktywów, podczas gdy PKB liczy zarobki producenta w kraju, w którym znajdują się aktywa. W przypadku Stanów Zjednoczonych nie ma praktycznie żadnej różnicy między tymi dwoma miarami. Istnieją trzy podstawowe składniki, które określają PKB USA:

1. Konsumpcja, kwota, którą konsumenci płacą za dobra (trwałe i nietrwałe).
2. Inwestycja, kwota pieniędzy wydana na nowe zakłady produkcyjne, czyli zakłady i obiekty.
3. Usługi, kwota, którą konsumenci płacą za usługi, z których korzystają.

Kilka rzeczy nie zostało uwzględnionych w PKB, a co za tym idzie w PKB:

•  Praca świadczona w gospodarce przez transakcje pozarynkowe, takie jak gospodynie domowe i personel wojskowy. Czynniki te były zbyt trudne do zmierzenia dla Kuznetsa i jego zespołu.
•  Nielegalna działalność, taka jak hazard i handel narkotykami. Te czynniki są również trudne do oszacowania; ponadto Kuznets wykluczył je z PKB, ponieważ uznał je za "niekorzystną przysługę" dla gospodarki.
•  Towary i usługi będące przedmiotem wymiany. Zostały one wykluczone, ponieważ nie można ich zmierzyć.
•  Sprzedaż dóbr pośrednich (surowców).
•  Sprzedaż towarów używanych (używane samochody, meble itp.).
•  Transakcje czysto finansowe, takie jak sprzedaż akcji i obligacji.
•  Import (towary wyprodukowane poza Stanami Zjednoczonymi).

PKB jest ostatecznym punktem odniesienia, który mierzy ekspansję i recesję wartej wiele bilionów dolarów gospodarki narodowej USA. Obejmuje wszystko, co jest produkowane i sprzedawane na rynku. Bankierzy, brokerzy inwestycyjni i urzędnicy państwowi używają PKB do określania takich rzeczy, jak stopy procentowe, możliwości inwestycyjne i stawki podatkowe. PKB nie jest jednak jedyną miarą produkcji; ekonomiści używają PKB, ponieważ jest to najbardziej kompleksowa miara produkcji. Ta miara jest ważna, ponieważ pomaga społeczeństwom zrozumieć zarówno inflację, jak i zatrudnienie. Gdzie mierzy się przepływ płatności w gospodarce? Rozważmy na przykład samochód. Operator kopalni otrzymuje dochód ze sprzedaży rudy żelaza, właściciel młyna otrzymuje dochód ze sprzedaży gotowej stali, a producent samochodów otrzymuje dochód ze sprzedaży gotowego samochodu. Aby uniknąć niedokładności polegającej na liczeniu tych samych pieniędzy trzy razy, Kuznets postanowił użyć tylko sprzedaży końcowej; w związku z tym kwota zapłacona dealerowi za samochód jest jedyną kwotą używaną do obliczania PKB. Koszty pracy pracowników we wszystkich trzech lokalizacjach są dodawane do PKB. W istocie cena samochodu obejmuje koszt materiałów zakupionych od dostawców. Wartość dodaną do produkcji samochodu można obliczyć, odejmując koszt jednego produktu od całkowitego kosztu samochodu. Im więcej towarów i usług produkuje kraj, tym zdrowsza staje się gospodarka tego kraju. Istnieje jednak poważny błąd w mierzeniu sukcesu gospodarczego, ponieważ gdy PKB (produkcja) wzrasta, negatywne czynniki zewnętrzne (zanieczyszczenie powietrza i wody) również rosną. Środowisko ulega degradacji i negatywnie wpływa na jakość życia. PKB mierzy towary i usługi będące przedmiotem handlu, ale negatywne czynniki zewnętrzne nie są uwzględniane w tym liczeniu; jednak te negatywne czynniki zewnętrzne zwiększają PKB. Na przykład, gdy przemysł samochodowy chce produkować więcej samochodów, dym wydobywający się z kominów zawiera substancje rakotwórcze, które mogą powodować choroby u ludzi w okolicy. Osoba, która zachoruje od emitowanego dymu, może udać się do lekarza. Lekarz może przepisać leki. Koszt wizyty u lekarza i koszt leków są dodawane do całkowitej wartości PKB. Część wzrostu jest spowodowana zmianami cen. Aby uzyskać miarę zawierającą tylko wzrost produkcji, możemy pomnożyć produkcję z drugiego roku przez ceny z pierwszego roku. Gdy zsumujemy te wartości, wyniosą one 1025 USD. Liczba ta oznacza, że gdyby zmieniła się tylko ilość produkcji, a nie ceny, PKB wzrósłby tylko z 1000 USD do 1025 USD, co stanowi wzrost o zaledwie 2,5 procent. Te 1025 USD to realny PKB.

Problemy zdrowotne w biznesie są dziś równie krytyczne, jak w połowie XX wieku. Wiele urazów i chorób uległo zmianie, ale ich wpływ nie jest mniej dramatyczny. Zwiększone wykorzystanie komputerów i specjalizacja zawodowa przyczyniły się do powstania nowej generacji zagrożeń zawodowych, zwłaszcza urazów spowodowanych powtarzalnymi ruchami, znanych również jako kumulatywne zaburzenia pourazowe. Są to urazy spowodowane powtarzającymi się ruchami dłoni, ramion lub palców, które powodują obrzęk ścięgien i stopniowe zwiększanie się ich bólu. W zaawansowanych przypadkach pracownicy tracą siłę w kciuku i palcach, a ostatecznie stają się niezdolni do wykonywania prostych zadań, takich jak podnoszenie dziecka lub wiązanie butów. Kumulatywne zaburzenia pourazowe były najczęstszym rodzajem choroby zgłaszanej w 1997 r. i stanowiły 64 procent z 430 000 zgłoszonych przypadków choroby (Herington i Morse, 1995). Co pięć sekund pracownik doznaje urazu w pracy, a co dziesięć sekund pracownik staje się czasowo lub trwale niezdolny do pracy. Szacunkowy koszt samych obrażeń wynosi 121 miliardów dolarów rocznie (Herington i Morse, 1995). Koszt ten obejmuje utratę produktywności i płac, wydatki administracyjne i opiekę zdrowotną. W rzeczywistości koszty te mogą być znacznie wyższe. Praktycznie niemożliwe jest ustalenie dokładnych kosztów ze względu na brak dokładnych statystyk dotyczących obrażeń i chorób w miejscu pracy. Nie ma kompleksowego, zintegrowanego krajowego systemu gromadzenia danych na temat obrażeń, chorób i zgonów w miejscu pracy. Innym czynnikiem przyczyniającym się do niespójności danych jest niechęć wielu firm do zgłaszania incydentów z obawy przed objęciem ich kontrolą na miejscu przez Occupational Safety and Health Administration.

AGENCJE FEDERALNE

Istnieją dwie agencje federalne, których zadaniem jest działanie w obszarze bezpieczeństwa i higieny pracy: Occupational Safety and Health Administration (OSHA) i National Institute for Occupational Safety and Health (NIOSH). Obie zostały utworzone na mocy tego samego aktu w Kongresie w 1970 r.; jednak każda z nich ma zupełnie inny cel. OSHA, która jest częścią Departamentu Pracy, jest odpowiedzialna za opracowywanie i egzekwowanie przepisów i regulacji dotyczących zdrowia i bezpieczeństwa w miejscu pracy. NIOSH, która jest częścią Departamentu Zdrowia i Opieki Społecznej, jest agencją badawczą, identyfikującą przyczyny niepełnosprawności i obrażeń związanych z pracą, a także potencjalne zagrożenia związane z nowymi technologiami i praktykami. W latach 90. XX wieku OSHA była krytykowana za to, że była agencją biurokracji, która straciła z oczu swoją pierwotną misję "zapewnienia, w miarę możliwości, każdemu pracującemu mężczyźnie i kobiecie w kraju bezpiecznych i zdrowych warunków pracy". Historycznie rzecz biorąc, agenci OSHA otrzymywali rekompensatę za liczbę naruszeń, które znaleźli na placach budowy. Stworzyło to środowisko, w którym mandaty są wystawiane za wszystkie naruszenia, niezależnie od ich wielkości, co powodowało, że pracodawcy bali się OSHA, zamiast szukać jej pomocy w kwestiach zdrowia i bezpieczeństwa. Do niedawna OSHA nie promowała partnerstw z firmami w celu rozwiązywania problemów związanych ze zdrowiem i bezpieczeństwem w miejscu pracy. Zaczęło się to zmieniać za rządów Clintona. OSHA oferuje teraz firmom wybór między partnerstwem a tradycyjną relacją egzekucyjną. Firmy, które zdecydują się na współpracę z OSHA, współpracują z agencją w celu opracowania programów bezpieczeństwa i higieny pracy. OSHA docenia firmy, które naprawdę angażują się w nowe partnerstwo, redukując lub eliminując zagrożenia w miejscu pracy poprzez łagodniejszą politykę inspekcji, priorytetową pomoc i redukcję kar do 100 procent. Dzięki zaangażowaniu zarówno firm, jak i pracowników, rozwinęła się bardziej oparta na współpracy relacja, która zainicjowała lepsze praktyki w miejscu pracy i rozwiązania problemów bezpieczeństwa i higieny pracy. OSHA zobowiązała się również do skupienia się na największych zagrożeniach i najniebezpieczniejszych miejscach pracy oraz do aktualizacji mylących zasad i przepisów. Narodowy Instytut Bezpieczeństwa i Higieny Pracy, którego główną rolą są badania, opracował Krajową Agendę Badań Zawodowych (NORA), która identyfikuje dwadzieścia jeden najważniejszych obszarów badań bezpieczeństwa i higieny pracy, na których ma się skupić praca do 2009 r. (patrz Tabela 1). Agenda została opracowana we współpracy z wieloma interesariuszami, w tym pracodawcami, pracownikami i organizacjami pracowniczymi. Obszary badań wybrano na podstawie największych potrzeb i obszarów, które najprawdopodobniej przyniosą największe ogólne korzyści pracownikom i całej branży. NIOSH nie jest w stanie poradzić sobie ze wszystkimi tymi problemami samodzielnie. Musi to być wspólny wysiłek całej społeczności ds. zdrowia i bezpieczeństwa.

USTAWODAWSTWO

Dwie ustawy uchwalone w ostatnich latach miały znaczący wpływ na osoby, które doświadczyły choroby zawodowej lub choroby. Pierwszą z nich jest ustawa Americans with Disability Act, uchwalona w lipcu 1990 r. Ustawa ta, która ma zastosowanie do pracodawców zatrudniających ponad piętnastu pracowników, zakazuje dyskryminacji osób niepełnosprawnych. Zgodnie z tą ustawą pracownikowi przysługują pewne prawa dotyczące zatrudnienia po powrocie z urlopu chorobowego i udowodnieniu zdolności do wykonywania podstawowych funkcji stanowiska. Pracodawca jest zobowiązany do zapewnienia "rozsądnych udogodnień", gdy jest to konieczne, tj. do zmiany harmonogramów pracy, dostosowania sprzętu lub modyfikacji zadań, aby umożliwić pracownikowi kontynuowanie wykonywania pracy wykonywanej przed skorzystaniem z urlopu chorobowego. Rozsądne udogodnienia są wymagane, chyba że pracodawca może udowodnić, że spowodowałoby to nadmierne trudności z jego strony. Inną opcją jest przeniesienie pracownika na inne stanowisko w firmie. Drugą ustawą jest ustawa Family Medical Leave Act (FMLA), która została uchwalona w sierpniu 1993 r. i ma zastosowanie do pracodawców zatrudniających pięćdziesięciu lub więcej pracowników. Pracownicy, którzy pracowali dla pracodawców z tej kategorii dłużej niż rok, mają prawo do wzięcia do dwunastu tygodni niepłatnego urlopu rocznie z powodu pewnych sytuacji medycznych lub rodzinnych, w tym z powodu poważnych schorzeń. FMLA wymaga od pracodawców zagwarantowania pracownikom, którzy biorą urlop, prawa do powrotu do równoważnej pracy, tj. wynagrodzenie, świadczenia i inne warunki zatrudnienia muszą być równoważne. Zapewnia to pracownikom, którzy są tymczasowo niepełnosprawni, bezpieczeństwo pracy.

ROLA PRAWA O ODSZKODOWANIACH DLA PRACOWNIKÓW

Pierwotnym celem prawa o odszkodowaniach dla pracowników była ochrona pracodawców, jak i pracowników w przypadku obrażeń lub chorób zawodowych. Pracodawcy byli chronieni przed pozwami wszczynanymi przez pracowników domagających się odszkodowania za chorobę lub uraz w miejscu pracy, a pracownicy otrzymywali odszkodowanie za koszty opieki medycznej oprócz utraconych zarobków. Obecnie większość prywatnych pracodawców jest zobowiązana do posiadania ubezpieczenia od odszkodowań dla pracowników, z wyjątkiem pracodawców w New Jersey, Karolinie Południowej i Teksasie. Ubezpieczenie od odszkodowań dla pracowników nie jest ubezpieczeniem od winy. Innymi słowy, niezależnie od tego, kto zawinił (pracownik, pracodawca czy żadna ze stron), pracodawca jest odpowiedzialny za rekompensatę pracownikowi za opiekę zdrowotną i utracone zarobki. Obowiązkiem pracownika jest powiadomienie pracodawcy, gdy tylko wystąpi uraz lub choroba. Obecnie kwestie odszkodowań pracowniczych stały się niezwykle złożone, ponieważ to, co uważa się za chorobę lub uraz podlegający odszkodowaniu (uzasadniający rekompensatę przez pracodawcę), znacznie różni się w zależności od stanu. Najbardziej liberalnym stanem jest Kalifornia, gdzie każda choroba rzekomo zaostrzona przez stres związany z pracą może podlegać odszkodowaniu. To liberalne podejście może zniekształcać dane statystyczne, a także zniechęcać pracodawców do ograniczania zagrożeń w miejscu pracy. Utrudnia również kontrolowanie kosztów ubezpieczenia od odszkodowań pracowniczych.

ZAPOBIEGANIE

Pracodawcy odgrywają kluczową rolę w zapobieganiu urazom i chorobom w miejscu pracy. Są oni odpowiedzialni za ocenę urazów w miejscu pracy w celu odkrycia możliwych przyczyn i opracowania strategii zapobiegania tym urazom. Inne obowiązki pracodawcy obejmują szkolenia w zakresie bezpieczeństwa i zagrożeń, testy narkotykowe, oceny stanowisk pracy i egzekwowanie stosowania sprzętu ochronnego. Pracodawcy mają szereg zasobów, z których mogą korzystać podczas analizowania zagrożeń w miejscu pracy i opracowywania programów bezpieczeństwa i higieny pracy. Należą do nich higieniści przemysłowi, certyfikowani specjaliści ds. bezpieczeństwa, federalne i stanowe programy OSHA oraz NIOSH. Ergonomia odgrywa również znaczącą rolę w zapobieganiu urazom i chorobom w miejscu pracy. Ergonomia to nauka projektowania i układania narzędzi i sprzętu tak, aby pasowały do pracowników. Ogólnym celem jest zapobieganie chorobom i urazom w miejscu pracy, które wynikają ze złej konstrukcji stanowiska pracy lub niewłaściwie zaprojektowanego sprzętu. Oceny stanowisk pracy są przykładem programu ergonomicznego, który stosuje wiele dużych firm. Podczas tej oceny specjalista ds. bezpieczeństwa i higieny pracy ocenia pracownika wykonującego codzienne zadania na swoim stanowisku pracy. Specjalista ds. zdrowia i bezpieczeństwa obserwuje pracownika w celu oceny "dopasowania" miejsca pracy, mebli i sprzętu do pracownika. W przypadku pracownika, który spędza większość dnia przy komputerze, specjalista bierze pod uwagę kilka czynników, aby określić stopień dopasowania stanowiska pracy. Czynniki te obejmują wysokość i położenie ekranu komputera i klawiatury w odniesieniu do postawy ciała pracownika, wysokość i położenie krzesła pracownika oraz rodzaje ruchów wykonywanych przez pracownika podczas wykonywania zadań. Na podstawie tej oceny można wprowadzić zmiany w celu złagodzenia dyskomfortu i zapobiegania szkodliwym urazom. Wczesna interwencja jest kluczem do zapobiegania potencjalnie niepełnosprawnym urazom. Oprócz oceny specjalista ds. zdrowia i bezpieczeństwa udziela pracownikowi porad dotyczących sposobu siedzenia, ułożenia rąk na klawiaturze i częstotliwości robienia przerw. Obecnie w Stanach Zjednoczonych nie obowiązują żadne kompleksowe normy ergonomiczne. W lutym 1999 r. OSHA zaproponowała swój pierwszy projekt norm ergonomicznych. Zwolennicy uważają, że pomoże to kontrolować dużą liczbę chorób układu mięśniowo-szkieletowego (zaburzeń obejmujących zarówno mięśnie, jak i szkielet, takich jak ból pleców i przeciążenie szyi). Zaburzenia te stanowią 34 procent wszystkich utraconych urazów i chorób w ciągu dnia pracy i kosztują od 15 do 20 miliardów dolarów rocznie w kosztach odszkodowań pracowniczych, zgodnie z danymi Biura Statystyki Pracy. Grupy biznesowe sprzeciwiają się narzuconym przez rząd federalny standardom, twierdząc, że standardy te będą "pustym czekiem" dla inspektorów OSHA i będą wymagać, aby wszystkie amerykańskie firmy stały się pełnoetatowymi ekspertami w zakresie ergonomii. Ponadto Izba Handlowa Stanów Zjednoczonych wskazuje, że obecnie nie ma (1) żadnych naukowo ustalonych standardów dotyczących tego, co jest "nadmiernym użytkowaniem" i (2) żadnych istniejących badań, które wykazałyby związek między dostosowaniami ergonomicznymi a zapobieganiem urazom. Chociaż związek ten wydaje się mieć sens, należy przyznać, że należy przeprowadzić więcej badań, zanim będzie można ustalić sensowne standardy. Ostatnim krytycznym elementem w zapobieganiu obrażeniom i chorobom zawodowym jest opracowanie programów zdrowia i bezpieczeństwa mających na celu szkolenie i edukację pracowników w zakresie zagrożeń w miejscu pracy. OSHA zaleca następujące elementy kompleksowego programu zdrowia i bezpieczeństwa:

•  Przywództwo i zaangażowanie kierownictwa
•  Znaczący udział pracowników
•  Systematyczna identyfikacja i kontrola zagrożeń
•  Szkolenie pracowników i przełożonych
•  Zarządzanie medyczne i ocena programu

Podsumowując, zapobieganie obrażeniom i chorobom zawodowym to wspólny wysiłek pracodawców, pracowników, agencji federalnych i stanowych oraz specjalistów ds. zdrowia i bezpieczeństwa. Dziedzina bezpieczeństwa i higieny pracy jest niezwykle szeroka i złożona.

Podatek składa się ze stawki i podstawy. Ponieważ podstawą opodatkowania jest dochód, kluczowe pytanie brzmi: Co stanowi dochód? W ekonomii, rachunkowości i podatkach istnieją różne teoretyczne koncepcje dochodu. Podstawą opodatkowania, do której stosuje się federalną strukturę stawek podatku dochodowego, jest dochód podlegający opodatkowaniu, zgodnie z definicją konstytucyjną i ustawową. Zatem koncepcja dochodu podlegającego opodatkowaniu jest oparta na teorii i modyfikowana przez dynamikę polityczną i względy administracyjne. Od momentu wprowadzenia w 1913 r., struktura stawek podatku dochodowego od osób fizycznych była progresywna, co oznacza, że stawki podatkowe rosną wraz ze wzrostem podstawy opodatkowania. Różne stawki podatkowe mają zastosowanie do przedziałów dochodów, zwanych przedziałami. Z biegiem czasu liczba przedziałów i stawek podatkowych, które mają do nich zastosowanie, znacznie się różniła. Stawka podatkowa stosowana do ostatniego dolara dochodu podlegającego opodatkowaniu zarobionego przez podatnika nazywa się krańcową stawką podatkową. Całkowity podatek dochodowy wyrażony jako procent całkowitego dochodu podlegającego opodatkowaniu to średnia stawka podatkowa, natomiast całkowity podatek dochodowy wyrażony jako procent całkowitego dochodu ekonomicznego to efektywna stawka podatkowa.

PRZYJĘCIE I WCZESNE WDROŻENIE FEDERALNEGO PODATKU DOCHODOWEGO

Do wojny secesyjnej dochody federalne pochodziły ze stosunkowo niskich stawek celnych nakładanych na szeroką gamę towarów importowanych oraz z podatków akcyzowych. Jednakże cła i podatki akcyzowe nie mogły wesprzeć eskalacji wydatków rządowych spowodowanej wojną secesyjną. Opierając się na przykładzie przyjęcia przez brytyjski parlament w 1799 roku podatku dochodowego w celu sfinansowania wojen napoleońskich, Kongres Stanów Zjednoczonych uchwalił pierwszy federalny podatek dochodowy w 1861 roku, aby częściowo sfinansować wojnę secesyjną. Ustawodawcy uznali podatek dochodowy, motywowany wojną, za podatek pośredni, ponieważ ani nieruchomości, ani majątek osobisty nie były opodatkowane bezpośrednio. Konstytucyjność podatku nie została zakwestionowana i wygasł on w 1872 roku. W latach po wojnie secesyjnej głównymi źródłami dochodów były wysokie cła, często ustanawiane w celu ochrony wybranych gałęzi przemysłu przed zagraniczną konkurencją, oraz podatki akcyzowe. Na początku lat 90. XIX wieku struktura podatkowa stała się kwestią polityczną, a debata koncentrowała się na kwestii równości obciążeń podatkowych. W 1894 roku, przy silnym poparciu Demokratów, wprowadzono skromny podatek dochodowy. Pierwsze 4000 dolarów dochodu było zwolnione z opodatkowania, a początkowa stawka podatku wynosiła 2%. Przeważał pogląd, że podatek ten będzie dotyczył podatników o wysokich dochodach i korporacji, nie obejmując wynagrodzeń i pensji osób pracujących. W 1895 roku Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych uznał podatek dochodowy za niezgodny z konstytucją w sprawie Pollock przeciwko Farmers′ Loan and Trust Co., argumentując, że jest to podatek bezpośredni. Artykuł I, Sekcja 9 pierwotnej Konstytucji Stanów Zjednoczonych stanowił, że "Żaden podatek kapitacyjny ani inny podatek bezpośredni nie będzie nakładany, chyba że proporcjonalnie do liczby ludności". Po uznaniu podatku dochodowego za niezgodny z konstytucją, Demokraci zaczęli wprowadzać poprawki do konstytucji, aby go zezwolić. Na początku XX wieku poparcie polityczne rozszerzyło się o postępowych republikanów. Szesnasta poprawka do Konstytucji, która legalizowała podatek dochodowy, została przedłożona stanom w 1909 roku i ratyfikowana w 1913 roku. W tym czasie około 2% amerykańskich gospodarstw domowych płaciło nowy podatek.

MODYFIKACJE FEDERALNEGO PODATKU DOCHODOWEGO NA PRZESTRZENI CZASU

Różne aspekty federalnego podatku dochodowego uległy zmianie od czasu jego wprowadzenia.

I wojna światowa i lata Wielkiego Kryzysu. Podczas I wojny światowej Demokraci zmienili podatek, przyjmując wysoce progresywne stawki i strukturyzując podstawę opodatkowania tak, aby składała się z dochodów korporacji i osób o wyższych dochodach. Dodatkowo wprowadzono podatek od nadmiernych zysków. Był to progresywny podatek od zysków ponadnormatywnych, który generował większość nowych wpływów podatkowych uzyskanych podczas I wojny światowej. Podatek dochodowy i podatek od nadmiernych zysków stały się łącznie jawnym środkiem redystrybucji dochodów. Aby zarządzać tymi podatkami, Biuro Skarbu Państwa zreorganizowało się funkcjonalnie, rozrosło i zatrudniło ekspertów, takich jak księgowi, prawnicy i ekonomiści. W 1916 roku wprowadzono zasadę "sprawozdawczości u źródła", która nakładała na korporacje obowiązek raportowania wynagrodzeń, dywidend i płac do Departamentu Skarbu. Kiedy republikanie przejęli kontrolę nad prezydenturą i Kongresem w 1921 roku, obniżono podatki dla korporacji i podatników o wyższych dochodach, zniesiono podatek od nadmiernych zysków, a strukturę stawek podatkowych dostosowano, aby była mniej progresywna. Do prawa podatkowego wprowadzono wiele preferencji w formie odliczeń, a także wprowadzono preferencyjne opodatkowanie zysków kapitałowych. Zysk kapitałowy to zysk wynikający ze sprzedaży aktywów kapitałowych, takich jak akcje korporacji. W 1932 roku za prezydentury Hoovera oraz w latach 1935 i 1937 za prezydentury Roosevelta stawki podatkowe wzrosły, a baza podatkowa została rozszerzona. Jednak podatek dochodowy nie był dominującym elementem polityki w latach 30. XX wieku, częściowo dlatego, że rząd federalny w dużej mierze opierał się na podatkach akcyzowych i zadłużeniu, aby uzyskać fundusze na wspieranie działalności rządowej.

II wojna światowa. Najważniejszym wpływem II wojny światowej na podatek dochodowy od osób fizycznych było przekształcenie go w podatek masowy, o szerokiej podstawie i progresywny. W 1941 roku wprowadzono zmiany zarówno w stawkach, jak i podstawie opodatkowania. Wprowadzono wyższe stawki podatkowe i dopuszczono niższe zwolnienia, zwiększając w ten sposób podstawę opodatkowania. Wyższe stawki podatkowe wprowadzono ponownie w 1942 roku. Po wprowadzeniu podatku domiarowego, stawki podatkowe wahały się od 13% od pierwszych 2000 dolarów dochodu podlegającego opodatkowaniu do 82% od dochodu podlegającego opodatkowaniu przekraczającego 200 000 dolarów. Liczba podatników wzrosła z 3,9 miliona w 1939 roku do 42,6 miliona w 1945 roku. Pod koniec wojny 60% gospodarstw domowych płaciło podatek dochodowy. Efektywność poboru została zwiększona dzięki wprowadzeniu potrąceń z wynagrodzeń w 1943 roku. Do 1944 roku podatek dochodowy od osób fizycznych generował około 40% dochodów federalnych. Dla korporacji progresywne stawki podatkowe, zwane również stawkami podatku progresywnego, zostały wprowadzone w 1935 roku, uchylone w 1938 roku i pozostały na niezmienionym poziomie podczas II wojny światowej. Jednakże korporacje w czasie wojny podlegały progresywnemu podatkowi od nadmiernych zysków, z maksymalną stawką 50% po uwzględnieniu znacznego odliczenia. W latach II wojny światowej nastąpiła znacząca zmiana w uprawnieniach podatkowych rządu federalnego w stosunku do władz stanowych i lokalnych. Dochody federalne, jako procent całkowitych podatków pobieranych przez wszystkie szczeble władzy, wzrosły z 16% w 1940 roku do 51% w 1950 roku. Z pewnymi modyfikacjami, podstawowa struktura podatku dochodowego pozostała w latach powojennych i jest nadal stosowana. Stawki podatkowe dla osób fizycznych zostały obniżone z czasów wojny, a baza podatkowa zaczęła się zawężać wraz z wprowadzeniem zwolnień, odliczeń i odliczeń. Inflacja w latach 60. i 70. XX wieku stworzyła zjawisko zwane "pełzaniem progowym". Podatnicy, których dochody pieniężne rosły z powodu inflacji, ale bez równoczesnego wzrostu siły nabywczej, byli spychani do wyższych przedziałów podatkowych, a tym samym podlegali wyższym krańcowym stawkom podatkowym. Ponieważ struktura stawek podatku dochodowego od osób prawnych nie była progresywna, "pełzanie progowe" nie dotyczyło osób prawnych. Chociaż podatki dochodowe od osób prawnych i osób fizycznych generowały mniej więcej takie same dochody w 1950 roku, to w 1980 roku, częściowo w wyniku "pełzania progowego", podatek dochodowy od osób fizycznych generował czterokrotnie wyższe dochody niż podatek dochodowy od osób prawnych.

Po II wojnie światowej. W latach powojennych system podatkowy był coraz częściej wykorzystywany jako środek finansowania. Rząd może świadczyć usługi poprzez płatności bezpośrednie lub pośrednio, poprzez dotacje poprzez obniżenie podatku. Na przykład, odliczenie odsetek od kredytu hipotecznego stanowi dotację podatkową na inwestycje w nieruchomości. Termin "wydatki podatkowe" jest używany do opisania dotacji na różne cele, uzyskiwanych poprzez stosowanie zwolnień, odliczeń i ulg podatkowych. Dochód zwolniony z podatku nie podlega opodatkowaniu. Odliczenie zmniejsza kwotę dochodu podlegającego opodatkowaniu, a ulga stanowi bezpośrednie obniżenie kwoty zobowiązania podatkowego. W latach 1967-1982 wydatki podatkowe wzrosły z 38% do 73,5% wpływów podatkowych. Przepisy dotyczące wydatków podatkowych komplikują ustalanie dochodu podlegającego opodatkowaniu, podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym. Zaawansowane badania nad polityką podatkową, które trwają do dziś, rozpoczęły się na szeroką skalę w okresie powojennym. Kluczowe pytania dotyczyły wpływu polityki podatkowej na wielkość inwestycji, przepływ kapitału i uczestnictwo w rynku pracy. Od 1980 do 2000 roku. Lata 80. XX wieku rozpoczęły się wraz z uchwaleniem ustawy o podatku od odbudowy gospodarczej (Economic Recovery Tax Act - ERTA) za kadencji prezydenta Reagana. Kluczowym postanowieniem tej ustawy była indeksacja stawek podatkowych o inflację w celu wyeliminowania zjawiska pełzania podatkowego. ERTA przewidywała znaczne obniżenie stawek podatkowych i zaczęła ograniczać rolę podatku dochodowego w systemie dochodów państwa. W latach 80. XX wieku wzrosło zainteresowanie reformą podatkową, co osiągnęło punkt kulminacyjny w uchwaleniu ustawy o reformie podatkowej z 1986 roku. Celem tej ustawy była neutralność podatkowa, czyli brak wzrostu i spadku dochodów. Przewidywała ona obniżenie stawek podatkowych poprzez zwiększenie bazy podatkowej poprzez eliminację niektórych wydatków podatkowych. Po uchwaleniu ustawy o reformie podatkowej z 1986 roku uwaga skupiła się na opodatkowaniu zysków kapitałowych i zastąpieniu podatku dochodowego. Począwszy od 1987 roku zyski kapitałowe i dochody zwykłe były opodatkowane w ten sam sposób. Następnie ponownie wprowadzono preferencyjne traktowanie zysków kapitałowych. Powszechnie proponowane alternatywy dla podatku dochodowego obejmują podatek od wartości dodanej i podatek od sprzedaży, dwa podatki, w których podstawą opodatkowania byłaby konsumpcja, a nie dochód. Inną alternatywą jest liniowy podatek dochodowy. Teoretycznie, przy jednej stawce podatkowej - podatku liniowym - wszyscy podatnicy płaciliby taki sam odsetek dochodu podlegającego opodatkowaniu w formie podatku. Gdyby podstawę opodatkowania zdefiniowano jako dochód z pracy, podatnicy otrzymujący jedynie odsetki i dywidendy byliby wyłączeni z płacenia podatków. Obecnie odsetki i dywidendy podlegają podwójnemu opodatkowaniu. Podmioty prawne płacą podatek dochodowy od zysków, z których wypłacane są dywidendy i odsetki, a osoby fizyczne płacą podatek dochodowy od dochodów z dywidend i odsetek, które otrzymują. Większość propozycji podatku liniowego eliminuje podwójne opodatkowanie.

ADMINISTRACJA FEDERALNEGO PODATKU DOCHODOWEGO

Urząd Skarbowy (IRS), który administruje podatkiem dochodowym, jest częścią Departamentu Skarbu Stanów Zjednoczonych. Dostosowanie się do zmian technologicznych w celu osiągnięcia jak najefektywniejszego przetwarzania informacji stanowi dla IRS duże wyzwanie. Przez wiele lat IRS był zorganizowany geograficznie, ale w 1998 roku został zreorganizowany na cztery działy funkcjonalne zróżnicowane ze względu na rodzaj podatnika. Podatnicy korporacyjni i indywidualni, którzy rozliczają się w oparciu o rok kalendarzowy, muszą złożyć roczne zeznania podatkowe najpóźniej do 15 marca i 15 kwietnia, odpowiednio, po zakończeniu roku kalendarzowego. Pod warunkiem zapłaty należnego podatku, możliwe jest uzyskanie przedłużenia terminu składania zeznań. Chociaż terminy zamknięcia kwartałów są różne, zarówno osoby fizyczne, jak i prawne podlegają zapłacie szacunkowego podatku w kwartalnych ratach. Podatnicy, którzy nie złożą zeznań podatkowych lub nie zapłacą podatków, podlegają karom pieniężnym, grzywnom, a nawet karze pozbawienia wolności.

ROZSZERZENIE PODATKU DOCHODOWEGO NA POZIOM STANOWY

Wisconsin był pierwszym stanem, który wprowadził podatek dochodowy - w 1911 roku. Wkrótce poszły w jego ślady Massachusetts i Nowy Jork, które wprowadziły podatek dochodowy w obliczu problemów związanych z I wojną światową. Większość innych stanów przyjęła podatek dochodowy w odpowiedzi na kryzysy dochodowe wywołane Wielkim Kryzysem. Na poziomie stanowym definicje dochodu podlegającego opodatkowaniu różnią się od definicji federalnej i różnią się w zależności od stanu. Zwolnienia, odliczenia i stawki podatkowe różnią się w zależności od stanu. Od stycznia 2000 roku Nevada, Dakota Południowa, Waszyngton i Wyoming nie nakładały podatku dochodowego od osób fizycznych ani prawnych; Alaska, Floryda, New Hampshire i Teksas nie nakładały podatku dochodowego od osób fizycznych; a Michigan nie nakładał podatku dochodowego od osób prawnych. Do alokacji dochodów korporacji wielostanowych między stany, w których działają, stosuje się odpowiednie formuły.

Przetwarzanie informacji można zdefiniować jako przetwarzanie danych w celu uzyskania użytecznych informacji. W ciągu ostatnich kilku lat gwałtowny rozwój zaawansowanego oprogramowania komputerowego radykalnie zmienił sposób, w jaki użytkownicy komputerów tworzą dokumenty. Kiedy pod koniec lat 70. i na początku lat 80. XX wieku po raz pierwszy udostępniono publicznie programy do edycji tekstu, arkuszy kalkulacyjnych i baz danych, były one bardzo różne. Interfejs użytkownika, menu i procedury różniły się znacznie w zależności od programu. Z biegiem lat i rozwojem oprogramowania komputerowego, programy zaczęły mieć wiele wspólnych cech. Obecnie oprogramowanie komputerowe nie tylko ma wspólne cechy, ale jest również niezwykle kompatybilne - to znaczy, że informacje utworzone w jednym pakiecie oprogramowania można współdzielić z informacjami utworzonymi w innym. W dzisiejszym nowoczesnym biurze dokumenty komputerowe często wymagają jednoczesnego korzystania z różnych pakietów oprogramowania. Na przykład może zaistnieć konieczność umieszczenia arkusza kalkulacyjnego w dokumencie edytora tekstu lub wykresu arkusza kalkulacyjnego na jednym ze slajdów prezentacji. Możliwość integracji aplikacji jest jedną z najbardziej przydatnych funkcji systemu Microsoft Windows i innego oprogramowania przeznaczonego do użytku w środowisku Windows. Integracja oznacza po prostu współdzielenie informacji między aplikacjami. System Windows pozwala użytkownikowi korzystać z różnych pakietów oprogramowania tak, jakby były one częściami jednego programu. Shelley, Cashman i Vermaat (2000) wyjaśniają, że integracja tych programów pozwala użytkownikowi szybko poruszać się między aplikacjami oraz łatwo przenosić tekst i grafikę. Środowisko Windows oferuje trzy sposoby integracji informacji: (1) schowek, (2) łączenie obiektów oraz (3) osadzanie obiektów.

SCHOWEK - KOPIOWANIE, WYCINANIE I WKLEJANIE

Oprogramowanie działające w środowisku Windows bardzo ułatwia kopiowanie i przenoszenie tekstu z jednej aplikacji do drugiej. Użytkownik może kopiować lub przenosić tekst, grafikę lub inne obiekty z jednego miejsca do drugiego za pomocą schowka. Na przykład wykres utworzony w programie Excel można skopiować i wkleić do raportu utworzonego w programie Word. Aby pomyślnie ukończyć tę procedurę, użytkownik musi najpierw zaznaczyć żądany tekst lub obiekt. Następnie użytkownik może skopiować lub wyciąć (przenieść) zaznaczony tekst z menu edycji. Zazwyczaj istnieją skróty dla tych dwóch poleceń, takie jak kliknięcie przycisku na pasku narzędzi. Jeśli użytkownik skopiuje zaznaczony tekst, dokładna kopia oryginalnego tekstu zostanie umieszczona w schowku. Jeśli jednak użytkownik wytnie tekst, oryginalny tekst zostanie przeniesiony do schowka. Tekst umieszczony w schowku pozostanie tam, dopóki nie zostanie wklejony w innym miejscu. Aby wkleić informacje, użytkownik wybiera opcję wklejenia z menu edycji. Należy pamiętać, że w schowku może być przechowywany tylko jeden obiekt na raz. Po skopiowaniu lub wycięciu nowego obiektu do schowka, wszelkie informacje, które wcześniej się tam znajdowały, zostaną usunięte. Ponieważ w systemie Windows może działać jednocześnie wiele programów (aplikacji), użytkownik może umieścić informacje w schowku, otworzyć inny program i wkleić je w żądane miejsce w nowym programie. Ta metoda jest najprostsza i najczęściej stosowana do udostępniania informacji między aplikacjami. Kopiowanie/wycinanie i wklejanie między różnymi aplikacjami ma kilka zalet. Procedura ta oszczędza czas, eliminuje błędy w pisaniu i pozwala użytkownikowi powiązać różne aplikacje tak, jakby były częścią jednego programu.

ŁĄCZENIE INFORMACJI MIĘDZY PROGRAMAMI

Istnieją pewne ograniczenia w korzystaniu ze schowka do kopiowania i przenoszenia informacji między aplikacjami. Po wklejeniu informacji ze schowka do nowej lokalizacji wszelkie powiązania między oryginalnym dokumentem źródłowym a wklejonymi informacjami przestają istnieć. Dokument docelowy, który zawiera wklejone informacje, nie zostanie automatycznie zaktualizowany w przypadku wprowadzenia jakichkolwiek zmian w oryginalnym dokumencie źródłowym. To ograniczenie stwarza problem w wielu dzisiejszych dynamicznych środowiskach pracy. Na przykład wiele raportów rocznych tworzonych w programach do edycji tekstu zawiera informacje o stanie finansowym generowane w arkuszach kalkulacyjnych. Jeśli dane finansowe zostaną w jakikolwiek sposób zmienione lub zaktualizowane, informacje, które zostały wcześniej wklejone do rzeczywistego raportu w programie do edycji tekstu, nie będą uwzględniać tych zmian. Aby zaradzić wielu z tych problemów, system Windows opracował technologię łączenia i osadzania obiektów (OLE). Pierwsza metoda OLE, łączenie, pozwala użytkownikowi udostępniać informacje między aplikacjami poprzez utworzenie połączenia (lub łącza) między oryginalnym dokumentem źródłowym a dokumentem docelowym. Jeśli źródło zostanie zmienione po utworzeniu obiektu OLE, dokument docelowy automatycznie się zaktualizuje i wyświetli wszystkie wprowadzone zmiany. Gdy dane są w ten sposób łączone między dwoma dokumentami, nie są one faktycznie przechowywane w pliku docelowym. Dokument docelowy przechowuje tylko informacje potrzebne do połączenia z oryginalnym dokumentem źródłowym. Jeśli konieczne jest wprowadzenie zmian w łączonych informacjach, zmiany muszą zostać wprowadzone i zapisane w oryginalnej aplikacji źródłowej. Łączenie jest bardzo przydatne, gdy istnieje duża grupa użytkowników, którzy muszą przeglądać dane źródłowe. Użytkownicy ci mogą uzyskać dostęp do danych źródłowych, a następnie przeglądać aktualizacje, jeśli zmiany są często wprowadzane. Aby połączyć wybrany obiekt, który został już skopiowany do schowka, użytkownik musi wybrać opcję Wklej specjalnie z menu edycji. W tym menu użytkownik wybiera opcję Wklej łącze. Użytkownik może odnieść kilka korzyści, decydując się na łączenie obiektów. Łączenie nie marnuje pamięci ani miejsca na dysku komputera, ponieważ nigdy nie duplikuje informacji w dwóch oddzielnych lokalizacjach. Łączenie pozwala użytkownikowi umieszczać obiekty, takie jak te utworzone w innych aplikacjach, lub klipy dźwiękowe i wideo, w dokumentach edytorów tekstu, arkuszach kalkulacyjnych i prezentacjach, które nie oferują innych możliwości wykonania takich procedur. Łączenie może być również bardzo przydatne, gdy różni użytkownicy muszą współdzielić zadania komputerowe. Na przykład, dział księgowości może być odpowiedzialny za tworzenie wszystkich arkuszy kalkulacyjnych i wykresów w firmie. Jeśli dział księgowości zapisuje pliki na dysku sieciowym, pracownicy w całej firmie mogą łączyć te pliki arkuszy kalkulacyjnych i wykresów ze swoimi niezbędnymi aplikacjami. Jeśli konieczne będzie wprowadzenie zmian w oryginalnych plikach arkuszy kalkulacyjnych, dział księgowości będzie odpowiedzialny za wprowadzenie tych aktualizacji. Gdy inni użytkownicy w firmie otworzą dokumenty docelowe zawierające łącze, zmiany mogą zostać zaktualizowane automatycznie (tzw. łącze automatyczne) lub na żądanie użytkownika (tzw. łącze ręczne). Większość oprogramowania Windows posiada funkcję "Aktualizuj teraz", która pozwala użytkownikowi samodzielnie decydować, kiedy zaktualizować łącze. Funkcja blokady jest również powszechnie dostępna, na wypadek gdyby użytkownik nie chciał, aby łącze zostało przypadkowo zaktualizowane. Ważną kwestią, o której należy pamiętać podczas linkowania informacji, jest to, że dokument docelowy musi zawsze być w stanie zlokalizować oryginalny dokument źródłowy. Jeśli plik docelowy został skopiowany na dyskietkę i przeniesiony na inny komputer, wszystkie powiązane pliki również muszą zostać skopiowane na dyskietkę, aby linki mogły odnaleźć swoje powiązania.

OSADZANIE OBIEKTÓW

Drugi typ procesu OLE, osadzanie, to kolejna funkcja systemu Windows. Gdy informacje z jednej aplikacji są osadzane w innej, stają się one częścią pliku docelowego. Chociaż proces ten wymaga użycia większej ilości pamięci, pozwala plikowi docelowemu na samodzielne działanie. Gdy obiekt osadzony wymaga edycji lub aktualizacji, użytkownik musi kliknąć go dwukrotnie. To dwukrotne kliknięcie otwiera plik aplikacji źródłowej w oknie edycji. Wszystkie niezbędne menu i funkcje będą dostępne w tym oknie do edycji informacji źródłowych. Po wprowadzeniu odpowiednich zmian w obiekcie osadzonym użytkownik po prostu klika poza oknem edycji i wraca do dokumentu docelowego. Ponieważ użytkownik nie musi ciągle otwierać i zamykać pliku aplikacji źródłowej, oszczędza się dużo czasu. Kolejną zaletą tej funkcji jest to, że użytkownik może wprowadzać zmiany w obiekcie osadzonym i pliku docelowym bez ingerencji w oryginalny dokument źródłowy i odwrotnie. Zgodnie z łączeniem obiektów, użytkownik musi mieć dostęp do wszystkich aplikacji źródłowych, aby wprowadzać zmiany w osadzonych obiektach. Użytkownik nie musi jednak mieć dostępu do oryginalnej aplikacji źródłowej, aby drukować lub przeglądać dokument docelowy. Aby osadzić obiekt, użytkownik postępuje zgodnie z tymi samymi procedurami, co w przypadku łączenia obiektów, z tym wyjątkiem, że w menu specjalnym Wklej należy wybrać opcję Wklej zamiast opcji Wklej łącze. O'Leary i O'Leary (1996) wyjaśniają, że osadzanie tekstu lub obiektów jest często preferowane w stosunku do łączenia obiektów w następujących sytuacjach: (1) Rozmiar pliku nie ma znaczenia; (2) użytkownicy mają dostęp do aplikacji źródłowych, ale nie do oryginalnego pliku źródłowego; oraz (3) osadzone dane są zmieniane tylko sporadycznie. Na przykład, jeśli użytkownik zamierza korzystać ze współdzielonych informacji w lokalizacji oddalonej od pliku źródłowego, konieczne będzie osadzenie obiektu w celu edycji informacji. Podczas łączenia użytkownik musi jednak zawsze mieć dostęp do pliku źródłowego za pośrednictwem sieci lub dostępnego dysku stałego. Niestety, nie każdy program obsługuje funkcje OLE. Jeśli pakiet oprogramowania obsługuje funkcje OLE, nazywa się go zgodnym z OLE. Pierwsza wersja OLE została wprowadzona w systemie Windows 3.x; dlatego prawie całe oprogramowanie stworzone do działania w środowisku Windows jest zgodne z OLE.

WNIOSKI

Przetwarzanie informacji to szerokie pojęcie obejmujące wiele aspektów manipulowania danymi w celu uzyskania użytecznych informacji. W niniejszym artykule omówiono konkretne umiejętności integracji informacji za pomocą schowka, obiektów połączonych i obiektów osadzonych. Wraz ze wzrostem zaawansowania pakietów oprogramowania, koncepcje i umiejętności związane z kopiowaniem/wycinaniem i wklejaniem do schowka, łączeniem obiektów i osadzaniem obiektów nie są już trudne w użyciu. Integracja oprogramowania pozwala na korzystanie z wielu pakietów aplikacji tak, jakby były jednym pakietem, zwiększając tym samym wydajność i produktywność w środowisku pracy. Różne działy w organizacji mogą uzyskiwać dostęp do plików z dowolnego komputera stacjonarnego i łączyć je z niezbędnymi aplikacjami. Użytkownicy mogą oszczędzać czas i eliminować błędy w pisowni. W miarę jak te czynności stają się coraz bardziej powszechne, może zaistnieć konieczność uaktualnienia umiejętności w tych obszarach przez użytkowników komputerów w organizacjach.

Na przestrzeni dziejów ludzkość starała się wynaleźć nowe sposoby uproszczenia procesu rozwiązywania problemów. W każdym pokoleniu ludzie korzystali z różnych narzędzi i metod, aby ułatwić sobie przetwarzanie informacji. Informacje definiuje się jako litery, symbole lub cyfry, które służą do wyrażania idei. Historia przetwarzania informacji sięga pięciu tysięcy lat wstecz, do abakusa, jednego z najwcześniejszych znanych przyrządów liczących. Ten pierwszy opisany kalkulator lub procesor został opracowany w starożytnym Egipcie i na Dalekim Wschodzie w XIII wieku. Abakus składał się z drutów nawleczonych na prostokątną ramę. Rama dzieli każdy drut na dwie części: górna zawiera dwa koraliki, a dolna pięć. Każdy górny koralik reprezentuje liczbę 5; każdy dolny koralik reprezentuje liczbę 1. Każdy drut reprezentuje miejsce: jednostki, dziesiątki, setki itd. Obliczenia wykonywano poprzez przesunięcie odpowiedniej liczby koralików na górę ramki. Wynalezienie logarytmów przez Johna Napiera było kamieniem milowym w historii matematyki, umożliwiając szybkie i dokładne mnożenie lub dzielenie dużych liczb. Jako iloczyn logarytmów, Napier wynalazł narzędzie, zwane "Kościami Napiera", używane do mnożenia, dzielenia i wyciągania pierwiastków kwadratowych i sześciennych. W 1642 roku francuski filozof i matematyk, Blaise Pascal, wynalazł pierwszą maszynę liczącą, zwaną Pascaliną. Składała się ona z szeregu dziesięciozębnych kółek połączonych z liczbami, które można było sumować, przesuwając koła o odpowiednią liczbę zębów. Pascalina była używana aż do lat 60. XX wieku, kiedy została zastąpiona przez kalkulator elektroniczny. W latach 20. XIX wieku sir Charles Babbage, wynalazca i geniusz, opracował urządzenie mechaniczne, które można było zaprogramować do wykonywania prostych obliczeń matematycznych. Nazwał swój wynalazek Maszyną Różnicową. W 1834 roku zaprojektował Maszynę Analityczną, która mogła wykonywać bardziej skomplikowane obliczenia. Potrafił mnożyć, dzielić, dodawać, odejmować, a nawet drukować wynik. Zawierał urządzenie wejściowe, pamięć do przechowywania liczb do przetworzenia, procesor lub kalkulator liczbowy, jednostkę sterującą do kierowania zadaniami do wykonania oraz urządzenie wyjściowe. Koncepcja zastosowana w Maszynie Analitycznej jest koncepcją stosowaną we współczesnym komputerze ogólnego przeznaczenia, dlatego Babbagea uważa się za ojca nowoczesnego komputera i dziedziny badań znanej dziś jako badania operacyjne. W 1884 roku amerykański wynalazca z MIT, Herman Hollerith, złożył swój pierwszy patent na system kodowania danych na kartach poprzez serię dziurkowanych otworów. Jego ręcznie podawana prasa wykrywała otwory w kartach perforowanych, gdy drut przechodził przez otwory do kubka z rtęcią znajdującego się pod kartą, zamykając obwód elektryczny. Ten proces uruchamiał mechaniczne liczniki i pojemniki sortujące, które tabulowały odpowiednie dane. Rząd USA wykorzystał maszynę Holleritha do pomocy w tabulacji spisu ludności z 1890 roku. Jego późniejsze maszyny zmechanizowały proces podawania kart, dodawały liczby i sortowały karty, a także po prostu liczyły dane. W 1896 roku Hollerith założył firmę Tabulating Machine Company, poprzedniczkę IBM (International Business Machines) Corporation. Pod koniec XIX wieku opracowano dwa główne typy urządzeń do przetwarzania informacji. Christopher Sholes opracował pierwszą maszynę do pisania; Działał z prędkością większą niż ludzki umysł, a litery były zawsze czytelne. Alexander Graham Bell, Charles Painter i Chickester Bell wynaleźli pierwszy telefon, który usprawnił przetwarzanie informacji ustnych. Uważa się, że dr John V. Atanasoff i Clifford Berry wynaleźli pierwszy elektroniczny komputer cyfrowy w latach 1937-1942. Ich wynalazek nazwano ABC, co oznaczało komputer Atanasoffa-Berry′ego. W 1945 roku matematyk Howard Aiken stworzył pierwszy komputer cyfrowy, zbudowany z mechanicznych części maszyny liczącej. Sekwencja instrukcji była wprowadzana do maszyny na rolce perforowanej taśmy papierowej, a nie przechowywana w komputerze, w celu rozwiązania problemu. Zespół badawczy Uniwersytetu Pensylwanii pod kierownictwem dr. Johna W. Mauchly′ego i J. Prespera Eckerta Jr. współpracował z armią amerykańską w 1945 roku nad projektem ENIAC (Electrical Numerical Integrator and Calculator). Ich celem było opracowanie urządzenia liczącego z pamięcią, które mogłoby ustalać tabele ogniowe dla różnych broni w zróżnicowanych warunkach z precyzją do celu. Udoskonalili ABC, opracowując pięć jednostek funkcjonalnych - zwanych centralnym sterowaniem, centralną arytmetyką, wejściem, wyjściem i pamięcią - w celu udoskonalenia tych pierwszych komputerów elektronicznych. W 1946 roku John Presper Eckert i John Mauchly przedstawili pierwszy "prawdziwy komputer", prezentując ENIAC I. Była to ogromna maszyna o powierzchni ok. 163 m², ważąca ok. 27 000 kg i zużywająca 160 kilowatów energii elektrycznej. Ta wczesna maszyna miała moc obliczeniową dzisiejszego kalkulatora kieszonkowego. Przy tak wielu lampach próżniowych, jedna z nich przepalała się co kilka minut, co poważnie ograniczało czas wykonywania programu. Założyli firmę Eckert-Mauchly Computer Corporation, którą później przejęła firma Remington Rand Corporation, zmieniając nazwę na UNIVAC, oddział Remington Rand. Tranzystor, wynaleziony pod koniec lat 40. XX wieku, oferował ogromną przewagę nad lampami próżniowymi w budowie komputerów. Udoskonalenia tranzystorów doprowadziły do powstania pierwszego układu scalonego, w którym szereg tranzystorów i innych urządzeń elektronicznych wraz z okablowaniem, które je łączy, jest wytwarzanych w jednym kawałku. Rozwój tej technologii zmienił przyszłość komputerów na zawsze. Kolejnym komputerem był UNIVAC I, zbudowany przez Remington Rand. Wprowadził on wykorzystanie taśmy magnetycznej jako środka wprowadzania danych do komputera. UNIVAC I był pierwszym komputerem dostępnym komercyjnie; pierwszy został zainstalowany w Biurze Spisów Ludności w 1951 roku, a drugi w General Electric Appliance Park. W latach 50. XX wieku, kiedy komputery po raz pierwszy zaczęto wykorzystywać w zastosowaniach biznesowych i inżynieryjnych, po raz pierwszy użyto terminu "przetwarzanie danych", zdefiniowanego jako proces zamiany liter, cyfr i symboli na użyteczne informacje pisemne. Kolejną próbą przetwarzania danych było opracowanie urządzeń do przetwarzania tekstu, które zautomatyzowały etap produkcji dokumentów. Maszyny te wydajnie produkowały wysokiej jakości dokumenty, ale w przeciwieństwie do urządzeń do przetwarzania danych, nie posiadały możliwości obliczeniowych. Do 1956 roku jedynym komputerem komercyjnym był UNIVAC I. IBM, dostrzegając duży potencjał zastosowań komercyjnych, opracował system komputerowy IBM 650. Mniejszy od UNIVAC I, stał się on najpopularniejszym systemem komputerowym używanym w latach 50. XX wieku. W latach 60. XX wieku wprowadzono komputery drugiej generacji, wykorzystujące technologię tranzystorową. Tranzystor pełnił te same funkcje, co lampa próżniowa, ale był tańszy, wymagał niewielkiej mocy i generował niewiele ciepła. Komputery stały się mniejsze, tańsze i szybsze w działaniu, gdy tranzystory zastąpiły lampy próżniowe. Komputery drugiej generacji zastąpiły język maszynowy językiem asemblera, umożliwiając skróconym kodom programistycznym zastąpienie długich, trudnych kodów binarnych. Komputery drugiej generacji miały jednak ograniczoną kompatybilność i korzystały z języków programowania niskiego poziomu. W Stanach Zjednoczonych zainstalowano ponad pięć tysięcy komputerów drugiej generacji, a najbardziej udanym komputerem był IBM 1401. W komputerach trzeciej generacji tranzystory zastąpiono układami scalonymi. Układy scalone wykorzystywały niezwykle małe chipy krzemowe zamontowane na podłożu ceramicznym lub szklanym, których segmenty były metalizowane, tworząc układ elektroniczny podobny do tranzystora znajdującego się na płytce drukowanej. Komputery trzeciej generacji charakteryzowały się zwiększoną szybkością przetwarzania wewnętrznego, systemami zorientowanymi dyskowo, kompatybilnością i możliwością wieloprogramowania oraz komunikacją danych z systemami online. Komputery czwartej generacji charakteryzują się mikroprocesorem umieszczonym na pojedynczym krzemowym chipie, zwanym półprzewodnikiem. Maszyny te były mniejsze i bardziej energooszczędne. Komputery IBM System/360 dały klientom wybór procesorów, mocy, szybkości i pamięci. Intel, wiodący producent mikroprocesorów, wprowadził procesor Pentium. Mikrokomputer wprowadził komputery do małych firm i domów. Historia przetwarzania informacji jest długa i pełna wynalazków. Przeszliśmy od liczydła do kalkulatora graficznego, od maszyny analitycznej Babbage′a do potężnych komputerów domowych. Teraz mamy telefony komórkowe, faksy i automatyczne sekretarki. IBM, który wkroczył na rynek komputerowy w 1951 roku, stworzył komputer osobisty do użytku biznesowego i domowego oraz szybko rozwinął dziedzinę przetwarzania danych. Jego stosunkowo niedrogi mikrokomputer stacjonarny, z ulepszonymi możliwościami graficznymi i komunikacyjnymi, dał początek ogromnemu przemysłowi oprogramowania, który zautomatyzował przetwarzanie informacji. W latach 80. XX wieku uwaga skupiła się na innych etapach cyklu obiegu dokumentów, na których można było zautomatyzować zadania manualne inne niż pisanie na klawiaturze. Termin "przetwarzanie tekstu/informacji" został wprowadzony, aby opisać automatyzację, ponieważ odnosi się do wszystkich etapów obiegu dokumentów. W dzisiejszym dynamicznym świecie biznesu informacje muszą być gromadzone, przetwarzane i udostępniane z coraz większą szybkością. Komputer okazał się szybkim, niezawodnym i ekonomicznym narzędziem przetwarzania informacji kluczowych dla wszystkich organizacji. Skuteczne zarządzanie informacjami pomaga organizacji lepiej służyć swoim klientom i działać wydajniej. Przetwarzanie informacji dało nam narzędzia, które mogą pomóc nam stać się bardziej kreatywnymi i produktywnymi w pracy, eliminując jednocześnie wiele nudnych, powtarzalnych zadań w miejscu pracy.

Prawo reguluje praktycznie wszystkie aspekty procesu biznesowego, od prawa do prowadzenia działalności gospodarczej lub handlu, przez formę prawną działalności gospodarczej, po umowy kupna i sprzedaży towarów lub świadczenia usług. Prawo reguluje jakość sprzedawanych produktów i ich reklamę. Prawo reguluje stosunki pracy, chroni majątek firmy i opodatkowuje jej dochody. Niniejszy artykuł omawia relacje między biznesem a prawem w kilku z tych obszarów.

PRAWO BIZNESOWE I PRAWNICY

Biznes w Stanach Zjednoczonych jest regulowany przez przepisy federalne i stanowe, a także przez rozporządzenia miejskie i gminne. Najważniejsze jest prawo stanowe regulujące formy działalności gospodarczej, umowy handlowe i niektóre podatki. Prawo federalne reguluje takie kwestie, jak reklama, prawa obywatelskie i ochrona własności, takiej jak wynalazki i programy komputerowe. Prawo lokalne zazwyczaj reguluje godziny pracy, miejsca, w których można prowadzić działalność (przestrzeń) oraz niektóre przepisy dotyczące kontroli jakości (przepisy budowlane). Aby dziś zostać prawnikiem, zazwyczaj trzeba ukończyć studia wyższe i trzyletnie studia prawnicze, a następnie zdać rygorystyczny egzamin adwokacki. Prawnicy posiadają certyfikaty tylko w jednym lub dwóch stanach. Zatem prawnik z certyfikatem, na przykład, w Nowym Jorku nie byłby uprawniony do udzielenia odpowiedzi na pytanie dotyczące prawa w Teksasie, ani nawet na pytanie dotyczące prawa lokalnego w odległym mieście, nawet w tym samym stanie. Prawnicy nie znają firmy tak dobrze, jak jej właściciel. Każda firma od czasu do czasu potrzebuje prawników, ale ważne jest, aby przedsiębiorca wiedział jak najwięcej o prawie, współpracując z prawnikami.

FORMY DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ

Istnieją trzy podstawowe formy prawne działalności gospodarczej - jednoosobowa działalność gospodarcza, spółka osobowa i spółka kapitałowa. Jednoosobowa działalność gospodarcza. Wiele firm zaczyna od pomysłu, który powstaje przy kuchennym stole, w warsztacie garażowym, a dziś - w internecie. Nie ma żadnych prawnych przeszkód ani wymogów dla zakładania większości firm. Potrzebny jest tylko pomysł, ewentualnie zapasy i klienci. Kiedy ktoś po prostu zakłada firmę bez niczego więcej, nazywa się to jednoosobową działalnością gospodarczą. W przypadku niektórych firm wymagane są licencje. Na przykład hydraulicy, kosmetyczki, a także oczywiście prawnicy i lekarze muszą posiadać licencje państwowe, ale stolarze, psychologowie, doradcy podatkowi i księgowi, choć często posiadają kwalifikacje zawodowe, nie muszą posiadać certyfikatów ani licencji. Jednoosobowa działalność gospodarcza odpowiada za wszystkie długi firmy i w zamian otrzymuje, po opodatkowaniu, cały zysk. Jednoosobowa działalność gospodarcza może zatrudniać pracowników na podstawie umowy o pracę. Pracownicy muszą być pełnoletni, aby móc pracować, co zazwyczaj oznacza czternaście lub szesnaście lat. Jednoosobowa działalność gospodarcza zazwyczaj zatrudnia od dwunastu do piętnastu pracowników. Jeśli liczba pracowników wzrośnie powyżej tej liczby, firma zazwyczaj przekształca się w inną formę. Spółkę partnerską. Prawo stanowi, że "spółka partnerska to stowarzyszenie dwóch lub więcej osób, których celem jest prowadzenie działalności gospodarczej w celu osiągnięcia zysku jako współwłaściciele". Istnieje szereg czynników odróżniających tę formę działalności gospodarczej od jednoosobowej działalności gospodarczej. Zaangażowanych jest więcej niż jedna osoba, która jest współwłaścicielem firmy. Spółka partnerska, podobnie jak jednoosobowa działalność gospodarcza, może zatrudniać pracowników, którzy nie są właścicielami. Działalność gospodarcza jest definiowana jako "każdy rodzaj działalności, zawód lub profesja". Spółka partnerska może składać się z członków wykonujących dowolny zawód. Celem spółki jest zysk; dlatego organizacja osób, której celem jest, na przykład, promowanie recyklingu lub propagowanie idei politycznej, nie jest spółką partnerską. Spółkę partnerską można utworzyć bardzo łatwo. Jeśli Sam i Mike są mechanikami i wywieszą tabliczkę "Warsztat Sama i Mike'a - Otwarty dla Biznesu", założyli spółkę zgodnie z prawem. Wszelkie dochody lub straty są dzielone po połowie, chyba że umowa stanowi inaczej. Zwykle spółkę tworzy się na podstawie pisemnego dokumentu z pomocą prawnika. Załóżmy, że Jill i Joan chciałyby otworzyć sklep z artykułami sportowymi. Załóżmy, że Jill mogłaby pracować tylko na pół etatu, ale mogłaby wnieść 50 000 dolarów na rozpoczęcie działalności, podczas gdy Joan nie miałaby pieniędzy, ale znałaby biznes i mogłaby pracować na pełen etat. Z pomocą prawnika mogliby się umówić w następujący sposób: Firma działałaby co miesiąc. Jeśli byłby dochód, Joan pobierałaby pierwsze 1500 dolarów jako pensję. Następnie Jill pobierałaby 750 dolarów jako pensję. Dodatkowy dochód dawałby Jill 6 procent rocznie od wniesionych 50 000 dolarów. Na koniec, miejmy nadzieję, każdy dodatkowy dochód byłby dzielony równo między partnerów. Jeśli Sam i Mike nazywają swoją firmę "Quality Mechanics", a Jill i Joan "Sports Unlimited", nazwy muszą być zarejestrowane w stanie i mogą różnić się od nazwy zarejestrowanej wcześniej. Spółka partnerska jest łatwa do utworzenia, ale jej wadą jest odpowiedzialność. Załóżmy, że Joan kupuje duży zapas, którego nie da się sprzedać. Każdy wspólnik ponosi pełną odpowiedzialność za długi firmy. Może to kosztować ich oszczędności całego życia. Ochrona przed taką odpowiedzialnością jest możliwa tylko w formie spółki kapitałowej. Spółki kapitałowe. Spółka kapitałowa, która jest formą większości dużych firm, a coraz częściej także małych, powstaje w momencie, gdy stan wydaje statut grupie założycieli. Obecnie spółka może zostać założona przez jedną osobę, ale zazwyczaj jest to grupa. Właściciele lub akcjonariusze wnoszą pieniądze, majątek lub usługi w zamian za udziały. Akcje większych firm są notowane na giełdzie, podczas gdy akcje mniejszych firm są w posiadaniu kilku osób fizycznych lub jednej osoby. Akcjonariusze wybierają radę dyrektorów, która zatrudnia pracowników. Po wypłacie wynagrodzeń i innych wydatków, zyski mogą zostać wypłacone akcjonariuszom w formie dywidendy lub reinwestowane w spółkę, aby umożliwić jej rozwój. Spółka chroni właścicieli przed odpowiedzialnością. Gdyby sklep sportowy Jill i Joan przynosił straty, ale był spółką, mógłby ogłosić upadłość, ale Jill i Joan nie musiałyby spłacać pozostałego długu z własnych środków. Osoby planujące założenie działalności gospodarczej zazwyczaj konsultują się z prawnikiem, aby ustalić, jaką formę prawną powinna przyjąć firma.

KUPNO I SPRZEDAŻ TOWARÓW

Prawo umów reguluje codzienne transakcje kupna i sprzedaży towarów lub świadczenia usług. Umowa jest definiowana prawnie jako porozumienie między dwiema stronami, obejmujące ofertę, akceptację i świadczenie wzajemne. Jill i Joan założyły spółkę Sports Unlimited, Inc. Ed przychodzi i postanawia kupić namiot za 225 dolarów. Oferuje 225 dolarów Sports Unlimited, która akceptuje ofertę, wpisując ją do kasy fiskalnej. Przedmiotem wymiany jest 225 dolarów i namiot. Gdy sklep akceptuje cenę, umowa staje się wiążąca. Załóżmy, że w polu widzenia Eda znajduje się wyraźny napis: "Wszystkie zwroty muszą być dokonane w ciągu trzydziestu dni za potwierdzeniem odbioru". Ten napis staje się częścią umowy. Jeśli Ed zwróci namiot dwadzieścia dziewięć dni później, będzie mógł odzyskać pieniądze; jeśli zwróci go trzydzieści jeden dni później, będzie już za późno. Choć żadna ze stron tego nie stwierdziła, gdyby Ed używał namiotu na kempingu, nie podlegałby on zwrotowi. Jeśli jednak namiot przeciekał, nie nadaje się "do celów, do których był przeznaczony", a Ed mógłby odzyskać pieniądze w rozsądnym terminie. Załóżmy, że Sam i Mike zakładają spółkę Quality Mechanics, a Mary przychodzi i mówi: "Hamulce nie działają, proszę je naprawić do popołudnia", a Mike odpowiada: "Zrobimy to!". Umowa istnieje teraz, mimo że brakuje w niej wielu zapisów. Sam i Mike zgodzili się naprawić usterkę hamulców, a Mary zgodziła się zapłacić rozsądną cenę. Hamulce mogą wymagać prostej regulacji lub gruntownego remontu - Sam i Mike zgadzają się zrobić tylko to, co konieczne. Jeśli również wyregulują silnik, Mary nie musi za to płacić.

GWARANCJE I ODPOWIEDZIALNOŚĆ ZA PRODUKT

Gwarancje i rękojmie są dwojakiego rodzaju - dorozumiane i wyraźne. Jeśli nie zaznaczono inaczej, domyślnie przyjmuje się, że produkt jest zgodny z przeznaczeniem. Namiot nie przecieka przez rozsądny czas, a artykuł odzieżowy jest odporny na normalne zużycie. Obecnie większość produktów jest objęta wyraźnymi (pisemnymi) gwarancjami. Najczęściej są to gwarancje ograniczone, zgodnie z którymi producent udziela rocznej gwarancji na wszystkie części i wykonanie. Jeśli produkt ulegnie awarii lub zużyciu po tym okresie, odpowiedzialność ponosi klient, choć na wiele produktów, takich jak samochody i urządzenia AGD, można wykupić przedłużoną gwarancję. Czasami produkty są wyraźnie oznaczone napisem "Sprzedawane w stanie, w jakim się znajdują - bez jakiejkolwiek gwarancji".

PRAWO PRACY

W miarę rozwoju firmy zatrudniani są zazwyczaj pracownicy, a kwestie prawne mogą stać się bardzo skomplikowane. Zasadniczo umowa o pracę to umowa oferty i akceptacji, a świadczenie wzajemne stanowi wymianę usług za wynagrodzenie. W Stanach Zjednoczonych umowy o pracę bywają dość proste. Bob zgadza się pracować dla Sports Unlimited, Inc. za 400 dolarów tygodniowo. Zgadza się pracować pod kierownictwem Jill i Joan przez ustaloną liczbę godzin, wykonując polecenia. Zgodnie z prawem jest "pracownikiem z własnej woli". Może odejść z pracy w dowolnym momencie lub zostać zwolniony w dowolnym momencie. Sports Unlimited, Inc. nie ma obowiązku podawania przyczyny zwolnienia. Bob może w dowolnym momencie ubiegać się o podwyżkę i nie ma prawa do świadczeń zdrowotnych ani urlopu. Jeśli jednak Bob posiada szczególne umiejętności, może sam wynegocjować umowę na dowolny okres (najczęściej rok lub dwa lata) i uwzględnić w niej takie elementy, jak ubezpieczenie zdrowotne, plan emerytalny i urlop. Umowa jest zawierana między Sports Unlimited, Inc. a Bobem. Prawo nakłada jednak pewne nieograniczone wymagania. Bob musi zarabiać co najmniej minimalne wynagrodzenie (na początku 1999 roku 5,25 USD za godzinę). Jeśli Sports Unlimited, Inc. zatrudni malarza do pomalowania budynku lub prawnika do sporządzenia dokumentów korporacyjnych, usługa jest wykonywana przez niezależnego kontrahenta. Jednak Bob musi wykonywać polecenia i wskazówki Jill i Joan, ponieważ jest pracownikiem. Sports Unlimited, Inc. musi potrącać wynagrodzenie na podatek dochodowy i ubezpieczenie społeczne Boba. Musi również wypłacać odszkodowania dla pracowników i ubezpieczenie od bezrobocia, aby zrekompensować Bobowi wypadek w pracy lub zwolnienie z pracy. Zazwyczaj ogrodnik, który kosi trawę i przycina żywopłoty, jest niezależnym kontrahentem i otrzymuje po prostu określoną kwotę pieniędzy. Osoba sprzątająca pracująca w domu pod kierownictwem właściciela jest pracownikiem, a zatem prawo wymaga dodatkowych formalności i podatków. Bob mógł swobodnie negocjować ze Sports Unlimited, Inc. według własnego uznania. Prawo federalne zezwala pracownikom większości dużych firm na tworzenie związków zawodowych i zawieranie jednej umowy o pracę. Jest to znane jako układ zbiorowy pracy. Jeśli pracownicy sobie tego życzą, rząd przeprowadzi wybory; jeśli większość pracowników chce związku zawodowego, związek ten musi zostać uznany przez pracodawcę, a pracodawca musi z nim wypracować umowę o pracę. Typowa umowa określa wynagrodzenie, świadczenia, takie jak ubezpieczenie zdrowotne i urlop, prawo do ubiegania się o awans oraz okoliczności, w których pracownik może zostać zwolniony. Zazwyczaj umowa stanowi, że pracownicy mogą zostać zwolnieni tylko w przypadku popełnienia poważnego wykroczenia. W Stanach Zjednoczonych związki zawodowe stanowią mniejszość pracowników.

Powszechnie wiadomo, że prawie wszyscy pracownicy są chronieni przez Ustawę o prawach obywatelskich z 1964 r. z późniejszymi zmianami oraz Ustawę o równych płacach z 1963 r. Obie ustawy dotyczą firm dużych i małych, zarówno zrzeszonych w związkach zawodowych, jak i niezrzeszonych. Ustawa stanowi, że pracownicy nie mogą być dyskryminowani w zakresie warunków zatrudnienia, w tym zatrudniania i awansowania, ze względu na rasę, religię, wyznanie, pochodzenie narodowe lub płeć. W niedalekiej przeszłości wiele firm nie zatrudniało przedstawicieli mniejszości rasowych lub religijnych na stanowiskach kierowniczych, niezależnie od ich zdolności. Kobiety były zniechęcane do podejmowania pracy w wielu zawodach, takich jak budownictwo, lub zawodach, takich jak prawo, ponieważ uważano je za niekobiece lub zabraniano im pracy w innych dziedzinach, takich jak górnictwo węgla, ponieważ były niebezpieczne - chociaż nie były mniej niebezpieczne dla mężczyzn. Działania afirmatywne nie są prawem federalnym, lecz polityką wykonawczą (zarządzaną przez prezydenta), która nakłada na firmy prowadzące interesy z rządem lub instytucje, takie jak szkoły otrzymujące fundusze federalne, obowiązek dążenia do zwiększenia liczby pracowników (lub uczniów) z niedostatecznie reprezentowanych grup. Może to być trudne, ponieważ firmy są zobowiązane do poszukiwania i awansowania członków określonych grup mniejszościowych bez dyskryminowania innych. Nie jest to łatwe zadanie, ale jest częścią amerykańskiej polityki. BFOQ to skrót od "bona fide professional qualification" (dosł. "rzetelne kwalifikacje zawodowe") i stanowi wyjątek od przepisów dotyczących praw obywatelskich. Można dyskryminować, jeśli istnieje ku temu uzasadniony powód. Ponieważ ludzie mają prawo do prywatności, od osoby pracującej w toalecie można wymagać, aby była tej samej płci. Modelkami w kolekcji sukienek mogą być wyłącznie młode, szczupłe kobiety, a obsada w filmie lub sztuce może dyskryminować z dowolnej przyczyny. W niedawnym przypadku od strażników w męskim więzieniu o zaostrzonym rygorze wymagano, aby byli mężczyznami. Niektóre pytania pozostają otwarte. Czy chińska restauracja, chcąca stworzyć atmosferę Chin, mogłaby zatrudniać wyłącznie chińskich kelnerów? To pytanie otwarte. W latach 70. Kongres dodał starszych pracowników do listy grup chronionych. Ochrona prawna przysługuje wyłącznie osobom powyżej czterdziestki. Firma może odmówić zatrudnienia dwudziestopięciolatka, ponieważ jest on "zbyt młody" lub, w rzeczywistym przypadku, trzydziestosiedmiolatka, ponieważ jest on "zbyt stary" do pracy. Najnowszą kategorią objętą ochroną przed dyskryminacją są osoby z niepełnosprawnościami - rzeczywistymi lub domniemanymi - na mocy ustawy o osobach niepełnosprawnych (ADA) z 1990 roku. Wszystkie firmy muszą znać podstawowe zasady prawa obywatelskiego. Podczas rozmów kwalifikacyjnych nie wolno zadawać pytań dotyczących historii zdrowia ani stanu fizycznego lub psychicznego osoby, z wyjątkiem pytania: "czy istnieje jakikolwiek powód, fizyczny lub inny, który uniemożliwiałby Panu/Pani wykonywanie tej pracy?". Należy zapewnić rozsądne udogodnienia dla osób niepełnosprawnych. Prostym przykładem może być nieco wyższe biurko dla pracownika poruszającego się na wózku inwalidzkim. Zakres "rozsądnego" pozostaje kwestią otwartą. Osoba cierpiąca na sporadyczne napady padaczkowe kwalifikowałaby się do pracy w Sports Unlimited, Inc. jako urzędnik, ale prawdopodobnie nie w Quality Mechanics jako kierowca testowy. Firma musi również zapewnić dostępność dla klientów z niepełnosprawnościami. Obejmuje to zarówno dostęp do obiektów, jak i równą obsługę klienta. Wiele pytań pozostaje otwartych. Na przykład, w jakim stopniu firma sprzedaży internetowej musi zapewnić dostęp osobom z wadami wzroku lub słuchu? Wszystkie firmy powinny skonsultować się z prawnikami lub specjalistami w zakresie zgodności z ustawą ADA. Istnieją wyjątki. Osoba z historią problemów z narkotykami nie musi być zatrudniana jako pilot linii lotniczych ani maszynista kolejowy. W przypadku ujawnienia problemów z narkotykami lub alkoholem, pracownicy muszą być traktowani w sposób odpowiedni; brak reakcji może skutkować zwolnieniem.

OCHRONA WŁASNOŚCI I WŁASNOŚCI INTELEKTUALNEJ

Władze lokalne oczywiście zapewniają ochronę policyjną przed kradzieżą zapasów i innego mienia firmy przez klientów, pracowników lub osoby z zewnątrz. Istnieje jednak inna własność, którą wiele firm posiada, co najmniej równie cenną, a która również jest chroniona prawem - tajemnice przedsiębiorstwa, patenty, prawa autorskie oraz znaki towarowe/nazwy.

Tajemnice handlowe. Firmy często ukrywają poufne informacje, które stanowią sedno ich działalności. Przykładami są listy klientów firmy ubezpieczeniowej lub domu maklerskiego. Prawo stanowe i federalne surowo karze każdego, kto kradnie lub wykorzystuje taką własność. Najsłynniejszą tajemnicą na świecie może być receptura Coca-Coli. Jeśli jakaś osoba lub firma potrafi skopiować Coca-Colę, może ją produkować i sprzedawać pod własnym nazwiskiem. Prawo chroni tajemnicę przed kradzieżą, ale nie przed kopiowaniem.

Patenty. Patenty to ochrona udzielana przez rząd federalny wynalazkom. Patent daje wynalazcy wyłączne prawo do korzystania z wynalazku lub udzielania licencji na niego przez siedemnaście lat. Każdy, kto naruszy opatentowany produkt, podlega grzywnie i karze pozbawienia wolności.

Prawa autorskie. Prawa autorskie zapewniają autorom ochronę ich dzieł przez całe ich życie plus pięćdziesiąt lat. Dzieła obejmują dzieła literackie, kompozycje muzyczne oraz, co jest bardzo ważne w dzisiejszych czasach, programy komputerowe, w tym oprogramowanie. Chociaż istnieją wyjątki dotyczące użytku w szkołach, kopiowanie taśm, płyt CD i oprogramowania jest nielegalne. Jest to kradzież karana grzywną. Dla współczesnych firm ważne jest ustanowienie wysokich standardów prawnych dla pracowników w zakresie prawidłowego wykorzystywania materiałów chronionych prawem autorskim w celach biznesowych.

Znaki towarowe i nazwy handlowe. W ostatnich latach nastąpił znaczny rozwój w tym obszarze. Znaki towarowe i nazwy handlowe mogą mieć ogromną wartość, a firmy dokładają wszelkich starań, aby chronić swoją własność. Coca-Cola i Coke, zarówno ze względu na nazwy, jak i charakterystyczny charakter pisma, należą do najbardziej znanych. Nazwy i logo są obecnie rejestrowane w dużych ilościach, a ochrona jest widoczna w nazwie. Na przykład uniwersytety często zarabiają znaczne pieniądze, udzielając licencji na używanie swojej nazwy, logo lub innych powiązanych symboli na odzieży i innych przedmiotach. Znaki towarowe i nazwy handlowe są rejestrowane w rządzie federalnym. Prawo do ich wyłącznego użytkowania obowiązuje tak długo, jak długo są używane.

Przywództwo to fascynujący temat dla wielu osób. Termin ten przywołuje na myśl znaną scenę potężnego, heroicznego, triumfującego człowieka z grupą zwolenników wracających do domu po zdobyciu mistrzostwa kraju lub wojny ze złym wrogiem. Wszyscy maszerują przez miasto w otoczeniu tłumu machającego flagami. Albo entuzjastyczny mówca wygłasza energiczne przemówienie, machając rękami w powietrzu, do tysięcy ludzi zgromadzonych na placu. Powszechna fascynacja przywództwem może wynikać z wpływu, jaki wywiera ono na życie każdego człowieka. Historie heroicznego przywództwa sięgają tysięcy lat: Mojżesz wyprowadzający tysiące Hebrajczyków z Egiptu czy Aleksander Wielki budujący wielkie imperium. Dlaczego niektórzy przywódcy potrafili inspirować i mobilizować tak wielu ludzi i jak osiągali to, co osiągnęli? Jest tak wiele pytań, na które chcielibyśmy uzyskać odpowiedzi, ale wiele z nich pozostaje zagadkowych jak zawsze. W ostatnich dekadach wielu badaczy podjęło systematyczne i naukowe badania nad przywództwem. Przywództwo jest definiowane na tak wiele różnych sposobów, że trudno jest znaleźć jedną, roboczą definicję. Przywództwo to nie tylko osoba lub grupa osób na wysokim stanowisku; zrozumienie przywództwa nie jest kompletne bez zrozumienia interakcji między liderem a jego zwolennikami. Przywództwo nie jest również jedynie umiejętnością lub statyczną zdolnością lidera. Musimy przyjrzeć się dynamicznej naturze relacji między liderem a zwolennikami. W tej wyjątkowej dynamice społecznej wszystkie zaangażowane strony starają się wpływać na siebie nawzajem w dążeniu do celów. Cele te mogą, ale nie muszą, być zbieżne: Uczestnicy aktywnie angażują się w definiowanie i redefiniowanie celu dla grupy i dla siebie. Podsumowując: Przywództwo to proces, w którym lider próbuje wpłynąć na swoich zwolenników, aby wyznaczyć i osiągnąć jeden lub więcej celów. Aby osiągnąć ten cel, lider wykorzystuje swoją władzę, aby wpływać na ludzi. Władza ta jest sprawowana na wcześniejszych etapach poprzez motywowanie zwolenników do wykonania zadania, a na późniejszych poprzez nagradzanie lub karanie tych, którzy spełniają lub nie spełniają oczekiwań. Przywództwo to proces ciągły, w którym osiągnięcie jednego celu staje się początkiem nowego. Właściwe nagradzanie przez lidera ma ogromne znaczenie dla ciągłego motywowania podwładnych w tym procesie. Co przywództwo robi dla organizacji? Jeśli zdefiniujemy przywództwo jako proces obejmujący interakcje między liderem a podwładnymi, zazwyczaj podległymi pracownikami firmy, przywództwo ma głęboki wpływ na firmę: definiuje lub zatwierdza misję lub cel organizacji. To wyznaczanie celów jest dynamicznym procesem, za który ostatecznie odpowiedzialny jest lider. Silny wizjonerski lider przedstawia i przekonuje podwładnych, że nowy kierunek działań jest potrzebny dla przetrwania i dobrobytu grupy w przyszłości. Po wyznaczeniu celu lider przyjmuje na siebie rolę zapewnienia jego pomyślnej realizacji. Inną istotną rolą przywództwa jest reprezentowanie grupy/organizacji i łączenie jej ze światem zewnętrznym w celu uzyskania niezbędnych zasobów do realizacji misji. W razie potrzeby przywództwo musi bronić integralności organizacji.

CECHY SKUTECZNEGO I SKUTECZNEGO PRZYWÓDZTWA

Czego potrzeba, aby przywództwo było skuteczne i skuteczne? Wcześni badacze przywództwa badali wielkich przywódców na przestrzeni dziejów, próbując znaleźć cechy, które ich łączyły. Wśród cech osobowości, które odkryli, znalazły się determinacja, stabilność emocjonalna, dyplomacja, pewność siebie, uczciwość osobista, oryginalność i kreatywność. Zdolności intelektualne obejmowały zdolność osądu, wiedzę i zdolność komunikacji werbalnej. Ponadto nie można ignorować cech fizycznych, takich jak wiek, wzrost, waga i atrakcyjność fizyczna. Ważne są nie tylko wrodzone cechy osobowości, ale także style i zachowania, których człowiek się uczy. Silni, autokratyczni przywódcy wyznaczają sobie cele, nie zważając na opinie swoich podwładnych, a następnie nakazują im wykonywanie przypisanych zadań bez zadawania pytań. Przywódcy konsultacyjni zasięgają opinii i pomysłów swoich podwładnych w procesie wyznaczania celów, ale ostatecznie sami ustalają ważne cele i zadania. Przywódcy demokratyczni lub partycypacyjni uczestniczą w procesie na równi ze swoimi podwładnymi i pozwalają grupie podejmować decyzje. Niezwykle wyluzowani liderzy, tzw. liderzy typu laissez-faire, pozwalają grupie podejmować wszelkie działania, jakie jej członkowie uznają za konieczne. Zainspirowany i kierowany przez Renis Likert, zespół badawczy z Uniwersytetu Michigan przez kilka lat badał przywództwo i zidentyfikował dwa odrębne style, które określili jako styl przywództwa skoncentrowany na pracy i styl przywództwa skoncentrowany na pracownikach. Lider skoncentrowany na pracy ściśle nadzoruje podwładnych, aby upewnić się, że wykonują swoje zadania zgodnie z określonymi procedurami. Ten typ lidera opiera się na nagradzaniu, karaniu i legalnej władzy, aby wpływać na zachowania podwładnych. Lider skoncentrowany na pracowniku wierzy, że stworzenie wspierającego środowiska pracy jest ostatecznie drogą do osiągnięcia doskonałych wyników organizacji. Lider skoncentrowany na pracowniku wykazuje dużą troskę o dobrostan emocjonalny pracowników, ich rozwój osobisty i osiągnięcia. Grupa badawcza zajmująca się przywództwem na Uniwersytecie Stanowym Ohio, kierowana przez Harrisa Fleishmana, zaobserwowała podobne kontrasty w stylu przywództwa, który określili jako inicjowanie struktury i rozwagę. Styl przywództwa oparty na inicjowaniu struktury jest podobny do stylu przywództwa skoncentrowanego na pracy, podczas gdy styl rozpatrywania jest podobny do stylu przywództwa skoncentrowanego na pracownikach. Początkowo obie grupy badawcze oczekiwały, że lider, który potrafi wykazać się zarówno silną strukturą inicjującą (skoncentrowaną na pracy), jak i wysoką rozwagą (skoncentrowaną na pracownikach), odniesie sukces i będzie skuteczny w każdych okolicznościach. Wielu współczesnych studentów przywództwa uważa, że nie ma jednego najlepszego sposobu na przywództwo, wierząc, że odpowiednie style przywództwa różnią się w zależności od sytuacji. Na przykład Fred Fiedler (1967) uważa, że styl przywództwa zorientowany na zadania jest odpowiedni, gdy sytuacja jest albo wyjątkowo korzystna, albo wyjątkowo niekorzystna dla lidera. Sytuacja korzystna istnieje, gdy relacje między liderem a podwładnymi są dobre, ich zadania są dobrze zdefiniowane, a lider ma silną władzę; gdy jest odwrotnie, istnieje sytuacja niekorzystna. Gdy sytuacja jest umiarkowanie korzystna, odpowiedni jest styl przywództwa zorientowany na ludzi. Niektórzy teoretycy sugerują, że czynniki sytuacyjne - rodzaj zadania, charakter grup roboczych, formalny system władzy, osobowość i poziom dojrzałości podwładnych, doświadczenie i umiejętności podwładnych - mają kluczowe znaczenie dla określenia najskuteczniejszego stylu przywództwa. Na przykład, gdy podwładni są niedoświadczeni i brakuje im dojrzałości i odpowiedzialności, skuteczny jest dyrektywny styl przywództwa; gdy podwładni są doświadczeni i gotowi do przejęcia kontroli, skuteczne jest przywództwo wspierające.

PRZYWÓDZTWO CHARYZMATYCZNE I TRANSFORMACYJNE

Niezależnie od kultury i epoki, wielkich przywódców pamięta się ze względu na ich charyzmę, która w języku greckim oznacza "dar natchniony przez Boga". Charyzmatyczni przywódcy wywierają głęboki wpływ na swoich zwolenników. Dzięki swoim wyjątkowym zdolnościom werbalnym i inspirującym, formułują ideologiczne cele i misje, komunikują się z podwładnymi z pasją i inspiracją, dają przykład własnym zachowaniem i wymagają od nich ciężkiej pracy i zaangażowania, wykraczającego poza normalne oczekiwania. Opierając się na przywództwie charyzmatycznym, Bernard Bass (1985) zaproponował teorię przywództwa transformacyjnego. Bass postrzega przywództwo jako proces wymiany społecznej między liderem a jego zwolennikami. W zamian za pożądane zachowania i realizację zadań, przywódca nagradza swoich zwolenników. Ten nominalny proces wymiany społecznej nazywa się przywództwem transakcyjnym. Natomiast przywódca transformacyjny obdarza swoich zwolenników większym zaufaniem i wymaga znacznie wyższego poziomu lojalności i wydajności, wykraczającego poza normalne oczekiwania. Dzięki niezwykłym charyzmatycznym cechom i inspirującym interakcjom międzyludzkim, lider transformacyjny transformuje i motywuje swoich podwładnych do dodatkowych wysiłków, aby przekształcić trudne sytuacje organizacyjne w historie sukcesu. Lee Iacocca, obejmując stanowisko dyrektora generalnego Chryslera w 1979 roku i ratując tę firmę w trudnej sytuacji finansowej, był uważany za wzorowego lidera transformacyjnego. Udało mu się przekonać wielu ludzi, w tym pracowników i Kongres Stanów Zjednoczonych, do wsparcia podupadającej firmy i zapewnienia jej sukcesu.

SPOSOBY, W JAKIE KOBIETY PRZEWODZĄ

Cechy przywódcze, takie jak agresywność, asertywność, przejęcie inicjatywy i konkurencyjność, są tradycyjnie kojarzone z silnymi, męskimi charakterami. Nawet kobiety na stanowiskach kierowniczych przejawiały te cechy w tradycyjnym świecie korporacji. W rzeczywistości wiele z tych kobiet awansowało, ponieważ były jeszcze bardziej konkurencyjne i asertywne niż ich koledzy. Te odnoszące sukcesy kobiety na stanowiskach kierowniczych często poświęcały życie rodzinne, czego ich koledzy niekoniecznie musieli robić. Świat biznesu się jednak zmienia. Wiele badań wykazało, że kobiety-liderki różnią się od swoich męskich odpowiedników pod względem stylu zarządzania: Kobiety-liderki są zazwyczaj bardziej zainteresowane budowaniem konsensusu, partycypacją i troską. Często chętniej niż mężczyźni dzielą się władzą i informacjami, wzmacniają pozycję pracowników i troszczą się o uczucia swoich podwładnych. Taki interaktywny i emocjonalnie zaangażowany styl przywództwa niekoniecznie jest negatywny w dzisiejszym środowisku biznesowym. Wręcz przeciwnie, niektórzy badacze uważają go za wysoce skuteczny. Wewnętrznie zróżnicowana kulturowo siła robocza wymaga bardziej interaktywnej i opartej na współpracy koordynacji. Zewnętrznie zróżnicowani kulturowo klienci wymagają bardziej przyjaznej i troskliwej uwagi. Troskliwy i elastyczny styl zarządzania służy tak zróżnicowanym pracownikom i klientom lepiej niż tradycyjne metody zarządzania.

PRZYWÓDZTWO I ZARZĄDZANIE

John Kotter (1988) odróżnia przywództwo od zarządzania. Skuteczne zarządzanie polega na dokładnym planowaniu celów organizacji, rekrutacji niezbędnego personelu, jego organizacji i ścisłym nadzorze, aby zapewnić prawidłową realizację pierwotnego planu. Skuteczne przywództwo wykracza poza zarządzanie planami i zadaniami. Wyobraża sobie przyszłość i wyznacza nowy kierunek dla organizacji. Skuteczni liderzy mobilizują wszelkie możliwe środki i zasoby ludzkie; inspirują wszystkich członków organizacji do wspierania nowej misji i realizowania jej z entuzjazmem. Gdy organizacja stoi w obliczu niepewnego otoczenia, wymaga silnego przywództwa. Z drugiej strony, gdy organizacja stoi w obliczu wewnętrznej złożoności operacyjnej, wymaga silnego zarządzania. Jeśli organizacja stoi w obliczu zarówno niepewnego otoczenia, jak i wewnętrznej złożoności operacyjnej, wymaga zarówno silnego przywództwa, jak i silnego zarządzania.

Początków nowoczesnego zarządzania produkcją można doszukiwać się w początkach rolnictwa, dzięki któremu ludzie nie musieli nieustannie wędrować w poszukiwaniu nowych źródeł pożywienia. Od tego czasu ludzie opracowywali coraz lepsze techniki wytwarzania dóbr, aby zaspokoić ludzkie potrzeby i pragnienia. Ponieważ mieli więcej czasu dzięki bardziej wydajnym źródłom pożywienia, zaczęli rozwijać techniki wytwarzania dóbr użytkowych i handlowych. Zaczęli się również specjalizować w oparciu o swoje umiejętności i zasoby. Wraz z pierwszą erą eksploracji, handlu i konfliktów związanych z wodą, na przestrzeni wieków pojawiły się nowe idee dotyczące rozwoju produktów, co doprowadziło do początku rewolucji przemysłowej w połowie XVIII wieku. Początek XX wieku jest jednak powszechnie uważany za prawdziwy początek zdyscyplinowanego wysiłku na rzecz badania i doskonalenia praktyk zarządzania produkcją i operacjami. Zatem to, co znamy jako nowoczesną produkcję, narodziło się w ostatnich dekadach XX wieku. Pod koniec lat 70. i na początku lat 80. XX wieku badacze z Harvard Business School opracowali paradygmat strategii produkcyjnej. Praca ta koncentrowała się na tym, jak kadra zarządzająca przedsiębiorstwami produkcyjnymi może wykorzystać potencjał swoich fabryk jako strategiczną broń konkurencyjną, a w szczególności na tym, jak to, co nazywamy pięcioma P zarządzania produkcją (ludzie, zakłady, części, procesy i planowanie), można analizować jako strategiczne i taktyczne zmienne decyzyjne. Kluczowe dla tej koncepcji jest skupienie się na kompromisach między fabryką a produkcją. Ponieważ fabryka nie może osiągnąć doskonałości we wszystkich wskaźnikach wydajności, jej kierownictwo musi opracować ukierunkowaną strategię, tworząc fabrykę skoncentrowaną, która doskonale realizuje ograniczony zestaw zadań. W związku z tym pojawiła się potrzeba dokonywania kompromisów między takimi wskaźnikami wydajności, jak niskie koszty, wysoka jakość i duża elastyczność w projektowaniu i zarządzaniu fabrykami. Lata 80. XX wieku były świadkiem rewolucji w filozofii zarządzania i technologiach stosowanych w produkcji. Produkcja w systemie just-in-time (JIT) była głównym przełomem w filozofii produkcji. Zapoczątkowana przez Japończyków, metoda JIT to zintegrowany zestaw działań mających na celu osiągnięcie produkcji wielkoseryjnej przy minimalnych zapasach części, które docierają na stanowisko robocze "dokładnie na czas". Ta filozofia - w połączeniu z kompleksową kontrolą jakości (TQC), która agresywnie dąży do eliminacji przyczyn wad produkcyjnych - stanowi obecnie kamień węgielny w praktykach wielu producentów. Choć JIT wywarł ogromny wpływ, automatyzacja fabryk w swoich różnych formach obiecuje jeszcze większy wpływ na zarządzanie operacyjne w nadchodzących dekadach. Terminy takie jak "komputerowo zintegrowane wytwarzanie" (CIM), "elastyczne systemy produkcyjne" (FMS) i "fabryka przyszłości" (FOF) należą do słownika liderów branży produkcyjnej. Kolejnym ważnym osiągnięciem lat 70. i 80. XX wieku było szerokie zastosowanie komputerów w rozwiązywaniu problemów operacyjnych. Dla producentów przełomem było zastosowanie planowania zapotrzebowania materiałowego (MRP) w kontroli produkcji. To podejście łączy w programie komputerowym wszystkie części składowe skomplikowanych produktów. Ten program komputerowy umożliwia następnie planistom produkcji szybkie dostosowywanie harmonogramów produkcji i zakupów zapasów w celu sprostania zmieniającym się wymaganiom w trakcie procesu produkcyjnego. Oczywiste jest, że masowa manipulacja danymi wymagana do zmiany harmonogramów produktów składających się z tysięcy części byłaby niemożliwa bez takich programów i mocy obliczeniowej komputerów do ich obsługi. Promocja tego podejścia przez Amerykańskie Towarzystwo Kontroli Produkcji i Zapasów (APICS) została nazwana Krucjatą MRP. Sztandarowym osiągnięciem w dziedzinie zarządzania produkcją, a także w praktyce zarządzania w ogóle, jest kompleksowe zarządzanie jakością (TQM). Chociaż TQM było praktykowane przez wiele firm w latach 80. XX wieku, stało się prawdziwie powszechne w latach 90. Wszyscy menedżerowie w sektorze produkcyjnym są świadomi przesłania o jakości głoszonego przez tak zwanych guru jakości - W. Edwardsa Deminga, Josepha M. Jurana i Philipa Crosby′ego. Ruchowi na rzecz jakości sprzyjało utworzenie w 1986 roku Narodowej Nagrody Jakości Baldrige pod kierownictwem Amerykańskiego Towarzystwa Kontroli Jakości i Narodowego Instytutu Norm i Technologii. Nagrodę Baldrige Award co roku przyznaje się pięciu firmom za wybitne systemy zarządzania jakością. Normy certyfikacji ISO 9000, wydane przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną, odgrywają obecnie kluczową rolę w ustalaniu standardów jakości, szczególnie dla globalnych producentów. Wiele europejskich firm wymaga od swoich dostawców spełnienia tych norm jako warunku uzyskania kontraktów. Potrzeba osiągnięcia lub utrzymania konkurencyjności w czasach globalnej recesji gospodarczej na początku lat 90. XX wieku skłoniła firmy do poszukiwania znaczących innowacji w procesach prowadzenia działalności. Jeden z głównych rodzajów reengineeringu procesów biznesowych (BPR) został przedstawiony w tytule wpływowego artykułu Michaela Hammera "Reengineering Work: Don′t Automate, Obliterate". Podejście to dąży do wprowadzenia zmian rewolucyjnych, a nie ewolucyjnych. Osiąga to poprzez świeże spojrzenie na to, co organizacja próbuje zrobić, a następnie eliminację kroków nieprzynoszących wartości dodanej i komputeryzację pozostałych, aby osiągnąć pożądany rezultat. Ideą jest zastosowanie kompleksowego podejścia systemowego do zarządzania przepływem informacji, materiałów i usług od dostawców surowców, przez fabryki i magazyny, do klienta końcowego. Najnowsze trendy, takie jak outsourcing i masowa personalizacja, zmuszają firmy do poszukiwania elastycznych sposobów zaspokajania popytu klientów. Nacisk kładziony jest na optymalizację tych kluczowych działań, aby zmaksymalizować szybkość reakcji na zmiany oczekiwań klientów. Na podstawie prac wielu badaczy zidentyfikowano kilka podstawowych priorytetów operacyjnych. Priorytety te obejmują koszty, jakość i niezawodność produktu, szybkość dostaw, niezawodność dostaw, zdolność do radzenia sobie ze zmianami popytu, elastyczność i szybkość wprowadzania nowych produktów. W każdej branży istnieje zazwyczaj segment rynku, który kupuje produkty - zazwyczaj produkty o charakterze towarowym, takie jak cukier, ruda żelaza czy węgiel - wyłącznie ze względu na niską cenę. Ponieważ ten segment rynku jest często bardzo duży, wiele firm kusi potencjałem znacznych zysków, które wiążą z dużą ilością produkowanych jednostek. W rezultacie konkurencja w tym segmencie jest zacięta - podobnie jak wskaźnik awaryjności. Jakość można podzielić na dwie kategorie: jakość produktu i jakość procesu. Poziom jakości produktu będzie się różnić w zależności od segmentu rynku, do którego jest skierowany, ponieważ celem w ustaleniu odpowiedniego poziomu jakości produktu jest spełnienie wymagań klienta. Produkty przeprojektowane i o zbyt wysokim poziomie jakości będą postrzegane jako zbyt drogie. Produkty niedoprojektowane z kolei będą skłaniać klientów do zakupu produktów, które są nieco droższe, ale postrzegane jako oferujące większe korzyści. Jakość procesu ma kluczowe znaczenie, ponieważ bezpośrednio wiąże się z niezawodnością produktu. Niezależnie od produktu, klienci oczekują produktów bez wad. Zatem celem jakości procesu jest wytwarzanie produktów bezbłędnych. Przestrzeganie specyfikacji produktu jest niezbędne do zapewnienia niezawodności produktu zgodnie z jego przeznaczeniem. Zdolność firmy do szybszej realizacji zamówień niż konkurencja może mieć kluczowe znaczenie. Weźmy na przykład firmę oferującą usługi naprawy sprzętu komputerowego. Firma, która może zaoferować naprawę na miejscu w ciągu jednej lub dwóch godzin, ma znaczną przewagę nad konkurencją, która gwarantuje serwis tylko w ciągu 24 godzin. Niezawodność dostaw odnosi się do zdolności firmy do dostarczenia produktu lub usługi w obiecanym terminie dostawy lub przed nim. Skupienie się w latach 80. i 90. na redukcji zapasów w celu obniżenia kosztów sprawiło, że niezawodność dostaw stała się coraz ważniejszym kryterium oceny alternatywnych dostawców. Zdolność firmy do reagowania na wzrosty i spadki popytu to kolejny ważny czynnik wpływający na jej konkurencyjność. Powszechnie wiadomo, że firma z rosnącym popytem nie może popełnić prawie żadnego błędu. Gdy popyt jest silny i rośnie, koszty są stale obniżane dzięki efektowi skali, a inwestycje w nowe technologie mogą być łatwo uzasadnione. Ograniczanie produkcji w przypadku spadku popytu może wymagać podjęcia wielu trudnych decyzji dotyczących zwolnień pracowników i związanej z tym redukcji aktywów. Zdolność do efektywnego radzenia sobie z dynamicznym popytem rynkowym w perspektywie długoterminowej jest istotnym elementem strategii produkcyjnej. Elastyczność, z perspektywy strategicznej, odnosi się do zdolności firmy do oferowania klientom szerokiej gamy produktów. W latach 90. XX wieku firmy zaczęły dostosowywać swoje procesy i produkty do dynamicznych i niekiedy zmiennych potrzeb klientów. Ważnym elementem elastyczności jest zdolność do opracowywania różnorodnych produktów i wprowadzania ich na rynek. Wraz z upowszechnianiem się nowych technologii i procesów, firma musi być w stanie coraz szybciej reagować na potrzeby rynku, aby nadal odnosić sukcesy. Strategia produkcyjna musi być powiązana pionowo z klientem i poziomo z innymi częściami przedsiębiorstwa. U podstaw tych ram leży strategiczna wizja firmy opracowana przez kadrę zarządzającą. Wizja ta identyfikuje, ogólnie rzecz biorąc, rynek docelowy, linię produktów firmy oraz jej podstawowe możliwości przedsiębiorstwa i operacji. Wybór rynku docelowego może być trudny, ale musi zostać dokonany. W rzeczywistości może to prowadzić do odrzucenia klientów - wykluczenia segmentu klientów, który byłby po prostu nierentowny lub zbyt trudny do obsłużenia, biorąc pod uwagę możliwości firmy. Podstawowe możliwości to umiejętności, które wyróżniają firmę produkcyjną na tle konkurencji. Ogólnie rzecz biorąc, wymagania klientów dotyczące nowych lub obecnych produktów wyznaczają priorytety wydajnościowe, które następnie stają się priorytetami wymaganymi dla operacji. Organizacje produkcyjne mają powiązanie priorytetów, ponieważ nie mogą zaspokoić potrzeb klientów bez zaangażowania działu badań i rozwoju (R&D) i dystrybucji oraz bez bezpośredniego lub pośredniego wsparcia ze strony zarządzania finansami, zasobami ludzkimi i informacją. Biorąc pod uwagę wymagania wydajnościowe, dział produkcji wykorzystuje swoje możliwości, aby osiągnąć te priorytetowe cele i sfinalizować sprzedaż. Możliwości te obejmują technologię, systemy i ludzi. CIM, JIT i TQM reprezentują fundamentalne koncepcje i narzędzia stosowane w każdym z tych trzech obszarów. Dostawcy nie stają się dostawcami, dopóki ich możliwości w zakresie zarządzania technologią, systemami i ludźmi nie osiągną akceptowalnego poziomu. Ponadto większość możliwości produkcyjnych jest obecnie poddawana decyzji "produkuj lub kup". Obecną praktyką wśród producentów światowej klasy jest poddawanie każdej części operacji produkcyjnej pytaniu: Jeśli nie jesteśmy jednymi z najlepszych na świecie, na przykład w obróbce plastycznej metali, czy powinniśmy w ogóle to robić, czy też powinniśmy zlecić to komuś, kto jest najlepszy? Głównymi celami rozwoju strategii produkcyjnej są (1) przełożenie wymaganych priorytetów na konkretne wymagania dotyczące wydajności operacyjnej oraz (2) opracowanie niezbędnych planów, aby zapewnić, że możliwości produkcyjne są wystarczające do ich osiągnięcia. Opracowanie priorytetów obejmuje następujące kroki:

1. Segmentacja rynku według grup produktów.
2. Identyfikacja wymagań produktowych, wzorców popytu i marż zysku dla każdej grupy.
3. Określenie zwycięzców i kwalifikujących się do zamówień dla każdej grupy.
4. Przekształcenie zwycięzców w konkretne wymagania dotyczące wydajności.

Mówi się, że odrodzenie się amerykańskiego sektora produkcyjnego nie wynika z faktu, że amerykańskie firmy są bardziej innowacyjne niż większość zagranicznych konkurentów. Jest to prawdą od dawna. Dzieje się tak raczej dlatego, że firmy amerykańskie okazują się bardzo skutecznymi kopistami, poświęcając dekadę na badanie przewagi zagranicznych rywali w zakresie rozwoju produktów, operacji produkcyjnych, zarządzania łańcuchem dostaw i ładu korporacyjnego, a następnie wdrażając "funkcjonalne odpowiedniki", które "stopniowo ulepszają" ich najlepsze techniki. Cztery główne adaptacje wprowadzone przez firmy amerykańskie podkreślają ten sukces:

1. Nowe podejście do struktury i zarządzania zespołem ds. rozwoju produktu pozwoliło na szybsze wprowadzanie produktów na rynek, z lepszymi projektami i możliwościami produkcyjnymi.
2. Firmy udoskonaliły swoje zakłady produkcyjne poprzez drastyczną redukcję produkcji w toku, przestrzeni, kosztów narzędzi i nakładu pracy ludzkiej, jednocześnie poprawiając jakość i elastyczność.
3. Wprowadzono nowe metody współpracy klient-dostawca, zapożyczone z japońskich praktyk keiretsu (dużych holdingów) polegających na ścisłych powiązaniach, ale zachowujące niezależność organizacji, pożądaną przez firmy amerykańskie.
4. Obecnie istnieje lepsze przywództwo - poprzez silne, niezależne rady dyrektorów, które będą zwalniać menedżerów nieefektywnie wykonujących swoje obowiązki.

Podsumowując, ostatnie dekady XX wieku były świadkami ogromnych zmian i postępów w sposobach wytwarzania dóbr oraz w sposobie zarządzania tymi operacjami, co doprowadziło do wyższych poziomów jakości i ilości, a także większej efektywności wykorzystania zasobów. W nowym tysiącleciu, dzięki globalnej konkurencji i ekspansywnemu wykorzystaniu nowych technologii, w tym Internetu, firma odnosząca sukcesy będzie konkurencyjna dzięki nowym produktom i usługom, które są kreatywnie wprowadzane na rynek i skutecznie finansowane. Jednak coraz ważniejsze staje się rozwijanie praktyk produkcyjnych, które zapewniają unikalne korzyści. Organizacja, która potrafi opracowywać produkty o wyższej jakości, sprzedawać je po niższych cenach i dostarczać klientom w odpowiednim czasie, ma szansę stać się potężną siłą na rynku.

Centralną agencją prowadzącą politykę pieniężną w Stanach Zjednoczonych jest System Rezerwy Federalnej (Fed). Został on założony przez Kongres w 1913 roku na mocy Ustawy o Rezerwie Federalnej. Fed jest agencją o wysokim stopniu niezależności, odizolowaną od codziennych nacisków politycznych i odpowiedzialną wyłącznie przed Kongresem. Jest to system federalny, składający się z Rady Gubernatorów, dwunastu regionalnych Banków Rezerwy Federalnej (FRB) i ich dwudziestu pięciu oddziałów, Federalnego Komitetu Otwartego Rynku (FOMC), Federalnej Rady Doradczej i innych komitetów doradczych i roboczych oraz ponad 4000 banków członkowskich, głównie banków krajowych. Zgodnie z prawem wszystkie banki posiadające koncesję federalną, tj. banki krajowe, są automatycznie członkami systemu. Banki posiadające koncesję stanową mogą zdecydować się na członkostwo. Siedmioosobowa Rada Gubernatorów z siedzibą w Waszyngtonie jest centralną agencją Fed, nadzorującą całość funkcjonowania polityki pieniężnej Stanów Zjednoczonych. Banki Rezerw Federalnych (FOMC) są organami operacyjnymi systemu i znajdują się w dwunastu głównych miastach w całym kraju. Dwunastoosobowy FOMC jest najważniejszym organem decyzyjnym systemu. Członkami z prawem głosu w komitecie jest siedmiu członków zarządu, prezes FRB z Nowego Jorku oraz czterech z jedenastu pozostałych prezesów FRB, pełniących swoje funkcje rotacyjnie przez rok. Pozostałych siedmiu prezesów FRB bez prawa głosu nadal uczestniczy w posiedzeniach i w pełni uczestniczy w obradach nad polityką.

POLITYKA PIENIĘŻNA A GOSPODARKA

Polityka pieniężna, będąc jedną z najbardziej wpływowych polityk rządowych, ma na celu wpływanie na gospodarkę poprzez zarządzanie pieniądzem i stopami procentowymi przez Fed. Jako powszechnie akceptowane koncepcje, najwęższą definicją pieniądza jest M1, która obejmuje gotówkę, depozyty na rachunkach bieżących i czeki podróżne. Lokaty terminowe, depozyty oszczędnościowe, depozyty na rynku pieniężnym i inne aktywa finansowe można dodać do M1, aby zdefiniować inne miary monetarne, takie jak M2 i M3. Stopy procentowe to po prostu koszty pożyczek. Fed prowadzi politykę pieniężną za pośrednictwem rezerw, które stanowią część depozytów, które banki i inne instytucje depozytowe są zobowiązane przechowywać w gotówce w swoich skarbcach, zwanej gotówką skarbcową, lub w depozytach w swoich macierzystych bankach refinansowych (FRB). Nadwyżki rezerw to rezerwy przekraczające wymaganą kwotę. Te dodatkowe środki mogą być przedmiotem transakcji na rynku rezerw (rynku funduszy federalnych), aby umożliwić zaciąganie pożyczek jednodniowych między instytucjami depozytowymi w celu pokrycia krótkoterminowych potrzeb w zakresie rezerw. Stopa procentowa, po której pobierane są takie prywatne pożyczki, to stopa funduszy federalnych. Polityka pieniężna jest ściśle powiązana z rynkiem rezerw. Dzięki swoim narzędziom Fed może kontrolować rezerwy dostępne na rynku, wpływać na stopę funduszy federalnych, a następnie uruchamiać łańcuch reakcji, które wpływają na inne krótkoterminowe stopy procentowe, kursy walutowe, długoterminowe stopy procentowe oraz ilość pieniądza i kredytu w gospodarce. Zmiany te następnie doprowadzą do zmian w konsumpcji, wpłyną na decyzje dotyczące oszczędzania i inwestycji, a ostatecznie wpłyną na zatrudnienie, produkcję i ceny.

CELE POLITYKI PIENIĘŻNEJ

Długoterminowymi celami polityki pieniężnej są promowanie pełnego zatrudnienia, stabilnych cen i umiarkowanych długoterminowych stóp procentowych. Większość ekonomistów uważa, że stabilność cen powinna być celem nadrzędnym, ponieważ stabilny poziom cen jest kluczowy dla utrzymania produkcji i zatrudnienia, a także dla utrzymania umiarkowanych długoterminowych stóp procentowych. Relatywnie rzecz biorąc, bankom centralnym łatwiej jest kontrolować inflację (tj. ciągły wzrost poziomu cen) niż bezpośrednio wpływać na zatrudnienie, ponieważ na to ostatnie wpływają takie realne czynniki, jak technologia i gusta konsumentów. Co więcej, dane historyczne wskazują na silną dodatnią korelację między inflacją a ilością pieniądza. Chociaż rynki finansowe szybko reagują na zmiany w polityce pieniężnej, zazwyczaj potrzeba miesięcy, a nawet lat, aby taka polityka wpłynęła na zatrudnienie i wzrost gospodarczy, a tym samym osiągnęła długoterminowe cele Fed. Dlatego też Fed musi patrzeć w przyszłość i na bieżąco dostosowywać swoją politykę na podstawie prognozowanych i rzeczywistych danych dotyczących takich zmiennych, jak płace i ceny, inflacja, bezrobocie, wzrost produkcji, handel zagraniczny, stopy procentowe, kursy walut, pieniądz i kredyt, warunki na rynkach obligacji i akcji itd.

REALIZACJA POLITYKI PIENIĘŻNEJ

Od początku lat 80. XX wieku Fed opierał się na stopie funduszy federalnych overnight jako wyznaczniku swojego stanowiska w polityce pieniężnej. Fed dysponuje trzema głównymi narzędziami polityki pieniężnej: Obowiązek utrzymywania rezerwy obowiązkowej. Zgodnie z Ustawą o kontroli monetarnej z 1980 r. wszystkie instytucje depozytowe, w tym banki komercyjne, instytucje oszczędnościowo-pożyczkowe i inne, podlegają tym samym obowiązkom utrzymywania rezerwy obowiązkowej, niezależnie od statusu członka Fed. Od marca 1999 r. podstawowa struktura obowiązku utrzymywania rezerwy obowiązkowej wynosiła 3% dla wszystkich depozytów czekowych do 46,5 mln USD i 10% dla kwot powyżej 46,5 mln USD. Rezerwy nie są wymagane dla depozytów terminowych (dane z Banku Rezerwy Federalnej w Minneapolis, 1999). Obowiązek utrzymywania rezerwy obowiązkowej wpływa na tzw. kreację pieniądza wielokrotnego. Załóżmy na przykład, że wskaźnik obowiązku utrzymywania rezerwy obowiązkowej wynosi 10%. Bank, który otrzyma depozyt w wysokości 100 USD (bank 1), może pożyczyć 90 USD. Bank 1 może następnie wystawić czek na kwotę 90 dolarów pożyczkobiorcy, który wpłaca go do banku 2, który następnie może pożyczyć 81 dolarów. W miarę postępu procesu, ostatecznie będzie to obejmować łącznie 1000 dolarów (100 dolarów + 90 dolarów + 81 dolarów + 72,9 dolarów + . . . = 1000 dolarów) w depozytach. Początkowy depozyt w wysokości 100 dolarów jest zatem mnożony dziesięciokrotnie. Przy niższym (wyższym) współczynniku, zaangażowany mnożnik jest większy (mniejszy) i można utworzyć więcej (mniej) rezerw. Obowiązkowe rezerwy nie są stosowane tak często, jak inne narzędzia polityki (omówiono poniżej). Ponieważ fundusze rosną wielokrotnościowo, trudno jest zarządzać niewielkimi korektami rezerw za pomocą tego narzędzia. Ponadto banki zawsze mają możliwość wejścia na rynek funduszy federalnych w celu uzyskania rezerw, co dodatkowo ogranicza rolę obowiązkowych rezerw. Ostatnia zmiana w wymogach dotyczących rezerw miała miejsce w kwietniu 1992 r. (marzec 1999 r.). Górny poziom rezerwy został wówczas obniżony z 12 do 10 procent. Jednak kwota depozytów, do której stosuje się wymóg 3%, zmienia się stosunkowo częściej. Stopa dyskontowa. Banki mogą zaciągać pożyczki za pośrednictwem "okna dyskontowego" w swoich macierzystych bankach depozytowych (FRB). Najważniejszym kredytem dostępnym w ramach tego okna jest kredyt dostosowawczy, który pomaga instytucjom depozytowym zaspokoić ich krótkoterminowe potrzeby, na przykład w przypadku nieoczekiwanych dużych wypłat depozytów. Oprocentowanie takich pożyczek jest podstawową stopą dyskontową i stanowi przedmiot polityki dyskontowej. Niższa stopa zachęca do większego zadłużania się. Poprzez kreację pieniądza depozyty bankowe rosną, a rezerwy rosną. Podwyżka stopy dyskontowej działa w przeciwnym kierunku. Ponieważ jednak bardziej efektywne jest dostosowywanie rezerw za pomocą operacji otwartego rynku (omówionych poniżej), kwota kredytów udzielanych w ramach okna dyskontowego nie miała znaczenia, stanowiąc jedynie niewielki ułamek całkowitych rezerw. Być może bardziej znaczącą funkcją stopy dyskontowej jest sygnalizowanie stanowiska Fed w sprawie polityki pieniężnej, podobnie jak stopa funduszy federalnych. Zgodnie z prawem, każdy FRB ustala swoją stopę dyskontową co dwa tygodnie, za zgodą Rady Gubernatorów. Jednak stopniowa nacjonalizacja rynku kredytowego na przestrzeni lat doprowadziła do ujednolicenia stopy dyskontowej. Jej korekty były podyktowane cyklicznymi warunkami gospodarczymi, a częstotliwość korekt była zróżnicowana. Na przykład w latach 90. Fed obniżył stopę siedmiokrotnie - z 7% do 3% - podczas recesji od grudnia 1990 r. do lipca 1992 r. Później, od maja 1994 r. do lutego 1995 r., stopa była podwyższana czterokrotnie - z 3% do 5,25% - w celu przeciwdziałania możliwemu przegrzaniu gospodarczemu i inflacji. W styczniu 1996 r. stopa została obniżona do 5% i utrzymywała się na tym poziomie przez kolejne 32 miesiące, podczas których gospodarka USA odnotowała solidny i stały wzrost przy jedynie niewielkiej inflacji. Od października do listopada 1998 r. Fed obniżył stopę dwukrotnie, najpierw do 4,75%, a następnie do 4,5%, przewidując zagrożenie ze strony globalnego kryzysu finansowego, który rozpoczął się w Azji w połowie 1997 r. (dane z "Polityki monetarnej Stanów Zjednoczonych" z 1999 r.). Operacje otwartego rynku Najważniejszym i najbardziej elastycznym narzędziem polityki pieniężnej są operacje otwartego rynku (tj. obrót papierami wartościowymi rządu USA na otwartym rynku). W 1997 r. Fed dokonał zakupów obligacji skarbowych o wartości 3,62 bln USD i sprzedaży obligacji skarbowych o wartości 3,58 bln USD (głównie krótkoterminowych bonów skarbowych). We wrześniu 1998 r. Fed posiadał obligacje skarbowe o wartości 458,13 mld USD, co stanowiło około 8,25% całkowitego zadłużenia federalnego . FOMC kieruje operacjami otwartego rynku (a także doradza w zakresie wymogów rezerwowych i polityki stóp dyskontowych). Codzienne operacje są ustalane i realizowane przez Dział Obrotu Krajowego (Domestic Trading Desk - Desk) w Banku Rezerw Federalnych Stanów Zjednoczonych (FRB) w Nowym Jorku. Od 1980 roku FOMC spotyka się regularnie osiem razy w roku w Waszyngtonie. Na każdym z tych spotkań głosuje nad docelową stopą funduszy federalnych, ustalaną w trakcie posiedzenia, w oparciu o obecną i prognozowaną sytuację gospodarczą. Do następnego posiedzenia Dział będzie zarządzać warunkami rezerwowymi poprzez operacje otwartego rynku, aby utrzymać stopę funduszy federalnych na poziomie zbliżonym do określonego celu. Kupując papiery wartościowe od banku, Fed dokonuje płatności poprzez zwiększenie rezerw banku w Fed. Wówczas na rynku funduszy federalnych dostępne będą większe rezerwy, a stopa funduszy federalnych spadnie. Sprzedając papiery wartościowe bankowi, Fed otrzymuje płatność w postaci rezerw od banku. Podaż rezerw spada, a stopa funduszy federalnych rośnie. Fed stosuje dwa podstawowe podejścia do prowadzenia operacji na otwartym rynku. Gdy niedobór lub nadwyżka rezerw prawdopodobnie będzie się utrzymywać, Fed może dokonać bezpośrednich zakupów lub sprzedaży, wywierając długoterminowy wpływ na podaż rezerw. Jednak wiele wahań rezerw ma charakter tymczasowy. Fed może wówczas przyjąć postawę obronną i angażować się w transakcje, które wywierają jedynie tymczasowy wpływ na poziom rezerw. Umowa kupna (repo) pozwala Fed na zakup papierów wartościowych z zastrzeżeniem, że sprzedający odkupi je w krótkim czasie, czasami z dnia na dzień, a najczęściej w ciągu siedmiu dni. Repo powoduje tymczasowy wzrost rezerw, który znika po upływie terminu. Jeśli Fed chce tymczasowo opróżnić system bankowy z rezerw, może zastosować dopasowaną transakcję sprzedaży i zakupu (repo), w ramach której kupujący zgadza się odsprzedać papiery wartościowe Fedowi, zazwyczaj w czasie krótszym niż siedem dni.

We współczesnym świecie bierzemy pieniądze za pewnik. Zatrzymajmy się jednak na chwilę i wyobraźmy sobie, jak wyglądałoby życie bez pieniędzy. Załóżmy, że chcemy kupić konkretny towar lub usługę, na przykład parę butów. Gdyby nie istniały pieniądze, musielibyśmy się targować z szewcem o wymarzoną parę butów. Barter to proces bezpośredniej wymiany jednego towaru lub usługi na inny. Aby kupić parę butów, musielibyśmy mieć coś, co moglibyśmy wymienić na buty. Gdybyś specjalizował się w uprawie brzoskwiń, musiałbyś dostarczyć do szewca wystarczającą ilość buszli brzoskwiń, aby kupić parę butów. Gdyby szewc chciał twoich brzoskwiń, a ty chciałeś jego butów, istniałaby podwójna zbieżność potrzeb i mogłaby nastąpić wymiana. Ale co, gdyby szewc nie chciał twoich brzoskwiń? W takim przypadku musiałbyś dowiedzieć się, czego chce, na przykład wołowiny. Wtedy musiałbyś wymienić brzoskwinie na wołowinę, a wołowinę na buty. Ale co, jeśli osoba sprzedająca wołowinę nie miałaby ochoty na brzoskwinie, a zamiast tego chciałaby komputer? Wtedy trzeba by było wymienić brzoskwinie na komputer - a do kupienia komputera potrzeba by mnóstwa brzoskwiń. Wtedy trzeba by było wymienić komputer na wołowinę, a wołowinę na buty. Ale co, jeśli…? W pewnym momencie łatwiej byłoby zrobić buty samemu albo po prostu obejść się bez nich.

EWOLUCJA PIENIĄDZA

Pieniądze ewoluowały jako sposób na uniknięcie złożoności i trudności związanych z handlem barterowym. Pieniądz to każdy składnik majątku uznawany przez społeczność ekonomiczną za mający wartość. Historycznie, do takich aktywów zaliczały się między innymi muszle, kamienne dyski (które mogą być nieco trudne do noszenia), złoto i banknoty. Współczesny system monetarny ma swoje korzenie w złocie średniowiecznej Europy. W średniowieczu złoto i złote monety były powszechną walutą. Jednak bogaci odkryli, że noszenie dużych ilości złota jest trudne i stają się celem złodziei. Aby uniknąć noszenia ze sobą złotych monet, ludzie zaczęli deponować je u złotników, którzy często mieli silnie strzeżone skarbce, w których przechowywali swoje cenne zapasy złota. Złotnicy pobierali opłatę za swoje usługi i wystawiali pokwitowania, czyli złote banknoty, na kwotę depozytu. Wymiana tych pokwitowań była znacznie prostsza i bezpieczniejsza niż noszenie ze sobą złotych monet. Ponadto deponenci mogli odebrać swoje złoto na żądanie. W tym czasie złotnicy zdali sobie sprawę, że niewielu ludzi faktycznie chciało odzyskać swoje złote monety, skoro złote banknoty były tak łatwe w wymianie. Dlatego zaczęli pożyczać część zdeponowanego złota pożyczkobiorcom, którzy płacili opłatę zwaną odsetkami. Ci złotnicy byli prekursorami współczesnego systemu bankowości opartego na rezerwach cząstkowych.

FUNKCJE PIENIĘDZY

Niezależnie od tego, jaki składnik aktywów jest uznawany przez społeczność ekonomiczną za pieniądz, zasadniczo pełni on trzy funkcje:

•  Pieniądz jest środkiem wymiany.
•  Pieniądz jest miarą wartości.
•  Pieniądz jest środkiem przechowywania wartości.

Pieniądz jako środek wymiany. Używany jako środek wymiany, pieniądz oznacza, że strony transakcji nie muszą już wymieniać jednego dobra na inne. Ponieważ pieniądz jest akceptowany jako środek wymiany, możesz sprzedać swoje brzoskwinie za pieniądze i kupić pożądane buty za uzyskane pieniądze. Nie musisz już wymieniać brzoskwiń - a jest ich dużo - na komputer, a następnie komputera na wołowinę, a następnie wołowiny na buty. Jako środek wymiany, pieniądz sprzyja specjalizacji i podziałowi pracy, promując efektywność gospodarczą. Pieniądz jest miarą wartości. Jako miara wartości, pieniądz znacznie upraszcza transakcje. Zamiast tego, aby rynki ustalały cenę brzoskwiń w stosunku do komputerów, wołowiny i butów, a także cenę komputerów w stosunku do wołowiny i butów, a także cenę wołowiny w stosunku do butów (tj. łącznie sześć cen za zaledwie cztery towary), rynki muszą jedynie określić cenę każdego z czterech towarów w pieniądzu. Gdybyśmy dodali piąte dobro do naszej prostej gospodarki, dodalibyśmy cztery kolejne ceny do liczby cen towarów dobrych dla dobra, które rynki muszą ustalić. Wraz ze wzrostem liczby towarów w naszej gospodarce, liczba cen towarów dobrych dla dobra szybko by rosła. W gospodarce z dziesięcioma towarami istniałoby czterdzieści pięć cen towarów dobrych dla dobra, ale tylko dziesięć cen pieniężnych. W gospodarce z dwudziestoma towarami istniałoby sto dziewięćdziesiąt cen towarów dobrych dla dobra, ale tylko dwadzieścia cen pieniężnych. Wyobraźmy sobie wszystkie ceny towarów dobrych dla dobra w bardziej realistycznej gospodarce z tysiącami dostępnych towarów i usług. Wykorzystanie pieniądza jako miary wartości zmniejsza liczbę cen ustalanych na rynkach i znacznie obniża koszty gromadzenia informacji cenowych dla uczestników rynku. Zamiast koncentrować się na takich informacjach, uczestnicy rynku mogą skupić swoje wysiłki na wytwarzaniu dobra lub usługi, w której się specjalizują. Pieniądz jako środek przechowywania wartości. Pieniądz może również służyć jako środek przechowywania wartości, ponieważ można go szybko wymienić na pożądane dobra i usługi. Wiele aktywów może służyć jako środek przechowywania wartości, w tym akcje, obligacje i nieruchomości. Jednak z zamianą tych aktywów na pieniądze w celu zakupu pożądanego dobra lub usługi wiążą się koszty transakcyjne. Koszty te mogą obejmować opłaty pieniężne, a także opóźnienia związane z procesem likwidacji. Z kolei pieniądz jest słabym środkiem przechowywania wartości w okresach inflacji, podczas gdy wartość nieruchomości ma tendencję do wzrostu w takich okresach. Zatem korzyści z posiadania pieniądza muszą być zrównoważone ryzykiem związanym z jego posiadaniem.

STRESZCZENIE

Pieniądz upraszcza wymianę towarów i usług oraz sprzyja specjalizacji i podziałowi pracy. Pełni funkcję środka wymiany, miary wartości i środka przechowywania wartości.

Pieniądz to zbiór płynnych aktywów, który jest powszechnie akceptowany jako środek wymiany i spłaty długów. W tej roli służy on oszczędności w wykorzystaniu ograniczonych zasobów przeznaczonych na wymianę, zwiększa zasoby produkcyjne, ułatwia handel, promuje specjalizację i przyczynia się do dobrobytu społeczeństwa (Thornton, 2000). Ta teoretyczna definicja służy dwóm celom: obejmuje nowe formy pieniądza, które mogą powstać w wyniku innowacji finansowych związanych ze zmianami technologicznymi i rozwojem instytucjonalnym. Odróżnia również pieniądz od innych aktywów, podkreślając jego powszechną akceptowalność jako środka wymiany. Chociaż wszystkie aktywa służą jako środek przechowywania bogactwa, tylko nieliczne są akceptowane jako środek płatności za towary i usługi. Chociaż definicja ta jasno obrazuje, czym jest pieniądz, nie precyzuje dokładnie, jakie aktywa powinny być uwzględniane w jego pomiarze. Istnieje kilka aktywów płynnych, takich jak monety, banknoty, depozyty czekowe i czeki podróżne, które wyraźnie działają jako środek wymiany i z pewnością należą do jego pomiaru. Jednak kilka innych aktywów może również służyć jako środek wymiany, ale nie są tak płynne jak gotówka i depozyty czekowe. Na przykład, rachunki depozytowe na rynku pieniężnym posiadają funkcje wypisywania czeków, z pewnymi ograniczeniami, a rachunki oszczędnościowe można przekształcić w środek wymiany przy znikomym koszcie. Nie jest jasne, w jakim stopniu takie aktywa powinny być uwzględniane w pomiarze wartości pieniądza. Alternatywnie, ekonomiści zaproponowali definiowanie i pomiar wartości pieniądza za pomocą podejścia empirycznego. Podejście to podkreśla rolę pieniądza jako celu pośredniego polityki pieniężnej. Jak zauważa Mishkin (1997), skuteczny cel pośredni powinien mieć trzy cechy: musi być mierzalny, podlegać kontroli banku centralnego oraz mieć przewidywalny i stabilny związek z celami ostatecznymi. Zatem aktywa powinny być uwzględniane w pomiarze wartości pieniądza, jeśli spełniają powyższe wymagania. Dane dotyczące tego, które miary wartości pieniądza mają wysoką moc predykcyjną, są niejednoznaczne. Miara, która dobrze prognozuje w jednym okresie, może nie być dobra w innym, a miara, która przewiduje jeden cel, może nie być dobrym predyktorem innych. System Rezerwy Federalnej (Fed) wykorzystał zarówno podejście teoretyczne, jak i empiryczne do konstruowania miar podaży pieniądza w Stanach Zjednoczonych. Rezultatem są cztery miary agregatów monetarnych - M1, M2, M3 i L - skonstruowane za pomocą prostych sum niektórych aktywów płynnych. M1 jest najwęższą miarą, ściśle odpowiadającą teoretycznej definicji pieniądza. Składa się z sześciu aktywów płynnych - monet, banknotów dolarowych, czeków podróżnych, depozytów na żądanie, innych depozytów czekowych oraz rachunków NOW prowadzonych w bankach komercyjnych i instytucjach oszczędnościowo-kredytowych. Aktywa te są ewidentnie pieniądzem, ponieważ są wykorzystywane bezpośrednio jako środek wymiany. Agregat M2 dodaje do M1 dwie grupy aktywów: (1) inne aktywa posiadające cechy wypisywania czeków, takie jak rachunki depozytowe rynku pieniężnego i udziały w funduszach inwestycyjnych rynku pieniężnego, oraz (2) inne aktywa o wysokiej płynności, takie jak depozyty oszczędnościowe, niskonominałowe depozyty terminowe, umowy z przyrzeczeniem odkupu (overnight repourse) i eurodolary. Podobnie, agregat M3 dodaje do M2 nieco mniej płynne aktywa, takie jak wysokonominałowe depozyty terminowe, instytucjonalne fundusze rynku pieniężnego, umowy z przyrzeczeniem odkupu (term repourse) i eurodolary terminowe. Wreszcie, L jest szeroką miarą aktywów o wysokiej płynności. Składa się z M3 oraz kilku wysoce płynnych papierów wartościowych, takich jak obligacje oszczędnościowe, krótkoterminowe papiery wartościowe skarbowe, akcepty bankowe i papiery komercyjne. Potencjalnym problemem związanym z prostą procedurą sumowania, leżącą u podstaw konstrukcji agregatów monetarnych, jest założenie, że wszystkie poszczególne składniki są idealnymi substytutami. Jak zauważają Barnett, Fisher i Serletis (1992), procedura ta jest użyteczna do konstruowania rachunkowych miar bogactwa pieniężnego, ale nie zapewnia wiarygodnych miar usług pieniężnych. Jako rozwiązanie Friedman i Schwartz (1970) zaproponowali ważenie poszczególnych składników według ich stopnia "moneyness", przy czym wagi wahają się od zera do jedności. Inne, bardziej rygorystyczne rozwiązanie zaproponowane przez Barnetta i współpracowników (1992) opiera się na zastosowaniu agregacji i teorii liczb indeksowych. Dowody w tym kierunku badań (Chrystal i McDonald, 1994) sugerują, że te miary agregatu pieniężnego przewyższają tradycyjne miary pod względem wartości predykcyjnych. Wiedza o procesie podaży pieniądza i informacje o jego zachowaniu są ważne z dwóch powiązanych ze sobą powodów. Po pierwsze, zmiany wzrostu podaży pieniądza mogą mieć znaczący wpływ na wyniki gospodarki. Jego krótkoterminowe wahania mogą wpływać na zatrudnienie, produkcję i inne realne zmienne ekonomiczne, podczas gdy długoterminowy trend determinuje przebieg inflacji i innych zmiennych nominalnych. Po drugie, podaż pieniądza stanowi ważny cel pośredni w prowadzeniu polityki pieniężnej. W rezultacie zmiany wzrostu podaży pieniądza mogą być kluczowe dla osiągnięcia wzrostu gospodarczego, stabilności cen i innych celów ekonomicznych. Trzy grupy podmiotów gospodarczych odgrywają istotną rolę w procesie określania podaży pieniądza. Pierwszą i najważniejszą jest Fed, który ustala podaż bazy monetarnej i nakłada pewne ograniczenia na zbiór dopuszczalnych aktywów posiadanych przez banki oraz na podaż ich zobowiązań. Kolejną grupą jest opinia publiczna, która określa optymalną wielkość zasobów walutowych, podaż należności finansowych wobec banków oraz alokację należności między rachunkami transakcyjnymi i nietransakcyjnymi. Ostatnią grupę stanowią banki, które przejmują roszczenia finansowe oferowane przez społeczeństwo, ustalają warunki podaży swoich zobowiązań i alokują swoje aktywa między aktywa generujące dochód a rezerwy, z zastrzeżeniem ograniczeń nałożonych przez Fed. Interakcje między tymi trzema grupami są kształtowane przez warunki rynkowe i wspólnie determinują podaż pieniądza, kredytu bankowego i stóp procentowych (Brunner, 1989). Poziom podaży pieniądza jest iloczynem dwóch składników: mnożnika monetarnego i bazy monetarnej. Baza monetarna to ilość pieniądza produkowanego przez rząd. Składa się ona z gotówki będącej w posiadaniu społeczeństwa oraz całkowitych rezerw banków. Gotówka to suma monet i banknotów dolarowych wszystkich nominałów. Rezerwy to suma gotówki w kasach banków i ich depozytów rezerwowych w Fed. Są to nieoprocentowane składniki aktywów banków, składające się z rezerw obowiązkowych na zobowiązania depozytowe ustanowionych przez Fed oraz dodatkowych rezerw, które banki uznają za niezbędne dla celów płynności. Fed sprawuje ścisłą kontrolę nad bazą monetarną poprzez operacje otwartego rynku i udzielanie kredytów dyskontowych. Operacje otwartego rynku, które są uprawnieniem Fed do obrotu rządowymi papierami wartościowymi, są najważniejszym instrumentem polityki pieniężnej i głównym źródłem zmian bazy monetarnej. Zakup na otwartym rynku powiększa bazę monetarną, podczas gdy sprzedaż na otwartym rynku działa w przeciwnym kierunku. Kontrola Fed nad kredytami dyskontowymi wynika z jego uprawnień do ustalania stopy dyskontowej i ograniczania poziomu kredytów dyskontowych poprzez administrowanie oknem dyskontowym. Mnożnik pieniądza odzwierciedla wspólne zachowanie społeczeństwa, banków i Rezerwy Federalnej (Fed). Decyzje społeczeństwa dotyczące pożądanego poziomu depozytów walutowych i nietransakcyjnych w stosunku do depozytów transakcyjnych to jeden z czynników wpływających na mnożnik. Obawy banków o płynność, a tym samym ich chęć utrzymywania nadwyżek rezerw w stosunku do zobowiązań depozytowych, to kolejny zestaw czynników. Trzeci zestaw czynników stanowi uprawnienie Rezerwy Federalnej do zmiany stóp rezerw obowiązkowych dla depozytów bankowych. Biorąc pod uwagę stosunkowo rzadkie zmiany stóp rezerw obowiązkowych, mnożnik odzwierciedla przede wszystkim zachowanie banków publicznych i prywatnych, a także warunki rynkowe i instytucjonalne. Na przykład decyzja społeczeństwa o zwiększeniu zasobów walutowych w stosunku do depozytów transakcyjnych powoduje przejście ze składnika podaży pieniądza, który podlega wielokrotnej ekspansji, na taki, który jej nie podlega. W związku z tym wielkość mnożnika maleje. Podobnie, decyzja banków o zwiększeniu nadwyżek rezerw w stosunku do depozytów transakcyjnych zmniejsza akcję kredytową, powodując spadek depozytów, mnożnika i podaży pieniądza. Wreszcie, decyzja Fed o podniesieniu stopy rezerw obowiązkowych dla depozytów bankowych prowadzi do niedoboru rezerw w systemie bankowym, zmuszając banki do redukcji kredytów, zobowiązań depozytowych, podaży pieniądza i mnożnika. W latach 1980-1999 agregaty M1 i M2 rosły średniorocznie odpowiednio o 5,5 i 5,7%. Jednak tempo wzrostu nie było stabilne. Wahało się ono między minimum -3,5% a maksimum 16,9% dla M1 oraz między minimum 0,4% a maksimum 11,4% dla M2. Jakie czynniki przyczyniły się do długoterminowego wzrostu i krótkoterminowych wahań podaży pieniądza? W tym samym okresie baza monetarna rosła średniorocznie o 7,5%, głównie dzięki operacjom otwartego rynku. Zatem zmiany bazy monetarnej i operacje otwartego rynku są głównym źródłem długoterminowych wahań podaży pieniądza. Jednakże w krótszych okresach zmiany mnożnika pieniądza mogły również przyczyniać się do wahań podaży pieniądza.

Północnoamerykański System Klasyfikacji Przemysłu (NAICS) grupuje przedsiębiorstwa w branże według ich głównej działalności gospodarczej. Ułatwia on gromadzenie, obliczanie, prezentację i analizę danych statystycznych według branż. Stany Zjednoczone, Kanada i Meksyk opracowały ten system, aby zapewnić porównywalne statystyki między krajami Północnoamerykańskiego Układu Wolnego Handlu (NAICS). Agencje statystyczne w tych krajach wykorzystują NAICS do tworzenia informacji o nakładach i efektach, wydajności, wynikach przemysłowych, jednostkowych kosztach pracy i zatrudnieniu, według branż. Zarówno rząd, jak i przedsiębiorstwa wykorzystują te informacje do zrozumienia branż i gospodarki. NAICS opiera się na zorientowanych na produkcję ramach koncepcyjnych. Grupuje przedsiębiorstwa według podobieństwa procesów wykorzystywanych do wytwarzania usług lub towarów. Te oparte na podaży ramy określają różnice w technologiach produkcji. W tym systemie branża nie jest wyłącznie grupą produktów lub usług.

WSTĘP

NAICS zastąpił w Stanach Zjednoczonych Standardową Klasyfikację Przemysłu (SIC). Opracowany w latach 30. XX wieku system klasyfikacji ekonomicznej (SIC) był okresowo rewidowany, aby odzwierciedlać zmiany gospodarcze do 1987 roku. SIC spotykał się z coraz większą krytyką, ponieważ gwałtowne zmiany dotknęły zarówno gospodarkę USA, jak i światową. NAICS reaguje na te zmiany, opracowując klasyfikacje zorientowane na produkcję dla nowych branż, branż zaawansowanych technologii i ogólnie branż usługowych. W 1992 roku Biuro Zarządzania i Budżetu (OMB), będące jednostką wykonawczą Prezydenta, powołało Komitet Polityki Klasyfikacji Ekonomicznej (ECPC). ECPC został powołany do zapewnienia "świeżej karty" analizy klasyfikacji ekonomicznych do celów statystycznych. ECPC ostatecznie połączył się z meksykańskim Instituto Nacional de Estadistica, Geografia e Informatica (INEGI) i Statistics Canada, aby opracować NAICS. Te trzy kraje ponownie połączą siły, aby aktualizować kody NAICS w regularnym pięcioletnim cyklu, w przeciwieństwie do sporadycznych rewizji kodów SIC. Wszystkie agencje federalne przyjęły NAICS w Stanach Zjednoczonych do celów statystycznych. W Stanach Zjednoczonych i Kanadzie NAICS rozpoczyna wdrażanie od roku referencyjnego 1997, a w Meksyku od roku 1998. Amerykańskie Biuro Spisów Ludności wykorzystało NAICS do przygotowania Spisu Ekonomicznego z 1997 roku, który będzie dostępny w 1999 roku. Wdrażanie NAICS w całym rządzie Stanów Zjednoczonych będzie kontynuowane co najmniej do 2004 roku.

STRUKTURA NAICS

NAICS używa sześciocyfrowego kodu do identyfikacji poszczególnych branż, w przeciwieństwie do czterocyfrowego kodu SIC. Struktura NAICS jest hierarchiczna. Pierwsze dwie cyfry każdego kodu oznaczają sektor. Trzecia, czwarta, piąta i szósta cyfra oznaczają odpowiednio podsektor, grupę branżową, branżę NAICS i branżę krajową. W NAICS - Stany Zjednoczone, 1997 znajdują się kody dla 1170 branż w USA. NAICS klasyfikuje sektory w pierwszej kolejności. Podręcznik NAICS - Stany Zjednoczone, 1997 przedstawia dwadzieścia sektorów, ich dwucyfrowe kody oraz wyróżniające je rodzaje działalności, w następujący sposób:

11 Rolnictwo, leśnictwo, rybołówstwo i łowiectwo - Działalność tego sektora obejmuje uprawę roślin, hodowlę zwierząt, pozyskiwanie drewna oraz połów ryb i innych zwierząt z gospodarstw rolnych, rancz lub naturalnego środowiska zwierząt.
21 Górnictwo - Działalność tego sektora obejmuje wydobywanie naturalnie występujących minerałów stałych, takich jak węgiel i ruda; minerałów ciekłych, takich jak ropa naftowa; oraz gazów, takich jak gaz ziemny; oraz wzbogacanie (np. kruszenie, przesiewanie, płukanie i flotacja) i inne czynności przygotowawcze na terenie kopalni lub w ramach działalności górniczej.
22 Usługi komunalne - Działalność tego sektora obejmuje wytwarzanie, przesyłanie i/lub dystrybucję energii elektrycznej, gazu, pary wodnej i wody oraz usuwanie ścieków za pomocą stałej infrastruktury linii, magistrali i rurociągów.
23 Budownictwo - Działalność tego sektora obejmuje wznoszenie budynków i innych konstrukcji (w tym rozbudowę); ciężkie prace budowlane inne niż budynki; przebudowę, rekonstrukcję, instalację, konserwację i naprawy.
31-33 Produkcja - Działalność tego sektora obejmuje mechaniczną, fizyczną lub chemiczną obróbkę materiałów, substancji lub komponentów.
41-43 Handel hurtowy - Działalność tego sektora obejmuje sprzedaż lub pośrednictwo w zakupie lub sprzedaży towarów przeznaczonych do odsprzedaży, dóbr kapitałowych lub trwałych dóbr niekonsumpcyjnych oraz surowców, materiałów i materiałów wykorzystywanych w produkcji, a także świadczenie usług towarzyszących sprzedaży tych towarów.
44-46 Handel detaliczny - Działalność tego sektora obejmuje detaliczną sprzedaż towarów, zazwyczaj w małych ilościach, ogółowi społeczeństwa oraz świadczenie usług towarzyszących sprzedaży tych towarów.
48-49 Transport i magazynowanie - Działalność tego sektora obejmuje zapewnianie transportu pasażerów i ładunków, magazynowanie i składowanie towarów, transport krajoznawczy i krajoznawczy oraz wspieranie tych działań.
51 Informacja - Działalność tego sektora obejmuje dystrybucję informacji i produktów kulturalnych, zapewnianie środków do przesyłania lub dystrybucji tych produktów w postaci danych lub komunikacji oraz przetwarzanie danych. 52 Finanse i ubezpieczenia - Działalność tego sektora obejmuje tworzenie, likwidację lub zmianę własności aktywów finansowych (transakcje finansowe) i/lub ułatwianie transakcji finansowych.
53 Nieruchomości oraz wynajem i dzierżawa - Działalność tego sektora obejmuje wynajem, dzierżawę lub inne formy udostępniania aktywów materialnych lub niematerialnych (z wyjątkiem utworów chronionych prawem autorskim) oraz świadczenie powiązanych usług.
54 Usługi profesjonalne, naukowe i techniczne - Działalność tego sektora obejmuje świadczenie usług profesjonalnych, naukowych i technicznych na rzecz innych organizacji.
55 Zarządzanie firmami i przedsiębiorstwami - Działalność tego sektora obejmuje posiadanie papierów wartościowych firm i przedsiębiorstw w celu uzyskania udziałów kontrolnych lub wpływania na ich decyzje zarządcze, lub administrowanie, nadzorowanie i zarządzanie innymi jednostkami tej samej firmy lub przedsiębiorstwa oraz podejmowanie strategicznego lub organizacyjnego planowania i podejmowania decyzji w firmie lub przedsiębiorstwie.
56 Usługi administracyjne i pomocnicze oraz gospodarka odpadami i rekultywacja - Działalność tego sektora obejmuje wykonywanie rutynowych czynności wspierających codzienne funkcjonowanie innych organizacji.
61 Usługi edukacyjne - Działalność tego sektora obejmuje nauczanie i szkolenia w szerokim zakresie przedmiotów.
62 Opieka zdrowotna i pomoc społeczna - Działalność tego sektora obejmuje świadczenie opieki zdrowotnej i pomocy społecznej dla osób fizycznych.
71 Sztuka, rozrywka i rekreacja - Działalność tego sektora obejmuje świadczenie usług w celu zaspokojenia zróżnicowanych zainteresowań kulturalnych, rozrywkowych i rekreacyjnych swoich klientów.
72 Zakwaterowanie i usługi gastronomiczne - Działalność tego sektora obejmuje zapewnianie klientom zakwaterowania i/lub przygotowywanie posiłków, przekąsek i napojów do natychmiastowego spożycia.
81 Inne usługi (z wyjątkiem administracji publicznej) - Działalność tego sektora obejmuje świadczenie usług niewymienionych gdzie indziej, w tym napraw, działalności religijnej, przyznawania grantów, działalności rzeczniczej, prania, opieki osobistej, opieki pośmiertnej i innych usług osobistych.
91-93 Administracja publiczna - Działalność tego sektora obejmuje administrowanie, zarządzanie i nadzór nad programami publicznymi prowadzonymi przez władze federalne, stanowe i lokalne.

PRZYKŁAD

Kod NAICS 711211 identyfikuje branżę Drużyny i Kluby Sportowe w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. Należy do:

Sektora 71 - Sztuka, rozrywka i rekreacja
Podsektora 711 - Sztuki widowiskowe, sporty widowiskowe i pokrewne branże
Grupy branżowej 7112 - Sporty widowiskowe
Branży NAICS 71121 - Sporty widowiskowe
Branży krajowej 711211 - Drużyny i Kluby Sportowe
Podręcznik NAICS - Stany Zjednoczone z 1997 r. zawiera szczegółowy opis branży Drużyny i Kluby Sportowe. Obejmuje ona profesjonalne lub półprofesjonalne drużyny lub kluby sportowe, które uczestniczą w wydarzeniach sportowych na żywo (np. meczach piłki nożnej, baseballu i piłki nożnej) dla płatnej publiczności. Te instytucje mogą, ale nie muszą, posiadać własne stadiony, areny lub inne obiekty do prezentacji wydarzeń sportowych. Stany Zjednoczone, Kanada i Meksyk gromadzą podobne dane dla branży NAICS 71121, Sporty widowiskowe. Stany Zjednoczone i Kanada gromadzą bardziej szczegółowe dane na sześciocyfrowym poziomie krajowym dla drużyn i klubów sportowych. Stany Zjednoczone gromadzą dane dla dwóch dodatkowych branż krajowych w ramach branży NAICS: Sporty widowiskowe: Tory wyścigowe (kod 711212) i Inne sporty widowiskowe (kod 711219).

PRZYPISYWANIE KODÓW NAICS

NAICS to system klasyfikacji przedsiębiorstw. NAICS - Stany Zjednoczone, 1997 definiuje przedsiębiorstwo jako "najmniejszą jednostkę operacyjną, dla której ewidencja dostarcza informacji o kosztach zasobów - materiałów, pracy i kapitału - zaangażowanych w produkcję jednostek produkcji" (EOP 1998, s. 16). W Stanach Zjednoczonych przedsiębiorstwo to zazwyczaj pojedyncza lokalizacja fizyczna wykorzystująca odrębny proces produkcji towarów lub usług. Przedsiębiorstwo (firma) może składać się z więcej niż jednego przedsiębiorstwa. Każdemu przedsiębiorstwu w ramach przedsiębiorstwa przypisany jest kod NAICS. Agencje statystyczne, takie jak Biuro Spisów Ludności i Biuro Statystyki Pracy, przypisują kody NAICS na podstawie przekazanych im informacji.

PORÓWNYWALNOŚĆ MIĘDZYNARODOWA

Porównywalne dane dla Stanów Zjednoczonych, Kanady i Meksyku są zazwyczaj dostępne na poziomie pięciocyfrowej branży NAICS. Szósta cyfra kodu NAICS służy do definiowania branż krajowych, które różnią się między tymi trzema krajami ze względu na różnice w strukturach ekonomicznych i organizacyjnych. Wiele innych krajów gromadzi dane za pomocą systemu Międzynarodowej Standardowej Klasyfikacji Działalności (ISIC) ustanowionego przez Organizację Narodów Zjednoczonych (ONZ) w 1948 roku. Komisja Statystyczna ONZ zrewidowała strukturę i kody ISIC w latach 1958, 1968 i 1989. Podobnie jak NAICS, ISIC klasyfikuje przede wszystkim przedsiębiorstwa (a nie przedsiębiorstwa i firmy). Kryteria stosowane do klasyfikacji działów i grup ISIC to: (1) rodzaj wytwarzanych dóbr i usług; (2) wykorzystanie wytwarzanych dóbr i usług; oraz (3) nakłady, proces i technologia produkcji. Trzecim kryterium klasyfikacyjnym ISIC jest podstawa koncepcyjna NAICS. W związku z tym NAICS jest bliżej powiązany z ISIC niż system SIC z 1987 roku. Statystyki sporządzane w ramach NAICS są porównywalne ze statystykami sporządzanymi zgodnie z ISIC, rewizja 3, dla około sześćdziesięciu grup wysokiego szczebla.

Patent to udzielenie prawa własności do wynalazku przez Urząd Patentowy Stanów Zjednoczonych wynalazcy. Patent jest przyznawany na okres dwudziestu lat, począwszy od daty złożenia patentu w Stanach Zjednoczonych, a patenty amerykańskie obowiązują wyłącznie w Stanach Zjednoczonych, na ich terytoriach i w ich posiadłościach. Przepisy ustawy dają wynalazcy prawo do wykluczenia innych osób z wytwarzania, użytkowania, oferowania do sprzedaży lub sprzedaży wynalazku w Stanach Zjednoczonych lub importowania wynalazku do Stanów Zjednoczonych. W ten sposób wynalazca ma zagwarantowane prawo do wykluczenia innych osób z wytwarzania, użytkowania, oferowania do sprzedaży, sprzedaży lub importowania wynalazku. Konstytucja Stanów Zjednoczonych przyznaje Kongresowi uprawnienia do stanowienia przepisów dotyczących patentów w Artykule I, Sekcji 8, który stanowi, że "Kongres ma prawo… wspierać postęp nauki i sztuk użytkowych, zapewniając na ograniczony czas autorom i wynalazcom wyłączne prawo do ich dzieł i odkryć". Na mocy tych uprawnień Kongres od czasu do czasu uchwalał różne przepisy dotyczące patentów. Pierwsza ustawa patentowa została uchwalona w 1790 roku; obecnie obowiązująca ustawa jest ogólną nowelizacją, która została uchwalona 19 lipca 1952 roku, weszła w życie 1 stycznia 1953 roku i jest skodyfikowana w Tytule 35 Kodeksu Stanów Zjednoczonych. Ustawa patentowa określa przedmiot, na który można uzyskać patent, oraz warunki patentowalności. Ustawa ustanowiła Urząd Patentowy Stanów Zjednoczonych, który zarządza prawem dotyczącym udzielania patentów, i zawiera szereg innych przepisów dotyczących patentów. W rozumieniu ustawy, osoba, która "wynalazła lub odkryła jakikolwiek nowy i użyteczny proces, maszynę, wyrób lub skład materii, lub jakiekolwiek nowe i użyteczne udoskonalenie, może uzyskać patent", z zastrzeżeniem warunków i wymogów prawa. Termin "proces", zgodnie z definicją prawną, oznacza proces, czynność lub metodę i obejmuje przede wszystkim procesy przemysłowe lub techniczne. Termin "maszyna", użyty w ustawie, nie wymaga wyjaśnienia; termin "wytwarzanie" odnosi się do wyrobów, które są wytwarzane i obejmuje wszystkie wyroby wytwarzane. Termin "skład materii" odnosi się do kompozycji chemicznych, które mogą obejmować mieszaniny składników, a także nowe związki chemiczne. Te klasy przedmiotów, łącznie, obejmują praktycznie wszystko, co jest wytwarzane przez ludzi, oraz procesy ich wytwarzania. W związku z tym ustawa o energii atomowej z 1954 r. wyklucza patentowanie wynalazków użytecznych wyłącznie w wykorzystaniu specjalnego materiału jądrowego lub energii atomowej do produkcji broni atomowej. Prawo patentowe dodatkowo precyzuje, że przedmiot musi być użyteczny. Termin "użyteczny" w tym kontekście odnosi się do warunku, że przedmiot ma użyteczne przeznaczenie i jest sprawny. Oznacza to, że maszyna, która nie będzie działać zgodnie z przeznaczeniem, nie będzie uznana za użyteczną; w związku z tym wynalazca nie otrzyma patentu. Ostatnie interpretacje ustawy przez sądy określiły granice dziedziny, która może zostać opatentowana. Sądy orzekły zatem, że prawa natury, zjawiska fizyczne i abstrakcyjne idee nie stanowią przedmiotu podlegającego patentowaniu. Patent może zostać udzielony wyłącznie na stworzenie nowej maszyny, produkcję itd. - a nie na sam pomysł lub sugestię dotyczącą nowej maszyny. Pełny opis konkretnej maszyny lub innego przedmiotu, dla którego ubiega się o patent, musi zostać złożony w Urzędzie Patentowym Stanów Zjednoczonych. Urząd Patentowy Stanów Zjednoczonych administruje przepisami patentowymi w zakresie udzielania patentów na wynalazki i wykonuje inne obowiązki związane z patentami. Egzaminatorzy urzędu weryfikują zgłoszenia patentowe, aby ustalić, czy wnioskodawcy są uprawnieni do uzyskania patentów na mocy prawa. Jeśli wynalazca posiada odpowiednie uprawnienia, Urząd Patentowy zatwierdza i wydaje patent. Ponadto Urząd Patentowy publikuje nie tylko listę wydanych patentów, ale także inne informacje dotyczące patentów, a także rejestry cesji patentów. Urząd Patentowy Stanów Zjednoczonych nie ma jurysdykcji w kwestiach naruszeń i egzekwowania patentów. Głównym celem Urzędu Patentowego Stanów Zjednoczonych jako agencji Departamentu Handlu Stanów Zjednoczonych jest udzielanie patentów na ochronę wynalazków oraz rejestracja znaków towarowych. Ponadto Urząd Patentowy doradza Departamentowi Handlu i innym agencjom rządowym w zakresie własności intelektualnej - patentów, znaków towarowych itp. - a także pomaga wynalazcom i przedsiębiorstwom w sprawach dotyczących ich wynalazków i produktów korporacyjnych. Zasadniczo Urząd Patentowy Stanów Zjednoczonych wspiera rozwój naukowy i techniczny kraju.

Najlepszą inwestycją, jaką może poczynić człowiek, jest inwestycja w siebie. Pod względem finansowym musi on posiadać pewną wiedzę o swoich sprawach, ponieważ nie może powierzyć wszystkiego doradcy finansowemu lub brokerowi i oczekiwać, że to on zajmie się wszystkim. Jeśli poświęci czas na zgłębienie wiedzy o finansach, otrzyma sowitą nagrodę - korzyści płynące ze zrozumienia, że w dłuższej perspektywie poprawi to jego sytuację finansową.

JAK ROZPOCZĄĆ PLAN FINANSOWY?

Pierwszym krokiem, jaki należy podjąć, tworząc plan finansowy, jest określenie osobistych i rodzinnych celów finansowych. Cele opierają się na tym, co jest dla danej osoby najważniejsze. Cele krótkoterminowe (do roku) to rzeczy, których pragniemy w najbliższym czasie (sprzęt AGD, wakacje za granicą), natomiast cele długoterminowe określają, czego chcemy w przyszłości (dom, edukacja dla dzieci, wystarczająca emerytura). Weź pod uwagę te cele krótkoterminowe i długoterminowe i ustal priorytety, upewniając się, że fundusz awaryjny jest na pierwszym miejscu. Następnie oszacuj koszt każdego celu i ustal datę jego osiągnięcia. Zmieniający się cykl życia wpływa na planowanie finansowe. Cele danej osoby muszą być aktualizowane w miarę zmieniających się potrzeb i okoliczności. W młodym wieku dorosłego, krótkoterminowe cele mogą obejmować odpowiednie ubezpieczenie, uzyskanie dobrej historii kredytowej i rozpoczęcie działalności. W średnim wieku cele przesuwają się z bieżących wydatków osobistych na edukację dzieci i planowanie emerytury. W późniejszych latach podróże mogą stać się głównym celem. Wiek jest kluczowym czynnikiem przy planowaniu przyszłości. Oto kilka wskazówek, które można wykorzystać w zależności od obecnego wieku:

Wiek od 20 do 40 lat: W młodości głównym celem powinno być pomnażanie zasobów finansowych; dopuszczalny jest stosunkowo wysoki poziom ryzyka. Sugestia: Inwestuj w zdywersyfikowany portfel akcji zwykłych lub w fundusz inwestycyjny zarządzany pod kątem wzrostu aktywów, a nie dochodu. Spekulacja (nieruchomościami, monetami, metalami itp.) jest akceptowalna.
Wiek od 40 do 60 lat: Akcje są nadal atrakcyjnym wyborem, ale teraz potrzebne jest bardziej zrównoważone podejście. Zacznij inwestować w instrumenty o stałym oprocentowaniu (obligacje) i rozważ obligacje zwolnione z podatku (obligacje komunalne). Wiek 60 lat i więcej: W tym wieku większość środków inwestora powinna być inwestowana w inwestycje generujące dochód, aby zapewnić bezpieczeństwo i maksymalne bieżące oprocentowanie.

Istnieje pewna zasada, która może mieć tu zastosowanie. Opiera się ona na założeniu, że procentowy udział obligacji w portfelu powinien odpowiadać wiekowi danej osoby, a pozostała część powinna być inwestowana w akcje. Na przykład, w wieku 40 lat inwestor trzymałby 40% w obligacjach i 60% w akcjach. W wieku 60 lat odpowiednia byłaby odwrotna sytuacja: 60% w obligacjach i 40% w akcjach. Oczywiście, jest to bardzo ogólna koncepcja, która może nie być odpowiednia dla każdego. Planując inwestycje w swoim przedziale wiekowym, należy wziąć pod uwagę następujące kwestie:

1. Bezpieczeństwo kapitału: Odnosi się to do zachowania pierwotnego kapitału. Bony skarbowe są gwarantowane przez rząd, podczas gdy akcje podlegają dużym wahaniom.
2. Zwrot: Oznacza to pieniądze, które dana osoba zarabia na inwestycji (odsetki, dywidendy, zysk).
3. Płynność: Dotyczy łatwości zamiany inwestycji na gotówkę.
4. Wygoda: Odnosi się to do czasu i energii, jaką dana osoba jest skłonna poświęcić na swoją inwestycję.
5. Status podatkowy: W zależności od progu podatkowego, każda inwestycja będzie miała duży wpływ na jej sytuację osobistą. Obligacje komunalne są zwolnione z podatku, natomiast certyfikaty depozytowe (CD) podlegają pełnemu opodatkowaniu.
6. Indywidualna sytuacja osobista: Do tej kategorii zalicza się wiek, dochody, stan zdrowia, sytuację osobistą i zdolność do tolerowania ryzyka.

JAK NALEŻY RADZIĆ SOBIE Z RYZYKIEM FINANSOWYM, PLANUJĄC NA PRZYSZŁOŚĆ?

Najważniejszym czynnikiem przy wyborze najlepszych inwestycji dla danej osoby jest poziom ryzyka, na jakie można sobie pozwolić. Dlatego pierwszym krokiem w formułowaniu planu inwestycyjnego jest dokładna samoocena. Ile pieniędzy dana osoba ma do zainwestowania? Jak duże będą jej potrzeby finansowe w dającej się przewidzieć przyszłości? Jaką część swojego kapitału może realnie zaryzykować utratę i jaki poziom ryzyka jest w stanie wytrzymać psychicznie on i jego rodzina? Każdy z tych czynników będzie miał wpływ na poziom ryzyka, jaki dana osoba jest w stanie tolerować w swoich decyzjach inwestycyjnych. Kompromis jest prosty: aby uzyskać większe korzyści, trzeba podejmować większe ryzyko. Można osiągnąć równowagę, inwestując w sposób piramidalny: zaczynając od konserwatywnych (bezpiecznych) inwestycji u podstaw (obligacje skarbowe, ubezpieczone rynki pieniężne, lokaty terminowe), a następnie stopniowo je budując, akceptując coraz większe ryzyko na każdym kroku. Na samym szczycie możesz mieć inwestycje wysokiego ryzyka (np. monety, złoto, nieruchomości), ale ze względu na piramidę, inwestycje te będą niewielkie w porównaniu z resztą posiadanych aktywów. Ponadto, aby zminimalizować straty, należy posiadać co najmniej dwa różne rodzaje inwestycji, które przynoszą różne wyniki w danym okresie. Na przykład, gdy stopy procentowe są niskie, akcje zazwyczaj zyskują, podczas gdy rynki pieniężne radzą sobie słabo. Dywersyfikuj! Każdy inwestor musi znaleźć komfortową równowagę między bezpieczeństwem a ryzykiem. To jedna z podstawowych zasad planowania finansowego. Paradoksalnie, celem jest życie w komforcie, ale kluczem jest unikanie "zbytniego komfortu". Inwestorzy nie chcą przegapić zyskownych okazji. Oto kilka wskazówek dotyczących zarządzania ryzykiem, które powinny zapewnić inwestorowi większy "komfort" - w obu znaczeniach tego słowa.

1. Nie inwestuj w instrumenty, na których możesz stracić więcej, niż potencjalnie zyskać. Czynnik ten jest czasami określany jako równowaga między ryzykiem a zyskiem.
2. Dywersyfikuj swoje aktywa. Rozłóż środki inwestycyjne na różne instrumenty, minimalizując w ten sposób potencjalne ryzyko.
3. Jeśli inwestycje nie przynoszą oczekiwanych rezultatów (okres ich utrzymania zależy od Twoich celów), sprzedaj je. "Ograniczanie strat" to jedyny pewny sposób, aby zapobiec przekształcaniu się drobnych niepowodzeń w finansowe koszmary. Praktyczną zasadą jest sprzedaż, gdy wartość spadnie o 10% w stosunku do pierwotnego kosztu.
4. Ustanów zlecenie "stop". Większość inwestorów na małym rynku nie słyszała o "zleceniu stop", a mimo to może ono automatycznie "ograniczyć straty". Kiedy inwestor kupuje akcje, wydaje swojemu brokerowi polecenie sprzedaży tych akcji, jeśli ich cena spadnie, powiedzmy, o 10% w stosunku do pierwotnej ceny zakupu. W momencie osiągnięcia ustalonego poziomu, akcje zostaną sprzedane.
5. Nie lekceważ całkowicie ryzyka. Korzyści mogą uzasadniać "podjęcie ryzyka". Pamiętaj o żółwiu. Robi postępy tylko wtedy, gdy wystawia szyję.

JAK KOMPUTERY MOGĄ POMÓC W PLANOWANIU FINANSOWYM?

Planowanie finansowe i komputery idealnie się uzupełniają. Osoba wprowadza informacje, a komputer przetwarza liczby, tworzy prognozy i pomaga jej utrzymać kontrolę. Istnieją programy komputerowe przeznaczone do osobistego planowania finansowego i inwestowania. Programy te mogą pomóc w opracowaniu budżetu domowego, monitorowaniu wydatków w wielu kategoriach, prowadzeniu skrupulatnej dokumentacji i planowaniu przyszłości. Niektóre programy tworzą roczne prognozy dochodów, wydatków i świadczeń emerytalnych od teraz do 125 roku życia, a praktycznie wszystkie importują odpowiednie dane do oprogramowania do rozliczeń podatkowych. Niezależnie od tego, czy osoba sporządza zeznania podatkowe samodzielnie, czy zleca ich wykonanie profesjonaliście, posiadanie dobrej dokumentacji to prawdziwa korzyść, gdy zbliża się termin 15 kwietnia. Jeśli dane wizualne okażą się przydatne, programy te zachwycą Cię, generując arkusze kalkulacyjne, wykresy i diagramy. Większość programów umożliwia nawet drukowanie czeków. Programy komputerowe szczególnie ułatwiają śledzenie inwestycji. Można wprowadzić dowolną liczbę kont i portfeli, w tym akcje, fundusze inwestycyjne, obligacje, indywidualne konta emerytalne (IRA) itd. Dzięki połączeniu z internetem programy te pozwalają inwestorowi obliczyć swoją aktualną wartość netto jednym dotknięciem klawisza.

JAK WYBRAĆ PLANISTY FINANSOWEGO?

Po opracowaniu ogólnego planu, osoba może chcieć "zrobić to sama" lub skorzystać z pomocy doradcy finansowego, który podziela jej wartości i cele. Doradcy finansowi otrzymują wynagrodzenie za swoją pracę na jeden z trzech sposobów: wyłącznie honorarium, wyłącznie prowizja lub honorarium plus prowizja. Jak szybko odkryją inwestorzy, nie wszyscy doradcy finansowi pobierają takie same opłaty. Pomyśl o tym, jak wybierasz lekarza, szkołę dla swoich dzieci, dom dla swojej rodziny. Mając na uwadze przyszłą jakość życia, zrezygnuj z "okazji" i wybierz najlepiej wykwalifikowaną osobę - taką, której osobisty styl będzie z nią zgodny. To, co dzieje się z pieniędzmi w życiu człowieka, jest tak samo intymne jak seks - i tak samo ważne dla jego dobrego samopoczucia. Wybierz więc doradcę, któremu możesz zaufać i polubić. Rozważając zatrudnienie kogoś jako doradcy finansowego, należy zapytać o jego wykształcenie, stopnie naukowe, certyfikaty i specjalizacje, jeśli takie istnieją. Istnieje jednak wiele rodzajów ekspertów, z których każdy oferuje inne usługi i stawki. W niektórych przypadkach dana osoba może posiadać więcej niż jeden tytuł. Poniższa lista przedstawia najczęściej spotykane tytuły:

Akredytowany Planista Majątkowy (AEP): Tytuł przyznawany przez Krajowe Stowarzyszenie Planistów Majątkowych (National Association of Estate Planners) specjalistom, którzy zdali egzamin i spełnili wymagania edukacyjne.
Chartered Financial Analyst (CFA): Tytuł przyznawany przez Stowarzyszenie Zarządzania Inwestycjami i Badań (Association for Investment Management and Research) analitykom papierów wartościowych, zarządzającym funduszami i doradcom inwestycyjnym, którzy ukończą kurs i zdadzą egzamin.
Certified Financial Planner (CFP): Licencjonowany i certyfikowany przez Radę ds. Planistów Finansowych (Certified Financial Planner Board) po spełnieniu wymagań edukacyjnych, egzaminacyjnych i dotyczących doświadczenia.
Chartered Life Underwriter (CLU): Tytuł przyznawany również przez American College specjalistom z branży ubezpieczeniowej i finansowej.
Biegły rewident (CPA): Licencjonowany przez państwo po ukończeniu kursów edukacyjnych i zdaniu jednolitego egzaminu państwowego przeprowadzanego przez Amerykański Instytut Biegłych Rewidentów (American Institute of Certified Public Accountants).
Zarejestrowany doradca inwestycyjny (RIA): Oznacza rejestrację w Komisji Papierów Wartościowych i Giełd (SEC); egzamin nie jest wymagany. (Maklerzy papierów wartościowych są zwolnieni z rejestracji jako doradcy inwestycyjni (RIA), ponieważ podlegają regulacjom Krajowego Stowarzyszenia Dealerów Papierów Wartościowych [NASD]. Muszą zdać egzamin NASD).
Zarejestrowany konsultant finansowy (RFC): Nadawany przez Międzynarodowe Stowarzyszenie Zarejestrowanych Konsultantów Finansowych (International Association of Registered Financial Consultants) specjalistom, którzy spełniają wymagania dotyczące wykształcenia i doświadczenia oraz uzyskali licencję na obrót papierami wartościowymi lub ubezpieczeniami albo certyfikat, taki jak CPA.

Kiedy ktoś zdecyduje się na wybór doradcy finansowego, powinien odwiedzić kilku z nich i zapytać o to, jak pod ich kierownictwem wypadły inwestycje innych klientów, a także starannie ocenić, jak dobrze doradcy zdołali osiągnąć zamierzone cele. Najważniejsze jest jednak, aby zadał sobie pytanie, czy czułby się komfortowo, gdyby ta osoba zajmowała się jego sprawami finansowymi. Inwestor ma obowiązek czytać (gazety, czasopisma, raporty roczne), uczyć się (seminaria, kursy), pytać (brokerów, doradców finansowych) i upewnić się, że potrafi zastosować zdobytą wiedzę, aby gdy nadarzy się okazja, nie szukał na podwórku czterolistnej koniczyny. I o to właśnie chodzi. Trzeba działać już teraz, aby zbudować stabilną przyszłość finansową dla siebie i swojej rodziny. Pamiętaj, że kwiaty jutra tkwią w nasionach dnia dzisiejszego. Informacje zawarte w tej encyklopedii mogą być pierwszym kamieniem węgielnym w budowaniu bezpiecznej i komfortowej przyszłości finansowej, którą tylko czytelnik może zainicjować. Jest takie powiedzenie, które podsumowuje planowanie finansowe w dziesięciu słowach: Jeśli ma się udać, to zależy ode mnie.

Prywatność i bezpieczeństwo osobiste to fundamentalne zasady naszego społeczeństwa. Jednak ile tak naprawdę prywatności posiadamy? I jak bezpieczne są informacje, które uważamy za prywatne? Integracja komputerów z niemal każdym aspektem naszego życia znacząco wpłynęła na naszą prywatność i bezpieczeństwo osobiste. Bazy danych w całym kraju gromadzą niewielkie fragmenty danych o nas za każdym razem, gdy korzystamy z kart kredytowych, wykonujemy połączenie telefoniczne, wysyłamy lub odbieramy e-maile. Ponadto dokumentacja medyczna, ubezpieczeniowa, ubezpieczenia społecznego itd. są przechowywane w plikach komputerowych. Ta technologia komputerowa ułatwia gromadzenie, łączenie i rozpowszechnianie dokumentacji i danych. Dlatego ważne jest, aby rozważyć wpływ komputeryzacji na prywatność jednostek, bezpieczeństwo korporacyjne i przepisy prawne.

PRYWATNOŚĆ INDYWIDUALNA

Książka Jeffreya Rothfedera z 1992 roku pt. "Prywatność na sprzedaż" (Privacy for Sale) ilustruje, jak komputery zmieniły nasze życie. Dziś większość z nas jest bardziej zależna od technologii, niż nam się wydaje. Chociaż nie każdy posiada telefon komórkowy, pager globalny lub palmtop (PDA), większość osób posiada karty kredytowe, karty bankowe i numery ubezpieczenia społecznego. Jednak stosy plików, które gromadzimy, płacąc za obiad kartą kredytową, wypłacając gotówkę z bankomatu (ATM) i używając numeru ubezpieczenia społecznego jako identyfikatora przy realizacji czeku, to tylko wierzchołek góry lodowej. Dokumentacja medyczna, bazy danych aptek i akta pracownicze dają milionom ludzi możliwość zajrzenia do naszego życia. Przed erą komputeryzacji większość tych informacji była przechowywana w ciemnych, zatęchłych szafkach, nigdy nie ujrzanych przez światło dzienne bez pewnego wysiłku fizycznego. Jednak dziś informacje te są przechowywane elektronicznie w bazach danych, które są połączone za pomocą szerokiej gamy sieci. Twoja prywatność - lub jej brak - może być na wyciągnięcie ręki. Obrońcy prywatności twierdzą, że elektroniczne przechowywanie wszelkich informacji zagraża podstawowym amerykańskim wolnościom i prawu do prywatności. Niektórzy argumentują, że wszelkie urządzenia z pamięcią - takie jak automatyczne sekretarki czy telefony komórkowe - stanowią potencjalne zagrożenie dla prywatności. Ponadto komputery mogą być wykorzystywane jako nośniki nękania. Termin "spam" był pierwotnie używany w cyberprzestrzeni w odniesieniu do niezwiązanych z tematem lub niepotrzebnych (śmieciowych) postów na elektronicznych grupach dyskusyjnych i tablicach ogłoszeń. Ostatecznie termin ten zaczął być używany jako czasownik w odniesieniu do niechcianej poczty (np. "Otrzymałem spam!"). Niektóre stany uchwaliły przepisy mające na celu ograniczenie nękania w Internecie. Na przykład w 1992 roku Arizona uchwaliła ustawę antynękaniową, która zakazuje składania gróźb lub nękania za pośrednictwem komunikacji elektronicznej. Również w 1992 roku Michigan uchwaliło ustawę o stalkingu, która zdefiniowała powtarzające się i niechciane wiadomości elektroniczne jako nękanie. W 1995 roku stan Connecticut rozszerzył obowiązujące przepisy dotyczące nękania, obejmując nimi komunikację komputerową. Jak na ironię, podmioty korporacyjne i rządowe, które utrzymują wiele baz danych służących do gromadzenia informacji, są również narażone na własne problemy związane z prywatnością i bezpieczeństwem.

BEZPIECZEŃSTWO KORPORACYJNE

W dzisiejszych czasach ludzie biznesu i przemysłu w dużym stopniu polegają na technologii komputerowej w niemal każdym aspekcie swojej codziennej działalności. Od typowych aplikacji desktopowych, takich jak edytory tekstu i arkusze kalkulacyjne, po faksy, pocztę elektroniczną i zintegrowane bazy danych inwentaryzacyjnych, sieci połączyły korporacje na całym świecie, umożliwiając im wymianę informacji i komunikację. Szacuje się, że każdego dnia wysyłanych jest 200 milionów wiadomości e-mail; to ponad 8 milionów na godzinę lub prawie 140 000 na sekundę! Wiadomości te przesyłane są szybkimi połączeniami internetowymi na całym świecie, zatrzymując się (nawet na nanosekundy) i pozostawiając po sobie ślad. Połączenia te ułatwiają komunikację, ale umożliwiają również dostęp z zewnątrz do poufnych plików komputerowych. Ta luka w zabezpieczeniach jest kosztowna; Prawie 40 procent wszystkich dużych korporacji, a nawet niektóre agencje rządowe, doświadczyło wirtualnych włamań za pośrednictwem połączeń sieciowych. 30 procent z tych włamań miało miejsce pomimo korzystania przez firmę z zapory sieciowej - oprogramowania zaprojektowanego tak, aby dostęp wewnętrzny był możliwy tylko dla upoważnionego personelu. Wiele korporacji i agencji rządowych prowadzi bazy danych zawierające dane osobowe pracowników, klientów i kontrahentów. Chociaż system prawny nie nadąża za erą informacji, uchwalono przepisy mające na celu promowanie prywatności i bezpieczeństwa zarówno jednostek, jak i organizacji w cyberprzestrzeni.

USTAWODAWSTWO

Żadna organizacja, agencja, instytucja ani państwo nie jest właścicielem ani administratorem całego Internetu; jest to sieć powiązanych sieci. Wspólnie współpracują one ze sobą, aby wspierać ogromne ilości informacji dostępnych na całym świecie. Nie ma również ustalonych reguł, przepisów ani nawet standardów, według których oceniana jest komunikacja internetowa. Powstało jednak kilka grup zajmujących się kwestiami społecznymi i prawnymi związanymi z cyberprzestrzenią. Fundacja Electronic Frontier Foundation (EFF) została założona w 1990 roku, aby skupić się na wolnościach obywatelskich (www.eff.org). Celem tej grupy jest ochrona prawa do wolności słowa gwarantowanego przez Pierwszą Poprawkę do Konstytucji. W 1992 roku Internet Society (ISOC) rozpoczęło działalność jako organizacja międzynarodowa, której celem jest opracowywanie i wdrażanie standardów dla Internetu, a także prowadzenie historycznych i statystycznych baz danych dotyczących korzystania z Internetu (www.isoc.org). Przepisy dotyczące technologii komputerowej są wciąż w powijakach. Uchwalono jednak kilka przepisów mających na celu ochronę prywatności i bezpieczeństwa. Na przykład ustawa o ochronie prywatności z 1996 r. (42 U.S.C. 2000) nakłada ograniczenia na bazy danych należące do agencji federalnych. Żadna baza danych zawierająca dane osobowe nie może być udostępniana innym agencjom federalnym bez odpowiedniego postępowania prawnego. Ponadto ustawa o prawach rodziny do edukacji i prywatności (FERPA) chroni rozpowszechnianie informacji o uczniach. Oprócz "pobierania" informacji poprzez dostęp do bazy danych, kwestie bezpieczeństwa obejmują również usuwanie informacji poprzez dostęp do bazy danych. Niewłaściwe użycie i naruszenie prywatności poprzez szkodliwy dostęp ma miejsce, gdy ludzie świadomie uszkadzają lub niszczą programy komputerowe poprzez usuwanie informacji lub instalowanie wirusów komputerowych (programów zaprojektowanych do działania w tle pamięci komputera, po cichu niszcząc dane). To niewłaściwe użycie jest uregulowane w ustawie o oszustwach komputerowych i nadużyciach z 1986 r. (18 U.S.C. 1030), która zabrania niewłaściwego używania komputerów "w interesie federalnym" - komputerów, które komunikują się i udostępniają informacje między stanami lub na arenie międzynarodowej. Obecnie każdy komputer podłączony do internetu (nawet za pośrednictwem lokalnego dostawcy sieci) jest uznawany za komputer będący przedmiotem federalnego zainteresowania i podlega ustawie o oszustwach komputerowych i nadużyciach. Ponadto ustawa o prywatności w komunikacji elektronicznej (18 U.S.C. 2510) stanowi, że używanie systemu komputerowego do przeglądania lub manipulowania prywatnymi wiadomościami innych osób (pocztą elektroniczną, plikami danych itp.) przechowywanymi w systemie online jest przestępstwem. Kwestie jurysdykcyjne - uprawnienia sądu do rozpatrzenia sprawy - również budzą obawy, biorąc pod uwagę brak granic w cyberprzestrzeni. Na przykład, jeśli osoba mieszkająca w Kalifornii korzysta z systemu komputerowego z siedzibą w Nebrasce, aby uzyskać dostęp do informacji należących do korporacji w Chicago, aby dowiedzieć się więcej o osobie mieszkającej w Nowym Jorku, który sąd rozpatrzy sprawę? Ten scenariusz staje się jeszcze bardziej zawiły, jeśli zmodyfikujemy historię tak, aby rozgrywała się w krajach, a nie stanach. Przepisy te w żadnym wypadku nie zapewniają całkowitej ochrony prywatności i bezpieczeństwa; definiują one jedynie czyny przestępcze i ustalają kryteria ścigania osób, które je naruszyły. Nowe przepisy są stale proponowane.

WNIOSKI

Podsumowując, oczywiste jest, że cyberprzestrzeń stała się i nadal będzie stanowić istotny problem dla prywatności i bezpieczeństwa zarówno jednostek, jak i organizacji. Chociaż przepisy prawne stają się coraz bardziej rygorystyczne, nadal znacznie opóźniają rozwój technologii, co nakłada na jednostkę ciężar odpowiedzialności. Aby zachować prywatność i bezpieczeństwo osobiste, eksperci zalecają przestrzeganie pewnych wytycznych podczas korzystania z kart kredytowych i urządzeń komunikacyjnych (w tym telefonów i komputerów):

- Subskrybując usługi dostawcy usług internetowych (ISP), należy podawać mu tylko informacje niezbędne do przetworzenia konta. Informacje opcjonalne będą przechowywane w bazie danych i potencjalnie powiązane z kontem w celach identyfikacyjnych.
- Pod żadnym pozorem nie należy udostępniać nikomu swojego hasła ani numeru PIN. Ponadto, jeśli masz możliwość utworzenia własnego hasła, nie używaj słów ani cyfr, które ktoś mógłby znać (adres domowy, numer telefonu, data urodzenia, rocznica) lub znaleźć (numer ubezpieczenia społecznego).
- Jeśli chcesz surfować po sieci bez pozostawiania osobistego śladu, korzystaj z anonimowego połączenia, takiego jak otwarte laboratorium komputerowe w szkole, na uniwersytecie lub w bibliotece.
- Nigdy nie używaj karty kredytowej do zakupu towarów lub usług online; unikaj podobnych transakcji przez telefon (zwłaszcza przez telefony bezprzewodowe i komórkowe).
- Nie twórz własnej strony internetowej, która zawiera wszystkie informacje o Tobie, chyba że naprawdę chcesz, aby wszyscy wiedzieli o Tobie wszystko.

Podsumowując, nigdy nie możemy być pewni, ile tak naprawdę mamy prywatności. Zasięg Internetu i połączonych baz danych jest zbyt duży, aby określić, kto co wie i ile. Mamy jednak pewną kontrolę nad bezpieczeństwem naszych prywatnych informacji - jeśli zdecydujemy się ich nie udostępniać!

W kontekście systemów informatycznych termin programowanie oznacza programowanie komputerowe, czyli proces pisania programów komputerowych. Program komputerowy to szczegółowy, krok po kroku zestaw instrukcji, który jest wykonywany przez komputer w celu wykonania określonego zadania lub rozwiązania określonego problemu. Komputer może wykonywać szeroki zakres zadań, w tym obliczenia arytmetyczne, formatowanie tekstu i przesyłanie dokumentów do drukarki w celu wydrukowania. Jednak sprzęt komputerowy nie wykonuje tych zadań samodzielnie. Potrzebuje szczegółowych instrukcji dotyczących sposobu wykonania każdego konkretnego zadania. To właśnie te zestawy instrukcji, specyficzne dla danego zadania, nazywane są programami.

JĘZYKI PROGRAMOWANIA

Programy komputerowe są pisane w różnych językach programowania. Języki te dzielą się na dwie szerokie kategorie: języki programowania niskiego poziomu i języki programowania wysokiego poziomu. Języki programowania niskiego poziomu zawdzięczają swoją nazwę temu, że są bliższe językowi maszynowemu niż językowi ludzkiemu; to znaczy, że łatwiej jest je zrozumieć maszynie (komputerowi) niż człowiekowi. Język maszynowy składa się z ciągu zer i jedynek. Każde 0 lub 1 jest znane jako bit (skrót od cyfry binarnej). Grupa ośmiu bitów, znana jako bajt, reprezentuje jeden znak (tj. liczbę lub literę). Na przykład, w kodzie ANSI (American National Standards Institute) dla reprezentacji znaków w komputerze, liczba 2 jest reprezentowana jako 00000010, a litera B jako 01000010. Oprócz standardu ANSI istnieją inne schematy kodowania, takie jak American Standard Code for Information Interchange (ASCII) i IBM Extended Binary Coded Decimal Interchange Code (EBCDIC). Każdy z tych standardów reprezentuje znaki w nieco inny sposób. Taka binarna reprezentacja znaków jest jedyną rzeczą, którą komputer może bezpośrednio "zrozumieć" i wykonać. We wczesnych latach programowania komputerowego programiści pisali swoje programy bezpośrednio w języku maszynowym. Czasochłonność i żmudność tego procesu doprowadziła do rozwoju języka asemblera, który wykorzystuje mnemoniki alfabetyczne (zamiast cyfr binarnych) do pisania programów. Na przykład instrukcja języka asemblera, która ładuje liczbę 5 do akumulatora komputera, to: LDA 5. Jest to bardziej czytelne niż ciąg zer i jedynek. Specjalny program zwany asemblerem tłumaczy instrukcje języka asemblera na instrukcje języka maszynowego. Język asemblera jest specyficzny dla maszyn i służy do bezpośredniego sterowania aktywnością na poziomie sprzętowym. Dlatego nadal jest uważany za język niskiego poziomu. Dalszy postęp technologiczny doprowadził do rozwoju języków programowania wysokiego poziomu, takich jak COBOL (Common Business Oriented Language), FORTRAN (Formula TRANslator), BASIC (Beginners′ All-purpose Symbolic Instruction Code), PASCAL, PL/1 i C. Języki te określa się jako języki wysokiego poziomu, ponieważ są bliższe językowi ludzkiemu niż językowi maszynowemu. W tych językach cyfra 2 i litera B są kodowane w programie dokładnie tak, jak zostały napisane. Podobnie, poniższy przykład poprawnego wiersza kodu programu w niektórych językach wysokiego poziomu: SUMA = NUM1 + NUM2. Specjalny program, znany jako kompilator lub interpreter (w zależności od języka programowania), tłumaczy kod programu wysokiego poziomu na język maszynowy przed jego wykonaniem.

KATEGORIE PROGRAMOWANIA

Istnieją dwie główne kategorie programowania: programowanie systemowe i programowanie aplikacji. Programy systemowe są częściej pisane w językach programowania niskiego poziomu, podczas gdy programy aplikacji są pisane niemal wyłącznie w językach wysokiego poziomu.

Programowanie systemowe. Programowanie systemowe polega na pisaniu programów, które umożliwiają komputerowi wykonywanie podstawowych funkcji wewnętrznych, a także niektórych innych wyspecjalizowanych funkcji. Przykładami programów systemowych są systemy operacyjne, sterowniki urządzeń i programy narzędziowe. System operacyjny, będący niezbędnym i niezbędnym elementem każdego systemu komputerowego, to złożony zestaw programów, który koordynuje działania wewnątrz komputera i zapewnia prawidłowe i efektywne wykorzystanie wszystkich zasobów komputera. Do jego podstawowych funkcji należą planowanie i uruchamianie wielu zadań wewnątrz komputera, zarządzanie przestrzenią dyskową, egzekwowanie bezpieczeństwa (np. poprzez weryfikację haseł) oraz wykrywanie awarii sprzętu. Poprzez swoje działania system operacyjny umożliwia użytkownikowi dostęp do komponentów sprzętowych i programowych komputera. Przykładami systemów operacyjnych są DOS, Windows 95, Windows 98, Windows NT, Macintosh System 8, UNIX, OS/2 i VAX VMS. Sterowniki urządzeń to programy, które identyfikują określone urządzenia w komputerze i umożliwiają komputerowi prawidłowe korzystanie z tych urządzeń. Na przykład program sterownika myszy pomaga komputerowi zidentyfikować podłączoną do niego mysz. Programy narzędziowe (lub narzędzia) to programy, które wykonują takie specjalistyczne zadania, jak reorganizacja danych na dyskach, odzyskiwanie utraconych danych, odzyskiwanie danych po awariach systemu oraz wykrywanie i usuwanie wirusów komputerowych.

Programowanie aplikacji. Programowanie aplikacji odnosi się do procesu tworzenia programów do wykorzystania w określonych aplikacjach, takich jak aplikacja biznesowa (np. świadczenia komputerowe wypłacane pracownikom o różnych kwalifikacjach) lub aplikacja akademicka (np. określanie, kto kwalifikuje się do danego stypendium na podstawie określonych kryteriów kwalifikacyjnych). Programowanie takich aplikacji zazwyczaj wymaga od programisty precyzyjnego określenia logiki niezbędnej do rozwiązania danego problemu. Proces programowania aplikacji składa się z kilku etapów, w tym sformułowania problemu, opracowania algorytmu, kodowania programu, testowania programu i dokumentacji programu. Sformułowanie problemu: Proces programowania rozpoczyna się od jasnego, pisemnego sformułowania problemu, który ma zostać rozwiązany przez komputer. Znaczenia tego kroku nie można przecenić. Niewłaściwie sformułowane lub źle zrozumiane sformułowanie problemu spowoduje opracowanie niewłaściwego rozwiązania dla danego problemu. Powinno również istnieć określenie warunków, które określą moment rozwiązania problemu. Na tym etapie należy również określić wszystkie znane i istotne fakty, a także wszelkie niezbędne założenia, które należy przyjąć w programie. Opracowywanie algorytmu: Po jasnym sformułowaniu problemu i zrozumieniu wszystkich wymagań, kolejnym krokiem jest opracowanie logiki programu niezbędnej do realizacji zadania. Algorytm definiuje się jako logiczną sekwencję kroków, które należy wykonać w celu realizacji danego zadania. Istnieje kilka narzędzi, które pomagają programistom w opracowaniu algorytmu dla danego problemu. Dwa najbardziej znane i najczęściej używane to schemat blokowy i pseudokod. Oba są niezależne od języka programowania, koncentrując się przede wszystkim na przepływie logiki, a nie na składni konkretnego języka. Schemat blokowy wykorzystuje standardowe symbole schematów blokowych do wizualnego przedstawienia przepływu logiki programu. Pseudokod natomiast często wygląda jak rzeczywisty kod programu, ale nim nie jest, ponieważ nie jest zgodny ze składnią żadnego konkretnego języka. Termin pseudokod oznacza "fałszywy kod". W przeciwieństwie do schematów blokowych, w których stosuje się standardowe, powszechnie akceptowane symbole, nie ma ustalonych standardów pisania pseudokodu. Rysunki 1 i 2 ilustrują zastosowanie odpowiednio schematu blokowego i pseudokodu do przedstawienia logiki potrzebnej do zsumowania wszystkich liczb parzystych od 2 do 100 włącznie i wydrukowania sumy. Kodowanie programu: Gdy programista jest zadowolony z efektywności logiki opracowanej w poprzednim kroku, nadchodzi czas na jej konwersję (w formie schematu blokowego lub pseudokodu) do składni języka programowania, który będzie używany. Na tym etapie programista ściśle przestrzega wszystkich wymagań składniowych dotyczących kodowania logiki, a także innych aspektów programu.

Testowanie programu: Zakodowany program jest następnie sprawdzany pod kątem błędów. Należy sprawdzić co najmniej dwa rodzaje błędów programistycznych: błędy składniowe i błędy logiczne. Obecność błędów składniowych wskazuje na naruszenie pewnych reguł składniowych języka programowania. Błędy składniowe są wykrywane podczas kompilacji programu (kompilator identyfikuje wszystkie tego typu błędy w programie). Muszą one zostać poprawione przed pomyślnym wykonaniem programu. Nawet po poprawieniu wszystkich błędów składniowych istnieje możliwość wystąpienia błędów logicznych. Błędy logiczne pojawiają się, gdy pożądana logika jest nieprawidłowo określona w programie, co skutkuje błędnym wynikiem. Przykładem jest program, który umożliwia studentom z niedostatecznymi ocenami ubieganie się o stypendia naukowe, mimo że w rzeczywistości nie powinni ich otrzymywać. W terminologii komputerowej każdy błąd w programie - składniowy lub logiczny - nazywany jest błędem. Proces korygowania tych błędów nazywany jest debugowaniem.

Dokumentacja programu: Proces programowania jest zakończony, gdy program jest w pełni udokumentowany. Dokumentacja może być włączona do treści samego programu (dokumentacja wbudowana) lub może być całkowicie oddzielnym dokumentem (dokumentacja zewnętrzna). Często jest to jedno i drugie. Dobra dokumentacja zazwyczaj zawiera: określenie celu(-ów) programu; opisy wszelkich rekordów wejściowych i wyjściowych lub plików potrzebnych do uruchomienia programu; pełną definicję wszystkich użytych nazw danych; oraz wyjaśnienie logiki programu, najlepiej wraz z towarzyszącym schematem blokowym. Dokumentacja programu znacznie ułatwia jego konserwację, czyli okresową modyfikację lub aktualizację w celu zapewnienia jego aktualności. Jest to szczególnie ważne, jeśli osoba zarządzająca programem nie jest tą samą osobą, która go napisała.

PROGRAMY APLIKACYJNE DOSTĘPNE NA RYNKU

Obecnie na rynku dostępna jest szeroka gama programów i kompilatorów, w postaci różnorodnych pakietów oprogramowania. Kompilatory dla wszystkich głównych języków programowania wymienionych powyżej są dostępne na praktycznie wszystkich platformach komputerowych. Większość tych komercyjnych pakietów, takich jak Visual Basic, Visual C++ i Microfocus COBOL, posiada "wizualne" interfejsy użytkownika w swoich środowiskach programistycznych, co ułatwia programistom projektowanie przyjaznych dla użytkownika programów dla swoich klientów.

Można śmiało powiedzieć, że większość firm angażuje się w jakąś formę działań promocyjnych każdego dnia w roku. Promocja to jeden z czterech filarów marketingu - cena, produkt, miejsce i promocja. Promocję ogólnie postrzega się jako sekwencję działań mających na celu informowanie i przekonywanie odbiorców do zakupu produktu, wyznawania określonej wiary lub wspierania jakiejś sprawy. Wszystkie narzędzia dostępne menedżerom marketingu w zakresie działań promocyjnych tworzą tzw. mix promocyjny.

MIKS PROMOCYJNY

Menedżerowie marketingu wykorzystują różne elementy miksu promocyjnego jako narzędzia do osiągania celów firmy - reklamę, sprzedaż osobistą, public relations i promocję sprzedaży. Każdy z tych elementów można dodatkowo podzielić na dodatkowe podkomponenty lub strategie. Większość zasobów promocyjnych firmy jest zazwyczaj przeznaczana na te cztery elementy z prostego powodu: firmy postrzegają te metody jako najskuteczniejsze sposoby promocji swoich produktów. Inne specjalistyczne techniki promocyjne są jednak również wykorzystywane do realizacji celów promocyjnych.

Reklama. Reklama jest często postrzegana jako płatna, bezosobowa komunikacja wykorzystywana do promowania danej sprawy, idei, produktu lub usługi przez zidentyfikowanego sponsora. Różne metody przekazu reklamowego obejmują banery na imprezach sportowych, billboardy, strony internetowe, logo na odzieży, w czasopismach, gazetach, spoty radiowe i telewizyjne. Do popularnych form reklamy należą: reklama rzecznicza, porównawcza, kooperacyjna, informacyjna, instytucjonalna, perswazyjna, produktowa, przypominająca, w punkcie sprzedaży i specjalistyczna.

Sprzedaż osobista. Sprzedaż osobista jest uważana za jedną z najskuteczniejszych technik promocyjnych, ponieważ ułatwia interakcję między konsumentem a sprzedawcą. Dzięki sprzedaży osobistej sprzedawca może słuchać i określać potrzeby konsumenta, zadając pytania i otrzymując od niego informacje zwrotne. Co więcej, działania z zakresu sprzedaży osobistej mogą budować długotrwałe przyjaźnie między konsumentami a sprzedawcami, które zazwyczaj generują wiele powtarzających się zakupów. Sprzedaż osobista może również odbywać się za pośrednictwem interaktywnych komputerów, telekonferencji i wideokonferencji. Wadą sprzedaży osobistej jest jednak jej wysoki koszt. Przykładami produktów promowanych za pośrednictwem sprzedaży osobistej są samochody, ubezpieczenia na życie, nieruchomości i wiele produktów przemysłowych.

Public relations. Public relations opisuje się jako budowanie dobrej woli wśród różnych grup odbiorców firmy, w tym konsumentów, pracowników, urzędników państwowych, akcjonariuszy i dostawców. Nadrzędnym celem wszelkich działań public relations jest kreowanie pozytywnego wizerunku firmy w takich kwestiach, jak relacje ze społecznością lokalną i rządem, praktyki zatrudnienia i kwestie środowiskowe.

Konsumenci. Działania public relations są niezwykle ważne dla utrzymania bazy klientów firmy. Konsumenci muszą wierzyć, że kupują od troskliwej, uczciwej i godnej zaufania firmy. Negatywne doniesienia medialne, na przykład o wykorzystywaniu pracowników lub produkcji produktów niskiej jakości, mogą wyrządzić firmie ogromną szkodę w oczach konsumentów. Utrata bazy klientów firmy może skutkować zarówno utratą sprzedaży, jak i utratą udziału w rynku.

Pracownicy. Najcenniejszym zasobem firmy są jej pracownicy. Dlatego niezwykle ważne jest, aby pracownicy wierzyli w swoją firmę. Komunikacja public relations jest niezwykle ważna, ponieważ zapewnia, że pracownicy otrzymają informacje o firmie, zanim media zewnętrzne je otrzymają i przekażą. Dobrym przykładem zapewnienia wysokiej jakości public relations byłoby poinformowanie pracowników firmy o konieczności niewielkiej redukcji zatrudnienia, ale o tym, że zwolnieni pracownicy otrzymają pełne odprawy. Chociaż ta wiadomość nie jest pozytywna, pracownicy dowiadują się o niej jako pierwsi od firmy i są świadomi, że otrzymają od niej wsparcie. Jeśli pracownicy przeczytają lub zobaczą negatywne doniesienia o pracodawcy bez wiarygodnych wyjaśnień public relations, mogą znaleźć inną pracę lub obniżyć swoją produktywność z powodu niskiego morale.

Urzędnicy państwowi. Utrzymywanie pozytywnego wizerunku publicznego jest również ważne, ponieważ agencje i urzędy rządowe (np. Federalna Komisja Handlu, Federalna Komisja Łączności) monitorują media i sprawują nadzór regulacyjny nad działalnością firmy. Pozytywne artykuły w mediach oczywiście pomagają promować pozytywny wizerunek wśród organów regulacyjnych, co zmniejsza ryzyko wszczęcia dochodzenia i ewentualnej grzywny. Działa to również w drugą stronę: artykuły o skargach klientów lub innych nieuczciwych praktykach lub potencjalnie nielegalnych działaniach przyciągną uwagę rządu i prawdopodobnie spowodują wszczęcie dochodzenia - czego żadna firma nie chce. Dochodzenie może ciągnąć się miesiącami, a nawet latami, generując jeszcze więcej negatywnego rozgłosu. Nawet jeśli organy regulacyjne nie stwierdzą nieprawidłowości, opinia publiczna nadal będzie sceptyczna, ponieważ firma została zbadana. Dlatego każda firma musi dołożyć wszelkich starań, aby odpowiedzieć na wszelkie pytania organów regulacyjnych dotyczące negatywnych artykułów w mediach lub skarg konsumentów. Silny, dobrze zorganizowany dział public relations zapobiegnie potencjalnym problemom, będąc uczciwym, przyjaznym, pozytywnym i pomocnym dla organów regulacyjnych i przedstawicieli mediów.

Akcjonariusze. Kolejną kluczową grupą interesu dla każdej spółki oferującej publicznie notowane papiery wartościowe są akcjonariusze. Jeśli akcjonariusze spółki otrzymują zazwyczaj pozytywne informacje o spółce, chętniej kontynuują inwestycje, co pomaga utrzymać cenę akcji na wysokim poziomie. Negatywne informacje, którym nie towarzyszy pozytywny PR, mogą budzić niepewność co do funkcjonowania spółki i zachęcać akcjonariuszy do sprzedaży akcji i inwestowania w inne spółki. Takie działanie może spowodować spadek wartości akcji, utrudniając pozyskanie nowych inwestorów.

Dostawcy. Pozytywny PR jest niezbędny dla relacji firmy z dostawcami. Dostawcy są najbardziej zainteresowani otrzymaniem zapłaty za produkt, który sprzedają firmie. Ponieważ większość dostawców otrzymuje zapłatę zazwyczaj dopiero po dziesięciu do dwudziestu dniach od dostawy produktu, muszą oni wierzyć w zdolność firmy do regulowania należności. Wszelkie negatywne informacje dotyczące sytuacji finansowej firmy, bez pełnego i wyczerpującego wyjaśnienia ze strony działu PR, mogą zaszkodzić jej reputacji wśród dostawców. Dostawcy mogą wstrzymać wysyłkę swoich produktów lub zażądać zapłaty w momencie dostawy. Żadna z tych opcji nie jest atrakcyjna dla firmy i obie mogą spowodować poważne opóźnienia w wprowadzaniu produktów na rynek.

Promocja sprzedaży .Promocje sprzedaży to praktyki marketingowe mające na celu ułatwienie zakupu produktu, które nie obejmują reklamy, sprzedaży osobistej ani public relations. Firmy wykorzystują promocje sprzedaży z różnych powodów: (1) aby przyciągnąć nowych użytkowników produktu, którzy mają nadzieję, że staną się lojalnymi klientami, którzy będą go regularnie kupować; (2) aby nagrodzić obecnych klientów obniżką ceny, utrzymując w ten sposób ich lojalność; oraz (3) aby zachęcić do ponownych zakupów okazjonalnych konsumentów.

SPECJALNE DZIAŁANIA PROMOCYJNE

Firmy stosują różnorodne taktyki promocji sprzedaży, aby zwiększyć sprzedaż, w tym specjalne reklamy, oferty/rabaty zwrotu gotówki, konkursy i loterie, kupony, nagrody patronackie, ekspozycje w punktach sprzedaży, premie, pakiety cenowe/oferty zniżkowe, próbki i targi branżowe.

Specjalizacje reklamowe. Firmy często tworzą i rozdają przedmioty codziennego użytku z nadrukowanymi nazwami i logo, takie jak otwieracze do butelek/puszek, kapsle, kubki do kawy, breloki i ołówki. Firmy preferują niedrogie materiały promocyjne, które zapewnią stałą, bezpłatną reklamę, gdy będą z nich korzystać odbiorcy.

Oferty/rabaty zwrotu gotówki. Zwrot gotówki lub rabat jest podobny do kuponu, z tą różnicą, że obniżka ceny następuje po zakupie produktu. Aby otrzymać zwrot gotówki/rabat, konsument musi przesłać "dowód zakupu" wraz z ofertą firmy, aby uzyskać zwrot pieniędzy. Rabaty są często doskonałą formą promocji sprzedaży dla firmy, ponieważ wysoki odsetek konsumentów nie wysyła formularzy zwrotu.

Konkursy i loterie. Wiele firm organizuje konkursy i loterie, aby zwiększyć sprzedaż produktu. W nagrodę za udział konsumenci mogą wygrać gotówkę, darmowe produkty lub wakacje. W konkursach uczestnicy muszą wykazać się umiejętnościami; na przykład uczestnicy mogą zostać poproszeni o zaproponowanie nazwy nowego produktu, zaprojektowanie logo firmy, a nawet zaproponowanie zmiany nazwy firmy. Zgłoszenia konkursowe są następnie oceniane przez jury; autor zwycięskiego zgłoszenia otrzymuje nagrodę, zazwyczaj w postaci gotówki lub wakacji. W przeciwieństwie do umiejętności wymaganych w konkursach, zwycięzca loterii jest wyłaniany losowo. Na przykład, konsument może otrzymać zdrapkę w restauracji typu fast food; jeśli uda mu się trafić trzy takie same lub inne z góry ustalone kryterium, konsument otrzyma darmowego hamburgera lub inną wybraną nagrodę.

Kupony. Kupony to bony, które pozwalają konsumentom zaoszczędzić przy zakupie określonego produktu. Kupony są często wysyłane pocztą, umieszczane w gazetach lub wydawane w punktach sprzedaży. Ponadto niektóre firmy generują kupony po zeskanowaniu produktu przy kasie. Firmy mogą promować zarówno nowe, jak i starsze produkty za pomocą kuponów.

Nagrody patronackie. Nagrody przyznawane przez firmy w celu promowania i zachęcania do zakupu ich produktów nazywane są nagrodami patronackimi. Linie lotnicze stosują tę strategię, przyznając mile za częste loty konsumentom, którzy często korzystają z ich usług. Po zgromadzeniu wystarczającej liczby mil za częste loty konsument może odebrać darmowy bilet. Firmy obsługujące karty kredytowe również stosują nagrody patronackie, udostępniając listę darmowych produktów, które klient może zamówić w oparciu o liczbę dolarów pobranych w określonym czasie.

Ekspozycje w punktach sprzedaży. Promocje w punktach sprzedaży mogą obejmować ekspozycje i pokazy odbywające się w punktach sprzedaży. Tekturowe podobizny popularnych gwiazd filmowych umieszczane obok towarów są doskonałymi przykładami tej metody. Wadą ekspozycji w punktach sprzedaży jest to, że sklepy nie mają czasu na ustawienie wszystkich oferowanych ekspozycji, więc wykorzystuje się tylko kilka z nich. Firmy często oferują pomoc w montażu i demontażu ekspozycji promocyjnych, aby zachęcić właścicieli sklepów do korzystania z ich ekspozycji w punktach sprzedaży.

Premie. Premia to dobro oferowane bezpłatnie lub po niskiej cenie, aby zachęcić konsumentów do zakupu konkretnego produktu. Firmy mogą również oferować premie w postaci pojemników wielokrotnego użytku z nazwami i logo, aby promować inne produkty. Ponadto firma może również zdecydować się na premię, która sama się likwiduje. Koszty związane ze składkami, które same się likwidują, przerzucane są na konsumentów w postaci kosztu produktu.

Pakiety cenowe/oferty z rabatem. Pakiety cenowe zapewniają konsumentom niższą cenę, która jest oznaczona bezpośrednio na opakowaniu przez producenta. Firmy mogą oferować pakiety cenowe w formacie dwóch sztuk w cenie jednej lub oferować produkty takie jak tubka pasty do zębów i szczoteczka do zębów w jednym opakowaniu w niższej cenie niż w przypadku zakupu dwóch produktów osobno. Konsumenci zazwyczaj pozytywnie reagują na pakiety cenowe, ponieważ są postrzegane jako prawdziwa okazja.

Próbki. Niektóre firmy oferują darmowe próbki swoich produktów. Celem oferowania darmowych próbek jest natychmiastowe zapoznanie konsumenta z produktem. Firmy oferują kilka sposobów na zapoznanie potencjalnych konsumentów z próbkami produktów. Powszechnie stosowane metody dostawy obejmują wysyłkę produktu pocztą, rozdawanie go w sklepach lub dostawę do domu. Największą wadą darmowych próbek jest ich wysoki koszt. Oczekuje się jednak, że związana z nimi sprzedaż zrekompensuje początkowy koszt darmowych próbek.

Targi branżowe. Większość branż co roku organizuje konferencje i targi branżowe, aby zaprezentować nowe technologie, ocenić trendy konsumenckie i omówić inne ważne dla branży kwestie. Targi branżowe oferują firmom działającym w danej branży doskonałą okazję do promocji nowych produktów, nawiązywania nowych kontaktów, odnawiania istniejących relacji biznesowych, utrzymywania lub budowania reputacji oraz dystrybucji materiałów promocyjnych.

CELE PROMOCYJNE

Istnieje wiele celów promocyjnych, z których do najczęstszych należą: rozpowszechnianie informacji, popyt na produkt, różnicowanie produktu, wyróżnianie produktu oraz stabilizacja sprzedaży. Niezależnie od wybranego celu promocyjnego, celem firmy jest informowanie i przekonywanie konsumentów do zakupu produktu.

Rozpowszechnianie informacji. Jednym z podstawowych celów firmy jest dostarczanie informacji o produkcie potencjalnym konsumentom. Narzędziami, którymi dysponuje organizacja, aby informować potencjalnych konsumentów o produkcie, są billboardy, ulotki, strony internetowe, czasopisma, gazety, spoty radiowe i reklamy telewizyjne. Zazwyczaj wiele z tych narzędzi promocyjnych służy do przekazania jednego, skoordynowanego przekazu potencjalnym konsumentom. Te różne narzędzia promocyjne mogą dostarczyć potencjalnym konsumentom szeregu informacji o produkcie, takich jak cechy, jakość i/lub cena. Skupienie się na informacjach zależy od składu grupy docelowej, do której firma próbuje dotrzeć ze swoim przekazem.

Popyt na produkt Kolejnym celem działań promocyjnych jest kreowanie popytu na produkt. Firma dysponuje kilkoma możliwościami promocyjnymi w celu stymulowania popytu na produkt. Na przykład,firma może skupić się na stosowaniu strategii popytu pierwotnego, która koncentruje się na próbie zwiększenia popytu na ogólny produkt lub linię usług. Duże firmy lub spółdzielnie, które posiadają znane i rozbudowane linie produktów, zazwyczaj stosują strategię popytu pierwotnego. Reklamy tych firm obejmują wszystkie kategorie produktów i w rezultacie mogą poprawić sprzedaż w kilku obszarach. Firmy stosują również inną strategię marketingową, znaną jako popyt selektywny, która koncentruje się na promowaniu określonej marki w ramach linii produktów firmy. Popyt selektywny jest często wykorzystywany do promocji nowego produktu, tak aby konsumenci byli świadomi nowego dodatku do linii produktów dużej firmy. Firma może również zastosować strategię popytu selektywnego, gdy chce sprzedać produkt o wysokiej marży zysku. Dobrym przykładem tej strategii jest aktywna promocja samochodów typu SUV przez duże firmy motoryzacyjne.

Różnicowanie produktów Częstym wyzwaniem, z którym borykają się firmy, jest rosnąca konkurencja, która często skutkuje zalaniem rynku podobnymi produktami. Konsumenci mogą dojść do wniosku, że nie ma istotnej różnicy między produktami (jednorodny popyt) i dlatego szukają najtańszego produktu. Branżą, która doświadczyła problemu jednorodnego popytu, jest branża napojów bezalkoholowych. Z nielicznymi wyjątkami, większość konsumentów nie rozróżnia wielu oferowanych napojów. Firma, która doskonale radzi sobie z różnicowaniem produktów, zazwyczaj może żądać wyższej ceny za produkt ze względu na jego postrzeganą wyższą jakość.

Najważniejsze cechy .produktu Firmy dysponują kolejnym narzędziem, które mogą wykorzystać, aby uzasadnić wyższą cenę produktu: firma może szczegółowo podkreślić wyjątkową jakość produktu, aby przekonać konsumentów, że dodatkowy koszt jest wart swojej ceny. Podkreślanie jakości produktu może wydawać się łatwe, ale firma musi najpierw opracować wysokiej jakości reklamy promujące produkt. Co więcej, firma musi wypracować sobie reputację producenta wysokiej jakości produktu, dobrze znanego przeciętnemu konsumentowi. Volvo to jedna z firm, która doskonale wykreowała wizerunek producenta wyłącznie wysokiej jakości, bezpiecznych samochodów. Dlatego też Volvo może pobierać dodatkową premię za swoje samochody. Firma Caterpillar wypracowała sobie i wypromowała reputację producenta wyłącznie najlepszego ciężkiego sprzętu do robót ziemnych na świecie. Również ona pobiera wyższe ceny za swoje produkty.

Stabilizacja sprzedaży Wyzwaniem, z którym borykają się firmy, jest niestabilny popyt na ich produkty w ciągu roku. Przyczyny tych wahań mogą być różne, od popytu sezonowego po zmieniające się warunki ekonomiczne. Większość firm wolałaby mieć stabilny popyt na swoje produkty przez cały rok, ponieważ pozwoliłoby im to na stabilne funkcjonowanie zakładów produkcyjnych i dystrybucyjnych. Producenci lodów często borykają się z tym dylematem, ponieważ w miesiącach letnich popyt na lody zazwyczaj osiąga najwyższy poziom, podczas gdy sprzedaż znacznie spada zimą. Aby przeciwdziałać tym wahaniom popytu na produkty, firmy produkujące lody mogą oferować kupony zachęcające do zakupu swoich produktów w okresach obniżonej sprzedaży.

PODSUMOWANIE

Firmy angażują się w działania promocyjne praktycznie każdego dnia w roku. Różnorodne narzędzia dostępne menedżerom marketingu w tym zakresie określane są mianem kompozycji promocyjnej (promotion mix). Elementy kompozycji promocyjnej obejmują reklamę, sprzedaż osobistą, public relations i promocję sprzedaży. Każdy z tych elementów kompozycji promocyjnej można podzielić na podelementy w zależności od celów firmy.

Przetwarzanie tekstu to termin odnoszący się do komputerowego tworzenia dokumentów tekstowych. Dokumenty często generowane przez systemy przetwarzania tekstu obejmują notatki, listy, etykiety adresowe, raporty, oferty, instrukcje i podstawowe biuletyny. Poniższe sekcje omawiają historię, komponenty i funkcje przetwarzania tekstu.

HISTORIA PRZETWARZANIA TEKSTÓW

Przez większość XX wieku dokumenty biznesowe i rządowe były tworzone za pomocą maszyn do pisania, najpierw ręcznych, a następnie elektrycznych. Jednak w połowie lat 70. XX wieku technologia komputerowa wkroczyła na rynek maszyn do pisania i powstały komputerowe maszyny do pisania. Adaptując termin "przetwarzanie danych", który był używany w odniesieniu do komputerów, których główną funkcją było przetwarzanie danych, programiści ukuli termin "przetwarzanie tekstu" dla nowych komputerowych maszyn do pisania. Najwcześniejsze procesory tekstu były bardzo drogie i nieopłacalne dla większości tradycyjnych zastosowań sekretarskich. Ze względu na koszty i ograniczone możliwości systemów przetwarzania tekstu, konieczne było przeprowadzenie analizy kosztów i korzyści, aby ustalić, czy inwestycja jest ekonomicznie uzasadniona. W związku z tym wiele stanowisk sekretarskich zostało przeniesionych do scentralizowanych puli sekretarskich, zwanych centrami przetwarzania tekstu, co pozwoliło na efektywniejsze wykorzystanie sprzętu. Na początku lat 80. XX wieku wprowadzenie komputerów osobistych umożliwiło wykonywanie wielu funkcji na tym samym komputerze - przetwarzania danych, przetwarzania tekstu, tworzenia grafiki i innych. Ten postęp ułatwił uzasadnienie kosztów systemów, co znacznie zwiększyło sprzedaż. Wraz ze wzrostem sprzedaży, koszty sprzętu i oprogramowania komputerowego spadły dzięki konkurencji i efektowi skali. Dzięki tańszemu sprzętowi i bardziej wydajnemu oprogramowaniu, firmy i gospodarstwa domowe kupowały komputery osobiste jeszcze szybciej, a popyt na oprogramowanie do przetwarzania tekstu gwałtownie wzrósł. Zwiększona moc i możliwości, w połączeniu z gwałtownym spadkiem kosztów, w dużej mierze wyeliminowały potrzebę posiadania wielu centrów przetwarzania tekstu, a wielu dzisiejszych menedżerów i specjalistów ma komputery na swoich stanowiskach pracy i samodzielnie wykonuje zadania związane z przetwarzaniem tekstu. Wprowadzanie informacji bezpośrednio do programu do przetwarzania tekstu, zamiast pisania odręcznego, może podwoić lub potroić wydajność produkcji dokumentów.

KOMPONENTY SYSTEMU PRZETWARZANIA TEKSTÓW

Technologia przetwarzania tekstu (WP) wymaga zarówno komponentów sprzętowych, jak i programowych. Sprzęt WP składa się głównie z komputera i drukarki do tworzenia dokumentów papierowych. Ponieważ jednak poczta elektroniczna, czyli e-mail, jest obecnie tak ważnym środkiem komunikacji, systemy będą korzystać z modemu lub łącza do sieci w celu elektronicznego przesyłania dokumentów tekstowych. Monitor komputera powinien być wystarczająco duży, aby umożliwić łatwe czytanie tekstu. Oprogramowanie do przetwarzania tekstu może również powiększać dokumenty na ekranie, co jest bardzo pomocne dla osób niedowidzących. Edytory tekstu mogą wyświetlać tekst i grafikę na ekranie komputera w taki sam sposób, w jaki będą one drukowane na papierze. Funkcja ta jest opisana akronimem WYSIWYG (wym. wizzie wig), co oznacza "co widzisz, to dostajesz". Klawiatura i mysz powinny być umieszczone w sposób zapewniający wygodę użytkowania. Zespół cieśni nadgarstka, schorzenie powodujące dyskomfort i drętwienie rąk i dłoni, może być wynikiem częstego korzystania z klawiatury, która nie jest prawidłowo ustawiona względem ciała operatora. Ponieważ dzisiejsze dokumenty często zawierają grafikę, która wymaga dodatkowej mocy obliczeniowej i przestrzeni dyskowej, komputery używane do przetwarzania tekstu powinny mieć szybkie procesory i dużą ilość miejsca na dysku twardym. Systemy WP powinny być również wyposażone w drukarkę laserową lub atramentową, aby drukować profesjonalnie wyglądające dokumenty. Drukarki kolorowe są potrzebne w sytuacjach wymagających wydruków kolorowych. Ponadto, w przypadku aplikacji zawierających dokumenty bogate w grafikę, można dodać skaner stacjonarny i aparat cyfrowy. Oprogramowanie do przetwarzania tekstu zazwyczaj jest dołączone do kilku innych pakietów oprogramowania, w tym arkuszy kalkulacyjnych i programów do pokazów slajdów. Inne elementy pakietu mogą obejmować oprogramowanie do edycji zdjęć i grafiki, a także pliki clipart i fotografie.

FUNKCJE PRZETWARZANIA TEKSTÓW

Poniższe funkcje przetwarzania tekstu mogą znacznie usprawnić przetwarzanie dokumentów. Tworzenie tekstu: Tekst można wprowadzić do nowego dokumentu, wpisując go na klawiaturze lub kopiując z innych dokumentów. Dzięki nowszym oprogramowaniu do rozpoznawania mowy można nawet mówić do mikrofonu, a oprogramowanie zamieni wypowiadane słowa na tekst. Edytory tekstu zawierają tezaurus, który pomaga w wyborze słów do użycia podczas pisania wiadomości. Zawierają również automatyczne konspekty, które pomagają w organizacji podstawowej struktury tekstu, a także liczniki do obliczania liczby słów w dokumencie. Edycja tekstu: Po utworzeniu pierwszej wersji roboczej można łatwo dodawać i usuwać znaki. Dzięki funkcji "wytnij i wklej" bloki tekstu można również przenosić z jednej części dokumentu do innej. Ponadto edytory tekstu zawierają funkcje sprawdzania pisowni i gramatyki, które pomagają identyfikować i poprawiać błędy. Nie wykryją one jednak wszystkich błędów, dlatego nadal wymagana jest edycja i korekta tekstu przez człowieka. Funkcja wyszukiwania i zamiany znajdzie wszystkie wystąpienia wybranych słów lub znaków i zastąpi je innymi.

Typografia: Edytory tekstu mogą drukować tekst przy użyciu tysięcy różnych krojów pisma, powszechnie zwanych fontami. Times Roman, Arial, Century Schoolbook, Garamond i Helvetica to dobrze znane fonty. Oprócz wyboru różnych czcionek dla tekstu, można modyfikować jego rozmiar, kolor, wielkość liter i styl. Wysokość czcionki mierzy się w punktach, przy czym jeden punkt odpowiada 3?72 cala. Zatem czcionka 72-punktowa ma około jednego cala wysokości. Czcionka w dokumentach przeznaczonych dla szerokiego grona odbiorców powinna zazwyczaj mieć od 10 do 12 punktów wysokości. Kolorowy tekst należy stosować rozważnie, upewniając się, że kolor dopełnia przekaz. Wielkość liter odnosi się do tego, czy tekst jest wyświetlany małymi literami, wielkimi literami, czy kapitalikami (wszystkie litery są pisane wielkimi literami, czcionką nieco mniejszą niż otaczający tekst, ale pierwsza litera słów, które normalnie byłyby pisane wielką literą, jest pisana wielkimi literami, czcionką otaczającą tekst). Dodatkowo można wprowadzać zmiany w stylu, takie jak kursywa, pogrubienie i podkreślenie.

Odstępy: Odstępy między wyrazami, znakami i wierszami tekstu można modyfikować w razie potrzeby. Edytory tekstu mogą dostosować się do dowolnego rozmiaru odstępu, takiego jak 1,2, 2, a nawet 5 wierszy.

Formatowanie wiersza: Dostosowując lewy i prawy margines, możesz zwiększać lub zmniejszać długość wiersza tekstu (z punktu widzenia czytelności, idealna długość wiersza to około czterdziestu znaków). Co więcej, możesz tworzyć wiele kolumn tekstu na stronie, co jest powszechne w większości newsletterów. Tekst można również wyjustować do lewej (wszystkie wiersze tekstu są wyrównane do lewej), do prawej (wszystkie wiersze tekstu są wyrównane do prawej) lub wyjustować całkowicie (wszystkie wiersze tekstu są wyrównane do lewej i prawej). Tekst wyjustowany do lewej jest postrzegany jako mniej formalny; tekst wyjustowany całkowicie jest bardziej formalny. Tekst można również wyśrodkować w poziomie, co jest przydatne w przypadku tytułów i nagłówków.

Style: Kolejną funkcją edytorów tekstu są style, które składają się z szeregu specyfikacji formatowania tekstu, które można automatycznie zastosować w dowolnym momencie. Na przykład możesz utworzyć styl o nazwie Nagłówek Główny, składający się z następujących cech: czcionka Helvetica, 18 punktów, pogrubienie, kursywa i wyśrodkowanie. Po utworzeniu stylu można go zastosować do dowolnego nagłówka w dokumencie, zamiast przechodzić przez żmudny proces zaznaczania tekstu i określania wszystkich cech pojedynczo.

Narzędzia referencyjne: Wybrane słowa można zakodować elektronicznie w celu umieszczenia ich w spisie treści lub indeksie, a następnie automatycznie utworzyć spis treści lub indeks. Przypisy dolne i końcowe można tworzyć w podobny sposób. Formatowanie dokumentów: Funkcje układu strony są niezwykle elastyczne, oferując liczne opcje aranżacji broszur, biuletynów, kart, menu, wizytówek, zaproszeń i innych dokumentów. Modyfikując marginesy, szerokości kolumn, rozmiar papieru i różne podziały stron, można tworzyć różnorodne dokumenty.

Elementy organizacyjne: Edytory tekstu oferują funkcje umożliwiające porządkowanie informacji i prowadzenie czytelników przez tekst. Elementy organizacyjne strony mogą obejmować obramowania, numery stron, obniżoną wielką literę na początku akapitu oraz pionowe linie między kolumnami. Możesz również umieścić kolorowe tło za blokiem tekstu, aby odróżnić go od reszty tekstu na stronie. Inne elementy układu to listy wypunktowane, listy numerowane i wyróżniony tekst, które sprawiają, że powiązany tekst jest bardziej widoczny i dostępny. Co więcej, nagłówki i stopki można wpisać raz, a następnie automatycznie wygenerować na kolejnych stronach.

Tabele: Funkcja tabel służy do umieszczania elementów tekstowych w kolumnach i wierszach, oddzielonych liniami poziomymi i pionowymi. Informacje finansowe, informacje o sprzedaży, listy telefoniczne i inne podobne dane można szybko i skutecznie uporządkować za pomocą funkcji tabel.

Grafika: Systemy przetwarzania tekstu umożliwiają dodawanie różnych rodzajów grafiki, takich jak wykresy słupkowe, wykresy liniowe, schematy organizacyjne, grafiki wektorowe i fotografie. Komunikacja często może być znacznie ulepszona dzięki połączeniu tekstu i grafiki, zamiast samego tekstu. Na przykład, kwartalne dane sprzedaży z ostatnich dwóch lat są znacznie łatwiejsze do odczytania i porównania na wykresie słupkowym niż w tekście pisanym.

Wyjście: Oprócz drukowania dokumentów tekstowych w formie papierowej, w kolorze lub czerni i bieli, dokumenty te można również wyeksportować jako dokumenty elektroniczne i umieścić w Internecie jako dokumenty sieciowe. Proces tworzenia dokumentów internetowych za pomocą oprogramowania do edycji tekstu polega na stworzeniu tekstu i grafiki w standardowy sposób, a następnie wykorzystaniu funkcji internetowych oprogramowania do konwersji dokumentu do formatu kompatybilnego z Internetem.

Narzędzia baz danych: Edytory tekstu zawierają narzędzia do tworzenia podstawowych baz danych, takich jak listy adresowe, a następnie generowania etykiet adresowych i wysyłek masowych na podstawie tych list. Listy te można również przeszukiwać pod kątem elementów tekstowych spełniających określone kryteria, a następnie sortować tekst według różnych kryteriów. Systemy edycji tekstu są kluczowym elementem niemal każdej działalności biznesowej, która wymaga tworzenia, edycji, drukowania i wysyłania tekstu. Ich funkcje będą nadal ewoluować w nadchodzących latach.

GRUPY ROBOCZE (ZESPÓŁY)

Konkurencja we współczesnym biznesie wytworzyła potrzebę i zapotrzebowanie na grupy robocze. Delegowanie obowiązków odbywa się poprzez przeprojektowanie procesu pracy. Proces delegowania z kolei tworzy środowiska zespołowe w organizacjach. Przeprojektowanie procesu pracy jest również spowodowane redukcją zatrudnienia, rozpadem szeregów organizacji i przechodzeniem pracowników na emeryturę. David Cleland (1996) stwierdza, że "tradycyjny model struktury organizacyjnej jest gatunkiem zagrożonym" (s. vii). Ponieważ zespoły są coraz częściej postrzegane jako skuteczny sposób angażowania pracowników i rozwiązywania problemów, zmodyfikowały one strukturę organizacyjną wielu firm. W rezultacie zespoły są postrzegane jako "wspólny mianownik zmian organizacyjnych" (Cleland, 1996, s. 9). Filozofia pracy zespołowej stała się powszechna w całym biznesie. Zespoły, które początkowo były eksperymentami społeczno-techniczno-biznesowymi w ramach koncepcji kompleksowego zarządzania jakością, stały się akceptowaną normą w większości współczesnych organizacji (Ozols, 1996). Zespoły można podzielić na zespoły kierownicze, zespoły projektowe, zespoły zadaniowe, zespoły międzyfunkcyjne itd. Villis Ozols (1996) zauważa, że 51 procent wszystkich pracowników należy do zespołów różnego rodzaju. Rolą zespołu jest poprawa sytuacji lub rozwiązanie problemu. Zespoły powstały, ponieważ wierzono, że "pracownicy najlepiej zareagują (będą produktywni), gdy będą mieli wysokie poczucie własnej wartości i identyfikacji z sukcesem organizacji" (Ketchum i Trist, 1992, s. 18). Strategie reengineeringu, empowermentu i restrukturyzacji mogą dać pracownikom większą kontrolę lub praktyczne zaangażowanie w radzenie sobie ze zmieniającymi się zadaniami. Tradycyjne miejsca pracy nadal istnieją; Jednakże "praca staje się coraz bardziej mozaiką obowiązków, wpisującą się w ogólną mozaikę". Praca staje się zbiorem obowiązków, a pracownicy muszą być bardziej elastyczni i reagować na zmieniające się wymagania. Wraz ze zmianą indywidualnych stanowisk zmienia się również rola menedżera. Menedżer staje się nie tylko bardziej coachem lub facylitatorem, ale jest również odpowiedzialny za rozwijanie samomotywacji pracowników. Pracownicy ci powinni nie tylko wyznaczać sobie cele, ale także oceniać swoje wysiłki. Pracownicy nadal są ważni indywidualnie, ale stają się ważniejsi, gdy przyczyniają się do całości - do zespołu. Elisa Mendzela (1997) zauważa, że chociaż grupy i zespoły niekoniecznie są synonimami, wiele osób określa niemal każdą grupę roboczą jako zespół. Zespoły mają wiele definicji, między innymi:

1. Zjednoczona, współzależna, spójna grupa ludzi pracujących razem dla osiągnięcia wspólnych celów
2. Osoby o uzupełniających się umiejętnościach, zaangażowane w realizację wspólnego celu, które efektywnie współpracują i ponoszą wzajemną odpowiedzialność
3. Grupa osób współpracujących ze sobą w pracy lub w ramach aktywności

Nie wszyscy członkowie zespołu koniecznie posiadają umiejętności pracy zespołowej. Ponieważ społeczeństwo amerykańskie jest indywidualistyczne, jednostki będą musiały zrezygnować z tradycyjnych metod komunikacji i nauczyć się nowych sposobów efektywnego funkcjonowania w zespole . Kiedy członkowie zespołu przejdą niezbędne szkolenie, aby zdobyć potrzebne umiejętności, zespół staje się bardziej efektywny, a poszczególni pracownicy również odnoszą korzyści.

PROCES ROZWOJU ZESPOŁU

"Rozwój zespołu to proces jednoczenia grupy osób o wspólnym celu w sprawnie funkcjonującą jednostkę" (Shonk, 1982, s. 1). Proces rozwoju zespołu obejmuje definiowanie, analizę, planowanie, działanie i ocenę. Połączenie tych etapów pomoże stworzyć produktywny zespół. Organizacja musi najpierw zdefiniować zespół i zdecydować, czy wybrany format jest właściwym sposobem postępowania. Analiza wyników zespołu i planowanie usprawnień to kluczowe kroki w procesie rozwoju zespołu. Planowanie usprawnień, wdrażanie działań, ocena i monitorowanie powinny być zaprojektowane tak, aby działać w sposób okrężny, co pozwoli na osiągnięcie poprawy i produktywności zespołu.

ZALETY ZESPOŁÓW

Zespoły pomagają w podziale i organizacji pracy. Do zalet należą: przełamywanie barier między działami lub oddziałami, poprawa jakości usług, zapewnienie więcej czasu na inne obowiązki, identyfikowanie problemów, uzyskiwanie informacji zwrotnych od innych oraz, oczywiście, podział obowiązków i odpowiedzialności. Wszystkie te czynniki są oczywiście korzystne dla każdej firmy. Wiadomo również, że zespoły zmniejszają liczbę błędów, skracają czas realizacji zamówień, zwiększają wydajność produkcji oraz zmniejszają liczbę kradzieży i absencji . Jednak pomimo wszystkich tych korzyści, Mendzela zauważa, że 60% zespołów ponosi porażkę.

PORAŻKA ZESPOŁU

Przyczynami porażki zespołu są: wewnętrzna konkurencja, brak zrozumienia przez firmy wyników zespołu, brak jasnych celów lub wspólnej sprawy, nieadekwatność zespołu do sytuacji oraz negatywność. Zespół nie powinien konkurować z jednostką; zespół pracuje poprzez jednostki nad wspólnym celem. Kiedy członkowie zespołu są zdezorientowani co do celu lub zadania zespołu, mówią zasadniczo następujące trzy rzeczy:

1. Nie wierzą w rezultat.
2. Nie wierzą, że rezultat jest osiągalny.
3. Nie potrafią zrozumieć, czego szef tak naprawdę oczekuje.
Kilka mitów, na które zwrócili uwagę Harvey Robbins i Michael Finley (1995), prowadzi do nieudanych zespołów. Przekonanie, że ludzie lubią pracować razem, niekoniecznie jest prawdziwe. Wiele osób potrzebuje własnej przestrzeni i czuje się skrępowanych, gdy są przydzielone do określonej grupy. Nieprawdą jest również, że zespół może rozwiązać każdy problem. Nie jest tak, jeśli zespół nie jest skoncentrowany na problemie i nie ma o nim wiedzy. To, że menedżer lub prezes firmy jest nadgorliwy w kwestii zespołów, nie oznacza, że podejście zespołowe może natychmiast lub całkowicie rozwiązać problem. Przypisywanie wszystkiego zespołom i założenie "im więcej, tym lepiej" nie sprawdza się we wszystkich sytuacjach. Ozols (1996) twierdzi, że głównym powodem porażek zespołów jest to, że zespoły są tworzone wyłącznie po to, aby osiągać rezultaty zarządcze, a nie odpowiadać na pytanie pracowników "Co z tego będę miał?". Satysfakcja z pracy, uznanie pracowników itp. są kluczowe w ograniczaniu porażek zespołów.

SKUTECZNE ZESPOŁY

Cechy skutecznych zespołów to otwartość umysłu, zaangażowanie, umiejętność radzenia sobie z konfliktami, odpowiedzialność, zaufanie, szacunek dla innych, skuteczne słuchanie i pełne uczestnictwo. Rob Heselbarth (1997) zauważa, że "silny zespół buduje się poprzez dystrybucję odpowiedzialności, autorytetu i informacji" (s. 5). Osoby pracujące w zespole, jak również sam zespół, muszą posiadać te cechy. Cechy te można ocenić za pomocą pięciu kategorii oceny zespołu Pollara :

1. Cel i kierunek
2. Rozwiązywanie problemów i podejmowanie decyzji
3. Komunikacja
4. Uczestnictwo
5. Przywództwo

Główną zaletą podejścia zespołowego jest to, że pracownicy są szczęśliwsi i bardziej produktywni, gdy działają w grupie i, co za tym idzie, mają wpływ na dany problem w swojej organizacji lub kontrolę nad nim . Wynik pracy zespołu ma bezpośredni wpływ na jednostki i ich pracę; dlatego są oni bardziej zainteresowani swoją pracą. Zespoły odnoszą sukcesy, gdy odnoszą je poszczególni członkowie. Wiele firm odniosło sukces dzięki pracy zespołowej. Kilka przykładów podaje Cleland .

- Federal Express i IDS: 40-procentowy wzrost produkcji
- Motorola Corporation: Zespoły zajmujące się poprawą jakości, obniżaniem kosztów i skracaniem cyklu
- IBM: Zespoły ds. oceny technologii, które analizują obecne i nowe technologie
- General Electric Company: Ocena najlepszych praktyk w celu określenia podstaw sukcesu konkurencji

Marilyn Manning i Patricia Haddock (1996) wymieniają siedem kroków ułatwiających zarządzanie zespołami:

1. Komunikuj misję firmy.
2. Upewnij się, że każdy członek zespołu wie, czego się od niego oczekuje.
3. Zachęcaj do otwartej komunikacji między członkami zespołu.
4. Rozwiązuj konflikty szybko i sprawiedliwie.
5. Zachęcaj do interakcji między zespołami.
6. Wspieraj swoje zespoły.
7. Motywuj i nagradzaj.

Kroki te sprawdzają się w zarządzaniu zespołami i można je włączyć do procesu rozwoju zespołu.

WADY ZESPOŁÓW

Wady zespołów nie zawsze są dostrzegane. Jednak gdy firma decyduje o rozwoju zespołów, wady, takie jak potencjalny konflikt wewnętrzny i straty indywidualne, muszą zostać porównane z korzyściami. (Strata indywidualna odnosi się do rezygnacji poszczególnych członków zespołu z osobistych korzyści; muszą oni dzielić się sukcesem). Walka o władzę może wynikać z wewnętrznych konfliktów i nieporozumień. Typowe problemy, które mogą się pojawić, to apodyktyczność, dominacja lub niechęć uczestników; brak zaangażowania; pośpiech w dążeniu do celów; dygresja; akceptacja opinii jako faktów; oraz waśnie między członkami . Rezultatem będzie brak skupienia na wspólnym celu.

PRZED BUDOWANIEM ZESPOŁU

Ponieważ rozważenie zalet i wad zespołów jest ważne, należy zadać konkretne pytania. Niektóre sytuacje nie wymagają zespołu i mogą być lepiej rozwiązane przy użyciu innego trybu pracy. Mendzela (1997) proponuje cztery konkretne i wymagające pytania, które pomogą firmom określić, czy podejście zespołowe jest najlepsze:

1. Dlaczego podejście zespołowe byłoby pomocne?
2. Co jest niezadowalające w obecnej sytuacji?
3. Jakie są możliwe przyczyny i rozwiązania?
4. Czy Twoja organizacja rzeczywiście będzie wspierać podejście zespołowe?

Jeśli zespół ma być uznany za wartościowy i warty wdrożenia, należy starannie opracować misję lub deklarację celu. Ważne jest, aby zespół jasno i rzetelnie rozumiał swój cel, aby móc go osiągnąć, a tym samym cele i zadania organizacji.

WNIOSKI

Zespoły mogą być skuteczne lub nieskuteczne w zależności od środowiska pracy. Minda Zetlin (1996) zwraca uwagę na następujące pomocne i utrudniające pracę zespołową nawyki. Do pomocnych nawyków należą: otwartość umysłu, otwartość i natychmiastowe rozwiązywanie konfliktów, szacunek dla czasu innych, słuchanie, niski poziom defensywności i pełne zaangażowanie. Nawyki utrudniające obejmują negatywny język ciała, fałszywe zaangażowanie, narzekanie na innych członków zespołu zamiast bezpośredniego omawiania z nimi problemów (triangling), dwustronne kłótnie (crosstalk), kumulowanie żalów (zbieranie znaczków), zbyt długie i szczegółowe omawianie tematu (wchodzenie w szczegóły) oraz destrukcyjny humor. Decyzja o wykorzystaniu zespołów jest ważną decyzją organizacyjną. Należy zbadać zalety i wady tworzenia i wykorzystywania zespołów. Wyniki zespołu zależą od skutecznego projektu i efektywnej pracy, z uwzględnieniem wysiłków zespołu.

Pomiar pracy to staranna analiza zadania, jego rozmiaru, metody jego wykonania oraz wydajności. Celem jest określenie obciążenia pracą w operacji, wymaganego czasu oraz liczby pracowników potrzebnych do efektywnego wykonania pracy. Pomiar pracy pomaga określić czas poświęcony na wykonanie dowolnego procesu i oferuje spójną, porównywalną metodologię określania wydajności pracy. Pomiar pracy może być niezwykle skuteczny w informowaniu przełożonych o czasie pracy i opóźnieniach związanych z różnymi sposobami wykonywania pracy. Celem metody pomiaru jest pełne pokrycie mierzonej pracy. Dobry system pomiaru pracy ma wiele zalet. Pomaga obniżyć koszty pracy, zwiększyć produktywność oraz usprawnić nadzór, planowanie, harmonogramowanie, ocenę wydajności i podejmowanie decyzji.

ELEMENTY POMIARU PRACY

System pomiaru pracy składa się z trzech komponentów: preferowanych metod, wartości czasu i raportowania. Preferowane metody nie zawsze są najefektywniejszym lub najszybszym sposobem wykonania zadania. Powinny one zwiększać bezpieczeństwo, jakość i produktywność. Należy wziąć pod uwagę bezpieczeństwo pracownika i produktu. Jakość jest równie ważna; udowodniono, że dobra wydajność i wysoka jakość idą w parze. Osoby przeszkolone w zakresie właściwej metody i stosujące ją, będą wykonywać pracę wysokiej jakości i na akceptowalnym poziomie. Należy również wziąć pod uwagę wartości czasu i raportowanie. Czas, jaki powinno zająć zadanie, jest określany nie na podstawie przyspieszenia ruchów, które pracownik wykonuje normalnie, ale na podstawie normalnego tempa przeciętnego pracownika, z uwzględnieniem przerw na odpoczynek, przerw kawowych i zmęczenia. System raportowania jest ważny dla sukcesu każdej metody pomiaru pracy. Przełożeni i menedżerowie muszą mieć dostęp do aktualnych i kompletnych informacji dotyczących zarządzania pracą. Aktualne informacje mogą być wykorzystywane do zarządzania godzinami pracy i przesuwania ich do obszarów, w których są potrzebne, a także do rozwiązywania problemów lub przynajmniej zapobiegania ich przekształcaniu się w kryzysy. Komputery osobiste pomagają w skuteczniejszym i tańszym stosowaniu pomiaru pracy oraz zapewniają natychmiastową informację zwrotną pracownikom, przełożonym i menedżerom.

METODY POMIARU PRACY

Programy pomiaru pracy obejmują zastosowanie szeregu technik, z których każda jest dobrana do odpowiedniej części zadania. Celem pomiaru jest zebranie rzeczywistych danych o rzeczywistych zdarzeniach. Aby uzyskać standardy czasowe, dane są zazwyczaj konwertowane na dane docelowe lub dane obowiązujące w znanych warunkach. Wszystkie systemy pomiaru pracy opierają się na tej samej, prostej, trzyetapowej procedurze: analiza, zbieranie i pomiar danych oraz synteza. Różnią się one charakterem i stopniem analizy, charakterem i poziomem zbierania i pomiaru danych oraz charakterem procesu syntezy. Jednakże, trzyetapowa procedura pozostaje wspólna. Przed rozpoczęciem pomiaru zadanie, które ma być mierzone, jest analizowane i dzielone na dogodne części, odpowiednie dla wybranej techniki pomiaru. Celem techniki pomiarowej jest wyprowadzenie "czasu bazowego" dla każdej z tych czynności, elementów lub ruchów. Na etapie pomiaru konieczne jest zebranie danych opisowych lub jakościowych dotyczących charakteru zadania, warunków jego wykonywania oraz innych czynników, które mogą mieć wpływ na czas potrzebny do jego wykonania. Podczas pomiaru zadań powtarzalnych dane są gromadzone w ciągu szeregu reprezentatywnych cykli zadania, aby uzyskać wartość "średnią" lub "typową". Analizę wyników można przeprowadzić za pomocą technik statystycznych, aby określić liczbę obserwacji, które należy przeprowadzić, aby zapewnić określony poziom ufności dla wyników końcowych. Na etapie syntezy różne części zadania i powiązane z nimi czasy bazowe są łączone w odpowiedniej kolejności i z odpowiednią częstotliwością, aby uzyskać czas potrzebny na wykonanie całego zadania. Na tym etapie czas bazowy zostanie dostosowany do dopuszczalnych limitów, aby stał się czasem standardowym dla zadania. Istnieją cztery metody pomiaru pracy, z których każda ma swoje mocne i słabe strony. Metoda danych historycznych pokazuje rzeczywisty czas potrzebny na wykonanie zadania. Takie dane mają tę zaletę, że są łatwe do zebrania, zrozumienia i przekazania, ale nie dostarczają informacji, które mogłyby posłużyć do przyszłych ulepszeń. W metodzie próbkowania pracy przeprowadza się dużą liczbę losowych obserwacji zadania w celu określenia kroków jego normalnego wykonania. Metoda ta jest łatwa do nauczenia i zastosowania oraz zapewnia więcej szczegółów operacyjnych niż dane historyczne. Wadą próbkowania pracy jest konieczność przeprowadzenia tysięcy próbek w celu ustalenia dokładnego pomiaru dla każdego kroku. Metoda badania czasu wykorzystuje metody ciągłe i odliczania czasu do przodu (snapback) do rejestrowania upływu czasu zadania. Metoda odliczania czasu do przodu wymaga stopera z przyciskiem resetowania, który pozwala obserwatorowi odczytać i zapisać czas na końcu każdego elementu pracy, a następnie zresetować (snapback) stoper do zera. Chociaż popularna, metoda badania czasu jest subiektywna i w dużej mierze opiera się na doświadczeniu analityka. Komputerowy kolektor danych zapewnia dokładniejszy pomiar czasu niż stoper. Jednak przeliczanie czasu rzeczywistego na czas oczekiwany lub normalny pozostaje problemem. Metoda systemów predefiniowanego ruchu/czasu opiera się na założeniu, że cała praca składa się z podstawowych ruchów człowieka i że czas można przypisać tym ruchom, jeśli zostaną one zdefiniowane i sklasyfikowane w sposób systematyczny. Film lub taśma wideo rejestruje zakres zadania i jego czas trwania. Technika ta jest najczęściej stosowana w badaniach środowisk o dużej wydajności, takich jak stanowiska robocze czy linie montażowe. Obserwator mierzy zadanie, obserwując je i analizując pod kątem podstawowych ruchów składowych. Ta metoda wymaga znacznego przeszkolenia i praktyki, aby osiągnąć i utrzymać dokładność. Umożliwia ona przypisanie wszystkim typom zadań wartości czasu/czasu trwania, które następnie można rozszerzyć na wartości kosztów. Wyniki nie są łatwe do przekazania, ale po prawidłowym wykonaniu metoda ta daje bardzo dokładne czasy.

Proces rynkowy jest zazwyczaj modelowany za pomocą ekonomicznych koncepcji podaży i popytu. Plany/pragnienia konsumentów są osadzone w koncepcji popytu, a plany/pragnienia producentów w koncepcji podaży. Plany tych dwóch typów podmiotów gospodarczych łączą się na rynkach, które są podmiotami, na których odbywają się transakcje. We współczesnej gospodarce rynki nie wymagają, aby kupujący i sprzedający spotykali się w określonym miejscu geograficznym, więc rynki nie wymagają już rzeczywistych "rynków". Koncepcja popytu reprezentuje aktywność rynkową konsumentów. Popyt definiuje się jako ilość dobra lub usługi, którą konsumenci będą chcieli i będą mogli kupić po danej cenie w określonym czasie, przy założeniu niezmienności wszystkich innych czynników. Popyt jest zatem relacją między ceną a popytem. Na ilość, którą konsumenci zdecydują się kupić, wpływa wiele czynników innych niż cena i to właśnie te czynniki są stałe w koncepcji popytu. Popyt można zilustrować za pomocą wykresu pokazującego, ile jednostek dobra lub usługi konsumenci kupią po kilku różnych cenach. Tę zależność między ceną a popytem można również przedstawić graficznie. Krzywa popytu przedstawia maksymalną cenę, jaką konsumenci byliby skłonni zapłacić za określoną ilość dobra. Konsumenci są skłonni kupić coś, ponieważ cenią ten produkt bardziej niż jego koszt alternatywny. Koszt alternatywny to wartość najlepszej alternatywy, jaką mogliby kupić za te same pieniądze; to znaczy, gdy konsument decyduje się wydać 2 dolary na hamburgera, uznaje, że hamburger zapewnia większą satysfakcję (w danym momencie) niż cokolwiek innego, co można by kupić za te 2 dolary. Zatem krzywa popytu przedstawia wartość produktu dla konsumenta. Obszar pod krzywą popytu stanowi miarę całkowitej wartości, jaką konsumenci otrzymują ze spożycia danej ilości produktu. Charakter tej zależności między ceną a popytem jest tak spójny, że nazywa się ją prawem popytu. Prawo to stwierdza, że zależność zdefiniowana przez pojęcie popytu jest odwrotna lub pośrednia. Gdy ceny rosną, a inne czynniki pozostają niezmienne, konsumenci kupują mniej danego dobra i odwrotnie. Uzasadnieniem tego prawa jest to, że gdy cena produktu zmienia się w stosunku do ceny innych produktów, konsumenci zmieniają swoje wzorce zakupowe, kupując mniej droższego dobra i więcej innych dóbr, które są teraz stosunkowo tańsze i zaspokajają te same podstawowe potrzeby. Dobra, które zaspokajają te same podstawowe potrzeby, nazywane są substytutami. Na przykład, jeśli cena wołowiny wzrośnie w stosunku do ceny wieprzowiny, kurczaka i indyka, konsumenci przeniosą część swoich zakupów z wołowiny na wieprzowinę, kurczaka i indyka. Podaż można zdefiniować jako relację między ceną dobra lub usługi a ilością, jaką producenci są skłonni i zdolni zaoferować do sprzedaży w danym okresie czasu, przy założeniu niezmienności innych czynników. W tabeli 1 przedstawiono również wykres podaży pokazujący, ile gadżetów producenci udostępnią do sprzedaży po kilku różnych cenach. Podaż przedstawia graficznie minimalną cenę, jaką konsumenci są skłonni zaakceptować, aby udostępnić do sprzedaży daną ilość dobra lub usługi. W związku z tym jest to koszt alternatywny dla społeczeństwa związany z produkcją danego dobra. Prawo podaży głosi, że zależność ta jest bezpośrednia. Gdy cena dobra rośnie, przy założeniu niezmienności innych czynników, producenci będą skłonni dostarczać większą ilość produktu. Uzasadnieniem tego prawa jest to, że właściciele zasobów będą chcieli wykorzystać je w możliwie najbardziej wartościowy sposób. Na przykład, jeśli cena rynkowa kukurydzy wzrośnie w stosunku do ceny pszenicy, rolnicy zdecydują się zasadzić większą część dostępnej ziemi pod uprawę kukurydzy, a mniejszą pod uprawę pszenicy.

RÓWNOWAGA

Rynek to miejsce, gdzie dostawcy i odbiorcy spotykają się w celu przeprowadzenia wymiany. Współczesne rynki nie wymagają, aby te dwie strony znajdowały się w tym samym miejscu, ani nawet aby komunikowały swoje potrzeby w tym samym czasie. Proces rynkowy można postrzegać jako rodzaj "procesu aukcyjnego". Biorąc pod uwagę krzywe podaży i popytu pokazane na rysunku 1, gdyby aukcjoner ogłosił cenę 5 dolarów, konsumenci byliby skłonni i mogliby kupić 50 jednostek (ilość popytu), ale producenci byliby skłonni i mogliby dostarczyć tylko 10 jednostek (ilość podaży). Jeśli konsumenci chcą kupić 50 jednostek, a jest ich tylko 10 w sprzedaży, występuje niedobór 40 jednostek (ilość popytu minus ilość podaży). Zawsze, gdy popyt przewyższa podaż, występuje niedobór. Konsumenci będą wtedy próbowali konkurować o deficytowe jednostki. Konkurencja ta będzie polegała na podbijaniu ceny. Kontynuując ilustrację aukcji, licytator widzi, że ludzie chcą kupić więcej niż jest dostępne, więc ogłasza nową, wyższą cenę 7 dolarów za jednostkę. Przy cenie 7 dolarów konsumenci, którzy cenili produkt wyżej niż 5 dolarów, ale niżej niż 7 dolarów, wycofują się z rynku. Oznacza to, że popyt spada z 50 jednostek do 40. Jednak prawo podaży mówi nam, że nowa, wyższa cena skłoni producentów do zwiększenia podaży. Podaż wzrasta z 10 do 20 jednostek. Konsumenci nadal chcą kupić więcej, niż producenci chcą sprzedać, więc nadal występuje niedobór, ale niedobór zmniejszył się z 40 jednostek do 20. Konsumenci nadal muszą starać się prześcignąć innych konsumentów, a cena ponownie wzrasta. Dopiero gdy nasz wyimaginowany licytator ogłosi cenę 9 dolarów, ilość, której konsumenci żądają, jest równa ilości oferowanej przez producentów. Nazywa się to ceną wyrównania rynku. Ta cena "oczyszcza" rynek, ponieważ każdy, kto chce kupić po tej cenie, jest w stanie to zrobić, a każdy, kto chce sprzedać po tej cenie, jest w stanie to zrobić. To sprawia, że rynek jest stabilny, ponieważ konsumenci nie muszą już licytować ceny. Zatem rynek znajduje się w równowadze przy cenie, przy której popyt jest równy podaży. Jeśli cena jest wyższa od ceny równowagi rynkowej, konsumenci będą skłonni i zdolni kupić mniej, niż producenci są skłonni i zdolni wystawić na sprzedaż. Na przykład, jeśli cena wynosi 13 dolarów, popyt wyniesie 10 jednostek, a podaż 50 jednostek. Zawsze, gdy podaż jest większa niż popyt, powstaje nadwyżka. W tym przypadku nadwyżka jest równa 40 jednostkom (ilość podaży minus ilość popytu). Jeśli na rynku występuje nadwyżka, producenci będą konkurować ze sobą o ograniczonych nabywców, licytując w dół cenę. Gdy cena spadnie do 11 USD, konsumenci zwiększą ilość, którą chcą kupić, do 20 jednostek, a producenci zmniejszą ilość, którą chcą sprzedać, do 40 jednostek, tak że nadwyżka spadnie do 20 jednostek. Jednak w tym przypadku producenci będą nadal starali się wyprzedzić innych producentów o konsumentów na rynku, oferując swój produkt po jeszcze niższej cenie. Dopiero gdy cena spadnie do poziomu równowagi rynkowej 9 USD, nadwyżka zniknie i producenci nie będą już musieli obniżać ceny, aby sprzedać swój produkt. Jeśli cena jest niższa od ceny równowagi rynkowej, konsumenci podniosą cenę, a jeśli cena jest wyższa od ceny równowagi, producenci obniżą cenę. Tylko przy cenie równowagi popyt jest równy ilości oferowanej, a cena rynkowa się stabilizuje. Jest to jedyna cena, dla której konsumenci nie mają powodu oferować wyższej ceny, a producenci nie mają powodu oferować niższej ceny.

POZACENOWE DETERMINANTY POPYTU

Konsumenci opierają swoje decyzje zakupowe na kilku czynnikach innych niż cena. Te pozacenowe determinanty popytu to te, które są niezmienne w definicji popytu. Gdy te czynniki ulegają zmianie, zmienia się relacja między ceną a popytem, czyli sama krzywa popytu ulega przesunięciu. Wzrost popytu jest przedstawiany graficznie jako przesunięcie krzywej popytu w kierunku północno-wschodnim (na przykład z D0 do D1 na rysunku 2), a spadek popytu jako przesunięcie krzywej popytu w kierunku południowo-zachodnim (na przykład z D0 do D2 na rysunku 2). Dwoma głównymi pozacenowymi determinantami popytu są dochody i zamożność konsumentów oraz ceny dóbr pokrewnych. Wzrost dochodów i/lub zamożności może spowodować wzrost lub spadek popytu na dobro. Jeśli wzrost dochodów/zamożności powoduje wzrost popytu na dobro, dobro to nazywa się dobrem normalnym. Ten wzrost popytu ilustruje na Rysunku 2 przesunięcie z D0 do D1, powodując zmianę równowagi rynkowej z E1 do E2, co skutkuje wzrostem ceny rynkowej (z 9 do 11 dolarów) i wzrostem kupowanej i sprzedawanej ilości (z 30 do 40 jednostek). Jeśli wzrost dochodów/bogactwa powoduje spadek popytu na dobro, dobro to nazywa się dobrem niższego rzędu. Ilustruje to na Rysunku 2 przesunięcie popytu z D0 do D2. Rynek oczyszcza się następnie przy E3 z niższą ceną rynkową (7 dolarów) i mniejszą ilością (20 jednostek). Podobnie wpływ zmiany ceny dobra pokrewnego na popyt na dobro zależy od tego, czy dobra te są pokrewne jako dobra substytucyjne, czy komplementarne. Dwa dobra są substytutami, jeśli wzrost ceny jednego powoduje wzrost popytu na drugie, a dobra są komplementarne, jeśli wzrost ceny jednego powoduje spadek popytu na drugie.

POZACENOWE DETERMINANTY PODAŻY

Producenci opierają swoje decyzje dotyczące tego, co produkować przy użyciu dostępnych zasobów produkcyjnych, na większej liczbie czynników niż tylko ceny poszczególnych dóbr. Te inne czynniki nazywane są pozacenowymi determinantami podaży. Głównymi pozacenowymi determinantami podaży są ceny czynników produkcji użytych do wytworzenia produktu, stan technologii stosowanej do jego wytworzenia oraz ceny innych dóbr powiązanych w procesie produkcji. Wzrost podaży jest przedstawiany graficznie jako przesunięcie krzywej podaży w kierunku południowo-wschodnim, a spadek podaży jako przesunięcie w kierunku północno-zachodnim (patrz rysunek 2). Wzrost (spadek) ceny czynnika produkcji dobra, który zwiększyłby (zmniejszy) koszty produkcji, spowoduje spadek (wzrost) podaży. Na przykład wzrost ceny nawozów spowoduje spadek podaży kukurydzy, przy założeniu niezmienności innych czynników. Gdyby krzywa podaży przesunęła się z S0 do S2, przy założeniu, że wszystko inne pozostaje niezmienne, równowaga rynkowa zmieniłaby się z punktu E1 do E5, powodując wzrost ceny rozliczeniowej (z 9 do 11 dolarów) i spadek ilości transakcji (z 30 do 20 jednostek). Postęp technologiczny obniżający koszty produkcji również spowoduje wzrost podaży dobra. Na przykład odkrycie nowego środka chemicznego, który zwiększa plony z akra ziemi zasianej kukurydzą, zwiększy podaż kukurydzy, przy zachowaniu stałych innych czynników. Gdyby krzywa podaży przesunęła się z S0 do S1, równowaga rynkowa zmieniłaby się z punktu E1 do E4, powodując spadek ceny rozliczeniowej (z 9 do 7 dolarów) i wzrost ilości transakcji (z 30 do 40 jednostek). Wzrost (spadek) ceny innego dobra, wytwarzanego przy użyciu tych samych nakładów (dóbr powiązanych w produkcji), spowoduje, że producenci zwiększą produkcję tego dobra, które jest teraz droższe, a zatem bardziej dochodowe. Aby to zrobić, konieczne będzie przesunięcie zasobów z produkcji innych dóbr. Na przykład, wzrost ceny pszenicy (w stosunku do ceny kukurydzy) spowoduje, że producenci przesuną czynniki produkcji w kierunku produkcji pszenicy, a nie kukurydzy.

Opodatkowanie to nałożenie przez rząd danego kraju obowiązkowego podatku na obywateli i/lub przedsiębiorstwa. W prawie każdym kraju rząd czerpie większość swoich dochodów na finansowanie usług publicznych z podatków. Większość osób odczuje skutki wielu podatków w ciągu swojego życia. Ponadto podatki stały się potężnym instrumentem, z którego korzystają decydenci na całym świecie, aby osiągać cele gospodarcze i społeczne. W rezultacie system podatkowy w Stanach Zjednoczonych i na świecie ma wpływ na niemal każdą decyzję biznesową i inwestycyjną.

CHARAKTER I HISTORIA PODATKÓW W USA

W 1936 roku Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych zdefiniował podatek jako "pobór na rzecz rządu". W tym kontekście nie ma bezpośredniego związku między poborem dochodów przez rząd a korzyściami, jakie ma otrzymać podatnik. W rezultacie podatnik - taki jak akcjonariusz spółki - nie może powiązać swojej płatności podatkowej z żadnym konkretnym aktywem lub programem rządowym. Podatki można w podobny sposób odróżnić od licencji i opłat, które są płatnościami na rzecz rządu za przyznanie specjalnych przywilejów lub świadczenie usług (takich jak licencja małżeńska lub opłata za kemping). Można je również odróżnić od przepisów i kar, które są opłatami nakładanymi przez rząd w celu wyeliminowania lub kontrolowania określonej działalności. Aby podatki były zgodne z konstytucją, muszą być pobierane w oparciu o z góry określone kryteria. Podatki muszą być nie tylko ustalane obiektywnie, ale także podatnicy muszą być w stanie z góry obliczyć swoje zobowiązania podatkowe. Ponieważ większość podatków jest nakładana cyklicznie lub w sposób przewidywalny, jednostki mogą również angażować się w planowanie podatkowe lub unikanie płacenia podatków. Innymi słowy, mogą prowadzić życie w sposób minimalizujący kwotę, którą muszą przekazać rządowi w postaci podatków. Pomimo powiedzenia, że na świecie nie ma nic pewnego poza śmiercią i podatkami, podatki nie zawsze były głównym źródłem dochodów rządów. Chociaż głównym celem podatków jest zapewnienie środków niezbędnych do finansowania wydatków rządowych, każdy organ podatkowy, który ma prawo kontrolować podaż pieniądza - taki jak rząd federalny USA - może zaspokoić swoje potrzeby dochodowe po prostu poprzez tworzenie pieniądza. Całkowite poleganie na tej władzy rządowej stymulowałoby jednak nadmierny popyt w gospodarce, co z kolei powodowałoby inflację cen. Podatki natomiast zwiększają dochody, ale z odwrotnym skutkiem: drenują pieniądze z sektora prywatnego, powodując spadek prywatnej konsumpcji lub wydatków inwestycyjnych. Odzwierciedlając jedno z haseł bojowych rewolucji amerykańskiej - "Nie ma opodatkowania bez reprezentacji" - system podatkowy w Stanach Zjednoczonych jest ściśle zbieżny z systemem podatkowym Anglii. W momencie jej uchwalenia w 1789 roku, Konstytucja Stanów Zjednoczonych przyznała Kongresowi uprawnienia do nakładania i pobierania podatków. Korzystając z tego uprawnienia, Kongres uchwalił ustawę celną z 1789 roku, wprowadzając system ceł - zwanych podatkami akcyzowymi - na import. W rezultacie cła stały się głównym źródłem dochodów rządu federalnego. Wraz ze wzrostem zakresu działań i programów rządowych, niezbędne stały się dodatkowe źródła dochodów, aby uzupełnić system celny. Konstytucja wymagała jednak, aby każdy podatek bezpośredni nakładany przez Kongres był rozdzielany między stany na podstawie ich względnej liczby ludności. Ponieważ liczba ludności poszczególnych stanów była zróżnicowana, każdy podatek dochodowy skutkowałby inną stawką podatkową dla obywateli każdego stanu. Pomimo wymogu podziału, Kongres uchwalił pierwszy federalny podatek dochodowy w 1861 roku, aby sfinansować znacznie zwiększone wydatki spowodowane wojną secesyjną. Chociaż pierwotny federalny podatek dochodowy wygasł po wojnie secesyjnej, doprowadził on do udanych starań o zmianę Konstytucji. Szesnasta Poprawka do Konstytucji weszła w życie 25 lutego 1913 roku, stanowiąc, że: "Kongres ma prawo nakładać i pobierać podatki od dochodów z dowolnego źródła, bez podziału między poszczególne stany i bez względu na jakiekolwiek spisy ludności". Bez wahania Kongres uchwalił Ustawę o dochodach z 1913 roku 3 października 1913 roku, nadając jej moc wsteczną od 1 marca 1913 roku. Wraz ze zmianą uwarunkowań historycznych i wzrostem zapotrzebowania rządu federalnego na dodatkowe dochody, Kongres skorzystał ze swoich uprawnień do opodatkowania dochodów, uchwalając wiele nowych ustaw podatkowych. Ponieważ każdy nowy akt prawny jednocześnie przywracał poprzednie ustawy podatkowe i wprowadzał nowe poprawki do prawa, konieczne stało się zbadanie ponad stu odrębnych źródeł ustawowych, aby ustalić, jakie przepisy podatkowe aktualnie obowiązują. Ostatecznie, w 1939 roku, Kongres rozwiązał ten problem, systematycznie porządkując wszystkie przepisy podatkowe w Kodeksie Podatkowym z 1939 roku, trwałym systemie prawnym, który nie wymaga ponownego uchwalania.

GŁÓWNE RODZAJE PODATKÓW W USA

Od momentu ustanowienia w 1913 roku podatek dochodowy odgrywał dominującą rolę w zapewnianiu funduszy, którymi operuje rząd federalny. Podatek dochodowy to pobierana okresowo część zysków ekonomicznych podatnika. Rząd federalny, podobnie jak prawie każdy rząd stanowy, nakłada podatek na dochody osób fizycznych, osób prawnych, majątków i trustów. Ostateczne rozliczenie podatkowe - obejmujące zgłoszenie dochodu i zapłatę należnych podatków - odbywa się na koniec każdego roku. Aby jednak zapewnić pobór podatków, Kongres wprowadził wymóg "płać w miarę uiszczania podatku", poprzez połączenie potrąceń z wynagrodzeń i szacunkowych przedpłat podatkowych w ciągu roku. Dochód definiuje się zazwyczaj jako każdy stały przyrost majątku. Nie obejmuje on pożyczek ani innych tymczasowych przyrostów. Zasadniczo Kongres uznaje każdy przyrost majątku za dochód podlegający opodatkowaniu, chyba że konkretne przepisy ustawowe go wykluczają. Te przyrosty majątku mogą przybierać różne formy, takie jak gotówka, majątek niepieniężny oraz usługi świadczone na rzecz podatnika. Chociaż rządy stanowe ustalają własne zasady i stawki podatkowe, większość stanów stosuje tę samą definicję dochodu brutto, co rząd federalny. W przeciwieństwie do federalnych i stanowych podatków dochodowych, podatki od transferów majątku nie generują znaczących dochodów. Historycznie, główną funkcją podatków od transferów majątku było utrudnianie akumulacji majątku przez rodziny. Od 1976 roku federalny podatek od spadków i federalny podatek od darowizn zostały połączone w jeden podatek, znany jako ujednolicony podatek od transferów. Ten ujednolicony system eliminuje wcześniejsze rozróżnienie między opodatkowanymi transferami za życia a transferami w chwili śmierci. W tym systemie wartość majątku spadkodawcy podlegającego opodatkowaniu jest traktowana jako jego ostatnia darowizna. Podobnie jak federalny podatek dochodowy, stawki podatkowe od ujednoliconych transferów są progresywne. Oznacza to, że do rosnących przyrostów podstawy opodatkowania stosowana jest rosnąca stawka procentowa. W przeciwieństwie do corocznego naliczania federalnego podatku dochodowego, federalny podatek od darowizn jest naliczany kumulatywnie od darowizn dokonanych za życia, jak również od darowizn z chwilą śmierci. Ponadto wiele stanów nakłada podatek spadkowy na prawo do otrzymania majątku po śmierci. W przeciwieństwie do podatku od spadków, który jest naliczany według wartości majątku przeniesionego w chwili śmierci, podatek spadkowy nakładany jest na beneficjenta majątku z masy spadkowej, chociaż wiele testamentów przewiduje, że spadkobiercy powinni zapłacić wszelkie podatki spadkowe nałożone na beneficjentów majątku. Oprócz podatku dochodowego i podatku od darowizn, rząd federalny i większość stanów nakładają jakąś formę podatku od zatrudnienia. Najczęstszą formą stanowego podatku od zatrudnienia jest podatek pobierany od wynagrodzeń, a dochody z niego są wykorzystywane do finansowania stanowego programu zasiłków dla bezrobotnych. Oprócz własnego podatku od bezrobocia, rząd federalny nakłada również podatek od ubezpieczeń społecznych na pracodawców, pracowników i osoby samozatrudnione. Rząd federalny przeznacza dochody z podatku z tytułu Federal Insurance Contribution Act (FICA) na finansowanie wypłat świadczeń z tytułu ubezpieczeń społecznych, a także ubezpieczenia zdrowotnego Medicare. Jeśli pracownik będzie uprawniony do świadczeń z Ubezpieczeń Społecznych i Medicare, podatek FICA jest płacony zarówno przez pracownika, jak i przez jego pracodawcę. Chociaż osoby samozatrudnione podlegają innej stawce podatkowej, są zobowiązane do płacenia podatku FICA od dochodów netto z samozatrudnienia. Z nielicznymi wyjątkami, stanowe i lokalne jednostki rządowe w Stanach Zjednoczonych również wykorzystują podatek dochodowy i podatek od transferów majątku jako źródło dochodów. Ponadto te jurysdykcje podatkowe zazwyczaj opierają się na dwóch innych źródłach podatkowych, które zazwyczaj unikają opodatkowania przez rząd federalny:

1. Roczna wycena podatku od nieruchomości tradycyjnie stanowi podstawę lokalnego systemu podatkowego. Jest to podatek od wartości nieruchomości - zazwyczaj tylko nieruchomości, takich jak grunty i budynki - będących własnością osób fizycznych lub organizacji nieobjętych zwolnieniem z podatku.

2. Ponadto większość stanów i wiele jednostek samorządu terytorialnego nakłada podatek od sprzedaży. Jest to podatek od przychodów brutto ze sprzedaży detalicznej materialnego majątku osobistego - takiego jak samochody i odzież - oraz niektórych usług. Każdy organ podatkowy ustala własną stawkę podatku, a także usługi i towary podlegające opodatkowaniu. Sprzedawca pobiera podatek w momencie sprzedaży, a następnie okresowo przekazuje dochód właściwemu organowi podatkowemu.

PLANOWANIE PODATKOWE

W Stanach Zjednoczonych i innych demokracjach większość obywateli - lub ich prawnie wybranych przedstawicieli - głosuje za nałożeniem na siebie podatków w celu sfinansowania usług publicznych, które cenią, ale które nie są odpowiednio finansowane przez procesy rynkowe. Jednak ustalenie, które osoby, gospodarstwa domowe lub firmy faktycznie zmniejszają swoją prywatną konsumpcję lub majątek w wyniku podatku, nie zawsze jest prostą sprawą. W końcu, chociaż podatki wpływają na wiele aspektów naszego życia, ich wpływ nie jest niekontrolowany. Planowanie podatkowe to po prostu proces organizowania swoich działań w świetle ich potencjalnych konsekwencji podatkowych. W końcu, jedna z postaci w "Przeminęło z wiatrem" ulepsza wcześniejsze przysłowie, zauważając: "Śmierć, podatki i narodziny dzieci! Nigdy nie ma na nie dogodnego momentu!". Pomimo niedogodności, jakie niosą ze sobą podatki, przeciętny człowiek odczuje wpływ wielu podatków w ciągu swojego życia. W rezultacie niemal każda próba gromadzenia lub zachowania majątku wymaga starannego planowania podatkowego. Proces minimalizacji zobowiązań podatkowych - osoby fizycznej lub transakcji - jest zazwyczaj określany jako unikanie opodatkowania. Nie należy mylić go z uchylaniem się od płacenia podatków. Unikanie opodatkowania to całkowicie legalne działania podatników i opłacanych doradców podatkowych w imieniu swoich klientów, mające na celu podjęcie kroków niezbędnych do obniżenia podatków. W związku z tym każdy, kto chce zminimalizować swoje zobowiązania podatkowe w Stanach Zjednoczonych, powinien wziąć przykład z opinii sędziego Learneda Handa z 1947 roku: "Sądy wielokrotnie orzekały, że nie ma nic złowrogiego w takim układaniu swoich spraw, aby utrzymać podatki na jak najniższym poziomie. Wszyscy tak robią, bogaci czy biedni, i wszyscy postępują słusznie, ponieważ nikt nie ma obowiązku publicznego płacenia więcej, niż wymaga prawo: podatki to egzekwowane podatki, a nie dobrowolne składki. Żądanie więcej w imię moralności to czyste oszustwo".

Płatności transferowe to forma dochodu dla osób fizycznych, za którą nie oczekuje się w zamian żadnego dobra ani usługi bieżącej. Różnią się one od innych płatności dla osób fizycznych, za które w zamian świadczona jest usługa (w tym praca) lub wymieniany jest towar. Płatności transferowe mogą pochodzić ze źródeł biznesowych lub rządowych. Płatności transferowe z działalności biznesowej obejmują darowizny korporacyjne na rzecz instytucji non-profit, wypłaty z tytułu obrażeń ciała oraz podatki płacone przez krajowe korporacje rządom zagranicznym. Znacznie ważniejsze, zarówno pod względem wartości dolarowej, jak i znaczenia politycznego, są płatności transferowe pochodzące ze źródeł rządowych. Płatności transferowe z rządu mogą być dokonywane przez każdy szczebel administracji publicznej (federalny, stanowy lub lokalny) i mogą przybierać formę świadczeń pieniężnych lub rzeczowych. Świadczenia pieniężne obejmują ubezpieczenia społeczne; emerytury dla pracowników rządowych, wojskowych i kolejowych; ubezpieczenie od bezrobocia; świadczenia dla weteranów; odszkodowania pracownicze; pieniężną pomoc publiczną (w tym Tymczasową Pomoc dla Rodzin Potrzebujących [TANF] i Uzupełniający Dochód Zabezpieczający [SSI]); oraz pomoc edukacyjną. Uwzględniono również płatności rządowe na rzecz instytucji non-profit, które nie obejmują prac w ramach kontraktów badawczo-rozwojowych. Główne rządowe płatności rzeczowe obejmują bony żywnościowe, ubezpieczenia medyczne (Medicaid i Medicare) oraz pomoc mieszkaniową.

Wielkość i znaczenie płatności transferowych.

Wielkość rządu USA, mierzona wydatkami publicznymi, wzrosła ponad trzykrotnie w latach 1940-2000, a w dużej mierze ten wzrost wynikał ze wzrostu wydatków na płatności transferowe, zwłaszcza na ubezpieczenia społeczne, Medicare i Medicaid. W Stanach Zjednoczonych pod koniec XX wieku płatności transferowe stanowiły 44% wydatków rządowych wszystkich szczebli administracji (Economic Report of the President, 1999). Z samej swojej natury, rządowe płatności transferowe są wyłączone z obliczania produktu krajowego brutto (PKB), ponieważ nie stanowią rekompensaty za produkcję aktualnie produkowanych dóbr i usług. Zamiast tego, płatności transferowe stanowią redystrybucję dochodów, odbierając pieniądze niektórym osobom (podatnikom) i przekazując je innym, którzy kwalifikują się do różnych programów wymienionych powyżej. Ważne jest również, aby pamiętać, że podczas gdy znaczna część płatności transferowych stanowi wydatki na pomoc publiczną - programy wspierające ubogich - pozostałe płatności transferowe są przeznaczone na programy ubezpieczeń społecznych (np. Ubezpieczenia Społeczne, Medicare, ubezpieczenie od bezrobocia), które przynoszą znaczne korzyści klasie średniej. Programy pomocy publicznej są zazwyczaj "uzależnione od dochodów", co oznacza, że odbiorca musi mieć dochód gospodarstwa domowego poniżej pewnego progu, aby się kwalifikować, a kwota świadczenia maleje wraz ze wzrostem dochodu gospodarstwa domowego.

Racjonalne uzasadnienie dla płatności transferowych.

Rządowe płatności transferowe są racjonalizowane na różne sposoby, w zależności od charakteru programów. Płatności transferowe pomocy publicznej są często uzasadniane za pomocą "funkcji dystrybucji" rządu Richarda Musgrave′a (1959). W tym artykule argumentuje się, że wyniki rynkowe mogą prowadzić do dystrybucji dochodów, która w ocenie społeczeństwa jest "zbyt nierówna". W szczególności potrzebna jest rządowa sieć bezpieczeństwa, aby zapewnić wszystkim członkom społeczeństwa, w tym dzieciom i osobom niezdolnym do pracy, minimalny, odpowiedni standard życia. Większość wydatków publicznych na programy dla osób o niskich dochodach obejmuje świadczenia rzeczowe, a nie pomoc pieniężną, ponieważ dają one społeczeństwu pewną kontrolę nad wzorcami wydatków beneficjentów. Należy zauważyć, że to uzasadnienie interwencji rządu i redystrybucji dochodów poprzez płatności transferowe nie jest pozbawione krytyki. Niektórzy twierdzą, że organizacje pozarządowe (np. kościoły i inne formy prywatnej filantropii) są lepiej przygotowane do zaspokajania potrzeb osób o niskich dochodach. Programy transferów i wypłat z ubezpieczeń społecznych są racjonalizowane na kilka sposobów. Jeden z nich odnosi się do prywatnej "niepowodzenia rynku" wynikającego ze zjawiska selekcji negatywnej. Rozważmy prywatną firmę sprzedającą ubezpieczenie na wypadek bezrobocia osobom fizycznym, nie znając szczegółów ich statusu zatrudnienia. Gdyby firma mogła zaoferować polisę ubezpieczeniową dużej grupie, mogłaby dokonać rozsądnego oszacowania odsetka osób w tej grupie, które staną się bezrobotne w pewnym okresie i odpowiednio naliczyć stawki, aby osiągnąć normalny zysk. Firma nie posiada jednak informacji o statusie zatrudnienia żadnej pojedynczej osoby. Sprzedając polisę ubezpieczenia na wypadek bezrobocia pojedynczej osobie, firma musi założyć, że osoby podatne na bezrobocie są najbardziej prawdopodobnymi uczestnikami tego rynku. W związku z tym, aby osiągnąć zysk, firma musiałaby pobierać wyższe stawki od osób fizycznych niż od całej grupy. Wyższy koszt ubezpieczenia skłoniłby wiele osób do rezygnacji z ubezpieczenia, co skutkowałoby obniżeniem kwoty ubezpieczenia do poziomu niższego niż ekonomicznie efektywny. Transfery z ubezpieczeń społecznych można również racjonalizować, argumentując, że niektórym osobom brakuje dalekowzroczności, aby wykupić wystarczające ubezpieczenie. Na przykład, w przypadku braku ubezpieczenia społecznego, niektóre osoby mogłyby nie oszczędzać wystarczająco na emeryturę. Społeczeństwo stanęłoby wówczas przed wyborem: pozwolić takim osobom przejść na emeryturę z niewystarczającymi zasobami lub przyjść im z pomocą. Możliwość tego drugiego rozwiązania dodatkowo zmniejsza motywację do oszczędzania w latach aktywności zawodowej. Wpływ na zachowania ekonomiczne. Krytycy czasami zarzucają, że duże programy transferów pieniężnych mają negatywny wpływ na decyzje gospodarstw domowych dotyczące pracy i oszczędzania. Jeśli chodzi o wysiłek zawodowy, korzyści z programów uzależnionych od dochodów maleją wraz ze wzrostem dochodów z pracy; w niektórych przypadkach redukcja jest realna, co implikuje ukryty 100-procentowy podatek od wynagrodzeń uczestników programu. W 1996 roku Kongres zajął się problemem zniechęcającym do pracy w przypadku dużego programu transferów pieniężnych dla osób o niskich dochodach, zmieniając nazwę programu z "Pomoc dla rodzin z dziećmi na utrzymaniu" (AFDC) na "Tymczasową pomoc dla rodzin potrzebujących" (TANF) i wprowadzając wymóg pracy dla większości uczestników programu. Wielu ekonomistów uważa, że system ubezpieczeń społecznych przyczynia się do niższej stopy oszczędzania osób fizycznych i wpływa na ich decyzje emerytalne. Osoby prywatne postrzegają Ubezpieczenia Społeczne jako alternatywny sposób oszczędzania na emeryturę, co prowadzi do mniejszych oszczędności niż w przypadku braku tego programu. W skali kraju może to obniżyć poziom oszczędności, ponieważ system Ubezpieczeń Społecznych jest finansowany w systemie "płać za to, co płacisz", w którym obecni pracownicy płacą za świadczenia obecnych emerytów; świadczenia nie są finansowane z żadnych wcześniejszych oszczędności emeryta. Potencjalny wpływ Ubezpieczeń Społecznych na decyzje emerytalne został złagodzony przez ustawę uchwaloną przez Kongres w 2000 roku, która zniosła ukryte opodatkowanie (obniżone świadczenia) osób powyżej 65. roku życia, które zdecydują się kontynuować pracę, jednocześnie pobierając świadczenia z Ubezpieczeń Społecznych.

Rachunkowość to dziedzina specjalizacji krytyczna dla funkcjonowania wszelkiego rodzaju organizacji. Rachunkowość często nazywana jest "językiem biznesowym" ze względu na jej rolę w utrzymywaniu i przetwarzaniu wszystkich istotnych informacji finansowych, których jednostka potrzebuje do celów zarządzania i sprawozdawczości. Księgowi często mają określoną specjalizację i pełnią funkcję na jednym z kilku poziomów. Przygotowanie do tego kierunku zapewniają szkoły średnie, policealne szkoły biznesowe, kolegia gminne oraz czteroletnie kolegia i uniwersytety.

CO TO JEST RACHUNKOWOŚĆ?

Rachunkowość to zbiór zasad i konwencji, a także ustalony ogólny proces uzyskiwania informacji finansowych związanych z zasobami jednostki i ich wykorzystaniem do realizacji celów jednostki. Księgowość to funkcja usługowa, która dostarcza wartościowe informacje wszystkim jednostkom operacyjnym i innym funkcjom usługowym, takim jak siedziby głównej dużej korporacji.

Pochodzenie rachunkowości

Współczesna rachunkowość wywodzi się z prac włoskiego mnicha Luca Pacioli, którego publikacja w roku 1494 opisuje system podwójnego zapisu, który nadal jest podstawową strukturą współczesnych systemów księgowych we wszystkich typach podmiotów. W przypadku stosowania księgowania podwójnego bilans identyfikuje zarówno zasoby kontrolowane przez jednostkę, jak i strony, które mają roszczenia do tych aktywów. Wczesne historie biznesowe identyfikują księgowego jako wartościowego pracownika. Ponieważ przedsiębiorstwa stawały się coraz bardziej złożone, potrzeba bardziej wnikliwej analizy i interpretacji informacji finansowych spotkała się z rozwojem nowego zawodu - księgowości publicznej.

Jaki rodzaj jednostki obsługuje księgowość?

Prawdopodobnie żadna koncepcja ani idea nie jest bardziej podstawowa dla rachunkowości niż jednostka lub jednostka rozliczeniowa, termin używany do identyfikacji organizacji, dla której ma być świadczona usługa księgowa i której księgowość lub inne informacje mają być analizowane, gromadzone i raportowane. Podmiotem może być dowolny obszar, działalność, odpowiedzialność lub funkcja, dla których informacje byłyby przydatne. W ten sposób tworzy się byt, który zapewnia potrzebne skupienie uwagi. Informacje o jednym podmiocie można skonsolidować z informacjami o części lub całości innego, a ten proces łączenia może być kontynuowany, aż połączona jednostka dotrze do jednostki, która jest użyteczna do pożądanego celu. Działalność księgowa może mieć miejsce w organizacji lub poza nią. Chociaż rachunkowość jest zwykle utożsamiana z prywatnymi podmiotami poszukującymi zysku, jej usługi są również świadczone organizacjom non-profit, takim jak uniwersytety lub szpitale, organizacjom rządowym i innym typom jednostek. Organizacje mogą być małymi przedsiębiorstwami zarządzanymi przez właścicieli, oferującymi pojedynczy produkt lub usługę lub wielkimi, wieloprzedsiębiorstwowymi, międzynarodowymi konglomeratami oferującymi tysiące różnych produktów i usług. Jednostki non-profit, rządowe lub inne mogą mieć charakter lokalny, krajowy lub międzynarodowy; mogą być małe lub bardzo duże; mogą to być nawet całe narody, jak w rachunku dochodu narodowego

   (c.d.n.) --------------

Jaka jest praca księgowych?

Księgowi pomagają podmiotom odnosić sukcesy, postępować zgodnie z zasadami etyki i odpowiedzialnymi uczestnikami społeczeństwa. Ich główne działania obejmują obserwację, pomiary i komunikację. Działania te mają charakter analityczny i opierają się na kilku innych dyscyplinach (np. ekonomii, matematyce, statystyce, naukach behawioralnych, prawie, historii i języku / komunikacji). Księgowi identyfikują, analizują, rejestrują i gromadzą fakty, szacunki, prognozy i inne dane dotyczące działalności jednostki; następnie przekładają te dane na informacje, które mogą być przydatne w określonym celu. Faza gromadzenia i rejestracji danych tradycyjnie odbywała się głównie w trybie biurowym; Zwykle i stosownie nazywa się to księgowością, która nadal jest powszechną i w dużej mierze ręczną działalnością, zwłaszcza w mniejszych firmach, które nie przyjęły najnowocześniejszych technologii. Jednak wraz z postępem w technologii informacyjnej i przyjaznym dla użytkownika oprogramowaniu aspekt biurowy stał się w dużej mierze wykonywany elektronicznie, z wewnętrznymi kontrolami i kontrolami w celu zapewnienia, że dane wejściowe i wyjściowe są zgodne z faktami i prawidłowe. Księgowi projektują i utrzymują systemy księgowe, centralny system informacyjny jednostki, aby pomóc w kontrolowaniu i rejestrowaniu działań, zasobów i obowiązków jednostki. Takie systemy ułatwiają również raportowanie całości lub części osiągnięć jednostki za dany okres oraz jej statusu w danym momencie. System księgowy organizacji dostarcza informacji, które (1) pomagają menedżerom w podejmowaniu decyzji dotyczących gromadzenia zasobów, kontrolowania oraz organizacji finansowania i działalności operacyjnej; oraz (2) pomaga innym użytkownikom (pracownikom, inwestorom, wierzycielom i innym - zwykle nazywanym interesariuszami) w podejmowaniu decyzji inwestycyjnych, kredytowych i innych. System księgowy musi również zapewniać kontrolę wewnętrzną w celu zapewnienia, że (1) przepisy prawa i zasady przedsiębiorstwa są właściwie wdrażane; (2) zapisy księgowe są dokładne; (3) aktywa przedsiębiorstwa są efektywnie wykorzystywane (np. środki pieniężne są inwestowane w celu uzyskania zwrotu); oraz (4) należy podjąć kroki w celu zmniejszenia prawdopodobieństwa utraty aktywów lub zaciągnięcia zobowiązań w wyniku oszukańczych lub podobnych działań, takich jak nieostrożność lub nieuczciwość pracowników, klientów lub dostawców. Wiele z tych kontroli jest prostych (np. Wstępne numerowanie dokumentów i rozliczanie wszystkich numerów); inne wymagają podziału obowiązków między pracowników w celu oddzielenia prowadzenia ewidencji od czynności nadzorczych w celu ograniczenia możliwości fałszowania dokumentacji i kradzieży lub sprzeniewierzenia majątku. System kontroli wewnętrznej przedsiębiorstwa zwykle obejmuje funkcję audytu wewnętrznego oraz personel zapewniający przestrzeganie zalecanych procedur postępowania z danymi i ochrony aktywów / zobowiązań. Audytor wewnętrzny stosuje różne podejścia, w tym obserwację bieżących działań, badanie przeszłych transakcji i symulację - często z wykorzystaniem transakcji próbnych lub fikcyjnych - w celu sprawdzenia dokładności i niezawodności systemu. Księgowi mogą być również odpowiedzialni za przygotowanie kilku rodzajów dokumentów. Wiele z nich (np. Ewidencja wynagrodzeń pracowników) służy również jako dane wejściowe do systemu księgowego, ale wiele z nich jest potrzebnych do spełnienia innych wymogów sprawozdawczych (np. Ewidencja wynagrodzeń pracowników może być potrzebna do obsługi wniosków pracowników o emerytury). Księgowi przekazują również dane do wypełniania zeznań podatkowych.

Jaka jest rola księgowego w podejmowaniu decyzji?

Księgowi odgrywają główną rolę w dostarczaniu informacji potrzebnych do podejmowania decyzji ekonomicznych i finansowych. Racjonalne decyzje opierają się zwykle na analizach i porównaniach szacunków, które z kolei opierają się na rachunkowości i innych danych, które przewidują przyszłe wyniki z alternatywnych kierunków działań. Księgowość zewnętrzna lub finansowa, sprawozdawczość i audyt są bezpośrednio zaangażowane w dostarczanie informacji potrzebnych do decyzji inwestorów i wierzycieli, które pomagają rynkom kapitałowym w skutecznym i skutecznym alokowaniu zasobów dla przedsiębiorstw; rachunkowość wewnętrzna, zarządcza lub zarządcza jest odpowiedzialna za dostarczanie informacji i danych wejściowych, aby pomóc menedżerom w podejmowaniu decyzji dotyczących wydajnego i efektywnego wykorzystania zasobów przedsiębiorstwa. Informacje księgowe wykorzystywane przy podejmowaniu decyzji w przedsiębiorstwie nie podlegają rządowym ani innym zewnętrznym regulacjom, więc wszelkie zasady i ograniczenia są w dużej mierze narzucane przez samych siebie. W rezultacie przy opracowywaniu danych i informacji, które są istotne dla decyzji podejmowanych w przedsiębiorstwie, księgowi zarządzający są w dużej mierze ograniczeni przez względy kosztów i korzyści oraz własną pomysłowość i zdolność przewidywania przyszłych warunków i wydarzeń. Jednak księgowanie dla użytkowników zewnętrznych (rachunkowość finansowa, sprawozdawczość i audyt) ma wiele ograniczeń regulacyjnych - zwłaszcza jeśli przedsiębiorstwo jest korporacją "publiczną", której papiery wartościowe są zarejestrowane Komisji Papierów Wartościowych .Dokonano coraz wyraźniejszego rozróżnienia między księgowością zarządczą lub wewnętrzną a rachunkowością finansową, która jest przeznaczona głównie dla użytkowników zewnętrznych. Istotnym wyjątkiem od tego trendu była jednak przyjęta w latach 70. zmiana celów finansowych raportowanie w taki sposób, że zarówno rachunkowość zarządcza, jak i finansowa mają teraz ten sam cel: dostarczanie informacji przydatnych przy podejmowaniu decyzji gospodarczych. Należy jednak pamiętać, że chociaż informacje dotyczące rachunkowości finansowej zgłaszane interesariuszom pochodzą z systemu księgowego organizacji, ich przydatność do podejmowania decyzji jest ograniczona. Dzieje się tak, ponieważ jest on w dużej mierze historyczny - odzwierciedla wydarzenia i działania, które miały miejsce w przeszłości, a nie to, czego oczekuje się w przyszłości. Nawet dane szacunkowe, takie jak budżety i koszty standardowe, muszą być regularnie sprawdzane, aby określić, czy te przeszłe szacunki nadal wskazują aktualne warunki i oczekiwania, a zatem są przydatne przy podejmowaniu decyzji. W związku z tym historyczne informacje księgowe muszą być dokładnie zbadane, zmodyfikowane i uzupełnione, aby upewnić się, że to, co jest używane, jest odpowiednie dla oczekiwań dotyczących przyszłości. Ale należy również wziąć pod uwagę, że rachunkowość może dostarczać i dostarcza informacji, które są aktualne i przydatne przy dokonywaniu szacunków dotyczących przyszłych zdarzeń. Na przykład rachunkowość dostarcza bieżących informacji o wybranych pozycjach, takich jak łatwo zbywalne inwestycje w dłużne i kapitałowe papiery wartościowe oraz zapasy, a także dostarcza raportów na temat tego, co organizacja planuje osiągnąć i jej oczekiwań dotyczących przyszłości w budżetach i prognozach zysków.

Kto wykorzystuje informacje księgowe do podejmowania decyzji?

Informacje opracowane przez system informacyjny księgowego mogą być przydatne dla:

•  Menedżerowie w planowaniu, kontrolowaniu i ocenie działań organizacji
•  Właściciele, dyrektorzy i inne osoby w ocenie wyników organizacji i określaniu zasad operacyjnych, wynagrodzeń i innych
•  Podmioty związkowe, rządowe, regulacyjne, podatkowe, środowiskowe i inne w ocenie, czy organizacja działa zgodnie z obowiązującymi umowami, przepisami, prawem i polityką publiczną i / lub czy potrzebne są zmiany;
•  Obecni i potencjalni właściciele, pożyczkodawcy, pracownicy, klienci i dostawcy w ocenie ich obecnych i przyszłych zobowiązań wobec organizacji
•  Badacze księgowi, analitycy bezpieczeństwa, brokerzy i dealerzy zabezpieczeń, zarządzający funduszami powierniczymi i inni w swoich analizach i ocenach przedsiębiorstw, rynków kapitałowych i / lub inwestorów

Usługi, które mogą świadczyć księgowi i księgowi, zostały ulepszone na wiele sposobów od lat 70. XX wieku dzięki postępowi w dziedzinie komputerów i innych technologii informatycznych. Wpływ tych zmian zrewolucjonizował księgowość i zawód księgowego. Ale zmiany nie osiągnęły jeszcze swojego ostatecznego potencjału. Na przykład rachunkowość w latach 90. zaczęła dostarczać informacji o wartości bieżącej i szacunków dotyczących przyszłości, które inwestor lub inny użytkownik uznałby za przydatne przy podejmowaniu decyzji. Dostępność oprogramowania komputerowego i Internetu znacznie zwiększyła potencjał usług w zakresie danych i informacji. Takie zmiany stwarzają możliwości dla księgowych i księgowych, a także będą wymagać znacznych modyfikacji w tradycyjnym modelu rachunkowości i sprawozdawczości finansowej.

Jaki jest zawód księgowego?

U podstaw zawodu księgowego jest Certyfikat Biegłego Rewidenta (CPA), który zdał krajowy egzamin CPA, posiada licencję przynajmniej w jednym państwie lub terytorium i prowadzi działalność w zakresie praktyki rachunkowości publicznej / audytu w firmie zajmującej się rachunkowością publiczną lub CPA. Firma CPA zapewnia kombinację dwóch lub więcej z czterech rodzajów usług: księgowość, audyt, planowanie i raportowanie podatku dochodowego oraz doradztwo / konsulting w zakresie zarządzania. Analiza trendów wskazuje, że zapotrzebowanie na usługi audytorskie osiągnęło szczyt i że większość wzrostu odnotowanego przez firmy zajmujące się rachunkowością publiczną przypada na obszar doradztwa. Ścieżki kariery, specjalizacje lub podprofesje księgowe dla CPA, którzy dołączają do przedsiębiorstw dążących do zysku, obejmują kontrolerzy, dyrektorzy finansowi lub audytorzy wewnętrzni. Inne ścieżki kariery obejmują bycie kontrolerami lub dyrektorami finansowymi w organizacjach non-profit lub rządowych oraz nauczanie na uczelniach i uniwersytetach. Studenci powinni pamiętać, że osoby niebędące CPA również mogą wchodzić w te podprofesje, a certyfikaty, ale nie licencje, można uzyskać, zdając egzaminy z kilku dziedzin, w tym audytu wewnętrznego, rachunkowości zarządczej i audytu bankowego.

Jak zmiany środowiskowe wpływają na zawód księgowy?

Liczne zmiany w otoczeniu sprawiają, że praktyka rachunkowości i audytu w nowym stuleciu znacznie różni się od praktyki w latach siedemdziesiątych. Na przykład profesjonalne firmy księgowe obecnie aktywnie konkurują o klientów, szeroko reklamując się w różnych mediach, co kiedyś było zabronione przez ich kodeks etyki zawodowej. Fuzje klientów doprowadziły również firmy CPA do fuzji, tak, że Wielka Ósemka jest teraz Wielką Piątką, a grupa drugiego rzędu została zmniejszona z dwunastu firm do około pięciu. Innym skutkiem konkurencji i innych zmian jest to, że niektórzy z największych pracodawców CPA obejmują obecnie firmy zajmujące się podatkami dochodowymi i usługami księgowymi, takie jak H&R Block i spółka zależna American Express. Konkurencja między CPA skłoniła również SEC do rozszerzenia działań regulacyjnych i egzekucyjnych, aby zapewnić, że sprawozdania finansowe są odpowiednie i wiarygodne. Od samego początku SEC posiadała uprawnienia do określania zasad i standardów rachunkowości stosowanych w sprawozdaniach finansowych przedsiębiorstw, których papiery wartościowe są przedmiotem publicznego obrotu, ale powierzyła tę odpowiedzialność zawodowi księgowemu. Od 1973 roku tą organizacją jest FASB, z którym SEC ściśle współpracuje. Ponieważ jednak FASB ogranicza się do pełnienia zasadniczo funkcji legislacyjnej, SEC znacznie zintensyfikowała swoje działania w zakresie egzekwowania prawa, aby zapewnić odpowiednie stosowanie standardów FASB w sprawozdaniach finansowych oraz aby księgowi / audytorzy działali w interesie publicznym w przeprowadzaniu niezależnych audytów - w przypadku których ustawa o papierach wartościowych dała zawodowi CPA monopol.

Jak student przygotowuje się do zawodu księgowego?

Osoby rozważające rozpoczęcie zawodu księgowego powinny rozpocząć od przeprowadzenia autoanalizy, aby określić, czy lubią matematykę, rozwiązywanie problemów lub łamigłówek lub inne czynności analityczne; poprzez przystąpienie do testów umiejętności; lub rozmawiając z nauczycielami lub praktykami rachunkowości o ich pracy. Każdy, kto chce zostać księgowym, powinien spodziewać się przejścia przez rygorystyczny pięcioletni program edukacyjny i uzyskania tytułu magistra w celu zakwalifikowania się do zawodu i przystąpienia do egzaminu CPA. Aby zbudować podstawę do wzniesienia się na szczyt zawodu, studenci powinni wybrać kursy, które pomogą im nauczyć się myśleć oraz definiować i rozwiązywać problemy. Kursy powinny pomóc im rozwinąć umiejętności analityczne (logiczne, matematyczne, statystyczne), komunikacyjne (ustne, czytania, pisania), komputerowe i interpersonalne. We wczesnej części programu należy położyć nacisk na kursy artystyczne i naukowe w tych obszarach rozwoju umiejętności. Osoba powinna zacząć rozwijać umiejętności w zakresie przetwarzania tekstu, przetwarzania danych i korzystania z Internetu na długo przed rozpoczęciem studiów i powinna oczekiwać, że zachowa w nich kompetencje przez całą karierę zawodową. Umiejętności te znacznie wzmacniają i ułatwiają wszystkie fazy i aspekty tego, co księgowi i księgowi próbują robić. To, co można zrobić, ogranicza tylko technologia i stopień zaawansowania systemu, jego operatorów i użytkowników.

Wraz z powstaniem pierwszych kolonii angielskich w Ameryce rachunkowość lub księgowość, jak nazywano tę dyscyplinę, szybko nabrały ważnej roli w rozwoju amerykańskiego handlu. Jednak musiało minąć dwieście lat, zanim rachunkowość oddzieli się od księgowości, a prawie trzysta lat minie, zanim zawód księgowy, jak to jest obecnie praktykowane, wyłoni się. Dla osób fizycznych i firm zapisy księgowe w Ameryce Kolonialnej były często bardzo elementarne. Większość zapisów z tego okresu opierała się na metodzie pojedynczego zapisu lub była po prostu opisowymi rachunkami transakcji. Choć były one prymitywne, zapisy te były ważne, ponieważ gospodarka kolonialna była w dużej mierze systemem barterowym i kredytowym, a przed dokonaniem płatności upłynął znaczny czas. Zapisy księgowe były często jedynymi wiarygodnymi zapisami takich historycznych transakcji.

POCZĄTEK RACHUNKOWOŚCI

Przed końcem XIX wieku terminy księgowość i rachunkowość były często używane zamiennie, ponieważ proces rejestrowania / księgowania był centralny dla obu działań. Nie było potrzeby sporządzania sprawozdań finansowych (np. zestawień zysków i strat), ponieważ większość właścicieli miała bezpośrednią wiedzę o swoich przedsiębiorstwach, a zatem mogła polegać na elementarnych procedurach księgowych w zakresie informacji. Chociaż korporacje (np. Banki, firmy kanałowe) były obecne w Stanach Zjednoczonych przed początkiem XIX wieku, ich liczba była niewielka. Jednak od późnych lat dwudziestych XIX wieku liczba korporacji gwałtownie wzrosła wraz z tworzeniem i rozbudową kolei. Aby odnieść sukces, koleje potrzebowały raportów kosztów, raportów z produkcji, sprawozdań finansowych i wskaźników operacyjnych, które byłyby bardziej złożone niż mogłyby zapewnić proste procedury rejestracyjne. Alfred D. Chandler, Jr., zwrócił uwagę na wpływ kolei na rozwój rachunkowości w swojej klasycznej pracy The Visible Hand, kiedy stwierdził, że "po 1850 r. Kolej odgrywała centralną rolę w rozwoju zawodu księgowego w Stanach Zjednoczonych. Stany". Wraz ze wzrostem liczby korporacji pojawiło się również zapotrzebowanie na dodatkowe informacje finansowe, które A.C. Littleton w swojej przełomowej książce The Rise of the Accounting Profession, zatytułowanej "wiedza o postaci". Nie mając bezpośredniej wiedzy o biznesie, inwestorzy musieli polegać na sprawozdaniach finansowych jako informacji, a do ich tworzenia potrzebne były bardziej złożone metody księgowe. Odpowiedzialność księgowego rozszerzyła się zatem poza zwykłe rejestrowanie zapisów i obejmowała przygotowanie, klasyfikację i analizę sprawozdań finansowych. Jak napisał John L. Carey w The Rise of the Accounting Profession, "w XIX wieku księgowość została rozszerzona o rachunkowość". Dodatkowo, wraz z rozwojem korporacji rosnącym zapotrzebowaniem na usługi księgowych, nauka o handlu i rachunkowości nabrała znaczenia. Chociaż istniały szkoły handlu i publikowały teksty z zakresu rachunkowości / księgowości, tradycyjne kolegia w dużej mierze ignorowały naukę o biznesie i rachunkowości. W 1881 roku powstała jednak Wharton School of Finance and Economy, a dwa lata później szkoła wzbogaciła swój program o rachunkowość. Podobnie jak inne duże uniwersytety utworzyły szkoły handlowe, rachunkowość zapewniła znaczące miejsce w programie nauczania. Wraz z rozdziałem zarządzania i własności w przedsiębiorstwach zaistniała również potrzeba, aby niezależny podmiot dokonał przeglądu sprawozdań finansowych. Potrzebny był ktoś, kto reprezentowałby interesy właścicieli i sprawdzał, czy oświadczenia dokładnie przedstawiają sytuację finansową firmy. Co więcej, często oczekiwano, że niezależny przegląd wykaże, czy menedżerowie naruszają swoje obowiązki powiernicze wobec właścicieli. Dodatkowo, ponieważ koniec XIX wieku był okresem wielkich fuzji przemysłowych, potrzebny był ktoś, kto zweryfikowałby raportowane wartości firm. Wiedzę i umiejętności odpowiadające na te potrzeby dostarczył niezależny księgowy, osoba, której obowiązki spoczywały nie na zarządzających spółką, ale na jej akcjonariuszach i potencjalnych inwestorach. W 1913 r. Obowiązki i możliwości zatrudnienia księgowych ponownie zostały rozszerzone wraz z ratyfikacją szesnastej poprawki do konstytucji, która zezwoliła na federalny podatek dochodowy. Księgowi nieco zaznajomili się z wprowadzaniem podatku krajowego we wcześniejszych przepisach ustawy o podatku akcyzowym od osób prawnych. Jednak pomimo wcześniejszego prawa wiele firm nie stworzyło odpowiednich systemów określania dochodu do opodatkowania, a niewiele z nich znało takie pojęcia, jak amortyzacja i rachunkowość memoriałowa. Wraz ze wzrostem stawek podatkowych usługi podatkowe stały się jeszcze ważniejsze dla firm księgowych i często otwierały drzwi do świadczenia innych usług na rzecz klienta. W związku z tym firmy księgowe często były angażowane do stworzenia odpowiedniego systemu księgowego i badania sprawozdań finansowych, a także przygotowania wymaganego zeznania podatkowego. Tak więc, w przeciwieństwie do prowadzenia ksiąg rachunkowych, które często uważano za handel, obowiązki księgowości rozszerzyły się na początku XX wieku do tego stopnia, że obecnie dążyło do uzyskania statusu zawodowego. Jednym z fundamentów ustalonych zawodów (np. medycyna, prawo) była certyfikacja zawodowa, której księgowość nie miała. W 1896 roku, przy wsparciu kilku organizacji księgowych, stan Nowy Jork uchwalił ustawę ograniczającą tytuł biegłego rewidenta publicznego (CPA) do tych, którzy zdali egzamin państwowy i uzyskali co najmniej trzyletnie doświadczenie w księgowości. Wkrótce podobne prawa zostały uchwalone w kilku stanach.

PROFESJONALNA ORGANIZACJA

W całej historii księgowości organizacje zawodowe miały duży wkład w rozwój zawodu. Na przykład w 1882 r. zorganizowano Instytut IABNY, którego głównym celem było zwiększenie poziomu zasobów edukacyjnych dostępnych dla księgowych. W 1886 roku IABNY stał się Instytutem Rachunkowości i przez blisko dwadzieścia lat kontynuował działalność w zakresie promowania edukacji księgowej. Tymczasem pierwsza ogólnokrajowa organizacja dla nauczycieli rachunkowości, American Association of University Instructors in Accounting (AAUIP), została zorganizowana w 1916 r. W 1935 r. AAUIP zostało przeorganizowane jako American Accounting Association. Krajowa organizacja księgowości publicznej, American Association of Public Accountants (AAPA), została założona w 1887 roku na potrzeby większości zawodów w zakresie kodeksu etycznego, AAPA dodała sekcję etyki zawodowej do swojego regulaminu w 1907 r. AAPA została zreorganizowana jako Amerykański Instytut Księgowych w Stanach Zjednoczonych, a później jako Amerykański Instytut Księgowych (AIA ). W 1921 roku powstało Amerykańskie Stowarzyszenie Biegłych Księgowych (ASCPA), które stało się rywalem AIA o przywództwo w dziedzinie rachunkowości publicznej. Rywalizacja trwała do 1937 roku, kiedy to ASCPA połączyło się z AIA. W 1957 roku AIA przekształciła się w American Institute of Certified Public Accountants (AICPA). W przeciwieństwie do rachunkowości publicznej, na którą kładą nacisk AIA i ASCPA, w 1919 r. Założono Krajowe Stowarzyszenie Księgowych Kosztów (NACA). NACA położyła nacisk na rozwój kontroli kosztów i właściwe raportowanie w przedsiębiorstwach. W 1957 roku NACA zmieniła nazwę na National Association of Accountants (NAA) w uznaniu rozszerzenia rachunkowości zarządczej poza tradycyjną rachunkowość kosztów. Następnie, w 1991 r., Uznając nacisk na zarządcze aspekty rachunkowości, NAA stała się Instytutem Księgowych Zarządczych.

REGULACJE ZEWNĘTRZNE I WEWNĘTRZNE

W XIX wieku rząd federalny generalnie pozwalał rachunkowości samej się regulować. Następnie, w 1913 roku, Kongres ustanowił System Rezerwy Federalnej, a rok później Federalną Komisję Handlu (FTC). Od tego czasu agencje federalne mają coraz większy wpływ na zawód księgowego. Pierwsza poważna próba rządu sformalizowania miarodajnych standardów sprawozdawczości miała miejsce w 1917 r., kiedy to Zarząd Rezerwy Federalnej opublikował Jednolitą Rachunkowość. W 1918 r. Biuletyn został ponownie wydany jako Zatwierdzone metody sporządzania zestawień bilansowych. Chociaż raport był ukierunkowany na badanie bilansu, przedstawiał wyniki modelowe i zestawienia bilansowe. Ponieważ propozycja była tylko rekomendacją, jej akceptacja była ograniczona. Impuls do bardziej rygorystycznej sprawozdawczości finansowej dał załamanie rynku papierów wartościowych w 1929 r. I ujawnienie masowych oszustw w spółce notowanej na nowojorskiej giełdzie papierów wartościowych (NYSE). W 1933 roku NYSE ogłosiło, że firmy ubiegające się o notowanie na giełdzie muszą poddać swoje sprawozdania finansowe audytowi niezależnemu księgowemu. Zakres tych audytów musiał być zgodny ze zmienionymi wytycznymi określonymi przez Rezerwę Federalną w 1929 r. Kolejną ważną innowacją w regulacji rachunkowości było uchwalenie ustawy o papierach wartościowych z 1933 r. Oraz ustawy o papierach wartościowych i giełdach z 1934 r. na FTC upoważnienie do określania metod księgowania, których mają przestrzegać przedsiębiorstwa. Zgodnie z tą ustawą księgowi mogliby zostać pociągnięci do odpowiedzialności za straty wynikające z istotnych pominięć lub zniekształceń w poświadczonych przez nich oświadczeniach rejestracyjnych. Akt z 1934 r. Przekazał nowo utworzonej Komisji Papierów Wartościowych i Giełd (SEC) uprawnienie do przepisywania metod rachunkowości i wymagał, aby sprawozdania finansowe składane w SEC były poświadczane przez niezależnego księgowego. Wraz z utworzeniem SEC i przyjęciem nowych przepisów dotyczących papierów wartościowych rząd federalny przyjął centralną rolę w ustalaniu podstawowych wymogów dotyczących wydawania i badania sprawozdań finansowych. Ponadto akty te zwiększyły znaczenie księgowych i rozszerzyły odpowiedzialność księgowego wobec ogółu społeczeństwa. Zgodnie z tymi ustawami księgowi nie tylko byli odpowiedzialni wobec opinii publicznej, ale teraz byli potencjalnie odpowiedzialni za swoje czyny. W 1938 roku SEC przekazała większość swoich uprawnień do przepisywania praktyk księgowych AIA i jej Komitetowi Procedur Księgowych (CAP). W 1939 r. CAP wydała pierwszy z pięćdziesięciu jeden biuletynów księgowych. W odpowiedzi na krytykę CAP, AICPA (dawniej AIA) w 1959 r. Zastąpiła WPR Radą Zasad Rachunkowości (APB). APB miała wydawać opinie księgowe po uwzględnieniu wcześniejszych badań naukowych, aw 1962 r. APB wydała pierwszą z trzydziestu jeden opinii. Chociaż SEC przekazała AICPA większość swoich uprawnień do ustanawiania standardów, komisja skorzystała z prawa do zatwierdzania wszystkich standardów, gdy oświadczyła, że firmy nie muszą przestrzegać zasad określonych w APB nr 2, Kredyt inwestycyjny. W odpowiedzi na krytykę APB powołano grupę analityczną pod przewodnictwem Francisa M. Wheata, która miała dokonać przeglądu struktury zarządu i procesu tworzenia przepisów. Komitet zalecił zastąpienie APB niezależną, pełnoetatową, bardziej zróżnicowaną radą normalizacyjną. Zgodnie z zaleceniami Rada Standardów Rachunkowości Finansowej (FASB) została utworzona w 1973 r. Rada ta jest niezależna od AICPA i wydała swoje pierwsze oświadczenie w 1973 r.
ZMIENNA PŁCIOWA SIŁA ROBOCZA

Wraz z oddzieleniem księgowości od rachunkowości dramatycznie wzrosło zapotrzebowanie na księgowe-kobiety, a do 1930 r. ponad 60% wszystkich księgowych stanowiły kobiety. Nie nastąpił jednak podobny wzrost zapotrzebowania na księgowe kobiety. Chociaż II wojna światowa stworzyła pewne możliwości dla kobiet w księgowości, na początku drugiej połowy XX wieku księgowość nadal nie była uważana za odpowiednią karierę dla większości kobiet. W rzeczywistości w 1950 r. tylko 15 procent z ponad 300 000 księgowych w Stanach Zjednoczonych stanowiły kobiety. Co więcej, mniej niż 4 procent studentów studiujących wówczas rachunkowość stanowiły kobiety. W latach sześćdziesiątych XX wieku zaczęły się wydarzenia społeczne i prawne, które ostatecznie dały kobietom możliwość wykonywania zawodu księgowego. W miarę jak te wydarzenia miały miejsce, ogólny popyt na usługi księgowe i księgowych również znacznie wzrósł. Zapotrzebowanie to stało się tak duże, że tradycyjna siła robocza mężczyzn nie była wystarczająca do utrzymania księgowej siły roboczej. Jednocześnie liczba kobiet zajmujących się księgowością wzrosła dramatycznie z mniej niż 5% wszystkich głównych kierunków księgowych w 1960 r. Do ponad 50% w 1985 r. Biorąc pod uwagę wzrost liczby kobiet zajmujących się księgowością i niezdolność tradycyjnej siły roboczej do zaspokojenia zapotrzebowania na siłę roboczą, księgowość ( zwłaszcza rachunkowość publiczna) zwiększył zatrudnienie kobiet. Do 1990 roku kobiety stanowiły większość siły roboczej księgowej. Byłby jednak przełom XXI wieku, zanim kobiety zaczęły zajmować znaczną liczbę wyższych stanowisk kierowniczych w księgowości.

DWUDZIESTY PIERWSZY WIEK

Księgowy, firma księgowa i zawód księgowego XXI wieku różnią się znacznie od tego, co istniało na początku XX wieku. W przeciwieństwie do księgowego ręcznie rejestrującego wpisy w dużym, oprawionym tomie, księgowy jest teraz odpowiedzialny za informacje dotyczące wszystkich aspektów działalności i jest uzależniony od najnowszej technologii przetwarzania tych informacji. W przeciwieństwie do małych lokalnych firm, firmy księgowe mogą być teraz dużymi międzynarodowymi organizacjami, których przychody sięgają miliardów dolarów. Oprócz tradycyjnych informacji audytowych / atestowych, firmy księgowe zapewniają swoim klientom usługi podatkowe, planowanie finansowe, analizę systemu, doradztwo i usługi prawne. Na początku XX wieku zawód księgowy dopiero się wyłaniał. Dziś zawód składa się z tysięcy mężczyzn i kobiet pracujących w firmach publicznych i prywatnych, a także w organizacjach dochodowych i non-profit jako członkowie zespołów zarządzających lub jako cenni konsultanci.

Reklamę często uważa się za płatną, nieosobistą promocję sprawy, idei, produktu lub usługi przez zidentyfikowanego sponsora, który próbuje poinformować lub przekonać określoną grupę docelową. Reklama przybierała wiele różnych form od początku dziejów. Na przykład archeolodzy odkryli w Rzymie malowane ściany zapowiadające walki gladiatorów, a także malowidła naskalne wzdłuż fenickich szlaków handlowych, które służyły do reklamowania towarów. Od tego wczesnego początku reklama ewoluowała, przyjmując różnorodne formy i przenikając niemal każdy aspekt współczesnego społeczeństwa. Różne mechanizmy dostarczania reklamy obejmują banery na wydarzeniach sportowych, billboardy, strony internetowe, loga na ubraniach, magazynach, gazetach, spoty radiowe i reklamy telewizyjne. Reklama tak przeniknęła codzienne życie, że jednostki mogą spodziewać się, że będą narażone na ponad 1200 różnych komunikatów każdego dnia. Choć reklama może wydawać się idealnym sposobem na przekazanie informacji, ma ona jednak kilka ograniczeń, z których najczęściej wymieniane to niezdolność do (1) skupienia się na konkretnych potrzebach indywidualnego konsumenta, (2) dostarczenia szczegółowych informacji o produkcie i (3) bycia opłacalną dla małych firm.

FORMY REKLAMY

Reklama może przybierać różne formy, w tym orędownictwo, porównawcze, kooperacyjne, bezpośrednie, informacyjne, instytucjonalne, zewnętrzne, perswazyjne, produktowe, przypominające, w punkcie sprzedaży i specjalistyczne.

Reklama orędownicza : Reklama orędownicza jest zazwyczaj postrzegana jako każda reklama, wiadomość lub komunikacja publiczna dotycząca kwestii ekonomicznych, politycznych lub społecznych. Kampania reklamowa ma na celu przekonanie opinii publicznej do określonej kwestii ważnej na arenie publicznej. Ostatecznym celem reklamy orędowniczej jest zazwyczaj uchwalenie oczekującego ustawodawstwa stanowego lub federalnego. Prawie wszystkie organizacje non-profit wykorzystują jakąś formę reklamy orędowniczej, aby wpłynąć na postawę społeczeństwa wobec określonej kwestii. Jedną z największych i najpotężniejszych grup orędowniczych non-profit jest American Association of Retired Persons (AARP). AARP walczy o ochronę programów socjalnych, takich jak Medicare i Social Security dla seniorów, zachęcając swoich członków do pisania do swoich ustawodawców, wykorzystując reklamy telewizyjne, aby odwołać się do emocji i publikując miesięczny newsletter opisujący ostatnie działania ustawodawcze na szczeblu stanowym i federalnym. Inne główne organizacje non-profit zajmujące się obroną praw człowieka to organizacja ekologiczna Greenpeace, Mothers Against Drunk Driving (MADD) i National Rifle Association (NRA).

Reklama porównawcza : Reklama porównawcza porównuje jedną markę bezpośrednio lub pośrednio z jedną lub kilkoma konkurencyjnymi markami. Ta technika reklamowa jest bardzo powszechna i jest stosowana przez niemal każdą dużą branżę, w tym linie lotnicze i producentów samochodów. Jedną z wad reklamy porównawczej jest to, że klienci stali się bardziej sceptyczni co do twierdzeń firmy na temat jej konkurentów, ponieważ nie zawsze podawano dokładne informacje, co sprawia, że skuteczność reklamy porównawczej jest wątpliwa. Ponadto firmy, które angażują się w reklamę porównawczą, muszą uważać, aby nie wprowadzać opinii publicznej w błąd co do produktu konkurencji. Nieprawidłowe lub wprowadzające w błąd informacje mogą spowodować pozew ze strony poszkodowanej firmy lub działania regulacyjne ze strony agencji rządowej, takiej jak Federal Trade Commission (FTC).

Reklama kooperacyjna : Reklama kooperacyjna to system, który pozwala dwóm stronom dzielić koszty reklamy. Producenci i dystrybutorzy, ze względu na wspólny interes w sprzedaży produktu, zazwyczaj stosują tę technikę reklamy kooperacyjnej. Przykładem może być sytuacja, gdy producent napojów bezalkoholowych i lokalny sklep spożywczy dzielą koszty reklamy napojów bezalkoholowych producenta; zarówno producent, jak i sklep korzystają ze zwiększonego ruchu w sklepie i związanej z tym sprzedaży. Reklama kooperacyjna jest szczególnie atrakcyjna dla małych właścicieli sklepów, którzy sami nie mogliby sobie pozwolić na odpowiednią reklamę produktu.

Reklama bezpośrednia : Katalogi, ulotki, listy i pocztówki to tylko niektóre z opcji reklamy bezpośredniej. Reklama bezpośrednia ma kilka zalet, w tym szczegółowość informacji, personalizację, selektywność i szybkość. Ale chociaż poczta bezpośrednia ma swoje zalety, wiąże się z wysoką ceną za osobę, zależy od stosowności listy mailingowej i jest źle odbierana przez niektórych klientów, którzy uważają ją za "śmieciową".

Reklama informacyjna W reklamie informacyjnej, która jest używana, gdy nowy produkt jest po raz pierwszy wprowadzany na rynek, nacisk kładzie się na promowanie nazwy produktu, korzyści i możliwych zastosowań. Producenci samochodów stosowali tę strategię, gdy po raz pierwszy wprowadzano pojazdy sportowo-użytkowe (SUV-y).

Reklama instytucjonalna : Reklama instytucjonalna przyjmuje znacznie szersze podejście, koncentrując się na korzyściach, koncepcji, idei lub filozofii danej branży. Firmy często wykorzystują ją do promowania działań budujących wizerunek, takich jak przyjazne dla środowiska praktyki biznesowe lub nowe programy oparte na społeczności, które sponsorują. Reklama instytucjonalna jest ściśle związana z public relations, ponieważ obie są zainteresowane promowaniem pozytywnego wizerunku firmy wśród opinii publicznej. Na przykład duża firma drzewna może opracować motyw reklamowy wokół swojej praktyki sadzenia drzew na obszarach, na których zostały one właśnie wycięte. Motyw tego typu przyczynia się do utrzymania pozytywnego wizerunku firmy wśród ogółu społeczeństwa, gdyż większość ludzi postrzega ponowne sadzenie drzew pozytywnie.

Reklama zewnętrzna : Billboardy i napisy malowane na ścianach budynków to powszechne formy reklamy zewnętrznej, często stosowane, gdy promowane są szybkie, proste pomysły. Ponieważ powtarzalność jest kluczem do skutecznej promocji, reklama zewnętrzna jest najskuteczniejsza, gdy jest umieszczona wzdłuż często uczęszczanych ulic miasta i gdy promowany produkt można kupić lokalnie. Tylko około 1 procent reklam jest prowadzonych w ten sposób.

Reklama perswazyjna : Reklama perswazyjna jest stosowana po tym, jak produkt został przedstawiony klientom. Głównym celem firmy jest zbudowanie selektywnego popytu na jej produkt. Na przykład, producenci samochodów często produkują specjalne reklamy promujące funkcje bezpieczeństwa swoich pojazdów. Ten rodzaj reklamy może pozwolić producentom samochodów na pobieranie wyższych opłat za swoje produkty ze względu na postrzeganą wyższą jakość, jaką zapewniają funkcje bezpieczeństwa.

Reklama produktu :Reklama produktu dotyczy nieosobistej sprzedaży określonego produktu. Przykładem jest regularna reklama telewizyjna promująca napój bezalkoholowy. Głównym celem reklamy jest promowanie określonego napoju bezalkoholowego, a nie całej linii napojów bezalkoholowych firmy.

Reklama przypominająca : Reklama przypominająca jest używana w przypadku produktów, które weszły w dojrzałą fazę cyklu życia produktu. Reklamy są po prostu zaprojektowane tak, aby przypominać klientom o produkcie i utrzymywać świadomość. Na przykład producenci detergentów wydają każdego roku znaczne kwoty pieniędzy na promocję swoich produktów, aby przypomnieć klientom, że ich produkty są nadal dostępne i na sprzedaż.

Reklama w punkcie sprzedaży : Reklama w punkcie sprzedaży wykorzystuje ekspozytory lub inne przedmioty promocyjne w pobliżu sprzedawanego produktu. Podstawową motywacją jest przyciągnięcie klientów do ekspozycji, aby kupili produkt. Sklepy chętniej korzystają z ekspozycji w punkcie sprzedaży, jeśli mają pomoc od producenta w ich konfiguracji lub jeśli producent zapewnia łatwe instrukcje dotyczące korzystania z ekspozycji. Dlatego też artykuły promocyjne od producentów, którzy zapewniają najlepsze instrukcje lub pomoc, są chętniej używane przez sklepy detaliczne.

Reklama specjalistyczna : Reklama specjalistyczna to forma promocji sprzedaży mająca na celu zwiększenie rozpoznawalności nazwy firmy przez opinię publiczną. Firma może umieścić swoją nazwę na różnych przedmiotach, takich jak czapki, szklanki, torby sportowe, kurtki, breloki i długopisy. Wartość specjalistycznej reklamy różni się w zależności od tego, jak długo przedmioty używane w ramach tej akcji są trwałe. Większość firm odnosi sukcesy w osiąganiu swoich celów w zakresie zwiększania rozpoznawalności publicznej i sprzedaży dzięki tym działaniom.

CELE REKLAMOWE

Cele reklamowe to zadania komunikacyjne, które należy wykonać z konkretnymi klientami, do których firma próbuje dotrzeć w określonym przedziale czasowym. Firma, która się reklamuje, zazwyczaj dąży do osiągnięcia jednego z czterech celów reklamowych: próbnego, ciągłości, zmiany marki i zmiany wstecznej. Wybór jednego z czterech celów reklamowych zależy zazwyczaj od tego, na jakim etapie cyklu życia znajduje się produkt.

Próbny : Celem celu próbnego jest zachęcenie klientów do dokonania pierwszego zakupu nowego produktu. Firmy zazwyczaj stosują kreatywne strategie reklamowe, aby przebić się przez inne konkurencyjne reklamy. Powód jest prosty: bez tej pierwszej próby produktu przez klientów nie będzie żadnych powtórnych zakupów.

Ciągłość : Ciągła reklama to strategia mająca na celu utrzymanie obecnych klientów przy korzystaniu z określonego produktu. Istniejący klienci są ukierunkowani i zazwyczaj otrzymują nowe i różne informacje o produkcie, które mają na celu zbudowanie lojalności konsumentów.

Zmiana marki : Firmy przyjmują zmianę marki jako cel, gdy chcą, aby klienci przeszli z marek konkurencji na swoje marki. Powszechną strategią firmy jest porównywanie cen lub jakości produktów w celu przekonania klientów do zmiany marki produktu.

Switchback : Firmy stosują się do tego celu reklamowego, gdy chcą odzyskać byłych użytkowników swojej marki produktu. Firma może podkreślać nowe funkcje produktu, obniżki cen lub inne ważne informacje o produkcie, aby zachęcić byłych klientów swojego produktu do zmiany marki.

BUDŻET REKLAMOWY

Po wybraniu celu reklamowego firmy muszą ustalić budżet reklamowy dla każdego produktu. Opracowanie takiego budżetu może być trudnym procesem, ponieważ menedżerowie marek chcą otrzymać dużą alokację zasobów na promocję swoich produktów. Ogólnie rzecz biorąc, budżet reklamowy powinien zostać ustalony tak, aby był zgodny z ogólnymi celami firmy. Przed ustaleniem budżetu reklamowego firmy muszą wziąć pod uwagę inne czynniki rynkowe, takie jak częstotliwość reklam, konkurencja i bałagan, udział w rynku, zróżnicowanie produktu i etap cyklu życia produktu.

Częstotliwość reklam : Częstotliwość reklam odnosi się do liczby powtórzeń reklamy w danym okresie czasu w celu promowania nazwy produktu, przekazu i innych ważnych informacji. Aby osiągnąć wysoką częstotliwość reklam, wymagany jest większy budżet reklamowy: Szacuje się, że konsument musi zetknąć się z przekazem reklamowym dziewięć razy, zanim zostanie zapamiętany.

Konkurencja i bałagan : Wysoce konkurencyjne rynki produktów, takie jak branża napojów bezalkoholowych, wymagają wyższych budżetów reklamowych, aby po prostu utrzymać się na równi z konkurentami. Jeśli firma chce być liderem w branży, musi co roku przeznaczać na nią znaczny budżet reklamowy. Istnieje wiele przykładów firm, które wydają miliony dolarów na reklamę, aby być kluczowymi graczami w swoich branżach (np. Coca Cola i General Motors).

Udział w rynku : Pożądany udział w rynku jest również ważnym czynnikiem przy ustalaniu budżetu reklamowego. Zwiększenie udziału w rynku zazwyczaj wymaga dużego budżetu reklamowego, ponieważ konkurenci firmy kontratakują własną błyskawiczną reklamą. Skuteczne zwiększenie udziału w rynku zależy od jakości reklamy, reakcji konkurencji oraz popytu i jakości produktu.

Różnicowanie produktów : To, jak klienci postrzegają produkty, ma również znaczenie dla procesu ustalania budżetu. Różnicowanie produktów jest często konieczne na konkurencyjnych rynkach, na których klienci mają trudności z rozróżnianiem produktów. Na przykład różnicowanie produktów może być konieczne, gdy reklamowany jest nowy detergent do prania: Ponieważ istnieje już tak wiele marek detergentów, wymagana byłaby agresywna kampania reklamowa. Bez tej agresywnej reklamy klienci nie byliby świadomi dostępności produktu i tego, jak różni się on od innych produktów na rynku. Budżet reklamowy jest wyższy, aby zapłacić za dodatkową reklamę.

Etap cyklu życia produktu : Nowe oferty produktów wymagają znacznie więcej reklamy, aby klienci byli świadomi ich istnienia. W miarę jak produkt przechodzi przez cykl życia produktu, potrzebnych jest coraz mniej zasobów reklamowych, ponieważ produkt stał się znany i rozwinął ugruntowaną bazę nabywców. Budżety reklamowe są zazwyczaj najwyższe dla konkretnego produktu w fazie wprowadzania i stopniowo maleją w miarę dojrzewania produktu.

WYBÓR ODPOWIEDNIEGO PODEJŚCIA REKLAMOWEGO

Gdy firma zdecyduje, jaki rodzaj konkretnej kampanii reklamowej chce zastosować, musi zdecydować, jakie podejście powinno przekazać wiadomość. Firma jest zainteresowana wieloma obszarami dotyczącymi reklamy, takimi jak częstotliwość, wpływ mediów, czas mediów i zasięg.

Częstotliwość : Częstotliwość odnosi się do średniej liczby razy, kiedy przeciętny konsument jest narażony na kampanię reklamową. Firma zazwyczaj ustala cele częstotliwości, które mogą się różnić w zależności od kampanii reklamowej. Na przykład firma może chcieć, aby przeciętny konsument był narażony na wiadomość co najmniej sześć razy w trakcie kampanii reklamowej. Ta liczba może wydawać się wysoka, ale na zatłoczonym i konkurencyjnym rynku powtarzanie jest jedną z najlepszych metod zwiększenia widoczności produktu i zwiększenia sprzedaży firmy. Im większej ekspozycji firma pragnie dla swojego produktu, tym droższa jest kampania reklamowa. Dlatego często tylko duże firmy mogą sobie pozwolić na reklamy o wysokiej częstotliwości w trakcie kampanii.

Wpływ mediów : Wpływ mediów ogólnie odnosi się do tego, jak skuteczna będzie reklama w różnych mediach (np. telewizja, Internet, prasa). Firma musi zdecydować, w oparciu o swój produkt, jaka jest najlepsza metoda maksymalizacji zainteresowania i świadomości konsumentów. Na przykład firma promująca nowy detergent do prania może odnieść większy sukces dzięki reklamom telewizyjnym niż prostym reklamom drukowanym, ponieważ większa liczba konsumentów prawdopodobnie zobaczy reklamę telewizyjną. Podobnie firma taka jak Mercedes-Benz, która sprzedaje drogie produkty, może reklamować się w specjalistycznych magazynach samochodowych, aby dotrzeć do wysokiego odsetka potencjalnych klientów. Zanim zostaną wydane jakiekolwiek pieniądze na jakiekolwiek media reklamowe, przeprowadzana jest dogłębna analiza mocnych i słabych stron każdego z nich w porównaniu z kosztem. Po przeprowadzeniu analizy firma podejmie najlepszą możliwą decyzję i rozpocznie kampanię reklamową.
Czas mediów : Innym ważnym czynnikiem, który należy wziąć pod uwagę przy prowadzeniu kampanii reklamowej, jest czas emisji reklam. Na przykład niektóre firmy emitują reklamy w okresie świątecznym, aby promować produkty sezonowe. Innym ważnym czynnikiem, który należy wziąć pod uwagę przy prowadzeniu kampanii reklamowej, jest to, czy firma chce stosować ciągły czy pulsujący wzorzec reklam. Ciągły odnosi się do reklam emitowanych według harmonogramu przez określony okres czasu. Zaletą tej taktyki jest to, że kampania reklamowa może trwać dłużej i może zapewnić większą ekspozycję w czasie. Na przykład firma może prowadzić kampanię reklamową konkretnego produktu, która trwa latami, mając nadzieję, że produkt pozostanie w pamięci klientów. Pulsowanie oznacza, że reklamy będą planowane w sposób nieproporcjonalny w danym przedziale czasowym. Tak więc firma może prowadzić trzydzieści dwie reklamy telewizyjne w okresie trzech lub sześciu miesięcy, aby promować konkretny produkt, który chce sprzedać. Zaleta strategii pulsowania jest dwojaka. Firma może wydać mniej pieniędzy na reklamę w krótszym okresie czasu, ale nadal uzyskać takie samo uznanie, ponieważ kampania reklamowa jest bardziej intensywna.

Zasięg :Zasięg odnosi się do odsetka klientów na rynku docelowym, którzy są narażeni na kampanię reklamową w danym okresie czasu. Firma może mieć cel dotarcia do co najmniej 80 procent swojej grupy docelowej w danym przedziale czasowym. Celem jest osiągnięcie wyniku jak najbliższego 100 procentom, ponieważ im częściej przekaz jest wystawiony na działanie grupy docelowej, tym większa szansa na przyszłą sprzedaż.

OCENA REKLAM

Po zakończeniu kampanii reklamowej firmy zazwyczaj oceniają ją w porównaniu z ustalonymi celami. Skuteczną taktyką pomiaru przydatności kampanii reklamowej jest pomiar przedsprzedażowej i posprzedażowej sprzedaży produktu firmy. Aby zwiększyć jej skuteczność, niektóre firmy dzielą kraj na regiony i prowadzą kampanie reklamowe tylko w niektórych obszarach. Następnie porównuje się różne obszary geograficzne (reklamowe i niereklamowe) i przeprowadza się szczegółową analizę w celu oceny skuteczności kampanii. W zależności od wyników firma zmodyfikuje przyszłe działania reklamowe w celu zmaksymalizowania skuteczności.

PODSUMOWANIE

Reklama to płatna, nieosobista promocja sprawy, idei, produktu lub usługi przez zidentyfikowanego sponsora, która próbuje poinformować lub przekonać określoną grupę docelową. Reklama ewoluowała, przyjmując różne formy i przeniknęła niemal każdy aspekt współczesnego społeczeństwa. Różne mechanizmy dostarczania reklam obejmują banery na wydarzeniach sportowych, billboardy, strony internetowe, loga na ubraniach, w magazynach, gazetach, spotach radiowych i reklamach telewizyjnych. Chociaż reklama może być skuteczna w przekazywaniu wiadomości, ma kilka ograniczeń, w tym niezdolność do (1) skupienia się na konkretnych potrzebach poszczególnych konsumentów, (2) dostarczania szczegółowych informacji o produkcie i (3) bycia opłacalną dla małych firm. Należy wziąć pod uwagę inne czynniki, takie jak cele, budżety, podejścia i metody oceny.

Mimo że Stany Zjednoczone mają wiele zasobów naturalnych i sposobów i środków, aby je wykorzystać w produkcji, nie mogą zapewnić swoim obywatelom wszystkiego, czego chcą lub potrzebują. Z tego powodu Stany Zjednoczone uczestniczą w handlu międzynarodowym, który jest wymianą towarów i usług z innymi narodami. Bez handlu międzynarodowego towary albo byłyby droższe, albo nie byłyby dostępne. Na całym świecie występują znaczne różnice w dostępnych zasobach naturalnych. Na przykład Kanada, ze swoimi ogromnymi lasami, jest głównym producentem drewna i produktów papierniczych; Bliski Wschód ma bogate rezerwy ropy naftowej; a regiony przybrzeżne świata są liderami w przemyśle rybnym. Bez handlu międzynarodowego każdy kraj musiałby być całkowicie samowystarczalny. Każdy musiałby zadowolić się tylko tym, co mógłby wyprodukować samodzielnie. Byłoby to tym samym, co jednostka będąca całkowicie samowystarczalna, dostarczająca wszystkie dobra i usługi, takie jak odzież i żywność, które zaspokoiłyby wszystkie pragnienia i potrzeby. Handel międzynarodowy pozwala każdemu narodowi specjalizować się w produkcji tych dóbr, które może produkować najefektywniej. Specjalizacja z kolei powoduje, że całkowita produkcja jest większa niż byłaby, gdyby każdy naród starał się być samowystarczalny. Towary i usługi sprzedawane innym krajom nazywane są eksportem; towary i usługi kupowane od innych krajów nazywane są importem. Biuro Spisowe Stanów Zjednoczonych, Dział Handlu Zagranicznego, wskazuje, że eksport USA obejmuje takie towary, jak kukurydza, pszenica, soja, tworzywa sztuczne, produkty żelazne i stalowe, chemikalia i maszyny, podczas gdy import obejmuje takie towary, jak chemikalia, ropa naftowa, maszyny, diamenty i kawa. Bilans handlowy to różnica między kwotą eksportu w dolarach a kwotą importu w dolarach. Stany Zjednoczone mają wielu partnerów handlowych. Aby mieć nadwyżkę handlową, kraj musi eksportować (sprzedawać) więcej niż importuje (kupuje). Przeciwieństwem nadwyżki handlowej jest deficyt handlowy. Ma to miejsce, gdy kraj importuje (kupuje) więcej niż eksportuje (sprzedaje). Jak widać z tabeli 1, kraj może mieć nadwyżkę handlową z jednym krajem i deficyt handlowy z innym. Zapisy Biura Spisowego wskazują, że w listopadzie 1998 r. Stany Zjednoczone miały nadwyżkę handlową z takimi krajami jak Arabia Saudyjska, Holandia, Australia i Brazylia. W tym samym miesiącu Stany Zjednoczone miały deficyt handlowy z takimi krajami jak Japonia, Chiny, Kanada i Meksyk. Biuro Spisowe informuje również, że Stany Zjednoczone doświadczyły swojego pierwszego deficytu handlowego (suma wszystkich eksportów minus suma wszystkich importów) w XX wieku w 1971 r., z deficytem handlowym wynoszącym około 1,5 miliarda dolarów. Rekordowo wysoki deficyt handlowy wystąpił w 1998 r., kiedy import przewyższył eksport o około 230 miliardów dolarów. Tabela 2 przedstawia bilans handlowy Stanów Zjednoczonych w latach 1960-1998. Jak można łatwo zauważyć w tabeli, deficyt handlowy Stanów Zjednoczonych nadal rośnie. Jak wspomniano wcześniej, całkowita produkcja wzrasta, gdy naród specjalizuje się w produkcji tych dóbr, które może produkować najefektywniej, zamiast próbować być całkowicie samowystarczalnym. Allen Smith (1986) stwierdza, że "kraj, który może produkować produkt wydajniej niż inny kraj, ma absolutną przewagę w produkcji tego produktu" (s. 315). Gdy naród może wykorzystać mniej zasobów do wyprodukowania tej samej ilości produktu, ma absolutną przewagę w produkcji tego produktu. Na przykład Brazylia ma absolutną przewagę nad Stanami Zjednoczonymi w produkcji kawy, a Bliski Wschód ma absolutną przewagę nad Stanami Zjednoczonymi w produkcji ropy naftowej. Ze względu na swój idealny klimat Ekwador może produkować banany wydajniej niż Stany Zjednoczone; dlatego Ekwador ma absolutną przewagę nad Stanami Zjednoczonymi w produkcji bananów. Jednak Stany Zjednoczone mają absolutną przewagę nad Ekwadorem w produkcji większości produktów. Oba narody korzystają na handlu tymi produktami, które każdy naród może produkować wydajniej. Narody zazwyczaj nie będą handlować z innymi narodami, chyba że każdy naród odniesie jakieś korzyści. Jednakże uzyskane korzyści niekoniecznie będą równe. Smith (1986) stwierdza również, że "za każdym razem, gdy naród ma absolutną przewagę w produkcji dwóch dóbr lub usług, naród ma przewagę komparatywną w produkcji tego dobra lub usługi, w której absolutna przewaga jest większa". Innymi słowy, jeśli naród ma absolutną przewagę dwa do jednego w produkcji jednego produktu i absolutną przewagę trzy do jednego w produkcji innego produktu, przewaga komparatywna leży po stronie produktu o większym stosunku. Smith (1986) stwierdza również, że "nawet jeśli naród ma absolutną niekorzyść w produkcji dwóch produktów, ma on przewagę komparatywną w produkcji tego produktu, w którym absolutna niekorzyść jest mniejsza". Na przykład, nawet jeśli naród ma niekorzyść w produkcji pewnego produktu, jeśli ta niekorzyść jest niewielka w porównaniu z jego niekorzyścią w produkcji innych produktów, nadal ma przewagę komparatywną w stosunku do pierwszego produktu. Kiedy Stany Zjednoczone kupują towary z innego kraju, zazwyczaj płacą za towary w walucie kraju eksportującego. Istnieje wiele transakcji, które obejmują wymianę pieniędzy między narodami. Bilans płatniczy to zapis księgowy różnicy między kwotą pieniędzy, którą kraj otrzymuje, a kwotą pieniędzy, którą wypłaca w ciągu roku. Dodatni bilans płatniczy oznacza, że kraj otrzymuje więcej pieniędzy w ciągu roku, niż wypłaca. Podobnie, ujemny bilans płatniczy występuje, gdy kraj wypłaca więcej pieniędzy, niż przyjmuje. Każda transakcja obejmująca płatności między krajami jest uwzględniana w bilansie płatniczym. Największym składnikiem bilansu płatniczego jest bilans handlowy, ale uwzględniono w nim wiele innych transakcji finansowych, takich jak pomoc zagraniczna dla innych narodów, rządowe wsparcie personelu wojskowego stacjonującego w innych krajach oraz pieniądze wydawane przez turystów. Import i eksport towarów i usług są kontrolowane przez rząd USA. Trzy z najczęstszych barier w handlu to cła, kwoty importowe i embarga. Cło to podatek nakładany przez rząd na importowane towary. Kwota importowa ustala limit na ilość produktu, która może być importowana lub eksportowana w danym okresie czasu. Embargo występuje, gdy rząd wstrzymuje import lub eksport określonego produktu.

Dokładna data powstania ruchu nauk behawioralnych, czyli relacji międzyludzkich, jest trudna do ustalenia; jednak dopiero w drugiej połowie XIX wieku poświęcono wiele uwagi potrzebom pracowników, ponieważ niewiele rozumiano na temat tego, jak te potrzeby wpływają na całkowitą wydajność pracowników. Przedtem większość menedżerów postrzegała pracowników jako urządzenie, które można kupić i sprzedać jak każdą inną rzecz. Długie godziny pracy, niskie płace i nędzne warunki pracy były rzeczywistością życia przeciętnego pracownika. Następnie, na początku XX wieku, Frederick Winslow Taylor, jeden z najbardziej poczytnych teoretyków zarządzania, wprowadził i rozwinął teorię naukowego zarządzania. Podstawą naukowego zarządzania była natura technologiczna, podkreślając, że najlepszym sposobem na zwiększenie wydajności jest udoskonalenie metod stosowanych przez pracowników. Zgodnie z tą perspektywą, głównym celem lidera powinny być potrzeby organizacji, a nie potrzeby poszczególnych pracowników. Taylor i jego zwolennicy byli krytykowani za to, że naukowe zarządzanie miało tendencję do wykorzystywania pracowników bardziej niż przynosiło im korzyści. W latach dwudziestych i na początku lat trzydziestych trend zapoczątkowany przez Taylora został stopniowo zastąpiony przez ruch nauk behawioralnych, zainicjowany przez Eltona Mayo i jego współpracowników za pośrednictwem słynnych badań Hawthorne′a. Eksperci ds. wydajności w zakładzie Western Electric w Hawthorne w stanie Illinois zaprojektowali badania mające na celu zbadanie wpływu oświetlenia na produktywność pracowników. Początkowo nic w tych badaniach nie wydawało się na tyle wyjątkowe, aby wzbudzić jakiekolwiek niezwykłe zainteresowanie, ponieważ eksperci ds. wydajności od dawna próbowali znaleźć idealną mieszankę warunków fizycznych, godzin pracy i metod pracy, która stymulowałaby pracowników do maksymalnej wydajności. Jednak gdy dziesięć lat później ukończono badania Hawthorne′a, nie było wątpliwości, że były one jednymi z najważniejszych badań organizacyjnych, co spowodowało, że ruch nauk behawioralnych nabrał rozpędu. Głównym wnioskiem badań Hawthorne′a było to, że uwaga poświęcona pracownikom, a nie oświetleniu, wpływa na produktywność. Zasadniczo zatem ruch naukowego zarządzania kładł nacisk na troskę o wyniki, podczas gdy ruch nauk behawioralnych kładł nacisk na troskę o relacje między pracownikami. Różne osoby wniosły istotny wkład do ruchu nauk behawioralnych. W 1943 roku psycholog Abraham Maslow zaproponował teorię motywacji, zgodnie z którą zachowanie pracowników jest determinowane przez szeroką gamę potrzeb. Motywacja zaczyna się, gdy jednostka doświadcza potrzeby; jednostka formułuje następnie cel, który po osiągnięciu zaspokoi potrzebę. Maslow zidentyfikował te potrzeby i ułożył je w hierarchię, zakładając, że potrzeby niższego poziomu muszą zostać zaspokojone, przynajmniej częściowo, zanim jednostka zacznie dążyć do zaspokojenia potrzeb na wyższym poziomie . Douglas McGregor, uczeń Maslowa, badał postawy pracowników. Według McGregora tradycyjne organizacje opierają się na jednym z dwóch zestawów założeń dotyczących natury ludzkiej i motywacji ludzkiej, które nazwał Teorią X i Teorią Y. Teoria X zakłada, że większość ludzi woli być kierowana; nie jest zainteresowana przyjmowaniem odpowiedzialności; i są motywowane pieniędzmi, dodatkowymi świadczeniami i groźbą kary. Teoria Y zakłada, że ludzie nie są z natury leniwi i nieodpowiedzialni; sugeruje, że ludzie mogą być zasadniczo samodzielni i kreatywni w pracy, jeśli są odpowiednio zmotywowani. Kierownictwo często jest podejrzliwe wobec silnych nieformalnych grup roboczych ze względu na ich potencjalną władzę nad kontrolowaniem zachowań swoich członków, a w rezultacie poziomu produktywności. W 1950 roku George C. Homans opracował model systemów społecznych, który może być przydatny w identyfikacji źródeł, z których te grupy czerpią władzę nad kontrolowaniem zachowań (Homans, 1950). W latach 60. inny psycholog, Frederick Herzberg, badał źródła zadowolenia i niezadowolenia pracowników . Herzberg wymienił osiągnięcia, odpowiedzialność, awans i rozwój jako czynniki satysfakcjonujące pracę - czynniki, które motywują pracowników. Zasugerował również, że inne aspekty środowiska pracy, zwane czynnikami utrzymania pracy - polityka firmy, nadzór, warunki pracy, relacje interpersonalne, wynagrodzenie i świadczenia - przyczyniają się do pożądanego poziomu zadowolenia pracowników, chociaż czynniki te rzadko motywują pracowników. Również w latach 60. inny badacz nauk behawioralnych, Chris Argyris, przedstawił swoją teorię niedojrzałości-dojrzałości. Powiedział, że utrzymywanie pracowników w niedojrzałości jest wpisane w samą naturę organizacji formalnych. Te koncepcje organizacji formalnych prowadzą do założeń dotyczących natury ludzkiej, które są niezgodne z właściwym rozwojem dojrzałości w osobowości człowieka. Zauważył wyraźną niezgodność między potrzebami dojrzałej osobowości a strukturą organizacji formalnych. Coraz więcej liderów zarówno w organizacjach nastawionych na zysk, jak i non-profit dostrzega znaczenie celów ruchu nauk behawioralnych (stosunków międzyludzkich). Cele te polegają na dopasowaniu ludzi do sytuacji zawodowych w taki sposób, aby zmotywować ich do harmonijnej współpracy i osiągnięcia wysokiego poziomu produktywności, a jednocześnie zapewnić satysfakcję ekonomiczną, psychologiczną i społeczną.

ROLA RYNKÓW KAPITAŁOWYCH

Rynek kapitałowy zapewnia finansowanie w celu spełnienia nominału, płynności, terminu zapadalności, ryzyka (w odniesieniu do kredytu, stopy procentowej i rynku) i innych cech pożądanych przez tych, którzy mają nadwyżkę środków i tych, którzy mają niedobór środków. Rynek kapitałowy jako całość składa się z finansowania jednodniowego do długoterminowego. Krótki do średniego końca spektrum terminów zapadalności nazywany jest właściwym rynkiem pieniężnym, a długi koniec jest identyfikowany jako rynek kapitałowy. Instrumenty finansowe obejmują instrumenty rynku pieniężnego do trzydziestoletnich lub dłuższych obligacji na rynkach kredytowych, instrumentów kapitałowych, instrumentów ubezpieczeniowych, instrumentów walutowych, instrumentów hybrydowych i instrumentów pochodnych. Od około 1960 r. nastąpił gwałtowny wzrost innowacji w tworzeniu i rozwoju instrumentów na rynkach pieniężnych i kapitałowych zarówno w instrumentach dłużnych, jak i kapitałowych. Niektóre z ważnych (pod względem wolumenu) instrumentów rynku pieniężnego to bony skarbowe, papiery wartościowe agencji federalnych, fundusze federalne, negocjowalne certyfikaty depozytowe, papiery komercyjne, akcepty bankowe, umowy odkupu, depozyty eurowalutowe, pożyczki eurowalutowe, instrumenty futures i instrumenty opcyjne. Podobnie, niektóre z kluczowych instrumentów rynku kapitałowego to papiery wartościowe USA; papiery wartościowe agencji USA; obligacje korporacyjne; obligacje rządowe stanowe i lokalne; instrumenty hipoteczne; gwarancje finansowe; instrumenty sekurytyzowane; pożyczki brokersko-dealerskie; obligacje zagraniczne, międzynarodowe i globalne; i euroobligacje

RYNEK KAPITAŁOWY W STANACH ZJEDNOCZONYCH

Rynek kapitałowy w Stanach Zjednoczonych jest wysoce rozwinięty, charakteryzuje się zaawansowaną technologią, wyspecjalizowanymi instytucjami i funkcjami finansowymi, szerokim zakresem lokalizacji geograficznych oraz ciągłą innowacją w produktach i usługach finansowych, aby sprostać potrzebom inwestorów finansowych i osób chcących pozyskać środki finansowe. Istnieją zarówno rynki bezpośrednie, jak i pośrednie. Korporacje, na przykład, angażują się w finansowanie bezpośrednie, gdy inwestują w papiery wartościowe innych bezpośrednio, bez usług brokerów i innych wyspecjalizowanych pośredników, podobnie jak przysłowiowy przedsiębiorca otrzymujący finansowanie od wujka. Większość finansowania w Stanach Zjednoczonych odbywa się jednak pośrednio za pośrednictwem pośredników finansowych, którzy zastępują swoim kredytem kredyt pożyczkobiorcy (użytkownika) funduszy. Całkowita kwota kredytu pozyskiwanego rocznie w Stanach Zjednoczonych wynosi około 2200 miliardów dolarów, z czego instrumenty dłużne stanowią 2000 miliardów dolarów, a instrumenty kapitałowe (netto) 200 miliardów dolarów. Instrumenty rynku pieniężnego i kapitałowego są przedmiotem obrotu bezpośrednio między uczestnikami, na rynkach pozagiełdowych (OTC) i na zorganizowanych giełdach. Wiele giełd specjalizuje się w rodzaju papierów wartościowych będących przedmiotem obrotu, co pozwala skupić się na danym instrumencie lub rynku i zwiększyć jego głębię. Głównymi giełdami amerykańskimi są New York Stock Exchange (NYSE), Philadelphia Stock Exchange, Pacific Stock Exchange, Boston Stock Exchange, Cincinnati Stock Exchange, Midwest Stock Exchange, Chicago Board of Trade (CBT), Chicago Mercantile Exchange (CME) (międzynarodowy rynek pieniężny (IMM), National Association of Securities Dealers Automated Quotations System (American Exchange) (NASDAQ-AMEX) i Globex. Giełdy regionalne - takie jak Boston, Cincinnati, Midwest, Pacific i Philadelphia - każda z nich notuje niewielką liczbę regionalnych firm, aby ułatwić im pozyskiwanie kapitału na rynku. Rynkami krajowymi/międzynarodowymi są NYSE, NASDAQ-AMEX, CBT i CME. NYSE, zorganizowana przez dwudziestu czterech brokerów w 1792 r., jest najstarszą i największą giełdą na amerykańskim rynku kapitałowym. Jej misja brzmi następująco: "Dodawanie wartości do procesu pozyskiwania kapitału i zarządzania aktywami poprzez zapewnianie najwyższej jakości i najbardziej opłacalnych samoregulowanych rynek obrotu instrumentami finansowymi, promować zaufanie i zrozumienie tego procesu oraz służyć jako forum do dyskusji na temat istotnych kwestii polityki krajowej i międzynarodowej.′′ Według NYSE jest to "największy rynek akcji na świecie, na którym działa 3025 firm o wartości ponad 16 bilionów dolarów w globalnej kapitalizacji rynkowej. Pod koniec 1999 roku NYSE miało 280,9 miliarda akcji notowanych i dostępnych do obrotu o wartości około 12,3 biliona dolarów. Ponad dwie trzecie listy firm NYSE było notowanych tutaj w ciągu ostatnich 12 lat. Firmy te obejmują przekrój wiodących firm amerykańskich, firm o średniej i małej kapitalizacji. Emitenci spoza USA odgrywają coraz ważniejszą rolę na NYSE. W lipcu 1999 roku notowanych było tutaj 382 firm spoza USA - ponad trzykrotnie więcej niż 5 lat temu" (www.NYSE.com). Zorganizowany w 1971 roku NASDAQ był pierwszy na świecie elektroniczny rynek akcji. Zgodnie z oświadczeniem misji, celem NASDAQ-AMEX jest "ułatwianie tworzenia kapitału w sektorze publicznym i prywatnym poprzez rozwijanie, prowadzenie i regulowanie najbardziej płynnego, wydajnego i uczciwego rynku papierów wartościowych dla ostatecznej korzyści i ochrony inwestora". Jego wizją jest "zbudowanie pierwszego na świecie prawdziwie globalnego rynku papierów wartościowych... światowego rynku rynków zbudowanego na światowej sieci sieci... łączącego pule płynności i łączącego inwestorów z całego świata, zapewniając najlepszą możliwą cenę papierów wartościowych przy najniższym możliwym koszcie. Akcje ponad 5000 spółek są notowane na NASDAQ-AMEX

OFERTY PUBLICZNE I ROLA KAPITAŁU VENTURE NA RYNKACH KAPITAŁOWYCH

Rynki akcji zapewniają szybko rozwijającym się, innowacyjnym firmom sposób pozyskiwania dużych ilości długoterminowego kapitału poprzez sprzedaż akcji firmy zewnętrznym inwestorom. Mówi się, że firma jest "wprowadzana" na giełdę poprzez pierwszą ofertę publiczną (IPO). IPO oferuje wielu firmom najlepszy sposób finansowania ich dalszego wzrostu, a dla większości inwestorów kapitału podwyższonego ryzyka jest preferowaną drogą wyjścia (najlepszym sposobem czerpania zysków z inwestycji kapitału podwyższonego ryzyka) dla ich inwestycji. Jednak IPO wiąże się dla przedsiębiorcy z utratą kontroli nad firmą, proporcjonalnie do ilości kapitału własnego sprzedawanego zewnętrznym inwestorom. Normy wejścia narzucone dla pełnego notowania na tradycyjnych rynkach akcji mogą być zbyt rygorystyczne dla młodych, opartych na technologii firm. Ostatnio jednak tradycyjne rynki akcji, jak również nowi operatorzy rynku, podjęli szereg inicjatyw w celu stworzenia nowych rynków akcji dla szybko rozwijających się, innowacyjnych firm. Oferują one wszystkie korzyści publicznego rynku akcji, takie jak zwiększony profil publiczny i dostęp do nowego kapitału i inwestorów, przy uproszczonych wymaganiach wejścia. Wydajne i płynne rynki akcji kapitału wysokiego ryzyka odgrywają dużą rolę jako źródło finansowania dla szybko rozwijających się firm i są niezbędne do rozwoju kapitału wysokiego ryzyka, oferując inwestorom drogę wyjścia. W Stanach Zjednoczonych rynek NASDAQ rozwija się od ponad dwudziestu pięciu lat i stał się rynkiem pierwszego wyboru w zakresie pozyskiwania kapitału na finansowanie szybko rozwijających się przedsiębiorstw. Na przełomie XXI wieku 5500 notowanych na nim firm zatrudniało około 9 milionów osób. Kapitał wysokiego ryzyka, który składa się z funduszy pozyskanych na rynku kapitałowym przez wyspecjalizowanych operatorów, jest jednym z najbardziej odpowiednich źródeł finansowania dla innowacyjnych firm. Inwestorzy kapitału wysokiego ryzyka kupują akcje lub obligacje zamienne w firmie. Nie inwestują w celu otrzymania natychmiastowej dywidendy, ale raczej w celu umożliwienia firmie ekspansji i ostatecznie zwiększenia wartości swojej inwestycji. Stąd interesują ich innowacyjne małe firmy o bardzo szybkich wskaźnikach wzrostu. Niektórzy inwestorzy venture capital specjalizują się w określonych sektorach biznesu (np. biotechnologia, technologia informacyjna). Inni mogą inwestować tylko na pewnych etapach rozwoju projektu lub firmy. W Stanach Zjednoczonych kwota oferowana na rynku IPO wzrosła wykładniczo, z 20,7 mld USD w 1998 r. do 47 mld USD w 1999 r. Sam czwarty kwartał 1999 r. przyniósł 22,3 mld USD.

INNOWACJE FINANSOWE I RYNKI INSTRUMENTÓW POCHODNYCH

Innowacje finansowe były jednym z najbardziej wpływowych trendów na międzynarodowych rynkach finansowych w latach 80. i 90. XX wieku. Stworzono wiele nowych produktów i instrumentów finansowych, ponieważ tradycyjne bariery między instytucjami finansowymi uległy znacznemu zatarciu. Przykładowo banki coraz częściej konkurują z rynkami o to, co kiedyś uważano za tradycyjne kredyty pośrednie. Rynki stają się coraz bardziej globalne, a konkurencja między instytucjami finansowymi nasiliła się. Ten wzrost innowacji finansowych nastąpił w środowisku stałej deregulacji połączonej ze znacznym postępem w technologiach informacyjnych i komunikacyjnych. Sekurytyzacja, być może najważniejszy trend na międzynarodowych rynkach finansowych w latach 80. i na początku lat 90. XX wieku, nadal redefiniuje działalność banków i ma ważne implikacje regulacyjne. Zarówno banki, jak i instytucje finansowe niebankowe polegają w większym stopniu na dochodach z działalności poza bilansem. Większa część kredytów przepływa obecnie przez kanały rynku kapitałowego, które charakteryzują się mniejszym nadzorem w porównaniu z bankami. Deregulacja, ulepszona technologia, rosnąca konkurencja oraz zmienne kursy walut i stopy procentowe są głównymi bodźcami dla innowacji finansowych. Innowacje mogą poprawić efektywność międzynarodowych rynków finansowych, oferując szerszy i bardziej elastyczny zakres instrumentów pożyczkowych. Zapewniają również instrumenty zabezpieczające, które mogą pomóc bankom, pożyczkobiorcom i inwestorom w zarządzaniu ryzykiem związanym ze zmiennymi kursami walut i stopami procentowymi. Rynek instrumentów pochodnych poczynił duży krok naprzód wraz z utworzeniem Chicago Board of Trade (CBOT) w 1848 r. Opracowano ujednolicone umowy dotyczące jakości, ilości, czasu dostawy i lokalizacji, a w 1865 r. nazwano je kontraktami terminowymi na handel zbożami. Rozwój finansowych kontraktów terminowych wynikał ze zmieniającej się gospodarki światowej po II wojnie światowej. Kontrakty terminowe zapewniają efektywne ustalanie cen terminowych i zarządzanie ryzykiem. Na początku lat 70. w Stanach Zjednoczonych handlowano około 13 milionami kontraktów terminowych - większość z nich dotyczyła rolnictwa. W połowie lat 80. liczba kontraktów będących przedmiotem obrotu gwałtownie wzrosła do ponad 230 milionów, przy czym tylko jedna czwarta dotyczyła produktów rolnych. Obecnie istnieją kontrakty terminowe na stopy procentowe, indeksy giełdowe, produkty wytwarzane i przetworzone, towary niemagazynowe, metale szlachetne, a także waluty obce. Ponadto, propozycje nowych kontraktów nadal rosną. Chicago Mercantile Exchange (CME) to kolejna duża giełda kontraktów terminowych w USA. Zróżnicowana linia produktów Merc składa się z kontraktów terminowych i opcji na kontrakty terminowe na towary rolne, waluty obce, stopy procentowe i indeksy giełdowe. W połowie lat 60. wprowadzono kontrakt terminowy na towar niemagazynowy - bydło żywe. W 1972 r. wprowadzono kontrakt na kontrakty terminowe na waluty obce. Amerykański przemysł kontraktów terminowych działa pod rozległym parasolem regulacyjnym. Federalne przepisy regulujące tę branżę istnieją od 1924 r. Commodity Futures Trading Commission (CFTC), powołana na mocy poprawek do Commodity Exchange Act (CEA) z 1974 r., ma daleko idące uprawnienia w zakresie szerokiej gamy działań branży towarowej. Technologia tworzenia, rozpowszechniania i obrotu instrumentami (papierami wartościowymi) zwiększyła efektywność alokacji finansowania w większych ilościach przy niższym koszcie transakcji, a także niższym koszcie funduszy ze względu na zwiększone dostawy wynikające ze zwiększonego udziału w rynku jednostek nadwyżkowych i deficytowych.

ROLA KOMISJI PAPIERÓW WARTOŚCIOWYCH I GIEŁD

Komisja Papierów Wartościowych i Giełd (SEC) została utworzona na mocy Ustawy o papierach wartościowych z 1934 r. w celu stworzenia uczciwych warunków rynkowych na rynkach papierów wartościowych poprzez ustalenie standardów i wymogów dotyczących informacji od emitenta papierów wartościowych do ogółu społeczeństwa. Proces ten tworzy konkurencyjne i uczciwe ceny i obrót papierami wartościowymi oraz zapobiega nadużyciom i oszustwom ze strony emitentów, brokerów i dealerów. Emitenci są zobowiązani do składania szczegółowych informacji w SEC na temat wszystkich publicznie notowanych papierów wartościowych, które stają się dostępne dla społeczeństwa na równych zasadach. Prywatnie notowane papiery wartościowe i inwestycje zamożnych osób są zwolnione z rejestracji, w oparciu o założenie, że ci inwestorzy rozumieją ryzyko związane z danym papierem wartościowym i że są w stanie tolerować konsekwencje tych ryzyk, jeśli się zmaterializują.

ROLA SYSTEMU REZERWY FEDERALNEJ NA RYNKU KAPITAŁOWYM

Rezerwa Federalna odgrywa kluczową rolę w funkcjonowaniu rynku kapitałowego w gospodarce USA, a co za tym idzie, w gospodarce światowej. Zarządza ogólną płynnością i warunkami kredytowymi w amerykańskim systemie finansowym. Fed utrzymuje nieinflacyjny poziom płynności w gospodarce, na bieżąco, w celu wspierania warunków dla maksymalnego zrównoważonego wzrostu gospodarki. Robi to poprzez regulację podaży pieniądza za pośrednictwem systemu bankowego i jego interakcji ze społeczeństwem. Fed zwraca podobną uwagę na dostępność kredytu; w tym względzie jest upoważniony do ustalania stopy marży na zakup akcji, pełniąc w ten sposób bezpośrednią rolę w wykorzystaniu kredytu w transakcjach na rynku akcji. Fed jest również bankierem komercyjnym i inwestycyjnym rządu federalnego; w tej roli prowadzi operacje Skarbu Państwa na rynku papierów wartościowych Skarbu Państwa USA za pośrednictwem dealerów papierów wartościowych uznanych przez niego i upoważnionych do bycia dealerami amerykańskich bonów skarbowych, not i obligacji.

ROLA SKARBU PAŃSTWA USA NA RYNKU KAPITAŁOWYM

Skarb Państwa USA jest największym graczem na rynkach kredytowych USA. Ponieważ rynek papierów wartościowych rządu USA jest największym, najbardziej aktywnym i najbardziej płynnym rynkiem, tworzy on bazę dla warunków na rynkach kredytowych USA. Operacje skarbowe łączą czas napływu i odpływu gotówki rządu. Są one również wykorzystywane do finansowania deficytu budżetowego, który stał się rutyną przez trzy dekady do 1999 r., a od 2000 r., aby rozpocząć wycofywanie zgromadzonego długu z nadwyżki budżetowej rządu.

WYMOGI REGULACYJNE DOTYCZĄCE RYNKU KAPITAŁOWEGO

Regulacje odgrywają ważną rolę w uczciwym i uporządkowanym funkcjonowaniu rynku kapitałowego. Części rynku są silniej regulowane niż inne. Na przykład bankowość komercyjna jest jedną z najbardziej regulowanych części branży usług finansowych. Ta silna regulacja opiera się na fakcie, że duże bankructwa banków, spowodowane oszustwem lub niewłaściwym zarządzaniem, mogą zdestabilizować rynki bankowe i doprowadzić do utraty zaufania do systemu bankowego - a zatem do waluty i pieniądza (jako zobowiązania banków komercyjnych). Ustawa Gramm-Leach-Bliler (modernizacja finansowa) z 1999 r. ograniczyła lub wyeliminowała potrzebę wielu regulacji dotyczących banków komercyjnych i ich działalności oraz powiązań z bankami inwestycyjnymi i firmami ubezpieczeniowymi, umożliwiając konkurencję o te same lub podobne produkty oferowane przez te trzy podmioty.

KLUCZOWE RYNKI KAPITAŁOWE POZA STANAMI ZJEDNOCZONYMI

Rosnąca integracja światowej gospodarki i rozwój innych gospodarek doprowadziły do powstania kilku kluczowych centrów finansowych, których głównymi przykładami są Londyn, Tokio, Frankfurt, Zurych, Paryż, Hongkong i Singapur. Od 2000 r. giełdy w Paryżu, Brukseli i Amsterdamie ogłosiły planowane połączenie, podobnie jak London Stock Exchange i Frankfurt Stock Exchange. Euromarket stale rósł od około 1960 r. wraz z pojawieniem się i rozwojem rynku eurowalut (początkowo eurodolara), a następnie rynków euroobligacji, euroobligacji i euroakcji. Euro, wprowadzone jako waluta Europejskiej Unii Walutowej 1 stycznia 1999 r., składa się z walut jedenastu krajów - Austrii, Belgii, Finlandii, Francji, Niemiec, Irlandii, Włoch, Luksemburga, Holandii, Portugalii i Hiszpanii. Zacznie ono krążyć w 2002 r. i wyeliminuje potrzebę istnienia znacznej części rynku Euromarket, ponieważ jedenaście walut zostanie zastąpionych jedną walutą europejską. Euromarket będzie się nadal kurczył, ponieważ kolejne kraje europejskie dołączają do Unii Europejskiej i przyjmują jej walutę. Rynek eurowalutowy będzie jednak nadal zapewniał mechanizm międzynarodowego i globalnego finansowania w euro, dolarze, jenie i innych walutach w międzynarodowym handlu i finansach. Rynek kapitałowy strefy euro, rynek kapitałowy USA i rynek kapitałowy Azji będą trzema kluczowymi rynkami kapitałowymi w XXI wieku.

Rzecznictwo konsumentów odnosi się do działań podejmowanych przez osoby lub grupy w celu promowania i ochrony interesów kupujących. Historycznie rzecznicy konsumentów przyjmowali nieco antagonistyczną rolę w ujawnianiu nieuczciwych praktyk biznesowych lub niebezpiecznych produktów, które zagrażają dobru ogółu społeczeństwa. Rzecznicy konsumentów stosują taktyki takie jak reklama, bojkoty, kampanie pisania listów, internetowe "strony skarg" i pozwy sądowe, aby zwiększyć świadomość problemów dotyczących konsumentów i przeciwdziałać finansowej i politycznej sile organizacji, które są celem ich ataków. Ponieważ nawet duże, międzynarodowe przedsiębiorstwa mogą zostać widocznie zranione, gdy ich złe traktowanie konsumentów lub innych grup wyborców wzbudza gniew organizacji zajmujących się obroną konsumentów, dla właścicieli firm powinno być oczywiste, że nie mogą sobie pozwolić na angażowanie się w praktyki biznesowe, które mogłyby zwrócić uwagę rzeczników konsumentów. Okresy głośnych działań na rzecz praw konsumentów na przełomie XX wieku i pod koniec lat 60. XX wieku pozostawiły po sobie spuściznę w postaci ustawodawstwa federalnego i agencji mających na celu ochronę konsumentów w Stanach Zjednoczonych. Prawa konsumentów rozszerzyły się o bezpieczeństwo produktów, zasadność roszczeń reklamowych, zadowalające rozwiązywanie skarg i głos w decyzjach rządowych. Na początku istnienia przemysłu firmy mogły sobie pozwolić na ignorowanie życzeń konsumentów, ponieważ popyt na ich towary i usługi był tak duży. W rezultacie często były w stanie żądać wysokich cen za produkty niskiej jakości. Pierwsi rzecznicy praw konsumentów, którzy wskazywali na takie nadużycia, byli nazywani "muckrakers", a ich ujawnienia nieuczciwych praktyk biznesowych doprowadziły do powstania kilku agencji federalnych i lawiny ustawodawstwa mającego na celu ograniczenie niektórych z najpoważniejszych nadużyć. Jednocześnie zwiększona konkurencja zaczęła zapewniać konsumentom większy wybór spośród różnych produktów wyższej jakości. Mimo to nadal zdarzały się pewne godne uwagi przypadki korporacji zaniedbujących dobro publiczne dla własnych korzyści, a wpływ korporacji na amerykańską politykę umożliwił wielu przedsiębiorstwom przeciwstawienie się wezwaniom do reformy w reklamie, bezpieczeństwie pracowników lub konsumentów oraz kontroli zanieczyszczeń. Ta sytuacja doprowadziła do ruchu konsumenckiego w latach 60. Jeden z najbardziej otwartych i kontrowersyjnych obrońców praw konsumentów w kraju, prawnik Ralph Nader, wysunął się na pierwszy plan w tym czasie. Skuteczne i dobrze nagłośnione potępienia amerykańskiego przemysłu samochodowego przez Nadera obejmowały pozwy zbiorowe i wezwania do wycofania rzekomo wadliwych produktów, a wiele z jego działań stanowiło taktyczny model dla przyszłych organizacji orędowniczych. Wysiłki Nadera i innych aktywistów doprowadziły do powstania kilku agencji federalnych mających na celu ochronę interesów konsumentów. U.S. Office of Consumer Affairs, utworzone w 1971 r., bada i rozwiązuje skargi konsumentów, przeprowadza ankiety konsumenckie i rozpowszechnia informacje o produktach wśród społeczeństwa. Consumer Product Safety Commission, utworzona w 1973 r., ustala krajowe standardy bezpieczeństwa produktów i procedur testowania, koordynuje wycofywanie produktów i zapewnia, że firmy odpowiadają na uzasadnione skargi konsumentów. Inne agencje rządowe, które działają na rzecz konsumentów, to Better Business Bureau i stanowe agencje konsumenckie. Consumer Federation of America jest największą grupą zajmującą się obroną praw konsumentów w Stanach Zjednoczonych, składającą się z około dwustu dwudziestu organizacji członkowskich. International Organization of Consumers Unions z siedzibą w Holandii aktywnie promuje interesy konsumentów na skalę globalną.

RZECZNICTWO KONSUMENTÓW W CYBERPRZESTRZENI

Na początku lat 90. powszechne używanie komputerów domowych przyczyniło się do rozwoju obrońców praw konsumentów, ułatwiając obywatelom gromadzenie informacji i wyrażanie swoich poglądów. Pod koniec lat 90. Internet stał się jedną z głównych broni obrońców praw konsumentów. Według Simona Reeve′a z European, w 1998 r. istniało ponad 8000 "tak zwanych globalnych stron skargowych założonych przez aktywistów lub niezadowolonych klientów w celu nękania i atakowania dużych firm". Przed pojawieniem się World Wide Web osobom lub małym grupom, które nie dysponowały zasobami dużych korporacji, trudno było wyrazić swój głos pomimo przekazów reklamowych swoich celów. "Ale Internet stworzył równe warunki dla obrońców praw konsumentów", napisał Reeve. "Mając niewiele więcej niż komputer osobisty i subskrypcję u dostawcy usług internetowych, każdy może otworzyć witrynę w sieci World Wide Web i powiedzieć mniej więcej, co mu się podoba". Obecni i potencjalni klienci dużych korporacji zazwyczaj korzystają ze zwykłych wyszukiwarek internetowych, aby uzyskać dostęp do starannie przygotowanych stron głównych firm. Jednak wyszukiwarki te kierują również klientów do witryn stworzonych przez protestujących, które są pełne skarg i oskarżeń przeciwko firmom, od wykorzystywania pracy dzieci po eksploatację zasobów w krajach słabo rozwiniętych. Tak więc dla obrońców praw konsumentów "Internet oznacza nową wolność do walki z najpotężniejszymi korporacjami w środowisku, w którym ogromne budżety reklamowe niewiele znaczą", stwierdził Reeve. Z drugiej strony dla firm internetowe "strony narzekań" stanowią trudny problem. Chociaż materiały zamieszczane na takich stronach mogą być zniekształcone, fałszywe, a nawet jawnie zniesławiające, nadal mogą one zaszkodzić wizerunkowi firmy. Ponadto istnieje niewiele środków prawnych, ponieważ prawo ma problemy z nadążaniem za technologią. Często firmom trudno jest na przykład wyśledzić operatorów stron z reklamami, a pozywanie dostawców usług internetowych, którzy zapewniają dostęp protestującym, nie okazało się skuteczne. Ponadto zwrócenie się o pomoc do prawa może okazać się katastrofą wizerunkową dla firm, zmieniając mały problem w znacznie większy. "Internet to niekontrolowana bestia", powiedział Reeve′owi prawnik Simon Halberstam. "Podczas gdy prawnie firma może odwołać się do prawa, rzeczywistość jest taka, że może po prostu musieć zaakceptować problem i kontynuować działalność".

Różnorodność w miejscu pracy jest rzeczywistością dla wszystkich pracodawców. Zarządzanie tą różnorodnością to idea, której czas nadszedł. Pracodawcy wszelkiego rodzaju zaczynają zdawać sobie sprawę z faktu, że zróżnicowana siła robocza nie jest ciężarem, ale potencjalną siłą.

NASZE ZMIENIAJĄCA SIĘ OBLICZE

Jednym z powodów tego przebudzenia jest coraz bardziej zróżnicowany rynek. Dzisiaj, gdy dzwonisz do wielu linii lotniczych, aby dokonać rezerwacji lotu, automatyczna sekretarka pyta, czy czułbyś się bardziej komfortowo rozmawiając z hiszpańskojęzycznym przedstawicielem obsługi klienta. Kto może najlepiej zrozumieć i obsłużyć ten zmieniający się rynek? Wymaga to zróżnicowanej siły roboczej na wszystkich szczeblach. Zmieniająca się demografia jest pilnym powodem zwiększonego zainteresowania zarządzaniem różnorodnością w miejscu pracy. Rosnąca liczba pracowników w USA i ich baza klientów będzie składać się głównie z kobiet, mniejszości i imigrantów. Ta grupa będzie stanowić około 85 procent nowych osób wchodzących na rynek pracy, zgodnie z przełomowym badaniem Hudson Institute. Wraz z większą różnorodnością pojawiają się zróżnicowane oczekiwania co do obsługi, a także bariery językowe. Konsultanci ds. szkoleń z obsługi klienta dodają różnorodność do swojego programu nauczania, ponieważ klienci mają różne pochodzenie i oczekują spersonalizowanej obsługi. Pracodawcy zdają sobie sprawę, że muszą przyciągać, zatrzymywać i promować pełne spektrum ludzi, aby odnieść sukces. Ich potrzeba jest tak duża, że doradztwo w zakresie zarządzania różnorodnością stało się rozwijającą się branżą. Postępowi pracodawcy opracowali specjalistyczne programy radzenia sobie z problemem różnorodności siły roboczej. Niektóre z tych programów, znane jako "programy doceniania różnic", są ukierunkowane na poziom indywidualny i interpersonalny. Ich celem jest poprawa relacji interpersonalnych między pracownikami i minimalizacja jaskrawych przejawów rasizmu i seksizmu. Często te programy koncentrują się na sposobach, w jakie mężczyźni i kobiety lub osoby różnych ras lub kultur mają unikalne wartości, postawy, style zachowań i sposoby myślenia. Te sesje edukacyjne mogą trwać od jednego do kilku dni lub mogą odbywać się na bieżąco. Zazwyczaj koncentrują się na jednym lub kilku z następujących ogólnych celów:

•  Wspieranie świadomości i akceptacji ludzkich różnic
•  Wspieranie lepszego zrozumienia natury i dynamiki indywidualnych różnic
•  Pomaganie uczestnikom w zrozumieniu ich własnych uczuć i postaw wobec osób, które różnią się od nich samych
•  Badanie, w jaki sposób różnice mogą być wykorzystane jako atuty w miejscu pracy

MOLESTOWANIE

Komisja ds. Równych Szans Zatrudnienia (EEOC) jest federalną agencją odpowiedzialną za egzekwowanie działań antydyskryminacyjnych. EEOC określiła, co stanowi bezprawne molestowanie: Jest to zachowanie werbalne lub fizyczne, które poniża lub wykazuje wrogość lub niechęć do osoby ze względu na jej rasę, kolor skóry, religię, płeć, pochodzenie narodowe, wiek lub niepełnosprawność lub jej przyjaciół, krewnych lub współpracowników. Musi również tworzyć wrogie środowisko pracy, zakłócać wydajność pracy i wpływać na możliwości zatrudnienia. Niektóre stany, miasta i pracodawcy uwzględnili również orientację seksualną w swoich politykach antydyskryminacyjnych. Przykłady molestowania obejmują epitety, obelgi, negatywne stereotypy lub groźne akty wobec zidentyfikowanej osoby lub grupy. Inne przykłady obejmują materiały pisemne lub graficzne umieszczone na ścianach, tablicach ogłoszeniowych lub w innym miejscu w siedzibie pracodawcy, które poniżają lub wykazują wrogość lub niechęć do osoby lub grupy. Definicja ta obejmuje działania, które mają być żartami, ale w rzeczywistości są wrogie lub poniżające. Aby molestowanie było nielegalne, musi być wystarczająco poważne lub powszechne, aby zmienić warunki zatrudnienia i stworzyć zastraszające lub nadużyciowe środowisko pracy. Chociaż sądy zazwyczaj nie pociągają pracodawców do odpowiedzialności za naruszenia oparte na odosobnionych obraźliwych uwagach w miejscu pracy, wielu uznaje, że w odpowiednim kontekście jedno obelgi mogą skutecznie zniszczyć stosunki zawodowe i stworzyć wrogie środowisko, szczególnie jeśli komentarz pochodzi od przełożonego. Na poziomie organizacyjnym pracodawcy muszą być wyczuleni na szeroki wachlarz przepisów stanowych i federalnych, które dotyczą wszystkich rodzajów dyskryminacji w zatrudnieniu. W dzisiejszym zróżnicowanym miejscu pracy celem jest zwiększenie szans na równe szanse dla wszystkich pracowników i wzajemnego szacunku w miejscu pracy.

ODPOWIEDZIALNOŚĆ PRACODAWCY

Zapewnienie miejsca pracy wolnego od molestowania jest jednym z podstawowych obowiązków pracodawcy. Chociaż molestowanie seksualne przyciągnęło najwięcej uwagi opinii publicznej, molestowanie może przybierać wiele form. Ponieważ pracodawcy zatrudniają pracowników z różnych grup etnicznych, religijnych, wiekowych i kulturowych, utrzymanie harmonijnego miejsca pracy ma kluczowe znaczenie. Biorąc pod uwagę nasze coraz bardziej skłonne do sporów społeczeństwo, nieuchronnie wzrośnie liczba orzeczeń sądowych dotyczących innych form nękania. Osoby starsze, imigranci i pracownicy niepełnosprawni są zatrudniani na wszystkich szczeblach stanowisk. Mogą cierpieć z powodu wrogiego środowiska ze względu na swoje różnice. Aby uniknąć przyszłych sporów sądowych, ostrożni menedżerowie muszą stworzyć gościnne środowisko. Głównym wyzwaniem dla wszystkich pracodawców jest asymilacja różnych pracowników w głównym nurcie życia korporacyjnego. Kobiety i mniejszości są czasami wykluczane z aktywności społecznych lub pomijane w nieformalnych sieciach komunikacyjnych. Rezultatem wydaje się być poczucie izolacji, mniejsze zaangażowanie organizacyjne i ostatecznie decyzja o poszukiwaniu pracy w bardziej przyjaznym środowisku. Na przykład kobieta czująca się pominięta może pomyśleć, że dwa duże nacisk kładzie się na dogadywanie się z innymi w wyższej kadrze kierowniczej: Jako kobieta nie pasuję do grupy mężczyzn, którzy chodzą razem na lunch i grają razem w golfa. To ci faceci dostają awanse.′′ Wraz ze wzrostem różnorodności siły roboczej wykluczenie i izolacja mogą zniknąć. W międzyczasie kilka organizacji zachęca do tworzenia grup wsparcia dla kobiet, czarnych caucusów i innych sposobów pomagania podgrupom w łączeniu się z sieciami społecznymi i komunikacyjnymi. Co ważniejsze, organizacje stają się bardziej wrażliwe na sponsorowanie działań społecznych, które umożliwią pełne uczestnictwo wszystkich pracowników.

DYSKRYMINACJA

Dokonywanie uprzedzeń jest częścią natury ludzkiej, ponieważ nie możemy przewidzieć każdego wydarzenia na nowo w jego własnym zakresie. Chociaż uprzedzenia pomagają uporządkować nasze codzienne życie, nasze umysły mają zwyczaj asymilacji jak największej ilości rzeczy do kategorii, co może powodować irracjonalne osądy. Osoba działa z uprzedzeniami ze względu na swoją osobowość, która została ukształtowana przez środowisko rodzinne, szkolne i społeczne. Uprzedzenie zostało zdefiniowane jako postawa, a nie czyn - opinia oparta częściowo na obserwacji, a częściowo na ignorancji, strachu i wzorcach kulturowych, z których żadne nie ma racjonalnych podstaw. Osoba uprzedzona ma tendencję do myślenia o wszystkich członkach grupy jako o takich samych, przywiązując niewielką wagę do indywidualnych różnic. Ten rodzaj myślenia prowadzi do stereotypów. Stereotypy, podobnie jak uprzedzenia, opierają się częściowo na obserwacji, a częściowo na ignorancji i tradycji. Na przykład osoba, która zakłada, że wszystkie kobiety są nadmiernie emocjonalne, podziela szeroko rozpowszechniony, ale fałszywy stereotyp kobiet. Stereotypy są trudne do przezwyciężenia, ponieważ zazwyczaj rozwijają się przez długi czas. Niektóre stereotypy są podzielane przez wiele osób, co daje im złudzenie racjonalności. Jednak wiele osób dzisiaj próbuje uwolnić się od stereotypowego myślenia o innych. Ten wysiłek odzwierciedla rosnącą świadomość, że ludzie są jednostkami i mogą i powinni być traktowani jako tacy. Podstawa uprzedzeń wobec podgrupy społeczeństwa często znajduje się w czynnikach ekonomicznych lub psychologicznych. Większość krajów wolnorynkowych ma zróżnicowaną grupę społeczną. Koncepcja mobilności społecznej zakłada, że gdy jedna podgrupa awansuje pod względem ekonomicznym, jest zastępowana przez mniej szczęśliwą podgrupę, która szuka lepszego sposobu na życie. Od połowy XIX wieku różne grupy etniczne imigrowały do Stanów Zjednoczonych falami. Napięcia między podgrupami są często wynikiem konkurencji ekonomicznej o pracę, schronienie i status społeczny. Gdy różnice fizyczne, przekonania religijne, wartości etyczne i tradycje różnią się, podgrupy mogą czuć się zagrożone i czasami mogą podejmować niewłaściwe działania. Niestety, pracodawcy odnoszą korzyści makroekonomiczne z pomagania i podżegania do dyskryminacji w miejscu pracy. Konkurencja o pracę wśród pracowników może pomóc pracodawcom obniżyć płace i zaniedbać warunki pracy. Pracodawcy często grożą strajkującym pracownikom perspektywą zastąpienia ich, ponieważ zazwyczaj są członkowie grup mniejszościowych, którzy są skłonni podjąć pracę z niższym wynagrodzeniem, ponieważ wcześniej mieli niewielkie lub żadne szanse na zatrudnienie. W miarę jak Stany Zjednoczone stają się coraz bardziej zaangażowane w rynki międzynarodowe, menedżerowie przedsiębiorstw zaczynają zdawać sobie sprawę, że dyskryminacja może wywrzeć katastrofalne wrażenie na potencjalnych kupujących i sprzedających. Kiedy głosimy demokrację, ale praktykujemy dyskryminację, tracimy naszą wiarygodność. Na przykład nawiązanie handlu ropą naftową z krajami afrykańskimi staje się bardziej skomplikowane, gdy Afrykanie widzą, że amerykański establishment dyskryminuje Afroamerykanów.

UPRZEDZENIA RASOWE

Od początku Stany Zjednoczone były podzielone przez napięcia rasowe. Biali osadnicy wypędzili Indian, a na Południu stworzyli system pracy oparty na niewolnictwie. Rasizm wobec czarnoskórych i Indian jest obecny do dziś. Grupy mniejszościowe pochodzą z subkultur, które często mają własne normy i wartości, które nie zawsze są rozumiane przez grupę większościową. Na przykład relacje społeczne Afroamerykanów są czasami charakteryzowane przez perspektywę, którą opisują jako nieufność ekosystemową. Nieufność ekosystemowa obejmuje takie zjawiska, jak niższe zaufanie interpersonalne i podejrzliwość wobec osób sprawujących władzę. Kiedy ten typ perspektywy zostanie przeniesiony do tradycyjnego białego środowiska pracy klasy średniej, mogą pojawić się nieporozumienia i nieufność. Brak świadomości tych zjawisk może łatwo prowadzić do fałszywych założeń ze strony kierownictwa na temat pracownika. Ze względu na różnice kulturowe wielu pracodawców prowadzi szkolenia międzykulturowe dla pracowników zarówno z grup większościowych, jak i mniejszościowych.

KWESTIE PŁCI

Wiele kobiet czuło się dyskryminowanych w miejscu pracy. Awans na stanowiska kierownicze dla kobiet był trudny. W ciągu ostatniej dekady coraz więcej kobiet nie tylko weszło na rynek pracy, ale także awansowało na stanowiska kierownicze. Niektórzy twierdzą, że mężczyźni i kobiety mają inny wpływ na miejsce pracy. Kobiety sprawują przywództwo dzięki silnym umiejętnościom interpersonalnym, przynosząc pozytywne rezultaty. Przywództwo mężczyzn może być bardziej bezpośrednie, bezosobowe i skoncentrowane na wynikach. Ze względu na indywidualne mocne strony zarówno mężczyzn, jak i kobiet, zróżnicowany zespół kierowniczy obejmujący różne style przywództwa zrobi więcej, aby pomóc pracodawcom odnieść sukces na dzisiejszym rynku. Tradycyjnie kobiety były dyskryminowane pod względem wynagrodzenia. Jednak luka płacowa nadal się zmniejsza. Z różnych powodów wynagrodzenie kobiet staje się równe z wynagrodzeniem mężczyzn. Na przykład zniknęło wiele dobrze płatnych stanowisk produkcyjnych, zmuszając wielu mężczyzn do pracy w gorzej płatnych branżach usługowych. Organizacje, które nadal wykluczają niektóre segmenty populacji ze swojej siły roboczej, ryzykują wysłaniem subtelnego komunikatu, że niektórzy pracownicy i być może niektórzy klienci są mniej cenieni, mniej ważni i mniej mile widziani. Będzie to miało negatywny wpływ na wynik finansowy.

Rozwój gospodarczy, ogólnie rzecz biorąc, jest procesem zmian, który koncentruje się na poprawie społeczności, państwa i/lub narodu. Zdefiniowanie rozwoju gospodarczego może być trudne. Pierwszy termin w tym zwrocie - "ekonomiczny" - odnosi się do akceptowanego paradygmatu organizacji sektora biznesowego i finansowego, a nawet w pewnym stopniu sektora rządowego narodu. Ekonomia jest postrzegana jako podstawa budowania zamożnego społeczeństwa. Jednak to drugi termin - "rozwój" - jest przedmiotem znacznej debaty. Percepcje rozwoju przez ludzi są różne. Dla niektórych rozwój ma wygląd udanego przedsiębiorstwa komercyjnego; dla innych oblicze rozwoju to oblicze równości ekonomicznej. Niemniej jednak koncepcja "rozwoju gospodarczego" przyciąga uwagę rządu, sektora biznesowego i obywateli. Dążymy do rozwoju gospodarczego jako jednego z celów udanego kraju, państwa lub miasta. Przyciąga on uwagę mediów informacyjnych i wpływa, a także jest pod wpływem celów politycznych.

POMIAR ROZWOJU GOSPODARCZEGO

Rozwój gospodarczy w społeczności może przybierać wiele form. Jednak zanim omówimy proces rozwoju gospodarczego, musimy najpierw zrozumieć, w jaki sposób mierzono rozwój gospodarczy, szczególnie na poziomie krajowym. W tych ramach społeczności realizowały swój cel poprawy lokalnego środowiska gospodarczego. W rzeczywistości standaryzowane miary rozwoju gospodarczego są stosowane na całym świecie, nie tylko w Stanach Zjednoczonych. Standaryzowane miary rozwoju gospodarczego służą do określania statusu kraju, stanu lub lokalnej społeczności. Używamy tych miar do wielu różnych celów, w tym do identyfikowania trendów i zrozumienia wzorców rozwoju gospodarczego w społecznościach, które borykają się z różnymi możliwościami i ograniczeniami zasobów. Jedną z najczęstszych metod pomiaru wzrostu gospodarczego jest obliczenie produktu krajowego brutto kraju. Produkt krajowy brutto (PNB) to wartość dóbr i usług wytworzonych przez czynniki gospodarki w danym okresie czasu (np. wartość wszystkich dóbr i usług wytworzonych przez operacje USA na całym świecie w danym roku). Produkt krajowy brutto (PKB) z drugiej strony to wartość dóbr i usług wytworzonych w gospodarce w danym okresie czasu (np. wartość dóbr i usług wytworzonych w Stanach Zjednoczonych w danym roku). Gdy te miary są korygowane o inflację, korygujemy wszelkie zmiany w PNB lub PKB, które są spowodowane po prostu wzrostem poziomu cen w gospodarce. Realny PKB, na przykład, to wartość dóbr i usług wytworzonych w gospodarce skorygowana o zmiany poziomu cen. Jest to szczególnie ważne przy porównywaniu różnych gospodarek, ponieważ zmiany poziomów cen niekoniecznie będą jednolite w poszczególnych krajach. Ogólnym celem stosowania miar, takich jak realny PNB lub realny PKB, jest zbieranie i analizowanie informacji związanych z transakcjami gospodarczymi kraju. Realny PNB lub realny PKB dostarcza analitykom wskazówek, jak szybko sektor biznesowy gospodarki rośnie w danym kraju. Służy również jako drogowskaz dla lokalnych społeczności, gdy zajmują się one problemami rozwoju gospodarczego na poziomie lokalnym. Trendy w krajowym rozwoju gospodarczym odzwierciedlają zmiany zachodzące na poziomie stanowym i lokalnym i mogą mieć wpływ na lokalne planowanie rozwoju gospodarczego. Na przykład, jeśli realny PKB kraju wzrósł, to wnioskujemy, że kraj doświadczył wzrostu gospodarczego, a gospodarka się poprawiła. Informacje te wysyłają sygnał do lokalnych gospodarek, sugerując, że gospodarka narodowa znajduje się w fazie wzrostu cyklu koniunkturalnego. Społeczności mogą wykorzystać te informacje, aby określić swoją pozycję względem obecnego trendu i zaplanować przyszły rozwój gospodarczy. Jeśli jednak realny PKB spadł, to uważa się, że gospodarka doświadczyła recesji gospodarczej, a społeczność może wykorzystać te informacje, aby przewidzieć wpływ przyszłych recesji gospodarczych.

TRENDY W ROZWOJU GOSPODARCZYM W STANACH ZJEDNOCZONYCH

Pozytywne trendy wzrostu na poziomie krajowym nie gwarantują, że poszczególne społeczności odniosą lub odniosą sukces w rozwijaniu swoich lokalnych gospodarek. Potrzeby lokalnych społeczności zmieniły się wraz ze zmianą wzorców wzrostu na poziomie lokalnym. W związku z tym zasady lokalnego rozwoju gospodarczego w odniesieniu do przyciągania nowych firm w celu promowania wzrostu gospodarczego również uległy zmianie. W miarę jak społeczności konkurują ze sobą o przyciąganie nowych firm, a tym samym miejsc pracy w lokalnym środowisku, odkrywają, że tradycyjne metody ulg podatkowych i pożyczek o niskim oprocentowaniu, w połączeniu ze szkoleniami zawodowymi, nie wystarczają, aby zagwarantować poziom rozwoju, który poprawi bazę ekonomiczną społeczności. W rzeczywistości społeczności szukają sposobów, aby zapewnić, że uzyskają więcej z inwestycji, niż będzie ich to kosztować pod względem ulg podatkowych i kosztów infrastruktury. W miarę jak firmy coraz częściej angażują się w działalność w wielu lokalizacjach, społeczności odkrywają, że oprócz przyciągania nowych firm, zachęcanie lokalnych firm do rozwoju jest cennym narzędziem rozwoju gospodarczego. Poglądy społeczności na jej zasoby rozszerzyły się poza zapewnianie tradycyjnych zachęt podatkowych w celu rozszerzenia zasobów ekonomicznych społeczności, obejmując takie czynniki, jak dobrze wykształcona siła robocza i odpowiednie usługi publiczne. Społeczności są teraz bardziej skłonne do wybierania typu firmy, który jest "właściwy" dla społeczności. Nacisk na lokalizację przedsiębiorstw produkcyjnych zmniejszył się, ponieważ społeczności szukają "zdrowych" firm, które odpowiadają zmieniającym się potrzebom siły roboczej i infrastruktury. Coraz ważniejsze staje się również wyraźne rozważenie wpływu nowego biznesu na równość ekonomiczną w społeczności, a wzrost i równość są coraz częściej uznawane za cele uzupełniające się, a nie przeciwstawne. Wiele z tych zmian można podsumować zwrotem "zrównoważony rozwój". Przypadek zrównoważonego rozwoju pojawia się coraz częściej w dyskusjach na temat rozwoju gospodarczego społeczności. Czym jest "zrównoważony rozwój"? Zrównoważony rozwój to proces rozwoju, który "zapewnia zaspokojenie potrzeb obecnych pokoleń, bez uszczerbku dla zdolności przyszłych pokoleń do zaspokajania ich własnych potrzeb". (Światowa Komisja ds. Środowiska i Rozwoju, 1987, str. 9) Wizja zrównoważonego rozwoju to rozwijanie w ramach możliwości naszych zasobów zdolności do uzupełniania się; analogicznie do sektora finansowego oznacza to życie z odsetek, a nie z kapitału naszej inwestycji. W kontekście zrównoważonego rozwoju rozwój gospodarczy jest zarządzany i kontrolowany w sposób, który uwzględnia dynamiczną naturę czynników społecznych, politycznych, technologicznych i ekonomicznych w lokalnej społeczności. Ostatecznie proces rozwoju gospodarczego zmienia się z procesu identyfikowania zachęt do wzrostu biznesu na proces kompleksowego planowania w celu rozwiązania problemów społecznych, ekonomicznych i środowiskowych. Zmieniają się również tematy rozwoju gospodarczego. Tradycyjne lokalne polityki rozwoju gospodarczego dążą do zwiększenia aktywności gospodarczej, a tym samym poziomu dochodów lokalnych mieszkańców. Większa baza podatkowa i niższy poziom bezrobocia są utożsamiane z ekspansją biznesu. Zrównoważony rozwój oznacza, że wzrost następuje równolegle z celami społeczności, takimi jak zwiększona samowystarczalność i poprawa jakości środowiska. W rzeczywistości zachęca się do różnych form wzrostu. Inicjatywa zrównoważonego rozwoju nie jest przeciwna wzrostowi, ale raczej koncentruje swoje wysiłki na odpowiedzi na pytanie: "Jak się rozwijamy?". Udany rozwój gospodarczy został osiągnięty w wielu społecznościach, które realizują podejście zrównoważonego rozwoju. Jedną z historii sukcesu jest Kansas City w stanie Missouri. Miasto to stanęło w obliczu jednego z najpilniejszych problemów rozwoju gospodarczego obszarów miejskich - rozlewania się miast. W latach 1960-1990 populacja obszaru metropolitalnego wzrosła o mniej niż jedną trzecią, podczas gdy powierzchnia gruntów wzrosła ponad dwukrotnie. Ludność miasta przenosiła się na przedmieścia, podczas gdy śródmieście było powoli opuszczane. W rezultacie miejsca pracy przenosiły się wraz z populacją, a społeczności na obrzeżach miasta wykorzystywały tradycyjne narzędzia rozwoju gospodarczego, takie jak zachęty podatkowe, aby przyciągnąć nowych przedsiębiorców. Miasto centralne próbowało konkurować, zapewniając dodatkowe zachęty. Ciężar ten był jednak wyraźnie odczuwalny przez podatników, ponieważ wzrastał w tym okresie. Niedawno jednak utworzono Metropolitan Development Forum, aby zająć się problemami rozwoju społeczności związanymi z rozrostem miast. Forum odniosło sukces w wielu obszarach: zidentyfikowano regionalne potrzeby transportowe, osiągnięto porozumienie co do roli zachęt podatkowych w całym regionie, utworzono metropolitalny zielony szlak i stworzono lokalne inicjatywy na rzecz planowania rozwoju gospodarczego. Jedną ze społeczności, która odniosła długoterminowy sukces, jest Portland w stanie Oregon. Portland ukierunkowało wzrost gospodarczy w mieście w taki sposób, że zatrudnienie w niegdyś umierającym centrum miasta wzrosło z 50 000 miejsc pracy w 1975 r. do 105 000 miejsc pracy w 1998 r. Ta strategia odniosła sukces, ponieważ skoncentrowała rozwój biznesu na obszarach położonych blisko rozwiniętych systemów transportu publicznego, ograniczyła parkingi dla dojeżdżających do pracy i kontrolowała ekspansję wzrostu na obszary wiejskie. Kansas City i Portland to tylko dwa z wielu przykładów udanych inicjatyw zrównoważonego rozwoju w całym kraju. W miarę jak potrzeby społeczności ulegają zmianie, a rozwój jest szerzej definiowany, aby uwzględniać zarówno społeczne, jak i ekonomiczne wskaźniki postępu, zrównoważony rozwój i inicjatywy planowanego wzrostu będą nadal się rozwijać. Istnieje wiele możliwości dla lokalnych gospodarek, aby rosły i prosperowały w sposób, który uwzględnia znaczenie poprawy jakości życia, a także ogólnej produktywności gospodarki i poziomu dochodów.

Reprodukcja faksymile oznacza wykonanie dokładnej kopii czegokolwiek wydrukowanego na papierze przy użyciu urządzeń elektronicznych, takich jak kopiarki, faksy i skanery. Materiał może być reprodukowany elektronicznie na monitorze komputera (kopia elektroniczna) lub reprodukowany na papierze (kopia twarda). Podczas reprodukowania informacji elektronicznie lub na papierze, potrzebna jest wysokiej jakości kopia, która będzie akceptowalna dla danego zadania.

PERSPEKTYWA HISTORYCZNA

Pierwszą metodą wykonywania kopii drukowanej była kalka. Chociaż Brytyjczyk o nazwisku J. W. Swan wynalazł kalkę pokrytą żelatyną około 1862 r., nie weszła ona do powszechnego użytku w pracach biurowych aż do połowy lat 20. XX wieku. Zapewniała ona nieco mniej niż idealną kopię materiału maszynowego. W tamtym czasie można było wybierać między bardzo niechlujnym papierem kalkowym, który umożliwiał wykonywanie wielu kopii, a jednorazowym papierem kalkowym, który był znacznie łatwiejszy w użyciu. Pierwsze echa końca kalki pojawiły się w 1937 r., kiedy Chester Carlson wynalazł proces kserograficzny powielania. Pod koniec lat 90. XIX wieku do wykonywania kopii zaczęto używać powielacza. Proces ten polegał na wpisywaniu tekstu na lekko naoliwionej powierzchni zwanej "wzorcem", co wiązało się z ponownym wpisywaniem istniejącego już oryginału - bardzo czasochłonny proces. Z czasem jednak powielacz został na tyle udoskonalony, że można było ponownie wykorzystywać wzorce, jeśli były prawidłowo przechowywane. W 1906 roku założono firmę Haloid Company, która sprzedawała papier fotograficzny do wczesnej wersji dzisiejszej kserokopiarki. Ten wczesny sprzęt reprograficzny trudno było uznać za narzędzie biurowe - był bardzo drogi, bardzo nieporęczny i trudny w obsłudze. Przeszkolonych operatorów było niewiele. W 1913 roku Edouard Belin wynalazł Belinograph, przenośny faks, który mógł korzystać ze zwykłych linii telefonicznych. W latach 20. XX wieku biurowa maszyna kopiująca Gestetner była uważana za jeden z pierwszych nowoczesnych przykładów wydajnego wzornictwa przemysłowego. W 1937 roku amerykański student prawa o nazwisku Chester Carlson wynalazł proces kopiowania elektrostatycznego znany jako "kserografia". Proces ten, który obejmował wpływ światła na fotoprzewodnictwo, doprowadził do bezprecedensowego sukcesu komercyjnej kserokopiarki "Xerox", wprowadzonej w 1959 roku. Głównym problemem tej kserokopiarki było to, że była wrażliwa na ciepło i powodowała przypalanie się papieru. Po II wojnie światowej 3M i Eastman Kodak wprowadziły do miejsc pracy kopiarki Thermo-Fax i Verifax. Kopie były słabej jakości i ciemniały długo po wyjęciu z urządzenia. Chociaż te maszyny biurowe były stosunkowo niedrogie i łatwe w użyciu, wymagały specjalnego papieru, który był niezwykle drogi. Wraz z rozwojem komputerów pojawiły się dodatkowe metody kopiowania, takie jak faks, Ditto i Mimeograph. W 1971 roku wprowadzono drukarki igłowe, które stanowiły stosunkowo wydajny sposób reprodukcji generowanych komputerowo informacji na papierze. W 1974 roku Organizacja Narodów Zjednoczonych ustanowiła pierwszy międzynarodowy standard faksu, umożliwiający przesyłanie wiadomości faksowych z szybkością jednej strony co sześć minut. Do tych wczesnych faksów wymagany był specjalny papier. Dzisiejszy sprzęt faksowy akceptuje albo specjalny papier faksowy o znacznie lepszej jakości, albo zwykły papier. W 1990 roku pojawiły się faksy (powszechnie nazywane faksami), które mogły przesyłać w kolorze. W 1975 roku IBM wprowadziło pierwszą drukarkę laserową. Wykorzystanie laserów świetlnych w procesie kopiowania znacznie poprawiło zarówno proces, jak i produkt. Dzisiejsza rozwijająca się technologia zapewnia sprzęt związany z reprografią. Skanery są używane w połączeniu z aparatami cyfrowymi do reprodukcji obrazów, dźwięków i innych obrazów elektronicznie i na papierze.

KOPIARKI DZIŚ

Współczesne kserokopiarki rozwijają się szybko, zgodnie z ciągłym postępem technologicznym. Chociaż korzystanie z kserokopiarki jest dziś prostym procesem, jej wybór już nie. Wymagane jest przeszkolenie, a także wiedza na temat tego, co jest najlepsze w danej sytuacji. Koszt jest głównym czynnikiem decydującym o wyborze najbardziej odpowiedniej kserokopiarki, podobnie jak rodzaj materiału, który ma być powielany.

CECHY KOPIARKI

Kopiarki są sprzedawane przez różnych dostawców, którzy oferują szereg produktów spełniających indywidualne potrzeby. Wybierając kserokopiarkę do ewentualnego dzierżawy lub zakupu, należy dokładnie przeanalizować i dopasować indywidualne cechy i potrzeby. W dłuższej perspektywie może to zaoszczędzić czas i pieniądze. Prędkość kopiowania: Liczba kopii, które można wyprodukować w ciągu minuty, jest ważną cechą. Większość kserokopiarek może wykonać od dwunastu do pięćdziesięciu kopii na minutę, w zależności od modelu. Większość dzisiejszych kserokopiarek jest również w stanie tworzyć folie, etykiety adresowe i papier firmowy. Jednak jakość papieru ma znaczenie, ponieważ papier złej jakości może powodować zacięcia. Podajniki papieru: Do dzisiejszych kserokopiarek można załadować jednorazowo tylko określoną ilość papieru. Papier można załadować od przodu, używając określonej tacy lub tacy "obejściowej". Taca obejściowa umożliwia wykonywanie kopii dwustronnych lub kopii na specjalnym papierze lub formatach papieru poprzez indywidualne zaprogramowanie rozmiaru. Opcje powiększania: Dzisiejsze kserokopiarki często mają wybór wstępnie ustawionych współczynników powiększenia. Na przykład współczynniki powiększenia jednej kserokopiarki są wstępnie ustawione na 65, 77, 129 i 155 procent. Inne modele umożliwiają zmniejszenie lub powiększenie od 65 do 165 procent w krokach co 1 procent. Ta funkcja może zaoszczędzić czas i pieniądze, jeśli ktoś wcześniej określił typowe potrzeby powiększenia i wstępnie ustawił współczynnik ułatwiający kopiowanie.

Kopiowanie książek: Kopiarki z funkcją kopiowania książek umożliwiają kopiowanie z książek lub oprawionych dokumentów bez zniekształcania kopii. Sortowanie: Dostępne są kopiarki, które mogą sortować z różnymi konfiguracjami pojemników. Gdy papier przechodzi przez kopiarkę, można go posortować do pojemnika, a następnie ułożyć w stos, zestawić i zszyć. Ta opcja może zaoszczędzić mnóstwo czasu. Panel sterowania i serwisowanie: Łatwe do odczytania panele sterowania w dzisiejszych kopiarkach pozwalają na łatwe podejmowanie decyzji dotyczących kopiowania. Kopiarki są często projektowane z przednim otworem, który umożliwia swobodny dostęp w celu łatwego serwisowania, w tym wymiany tonera w kopiarce. Coraz więcej kopiarek jest obecnie projektowanych tak, aby używały wkładów z tonerem, co eliminuje brudną, czasochłonną wymianę tonera.

KOSZTY KOPIARKI

Koszt kopiarki zależy od wybranego modelu i pożądanych opcji. Ceny wahają się od kilkuset dolarów do ponad 100 000 dolarów. Jedna nowoczesna kopiarka ma sugerowaną cenę katalogową 120 000 dolarów za standardową konfigurację i 137 500 dolarów za model wyposażony w dodatkowe opcje. Opcje te obejmują cyfrowe funkcje serwisowe, takie jak umożliwienie zrobienia zdjęcia, umieszczenia go na skanerze, wywołania na komputerze i wysłania kopii. Xerox 5800 nadaje się do użytku w ogólnych pomieszczeniach do kopiowania w biurze, co jest zalecane ze względu na przyjazny dla użytkownika panel sterowania z ekranem dotykowym. Dostępne są dodatkowe tace, które automatycznie łączą różne rodzaje papieru, w tym pełnokolorowe strony offsetowe, kolorowe okładki, materiały specjalne, zakładki mylarowe i materiały wrażliwe na ciepło w jednym dokumencie. Obejmuje również ekskluzywną funkcję serwisową opartą na komputerze o nazwie Xerox Sixth Sense. Ten system zdalnej obsługi wykorzystuje najnowocześniejszą technologię komunikacyjną i specjalnie opracowane oprogramowanie, aby umożliwić szybką diagnozę i rozwiązywanie potrzeb serwisowych sprzętu. Kopiarka tego typu jest naprawdę najnowocześniejsza.

SKANERY

Skaner to małe urządzenie, które wykonuje kserokopie praktycznie dowolnych materiałów drukowanych lub ilustracji i przechowuje je w komputerze. Skanery mają wiele zastosowań. Na przykład do użytku osobistego można ich używać do kopiowania zdjęć i wysyłania ich znajomym i krewnym przez Internet. Firmy szeroko wykorzystują skanery. Są używane w gabinetach lekarskich i dentystycznych do kserowania danych ubezpieczenia zdrowotnego pacjentów w celu przechowywania ich na komputerze. Producenci mogą używać skanera do przechowywania kopii materiałów technicznych w komputerze w celu późniejszego pobrania. Wykładowcy mogą używać skanerów nie tylko do tworzenia ilustracji do broszur reklamowych, ale także do ulepszania folii, których mogą używać podczas wykładów. Osoby, które w swojej pracy często korzystają z komunikacji, uważają skanery za nieocenione w wzbogacaniu przesyłanych wiadomości e-mail. Wybór skanera powinien uwzględniać łatwość umieszczenia obrazu w aplikacji użytkownika. Niektóre skanery uruchamia się po prostu naciskając przycisk; inne wymagają narysowania pola wokół wstępnego skanowania. Niektóre skanery automatycznie dokonują właściwych ustawień, rozpoznając różnicę między fotografią a materiałem drukowanym; inne wymagają, aby ustawienia zostały wykonane przez operatora. Niektóre skanery automatycznie wybierają właściwy typ pliku dla używanego programu; inne muszą zlecić tę procedurę operatorowi. Jakość obrazu to kolejne kryterium, które należy wziąć pod uwagę przy wyborze skanera. Ważne jest, aby mieć dobrą rozdzielczość i głębię bitową. Ale dodatkowymi czynnikami są duże obiektywy, dobra optyka i silne źródła światła. Niektóre skanery mają funkcje automatyczne, które przynoszą te dobre rezultaty; inne wymagają znacznych korekt lub ponownego skanowania obrazu. Jakość obrazu można również zaobserwować w kolorowych grafikach liniowych. Niektóre skanery pozostawiają nierówne półtony kolorowych grafik liniowych; inne automatycznie korygują takie niedociągnięcia. Podczas pracy z czarno-białymi grafikami liniowymi niektóre skanery automatycznie zapewniają idealne krawędzie. Inne skanery muszą uciekać się do ponownego skanowania. Innym czynnikiem, który należy wziąć pod uwagę przy zakupie skanera, jest producent. Jaka jest reputacja producenta? Jeśli pojawi się pytanie dotyczące skanera, łatwo jest szybko uzyskać satysfakcjonującą odpowiedź od pomocy technicznej? I czy w przypadku problemu dostępna jest szybka obsługa? Na koniec należy zastanowić się nad rozdzielczością. Nie jest prawdą, że im większa liczba punktów na cal (dpi), tym wyższa jakość obrazu. Raczej dpi musi być odpowiednie dla projektu skanowania. Większość projektów skanowania wymaga mniej niż 300 dpi. Gdyby można było zeskanować obraz w rozdzielczości 9600 dpi, na monitorze komputera wyświetliłaby się tylko niewielka jego część. Ocenianie skanera obejmuje badanie łatwości obsługi, jakości obrazu, reputacji producenta i rozdzielczości obrazu.

Stany Zjednoczone mają długą tradycję ustalania standardów księgowych przez sektor prywatny (w przeciwieństwie do rządu). Chociaż federalna Komisja Papierów Wartościowych i Giełd (SEC) ma prawne uprawnienia do ustalania standardów księgowych dla spółek publicznych, SEC historycznie zwracała się do sektora prywatnego w celu ustalania standardów księgowych. Pierwszymi dwiema organizacjami ustalającymi standardy w Stanach Zjednoczonych były Komitet ds. Procedur Rachunkowości (CAP), który został utworzony w 1938 r., oraz Rada Zasad Rachunkowości (APB), która zastąpiła CAP w 1959 r. Obie organizacje były komitetami Amerykańskiego Instytutu Biegłych Rewidentów (AICPA) i obejmowały około dwudziestu przedstawicieli zawodu księgowego, którzy pracowali w niepełnym wymiarze godzin. Oświadczenia wydane przez te dwa organy są nadal uważane za powszechnie akceptowane zasady księgowe (GAAP), chyba że zostały specjalnie zmienione lub zastąpione późniejszym oświadczeniem. W dużej mierze w wyniku krytyki dotyczącej postrzeganego braku niezależności APB i niepełnoetatowego zaangażowania jej członków, na początku lat 70. XX wieku w Stanach Zjednoczonych doszło do gruntownego ponownego rozważenia struktury ustalania standardów. Doprowadziło to do utworzenia w 1973 r. nowego organu ustalającego standardy, który miał być niezależny od wszystkich innych organizacji biznesowych i zawodowych. Tą nową grupą była Rada Standardów Rachunkowości Finansowej (FASB). FASB jest finansowana z przychodów ze sprzedaży swoich publikacji i dobrowolnych składek, głównie od firm audytorskich i korporacji. Rada składa się z siedmiu pełnoetatowych członków. Zwykły skład rady to trzech członków z dużym doświadczeniem w rachunkowości publicznej, dwóch z doświadczeniem korporacyjnym, jeden naukowiec i jeden analityk finansowy. Trzy filary, na których zbudowano FASB, to niezależność, otwartość (lub "światło słoneczne") i neutralność. Chociaż niezależność nigdy nie może być całkowicie zagwarantowana, statut FASB próbował chronić radę przed jak największą presją zewnętrzną. Karta daje FASB wyłączną władzę do ustalania własnego programu i ustanawiania standardów księgowych. Członkowie zarządu są chronieni przed naciskami zewnętrznymi poprzez ustalone pięcioletnie kadencje (z maksymalnie dwoma kadencjami), poprzez wymogi zakończenia wszystkich poprzednich stosunków pracy oraz poprzez ujawnianie (i pewne ograniczenia dotyczące) inwestycji i działań zewnętrznych, które mogą powodować konflikt interesów. "Sunshine" charakteryzuje otwarty proces, którego przestrzega zarząd. Oznacza to, że wszystkie jego sprawy techniczne są prowadzone na spotkaniach, które są ogłaszane z wyprzedzeniem i są otwarte dla publiczności. Ponieważ Regulamin postępowania zarządu wymaga większości kwalifikowanej pięciu głosów do zatwierdzenia wydania jakiegokolwiek nowego standardu, nie więcej niż czterech członków zarządu może spotkać się prywatnie, aby omówić kwestie techniczne. Neutralność oznacza, że standardy księgowe powinny być zaprojektowane tak, aby dostarczać najlepszych możliwych informacji do podejmowania decyzji ekonomicznych bez względu na to, w jaki sposób informacje te mogą wpływać na zachowania ekonomiczne, polityczne lub społeczne. Mówiąc inaczej, standardy księgowe nie powinny być celowo stronnicze w celu promowania prywatnych interesów specjalnych lub celów polityki rządowej. Neutralność została wzmocniona przez przyjęcie i przestrzeganie szerokiego zestawu zasad nazywanych ramami koncepcyjnymi. Ramy te zostały zaprojektowane w celu opracowania standardów, które skutkują neutralnymi informacjami, które są przydatne w podejmowaniu decyzji. Niezależna grupa, Financial Accounting Foundation, nadzoruje działalność FASB. Jest ona odpowiedzialna za wybór członków FASB, gromadzenie środków na finansowanie działalności FASB i zapewnianie ogólnego nadzoru nad FASB, aby zapewnić, że wypełnia ona swoją misję. Fundacja składa się z szesnastoosobowej rady powierniczej, która reprezentuje większość grup zainteresowanych lub dotkniętych procesem ustalania standardów księgowych. FASB ma prawo do ustanawiania GAAP, ale nie ma prawa do egzekwowania swoich standardów. SEC i AICPA to organizacje, które zapewniają mechanizm egzekwowania. SEC wymaga przestrzegania standardów FASB przez wszystkie spółki publiczne, to znaczy te, których papiery wartościowe są przedmiotem obrotu na rynkach publicznych - na giełdach papierów wartościowych lub pozagiełdowych. AICPA wymaga, aby firmy audytorskie, które przeprowadzają audyty spółek publicznych lub prywatnych, wyrażały opinię na temat tego, czy sprawozdania finansowe tych spółek są zgodne z GAAP.

PROCES USTALANIA STANDARDÓW

W ramach tej ogólnej struktury FASB opracowała rozległą strukturę należytego procesu w celu prowadzenia działań związanych z ustalaniem standardów. Proces zazwyczaj rozpoczyna się od ustalenia, które kwestie sprawozdawczości finansowej są na tyle powszechne i ważne, że wymagają rozważenia przez zarząd. FASB ma profesjonalny zespół składający się z około czterdziestu pięciu osób; po dodaniu projektu do porządku obrad członkowie personelu są przydzielani do rozpoczęcia badań nad tematem. W przypadku większości większych projektów wyznaczana jest grupa zadaniowa zewnętrznych doradców; pomagają oni w badaniach personelu i obradach zarządu, zapewniając wiedzę specjalistyczną, różnorodność punktów widzenia i mechanizm komunikacji z osobami, na które może mieć wpływ proponowany standard. FASB czasami prosi o pisemne komentarze od wyborców w fazie badań poprzez wydanie Memorandum Dyskusyjnego. Taki dokument dogłębnie analizuje problem, opisuje kwestie, identyfikuje alternatywne rozwiązania i omawia zalety tych rozwiązań w sposób obiektywny. Albo zarząd może wydać dokument znany jako Preliminary Views, który zawiera wstępne decyzje dotyczące kilku podstawowych kwestii i ponownie zwraca się o opinię do wyborców. Po zakończeniu wstępnych badań przez personel i rozważeniu uwag do Discussion Memorandum lub Preliminary Views, jeśli jeden z tych dokumentów zostanie wydany, członkowie zarządu zaczynają poważnie rozważać kwestie. Proces ten może trwać od kilku miesięcy do kilku lat, w zależności od liczby i złożoności kwestii, a także siły przekonań poszczególnych członków zarządu. Gdy co najmniej pięciu członków zarządu zgodzi się na ogólną odpowiedź, zarząd wydaje Exposure Draft (ED) proponowanego standardu do publicznego skomentowania. Okres komentowania wynosi co najmniej dziewięćdziesiąt dni. Podczas gdy ED jest dostępny do publicznego skomentowania, FASB często przeprowadza test terenowy, który ma na celu przetestowanie stosowania proponowanego standardu przy użyciu rzeczywistych informacji finansowych dostarczonych przez firmy wolontariuszy. Liczba listów z komentarzami otrzymanych w ramach ED może wynosić od kilkudziesięciu do ponad tysiąca, w zależności od tego, jak rozpowszechniona i kontrowersyjna jest propozycja. Listy z komentarzami są otrzymywane głównie od korporacji, dużych firm audytorskich, organów regulacyjnych rządu, naukowców i analityków finansowych, chociaż każda zainteresowana strona może swobodnie wyrażać swoje poglądy. Po przeczytaniu listów zarząd ponownie rozważa wszystkie kwestie w ED i wszelkie dodatkowe kwestie, które mogły powstać w procesach komentarzy i testów terenowych. Pod koniec tych obrad zarząd ponownie głosuje; jeśli wśród członków zarządu jest wystarczające poparcie, wydaje on ostateczne Oświadczenie o Standardach Rachunkowości Finansowej. Opisane powyżej kroki stanowią jedynie ogólny zarys procesu. Przez cały okres trwania projektu prowadzone są dyskusje z radą doradczą FASB, zespołem zadaniowym projektu i różnymi innymi zainteresowanymi stronami. Ponadto proces nie kończy się wydaniem Oświadczenia. FASB monitoruje stosowanie Oświadczenia, aby upewnić się, że działa ono zgodnie z planem. Jeśli standard nie działa w praktyce, zarząd może rozważyć jego zmianę w celu wyjaśnienia, wydania dodatkowych wskazówek interpretacyjnych lub podjęcia innych działań w celu rozwiązania pojawiających się problemów. Większość projektów FASB jest kontrowersyjna. Na przykład wypowiedzi na tematy takie jak rozliczanie opcji na akcje pracownicze, świadczenia opieki zdrowotnej po przejściu na emeryturę i pochodne instrumenty finansowe spotkały się ze zdecydowanym sprzeciwem wielu korporacji i innych zainteresowanych stron. Zarząd dokłada wszelkich starań, aby rozważyć rozsądne argumenty wyrażone przez wszystkie strony. Jednak ostatecznie FASB stara się działać w interesie publicznym, wydając standardy rachunkowości, które doprowadzą do jak najbardziej informacyjnych i bezstronnych sprawozdań finansowych. W ten sposób inwestorzy, wierzyciele i wszyscy inni, którzy wykorzystują sprawozdania finansowe do podejmowania decyzji ekonomicznych, mogą pocieszyć się faktem, że FASB stawia ogólny interes publiczny ponad wszelkie obawy poszczególnych korporacji lub innych stron działających w swoim własnym interesie. Pomimo braku zgody co do niektórych konkretnych wypowiedzi, różni wyborcy zarządu pozostają generalnie przychylni. Wiedzą, że ich poglądy są starannie rozważane podczas obrad FASB, ale uznają również, że ostatecznym czynnikiem decydującym o nowym standardzie musi być osąd zarządu. Jak głosi oświadczenie misji FASB, "FASB zobowiązuje się do przestrzegania otwartego, uporządkowanego procesu ustalania standardów, który zapobiega stawianiu jakichkolwiek interesów ponad interesami ogółu podmiotów, które polegają na informacjach finansowych".

KOMUNIKACJA Z FASB

Oprócz oświadczeń, ED, memorandów dyskusyjnych i wstępnych opinii, o których mowa powyżej, FASB publikuje szereg innych dokumentów, które dostarczają wskazówek dotyczących rachunkowości finansowej i sprawozdawczości. Na przykład, jej Emerging Issues Task Force (EITF) opracowuje stanowiska konsensusu w kwestiach rachunkowości, które wymagają szybkich rozwiązań. Materiały EITF i inne publikacje FASB można zamówić pojedynczo lub za pośrednictwem różnych programów subskrypcji oferowanych przez organizację. Strony, które dobrowolnie wpłacają składki na rzecz ogólnej pracy FASB, mogą skorzystać ze specjalnych zniżek na publikacje.

Rachunkowość rządowa była historycznie postrzegana jako kluczowy element przejścia od władzy absolutnej (tj. rządu, króla lub cesarza) do władzy względnej (tj. wspólnego modelu rządu). W ramach wspólnego modelu rządu rachunkowość rządowa była wykorzystywana przez parlament do ograniczania władzy króla do (1) wydawania pieniędzy publicznych, (2) podnoszenia podatków w celu pokrycia wydatków i (3) określania celu wydatków. Stosowanie rachunkowości rządowej pozostało niezmienione podczas ewolucji w nowoczesne systemy demokratyczne. Tak więc rachunkowość rządowa wymaga, aby organ wykonawczy (1) określił kwotę, charakter i cel planowanych wydatków oraz podatki potrzebne do ich sfinansowania, (2) zwrócił się o zatwierdzenie do organu ustawodawczego i uzyskał je, oraz (3) zastosował się do uprawnień wydatkowych - tj. apropacji - przyznanych przez organ ustawodawczy i wykazał takie zastosowanie. Zgodnie z rachunkowością rządową, ustawodawca może kierować i kontrolować zachowanie rządu. Podstawy rachunkowości i sprawozdawczości finansowej rządu w Stanach Zjednoczonych zostały ustanowione przez Governmental Accounting Standards Boards (GASB) w dokumencie "Objectives of Financial Reporting", w którym stwierdzono, że celem sprawozdawczości finansowej jest dostarczanie informacji ułatwiających podejmowanie decyzji przez różne grupy (GASB, 1987). Grupy te zdefiniowano jako (1) obywateli podmiotu rządowego, (2) bezpośrednich przedstawicieli obywateli, takich jak organy ustawodawcze i nadzorcze, oraz (3) inwestorów, wierzycieli i innych, którzy są zaangażowani w proces udzielania pożyczek. Chociaż nie zostały one konkretnie zidentyfikowane, agencje międzyrządowe i inni użytkownicy mają podobne potrzeby informacyjne jak trzy główne grupy użytkowników. Podczas gdy trzy grupy użytkowników mają nakładające się członkostwo z użytkownikami informacji finansowych przedsiębiorstw, obywatele i użytkownicy ustawodawczy są unikalni dla rządów. Wykorzystanie informacji księgowych rządu koncentruje się na decyzjach politycznych, społecznych i gospodarczych, a także na określaniu odpowiedzialności rządu. Rozliczalność (GASB, 1987) została uznana za nadrzędny cel rządowego sprawozdawczości finansowej, ponieważ opiera się na przeniesieniu odpowiedzialności za zasoby lub działania z obywateli na inną stronę, taką jak zarząd podmiotu rządowego. Ocena rozliczalności jest spełniona, gdy sprawozdawczość finansowa umożliwia użytkownikom danych finansowych ustalenie, w jakim stopniu koszty bieżącego okresu są finansowane z bieżących przychodów. Rządy stosują dwa podstawowe typy budżetów, takie same jak te stosowane przez podmioty korporacyjne - roczny budżet operacyjny i budżet kapitałowy. Roczne budżety operacyjne rządów obejmują szacunkowe przychody i środki przeznaczone na wydatki na określony rok fiskalny. Budżety kapitałowe kontrolują wydatki na projekty budowlane i nabycie aktywów trwałych. Budżety operacyjne lub kapitałowe są rejestrowane w systemie księgowym jako środek kontroli lub zgodności. Wiele podmiotów rządowych jest zobowiązanych przez prawo do utrzymywania zrównoważonego budżetu, ponieważ przychody muszą być równe lub przewyższać środki; ta ostatnia sytuacja skutkuje nadwyżką budżetową. Jeśli deficyt budżetowy wystąpi w podmiocie rządowym z wymogiem zrównoważonego budżetu, dodatkowe środki muszą zostać uchwalone w procesie legislacyjnym. Rachunkowość rządowa wykorzystuje strukturę rachunkowości funduszy jako środek kontrolowania zasobów. Oznacza to, że każdy rodzaj działalności finansowej jest segregowany na oddzielny zestaw samorównoważących się kont aktywów, zobowiązań i aktywów netto. Kodyfikacja GASB identyfikuje trzy grupy funduszy - rządowe, własnościowe i powiernicze (GASB, 1997). Fundusze rządowe są wykorzystywane do rozliczania zasobów finansowych wykorzystywanych w codziennych operacjach rządu. Fundusze własnościowe to te wykorzystywane do rozliczania działalności gospodarczej rządu, w ramach której pobierane są opłaty za świadczone usługi, na przykład usługi komunalne. Fundusze powiernicze to te wykorzystywane do rozliczania funduszy przechowywanych przez rząd w zaufaniu dla innych, których nie można wykorzystać do wspierania programów rządowych, na przykład fundusz emerytalny pracowników. Władze stanowe i lokalne raportują informacje finansowe z dwóch perspektyw, zarówno z pełnymi informacjami narastającymi, jak i zmodyfikowanymi informacjami narastającymi opartymi na funduszach, zgodnie ze standardem GASB nr 34, Podstawowe sprawozdania finansowe - oraz dyskusja kierownictwa i analiza - dla sprawozdań i władz lokalnych (GASB, 1999). Dyskusja kierownictwa i analiza (MD&A) to wymagane informacje uzupełniające przedstawiane przed sprawozdaniami finansowymi, które podlegają ograniczonej kontroli audytora i przedstawiają przegląd działalności finansowej rządu w części roku. Ten opis narracyjny wyników finansowych jest bardzo podobny do dyskusji kierownictwa wymaganej od korporacji przez Securities and Exchange Commission (SEC). MD&A zapewnia obiektywną i łatwą do odczytania analizę działalności finansowej rządu w oparciu o obecnie znane fakty, decyzje lub warunki. Dyskusja porównuje wyniki rządu z bieżącego roku z poprzednim rokiem i może zawierać wykresy, diagramy lub tabele ilustrujące dyskusję. Dyskusja ma charakter ogólny, a nie szczegółowy, tak aby zapewnić najbardziej istotne informacje. Co najmniej czternaście przepisanych elementów jest częścią dyskusji MD&A; elementy te wyjaśniają związek między sprawozdaniami finansowymi i wszelkie istotne różnice w informacjach podanych w sprawozdaniu finansowym. Pełne informacje o naliczaniu przedstawiają pełny koszt świadczenia usług rządowych, ze szczegółami dotyczącymi tego, jaka część kosztów jest ponoszona przez podatników i przez konkretnych użytkowników usług rządowych. Pełne raporty o naliczaniu są podobne do raportów korporacji nastawionych na zysk. Kapitał własny rządu jest wyświetlany jako aktywa netto, a nie kapitał własny akcjonariuszy. Pełne wyniki naliczania działalności finansowej rządu są wyświetlane w dwóch raportach obejmujących cały rząd - (1) zestawienie aktywów netto i (2) zestawienie działań. Zestawienie aktywów netto przedstawia informacje o rządzie jako całości, przedstawia wszystkie zasoby finansowe i kapitałowe oraz pomaga użytkownikowi sprawozdania finansowego w ocenie średnio- i długoterminowej odpowiedzialności operacyjnej rządu. Oddzielne kolumny służą do rozróżniania danych finansowych dotyczących działalności rządowej i działalności typu biznesowego, które składają się na cały podstawowy rząd. Jak sugeruje termin zestawienie aktywów netto, format zestawienia przedstawia aktywa pomniejszone o zobowiązania, które są równe całkowitym aktywom netto, czyli kapitałowi własnemu. Aktywa i zobowiązania są prezentowane w kolejności płynności. Oznacza to, że aktywa są prezentowane w kolejności ich bliskości do generowania gotówki, a zobowiązania są prezentowane w kolejności ich bliskości do konsumowania gotówki. Aktywa i zobowiązania mogą być wyświetlane w formacie klasyfikowanym, bieżącym i niebieżącym, jeśli jest to pożądane. Aktywa netto rządu są prezentowane w trzech składnikach: (1) aktywa kapitałowe netto powiązanej skumulowanej amortyzacji i długu, (2) ograniczone aktywa netto z ograniczeniami nałożonymi na ich wykorzystanie przez strony spoza rządu oraz (3) nieograniczone aktywa netto. Zestawienie działań przedstawia koszt netto w stosunku do przychodów każdej indywidualnej funkcji lub programu obsługiwanego przez rząd. Format kosztu netto w stosunku do przychodów przedstawia względne obciążenie finansowe każdego z programów dla zasobów dostarczanych przez rząd - podatników. Format ten podkreśla, w jakim stopniu każdy program bezpośrednio pochłania dochody rządu lub jest finansowany z opłat, składek lub innych dochodów. Oprócz pełnych informacji na temat narastania w całym rządzie, władze stanowe i lokalne przedstawiają sprawozdania finansowe na zmodyfikowanej podstawie narastania opartej na funduszach. W zmodyfikowanej podstawie narastania przychodów są uznawane tylko wtedy, gdy stają się mierzalne i dostępne do sfinansowania wydatków na okres fiskalny. Wydatki są uznawane, gdy poniesione zostaną powiązane zobowiązania, jeśli są mierzalne, z wyjątkiem niewygasłych odsetek od długoterminowego długu, które są uznawane, gdy stają się prawnie wymagalne. Sprawozdania finansowe oparte na funduszach pomagają ocenić krótkoterminową odpowiedzialność fiskalną rządu. Większość funduszy jest ustanawiana przez rządy w celu wykazania ograniczeń w planowanym wykorzystaniu zasobów lub w celu zmierzenia, w krótkim okresie, przychodów i wydatków określonej działalności. Działalność funduszy wyświetlana w sprawozdaniach finansowych opartych na funduszach jest grupowana według kategorii rządowych, własnościowych i powierniczych, zgodnie z kodyfikacją GASB. Składnik kapitałowy zmodyfikowanych sprawozdań finansowych opartych na funduszach narastających jest wykazywany jako saldo funduszu, a nie aktywa netto, które są używane w pełnym sprawozdaniu narastającym. Bilans oraz sprawozdanie z przychodów, wydatków i zmiany salda funduszu są wymagane dla każdej z trzech grup funduszy. Ponieważ sprawozdania finansowe funduszy są sporządzane przy użyciu zmodyfikowanej podstawy narastającej, wymagane jest przygotowanie uzgodnienia, które wyjaśnia różnice między zmianą netto sald funduszy a zmianą aktywów netto w sprawozdaniu z działalności całego rządu. Fundusze własnościowe przedstawiają również sprawozdanie z przepływów pieniężnych. W przeciwieństwie do korporacyjnych sprawozdań z przepływów pieniężnych, rządowe sprawozdanie z przepływów pieniężnych jest sporządzane przy użyciu metody bezpośredniej i ma cztery kategorie - działalność operacyjna, finansowanie niekapitałowe, finansowanie kapitałowe i działalność inwestycyjna. Chociaż istnieją pewne podobieństwa między rachunkowością dla rządów stanowych i lokalnych a rachunkowością dla rządu federalnego, istnieją wybrane obszary specyficzne dla każdej z nich. Na przykład agencje federalne rozliczają kwartalne podziały na zakup towarów i usług, proces, który jest generalnie ignorowany przez rządy stanowe i lokalne. Szef każdej agencji w oddziale wykonawczym rządu federalnego jest odpowiedzialny za ustanowienie i utrzymanie systemów rachunkowości i kontroli zgodnie z zasadami, standardami i wymogami ustalonymi przez Federal Accounting Standards Advisory Board i Federal Financial Management Improvement Act z 1996 r. Rachunkowość federalna dostarcza informacji potrzebnych do zarządzania finansami, a także informacji potrzebnych do wykazania zgodności z wymogami budżetowymi i innymi wymogami prawnymi. Tak więc rachunkowość federalna opiera się na systemie dwutorowym. Jednym ze ścieżek jest samorównoważący się zestaw kont własnościowych, którego celem jest dostarczanie informacji dla kierownictwa. Drugim torem jest zestaw samobalansujących się kont budżetowych, które zapewniają, że dostępne zasoby budżetowe i władze nie są nadmiernie eksploatowane lub nadmiernie zobowiązane i pomagają w wymogach sprawozdawczości budżetowej. Podobnie jak ich odpowiedniki w rządzie stanowym i lokalnym, federalne sprawozdania finansowe obejmują MD&A, który zapewnia jasny i zwięzły opis jednostki sprawozdawczej oraz jej misji, działań, programu i wyników finansowych oraz kondycji finansowej (OMB, 1996). Federalne sprawozdania finansowe są mniej normatywne niż sprawozdania finansowe stanowe i lokalne, ponieważ federalne agencje mają znaczną swobodę w zakresie poziomu prezentowanej agregacji. Sześć sprawozdań w federalnym sprawozdaniu finansowym obejmuje (1) bilans, (2) sprawozdanie z kosztów netto, (3) sprawozdanie ze zmian w pozycji netto, (4) sprawozdanie z zasobów budżetowych, (5) sprawozdanie z finansowania i (6) sprawozdanie z działalności powierniczej.

Rządowa Rada ds. Standardów Rachunkowości (GASB) została zorganizowana w 1984 r. pod auspicjami Fundacji Rachunkowości Finansowej w celu ustanowienia standardów rachunkowości finansowej i sprawozdawczości dla jednostek samorządu terytorialnego. Standardy te są ważne, ponieważ zewnętrzne sprawozdawczość finansowa może wykazać odpowiedzialność finansową wobec społeczeństwa. Stanowią podstawę wielu decyzji ustawodawczych i regulacyjnych, a także polityki inwestycyjnej i kredytowej. Fundacja jest odpowiedzialna za wybór siedmiu członków GASB i jej Rady Doradczej, finansowanie ich działalności i sprawowanie ogólnego nadzoru. Z wyjątkiem przewodniczącego GASB wszyscy członkowie są zatrudnieni w niepełnym wymiarze godzin. Misją GASB jest ustanawianie i doskonalenie standardów rachunkowości i sprawozdawczości finansowej jednostek samorządu terytorialnego, które (1) zapewnią przydatne informacje użytkownikom sprawozdań finansowych oraz (2) będą kierować i edukować społeczeństwo, w tym emitentów, audytorów i użytkowników tych sprawozdań finansowych. Aby zrealizować swoją misję, GASB działa w celu:

1. Wydawania standardów, które poprawiają użyteczność sprawozdań finansowych w oparciu o (a) potrzeby użytkowników sprawozdań finansowych, (b) podstawowe cechy zrozumiałości, trafności i niezawodności oraz (c) cechy porównywalności i spójności.
2. Utrzymywania aktualności standardów w celu odzwierciedlenia zmian w otoczeniu rządowym.
3. Udzielania wskazówek dotyczących wdrażania standardów.
4. Rozważania istotnych obszarów rachunkowości i sprawozdawczości finansowej, które można ulepszyć poprzez proces ustalania standardów.
5. Poprawy wspólnego rozumienia charakteru i celów informacji zawartych w sprawozdaniach finansowych.

GASB formułuje i wykorzystuje koncepcje, aby pokierować nimi w opracowywaniu swoich standardów. Koncepcje te stanowią ramy odniesienia do rozwiązywania problemów rachunkowości i sprawozdawczości finansowej. Te ramy pomagają ustalić rozsądne granice osądu przy przygotowywaniu i korzystaniu ze sprawozdań finansowych; pomagają również społeczeństwu zrozumieć charakter i ograniczenia sprawozdawczości finansowej. GASB aktywnie zabiega o opinie swoich różnych grup interesariuszy i bierze je pod uwagę we wszystkich kwestiach rachunkowości i sprawozdawczości finansowej. Działania GASB są otwarte na udział społeczeństwa i obserwację zgodnie z procedurami "należytego procesu". Procedury te mają na celu umożliwienie terminowego, dokładnego i otwartego badania kwestii księgowości i sprawozdawczości finansowej. W związku z tym zachęca się do szerokiego udziału społeczeństwa w procesie ustalania standardów księgowych, co pozwala na komunikowanie wszystkich punktów widzenia i wyrażanie opinii na wszystkich etapach procesu. Stosowanie tych procedur uznaje, że ogólna akceptacja wniosków GASB jest wzmocniona przez wykazanie, że komentarze otrzymane w trakcie należytego procesu są starannie rozpatrywane.

ZASADY PRZEWODNIE

Ustanawiając koncepcje i standardy, GASB dokonuje oceny po przeprowadzeniu badań, należytym procesie i starannym rozważeniu. Niektóre z zasad stosowanych przez GASB są następujące:

1. Jedną z nadrzędnych zasad GASB jest obiektywność i neutralność w podejmowaniu decyzji. Zasada ta zapewnia, w miarę możliwości, że informacje wynikające z jej standardów są wierną reprezentacją skutków działań rządu stanowego i lokalnego. Obiektywność i neutralność oznaczają brak stronniczości, uniemożliwiając GASB stawianie jakiegokolwiek szczególnego interesu ponad interesami wielu, którzy polegają na informacjach zawartych w sprawozdaniach finansowych.
2. Inną podstawową zasadą jest ostrożne rozważanie poglądów jej członków przy opracowywaniu koncepcji i standardów. Pozwala to GASB (a) sprostać potrzebom w zakresie odpowiedzialności i podejmowania decyzji użytkowników sprawozdań finansowych rządu oraz (b) uzyskać powszechną akceptację wśród sporządzających sprawozdania finansowe i audytorów sprawozdań finansowych rządu stanowego i lokalnego.
3. Trzecią zasadą jest ustanawianie standardów tylko wtedy, gdy oczekiwane korzyści przewyższają postrzegane koszty. GASB dąży do ustalenia, że proponowane standardy (w tym wymogi dotyczące ujawniania informacji) zaspokajają znaczącą potrzebę i że koszty, które nakładają, w porównaniu z możliwymi alternatywami, są uzasadnione w porównaniu z ogólnymi korzyściami publicznymi.
4. Czwarta zasada polega na rozważeniu stosowalności jej standardów do oddzielnie wydawanych sprawozdań finansowych o ogólnym przeznaczeniu podmiotów specjalnych będących własnością rządu. GASB ocenia konkretnie podobieństwa podmiotów specjalnych oraz ich działań i transakcji zarówno w sektorze publicznym, jak i prywatnym, a także potrzebę, w niektórych przypadkach, porównywalności z sektorem prywatnym.
5. Piąta zasada polega na wprowadzaniu niezbędnych zmian w sposób, który minimalizuje zakłócenia w procesach księgowości i sprawozdawczości finansowej. Rozsądne daty wejścia w życie i przepisy przejściowe są ustalane, gdy wprowadzane są nowe standardy. GASB uważa za pożądane, aby zmiany były ewolucyjne w zakresie, w jakim można je uwzględnić w celu zapewnienia zrozumiałości, trafności, niezawodności, porównywalności i spójności.
6. Ostatnia zasada polega na przeglądaniu skutków wcześniejszych decyzji pod kątem ich stosowności. Umożliwia to ciągłą interpretację, zmianę lub zastępowanie standardów, gdy uzna się to za konieczne.

PUBLIKACJE

Do 31 grudnia 1998 r. wydano ponad trzydzieści standardów rachunkowości finansowej i sprawozdawczości od początku działalności GASB. Opublikowano standard dotyczący nowego modelu sprawozdawczości finansowej dla władz stanowych i lokalnych, który ma zostać wydany w 1999 r. z datą wejścia w życie w 2001 r. Kopie tych standardów, wraz z innymi publikacjami GASB, można uzyskać w biurach GASB pod adresem 401 Merritt 7, P.O. Box 5116, Norwalk, Connecticut 06856-5116. Ich numer telefonu to (203) 847-0700, a ich strona internetowa to http://www.asb.org. Strona internetowa GASB jest podczęścią strony internetowej FASB (Financial Accounting Standards Board).

INNE ORGANY USTALAJĄCE STANDARDY W ZAKRESIE RACHUNKOWOŚCI I SPRAWOZDAWCZOŚCI FINANSOWEJ

Dodatkowe organy ustalające standardy dla sektora publicznego to:

1. Federal Accounting Standards Advisory Board (FASAB) została powołana w 1990 r. przez trzech następujących dyrektorów rządu USA: Kontrolera Generalnego, Dyrektora Biura Zarządzania i Budżetu oraz Skarbnika. Podstawową funkcją FASAB jest wydawanie dyrektorom rekomendacji dotyczących standardów rachunkowości finansowej i sprawozdawczości, które mają zostać przyjęte przez rząd federalny USA.

2. Public Sector Committee of the International Federation of Accountants (IFAC-PSC) przejął odpowiedzialność w 1998 r. za opracowanie zestawu standardów sprawozdawczości finansowej, które mają zostać przyjęte na całym świecie przez podmioty sektora publicznego.

Organy ustalające standardy dla sektora prywatnego to:
v 1. Financial Accounting Standards Board (FASB) podlega również Financial Accounting Foundation. Jej obowiązkiem jest ustalanie standardów rachunkowości finansowej i sprawozdawczości, które mają być stosowane przez przedsiębiorstwa w USA. FASB jest współlokowana z GASB w Connecticut.
2. Standardy rachunkowości finansowej i sprawozdawczości zalecane do stosowania przez przedsiębiorstwa na całym świecie są ustanawiane przez International Accounting Standards Committee (IASC).

Regulacje rządowe na szczeblu federalnym i stanowym mają duży wpływ na sposób działania przedsiębiorstw w Stanach Zjednoczonych. Aby zarządzać działalnością gospodarczą w złożonym społeczeństwie i pomagać reagować na zmieniające się potrzeby społeczne, rządy na wszystkich szczeblach utworzyły liczne agencje regulacyjne. Chociaż obowiązki i funkcje każdej agencji są różne, wszystkie wpływają na codzienne działania biznesowe prowadzone w Stanach Zjednoczonych. Przedsiębiorstwa, które przyjmują proaktywne podejście do zrozumienia i przestrzegania federalnych agencji regulacyjnych, zminimalizują swoje szanse na grzywny, ściganie lub inne działania regulacyjne. Dlatego w najlepszym interesie przedsiębiorstw leży utrzymywanie zdrowych relacji z agencjami regulacyjnymi na wszystkich szczeblach rządu. Wśród działań biznesowych regulowanych przez rząd znajdują się praktyki konkurencyjne, działania specyficzne dla branży, ogólne kwestie budzące obawy i regulacje pieniężne.

PRAKTYKI KONKURENCYJNE

W celu ochrony praktyk konkurencyjnych uchwalono szereg ustaw. Wśród nich znajdują się Sherman Antitrust Act z 1890 r., Federal Trade Commission Act z 1914 r. i Wheeler-Lea Act z 1938 r.

Ustawa antymonopolowa Shermana z 1890 r. Jednym z najwcześniejszych aktów prawnych, który miał krytyczny wpływ na sektor biznesowy, była ustawa antymonopolowa Shermana z 1890 r., uchwalona przez Kongres w odpowiedzi na oburzenie opinii publicznej kilkoma dużymi firmami, które wypychały swoich mniejszych konkurentów z rynku i stawały się monopolistami. Ponieważ nie było konkurencji, konsumenci otrzymywali wyższe ceny i zazwyczaj niższej jakości produkty. Ustawa składała się z dwóch głównych sekcji mających na celu zapobieganie tworzeniu monopoli. W szczególności sekcja pierwsza stanowiła, że tworzenie trustu lub spisku skutkującego ograniczeniem handlu jest nielegalne. Sekcja druga stanowiła, że osoby monopolizujące lub próbujące zmonopolizować handel są winne wykroczenia. Zasadniczo rząd federalny poszukiwał (i poszukuje) firm zajmujących się ustalaniem cen, dzieleniem udziałów w rynku między różne firmy w celu kontrolowania rynku lub innymi praktykami biznesowymi, które mogą stworzyć monopol. Departament Sprawiedliwości jest federalną agencją odpowiedzialną za egzekwowanie ustawy. Ścigając osoby i firmy naruszające przepisy prawa, nakładając grzywny i kary więzienia lub wzywając do nakazów sądowych, Departament Sprawiedliwości zapobiega tworzeniu się monopoli. Ustawa pozwala również poszkodowanym stronom, zwykle innym firmom, na wniesienie pozwu i uzyskanie ulgi od sądów federalnych za naruszenia prawa. Departament Sprawiedliwości analizuje również niemal każdą dużą fuzję lub przejęcie, które ma wpływ na rynek amerykański. Jeśli Departament Sprawiedliwości sprzeciwia się proponowanej fuzji, firmy zaangażowane w transakcję mogą spróbować wypracować porozumienie w celu złagodzenia obaw rządu lub sprzeciwić się Departamentowi Sprawiedliwości w sądzie federalnym, prosząc sędziego o wydanie orzeczenia co do istoty sprawy. Większość firm planujących fuzję lub przejęcie zazwyczaj zleca swoim działom prawnym przeprowadzenie wyczerpujących badań w celu udzielenia odpowiedzi na potencjalne pytania Departamentu Sprawiedliwości. Głównym powodem tych badań jest uniknięcie długiej batalii prawnej z rządem, która jest kosztowna i może spowodować znaczne opóźnienia w proponowanej fuzji lub przejęciu.

Ustawa Federal Trade Commission Act z 1914 r. powołała Federal Trade Commission (FTC), która składa się z pięciu członków, których kadencje trwają po siedem lat. Członkowie zarządu są nominowani przez prezydenta i zatwierdzani lub odrzucani przez Senat. Jedna osoba pełni funkcję przewodniczącego komisji i kieruje codziennymi działaniami agencji. FTC została pierwotnie utworzona w celu egzekwowania przepisów ustaw Sherman Antitrust i Clayton. FTC ma prawo samodzielnie badać nieuczciwe praktyki konkurencyjne. Firmy mogą również składać petycje do FTC o zbadanie domniemanych nieuczciwych praktyk konkurencyjnych, o których w przeciwnym razie mogłaby nie wiedzieć. Agencja może organizować przesłuchania publiczne w celu zbadania domniemanych naruszeń, a także może wydawać nakazy zaprzestania i zaniechania, jeśli uzna, że stosowane są nieuczciwe praktyki biznesowe. Ponieważ uprawnienia wykonawcze FTC i Departamentu Sprawiedliwości nakładają się, obie agencje często współpracują ze sobą w celu rozwiązywania problemów.

Ustawa Wheeler-Lea z 1938 r. Kongres odpowiedział na publiczne skargi dotyczące niewłaściwej i oszukańczej reklamy, uchwalając ustawę Wheeler-Lea z 1938 r., która upoważniła FTC do badania firm, które prowadzą oszukańcze działania biznesowe lub firm, które stosują wprowadzającą w błąd lub nieprawdziwą reklamę, aby przyciągnąć klientów do swoich sklepów. Powszechną oszukańczą praktyką, którą niektóre firmy stosowały w przeszłości, jest "przynęta i podmiana". Praktyka ta odnosi się do reklamowania produktu po wyjątkowo niskiej cenie, aby przyciągnąć klientów do sklepu, podczas gdy w rzeczywistości jest bardzo mało lub wcale nie ma dostępnego produktu. Następnie pracownicy sklepu próbują sprzedać klientom droższy produkt. To tylko jeden z przykładów tego, co może zbadać FTC.

BRANŻOWE AGENCJE FEDERALNE

Federalne prawodawstwo powołało agencje do monitorowania i regulowania działalności poszczególnych branż ze względu na obawy dotyczące praktyk branżowych. Wśród nich są Interstate Commerce Commission, Federal Communications Commission i Food and Drug Administration. Interstate Commerce Commission (ICC). W 1887 r. Kongres uchwalił ustawę powołującą Interstate Commerce Commission. Początkowo regulowano tylko koleje, ale wraz z rozwojem nowoczesnych metod transportu do listy obowiązków dodano inne środki transportu. Głównym celem ICC było monitorowanie firm kolejowych (pobieranych cen), które mogły mieć monopol w niektórych częściach kraju. Komisja mogła podejmować działania naprawcze, takie jak modyfikacja cen, jeśli stwierdziła, że kolej lub inna firma międzystanowa prowadziła działalność monopolistyczną i pobierała wysokie ceny za swoje usługi. Ponieważ ustawa ta dotyczyła ograniczonej liczby branż, Kongres później uchwalił ustawę antymonopolową Shermana z 1890 r. (omówioną wcześniej), aby zapewnić znacznie szerszy zakres monopoli niezależnie od branży.

Federal Communications Commission (FCC). FCC monitoruje i reguluje działalność radia CB, radia, telegrafu, telefonu i telewizji. Posiada szerokie uprawnienia do ustalania dopuszczalnych standardów dla telewizji dotyczących języka, nagości, przemocy lub innych materiałów, które mogą być postrzegane jako nieodpowiednie przez ogół społeczeństwa. Na przykład programy telewizyjne przeznaczone dla dorosłych lub zawierające przemoc są zazwyczaj emitowane późnym wieczorem, aby dzieci rzadziej je oglądały. Ponadto programy telewizyjne często ostrzegają widzów o swojej treści za pomocą systemu ocen; ponieważ ocena jest wyświetlana na ekranie, widzowie mogą podjąć świadomą decyzję przed obejrzeniem konkretnego programu. FCC ma również prawo do nakładania grzywien na firmy nadawcze, które używają nieodpowiedniego języka w swoich programach. Ponieważ większość stacji telewizyjnych i radiowych wie, jakie standardy są uważane za dopuszczalne, grzywny są rzadko nakładane. Jednak gdy grzywny są nakładane, stacja telewizyjna lub radiowa może pozwać FTC do sądu federalnego w celu odwołania się od decyzji. Firmy nadawcze, które walczą z FCC o treść programu, zwykle twierdzą, że Pierwsza Poprawka daje im prawo do nadawania kwestionowanego materiału.

Food and Drug Administration (FDA). FDA jest odpowiedzialna za zapewnienie bezpieczeństwa kosmetyków, leków i żywności. Jedną z najważniejszych funkcji agencji jest zatwierdzanie nowych leków. FDA wymaga od firm farmaceutycznych dostarczania szczegółowych danych naukowych dotyczących nowych leków przed zatwierdzeniem. W szczególności FDA dokona przeglądu potencjalnych korzyści i negatywnych skutków ubocznych wszystkich proponowanych leków. Agencja dokonuje przeglądu informacji przekazanych przez firmę farmaceutyczną i może również przeprowadzić własne testy, jeśli uzna, że konieczne są dodatkowe badania. FDA jest niezwykle ważna dla społeczności biznesowej, ponieważ jeśli odrzuci nowy lek, firma farmaceutyczna, która go opracowuje, nie może go sprzedać. Organy regulacyjne FDA muszą zrównoważyć interesy ogółu społeczeństwa z interesami firmy farmaceutycznej. FDA nie popiera nowych leków; raczej je zatwierdza, stwierdzając, że uważa się je za bezpieczne.

OGÓLNE FEDERALNE AGENCJE REGULACYJNE

Federalne prawodawstwo powołało również agencje zajmujące się szerokim zakresem kwestii, w tym Equal Employment Opportunity Commission, Occupational Safety and Health Administration, Environmental Protection Agency i Consumer Product Safety Commission.

Equal Employment Opportunity Commission (EEOC). Ustawa o prawach obywatelskich z 1964 r. zabrania dyskryminacji ze względu na rasę, kolor skóry, wyznanie, płeć lub pochodzenie narodowe. Prawo to dotyczy niemal każdej prywatnej firmy, organizacji non-profit i pracodawcy rządowego, chociaż pewne wyjątki zostały przyznane korporacjom religijnym, plemionom indiańskim i prywatnym klubom członkowskim. Ustawa o prawach obywatelskich powołała również Equal Employment Opportunity Commission. Pierwotnym celem EEOC było monitorowanie i egzekwowanie postanowień Ustawy o prawach obywatelskich. Jej uprawnienia zostały rozszerzone w 1972 r. wraz z uchwaleniem Ustawy o równym zatrudnieniu, która przyznała EEOC uprawnienia do wnoszenia pozwów cywilnych w sądzie federalnym i reprezentowania osoby wnoszącej skargę. Przed wniesieniem pozwu do sądu federalnego EEOC musi najpierw spróbować rozstrzygnąć sprawę poza sądem z domniemaną firmą naruszającą prawo - jest to próba promowania bardziej ugodowego podejścia do rozwiązywania problemów dyskryminacji i zmniejszenia liczby spraw sądowych. Firma może na przykład zgodzić się na rozstrzygnięcie skargi poprzez zapłacenie grzywny, nakazanie podjęcia działań naprawczych w celu zapobieżenia dalszej dyskryminacji i/lub rozwiązanie problemu dla pierwotnego skarżącego. W dużych przypadkach EEOC może współpracować z Wydziałem Praw Obywatelskich Departamentu Sprawiedliwości w celu rozwiązania problemu

Administracja Bezpieczeństwa i Higieny Pracy (OSHA). Ustanowiona w 1970 r. Administracja Bezpieczeństwa i Higieny Pracy została zaprojektowana w celu zapewnienia bezpiecznych i zdrowych warunków pracy w niemal każdym środowisku. Podstawowym założeniem OSHA jest to, że pracodawcy muszą zapewnić środowisko pracy, które jest bezpieczne i wolne od zagrożeń, które mogą spowodować krzywdę lub śmierć ich pracowników. Ponadto pracodawcy są zobowiązani do przestrzegania norm bezpieczeństwa i higieny pracy, które są nakazane przez sekretarza pracy (OSHA podlega temu departamentowi). Pracodawcy otrzymują pisemne wytyczne, dzięki czemu znają szczegółowe zasady i przepisy OSHA. Aby zweryfikować, czy organizacje przestrzegają tych przepisów, OSHA może przeprowadzać niespodziewane inspekcje. Teoretycznie pracodawcy mogą poprosić OSHA o okazanie nakazu przeszukania przed przeprowadzeniem przeszukania, ale zazwyczaj tak się nie dzieje, ponieważ OSHA może uzyskać nakaz stosunkowo szybko. Śledczy z OSHA mogą przeprowadzić inspekcję budynku, ale pracodawca ma prawo, aby przedstawiciel towarzyszył regulatorom podczas wycieczki. Śledczy przeglądają zapisy wypadków i inne dokumenty, aby sprawdzić, czy przestrzegano przepisów. Śledczy z OSHA obserwują również pracowników, aby sprawdzić, czy przestrzegane są wytyczne agencji (np. noszenie okularów ochronnych). Jeśli śledczy z OSHA uznają, że doszło do naruszeń, mogą wystawić mandaty przeciwko pracodawcy. Jeśli pracodawca zgodzi się zapłacić grzywnę, OSHA zazwyczaj przeprowadzi inspekcję budynku w późniejszym terminie, aby zapewnić zgodność. Jeśli pracodawca uzna, że grzywna lub inna sankcja są nieodpowiednie, można wystąpić o nakaz sądowy w celu uzyskania zwolnienia z grzywny lub sankcji. W rzadkich przypadkach sekretarz pracy może wystąpić o nakaz przeciwko pracodawcy. Nakazy są stosowane tylko w najpoważniejszych przypadkach, takich jak te, w których istnieje bezpośrednie zagrożenie dla pracowników.

Agencja Ochrony Środowiska (EPA). Jednym z najbardziej palących problemów w Stanach Zjednoczonych jest ochrona środowiska. Połączenie nacisków ze strony grup konsumenckich, mediów informacyjnych i wyborców zachęciło Kongres do uchwalenia ustawy powołującej Agencję Ochrony Środowiska w 1972 r. Przed utworzeniem EPA żadna federalna agencja nie miała kontroli nad kwestiami środowiskowymi, co skutkowało fragmentarycznym egzekwowaniem i mylącymi lub sprzecznymi kodeksami. EPA została utworzona, aby działać jako punkt centralny w odniesieniu do wszystkich kwestii związanych z zanieczyszczeniem (powietrza, hałasu, wody itp.). W ostatnich latach Kongres uchwalił kilka ustaw dotyczących wielu kwestii środowiskowych (np. hałasu, pestycydów, promieniowania i zanieczyszczenia wody). Kiedy Kongres uchwala nowe prawo dotyczące środowiska, zadaniem EPA jest egzekwowanie jego postanowień za pomocą uprawnień zawartych w ustawodawstwie. Jednym z przykładów uprawnień EPA jest to, że może ona ustalać akceptowalne normy jakości powietrza dla danego stanu. Jeśli normy jakości powietrza nie zostaną spełnione w określonym czasie, na naruszający stan mogą zostać nałożone grzywny lub inne środki karne.

Consumer Product Safety Commission (CPSC). Kolejna potężna federalna agencja została utworzona w 1972 r. na mocy Consumer Product Safety Act. Ustawa ta powołała Consumer Product Safety Commission, której celem była ochrona konsumentów przed wadliwymi i niebezpiecznymi produktami. Ponadto Kongres chciał również ujednolicić większość przepisów dotyczących bezpieczeństwa produktów (z wyjątkiem żywności, samochodów i innych produktów już regulowanych przez agencje federalne), aby były skuteczne i jasne. CPSC jest bardzo potężna; może zakazać produktów bez rozprawy sądowej, jeśli zostaną uznane za niebezpieczne, i może nakazać wycofanie produktów, przeprojektowanie produktów i inspekcję zakładów produkcyjnych. W poważniejszych przypadkach CPSC może również oskarżyć funkcjonariuszy, kierowników i/lub przełożonych o przestępstwa.

FEDERALNE AGENCJE REGULACJI MONETARNEJ

W celu monitorowania praktyk monetarnych w Stanach Zjednoczonych utworzono kilka agencji federalnych, w tym Securities and Exchange Commission, Federal Reserve Board i Federal Deposit Insurance Corporation.

Komisja Papierów Wartościowych i Giełd (SEC). SEC została powołana w celu regulacji branży papierów wartościowych w Stanach Zjednoczonych. Jako agencja quasi-regulacyjna i sądowa, SEC reguluje publicznie notowane spółki oferujące akcje, wymagając od nich wydawania rocznych i innych sprawozdań finansowych. Ponadto SEC reguluje rynek akcji, brokerów sprzedających papiery wartościowe i duże firmy inwestycyjne. SEC bada również handel poufnymi informacjami, taki jak handel tajną wiedzą o spółce, inne przestępstwa białych kołnierzyków, które mogą wpłynąć na cenę akcji spółki, oraz oszustwa papierów wartościowych dokonywane przez maklerów giełdowych. Agencja może wszcząć postępowanie cywilne lub karne przeciwko osobie lub firmie oskarżonej o naruszenia przepisów dotyczących papierów wartościowych. W zależności od okoliczności kary nakładane przez SEC mogą być surowe, a normą są wysokie grzywny i długie wyroki więzienia. SEC zazwyczaj ściśle współpracuje z Departamentem Sprawiedliwości, gdy w grę wchodzi postępowanie karne. Jak zawsze, działania SEC można zaskarżyć do sądów federalnych, jeśli osoba lub firma uważa, że zarzuty są niedokładne lub niesprawiedliwe.

Rada Rezerwy Federalnej .Wraz z rozwojem Stanów Zjednoczonych, system bankowy kraju stawał się coraz bardziej złożony i podatny na większe wahania bez regulacji rządowych. Stany Zjednoczone doświadczyły ostrej paniki pieniężnej w 1907 r., która poważnie nadwyrężyła system bankowy. W wyniku paniki finansowej Kongres powołał Narodową Komisję Monetarną, aby zbadać, w jaki sposób Stany Zjednoczone mogłyby chronić system bankowy, a co za tym idzie, podaż pieniądza. Zalecenia Narodowej Komisji Monetarnej zostały wdrożone przez Kongres w 1913 r., kiedy uchwalono Ustawę o Rezerwie Federalnej i powołano Radę Rezerwy Federalnej. Głównym celem Rady Rezerwy Federalnej jest funkcjonowanie jako półniezależna rada mająca na celu ochronę systemu bankowego w Stanach Zjednoczonych. Działania Rady Rezerwy Federalnej są kierowane przez radę gubernatorów. Rada składa się z siedmiu członków, z których wszyscy są nominowani przez prezydenta i zatwierdzani lub odrzucani przez Senat. Każdy członek jest mianowany na czternastoletnią kadencję, a wakaty zdarzają się mniej więcej co dwa lata. Aby zostać nominowanym do Zarządu Rezerwy Federalnej, osoba musi posiadać doskonałe kwalifikacje akademickie, być uznanym liderem w świecie finansów i osiągnąć nienaganną reputację biznesową. Aby oddzielić Zarząd od wpływów politycznych i zapewnić, że wszystkie decyzje będą oparte na kwestiach ekonomicznych, a nie politycznych, członkowie Zarządu są mianowani i prawdopodobnie będą pełnić funkcję przez kilka administracji prezydenckich. Zarządem kieruje przewodniczący, który jest uważany za najpotężniejszego bankiera na świecie. Jako taki, przewodniczący kieruje ogólną misją Zarządu i regularnie konsultuje się z prezydentem, sekretarzem skarbu, dyrektorami bankowymi, przedstawicielami giełdy i najwyższymi regulatorami bankowymi z innych krajów w celu koordynowania polityki finansowej.

Federal Deposit Insurance Corporation (FDIC). Utworzona po Wielkim Kryzysie w latach 30. XX wieku, FDIC ubezpiecza każde konto do kwoty 100 000 USD w przypadku upadłości banku. W zamian za tę ochronę uczestniczące banki, spółdzielnie kredytowe i inne instytucje finansowe muszą płacić składki, które FDIC wykorzystuje do gromadzenia funduszy na wszelkie przyszłe ratunki.

PODSUMOWANIE

Przepisy rządowe i agencje na wszystkich szczeblach rządu miały duży wpływ na sposób działania przedsiębiorstw. Aby zarządzać działalnością biznesową w złożonym, ciągle zmieniającym się społeczeństwie, rządy na wszystkich szczeblach utworzyły liczne agencje regulacyjne w procesie legislacyjnym. Chociaż obowiązki i funkcje agencji są różne, wszystkie wpływają na codzienne praktyki biznesowe. Często regulowane działania biznesowe obejmują praktyki konkurencyjne, działania specyficzne dla branży, ogólne kwestie budzące obawy i regulacje pieniężne.

Właściciele i menedżerowie organizacji nastawionych na zysk i non-profit definiują relacje międzyludzkie jako dopasowywanie ludzi do sytuacji w pracy, aby motywować ich do harmonijnej współpracy. Proces dopasowywania powinien osiągnąć wyższy poziom produktywności dla organizacji, a także przynieść pracownikom satysfakcję ekonomiczną, psychologiczną i społeczną. Relacje międzyludzkie obejmują wszystkie rodzaje interakcji między ludźmi - ich konflikty, wysiłki współpracy i relacje grupowe. Jest to badanie, dlaczego nasze przekonania, postawy i zachowania czasami powodują konflikty interpersonalne w naszym życiu osobistym i w sytuacjach związanych z pracą. Jednym z najważniejszych wydarzeń ostatnich lat jest wzrost znaczenia umiejętności interpersonalnych w niemal każdym rodzaju pracy. Dla wielu pracodawców umiejętności interpersonalne stanowią ważną kategorię umiejętności transferowalnych, które pracownik powinien wnieść do pracy. Same umiejętności techniczne zwykle nie wystarczą, aby osiągnąć sukces zawodowy. Badania wskazują, że wiele osób, które mają trudności ze zdobyciem lub utrzymaniem pracy, posiada niezbędne kompetencje techniczne, ale brakuje im kompetencji interpersonalnych.

RUCH STOSUNKÓW MIĘDZYNARODOWYCH

Problemy w stosunkach międzyludzkich nie są niczym nowym - wspólne wysiłki niosą ze sobą potencjał konfliktów między ludźmi. Dopiero w ciągu ostatnich kilku dekad kierownictwo uznało, że stosunki międzyludzkie mogą mieć znaczny wpływ na produktywność organizacji. W tym okresie ruch stosunków międzyludzkich dojrzał do odrębnej i ważnej dziedziny badań. Chociaż trudno jest dokładnie określić, kiedy rozpoczął się ruch stosunków międzyludzkich, większość badaczy zgadza się, że najwcześniejsze zmiany pojawiły się w połowie XIX wieku. Na początku koncentrowano się głównie na poprawie wydajności, motywacji i produktywności. Jednak z czasem badania te stały się bardziej związane z redefinicją natury pracy i postrzeganiem pracowników jako złożonych istot ludzkich. Przed rewolucją przemysłową większość pracy wykonywali poszczególni rzemieślnicy. Zazwyczaj każdy pracownik doprowadzał projekt do końca. Umiejętności takie jak krawiectwo, stolarstwo lub szewstwo wymagały dużo czasu, aby je doskonalić i często były powodem dumy dla jednostki. Jednak w ramach tego systemu wydajność była ograniczona. Rewolucja przemysłowa wywarła głęboki wpływ na charakter pracy i rolę pracownika. Wcześniej pojedynczy krawiec mógł wykonać tylko kilka elementów garderoby w określonym czasie; fabryki mogły wykonać setki. Pracodawcy zaczęli postrzegać pracę jako kolejny element równania produkcyjnego, obok surowców i kapitału. Pracodawcy w tamtym czasie nie zdawali sobie sprawy, jak potrzeby pracowników wpływają na wydajność. W rezultacie niewielu właścicieli lub menedżerów poświęcało wiele uwagi warunkom pracy, środkom ostrożności lub motywacji pracowników. Godziny pracy były długie, a pensje niskie. Na przełomie wieków Frederick Taylor i inni badacze zainteresowani problemami przemysłowymi wprowadzili koncepcję naukowego zarządzania. Wierzyli, że wydajność można poprawić, dzieląc pracę na odizolowane, wyspecjalizowane zadania i przydzielając każde z tych zadań konkretnym pracownikom. Rozwój naukowego zarządzania zbiegł się z rewolucyjną koncepcją produkcji masowej. Ostatecznie utorowało to drogę linii montażowej. Praca Taylora była ostro krytykowana przez tych, którzy uważali, że wyzyskuje pracowników. Pracownicy byli traktowani jak towar, tak samo wymienny jak części, które produkowali. Taylor uważał, że dzięki zwiększeniu produkcji firma będzie miała większy tort finansowy do podziału dla wszystkich. Kadra kierownicza otrzyma wyższe premie; pracownicy będą zarabiać więcej. Nie przewidywał, że jego teorie zostaną zastosowane w sposób, który odczłowieczy miejsce pracy. Pod koniec lat dwudziestych XX wieku Elton Mayo i inni badacze z Uniwersytetu Harvarda zainicjowali to, co stało się znane jako badania Hawthorne′a w zakładzie Hawthorne firmy Western Electric Company w pobliżu Chicago. Celem badania było zbadanie związku między zmianami fizycznych warunków pracy a produktywnością pracowników. Mayo był szczególnie zainteresowany wpływem różnych natężeń światła na wydajność pracowników. W jednym eksperymencie grupie sześciu pracownic zapewniono odpowiednią ilość światła. Później ilość światła znacznie się zmniejszyła; ale zamiast spadku produktywności, jak oczekiwano, w rzeczywistości wzrosła. Badacze przypisywali to zjawisko temu, co później stało się znane jako efekt Hawthorne′a - pracownicy uczestniczący w badaniach naukowych mogą stać się bardziej produktywni dzięki uwadze, jaką otrzymują od badaczy. Odkrycie to stało się ważne w ruchu stosunków międzyludzkich, ponieważ zinterpretowano je w ten sposób, że gdy pracownicy czują się ważni i doceniani, wykazują większą motywację do osiągania doskonałych wyników w pracy.

STOSUNKI MIĘDZYNARODOWE JAKO DZIEDZINA STUDIÓW

Stosunki międzyludzkie to dziedzina interdyscyplinarna, ponieważ badanie zachowań ludzkich w środowisku organizacyjnym opiera się na dziedzinach komunikacji, zarządzania, psychologii i socjologii. Jest to ważna dziedzina badań, ponieważ wszyscy pracownicy angażują się w działania z zakresu stosunków międzyludzkich. Kilka trendów nadało nowe znaczenie stosunkom międzyludzkim ze względu na zmieniające się miejsce pracy. Rynek pracy stał się miejscem ciągłych zmian ze względu na dużą liczbę fuzji, wykupów, niedobór siły roboczej, zamknięcia i zmieniające się rynki. Zmianom tym towarzyszyły zwolnienia i eliminacja linii produktów. Nawet te branże, które słyną z bezpieczeństwa pracy, ostatnio zaangażowały się w zwolnienia. Ponieważ Stany Zjednoczone próbują poradzić sobie z szybkimi zmianami technologicznymi i nową konkurencją ze strony międzynarodowych firm, istnieją wszelkie powody, aby sądzić, że zobaczymy większą zmienność siły roboczej. Umiejętności interpersonalne będą jeszcze bardziej krytyczne w przyszłości. Organizacje rozwijają coraz większą orientację na obsługę klientów. Relacje stają się ważniejsze niż produkty fizyczne. Restauracje, szpitale, banki, zakłady użyteczności publicznej, uczelnie, linie lotnicze i sklepy detaliczne muszą teraz zdobyć i utrzymać klientów. W każdej firmie usługowej zdarzają się tysiące krytycznych incydentów, w których klienci wchodzą w kontakt z organizacją i wyrabiają sobie zdanie na temat jej jakości i usług. Pracownicy muszą nie tylko umieć dogadywać się z klientami; muszą również prezentować pozytywny wizerunek organizacji, którą reprezentują. Większość organizacji uznaje, że kluczem do przetrwania jest poprawa jakości. Pojęcie jakości jako narzędzia konkurencyjnego istnieje od wielu lat, ale obecnie zyskuje znacznie większą uwagę. W okresie zaciętej konkurencji konsument może nie tolerować niskiej jakości. Ludzie są w centrum ruchu jakościowego, ponieważ pracownicy otrzymują władzę i odpowiedzialność za poprawę jakości. Firmy organizują swoich pracowników w zespoły, w których każdy pracownik odgrywa ważną rolę. Jeśli członkowie zespołu nie mogą ze sobą współpracować, cele organizacji ucierpią. W niektórych przypadkach pracownicy są szkoleni krzyżowo, aby mogli wykonywać pracę innych, jeśli to konieczne. Zmienia się również struktura demograficzna miejsca pracy. Różnorodność jest coraz bardziej typowa. W nadchodzących latach zdecydowaną większość osób wchodzących na rynek pracy będą stanowić kobiety i mniejszości. Uchwalenie w 1990 r. ustawy American with Disabilities Act otworzyło drzwi do zatrudnienia większej liczbie osób z niepełnosprawnością fizyczną lub psychiczną. W przyszłości będziemy świadkami wzrostu zatrudnienia populacji powyżej sześćdziesięciu pięciu lat. W tej heterogenicznej sile roboczej znajdziemy różnorodność wartości i nawyków pracy. Nadzorcy będą musieli stać się biegli w zarządzaniu różnorodnością. Liderzy w dzisiejszej sile roboczej potrzebują różnych umiejętności, aby odnieść sukces. Obecne pokolenie pracowników jest lepiej wykształcone i lepiej poinformowane, a także ma wyższe oczekiwania. Szukają pracy, która daje nie tylko poczucie spełnienia, ale także poczucie celu. Chcą pracy, która zapewnia sensowną pracę. Dzisiejsi menedżerowie muszą zatem przejść od menedżera wydającego rozkazy do menedżera jako osoby ułatwiającej pracę. Muszą również nauczyć się, jak przyjmować role nauczyciela, mentora i osoby zasobowej. Niewiele linii pracy będzie odpornych na te trendy. Dzisiejsi pracownicy muszą być elastyczni i zdolni do adaptacji, aby osiągnąć sukces w klimacie zmian. Ważne jest, aby każdy rozwijał umiejętności interpersonalne, które są cenione przez pracodawców.

ZROZUMIENIE LUDZKIEGO ZACHOWANIA

Na percepcje psychiczne wpływa wszystko, co przeszło przez umysł jednostki. Obejmuje to wszystkie doświadczenia, wiedzę, uprzedzenia, emocje, wartości i postawy danej osoby. Nie ma dwóch osób o identycznych percepcjach, ponieważ nie ma dwóch osób o dokładnie takich samych doświadczeniach. Percepcje psychiczne mogą czasami prowadzić do konfliktu. Każda osoba wyrobiła sobie percepcje psychiczne dotyczące szeregu kontrowersyjnych kwestii. Na przykład większość pracowników ma opinię na temat aborcji i kary śmierci, między innymi. Kiedy zwolennicy i przeciwnicy ścierają się w wyrażaniu percepcji psychicznych kontrowersyjnych kwestii, dochodzi do konfliktu. Jeśli problem dotyczy miejsca pracy, takiego jak działania afirmatywne, wartości ludzkie mogą potencjalnie prowadzić do problemów. Etyka odgrywa również rolę w konflikcie interpersonalnym. Etyka odnosi się do zasad moralnych lub wartości regulujących zachowanie osoby lub grupy. Być może bardziej niż cokolwiek innego, przestrzeganie przez jednostkę wartości związanych z tym, co jest moralnie słuszne, determinuje szacunek, jaki inni mają dla tej osoby. Brak szacunku jednej osoby do drugiej prawdopodobnie doprowadzi do złych relacji międzyludzkich między nimi. Społeczny wymiar zachowania jest determinowany przez osobowość, postawy, potrzeby i pragnienia danej osoby. Osobowość jednostki to całość złożonych cech, w tym zachowania i tendencje emocjonalne, cechy osobiste i społeczne, samoocenę i umiejętności społeczne. Celem wielu sesji szkoleniowych dla pracowników i przełożonych jest poprawa zdolności danej osoby do dogadywania się z innymi. Osobowość danej osoby ma duży wpływ na umiejętności w zakresie relacji międzyludzkich. Ludzie ujawniają swoje postawy poprzez swoją osobowość. Postawa to pozycja mentalna, jaką posiada się w odniesieniu do faktu, problemu lub przekonania. Postawy, które często stanowią problemy w miejscu pracy, to te, które dotyczą stronniczych i przesądnych punktów widzenia. Ogólnie rzecz biorąc, pracownicy, którzy mają pozytywne nastawienie i są otwarci, są oceniani jako posiadający bardziej pożądane osobowości niż ci o negatywnym nastawieniu, którzy mają stronnicze punkty widzenia.

KOMUNIKACJA

Być może najważniejszym aspektem projektowania dowolnego środowiska pracy jest plan, który łączy wszystkich pracowników i przełożonych z wieloma kanałami komunikacji. Dobrą komunikację można uznać za najważniejszy składnik dobrych relacji międzyludzkich. Pomimo uznania znaczenia komunikacji, stanowi ona jeden z najtrudniejszych i najbardziej zagadkowych problemów, z jakimi borykają się współczesne organizacje. Nawet w małych organizacjach, w których zaangażowanych jest tylko kilka osób, trudno jest ustanowić dobrą komunikację. Kiedy organizacja się rozrasta pod względem liczebności, a także różnorodności wśród swoich członków, ustanowienie kanałów komunikacyjnych staje się jeszcze trudniejsze. Dobra komunikacja jest niezbędna do sprawnego funkcjonowania każdej organizacji. Menedżerowie potrzebują jasnych linii komunikacyjnych, aby przekazywać polecenia i zasady, budować współpracę i jednoczyć grupy. Pracownicy muszą być w stanie przekazać swoje obawy lub sugestie i czuć, że kierownictwo ich wysłuchało. Jasna komunikacja między współpracownikami jest niezbędna do dobrej pracy zespołowej, rozwiązywania problemów i zarządzania konfliktami. Krótko mówiąc, skuteczne relacje międzyludzkie opierają się na dobrej komunikacji. Kiedy ludzie w organizacjach chcą wysyłać wiadomości, prowadzić spotkania lub komunikować się osobiście, mają wiele opcji. Wraz ze wzrostem korzystania z poczty głosowej, poczty elektronicznej, faksów i wideokonferencji, cudem jest, że ludzie mają czas, aby przeczytać wszystkie przychodzące informacje, nie mówiąc już o ich interpretacji i odpowiedzi na nie. Kosztowne awarie komunikacyjne są głównym czynnikiem problemów organizacyjnych, od dużej rotacji pracowników po niską produktywność. Słaba komunikacja również powoduje obrażenia i zgony pracowników, szczególnie w branżach, w których pracownicy obsługują ciężki sprzęt lub zajmują się materiałami niebezpiecznymi. Chociaż niektóre awarie komunikacyjne są nieuniknione, wielu z nich można uniknąć. Pracownicy, którzy są traktowani z szacunkiem, mają możliwość samodzielnego myślenia i czują lojalność, są bardziej skłonni do otwartej komunikacji z innymi pracownikami i liderami w całej organizacji.

RODZAJE RELACJI

Relacje międzyludzkie występują na kilku poziomach. Osoby wchodzą w interakcje w różnych sytuacjach - jako rówieśnicy, podwładni i przełożeni. Bez względu na sytuację, relacje są budowane. W organizacji istnieją wszystkie rodzaje grup. Grupy formalne są oficjalnie wyznaczane, podczas gdy grupy nieformalne są tworzone nieoficjalnie przez samych członków. Niektórzy twierdzą, że grupy nieformalne mają większą władzę. W obu sytuacjach zachodzą ważne relacje międzyludzkie. Pracownicy odnoszą się do swojej grupy roboczej, innych grup formalnych i grup nieformalnych. Normy ustalone przez grupę mogą w znacznym stopniu wpływać na zachowanie osoby. Ubiór i język to dwa przykłady. Biorąc pod uwagę liczbę grup we współczesnych złożonych organizacjach, wpływ jest nieograniczony. Organizacja zapewnia możliwość indywidualnej satysfakcji. Aby osiągnąć taką satysfakcję i pozostać udanym członkiem organizacji, jednostka musi przestrzegać zasad, procedur i reguł organizacji. Organizacja wymaga od swoich pracowników określonych zachowań. Nagrody za takie zachowania są demonstrowane w formie podwyżek, awansów i kontynuacji zatrudnienia. Kiedy organizacja awansuje pracownika, odnosi się to do jednostki. Dzisiejsze złożone organizacje polegają na podziale pracy między wiele sformalizowanych grup. Pojawią się również nieformalne grupy, które będą miały pozytywny lub negatywny wpływ na wyniki organizacji. Relacje między organizacjami i grupami muszą być również brane pod uwagę przy ustalaniu kwot lub standardów. Akceptacja lub odrzucenie takich standardów ilustruje interakcję między organizacją a grupą. Człowiek ma również relację z samym sobą. Czy jesteś zadowolony z siebie? Czy jesteś zadowolony ze swoich relacji z innymi? Z organizacji? Ze swojej przyszłości? Jeśli nie, być może powinieneś przeanalizować swoją relację z samym sobą. Menedżerowie i przełożeni osiągają wyniki za pośrednictwem ludzi. Dlatego dzisiejsze złożone organizacje wymagają od menedżerów i przełożonych okazywania troski o ludzi. Skuteczny lider tworzy skuteczną równowagę między ludźmi a produktywnością i uznaje relacje międzyludzkie za kluczowy składnik przekształcający plany organizacyjne w wyniki organizacyjne. Chociaż często jest to źle rozumiane, skuteczne relacje międzyludzkie doprowadzą do sukcesu. Relacje międzyludzkie nie ograniczają się do przełożonych - dotyczą każdego pracownika w organizacji. Statystyki wskazują, że ludzie sukcesu kompetentnie ćwiczą umiejętności interpersonalne, podczas gdy niekompetentni pozostają w tyle. Na szczęście te umiejętności można rozwijać. Dobre relacje muszą być budowane między jednostkami i w grupach organizacji. Chociaż nie jest to łatwe zadanie, sukces bez dobrych relacji międzyludzkich nie jest możliwy. Każda osoba musi być przygotowana na stawienie czoła wyzwaniu

Rada Standardów Niezależności (ISB) została powołana w maju 1997 r. w wyniku rozmów między Amerykańskim Instytutem Biegłych Rewidentów (AICPA) a Amerykańską Komisją Papierów Wartościowych i Giełd (SEC). Różne przepisy dotyczące papierów wartościowych uchwalone przez Kongres i administrowane przez SEC uznają, że rzetelność i wiarygodność procesu sprawozdawczości finansowej spółek publicznych zależy w dużej mierze od niezależności biegłych rewidentów od ich klientów. Polityka działania ISB ma na celu umożliwienie terminowego, gruntownego i otwartego badania kwestii związanych z niezależnością biegłych rewidentów oraz zachęcenie do szerokiego udziału społeczeństwa w procesie ustanawiania i doskonalenia standardów niezależności. Misją ISB jest ustanawianie standardów niezależności mających zastosowanie do audytów podmiotów publicznych w celu ochrony interesu publicznego oraz ochrony i promowania zaufania inwestorów do rynków papierów wartościowych.

STRUKTURA ISB

ISB składa się z ośmiu członków zarządu, wspieranego przez Komitet ds. Niezależności, dyrektora wykonawczego i innych pracowników pomocniczych. ISB działa jako niezależny organ, finansowany przez Sekcję Praktyki SEC (AICPA Practice Section) w ramach Wydziału Firm Biegłych Rewidentów (SECPS). W związku z tym ISB jest upoważniony do wydawania publicznych oświadczeń w sprawach dotyczących niezależności audytorów w związku z audytami podmiotów publicznych bez zgody SECPS lub zarządu AICPA. Członkowie zarządu ISB pełnią swoją funkcję w niepełnym wymiarze godzin. Czterech to członkowie publiczni, trzech to starsi partnerzy firm członkowskich SECPS, a jeden jest prezesem AICPA lub osobą przez niego wyznaczoną. Członkowie publiczni powinni być wybitnymi osobistościami o wysokiej uczciwości i reputacji, rozumiejącymi znaczenie ochrony inwestorów, amerykańskich rynków kapitałowych i zawodu księgowego. Pierwszy zarząd został powołany przez Komitet Wykonawczy SECPS po konsultacji z SEC i prezesem AICPA. Kadencje członków zarządu są rozłożone w czasie i mogą mieć różną długość. Po powołaniu pierwszego zarządu, następcy członków publicznych będą nominowani na trzyletnią kadencję przez obecnych członków publicznych zarządu. Nowi członkowie z firm członkowskich SECPS będą nominowani na trzyletnią kadencję przez Komitet Wykonawczy SECPS, pod warunkiem zatwierdzenia przez Radę Dyrektorów AICPA. Cały zarząd wybierze nowych członków spośród tych list kandydatów. Rada wybiera swojego przewodniczącego spośród czterech członków publicznych.

ROLA PRZEWODNICZĄCEGO

Przewodniczący Rady ISB pełni swoją funkcję przez trzy lata. Ma on uprawnienia i obowiązki związane z powoływaniem i nadzorem personelu ISB, podziałem zadań między tych pracowników oraz wykorzystaniem i wydatkowaniem środków finansowych przez ISB w ramach ograniczeń budżetowych zatwierdzonych przez ISB. Przewodniczący jest również uprawniony do powoływania i mianowania osób do zespołów zadaniowych po zatwierdzeniu przez ISB i po konsultacjach z dyrektorem wykonawczym i innymi osobami. Przewodniczący sprawuje nadzór nad identyfikacją oświadczeń, które wyda ISB, w tym, w razie potrzeby i stosownie, nad uprawnieniami, hierarchią i procesem publikacji każdego oświadczenia. Wszystkie proponowane standardy będą udostępniane do konsultacji publicznych przez co najmniej trzydzieści dni.

PERSONEL ISB

W ISB zatrudniony jest pełnoetatowy dyrektor wykonawczy oraz, w razie potrzeby lub w stosownych przypadkach, inni pełnoetatowi pracownicy merytoryczni i administracyjni. Pracownicy ISB odpowiadają na zapytania telefoniczne i inne pytania dotyczące kwestii niezależności w sposób wskazany przez zarząd i zgodnie z politykami ustalonymi przez zarząd. Odpowiadając na zapytania, pracownicy ISB udzielają nieformalnych interpretacji lub wskazówek stronom, które je zadają. W stosownych przypadkach pracownicy ISB informują zarząd o kwestiach poruszonych w takich zapytaniach, które mogłyby zostać poddane bardziej kompleksowemu rozpatrzeniu przez zarząd oraz, w zakresie delegowanym lub przydzielonym przez zarząd, Komitet ds. Niezależności (IIC). ISB i jego pracownicy zajmują się pojawiającymi się zapytaniami dotyczącymi niezależności, a ISB rozumie, że Komisja Papierów Wartościowych i Giełd (SEC) będzie zachęcać podmioty rejestrujące i audytorów do zwracania się do ISB i jego pracowników w celu rozwiązania takich kwestii. Ponadto ISB rozumie, że pracownicy SEC spodziewają się kierować do ISB konkretne kwestie związane z niezależnością, które mogą się pojawić. W przypadku braku wyraźnej ratyfikacji przez zarząd, interpretacje pracowników ISB będą uznawane za mające zastosowanie wyłącznie do stron bezpośrednio dotkniętych interpretacją, które mogą się na niej opierać. Dyrektor wykonawczy doradza i konsultuje się z AICPA, w tym z Komitetem Wykonawczym ds. Etyki Zawodowej, w stosownych przypadkach, w kwestiach niezależności będących przedmiotem zainteresowania AICPA. Publiczne akta ze wszystkich posiedzeń ISB są przechowywane do wglądu publicznego przez rozsądny okres czasu, zgodnie z interesem publicznym, w bibliotece AICPA.

KOMITET DS. NIEZALEŻNOŚCI

Komitet ds. Niezależności (IIC) wspiera ISB w ustanawianiu standardów niezależności poprzez terminową identyfikację i dyskusję nad pojawiającymi się problemami w zakresie niezależności w ramach istniejącej, autorytatywnej literatury. IIC zajmuje się również szerszymi kwestiami interpretacyjnymi, w tym tymi, które pojawiają się w wyniku zapytań prowadzonych przez pracowników ISB, i przekazuje zarządowi swój konsensus w tych kwestiach. IIC publicznie udostępnia swoje konsensusy oraz uzasadnienia lub podstawy takich wniosków. W skład IIC wchodzi dziewięciu biegłych rewidentów (CPA), pochodzących z firm członkowskich SECPS, które przeprowadzają audyty podmiotów zarejestrowanych w SEC, którzy posiadają wiedzę na temat istniejącej literatury dotyczącej niezależności i są w stanie być na bieżąco z pojawiającymi się problemami praktycznymi w miarę ich rozwoju. Komitet Wykonawczy SECPS nominuje dziewięciu członków IIC, w porozumieniu z ISB i za jego zgodą. ISB określa kadencje członków IIC. ISB wyznacza przewodniczącego spośród dziewięciu członków IIC. Posiedzenia IIC są zazwyczaj otwarte dla publiczności, ale sesje lub ich części mogą być zamknięte dla publiczności, jeśli dotyczą (1) spraw administracyjnych, (2) spraw, które mogą spowodować znaczną szkodę lub uszczerbek na zdrowiu (rzadkie zjawisko) lub (3) spraw związanych z poradą prawną; wszystkie takie zamknięte sesje muszą zostać zatwierdzone przez przewodniczącego lub osobę przez niego wyznaczoną, a w żadnym przypadku pracownicy SEC nie mogą być wykluczeni z tych sesji. Aby IIC mogło osiągnąć konsensus, co najmniej sześciu członków IIC musi zatwierdzić orzeczenie lub ustalenie, a nie więcej niż dwóch członków IIC może się mu sprzeciwić. Po osiągnięciu konsensusu IIC niezwłocznie przekaże sprawę do ISB w celu ratyfikacji. Jeśli większość członków ISB ratyfikuje konsensus, ISB rozumie, że SEC uzna taki konsensus za posiadający istotne poparcie autorytetu.

PUBLICZNE PRZESŁUCHANIA

ISB może uzyskać informacje na temat kwestii niezależności, organizując publiczne przesłuchanie. Podstawą publicznego przesłuchania będzie zazwyczaj projekt opinii, chociaż ISB może również zdecydować o zorganizowaniu publicznego przesłuchania w dowolnym innym celu. Każde przesłuchanie publiczne będzie prowadzone przez jednego lub więcej członków ISB lub IIC, dyrektora wykonawczego lub personel techniczny zgodnie z procedurami zatwierdzonymi przez ISB dla takiego przesłuchania. ISB publicznie ogłosi swój zamiar przeprowadzenia przesłuchania publicznego co najmniej sześćdziesiąt dni przed przesłuchaniem, chyba że ISB uzna krótszy termin (ale w żadnym wypadku nie krótszy niż trzydzieści dni) za odpowiedni, w sposób racjonalnie uzasadniony, aby poinformować opinię publiczną. Każda osoba lub organizacja może wnioskować o wysłuchanie na przesłuchaniu publicznym, a w miarę możliwości ISB dołoży starań, aby zaplanować wszystkie osoby składające wnioski w odpowiednim czasie. Złożenie pisemnych uwag, stanowiska lub konspektu proponowanej prezentacji ustnej będzie zasadniczo warunkiem wysłuchania. Materiały przedłożone ISB w tym kontekście będą stanowić część jego akt publicznych.

Terminy "non-profit", "non-profit", a nawet "non-business" zostały użyte do opisania organizacji, które mają jedną wspólną, podstawową cechę: ich główny cel jest związany z celami społecznymi, a nie z zyskiem. Organizacje te mogą również mieć inne wspólne cechy, takie jak status podatkowy organizacji non-profit, powołany zarząd, a w niektórych przypadkach nadzór nad ich działalnością sprawowany przez agencję rządową. Przykładami takich organizacji non-profit (NFP) są biblioteki, muzea, organizacje sztuk widowiskowych, towarzystwa zoologiczne i botaniczne, stowarzyszenia branżowe, związki zawodowe, stowarzyszenia zawodowe, organizacje braterskie, fundacje prywatne i społeczne, organizacje charytatywne zajmujące się zdrowiem i opieką społeczną, kluby społeczne i wiejskie, organizacje religijne oraz publiczne stacje telewizyjne. Władze stanowe i lokalne nie są uważane za część tej grupy, chociaż praktyki rachunkowości niektórych NFP mogą być takie same jak te stosowane przez władze stanowe i lokalne, ponieważ wiele NFP jest częścią władz stanowych lub lokalnych.

CELE ZARZĄDZANIA PRZEDSIĘBIORSTWEM

Mają one szerszy zakres niż tradycyjne cele zarządzania przedsiębiorstwami nastawionymi na zysk. Kompleksowe zarządzanie organizacjami non-profit obejmuje szeroki zakres celów wykraczających poza generowanie zysków. Miary ewaluacyjne ściśle związane z zyskami, takie jak zwrot z inwestycji i zysk na akcję, nie są istotne dla menedżerów organizacji non-profit. Jednak samo osiągnięcie rocznych celów budżetowych nie oznacza sukcesu organizacji non-profit. W rzeczywistości może to oznaczać wręcz odwrotny skutek, jeśli cele finansowe zostały osiągnięte poprzez minimalizację ważnych celów społecznych i konsumenckich. Podobnie jak w organizacjach nastawionych na zysk, metody zarządzania organizacjami non-profit powinny zaczynać się od deklaracji misji i zawierać zestawy powiązanych ze sobą celów, które jasno wiążą realizację licznych działań organizacji z misją. Niestety, często ewaluacja koncentruje się głównie na wskaźnikach finansowych. Jedną z uznanych metod zarządzania, która wykorzystuje zróżnicowane podejście wykraczające poza same wskaźniki finansowe do oceny wyników organizacji, jest zrównoważona karta wyników (BSC). BSC łączy cele efektywnościowe z perspektywy klienta, finansów, uczenia się i rozwoju oraz wewnętrznych procesów biznesowych. Chociaż tradycyjne cele finansowe są w tym kontekście istotne, potrzeby klienta, uczenie się i rozwój pracowników oraz analiza unikalnych wewnętrznych procesów biznesowych są równie ważne, co cele finansowe. BSC łączy cele krótkoterminowe z długoterminową strategią, której podstawą jest misja organizacji. Te cztery obszary są powiązane z obiektywnymi miernikami efektywności, które wzajemnie się uzupełniają. BSC jest przykładem metody zarządzania, która wykorzystuje więcej niż tylko kryteria wyniku finansowego lub budżetu do kierowania efektywnością organizacji. Taka metoda jest szczególnie istotna dla organizacji non-profit o szerokim zakresie celów wykraczającym poza tradycyjne cele finansowe. Istnieje wyraźna różnica między miernikami efektywności organizacji non-profit a podobnymi miernikami dla organizacji nastawionych na zysk. Na przykład, kwestie finansowe organizacji non-profit mogą koncentrować się na elastyczności wykorzystania zasobów, a nie na zwrocie z inwestycji. Ponieważ organizacje non-profit mogą pracować z dużą liczbą klientów, miernik efektywności może być powiązany z liczbą przetworzonych dokumentów lub czasem reakcji powiązanym z miernikami satysfakcji klienta. Miary rozwoju pracowników mogą odnosić się do poziomu szkoleń lub wskaźników rozwoju umiejętności zawodowych. Oceny wewnętrznych procesów biznesowych mogą prowadzić do analizy szkoleń pracowników pod kątem ich innowacyjnego wpływu na starsze programy oraz wprowadzenia udanych nowych programów.

STANDARDY RACHUNKOWOŚCI ORGANIZACJI NFP

Standardy te są ustanawiane przez Radę Standardów Rachunkowości Finansowej (FASB) lub Radę Standardów Rachunkowości Rządowej (GASB). Ponadto Amerykański Instytut Certyfikowanych Księgowych (AICPA) wpływa na rachunkowość organizacji non-profit za pomocą swoich branżowych i księgowych poradników oraz Oświadczeń o Stanowisku (SOP). Może się wydawać, że metody rachunkowości stosowane przez wszystkie organizacje non-profit są takie same. Obecnie jednak tak nie jest, ponieważ organizacje non-profit mogą być uznawane za organizacje non-profit "rządowe" lub "pozarządowe" do celów rachunkowości. To rozróżnienie jest istotne, ponieważ wpływa na ogólnie przyjęte zasady rachunkowości (GAAP), których należy przestrzegać - zmodyfikowane zasady memoriałowe dla organizacji "rządowych" i memoriałowe dla organizacji "pozarządowych". Nawet wśród organizacji klasyfikowanych jako "rządowe" organizacje non-profit, metody rachunkowości mogą się różnić. Organizacja non-profit działająca w ramach rządu ma jedną lub więcej z następujących cech (American Institute of Certified Public Accountants):

1. Powszechne wybory władz lub mianowanie (lub zatwierdzenie) większości kontrolnej członków organu zarządzającego organizacją przez przedstawicieli jednego lub kilku organów stanowych lub lokalnych.
2. Możliwość jednostronnego rozwiązania przez rząd, z majątkiem netto powracającym do rządu.
3. Uprawnienia do uchwalania i egzekwowania podatku.

Jedną z najczęstszych cech, które powodują, że organizacja non-profit jest klasyfikowana jako rządowa organizacja non-profit, jest to, że większość jej zarządu jest wyznaczana przez władze stanowe lub lokalne. Istnieją trzy różne metody rachunkowości GAAP stosowane do sporządzania sprawozdań finansowych organizacji non-profit, w zależności od sposobu jej klasyfikacji. Dostępne są metody memoriałowe dla przedsiębiorstw, metody memoriałowe dla organizacji non-profit oraz zmodyfikowane metody memoriałowe. Rządowe organizacje non-profit mogą stosować metody memoriałowe dla organizacji non-profit lub zmodyfikowane metody memoriałowe. Wykorzystałyby metodę memoriałową dla organizacji non-profit, gdyby wcześniej stosowały standardowe metody operacyjne dla organizacji non-profit lub organizacji zajmujących się zdrowiem i opieką społeczną i zdecydowały się kontynuować stosowanie tej metody. Organizacje te mogą wybierać między metodami memoriałowymi zmodyfikowanymi lub memoriałowymi dla organizacji non-profit. Organizacją ustanawiającą standardy rachunkowości memoriałowej zmodyfikowanej dla organizacji non-profit jest GASB. Organizacje non-profit działające poza rządem stosują metody memoriałowe dla przedsiębiorstw. Te standardy rachunkowości są ustalane przez FASB. Powinno być jasne, że istnieją zarówno muzea rządowe, jak i pozarządowe. Ten podział na rządowe/pozarządowe występuje również wśród innych organizacji non-profit. Dlatego też, jeśli zasoby wykorzystane w programie, na przykład, są porównywane między rządowymi/pozarządowymi organizacjami non-profit bez uwzględnienia stosowanej metody rachunkowości, mogą wystąpić poważne błędne interpretacje. Istnieją również inne różnice. W rachunkowości memoriałowej dla organizacji non-profit pozarządowych, w sprawozdaniu z działalności (rachunku zysków i strat) używa się terminu "aktywa netto" zamiast "nadwyżki" lub "niedoboru", jak ma to miejsce w przypadku zmodyfikowanej rachunkowości memoriałowej. Korporacje nazywają to "dochodem netto". Typowe pozycje przychodów i kosztów są uwzględniane w sprawozdaniu z działalności, ale organizacje non-profit pozarządowe uwzględniają również wzrosty i spadki aktywów o ograniczonym obrocie. Aktywa o ograniczonym obrocie to otrzymane dotacje lub darowizny, w odniesieniu do których organizacja nie wywiązała się ze swoich zobowiązań wynikających z wymogów dotyczących dotacji lub darowizn. Zatem zmiany w ograniczonych dotacjach lub darowiznach są uwzględniane w kalkulacji aktywów netto, podczas gdy nadwyżka lub niedobór w zmodyfikowanym rachunku memoriałowym dla rządowej organizacji non-profit nie uwzględnia tych pozycji. Na przykład, załóżmy, że organizacja non-profit A, pozarządowa organizacja non-profit, otrzymuje ograniczoną dotację, a jednocześnie organizacja non-profit B, rządowa organizacja non-profit, otrzymuje tę samą ograniczoną dotację. Zgodnie ze zmodyfikowanym rachunkiem memoriałowym, ograniczona dotacja jest traktowana jako zobowiązanie, ponieważ warunki dotacji nie zostały spełnione. Zgodnie z rachunkiem memoriałowym nie jest ona traktowana jako zobowiązanie, lecz jest rejestrowana jako pozycja przychodów. Zgodnie z koncepcją memoriałową, ograniczona dotacja jest traktowana jako tymczasowo ograniczona, ale zakłada się, że jej ograniczenia zostaną zniesione w momencie poniesienia wydatków w ramach dotacji. Ponieważ całkowite przychody są różne w obu hipotetycznych organizacjach non-profit, salda przeniesione do ich bilansów również są różne. W bilansie kolejną istotną różnicą jest to, że termin "saldo funduszu" nie jest używany w bilansie opartym na zasadzie memoriałowej dla organizacji non-profit pozarządowej, ale jest używany w bilansie rządowej organizacji non-profit. Saldo funduszu powstaje w wyniku różnicy między aktywami a pasywami. Reprezentuje ono wartość rezydualną między tymi grupami kont. W przypadku większości funduszy saldo w saldzie funduszu jest źródłem dodatkowych środków. W bilansie organizacji non-profit pozarządowej wartość rezydualna nazywana jest "aktywami netto". Aktywa netto stanowią wartość rezydualną między aktywami a pasywami, ale istnieje różnica. Po pierwsze, aktywa netto dzielą się na kwoty nieograniczone, tymczasowo ograniczone i trwale ograniczone. Aktywa netto trwale ograniczone to takie, które posiadają klauzulę związaną z darczyńcą, ograniczającą wykorzystanie przekazanych środków i zezwalającą na wykorzystanie jedynie dochodów uzyskanych z salda. Aktywa netto tymczasowo ograniczone to darowizny, które można przeznaczyć na wydatki po zakończeniu określonych działań lub wystąpieniu określonego zdarzenia. Pozostałe aktywa netto klasyfikuje się jako nieograniczone i obejmują one zasoby, które zwykle znajdują się w saldzie Funduszu. Te klasyfikacje nie pojawiają się w saldzie funduszu dla rządowej instytucji non-profit, gdzie wszystkie zarezerwowane kwoty w saldzie funduszu zostały określone w wyniku bezpośrednich działań wewnętrznych zarządców, a nie zewnętrznych działań grantodawców lub darczyńców. W związku z tym saldo funduszu odzwierciedla podsumowanie procesu alokacji środków zachodzącego wewnątrz organizacji. W zmodyfikowanym systemie memoriałowym klasyfikacje w saldzie funduszu pokazują jedynie ograniczenia dostępnych środków możliwych do wydatkowania. Rezerwa na obciążenia i fundusze celowe są przykładami ograniczeń zarządczych dotyczących wcześniej otrzymanych środków, które pozostają niewydane. W tym przypadku ograniczone dotacje są rejestrowane jako zobowiązania, a nie jako część salda funduszu. Ta różnica między tymi dwiema metodami wynika z odmiennych poglądów na temat zasobów faktycznie dostępnych do wydatkowania. Kolejną różnicą między tymi metodami jest to, że rachunkowość memoriałowa dla instytucji non-profit nie popiera w pełni koncepcji funduszu, zgodnie z którą aktywa i powiązane z nimi zobowiązania są grupowane w fundusze samobilansujące. W przypadku organizacji non-profit, podejście memoriałowe traktuje aktywa jednostki jako część jednej jednostki, a nie jako oddzielnie pogrupowane konta dla każdego funduszu. Zmodyfikowane podejście memoriałowe dzieli działalność księgową organizacji na szereg oddzielnych funduszy, które są postrzegane jako oddzielne jednostki w ramach organizacji. Oddzielne fundusze ułatwiają zapewnienie, że ograniczone środki i środki są prawidłowo wydatkowane. Oczywiście, obie metody wspierają rozbieżne punkty widzenia w zakresie rachunkowości. Metody memoriałowe wykorzystują perspektywę pomiaru dochodów organizacji nastawionych na zysk, która kładzie nacisk na właściwe dopasowanie przychodów i wydatków w odpowiednim okresie. Zmodyfikowane podejście memoriałowe kładzie nacisk na wykazywanie kwoty środków dostępnych na wydatki i jasne identyfikowanie, że zostały one prawidłowo wykorzystane zgodnie z przeznaczeniem. Zatem zmodyfikowane podejście memoriałowe nie koncentruje się na ustalaniu zysku, ale raczej na dostępności i przepływach środków na potrzeby wydatków. Oba systemy nie używają nawet tej samej terminologii w odniesieniu do wydatkowanych zasobów. W ramach podejścia memoriałowego używa się terminu "wydatki"; Natomiast w zmodyfikowanym memoriałowym używa się terminu "wydatki". Chociaż zarówno memoriał, jak i zmodyfikowany memoriał wymagają bilansu i rachunku zysków i strat, pozarządowe organizacje non-profit wymagają trzeciego sprawozdania finansowego. W przypadku tych organizacji konieczne jest sporządzenie rachunku przepływów pieniężnych. Rachunek ten przedstawia przepływy pieniężne do i z organizacji oraz analizuje zdarzenia, które spowodowały wzrost lub spadek salda środków pieniężnych od początku do końca roku. Zmiany w przepływach pieniężnych są wykazywane jako wpływy lub wydatki pieniężne z działalności operacyjnej, inwestycyjnej i finansowej. Za działalność operacyjną uważa się środki pieniężne otrzymane z normalnej działalności gospodarczej, z uwzględnieniem skutków amortyzacji, zmian należności, zobowiązań, zysków lub strat ze sprzedaży aktywów oraz nakładów inwestycyjnych. Działalność inwestycyjna odnosi się do transakcji gotówkowych, takich jak sprzedaż sprzętu, inwestycje lub zakup budynków i sprzętu. Transakcje gotówkowe związane z uzyskaniem lub spłatą weksli, wygasłych transferów z tytułu kapitału żelaznego oraz wypłat odsetek gotówkowych są uważane za działalność finansową. Te trzy grupowania pomagają określić, które rodzaje działalności generują wpływy lub odpływy środków pieniężnych w pozarządowych organizacjach non-profit. W systemie memoriałowym konieczne jest również sporządzenie sprawozdania z przepływów pieniężnych. W przypadku zmodyfikowanych metod memoriałowych nie ma potrzeby sporządzania tego sprawozdania, ponieważ zmodyfikowane metody memoriałowe są już ściśle powiązane z metodami kasowymi. W ramach tych ram rachunkowości akceptowanych praktyk rachunkowości dla organizacji non-profit istnieje kilka powszechnych praktyk w praktyce. Po pierwsze, mała organizacja non-profit większego organu rządowego jest zazwyczaj uważana za jednostkę składową tej większej instytucji rządowej. Jako jednostka składowa, jej sprawozdania finansowe mogą, ale nie muszą, być oddzielnie raportowane poza większą jednostką rządową. W rzeczywistości sprawozdanie finansowe sporządzone dla organizacji non-profit przez większą jednostkę rządową może być agregowane z innymi jednostkami składowymi. W związku z tym, wewnętrzny personel organizacji non-profit może sporządzać wyłącznie oddzielne sprawozdania finansowe wydawane przez organizację non-profit. W rezultacie może być stosowana metoda kasowa rachunkowości. O ile te sprawozdania finansowe nie zostały zbadane, niewiele wskazuje na to, że były one zgodne z GAAP. Metoda kasowa w rachunkowości instytucji non-profit nie jest uznawana za zgodną z GAAP, ale nie należy jej od razu wykluczać. Jeśli nie ma istotnych różnic między systemem kasowym a jedną z pozostałych metod raportowania GAAP, metoda kasowa może być dopuszczalna. W rezultacie dopuszczalna może być czwarta metoda rachunkowości.

Firmy opracowują polityki, aby skutecznie realizować swoje cele. Tworzą je również po to, aby były zgodne z otoczeniem prawnym i społecznym, w którym działają, a także aby budować dobrą reputację zarówno wśród pracowników, jak i klientów. W ten sposób polityki kształtują kulturę organizacji. Obejmują one szeroki zakres zagadnień, od prostych zasad parkowania i dress code′ów, przez zasady operacyjne, po złożone zasady obejmujące świadczenia i prawa. Aby firmy mogły sprawnie funkcjonować, polityki te muszą być odpowiednie, dobrze napisane i łatwo dostępne. Ponadto, jako narzędzia zarządzania, muszą być regularnie aktualizowane i utrzymywane, aby działać efektywnie.

ROZWÓJ POLITYKI

Firmy opracowują polityki, aby skutecznie realizować swoje cele. Tworzą je również po to, aby były zgodne z prawem i otoczeniem społecznym, w którym działają, a także aby budować dobrą reputację zarówno wśród pracowników, jak i klientów. W ten sposób polityki kształtują kulturę organizacji. Obejmują one szeroki zakres zagadnień, od prostych zasad parkowania i dress code′ów, przez zasady operacyjne, po złożone zasady obejmujące świadczenia i prawa. Aby firmy mogły sprawnie funkcjonować, polityki te muszą być odpowiednie, dobrze napisane i łatwo dostępne. Ponadto, jako narzędzia zarządzania, muszą być regularnie aktualizowane i utrzymywane, aby działać efektywnie.

METODYKI ROZWOJU

Aby stworzyć odpowiednie polityki, firmy muszą zdecydować, kto najlepiej nadaje się do ich tworzenia, upewnić się, że są one jasno sformułowane i łatwo dostępne dla pracowników. Kto tworzy politykę firmy? W zależności od wielkości i stylu zarządzania firmy, zadanie tworzenia i pisania oświadczeń dotyczących polityki jest bardzo zróżnicowane. Małe, rozwijające się firmy mogą zaczynać od niespisanych zasad stworzonych przez właścicieli i przechodzić do pisemnych w miarę potrzeb. Obecnie wiele takich firm kupuje szablonowe podręczniki zasad, dostosowując je do specyfiki swojej działalności. Wraz z rozwojem firm rośnie zapotrzebowanie na formalne polityki. Polityki te pomagają zapewnić spójność i sprawiedliwość dla wszystkich pracowników. Styl zarządzania w firmie często decyduje o tym, kto ustala zasady. Zazwyczaj firmy z systemem zarządzania odgórnego delegują tworzenie zasad. Rady dyrektorów często tworzą zasady dla kadry kierowniczej, podczas gdy kadra kierownicza i menedżerowie tworzą je dla swoich podwładnych. Bardzo duże firmy nie tylko mają spisane zasady, ale często mają też różne zasady dla różnych grup pracowników. Zestaw zasad dotyczących podróży służbowych może na przykład dotyczyć tylko tych pracowników, którzy podróżują, lub mogą istnieć różne zasady dla podróżujących za granicę i po kraju. Zasady mogą się nawet różnić w zależności od szczebla w organizacji. Wraz ze spłaszczaniem się struktur organizacyjnych w ostatnich latach, firmy dążą do większego zaangażowania pracowników w proces tworzenia zasad. Firmy z listy Fortune 500 (Apoll) zgłosiły, że prawie połowa (47%) tych firm angażuje pracowników w proces podejmowania decyzji dotyczących zasad. Czasami pomysły na zasady są pozyskiwane od wszystkich pracowników, a czasami są tworzone przez zespoły pracowników. Gdy polityki dotyczą tylko jednego działu, członkowie działu wnoszą znaczący wkład w ich tworzenie. Gdy polityki dotyczą kilku grup, często tworzone są zespoły międzyfunkcyjne. Jak powinny być formułowane polityki? Jednym z najważniejszych aspektów skutecznych polityk jest ich jasne zakomunikowanie wszystkim, których dotyczą. Dwa główne cele dobrze napisanych oświadczeń o polityce to ich jasność i zwięzłość. Autorzy powinni używać słów zrozumiałych dla czytelników; w końcu chcą, aby oświadczenia były interpretowane zgodnie z zamierzeniem. Ponadto ton powinien być przyjemny, a oświadczenia powinny odzwierciedlać sprawdzone praktyki w takich kwestiach, jak zatrudnianie i zwalnianie, płace i świadczenia. Wiele firm ma również polityki dotyczące takich praktyk, jak dawanie i otrzymywanie prezentów, datki na cele polityczne i charytatywne, prywatność poczty elektronicznej, korzystanie z internetu oraz zdrowie i bezpieczeństwo. Niektóre firmy mają nawet pisemne polityki dotyczące działań poza godzinami pracy i zachowania osobistego. Tabela 1 przedstawia przykłady oryginalnych i ulepszonych oświadczeń o polityce. Jak łatwo zauważyć, oświadczenia o polityce muszą być konkretne i precyzyjne. Niejasne zasady nie tylko prowadzą do nieporozumień, ale mogą również powodować urazy, nie wspominając o problemach prawnych. Bez szczegółowych informacji o sposobie wykorzystania trzech dni płatnego urlopu, pracownik może spodziewać się, że trzy dni zostaną doliczone do jego urlopu z powodu śmierci dalekiego wujka małżonka. Pracownik może też błędnie sądzić, że dni urlopowe można kumulować bez ograniczeń. Taki pracownik może być nie tylko bardzo rozczarowany, dowiadując się, że tegoroczny wyjazd do Europy jest odwołany, ponieważ nie wykorzystano czterdziestu dni urlopu, ale także bardzo zły, dowiadując się, że dwadzieścia dni urlopu zostało utraconych, ponieważ nie zostały wykorzystane wcześniej. Firmy są dziś niezwykle wrażliwe na dyskryminujące zasady. Prawo wymaga, aby kobiety i mężczyźni byli traktowani jednakowo. Większość firm oferujących urlop macierzyński przeredagowała swoje regulaminy, uwzględniając urlop ojcowski; inne przeredagowały swoje zasady dotyczące niepełnosprawności, uwzględniając ciążę. Dyskryminujące zasady dotyczące wieku, rasy i religii są nielegalne. Zasady wymagające, aby ktoś pracował w święta religijne bez uprzedzenia przed zatrudnieniem, są postrzegane jako dyskryminujące. Oczywiście, nie można mieć polityki, która jest nielegalna. Poziom elastyczności to kolejny czynnik, który należy wziąć pod uwagę przy tworzeniu oświadczeń dotyczących polityki. Celem pisania oświadczeń dotyczących polityki jest jak najdokładniejsze poinformowanie czytelnika o treści polityki firmy. Dla pracowników pierwszej linii i klientów oznacza to zazwyczaj dużą precyzję. Jednak kierownictwo może chcieć mieć elastyczność, aby podejmować pewne decyzje indywidualnie. Dlatego też polityki pisane dla kadry kierowniczej średniego i wyższego szczebla mogą być celowo tworzone w celu zapewnienia elastyczności i różnych interpretacji. Ponadto niektóre rodzaje polityk mają tak wiele dopuszczalnych interpretacji, że wymienienie ich wszystkich jest zarówno absurdalne, jak i niewykonalne. Zdarza się również, że firmy wdrażają nową politykę, nie do końca rozumiejąc wymagany poziom precyzji. Powinien jednak istnieć plan doprecyzowania tego poziomu podczas przepisywania polityki. Powyższy przykład opieki nad osobami starszymi może ilustrować nową politykę. Początkowo pracodawca może chcieć, aby pracownicy wykorzystali te dni na zawiezienie osób starszych na wizyty lekarskie i dentystyczne. Jednakże, całkowicie akceptowalnym sposobem wykorzystania tego dnia może być zawiezienie osób starszych do różnych domów opieki, aby wybrać ten, w którym będą mieszkać w przyszłości. W każdym razie pracodawcy mogą zdecydować się na wbudowanie elastyczności na początku, uznając, że większość pracowników nie będzie nadużywać zgromadzonych dni chorobowych. Firmy mogą jednak później przeredagować tę politykę, aby zmniejszyć jej elastyczność, jeśli stwierdzą, że niektórzy pracownicy testują jej rozsądne granice. Jakie narzędzia technologiczne pomagają w tworzeniu i rozpowszechnianiu polityki? Wiele narzędzi technologicznych pomaga autorom tworzyć i rozpowszechniać polityki firmowe. Większość w pełni funkcjonalnych edytorów tekstu używanych obecnie zawiera funkcje rewizji. To narzędzie pozwala autorom polityk udostępniać swoje projekty innym osobom, przeglądać zmiany i sugestie zgłaszane przez innych oraz decydować o ich zaakceptowaniu. Firmy lub grupy korzystające z intranetów mogą publikować projekty polityk i bezpośrednio zbierać sugestie. Jeszcze inne preferują tworzenie polityk za pomocą narzędzi grupowych, które pozwalają użytkownikom na anonimową burzę mózgów, klasyfikowanie i tworzenie polityk. Obecnie wiele organizacji udostępnia polityki firmowe w swoich intranetach. Oprócz łatwego dostępu, polityki te powinny być jasno i logicznie zorganizowane. Dzisiejsze edytory tekstu zawierają narzędzia, które generują spis treści i indeks - dwa elementy ułatwiające dostęp do zasad. Innym dobrym pomysłem jest utworzenie słownika zawierającego nieznane terminy, takie jak definicje prawne, akronimy i żargon. Tworzenie lub rewizja zasad może być dużym przedsięwzięciem, angażującym wiele osób i zadań. Oprogramowanie do zarządzania projektami to doskonałe narzędzie, które pomaga identyfikować zadania i sprawnie nimi zarządzać.

UTRZYMYWANIE POLITYKI

Ostatnim, ale ważnym aspektem opracowywania polityki jest okresowy przegląd polityki i jej ewolucja w razie potrzeby. Rewizja jest wskazana, gdy firmy zauważają, że są stale proszone o doprecyzowanie stwierdzeń. Prowadzenie rejestru pytań, które są zadawane, pomoże w procesie rewizji. Innym sygnałem, że aktualizacja jest konieczna, są częste skargi pracowników lub klientów na daną politykę. Chociaż czasami nie rozumieją oni powodu, dla którego została stworzona, często narzekają na jej uczciwość lub surowość w porównaniu z polityką innych firm. Inne powody rewizji i utrzymania polityki obejmują zarówno zmiany zewnętrzne, jak i wewnętrzne. Zmiany w środowisku biznesowym, zawodowym i społecznym często wpływają na potrzeby. Czasami fuzje, przejęcia lub wydzielenia przedsiębiorstw powodują konieczność rewizji polityki dla nowej firmy. Technologia, taka jak na przykład internet, zmieniła sposób, w jaki wiele firm prowadzi interesy zarówno z wewnętrznymi, jak i zewnętrznymi klientami i dostawcami, stwarzając potrzebę częstego dodawania, usuwania i rewidowania oświadczeń w polityce. Innym sposobem na bycie na bieżąco z niezbędnymi zmianami jest śledzenie aktualności, takich jak przepisy rządowe, przepisy dotyczące bezpieczeństwa i higieny pracy, przepisy antymonopolowe, przepisy moralne, etyka, etykieta i wiele innych. Dzięki lekturze firma dowiaduje się, co robią inne firmy lub jakie problemy napotkały w związku z określonymi zasadami. Pozwala to jej podjąć środki ostrożności, korygując swoje oświadczenia, aby uniknąć problemów, z którymi borykają się inni. Oczywiście, nadążanie za nowymi przepisami i interpretacjami jest kluczowe. Na przykład, niedawno uchwalono przepisy dotyczące prywatności poczty elektronicznej, a sądy w różny sposób orzekły na temat praw pracodawcy lub pracownika w tej kwestii. Niewątpliwie sądy będą rozpatrywać i interpretować więcej spraw dotyczących prywatności poczty elektronicznej. Nadążanie za aktualnymi wydarzeniami i zwracanie uwagi na ich wpływ na oświadczenia dotyczące polityki firmy to dobry pomysł.

PODSUMOWANIE

Zasady są tworzone, aby usprawnić działalność firmy. Wiedza o tym, jak opracować kompletne i dokładne oświadczenia dla określonej grupy odbiorców, pomoże organizacjom w utrzymaniu aktualnych i skutecznych zasad.

Istnieje wiele definicji reklamy. Na przykład, w podręczniku Publicity Handbook (Yale, 1991) stwierdza się, że "reklama obejmuje dostarczanie informacji, które są faktyczne, interesujące i warte uwagi, mediom niekontrolowanym przez użytkownika, takim jak radio, telewizja, czasopisma, gazety i czasopisma branżowe" . Według Effective Public Relations , "reklama to informacja z zewnętrznego źródła, wykorzystywana przez media ze względu na jej wartość informacyjną. Jest to niekontrolowana metoda umieszczania komunikatów w mediach, ponieważ źródło nie płaci mediom za umieszczenie" . Wreszcie, podręcznik The Random House Handbook of Business Terms (Nisberg, 1988) definiuje reklamę jako "informację przeznaczoną do ukazywania się w dowolnym medium komunikacyjnym w celu zaprezentowania nazwiska osoby lub firmy opinii publicznej lub wzbudzenia zainteresowania publicznego ich działalnością" (s. 229). Reklama jest zazwyczaj generowana przez dział public relations organizacji, a jej celem jest zdobycie rozgłosu medialnego. Przykładami wydarzeń wartych uwagi, które mogą być relacjonowane w mediach, czyli nagłaśniane, są uroczystości przełomowe, konferencje prasowe, zorganizowane protesty lub uroczyste nominacje. Skuteczna reklama ma miejsce, gdy organizacja posiada starannie opracowany plan działań promocyjnych, obejmujący metody zarządzania kryzysowego, oraz gdy wydarzenia mają rzeczywistą wartość informacyjną. Strażnicy mediów (producenci, redaktorzy i reporterzy) preferują wydarzenia promocyjne, które oferują możliwość wykonania zdjęć, nagrań wideo lub dźwiękowych oraz skutecznie przekazują zamierzony przekaz. Próby zdobycia rozgłosu zazwyczaj podejmowane są przez dział public relations organizacji. Celem było i nadal jest zdobycie rozgłosu medialnego, czyli nagłaśnianie, w tym uroczystości przełomowe, konferencje prasowe, zorganizowane protesty i uroczyste nominacje. Próby zdobycia rozgłosu są najczęściej skuteczne, gdy organizacja informuje media o wydarzeniach, które z ich punktu widzenia mają rzeczywistą wartość informacyjną. Etyczne działania pomogą firmie zapobiegać lub przeciwdziałać negatywnemu rozgłosowi i zapewnią firmie, organizacji lub osobie przewagę konkurencyjną w zdobywaniu czasu antenowego lub miejsca w publikacjach. Aby zyskać rozgłos, firma lub osoba musi mieć jasno określone i konkretne cele. Reklama może pomóc firmie osiągnąć wiele z jej celów. Na przykład, skuteczna reklama może przekonać klientów do zakupu produktu lub usługi, przyciągnąć więcej klientów do sklepu, zwiększyć frekwencję na specjalnych wydarzeniach i pomóc w wyjaśnieniu błędnych przekonań. Firma musi starannie dobierać wydarzenia, które zasługują na uwagę mediów, aby uniknąć "przesady". Nie wszystko wymaga pełnej uwagi mediów - tylko te wydarzenia, które są najbardziej godne uwagi i ważne. Reklama, czyli płatne miejsce, może uzupełniać działania reklamowe w przypadku wydarzeń, które nie są prawdziwie godne uwagi.

ZAPOBIEGANIE KRYZYSOM I REAGOWANIE NA NIE

Negatywny rozgłos może być wynikiem nieudolnego zarządzania kryzysem. Jednak przewidywanie kryzysów i posiadanie solidnego planu kryzysowego może uchronić firmę przed potencjalnie katastrofalnymi sytuacjami i poprawić jej wizerunek. Firma musi najpierw zrozumieć różne rodzaje potencjalnych kryzysów, unikać typowych błędów w radzeniu sobie z kryzysami i działać proaktywnie w obliczu kryzysu. W następnej sekcji przyjrzymy się czterem firmom, które stanęły w obliczu kryzysów, i sposobowi, w jaki każda z nich sobie z nimi poradziła. Istnieją trzy główne rodzaje potencjalnych kryzysów. Nagłe i nieoczekiwane zdarzenie to natychmiastowy kryzys. Natychmiastowe kryzysy nie pozwalają na badania i planowanie. Pożar, alarm bombowy lub katastrofa lotnicza to przykłady natychmiastowego kryzysu. Wśród kadry kierowniczej powinien panować ogólny konsensus co do sposobu reagowania w takich sytuacjach, aby uniknąć nieporozumień, opóźnień lub kłótni. Więcej czasu na badania i planowanie można poświęcić pojawiającym się kryzysom, takim jak niezadowolenie pracowników, niskie morale i molestowanie seksualne w miejscu pracy. Kierownictwo powinno podjąć działania naprawcze, zanim problemy staną się krytyczne. Pomimo wszelkich starań kierownictwa, długotrwałe kryzysy mogą trwać miesiącami, a nawet latami. Tego typu kryzysy mogą wynikać z plotek lub spekulacji medialnych. Przykładem długotrwałego kryzysu jest ciągła plotka o redukcji zatrudnienia w firmie. Po zidentyfikowaniu rodzaju kryzysu przez firmę lub organizację, istnieją konkretne działania, które należy i których nie należy podejmować, aby kontrolować niekorzystny rozgłos. Dzięki skutecznym metodom kontroli szkód, każdy rodzaj rozgłosu może być korzystny dla organizacji. Każda organizacja powinna posiadać zespół zarządzania kryzysowego (ZZK), którego zadaniem jest przewidywanie kryzysów i gotowość do reagowania na najgorsze, dbając o wizerunek i reputację firmy w czasach kryzysu. Firmy mogą zatrudniać zewnętrznych ZZK lub rozwijać i szkolić wewnętrznych ZZK. W obliczu kryzysu pewne działania nie powinny być podejmowane. Firma lub organizacja powinna unikać wahania w kontaktach z prasą. Wszelkie wahania mogą być postrzegane jako bezduszność, niekompetencja lub brak przygotowania. Zaciemnianie, czyli niejasność, prowadzi opinię publiczną do przekonania, że firma jest nieczuła lub nieuczciwa. Odwet może zwiększyć napięcie i nasilić emocje, zamiast je osłabić. Wykręty, czyli składanie fałszywych oświadczeń, to największy błąd, jaki może popełnić firma, ponieważ nic nie powinno zastępować prawdy. Pontyfikacja, czyli używanie napuszonego języka, po prostu unika omawianego problemu. Konfrontacja podtrzyma problem, a postępowanie sądowe (pozew) zniweczy wszelkie inne możliwe rozwiązania kryzysu. Alternatywnie, istnieją pewne działania, które firma powinna podjąć w przypadku wystąpienia kryzysu. Przede wszystkim należy otworzyć kanały komunikacji. Następnie należy wybrać rzecznika firmy. Wszyscy pracownicy powinni zostać poinstruowani, aby kierować wszelkie zapytania kryzysowe bezpośrednio do rzecznika firmy. Media powinny otrzymywać informacje tak szybko, jak to możliwe. Firma musi być otwarta na media i relacjonować całą historię, aby reporterzy nie musieli szukać osób z zewnątrz w celu uzupełnienia luk. Firma musi wyrazić swoje zaniepokojenie kryzysem i okazać empatię wszystkim osobom dotkniętym tym problemem. Co najważniejsze, firma powinna poinformować opinię publiczną o planowanych działaniach w celu rozwiązania kryzysu i zapewnić dostępność przedstawiciela firmy przez całą dobę, o ile istnieje zainteresowanie mediów. Wreszcie, po zakończeniu kryzysu, CMT powinno spotkać się ponownie, aby podsumować sytuację kryzysową, przeanalizować i ocenić sposób wdrożenia planu oraz udzielić otwartej informacji zwrotnej i odpowiednich rekomendacji w celu określenia, gdzie można wprowadzić ulepszenia w planie zarządzania kryzysowego. Przyjrzyjmy się teraz metodom zarządzania kryzysowego stosowanym przez cztery firmy:

CZTERY KRYZYSY

Perrier nie zdołał przezwyciężyć negatywnego rozgłosu, gdy kierownictwo wahało się w procesie rozwiązywania kryzysu. Śladowe ilości benzenu wykryto w wodzie butelkowanej firmy w 1990 roku, ale kierownictwo zapewniło opinię publiczną, że konieczne jest wycofanie zanieczyszczonych butelek tylko w Ameryce Północnej. Kryzys trwał nadal, gdy naukowcy wykryli benzen w wodzie butelkowanej sprzedawanej w Europie. Ponownie kierownictwo zareagowało błędnie, przypisując zanieczyszczenie problemowi z systemem filtrowania. Ostateczny cios dla firmy nastąpił, gdy media odkryły i poinformowały o tym, że produkty zanieczyszczone benzenem były sprzedawane na całym świecie od miesięcy. Media zakwestionowały uczciwość Perrier i troskę o bezpieczeństwo publiczne, a firma straciła dominującą pozycję na rynku; nie udało jej się odbudować swojej reputacji. Podobnie jak błędy Perriera, prezes Exxon nie odwiedził Alaski po tym, jak tankowiec Exxon Valdez zalał miliony galonów ropy naftowej w Prince William Sound w 1989 roku, a prezes TWA zrezygnował trzy miesiące po tym, jak 230 osób zginęło w katastrofie lotu 800. Po przybyciu na miejsce katastrofy trzynaście godzin po wypadku, został skrytykowany za brak natychmiastowego współczucia dla ofiar katastrofy i ich rodzin. Ani Exxon, ani TWA nie zdołały odzyskać swojej pozycji rynkowej. Z kolei Johnson & Johnson poradził sobie z katastrofalnym kryzysem w 1982 roku zadziwiająco dobrze, a reakcja firmy pozostaje wzorem skutecznych relacji z mediami. Po wykryciu cyjanku w niektórych kapsułkach Tylenolu, produktu używanego przez około 100 milionów ludzi, Johnson & Johnson zdecydował się na pełną współpracę z mediami. Natychmiast ogłosił wycofanie wszystkich opakowań Tylenolu zarówno na rynku amerykańskim, jak i zagranicznym. Te decyzje, oparte na biznesowej zasadzie społecznej odpowiedzialności, przyniosły Johnson & Johnson uznanie mediów. Firma zyskała dodatkowe pozytywne recenzje prasowe, gdy wprowadziła na rynek nowe opakowanie z zabezpieczeniem antysabotażowym. Pomimo braku możliwości kontrolowania medialnego przekazu na temat sytuacji, Johnson & Johnson zdołał zyskać pozytywny rozgłos, ponieważ firma miała plan i wiedziała, co robić w czasie kryzysu. Rozgłos to nie reklama, public relations ani promocja, ponieważ nie jest kontrolowany ani opłacany, ale ma wiele zalet. Prawidłowo stosowany rozgłos może przynieść firmom znaczne korzyści. Staranne planowanie, badania i szkolenia mogą ograniczyć negatywny rozgłos i pomóc firmom w kontrolowaniu kryzysów.

Zawód księgowego ma w Stanach Zjednoczonych wyjątkową odpowiedzialność. Organy regulacyjne, inwestorzy i opinia publiczna polegają na biegłych rewidentach, aby zapewnić rzetelność i wiarygodność sprawozdań finansowych przedsiębiorstw. Jednocześnie zawód księgowego ma znaczną autonomię w zakresie samoregulacji. Aby utrzymać samoregulację, Amerykański Instytut Biegłych Rewidentów (American Institute of Certified Public Accountants) opracował wielopoziomowy system samoregulacji oparty na rygorystycznych standardach kontroli jakości. Rada Nadzoru Publicznego odgrywa w tym systemie kluczową rolę. Rola Rady Nadzoru Publicznego jest ściśle związana z Sekcją Praktyk Komisji Papierów Wartościowych i Giełd (SEC).

SEKCJA PRAKTYKI KOMISJI PAPIERÓW WARTOŚCIOWYCH I GIEŁD

17 września 1977 r. Amerykański Instytut Biegłych Rewidentów (AICPA) powołał Sekcję Praktyki Komisji Papierów Wartościowych i Giełd jako dobrowolną organizację zrzeszającą firmy biegłych rewidentów, dążącą do doskonałości w usługach audytorskich świadczonych podmiotom zarejestrowanym w Komisji Papierów Wartościowych i Giełd. Celami sekcji są: (1) poprawa jakości usług świadczonych przez firmy biegłych rewidentów oraz (2) ustanowienie i prowadzenie obowiązkowych przeglądów eksperckich dla firm członkowskich. Działalnością sekcji kieruje komitet wykonawczy. Rada Nadzoru Publicznego nadzoruje wszystkie działania sekcji i sporządza sprawozdania z tych działań. Program samoregulacji firm biegłych rewidentów obejmuje trzy kluczowe elementy: (1) przegląd ekspercki systemu kontroli jakości firmy raz na trzy lata, (2) dochodzenia w celu ustalenia, czy domniemane uchybienia w audycie świadczą o awarii systemu kontroli jakości firmy, oraz (3) nadzór nad procesem przez Radę Nadzoru Publicznego. Proces samoregulacji podlega prawodawcom, organom regulacyjnym i opinii publicznej. Nadzór nad procesem, sprawowany przez Radę Nadzoru Publicznego (Public Oversight Board) i Komisję Papierów Wartościowych i Giełd (SEC), zwiększa skuteczność i wiarygodność systemu samoregulacji sekcji.

RADA NADZORU PUBLICZNEGO (Public Oversight Board)

W 1977 roku AICPA powołała Radę Nadzoru Publicznego (Public Oversight Board). Rada jest niezależnym organem sektora prywatnego, który monitoruje i raportuje programy samoregulacji zawodu księgowego dla niezależnych audytorów podmiotów zarejestrowanych w Komisji Papierów Wartościowych i Giełd (SEC). Rada rekomenduje usprawnienia mające na celu wzmocnienie systemu. Niezależność rady jest potwierdzona jej uprawnieniami do wyboru następców swoich członków, zatrudniania i wynagradzania pracowników, ustalania wynagrodzeń członków oraz wyboru przewodniczącego. Rada składa się z pięciu członków, głównie osób niebędących księgowymi, którzy reprezentują szerokie spektrum doświadczenia biznesowego, zawodowego, regulacyjnego i legislacyjnego. Rada, która zbiera się około ośmiu razy w roku, odbyła swoje pierwsze posiedzenie w marcu 1978 roku.

Misja i funkcje Rady Nadzoru Publicznego Podstawową. misją Rady Nadzoru Publicznego jest reprezentowanie interesu publicznego w przypadku, gdy Sekcja Praktyk Komisji Papierów Wartościowych i Giełd (SEC) ustala, rewiduje lub egzekwuje standardy, wymogi członkowskie lub regulaminy. Ponadto rada reprezentuje interes publiczny w odniesieniu do wyników poszczególnych przeglądów koleżeńskich (peer review) lub potencjalnych skutków kontroli jakości wynikających z postępowań sądowych dotyczących zarzutów o uchybienie w audycie. Główne funkcje rady to: (1) monitorowanie i ocena działań regulacyjnych i sankcjonujących komitetów ds. przeglądu koleżeńskiego i komitetów wykonawczych w celu zapewnienia ich skuteczności, (2) ustalanie, czy komitet ds. przeglądu koleżeńskiego weryfikuje, czy firmy podejmują odpowiednie działania w wyniku przeglądów koleżeńskich, (3) sprawowanie stałego nadzoru nad wszystkimi innymi działaniami sekcji, (4) formułowanie zaleceń dla komitetu wykonawczego dotyczących usprawnień w funkcjonowaniu sekcji, (5) publikowanie sprawozdania rocznego i innych sprawozdań uznanych za niezbędne w związku z jej działalnością oraz (6) uczestnictwo we wszystkich posiedzeniach komitetu wykonawczego.

Program Recenzji Koleżeńskiej. Celem recenzji koleżeńskiej jest ustalenie (1) czy system kontroli jakości firmy objętej rewizją finansową w zakresie jej działalności księgowej i audytorskiej jest odpowiednio kompleksowy i właściwie zaprojektowany dla firmy, (2) czy jej zasady i procedury kontroli jakości są odpowiednio udokumentowane i zakomunikowane personelowi zawodowemu oraz (3) czy te zasady i procedury są przestrzegane w sposób zapewniający firmie uzasadnione zapewnienie zgodności ze standardami zawodowymi i wymogami członkowskimi Sekcji. Pracownicy zarządu nadzorują każdą recenzję koleżeńską, oceniając kwalifikacje i doświadczenie zespołów recenzujących oraz zapoznając się z raportem z recenzji koleżeńskiej, listem z uwagami i listem z odpowiedzią firmy objętej rewizją.

Komisja ds. Badania Kontroli Jakości. W listopadzie 1979 r. Sekcja ds. Praktyk Komisji Papierów Wartościowych i Giełd powołała Komisję ds. Badania Kontroli Jakości w celu rozważenia wpływu zarzutów o uchybienia w audycie na system kontroli jakości firmy. Firmy członkowskie sekcji muszą zgłaszać komisji wszystkie postępowania sądowe lub regulacyjne dotyczące audytów spółek publicznych lub regulowanych instytucji finansowych w ciągu trzydziestu dni od otrzymania skargi. Rada Nadzoru Publicznego nadzoruje Komitet ds. Kontroli Jakości, analizując zarówno zarzuty powoda, jak i analizę komitetu. Rada regularnie formułuje zalecenia dotyczące usprawnień w programach przeglądu eksperckiego i Komitetu ds. Kontroli Jakości.

DZIAŁALNOŚĆ RADY NADZORU PUBLICZNEGO

Ponieważ Rada Nadzoru Publicznego stanowiła nowy poziom w strukturze samoregulacji, działania w pierwszym roku koncentrowały się głównie na (1) organizacji, określeniu jej roli i rekrutacji personelu; (2) doradzaniu w kwestiach polityki podczas opracowywania programu recenzji eksperckich sekcji; (3) monitorowaniu wstępnej recenzji eksperckiej; (4) badaniu zakresu usług świadczonych przez firmy audytorskie oraz przygotowywaniu i publikowaniu raportu zawierającego rekomendacje w tym zakresie; oraz (5) rozważaniu kwestii działań, jakie powinna podjąć sekcja w przypadku domniemanego lub potencjalnego błędu audytu z udziałem jednej z jej firm członkowskich. Rada lub jeden lub więcej jej członków lub pracowników wielokrotnie spotykało się z członkami Sekcji Praktyk Komisji Papierów Wartościowych i Giełd. Rada organizowała również przesłuchania publiczne, konferencje i sesje edukacyjne dotyczące programów samoregulacji oraz otrzymywała pisemne komentarze od firm i osób zainteresowanych zakresem usług. Po początkowych staraniach rola rady stała się jasna. Program nadzoru i monitorowania zarządu obejmuje obecnie (1) przegląd dokumentów roboczych przygotowanych przez recenzentów, w tym panele; (2) obserwację przeglądów w trakcie, ze szczególnym uwzględnieniem uczestnictwa w konferencjach zamykających; oraz (3) inne wybrane procedury. Zarząd publikuje sprawozdanie roczne i inne raporty, które uzna za niezbędne w związku ze swoją działalnością. Ponadto zarząd i jego członkowie wygłaszają przemówienia, piszą artykuły, składają zeznania przed komisjami kongresowymi i prowadzą badania specjalistyczne w kwestiach bezpośrednio związanych z rzetelnością procesu audytu. Od czasu do czasu podejmowane są inicjatywy specjalne. We wrześniu 1994 r. Rada Nadzoru Publicznego powołała Panel Doradczy ds. Niezależności Audytorów, aby ustalić, czy Sekcja ds. Praktyki Papierów Wartościowych i Giełd, środowisko księgowe lub Komisja Papierów Wartościowych i Giełd powinny podjąć kroki w celu lepszego zapewnienia niezależności audytorów oraz rzetelności i obiektywizmu ich osądów dotyczących właściwego stosowania powszechnie przyjętych zasad rachunkowości do sprawozdań finansowych. Wydano raport, który zostanie omówiony później. W 1998 roku zarząd powołał panel ds. skuteczności audytu, w którego skład weszli inwestorzy, audytorzy, organy regulacyjne, członkowie komitetów audytu i kadra kierownicza, w celu zbadania, czy procesy audytu dużych firm, będących członkami Sekcji Praktyk Komisji Papierów Wartościowych i Giełd (SEC), odpowiednio służą i chronią interesy inwestorów.

PUBLIKACJE RADY NADZORU PUBLICZNEGO

Rada publikuje raport roczny oraz raporty specjalne. W 1991 roku zarząd opublikował "Ocenę Komitetu Śledczego ds. Kontroli Jakości" autorstwa Roberta K. Mautza i Charlesa J. Eversa. Broszura opisuje, w jaki sposób branża audytorska pogodziła dwie sprzeczne siły: ochronę interesu publicznego z jednej strony, a z drugiej strony prawo firmy do energicznej obrony przed procesami sądowymi dotyczącymi uchybień w audycie. W 1993 roku zarząd opublikował "W interesie publicznym: problemy stojące przed zawodem księgowego: spory sądowe, samoregulacja, standardy, zaufanie publiczne i praktyka zawodowa". Raport powstał w odpowiedzi na obawy zarządu dotyczące wpływu sporów sądowych i nagłośnionych zarzutów na postrzeganie zawodu księgowego przez opinię publiczną. W 1994 roku zarząd opublikował dokument "Wzmocnienie profesjonalizmu niezależnego audytora". Zaapelował o bardziej odpowiedzialny zarząd, aby wzmocnić profesjonalizm audytora zewnętrznego. W 1995 roku zarząd opublikował dokument "Dyrektorzy, zarząd i audytorzy: sojusznicy w ochronie interesów akcjonariuszy". W raporcie tym zarząd wezwał dyrektorów do aktywnego udziału w procesie sprawozdawczości finansowej i zaapelował do audytorów, aby traktowali dyrektorów - przedstawicieli akcjonariuszy - jak swoich klientów.

RELACJE ZARZĄDU Z KOMISJĄ PAPIERÓW WARTOŚCIOWYCH I GIEŁD

Pracownicy głównego księgowego Komisji Papierów Wartościowych i Giełd regularnie przeglądają akta Komisji Nadzoru Publicznego, aby ustalić, czy programy przeglądu koleżeńskiego i Komisji ds. Kontroli Jakości są prawidłowo przeprowadzane i nadzorowane przez Radę. Wnioski pracowników Komisji znajdują odzwierciedlenie w jej rocznych sprawozdaniach. W sprawozdaniach tych stwierdzono, że programy Sekcji Praktyk Komisji Papierów Wartościowych i Giełd zwiększyły wiarygodność audytów. Ponadto Rada regularnie spotyka się z pracownikami i komisarzem Komisji Papierów Wartościowych i Giełd.

Jednym z celów edukacji jest przygotowanie uczniów do bycia produktywnymi pracownikami. Umiejętności zawodowe zyskały na znaczeniu wraz z ciągłym postępem technologicznym. Edukacja i inne formy szkoleń stały się przedsięwzięciami na całe życie (Straszheim, 1997). Wyzwaniem dla wszystkich poziomów edukacji jest przygotowanie uczniów do przyszłego miejsca pracy, w którym wymagania technologiczne mogą znacznie różnić się od przewidywanych. Kwestie związane z przejściem ze szkoły do kariery zawodowej są uwzględniane na wszystkich poziomach edukacji, od szkoły podstawowej, przez studia licencjackie, aż po studia magisterskie. Władze federalne, stanowe i lokalne aktywnie angażują się w identyfikację i promowanie integracji umiejętności zawodowych z programami nauczania.

PERSPEKTYWA HISTORYCZNA

Komisja Sekretarza ds. Osiągania Niezbędnych Umiejętności (SCANS) została powołana w 1990 roku przez Sekretarza Pracy USA w celu zbadania umiejętności niezbędnych młodym ludziom do odniesienia sukcesu w świecie pracy. Trzydziestu przedstawicieli sektora edukacji, biznesu, pracy i administracji stanowej pracowało przez dwa lata nad ustaleniem definicji kompetencji w miejscu pracy. Wstępny raport komisji z 1991 roku pt. "Czego praca wymaga od szkół" zidentyfikował trzy obszary fundamentalne (umiejętności podstawowe, umiejętności myślenia i cechy osobiste) oraz pięć kompetencji zawodowych (zasoby, umiejętności interpersonalne, informacje, systemy i technologia). Pracownicy, którzy osiągają sukcesy, muszą umieć pozyskiwać i interpretować wszelkiego rodzaju dane. Uczenie się na pamięć jest niewystarczające w szybko zmieniającym się społeczeństwie informacyjnym. Nadmiar danych wskazuje na zapotrzebowanie na pracowników, którzy potrafią sprawnie lokalizować i analizować niezbędne informacje, określać wzorce i komunikować się w odpowiednich formatach z odpowiednimi odbiorcami. Będą oni musieli rozumieć i ulepszać systemy społeczne, organizacyjne i technologiczne. Pracownicy, którzy chcą odnieść sukces, muszą umieć wybierać, stosować i utrzymywać technologie. Badania SCANS wykazały również, że wysoko wydajne miejsce pracy wymaga od pracowników solidnych umiejętności czytania, pisania i liczenia. Pracownicy, którzy chcą odnieść sukces, potrzebują umiejętności myślenia, aby móc wykorzystywać swoją wiedzę, a także takich cech osobistych, jak odpowiedzialność, samozarządzanie i uczciwość. Podstawowe umiejętności i kompetencje zawodowe opracowane przez SCANS stanowią podstawę do tworzenia programów edukacyjnych, których celem jest wspieranie rozwoju niezbędnych umiejętności zawodowych. Ustawodawcy rozważali kwestię powiązania nauki w szkole z nauką w miejscu pracy. Cele ustawy School-to-Work Opportunities Act z 1994 r. odnosiły się do następujących obaw Kongresu:

- Brak umiejętności akademickich i zawodowych na poziomie podstawowym wśród uczniów szkół średnich, niezbędnych do odniesienia sukcesu w zmieniającym się środowisku pracy w USA
- Znaczny odsetek osób przedwcześnie kończących naukę w szkole średniej
- Wysokie bezrobocie wśród młodzieży

Z konieczności standardy akademickie muszą być powiązane ze standardami zawodowymi, aby spełnić cel tych przepisów. Od czasu wejścia w życie ustawy School-to-Work Opportunities Act z 1994 r. partnerstwa stanowe i lokalne w całym kraju współpracowały z Krajowym Biurem ds. Szkół i Pracy (National School-to-Work Office), aby doprecyzować osiem podstawowych elementów niezbędnych do tworzenia systemów szkolnych i pracy, aby zapewnić wsparcie stanom i partnerstwom lokalnym podczas planowania i wdrażania systemów szkolnych i pracy. Osiem elementów, w tym możliwości dla wszystkich młodych ludzi oraz podstawowy program nauczania, który zapewnia ciągłość elementów "od szkoły do pracy", omówiono w dokumencie "Osiem kluczowych elementów budowania systemu "od szkoły do pracy"" (1997). North Lake College, z siedzibą w Irving w Teksasie, zajął się zastosowaniem w programach nauczania siedmiu obszarów umiejętności zawodowych SCANS w ramach grantu z 1994 roku, uzyskanego w ramach partnerstwa Texas Education Agency, Texas Department of Commerce i Texas Higher Education Coordinating Board. Jednym z celów było zastosowanie krajowych standardów zawodowych w opracowywaniu programów technicznych i zawodowych. Projekt ten zaowocował modelem wdrażania umiejętności zawodowych do programów akademickich i zawodowych na poziomie szkoły średniej, policealnej i praktyk zawodowych. Czteroetapowy proces obejmował profilowanie zawodowe, doskonalenie programu nauczania, rozwój kadry dydaktycznej oraz testowanie i certyfikację (National School-To-Work Learning and Information Center, 1997). Szkoła średnia David Douglas w Portland w stanie Oregon posiada kompleksowy system edukacji, który umożliwia uczniom dotarcie do pracy, znany jako STARS (Students Taking Authentic Roads to Success). David Douglas, jedna z dziesięciu szkół wybranych w 1996 roku przez Departament Edukacji Stanów Zjednoczonych do nagrody New American High School, jest uznanym liderem w Oregonie. Szkoła współpracuje z Oregon Business Council, aby przeprojektować program nauczania w szkołach średnich, tak aby spełniał on oczekiwania wynikające z Ustawy o Edukacji Oregonu na XXI wiek.

INICJATYWY NA WSZYSTKICH POZIOMACH

W 1993 roku program SCANS/2000 na Uniwersytecie Johnsa Hopkinsa docenił nauczycieli klas 4-8, którzy przekazywali wiedzę z zakresu miejsca pracy poprzez innowacyjne projekty, które pobudzały wyobraźnię uczniów. Zwycięskie projekty odzwierciedlały pięć kategorii: mikrospołeczeństwa (uczniowie pracowali i opłacali rachunki, uczestnicząc w fikcyjnej społeczności); sklepiki szkolne (uczniowie sprzedawali towary i usługi w celach zarobkowych); publikacje medialne (uczniowie tworzyli publikacje multimedialne, gazety lub artykuły); przedsiębiorstwa budowlane i produkcyjne (uczniowie projektowali i montowali produkt, jednocześnie zdobywając wiedzę akademicką i umiejętności zawodowe); oraz działania w miejscu pracy (uczniowie mieli kontakt z pracodawcami i opinią publiczną w rzeczywistych środowiskach pracy). Jeden z nich, projekt Parkland School District University (PSDU), wyrósł z eksploracji geometrii i architektury w piątej klasie. Po tym, jak uczniowie dowiedzieli się o roli Thomasa Jeffersona jako architekta, zaprojektowali i zbudowali modelowy uniwersytet. Uczniowie wchodzili w interakcje z profesjonalistami z wielu dziedzin (architektura, architektura krajobrazu, nieruchomości, bankowość, inżynieria, kreślenie, prawo, inwestycje, przedsiębiorczość i edukacja), ostatecznie "wcielając się" w te role. Ich wstępne szkice przekształciły się w rysunki w skali, plany, a ostatecznie w produkt końcowy - 37-metrowy model uniwersytetu (PSDU). Uczniowie z powodzeniem osiągnęli długoterminowy cel, wykonując zadania i wykorzystując umiejętności cenione w miejscu pracy. Stożki edukacyjne, czyli szkolne struktury artykulacyjne wspierające rozwój edukacji zawodowej w klasach K-12, są wykorzystywane do grupowania szkół w stanie Utah. Okręg szkolny hrabstwa zainicjował program "od szkoły do pracy", oferując zajęcia podnoszące świadomość zawodową w siedmiu szkołach podstawowych w obrębie stożka. Na przykład uczniowie drugiej klasy, uczący się miar i wag, odwiedzają lokalne sklepy spożywcze, aby doświadczyć praktycznych zastosowań swojej wiedzy. Uczniowie gimnazjum analizują możliwości kariery i uczestniczą w obserwacjach i mentoringu. Uczniowie szkół średnich uczestniczą w doświadczeniach zawodowych, w tym stażach i praktykach. Doświadczenia te są zintegrowane z nauką uczniów w szkole. Rosnąca pula zasobów wspiera ruch "od szkoły do kariery". Na przykład Biuro Statystyki Pracy (BLS) przeznaczyło część witryny internetowej Departamentu Pracy "Zasoby Edukacyjne" na informacje dotyczące doradztwa zawodowego dla uczniów szkół podstawowych http://stats.bls.gov/k12/html/edu-tch.htm. Prezentowane informacje - w formacie "Praca dla dzieci, które lubią…" - pochodzą z "Occupational Outlook Handbook", publikacji biura, która stanowi źródło informacji dla uczniów szkół średnich, uczniów ostatnich klas i absolwentów.

PRAKTYKI ZAWODOWE

Rząd federalny rozpoczął nadzór nad praktykami zawodowymi po uchwaleniu w 1937 roku ustawy o praktykach zawodowych (National Apprenticeship Act). Program w stanie Michigan - School to Registred Apprenticeships (STRA) - łączy uczniów szkół średnich z licencjonowanymi praktykami zawodowymi w zawodach rzemieślniczych (Moorlehem, 1998). W pierwszym roku STRA przeszkoliła osoby w pięćdziesięciu czterech szkołach w zakresie tworzenia praktyk zawodowych. Program pozwala uczniom rozpocząć pracę w wybranym zawodzie jeszcze w szkole średniej. Pracodawcy finansują kursy i sprawują nadzór nad uczniami przez cztery lata. Lokalne centra zawodowo-techniczne szkół średnich udostępniają dodatkowe informacje na temat programów praktyk zawodowych.

Junior Achievement

Junior Achievement to organizacja non-profit zajmująca się edukacją ekonomiczną, oferująca programy dla klas K-12, prowadzone przez wolontariuszy ze środowiska biznesowego. Każdego roku w program ten zaangażowanych jest ponad 2,6 miliona uczniów w USA. W ramach siedmiu programów nauczania skierowanych do klas K-6, programy Junior Achievement uczą podstawowych pojęć biznesowych i ekonomicznych. Programy szkół średnich bazują na programach szkół podstawowych, natomiast programy szkół średnich pomagają uczniom podejmować świadome decyzje dotyczące ich przyszłości .

OBSERWACJA PRACY

Obserwacja pracy to sposób na zapewnienie uczniom zrozumienia wymagań zawodowych oraz relacji między szkołą a karierą. Rada Przemysłu Prywatnego w Bostonie (Boston Private Industry Council) ustanowiła pierwszy Dzień Obserwacji Pracy (Groundhog JobShadow Day) w 1996 roku w ramach inicjatywy "szkoła-praca" ("Groundhog Shadow Day"). W 1997 roku inicjatywa rozprzestrzeniła się na cały południowy wschód USA, gdy została sponsorowana przez BellSouth w ramach inicjatywy "szkoła-praca". W 1998 roku w programie wzięło udział ponad 125 000 uczniów, a udział w nim na szczeblu krajowym promowała koalicja America′s Promise, National School-to-Work Opportunities Office, Junior Achievement i American Society of Association Executives. Uczniowie mają możliwość odwiedzenia miejsca pracy, obserwowania pracy pracownika i zaangażowania się w niektóre działania w miejscu pracy. Lehigh Valley [Pensylwania] Business/Education Partnership (LVBEP), którego jednym z celów jest promowanie i ułatwianie możliwości uczenia się poprzez edukację, współpracuje ze szkołami i firmami, organizując setki "dni nauki" ("Student Shadow Program", 1999). Te doświadczenia pozwalają uczniom rozmawiać o karierze z praktykującymi specjalistami. Oczekuje się, że wzrost zainteresowania działaniami związanymi ze szkołą i karierą w szkołach w regionie zaowocuje tysiącami dni nauki. LVBEP, we współpracy z innymi organizacjami, sponsoruje również coroczną Konferencję Liderów Szkół Średnich. Warsztaty podczas konferencji poruszają tematy związane z byciem liderem w XXI wieku. Inne programy oferowane przez LVBEP obejmują:

- Koalaty Kid - uczniowie uczą się zasad kompleksowego zarządzania jakością
- Programy staży nauczycielskich

- Take N.O.T.E.S. - uczniowie uczą się z pierwszej ręki o zawodach medycznych
- Pathways - uczniowie dzielą się swoją wiedzą biznesową

Hamilton i Hamilton (1997) zaliczają job shadowing do ośmiu głównych rodzajów uczenia się w miejscu pracy. Podzielili job shadowing na trzy kategorie: (1) wizyty w miejscach pracy, które obejmują wycieczki terenowe i faktyczne job shadowing; (2) doświadczenia przypominające pracę, które obejmują naukę poprzez służbę, niepłatne staże i przedsiębiorstwa prowadzone przez młodzież; oraz (3) zatrudnienie, które obejmuje pracę dla młodzieży, dotowane szkolenia zawodowe, edukację kooperacyjną i płatne staże oraz praktyki. Ich artykuł "Kiedy nauka opiera się na pracy?" oferuje szereg opcji do rozważenia przez nauczycieli przy opracowywaniu programów rozwoju kariery zawodowej.

MENTORING

Mentoring to trwała relacja między uczniem a osobą dorosłą. Projekt Turn Around, opracowany przez Progressive Learning, to program edukacyjno-mentoringowy dla uczniów, którzy nie radzą sobie dobrze w tradycyjnych warunkach szkolnych ("Uroczystość Inauguracyjna", 1999). Program, zainaugurowany w Kalifornii w grudniu 1998 roku, zapewni uczniom z klas 7-12 dostęp do technologii komputerowej, umożliwiając im zdobycie konkurencyjnych umiejętności zawodowych pod nadzorem mentorów online rekrutowanych z całego kraju.

Księgowe systemy informacyjne (AIS) łączą naukę i praktykę rachunkowości z projektowaniem, wdrażaniem i monitorowaniem systemów informatycznych. Takie systemy wykorzystują nowoczesne zasoby technologii informacyjnej wraz z tradycyjnymi kontrolami i metodami rachunkowości w celu dostarczania użytkownikom informacji finansowych niezbędnych do zarządzania ich organizacjami.

TECHNOLOGIA AIS

Wejście. Urządzenia wejściowe powszechnie kojarzone z AIS obejmują: standardowe komputery osobiste lub stacje robocze z aplikacjami; Urządzenia skanujące do znormalizowanego wprowadzania danych; elektroniczne urządzenia komunikacyjne do elektronicznej wymiany danych (EDI) i handlu elektronicznego. Ponadto wiele systemów finansowych jest "obsługujących sieć", aby umożliwić urządzeniom łączenie się z siecią WWW. Proces Podstawowe przetwarzanie jest realizowane za pośrednictwem systemów komputerowych, od indywidualnych komputerów osobistych po wielkoskalowe serwery korporacyjne. Jednak koncepcyjnie podstawowym modelem przetwarzania jest nadal system księgowy "podwójnego zapisu" wprowadzony pierwotnie w XV wieku.
Wyjście. Urządzenia wyjściowe obejmują wyświetlacze komputerowe, drukarki uderzeniowe i odporne na uderzenia oraz elektroniczne urządzenia komunikacyjne do EDI i handlu elektronicznego. Zawartość wyjściowa może obejmować prawie każdy rodzaj sprawozdań finansowych, od budżetów i sprawozdań podatkowych po międzynarodowe sprawozdania finansowe.

SYSTEMY INFORMACYJNE ZARZĄDZANIA (MIS)

MIS to interaktywne systemy człowiek / maszyna, które wspierają podejmowanie decyzji przez użytkowników zarówno w tradycyjnych granicach organizacyjnych, jak i poza nimi. Systemy te służą do wspierania codziennych działań operacyjnych organizacji; obecne i przyszłe decyzje taktyczne; i ogólny kierunek strategiczny. Systemy MIS składają się z kilku głównych zastosowań, w tym między innymi z systemów finansowych i zasobów ludzkich. Aplikacje finansowe stanowią w praktyce serce systemu AIS. Do powszechnie wdrażanych modułów należą: księga główna, zobowiązania, zaopatrzenie / zakupy, należności, fakturowanie, zapasy, aktywa, projekty i budżetowanie. Aplikacje kadrowe stanowią kolejną dużą część nowoczesnych systemów informatycznych. Moduły powszechnie zintegrowane z AIS obejmują: zasoby ludzkie, administrację świadczeń, administrację emerytur, listy płac oraz raportowanie czasu i pracy.

AIS - KONTEKST SYSTEMÓW INFORMACYJNYCH

AIS obejmują wszystkie funkcje biznesowe, od podstawowych systemów przetwarzania transakcji księgowych po zaawansowane systemy planowania i przetwarzania zarządzania finansami. Raportowanie finansowe rozpoczyna się na poziomach operacyjnych organizacji, gdzie systemy przetwarzania transakcji rejestrują ważne zdarzenia biznesowe, takie jak normalna produkcja, zakupy i sprzedaż. Te zdarzenia (transakcje) są klasyfikowane i podsumowywane na potrzeby wewnętrznego podejmowania decyzji i zewnętrznej sprawozdawczości finansowej. Systemy rachunku kosztów są stosowane w środowiskach produkcyjnych i usługowych. Umożliwiają one organizacjom śledzenie kosztów związanych z produkcją towarów i / lub świadczeniem usług. Ponadto AIS może zapewnić zaawansowane analizy w celu usprawnienia alokacji zasobów i śledzenia wydajności. Systemy rachunkowości zarządczej umożliwiają planowanie, monitorowanie i kontrolę różnych działań w organizacji. Dzięki temu pracownicy szczebla kierowniczego mają dostęp do zaawansowanych raportów i analiz statystycznych. Systemy mogą służyć do zbierania informacji, opracowywania różnych scenariuszy i wybierania optymalnej odpowiedzi spośród alternatywnych scenariuszy.

ROZWÓJ

Rozwój AIS obejmuje pięć podstawowych faz: planowanie, analizę, projektowanie, wdrażanie i wsparcie. Okres związany z każdą z tych faz może trwać od kilku tygodni do kilku lat.

Planowanie : cele i techniki zarządzania projektami Pierwszą fazą rozwoju systemów jest planowanie projektu. Obejmuje to określenie zakresu i celów projektu, zdefiniowanie obowiązków projektowych, wymagań kontrolnych, etapów projektu, budżetów projektu i produktów dostarczanych w ramach projektu.
Analiza : Faza analizy służy zarówno do określenia, jak i do udokumentowania procesów księgowych i biznesowych stosowanych przez organizację. Takie procesy są przeprojektowywane, aby wykorzystać najlepsze praktyki lub cechy operacyjne nowoczesnych rozwiązań systemowych. Analiza danych to dokładny przegląd informacji księgowych, które są obecnie gromadzone przez organizację. Aktualne dane są następnie porównywane z danymi, które organizacja powinna wykorzystywać do celów zarządczych. Metoda ta jest wykorzystywana przede wszystkim przy projektowaniu systemów przetwarzania transakcji księgowych.
Analiza decyzji : to dokładny przegląd decyzji, za które menedżer jest odpowiedzialny. Podstawowe decyzje, za które odpowiedzialni są menedżerowie, określane są indywidualnie. Następnie tworzone są modele wspierające menedżera w gromadzeniu informacji finansowych i powiązanych, aby opracowywać i projektować alternatywy oraz dokonywać odpowiednich wyborów. Ta metoda jest cenna, gdy głównym celem systemu jest wspomaganie decyzji.
Analiza procesów : to dokładny przegląd procesów biznesowych organizacji. Procesy organizacyjne są identyfikowane i dzielone na serię zdarzeń, które dodają lub zmieniają dane. Procesy te można następnie zmodyfikować lub przeprojektować, aby usprawnić działania organizacji pod względem obniżenia kosztów, ulepszenia usług, poprawy jakości lub ulepszenia informacji zarządczej. Ta metoda jest odpowiednia, gdy głównym celem systemu jest automatyzacja lub przeprojektowanie.

PROJEKT

Faza projektowania obejmuje koncepcyjne wyniki fazy analizy i opracowuje szczegółowe, konkretne projekty, które można wdrożyć w kolejnych fazach. Obejmuje szczegółowy projekt wszystkich wejść, przetwarzania, przechowywania i wyników proponowanego systemu księgowego. Wejścia można definiować za pomocą narzędzi do układu ekranu i generatorów aplikacji. Przetwarzanie można przedstawić za pomocą schematów blokowych lub map procesów biznesowych, które definiują logikę systemu, operacje, i przepływ pracy. Logiczne projekty przechowywania danych są identyfikowane poprzez modelowanie relacji między zasobami, zdarzeniami i agentami organizacji za pomocą diagramów. Ponadto modelowanie diagramów relacji encji (ERD) jest używane do dokumentowania relacji z bazą danych na dużą skalę. Projekty wyników są dokumentowane za pomocą różnych narzędzi raportowania, takich jak autorzy raportów, narzędzia do ekstrakcji danych, narzędzia do zapytań i narzędzia do przetwarzania analitycznego online. Ponadto wszystkie aspekty fazy projektowania można przeprowadzić za pomocą zestawów narzędzi oprogramowania dostarczonych przez określonych producentów oprogramowania.
Raportowanie jest siłą napędową rozwoju AIS. Jeśli analiza i projekt systemu zakończy się powodzeniem, proces raportowania dostarcza informacji, które pomagają w podejmowaniu decyzji zarządczych. Systemy księgowe wykorzystują różnorodne raporty zaplanowane i na żądanie. Raporty mogą być tabelaryczne, przedstawiając dane w tabeli lub tabelach; grafika wykorzystująca obrazy do przekazywania informacji w formacie obrazu; lub macierze, aby pokazać złożone relacje w wielu wymiarach. Definiując wymagania dotyczące raportowania, należy wziąć pod uwagę wiele cech. Raporty muszą być dostępne przez interfejs systemu. Powinni przekazywać informacje w sposób proaktywny. Muszą być istotne. Należy zachować dokładność. Wreszcie, raporty muszą odpowiadać stylowi przetwarzania informacji (poznawczemu) odbiorcy, którego mają informować. Raporty dzielą się na trzy podstawowe typy: Raport filtra, który oddziela wybrane dane od bazy danych, takie jak miesięczny rejestr kontrolny; raport odpowiedzialności w celu zaspokojenia potrzeb konkretnego użytkownika, taki jak cotygodniowy raport sprzedaży dla regionalnego kierownika sprzedaży; raport porównawczy pokazujący różnice między okresami, podziały procentowe i odchylenia między wydatkami rzeczywistymi i budżetowymi. Przykładem może być analiza sprawozdania finansowego przedstawiająca wydatki z bieżącego i poprzedniego roku jako procent sprzedaży. Projekty ekranów i interfejsy systemowe są głównymi urządzeniami do przechwytywania danych w systemach AIS i są opracowywane za pomocą różnych narzędzi. Przechowywanie osiąga się dzięki wykorzystaniu znormalizowanych baz danych, które zapewniają funkcjonalność i elastyczność. Mapy procesów biznesowych i schematy blokowe służą do dokumentowania działania systemów. Nowoczesne AIS wykorzystują specjalistyczne bazy danych i przetwarzanie zaprojektowane specjalnie do operacji księgowych. Oznacza to, że wiele podstawowych funkcji przetwarzania jest dostarczanych z oprogramowaniem księgowym lub oprogramowaniem dla przedsiębiorstw.

REALIZACJA

Faza realizacji składa się z dwóch głównych części: budowy i dostawy. Budowa obejmuje dobór sprzętu, oprogramowania i dostawców do realizacji; budowanie i testowanie systemów komunikacji sieciowej; budowanie i testowanie bazy danych; pisanie i testowanie nowych modyfikacji programu; oraz instalowanie i testowanie całego systemu z technicznego punktu widzenia. Dostawa to proces przeprowadzania końcowego testu systemu i testów akceptacyjnych użytkownika; przygotowanie planu konwersji; instalacja produkcyjnej bazy danych; szkolenie użytkowników; i konwersję wszystkich operacji do nowego systemu.
Zestawy narzędzi to różnorodne pomoce w tworzeniu aplikacji, które są specyficzne dla dostawcy i służą do dostosowywania dostarczanych systemów. Pozwalają na dodawanie pól i tabel do bazy danych, wraz z możliwością tworzenia ekranu i innych interfejsów do przechwytywania danych. Ponadto pomagają ustawić dostępność i poziomy bezpieczeństwa dla odpowiedniej kontroli wewnętrznej w aplikacjach księgowych.
Bezpieczeństwo istnieje w kilku formach. Należy zająć się fizycznym bezpieczeństwem systemu. W typowych AIS sprzęt znajduje się w zamkniętym pomieszczeniu, do którego dostęp mają tylko technicy. Kontrola dostępu do oprogramowania jest ustawiana na kilku poziomach, w zależności od rozmiaru AIS. Pierwszy poziom bezpieczeństwa występuje na poziomie sieci, który chroni systemy komunikacyjne organizacji. Następna jest ochrona na poziomie systemu operacyjnego, która chroni środowisko komputerowe. Następnie włączane są zabezpieczenia bazy danych w celu ochrony danych organizacji przed kradzieżą, włamaniem lub innych form uszkodzenia. Wreszcie, zabezpieczenia aplikacji służą do powstrzymania nieupoważnionych osób przed wykonywaniem operacji w systemie AIS.
Testowanie odbywa się na czterech poziomach. Testy skrócone lub testy jednostkowe służą do zapewnienia prawidłowego działania poszczególnych modyfikacji. Testowanie programu obejmuje interakcję między indywidualną modyfikacją a programem, który ulepsza. Testowanie systemowe służy do określenia, czy modyfikacje programu działają w systemie AIS jako całości. Testy akceptacyjne zapewniają, że modyfikacje spełniają oczekiwania użytkownika i że cały AIS działa zgodnie z projektem.
Konwersja pociąga za sobą metodę zastosowaną do zmiany starego AIS na nowy AIS. Istnieje kilka metod osiągnięcia tego celu. Jedną z nich jest równoległe uruchamianie nowych i starych systemów przez określony czas. Drugą metodą jest bezpośrednie przejście do nowego systemu w określonym punkcie. Trzeci to wprowadzanie do systemu według lokalizacji lub funkcjonowania systemu. Czwarty to pilotaż nowego systemu w określonym miejscu przed konwersją reszty organizacji.
Wsparcie Faza wsparcia ma dwa cele. Pierwszym jest aktualizacja i utrzymanie AIS. Obejmuje to naprawianie problemów i aktualizację systemu zmian biznesowych i środowiskowych. Na przykład, zmiany w ogólnie przyjętych zasadach rachunkowości (GAAP) lub przepisach podatkowych mogą wymagać zmian w tabelach konwersji lub tabelach odniesienia używanych do sprawozdawczości finansowej. Drugim celem wsparcia jest dalszy rozwój poprzez ciągłe doskonalenie biznesu poprzez dostosowania AIS spowodowane zmianami biznesowymi i środowiskowymi. Zmiany te mogą skutkować przyszłymi problemami, nowymi możliwościami lub dyrektywami zarządczymi lub rządowymi wymagającymi

POŚWIADCZENIE

AIS zmieniają sposób wdrażania kontroli wewnętrznej i rodzaj ścieżek audytu, które istnieją w nowoczesnej organizacji. Brak tradycyjnych dowodów kryminalistycznych, takich jak papier, wymaga zaangażowania księgowych w projektowanie takich systemów. Można wykorzystać okresowe zaangażowanie publicznych firm audytorskich, aby upewnić się, że AIS jest zgodny z aktualnymi standardami kontroli wewnętrznej i sprawozdawczości finansowej. Po wdrożeniu celem atestacji jest przegląd i weryfikacja działania systemu. Wymaga to przestrzegania norm, takich jak ISO 9000-3 w zakresie projektowania i rozwoju oprogramowania, a także standardów kontroli technologii informacyjnej. Należy przeprowadzać okresowe, funkcjonalne przeglądy biznesowe, aby upewnić się, że AIS pozostaje zgodny z zamierzonymi funkcjami biznesowymi. Standardy jakości nakazują, aby przegląd ten odbywał się zgodnie z okresowym harmonogramem.

PLANOWANIE ZASOBÓW PRZEDSIĘBIORSTWA (ERP)

Systemy ERP to wielkoskalowe systemy informacyjne, które mają wpływ na AIS organizacji. Systemy te przenikają wszystkie aspekty organizacji i wymagają technologii takich jak klient / serwer i relacyjne bazy danych. Inne typy systemów, które obecnie mają wpływ na AIS to zarządzanie łańcuchem dostaw (SCM) i zarządzanie relacjami z klientami (CRM). Tradycyjne systemy AIS rejestrowały informacje finansowe i okresowo sporządzały sprawozdania finansowe zgodnie z oświadczeniami GAAP. Nowoczesne systemy ERP zapewniają szerszy wgląd w informacje organizacyjne, umożliwiając stosowanie zaawansowanych technik księgowych, takich jak rachunek kosztów działań (ABC) oraz ulepszone raportowanie zarządcze przy użyciu różnych technik analitycznych.

Systemy komputerowe stają się powszechne; w rzeczywistości są niemal wszechobecne. Uważamy je za kluczowe dla funkcjonowania większości organizacji biznesowych, rządowych, wojskowych, środowiskowych i opieki zdrowotnej. Są również częścią wielu programów edukacyjnych i szkoleniowych. Jednak te systemy komputerowe, choć coraz bardziej wpływają na nasze życie, są sztywne, złożone i niezdolne do szybkich zmian. Aby pomóc nam i naszym organizacjom radzić sobie z nieprzewidywalnymi ewentualnościami coraz bardziej niestabilnego świata, systemy te potrzebują możliwości, które pozwolą im łatwo dostosowywać się do zmian. Muszą być inteligentne. Nasza konkurencyjność narodowa zależy w coraz większym stopniu od zdolności do uzyskiwania dostępu, przetwarzania i analizowania informacji. Systemy komputerowe wykorzystywane w takich celach muszą być również inteligentne. Dostawcy opieki zdrowotnej wymagają łatwego dostępu do systemów informatycznych, aby mogli śledzić świadczenie opieki zdrowotnej i identyfikować najnowsze i najskuteczniejsze metody leczenia schorzeń swoich pacjentów. Zespoły zarządzania kryzysowego muszą być w stanie badać alternatywne kierunki działań i wspierać podejmowanie decyzji. Nauczyciele potrzebują systemów, które dostosowują się do indywidualnych potrzeb i umiejętności ucznia. Firmy potrzebują elastycznych narzędzi do produkcji i projektowania oprogramowania, aby utrzymać pozycję lidera w dziedzinie technologii informacyjnej i odzyskać ją w produkcji. Historia sztucznej inteligencji (AI) poprzedza rozwój pierwszych maszyn obliczeniowych. Ogólnie rzecz biorąc, inteligencja jest przedmiotem badań filozoficznych od 2000 lat. Na poziomie obliczeniowym matematyk Alan Turing skonstruował ramy dla AI w erze komputerów analogowych. Podczas gdy dokładne definicje są nadal przedmiotem debaty, AI można pożytecznie postrzegać jako gałąź informatyki, która zajmuje się automatyzacją inteligentnego zachowania. Celem AI jest rozwijanie systemów, które mają zdolność postrzegania i uczenia się, wykonywania zadań fizycznych i emulowania ludzkiego podejmowania decyzji. AI dąży do projektowania i rozwijania inteligentnych agentów, a także do ich zrozumienia. Obecnie główne obszary badań i rozwoju obejmują:

1. Języki naturalne: Badania te koncentrują się na problemach związanych z interfejsem języka naturalnego, tłumaczeniem maszynowym, rozumieniem języka mówionego itd.
2. Systemy eksperckie: Nie bada się żadnych uogólnialnych rozwiązań, ale wykorzystuje się wiedzę specjalistyczną do radzenia sobie ze słabo zdefiniowanymi problemami i relacjami.
3. Poznanie i uczenie się: Prowadzone są badania nad sposobami myślenia, uczenia się i rozwiązywania problemów.
4. Wizja komputerowa: Podejmowane są wysiłki w celu opracowania zasad i algorytmów dla wizji maszynowej i interpretacji danych wizualnych.
5. Automatyczne wnioskowanie: Obszar ten zajmuje się rozwiązywaniem problemów, dowodzeniem twierdzeń i programowaniem logicznym.

PODSTAWY

Termin "AI" został użyty około 1956 r., nadając formalną nazwę pracom, które rozwijały się przez poprzednie pięć lub sześć lat. Osoby i organizacje mają trwały interes w AI z kilku ważnych powodów, w tym:

1. Aby zachować wiedzę specjalistyczną, która może zostać utracona, gdy uznany ekspert jest niedostępny.
2. Aby stworzyć organizacyjne bazy wiedzy, aby inni mogli uczyć się na wcześniejszych sukcesach w rozwiązywaniu problemów.
3. Aby pomóc decydentom być konsekwentnymi w ocenie złożonych problemów.

W początkowych latach AI była zdominowana przez poleganie na logice jako sposobie reprezentowania wiedzy i na wnioskowaniu logicznym jako podstawowym mechanizmie inteligentnego rozumowania. W latach 90. na scenie pojawiły się inne paradygmaty, z których niektóre miały dramatyczny wpływ. Sztuczne sieci neuronowe (ANN) były motywowane założeniami dotyczącymi funkcjonowania mózgu - w szczególności ideami masowo równoległych połączeń, z których każde wykonuje proste zadania obliczeniowe. Łącznie reprezentują wiedzę jako właściwość wzorców relacji. Algorytmy genetyczne stosują zasady ewolucji biologicznej do problemów wyszukiwania złożonych przestrzeni rozwiązań. Programy również nie wykorzystują logicznego rozumowania, ale ewoluują w kierunku coraz lepszych rozwiązań złożonych problemów. Systemy wieloagentowe ostatnio wysunęły się na pierwszy plan badań nad sztuczną inteligencją. To pojawienie się było spowodowane uznaniem, że inteligencja może być odzwierciedlona przez zbiorowe zachowania dużej liczby bardzo prostych, współdziałających członków społeczności agentów. Agentami tymi mogą być komputery, moduły oprogramowania lub praktycznie każdy obiekt, który może postrzegać aspekty swojego otoczenia i racjonalnie postępować w kierunku osiągnięcia celu. Na rozwój sztucznej inteligencji wpłynęła różnorodność dyscyplin. Należą do nich filozofia (logika), matematyka (zdolność do przetwarzania, obliczalność, algorytmy), psychologia (poznawanie), inżynieria (sprzęt komputerowy i oprogramowanie) oraz lingwistyka (reprezentacja wiedzy i przetwarzanie języka naturalnego). Na długo przed rozwojem komputerów, pojęcie, że myślenie jest formą obliczeń, motywowało formalizację logiki. Te wysiłki trwają do dziś. Teoria grafów zapewniła architekturę do wyszukiwania przestrzeni rozwiązań dla problemu. Badania operacyjne, skupiające się na algorytmach optymalizacji, wykorzystywały teorię grafów i inne metody do rozwiązywania złożonych problemów podejmowania decyzji. W 1950 roku Alan Turing zaproponował to, co stało się znane jako Test Turinga, w celu zdefiniowania inteligentnego zachowania. Pomysł polegał na określeniu wymagań, które komputer musiałby wykazywać, aby wykazać inteligencję. Krótko mówiąc, Test Turinga proponuje, aby komputer był przesłuchiwany przez człowieka za pośrednictwem telekomunikacji. Komputer wykazuje inteligencję, jeśli przesłuchujący nie jest w stanie stwierdzić, czy po drugiej stronie znajduje się człowiek czy komputer. Aby zdać test, komputer musiałby mieć możliwości przetwarzania języka naturalnego, reprezentacji wiedzy, zautomatyzowanego rozumowania i uczenia maszynowego.

EWOLUCJA ZASTOSOWAŃ

Chociaż systemy komputerowe stały się powszechne, są one na ogół sztywne, złożone i niezdolne do szybkich zmian. Według Raportu dla ARPA na temat inteligentnych systemów XXI wieku, abyśmy my i nasze organizacje mogli poradzić sobie z nieprzewidywalnymi ewentualnościami coraz bardziej niestabilnego świata, systemy te potrzebują możliwości, które pozwolą im łatwo dostosowywać się do zmian. Raport twierdzi, że nasza konkurencyjność narodowa zależy w coraz większym stopniu od zdolności dostępu, przetwarzania i analizowania informacji. Jednym z pierwszych kamieni milowych w dziedzinie sztucznej inteligencji był General Problem Solver (GPS) Newella i Simona. Program został zaprojektowany w celu naśladowania ludzkich metod rozwiązywania problemów. To i inne osiągnięcia, takie jak Logic Theorist i Geometry Theorem Prover, wywołały entuzjazm dla przyszłości sztucznej inteligencji. Simon posunął się nawet do stwierdzenia, że w niedalekiej przyszłości problemy, które komputery mogłyby rozwiązać, będą współmierne do zakresu problemów, do których został zastosowany ludzki umysł. Wkrótce zaczęły się ujawniać trudności w osiągnięciu tego celu. W miarę zwiększania skali od wcześniejszych sukcesów napotkano problemy nierozwiązywalności. Poszukiwanie alternatywnych podejść doprowadziło do prób rozwiązania typowo występujących przypadków w wąskich obszarach specjalizacji. To skłoniło do opracowania systemów eksperckich. Przełomowym modelem był MYCIN, opracowany do diagnozowania zakażeń krwi. Mając około 450 reguł, MYCIN był w stanie działać równie dobrze jak wielu ekspertów. Te i inne badania nad systemami eksperckimi doprowadziły do powstania pierwszego komercyjnego systemu eksperckiego, R1, wdrożonego w Digital Equipment Corporation (DEC), aby pomóc w konfiguracji zamówień na nowe systemy komputerowe. Po wdrożeniu R1 szacowano, że pozwoli to DEC zaoszczędzić około 40 milionów dolarów rocznie. Inne klasyczne systemy obejmują program PROSPECTOR do określania prawdopodobnej lokalizacji i rodzaju złóż rudy oraz program INTERNIST do przeprowadzania diagnostyki medycznej w medycynie wewnętrznej.

PRZYSZŁOŚĆ

Raport dla ARPA na temat inteligentnych systemów XXI wieku zidentyfikował cztery typy systemów, które będą miały znaczący wpływ na aplikacje: inteligentna symulacja, inteligentne zasoby informacji, inteligentni trenerzy projektów i zespoły robotów . Inteligentne symulacje generują realistyczne symulowane światy, które umożliwiają rozległe, niedrogie szkolenia i edukację, które mogą być dostępne w dowolnym czasie i miejscu. Przykładami mogą być zarządzanie kryzysowe huraganami, badanie wpływu różnych teorii ekonomicznych, testy produktów na symulowanych klientach i projektowanie technologiczne - testowanie funkcji za pomocą symulacji, których przetestowanie przy użyciu rzeczywistego prototypu kosztowałoby miliony dolarów. Inteligentne systemy zasobów informacji (IRSS) umożliwią łatwy dostęp do informacji związanych z konkretnym problemem. Na przykład lekarz ze wsi, którego pacjent zgłasza się z rzadką chorobą, może użyć IRSS, aby pomóc w ocenie różnych metod leczenia lub zidentyfikować nowe. Edukator może znaleźć odpowiednie materiały źródłowe, w tym informacje o podobnych kursach prowadzonych gdzie indziej. Inteligentni trenerzy projektów (IPC) mogą pełnić funkcję współpracowników, pomagając i współpracując z zespołami projektowymi lub operacyjnymi w przypadku złożonych systemów. Takie systemy mogłyby zapamiętać i przywołać uzasadnienie poprzednich decyzji, a w czasach kryzysu wyjaśnić metody i rozumowanie wcześniej stosowane do radzenia sobie z daną sytuacją. Na przykład IPC do projektowania samolotów mógłby usprawnić współpracę, utrzymując przepływ komunikacji między dużym, rozproszonym personelem projektowym, kierownikami programów, klientem i podwykonawcami. Zespoły robotów mogłyby przyczynić się do produkcji, działając w dynamicznym środowisku z minimalną liczbą instrumentów, zapewniając w ten sposób korzyści skali. Mogłyby również uczestniczyć w automatyzacji wyrafinowanych procedur laboratoryjnych, które wymagają wykrywania, manipulacji, planowania i transportu.

WNIOSEK

AI to młoda dziedzina, która mierzy się z wieloma zawiłościami. Niemniej jednak wiosenny numer AI Magazine z 1998 r. zawierał artykuły na temat następujących innowacyjnych zastosowań AI: Sugeruje to szeroki potencjał AI w przyszłości.

1. "Planowanie projektu oparte na przypadkach i ograniczeniach dla budownictwa mieszkaniowego"
2. "CREWS-NS: Harmonogramowanie załóg pociągów w Holandii"
3. "Inteligentny system do przeglądu przypadków i oceny ryzyka w usługach socjalnych"
4. "CHEMREG: Wykorzystanie rozumowania opartego na przypadkach w celu wsparcia zgodności z przepisami dotyczącymi zdrowia i bezpieczeństwa w przemyśle chemicznym"
5. "MITA: Podejście do analizy tekstu w formie swobodnej w aplikacjach ubezpieczeń na życie oparte na ekstrakcji informacji"

Spółdzielnia to forma własności przedsiębiorstwa, która składa się z grupy osób, które połączyły się, aby wykonywać funkcję biznesową wydajniej, niż każda osoba mogłaby to zrobić sama. Celem spółdzielni nie jest osiąganie zysków dla siebie, ale poprawa sytuacji każdego członka. Jednak członkowie niektórych rodzajów spółdzielni osiągają zyski, sprzedając swoje produkty i/lub usługi klientom, którzy nie są członkami spółdzielni. Spółdzielnie mogą przybierać różne formy. Na przykład, grupa samotnych rodziców może zdecydować się na połączenie sił w celu zapewnienia opieki nad dziećmi, aby zapewnić niezawodną opiekę dzienną dla swoich dzieci. Każdy rodzic wpłaca określoną kwotę pieniędzy i/lub czasu, a w zamian wszyscy mają bezpieczne miejsce, w którym mogą zostawić swoje dzieci. Unia kredytowa jest również rodzajem spółdzielni. Celem unii kredytowej nie jest osiąganie zysków dla siebie, ale pomoc każdemu członkowi w osiągnięciu większego bezpieczeństwa finansowego. Tworząc własną instytucję finansową, członkowie mogą otrzymać wyższą stopę procentową od pieniędzy, które ulokowali na oszczędnościach, i niższą stopę procentową od pożyczek. Sprzedawcy detaliczni również zaczęli zakładać spółdzielnie. Ace Hardware, na przykład, jest spółdzielnią niezależnych właścicieli sklepów z narzędziami. Łącząc się, właściciele sklepów z narzędziami mogą dzielić koszty reklamy i otrzymywać rabaty za hurtowe zamówienia materiałów i dostaw. Dzielenie się kosztami i rabatami pozwala małym sklepom z narzędziami konkurować z dużymi sieciami sklepów z narzędziami. Chociaż spółdzielnie można znaleźć w wielu różnych obszarach gospodarki, najczęściej można je znaleźć w obszarze rolniczym. Grupa rolników może połączyć się, aby umożliwić sobie bycie bardziej konkurencyjnymi i osiągnięcie większej siły ekonomicznej. Spółdzielnie rolnicze pozwalają członkom zaoszczędzić pieniądze na materiałach potrzebnych do produkcji i sprzedaży ich produktu, co oznacza większą marżę zysku dla wszystkich członków. Ocean Spray Cranberries, Inc., na przykład, jest spółdzielnią kilkuset plantatorów żurawin i cytrusów z całego kraju. Inne znane spółdzielnie to Blue Diamond, Sunkist, IGA (Independent Grocers Association) i Land-O-Lakes.

Sklep tani to detaliczna działalność działowa, która sprzedaje po cenach znacznie niższych niż konwencjonalni detaliści. Aby zrównoważyć niższe ceny, wydatki są utrzymywane na niskim poziomie poprzez minimalizowanie bezpłatnej obsługi klienta, maksymalizowanie wykorzystania samoobsługi i stosowanie niedrogich urządzeń, dekoracji i ekspozycji. Ponadto nieustannie dąży się do poprawy wydajności operacyjnej w celu kontrolowania kosztów. Nowoczesne sklepy dyskontowe zazwyczaj sprzedają mieszankę towarów trwałych (np. lodówki, telewizory) i towarów miękkich (np. odzież) oraz innych towarów ogólnego przeznaczenia. Sklepy dyskontowe rozwinęły się z serii zmian w handlu detalicznym, które rozpoczęły się w Stanach Zjednoczonych pod koniec XIX wieku. Po wojnie secesyjnej rozwój procesów produkcji masowej i systemu dystrybucji masowej, wraz ze wzrostem populacji, utorował drogę nowemu podejściu do handlu detalicznego - merchandisingowi masowemu. Pierwszym typem operacji merchandisingu masowego był dom towarowy. Drugim był sklep sieciowy, który obejmował sklepy wielobranżowe i "młodsze domy towarowe". Trzecim był dom sprzedaży wysyłkowej. Te wzorce dla masowego merchandisingu pozostawały stosunkowo niezmienne przez lata 20. Wielki Kryzys lat 30. i towarzyszące mu trudności gospodarcze przygotowały grunt pod kolejną zmianę w handlu detalicznym i początek operacji dyskontowych. Supermarkety spożywcze, czwarty typ operacji masowego merchandisingu, pojawiły się w 1930 roku. Supermarkety były kompleksowymi sklepami spożywczymi, które zostały zaprojektowane z myślą o samoobsłudze i dostępności dla konsumentów. Ich wielkość i niskie koszty pozwoliły im działać na niskich marżach i sprzedawać poniżej konkurencji. Ich zapasy szybko rozszerzono o leki bez recepty. Z kolei drogerie dodały różnorodne towary, a sklepy wielobranżowe rozszerzyły swój asortyment, utrzymując jednocześnie stosunkowo niskie ceny. Punktem wyjścia dla piątego typu masowego merchandisingu, sklepów dyskontowych, jest często otwarcie sklepu z radiem i sprzętem AGD przez braci Masters w Manhattan w 1937 roku. Konkurencja cenowa między supermarketami, aptekami i sieciami handlowymi w latach 30. XX wieku spowodowała również ograniczenia prawne w kilku stanach w celu ochrony małych sprzedawców detalicznych. Te prawa dotyczące utrzymania cen odsprzedaży, czyli "sprawiedliwego handlu", przewidywały, że producenci mogli ustalać ceny detaliczne produktów, które nosiły ich markę, legalnie ustalając ceny. W 1937 roku prawa te zostały wzmocnione przez federalne ustawodawstwo Millera-Tydingsa. Chociaż prawa te były trudne do wyegzekwowania, stanowiły one poważne wyzwanie dla sprzedawców dyskontowych w nadchodzących latach. Na początku lat 40. XX wieku w kilku dużych miastach powstała znaczna liczba sklepów detalicznych zwanych domami dyskontowymi. Te sklepy dyskontowe oferowały reklamowane na skalę krajową towary trwałe, takie jak aparaty fotograficzne i sprzęt AGD. Skierowano je do określonych grup, takich jak nauczyciele i związki zawodowe, i sprzedawano je z katalogów lub próbek. Byli w stanie oferować towary po wyjątkowo niskich cenach, ponieważ kupowali bezpośrednio od producentów i utrzymywali wydatki na niskim poziomie dzięki niskim zapasom, tanim obiektom (często w budynkach biurowych) i braku polityki kredytowej/braku dostaw. Po II wojnie światowej merchandising dyskontowy rozwijał się szybko. Ten wybuch wzrostu był napędzany przez polowanie konsumentów na okazje w obliczu rosnących cen, narastający popyt na towary spowodowany niedoborami wojennymi oraz zakładanie domów i rodzin przez powracających żołnierzy. Sklepy dyskontowe powstawały w całym kraju, aby zaspokoić popyt na towary konsumpcyjne, w tym telewizory i inne nowe produkty. Wiele z tych nowych dyskontów sprzedawało swoje towary z innych istniejących firm lub zakładało je w tanich obiektach, takich jak opuszczone fabryki i lofty. Pomimo tych często prowizorycznych początków, nowoczesny przemysł dyskontowy zaczął nabierać kształtu. Zainspirowane zwiększonym zaufaniem konsumentów do sklepów dyskontowych i zwiększoną dostępnością towarów od producentów, dyskontowanie nadal szybko rosło w latach 50. i stało się ważną częścią krajobrazu handlu detalicznego. Nowe sieci zostały przyciągnięte do branży, a istniejące sieci otworzyły nowe punkty sprzedaży. Sklepy wielobranżowe, specjalistyczne sklepy detaliczne, tradycyjne domy towarowe i supermarkety rozważały dyskontowanie, a w niektórych przypadkach uruchamiały przedsięwzięcia. Wygląd sklepów dyskontowych również zaczął się zmieniać w latach 50., gdy wiodące dyskonty (np. Masters, Two Guys, Korvettes) przybrały wygląd przypominający domy towarowe, dodając artykuły gospodarstwa domowego, odzież i inne towary miękkie. Operacje dyskontowe "Mill Store" dodatkowo przyczyniły się do tej zmiany, ponieważ zaczęły pojawiać się ze swoją bazą towarów miękkich. Oprócz krajowych i regionalnych sieci, które weszły do branży w latach 50., kilka innych otworzyło swoje podwoje na początku lat 60. Wiele z nowych firm było niedoświadczonych i niedofinansowanych, ale wśród nich znalazły się cztery, które miały stać się gigantami branży - K-Mart, Woolco, Target i Wal-Mart. Wszystkie cztery rozpoczęły działalność w 1962 roku. K-Mart został założony przez Kresge, jedną z wiodących sieci sklepów w kraju, w odpowiedzi na konkurencję ze strony drogerii, supermarketów i nowych sklepów dyskontowych. Nowe przedsięwzięcie Kresge było wyjątkowe z dwóch względów. Po pierwsze, plan marketingowy opierał się na idei oferowania wysokiej jakości towarów - głównie marek krajowych - po obniżonych cenach. Po drugie, strategia lokalizacji polegała na "otoczeniu" miast ich sklepami. Woolco zostało zorganizowane przez Woolworth, innego wieloletniego lidera wśród sklepów wielobranżowych. Stając w obliczu tego samego problemu co Kresge, również zareagowali, przenosząc swoje wysiłki na dyskontowanie. Ich strategia opierała się na oferowaniu towarów z domów towarowych, części samochodowych i akcesoriów oraz artykułów tekstylnych, wszystko po obniżonych cenach. Target był spin-offem Dayton Corporation, regionalnej sieci domów towarowych z siedzibą w Minneapolis. Został pomyślany jako sieć regionalnych ekskluzywnych sklepów dyskontowych, zaprojektowanych w celu przyciągnięcia zamożnych mieszkańców przedmieść. Linie produktów były wyższej jakości i droższe, ze szczególnym uwzględnieniem mebli i sprzętu gospodarstwa domowego. Wal-Mart został założony od podstaw przez Sama Waltona, właściciela grupy sklepów Ben Franklin w stanach południowo-środkowych. Strategia Waltona polegała na zakładaniu sklepów tylko w małych i średnich miastach, aby mógł zdobyć znaczną część całkowitego lokalnego rynku. Jego kluczową polityką była sprzedaż po "codziennie niskich cenach", zamiast organizowania okresowych wyprzedaży. Oprócz innowacji marketingowych, tych czterech liderów branży odegrało ważną rolę w ustalaniu wzorców dla innych aspektów branży. W szczególności założyli duże obiekty o ujednoliconych układach w centrach handlowych lub w ich pobliżu. Ich linie produktów obejmowały zarówno towary twarde, jak i miękkie. A po ich założeniu zredukowali liczbę dzierżawionych działów do minimum. Wiele sklepów dyskontowych upadło w latach 1962 i 1963 z powodu zaciętej konkurencji wywołanej przez proliferację nowych dyskontów i eksperymentowanie innych sprzedawców detalicznych z dyskontami na początku lat 60. Wiele z nich to były marginalne firmy, które rozwinęły się zbyt szybko; inne to dobrze prosperujące sieci. Pomimo niepowodzeń branża nadal się rozwijała w połowie lat 60., zarówno pod względem liczby sklepów, jak i wielkości sprzedaży. Większe sieci, w szczególności, rozwijały się poprzez przejmowanie zamykanych operacji, a także otwieranie nowych jednostek. Do 1966 r. sklepy dyskontowe przyciągały około 60 procent klientów w kraju (1969). Pod koniec lat 60. Woolco otworzyło dziewięćdziesiąt dwa sklepy (1968), Target miał jedenaście (1968), a Wal-Mart osiągnął liczbę trzynastu (1969). W tym czasie K-Mart rozrósł się do ponad 300 sklepów. Lata 70. były dekadą ekspansji dla odnoszących sukcesy sieci. Woolco i K-Mart skupiły się na ekspansji krajowej, a do 1974 r. K-Mart stał się pierwszą prawdziwie krajową siecią ze sklepami w czterdziestu ośmiu sąsiadujących stanach. Wal-Mart rozszerzył działalność na południowy wschód i środkowy zachód. A Target ugruntował swoją obecność na środkowym zachodzie. Niektóre sieci zostały zmuszone do bankructwa przez recesje w latach 70., ale ich sklepy zostały wykupione przez duże sieci i inne. Dekada ta była również świadkiem końca federalnych przepisów "sprawiedliwego handlu" i przyjęcia technologii detalicznych, takich jak komputerowe kasy fiskalne, skanowanie kas w punktach sprzedaży (POS) i komunikacja satelitarna. Akwizycje i upadłości były nadal powszechne na początku lat 80., osiągając szczyt w 1982 r. Co najważniejsze, Woolco zostało zamknięte w tym roku, podczas gdy kilka innych ogłosiło upadłość na podstawie rozdziału 11 i zamknęło działalność wkrótce potem. Inne znane sieci upadły w kolejnych latach. Podobnie jak w poprzednich dekadach, te porażki dały szansę na szybką ekspansję ocalałym. W latach 90. XX wieku, gdy branża dyskontów wkroczyła w okres ich działalności, miały miejsce dwa wyraźne trendy. Jednym z nich było bankructwo kilku pozostałych dyskontów. Drugim był spektakularny wzrost (obecnie) trzech głównych graczy: Target, K-Mart i Wal-Mart. Sprzedaż Target wzrosła ponad dwukrotnie w latach 1987-1993. Sprzedaż K-Mart wzrosła o ponad 8,3 miliarda dolarów w okresie 1988-1993. Tymczasem w 1991 roku Wal-Mart wyprzedził Searsa i stał się największym sprzedawcą detalicznym w kraju. Ich łączna sprzedaż wzrosła o ponad 46,7 miliarda dolarów w okresie 1988-1993. W wyniku tych trendów branża podzieliła się na cztery segmenty: trzy główne sieci i grupę operatorów regionalnych. Wraz z odejściem dużej liczby dyskontów i przejmowaniem innych przez silniejsze sieci, pojawiły się nowe rodzaje dyskontów. Należą do nich magazyny członkowskie, dyskonty specjalistyczne, outlety w centrach handlowych i domy sprzedaży wysyłkowej. Na podstawie trendów lat 90., stały wzrost i konsolidacja, a także nowe zastosowania są bezpiecznymi prognozami dla dyskontów na początku XXI wieku. Ponadto, głębokie dyskontowanie obiecuje zapewnić silną konkurencję dla innych w branży. A wszystko wskazuje na to, że handel detaliczny dyskontami w e-commerce będzie się rozwijał, szybko zmieniając kształt dyskontów i wpływając na obecnych członków branży.

Podstawowym problemem ekonomicznym w każdym społeczeństwie jest zapewnienie zestawu reguł alokacji zasobów i/lub konsumpcji pomiędzy jednostki, które nie mogą zaspokoić swoich potrzeb, biorąc pod uwagę ograniczone zasoby. Reguły, które zapewnia każdy system ekonomiczny, funkcjonują w ramach instytucji formalnych (np. prawa) i instytucji nieformalnych (np. zwyczaje). W każdym narodzie, bez względu na formę rządu, rodzaj systemu ekonomicznego, kto kontroluje rząd lub jak bogaty lub biedny jest kraj, należy odpowiedzieć na trzy podstawowe pytania ekonomiczne. Są to:

Co i ile zostanie wyprodukowane? Dosłownie, miliardy różnych produktów mogłyby zostać wyprodukowane przy użyciu ograniczonych zasobów społeczeństwa. Musi istnieć pewien mechanizm, który rozróżnia produkty, które mają zostać wyprodukowane, od innych, które pozostają albo niewykorzystanymi wynalazkami, albo niespełnionymi pragnieniami jednostek. Jak zostanie wyprodukowane? Istnieje wiele sposobów na wyprodukowanie pożądanego przedmiotu. Możliwe jest wykorzystanie większej ilości pracy i mniejszej ilości kapitału lub odwrotnie. Możliwe jest wykorzystanie większej ilości niewykwalifikowanej siły roboczej, aby zastąpić mniejszą liczbę jednostek wykwalifikowanej siły roboczej. Należy dokonać wyboru dotyczącego konkretnego zestawu nakładów, sposobu organizacji nakładów, sposobu ich łączenia i miejsca, w którym ma się odbywać produkcja. Dla kogo będzie produkowane? Po wyprodukowaniu towaru musi istnieć pewien mechanizm, który dystrybuuje gotowe produkty do ostatecznych konsumentów produktu. Mechanizm dystrybucji tych towarów różni się w zależności od systemu ekonomicznego.

RYNEK VS. SYSTEMY DOWODOWE

Jednym ze sposobów definiowania systemów ekonomicznych jest ich klasyfikacja według tego, czy są systemami rynkowymi, czy systemami dowodzenia. W systemie rynkowym jednostki posiadają czynniki produkcji i indywidualnie decydują, jak je wykorzystać. Skumulowane decyzje tych jednostek znajdują odzwierciedlenie w stale zmieniających się cenach, które wynikają z podaży i popytu na różne towary i z kolei wpływają na tę podaż i popyt. Ceny tych towarów są sygnałami dla wszystkich w systemie wskazującymi na względny niedobór i obfitość. W rzeczywistości to aspekt sygnalizacyjny systemu cenowego dostarcza kupującym i sprzedającym informacji o tym, co należy kupić i co należy wyprodukować. W systemie rynkowym interakcja podaży i popytu na każde dobro określa, co i ile należy wyprodukować. Na przykład, jeśli najwyższa cena, jaką konsumenci są skłonni zapłacić, jest niższa od najniższego kosztu, po jakim można wyprodukować dobro, produkcja wyniesie zero. Nie oznacza to, że system rynkowy zawiódł. Oznacza to po prostu, że popyt nie jest wystarczająco wysoki w stosunku do podaży, aby stworzyć rynek; jednak może się tak zdarzyć pewnego dnia. W gospodarce rynkowej efektywne wykorzystanie ograniczonych zasobów decyduje o tym, jak będzie produkowana produkcja. W szczególności w systemie rynkowym konieczne będzie zastosowanie metody produkcji o najniższych kosztach. Gdyby zastosowano inną metodę, firmy poświęciłyby potencjalny zysk. Każda firma, która nie zastosuje techniki produkcji o najniższych kosztach, odkryje, że inne firmy mogą obniżyć jej cenę. Oznacza to, że inne firmy mogą wybrać metodę produkcji o najniższych kosztach lub dowolną metodę produkcji o niższych kosztach i być w stanie zaoferować produkt po niższej cenie, nadal osiągając zysk. Ta niższa cena skłoni konsumentów do przeniesienia zakupów z firmy o wyższych cenach do firmy o niższych cenach, a nieefektywne firmy zostaną zmuszone do zamknięcia działalności. W systemie rynkowym jednostki dokonują wyboru tego, co kupują; jednak zdolność do płacenia, a także chęć konsumenta do zakupu dobra lub usługi, determinują ten wybór. To, kto co dostanie, jest ustalane przez podział dochodu pieniężnego. W systemie rynkowym zdolność konsumenta do płacenia za produkty konsumenckie opiera się na dochodzie pieniężnym konsumenta. Dochód pieniężny z kolei zależy od ilości, jakości i rodzajów różnych zasobów ludzkich i nieludzkich, które dana osoba posiada i dostarcza na rynek. Zależy również od cen lub płatności za te zasoby. Kiedy sprzedajesz swoje zasoby ludzkie jako usługi pracy, twój dochód pieniężny opiera się na płacach, które możesz zarobić na rynku pracy. Jeśli posiadasz zasoby nieludzkie - na przykład kapitał i ziemię - poziom odsetek i czynszów, które otrzymujesz za swoje zasoby, wpłynie na wielkość twojego dochodu pieniężnego, a tym samym na twoją zdolność do kupowania produktów konsumenckich. Krytycy powszechnie twierdzą, że w systemie rynkowym bogaci, którzy zaczynają z nieproporcjonalnie dużym udziałem zasobów, mają tendencję do stawania się bogatszymi, podczas gdy biedni, którzy zaczynają z nieproporcjonalnie małym udziałem zasobów, mają tendencję do stawania się biedniejszymi. Ponadto twierdzą, że rząd, którego celem jest ochrona praw własności prywatnej, będzie miał tendencję do wykorzystywania przez tych u władzy, którzy mają tendencję do bycia bogatymi ekonomicznie. Krytycy twierdzą, że gospodarka rynkowa prowadzi do zachowań egoistycznych, a nie do społecznie pożądanych rezultatów. Natomiast system nakazowy to taki, w którym podejmowanie decyzji jest scentralizowane. W systemie nakazowym rząd kontroluje czynniki produkcji i podejmuje wszystkie decyzje dotyczące ich wykorzystania i konsumpcji produktów. Centralna jednostka planowania pobiera nakłady gospodarki i kieruje je na produkty w społecznie pożądany sposób. Wymaga to ostrożnego zrównoważenia celów produkcji i dostępnych zasobów. W systemie nakazowym centralni planiści określają, co i ile zostanie wyprodukowane, najpierw prognozując optymalny poziom konsumpcji na przyszły okres, a następnie konkretnie przydzielając zasoby, które mają być wystarczające do wsparcia tego poziomu produkcji. "Optymalny" poziom produkcji w gospodarce nakazowej jest określany przez centralnych planistów i jest zgodny z celami rządu, a nie jest funkcją pragnień konsumentów. W ramach procesu alokacji zasobów centralni planiści ustalają również, w jaki sposób będzie przebiegać produkcja. Proces ten może koncentrować się na produkcji niskokosztowej lub wysokiej jakości, pełnym wykorzystaniu stosunkowo nieefektywnych zasobów lub na dowolnej liczbie innych celów rządowych. Na koniec system nakazowy określi, dla kogo produkt jest produkowany. Ponownie, nacisk kładziony jest na społecznie pożądane cele. Produkt może być alokowany na podstawie klasy, procesu kolejkowania, systemu nagród za wybitne lub lojalne wyniki lub na dowolnej innej społecznie pożądanej podstawie dla gospodarki. Krytycy powszechnie twierdzą, że ponieważ gospodarki planowane nie mogą skutecznie przetwarzać tak wielu istotnych informacji, jak rynek, systemy gospodarki nakazowej nie mogą koordynować działalności gospodarczej ani zaspokajać popytu konsumentów tak dobrze, jak robią to siły rynkowe. Na przykład rozważmy dwudziestoosobową radę planowania gospodarczego, która musi zdecydować, ile płaszczy, budynków mieszkalnych, samochodów, pociągów, muzeów, samolotów odrzutowych, sklepów spożywczych itd. powinno zostać zbudowanych w ciągu najbliższych pięciu lat. Od czego powinni zacząć ci planiści? Jak mogliby prognozować przyszłe zapotrzebowanie na każdy z tych elementów? Krytycy twierdzą, że w najlepszym przypadku planiści zgadliby, jakie dobra i usługi będą potrzebne. Jeśli zgadną źle, zasoby zostaną źle przydzielone, a produkcja będzie zbyt duża lub zbyt mała. Krytycy ci twierdzą, że osoby prywatne, kierując się rosnącymi i spadającymi cenami oraz chęcią zysku, lepiej zaspokajają popyt konsumentów.

KAPITALIZM

W kapitalistycznym systemie gospodarczym jednostki są właścicielami wszystkich zasobów, zarówno ludzkich, jak i nieludzkich. Rządy interweniują w funkcjonowanie rynków jedynie w minimalnym stopniu, przede wszystkim w celu ochrony praw własności prywatnej jednostek. Wolne rynki, na których dostawcy i odbiorcy mogą wchodzić i wychodzić z rynku według własnego uznania, są podstawą kapitalistycznego systemu gospodarczego. Koncepcja leseferyzmu, czyli pozostawienie koordynacji potrzeb jednostek pod kontrolą rynku, jest również zasadą kapitalizmu. Co i ile będzie produkowane? Jak będzie produkowane? Dla kogo będzie produkowane? W systemie kapitalistycznym jednostki są właścicielami zasobów, albo poprzez dziedziczenie, albo poprzez przemysł. Jednostka otrzymuje wynagrodzenie za korzystanie z zasobów przez innych. To, w połączeniu z odziedziczonym bogactwem danej osoby, determinuje siłę nabywczą jednostki. Skumulowana siła nabywcza i gotowość jednostek do przeznaczania zasobów na konsumpcję determinują popyt. Dostępność i koszty zasobów, wraz z potencjałem zysków firm, determinują podaż. W systemie rynkowym popyt konsumentów w połączeniu z podażą producentów determinuje, co i ile będzie produkowane. Ze względu na konkurencyjność ekonomiczną systemu rynkowego, stosowana będzie metoda produkcji o najniższych kosztach. Gdyby zastosowano inną metodę produkcji niż najniższa cena, konkurencyjna firma miałaby motywację do rozpoczęcia produkcji, aby uzyskać większy zysk i mogłaby pozwolić sobie na sprzedaż po niższej cenie, co wyrzuciłoby pierwotną firmę z produkcji. Konsumenci mogliby wówczas kupić więcej produktu po niższej cenie, pozwalając swoim ograniczonym zasobom na zakup większej ilości. Produkcja zostanie przydzielona tym, którzy mają dostępne zasoby i chęć zakupu wyników produkcji. Zakupy te staną się następnie informacją dla dostawców w celu ustalenia, co i ile produkować w przyszłości. Tak więc czysty kapitalizm jest systemem ekonomicznym opartym na własności prywatnej i rynku, na którym - w zasadzie - jednostki decydują, jak, co i dla kogo produkować. W kapitalizmie jednostki są zachęcane do podążania za własnymi interesami, podczas gdy siły rynkowe podaży i popytu są wykorzystywane do koordynowania działalności gospodarczej. Dystrybucja do każdej osoby odbywa się według jej zdolności, wysiłku i odziedziczonego majątku. Zazwyczaj gospodarki Kanady, Stanów Zjednoczonych i Europy Zachodniej są uważane za kapitalistyczne.

SOCJALIZM

W socjalistycznym systemie gospodarczym jednostki posiadają własny kapitał ludzki, a rząd posiada większość innych, nieludzkich zasobów - to znaczy, że większość głównych czynników produkcji należy do państwa. Ziemia, fabryki i główne maszyny są własnością publiczną. Co i ile będzie produkowane? Jak będzie produkowane? Dla kogo będzie produkowane? System socjalistyczny jest formą gospodarki nakazowej, w której ceny i produkcja są ustalane przez państwo. Przepływ zasobów, w tym przepływ siły roboczej, jest ściśle kontrolowany. Zasoby mogą się przemieszczać tylko pod nadzorem scentralizowanego organu planowania. Decyzje ekonomiczne dotyczące tego, co, ile, jak i dla kogo, są podejmowane przez państwo za pośrednictwem jego centralnych agencji planowania. Teoretycznie socjalizm jest systemem gospodarczym opartym na dobrej woli jednostki wobec innych, a nie na funkcji jej własnego interesu. Socjalizm próbuje wpłynąć na jednostki, aby brały pod uwagę potrzeby innych ludzi i dostosowywały swoje własne potrzeby zgodnie z tym, co jest dostępne. W gospodarkach socjalistycznych jednostki są zachęcane do brania pod uwagę dobrobytu innych; jeśli jednostki nie zachowują się w społecznie pożądany sposób, rząd interweniuje. W praktyce socjalizm stał się systemem ekonomicznym opartym na rządowej własności środków produkcji, a działalność gospodarcza jest regulowana przez centralne planowanie. Gospodarki Szwecji i Francji są przykładami socjalistycznego systemu ekonomicznego.

KOMUNIZM

W komunistycznym systemie ekonomicznym wszystkie zasoby, zarówno ludzkie, jak i nieludzkie, są własnością państwa. Rząd przyjmuje rolę centralnego planowania, kierując zarówno produkcją, jak i konsumpcją w społecznie pożądany sposób. Co i ile będzie produkowane? Jak będzie produkowane? Dla kogo będzie produkowane? Centralni planiści prognozują społecznie korzystną przyszłość i określają produkcję potrzebną do uzyskania takiego wyniku. Centralni planiści podejmują wszystkie decyzje, kierując się tym, co uważają za dobre dla kraju. Centralni planiści przydzielają również produkcję konsumentom na podstawie swojej oceny potrzeb jednostki. Podstawowe ludzkie potrzeby i pragnienia miałyby być zaspokajane zgodnie z zasadą marksistowską: "Od każdego według jego zdolności produkcyjnych, każdemu według jego potrzeb". Gospodarki Chin, byłego Związku Radzieckiego i byłych Niemiec Wschodnich są przykładami gospodarek komunistycznych.

MIESZANE SYSTEMY EKONOMICZNE

W praktyce większość gospodarek łączy pewne elementy zarówno gospodarki rynkowej, jak i nakazowej, odpowiadając na trzy podstawowe pytania ekonomiczne: Co i ile będzie produkowane? Jak będzie produkowane? Dla kogo będzie produkowane? Ponadto w każdej gospodarce stopień mieszanki będzie się różnić. Gospodarka Stanów Zjednoczonych jest ogólnie uważana za wolny rynek lub kapitalistyczny system gospodarczy. Jednak nawet w Stanach Zjednoczonych rząd ustalił "minimalną płacę", ustanowił zasady i regulacje dotyczące ochrony środowiska, zapewnił wsparcie cenowe dla produktów rolnych, ograniczył import towarów, które mogłyby konkurować z lokalną produkcją, ograniczył eksport wrażliwych produktów, zapewnia dobra publiczne, takie jak system parków, oraz zapewnia usługi zdrowotne i emerytalne za pośrednictwem Medicaid i Medicare. Wszystkie te czynniki odciągają uwagę od zasadniczej natury gospodarki kapitalistycznej. Jednak większość decyzji nadal jest pozostawiana wolnemu rynkowi, co sprawia, że Stany Zjednoczone są gospodarką mieszaną, która silnie skłania się ku kapitalistycznemu systemowi gospodarczemu. Natomiast gospodarka byłego Związku Radzieckiego jest ogólnie uważana za komunistyczną. Jednak ścisłe kontrole centralnej jednostki planowania kraju były bardziej intensywnie skoncentrowane na przemyśle ciężkim, w tym przemyśle obronnym i lotniczym, niż na przemyśle rolniczym. Rolnicy często mieli znaczną swobodę w produkcji i sprzedaży (lub wymianie) tego, czego chcieli.

PODSUMOWANIE

Kraje mają ograniczone zasoby. Systemy gospodarcze krajów są zaprojektowane tak, aby przydzielać te zasoby, poprzez system produkcji, w celu zapewnienia produkcji swoim obywatelom. Podstawowe pytania, na które odpowiadają te systemy, to:

•  Co i ile będzie produkowane?
•  Jak będzie produkowane?
•  Dla kogo będzie produkowane?

Gospodarki rynkowe pozostawiają odpowiedzi na te pytania ustaleniu sił podaży i popytu, podczas gdy gospodarki nakazowe wykorzystują centralną agencję planowania do kierowania działalnością gospodarki. Czyste gospodarki kapitalistyczne to gospodarki rynkowe, w których rolą rządu jest zapewnienie, że własność zasobów wykorzystywanych w produkcji jest prywatna. Gospodarki socjalistyczne to przede wszystkim gospodarki nakazowe, w których większość zasobów nieludzkich jest własnością państwa, ale kapitał ludzki jest własnością jednostki. Gospodarki komunistyczne są również gospodarkami nakazowymi, ale wszystkie zasoby, zarówno ludzkie, jak i nieludzkie, są własnością państwa. W praktyce wszystkie gospodarki są w rzeczywistości gospodarkami mieszanymi, obejmującymi pewne aspekty zarówno gospodarki rynkowej, jak i nakazowej. Względne znaczenie konkretnego systemu gospodarczego w kraju jest wyznacznikiem rodzaju systemu gospodarczego, za jaki jest on ogólnie uważany.

Świadczenia dla pracowników to odszkodowania przyznawane pracownikom oprócz regularnych pensji lub wynagrodzeń. Te odszkodowania są przyznawane na całkowity lub częściowy koszt pracodawcy. Pakiety świadczeń stanowią zazwyczaj od 30 do 40 procent całkowitego wynagrodzenia pracownika za zatrudnienie, co czyni je ważnym aspektem warunków zatrudnienia. Podczas gdy niektóre świadczenia dla pracowników są wymagane przez prawo, wielu pracodawców oferuje dodatkowe świadczenia w celu przyciągnięcia i zatrzymania wykwalifikowanych pracowników oraz utrzymania morale. Niektóre rodzaje świadczeń są również wykorzystywane jako zachęty do zwiększenia produktywności pracowników.

WYMAGANE PRAWNIE ŚWIADCZENIA

Chociaż niektóre świadczenia są oferowane jako zachęty, aby przyciągnąć pracowników, niektóre są wymagane prawnie. Na przykład pracodawcy muszą zapewnić ubezpieczenie od wypadków przy pracy, które pokrywa rachunki medyczne za obrażenia związane z pracą i zapewnia dochód pracownikom, którzy stali się niepełnosprawni z powodu obrażeń związanych z pracą. Pracodawca musi płacić składki na ubezpieczenie społeczne (oprócz kwot potrącanych z wynagrodzenia pracownika), aby pomóc zaspokoić potrzeby emerytalne pracowników, a pracodawcy muszą płacić za ubezpieczenie od bezrobocia, aby zrekompensować pracownikom utratę pracy. Ustawa o urlopach rodzinnych i medycznych, uchwalona przez Kongres w 1993 r., wymaga od dużych pracodawców zapewnienia pracownikom niepłatnego urlopu w nagłych wypadkach rodzinnych lub medycznych (do 12 tygodni niepłatnego, chronionego urlopu w roku). Zgodnie z tym prawem pracownicy mają gwarancję, że mogą wrócić na to samo lub porównywalne stanowisko i że ich ubezpieczenie zdrowotne będzie kontynuowane podczas urlopu.

TRADYCYJNE RODZAJE ŚWIADCZEŃ PRACOWNICZYCH

Ze względu na stale rosnące koszty opieki zdrowotnej, jednym z najbardziej pożądanych rodzajów świadczeń dla pracowników jest plan ubezpieczenia zdrowotnego. Plany te mogą być tworzone tak, aby obejmowały indywidualnego pracownika, a w wielu przypadkach również jego rodzinę; mogą obejmować lub nie obejmować takich opcji, jak opieka stomatologiczna, okulistyczna, chiropraktyczna, szpitalna i inne rodzaje opieki zdrowotnej. Plany ubezpieczenia zdrowotnego mogą być świadczone pracownikom bezpłatnie lub mogą być udostępniane po bardziej atrakcyjnej cenie niż pracownicy mogliby uzyskać na własną rękę. Aspekt ubezpieczenia zdrowotnego w pakiecie świadczeń jest często głównym czynnikiem decydującym o tym, czy dana osoba przyjmie stanowisko w firmie. Stopień ubezpieczenia zdrowotnego jest często ważniejszy dla potencjalnego pracownika niż poziom wynagrodzenia; szczególnie gdy problemem są dzieci. Większość planów świadczeń obejmuje również określoną liczbę płatnych dni chorobowych, dni osobistych i/lub dni urlopowych. Wiele firm znajduje sposoby na zwiększenie elastyczności świadczeń pracowniczych. Jednym ze sposobów na zwiększenie elastyczności jest grupowanie dni chorobowych, urlopowych i osobistych w określoną liczbę płatnych dni wolnych (PTO). PTO pozwala pracownikom na wzięcie dni wolnych - na przykład, aby opiekować się chorym dzieckiem, obchodzić święto religijne lub iść na urlop - bez konieczności tłumaczenia dlaczego. Świadczenie PTO pomaga pracownikom, ponieważ ich czas jest bardziej elastyczny, a także pomaga pracodawcom, utrzymując morale i zmniejszając nieoczekiwaną absencję. Ubezpieczenie na życie i opcje emerytalne to kolejny rodzaj świadczenia, które wiele firm oferuje swoim pracownikom. Tego typu świadczenia często zachęcają pracowników do pozostania w tej samej firmie, ponieważ nie chcą oni wypłacać środków z ubezpieczenia na życie lub planów emerytalnych. To sprawia, że pracownicy są bardziej lojalni wobec firmy, ponieważ ich przyszłość jest z nią związana. Daje to również pracownikowi poczucie władzy poprzez posiadanie pewnej kontroli nad planowaniem emerytury.

ROZSZERZONE RODZAJE ŚWIADCZEŃ DLA PRACOWNIKÓW

Podczas gdy opieka zdrowotna, płatny urlop i plany emerytalne są najczęstszymi rodzajami świadczeń, jakie otrzymują pracownicy, niektóre firmy oferują jeszcze więcej rodzajów świadczeń, aby pomóc przyciągnąć i zatrzymać pracowników, a także zwiększyć morale pracowników i poprawić wydajność pracy. Jednym z przykładów tego typu świadczeń jest zwrot kosztów czesnego, który pozwala pracownikom kontynuować naukę podczas pracy. Motywowanie pracowników do samodoskonalenia się kosztem pracodawcy pomaga firmie utrzymać wykwalifikowanych pracowników. Wraz ze wzrostem liczby samotnych rodziców i par o podwójnej karierze w miejscu pracy, wiele firm otworzyło żłobki w miejscu pracy, w których pracownicy mogą czuć się bezpiecznie, zostawiając swoje dzieci. Opieka nad dziećmi na miejscu jest oczywiście bardzo pożądanym świadczeniem dla rodziców, ponieważ pozwala im sprawdzać dzieci, skrócić czas podróży i być dostępnym w nagłych wypadkach. Jednak niektórzy bezdzietni pracownicy uważają, że to świadczenie ich dyskryminuje, ponieważ nie mają żadnego pożytku z żłobka. Jednym ze sposobów, w jaki wiele firm radzi sobie z tego typu problemami, jest plan kafeteryjny. Chociaż istnieje kilka różnych sposobów na utworzenie planu kafeteryjnego, takich jak odkładanie pieniędzy przed opodatkowaniem na wydatki medyczne, jednym z najbardziej przydatnych sposobów jest zapewnienie pracownikom wielu różnych opcji świadczeń do wyboru. Każdemu pracownikowi przyznawany jest ustalony dodatek, który może być wykorzystany na dowolne wybrane przez niego świadczenie, co pozwala pracownikom wybrać opcje, które przyniosą im największe korzyści. Plan kafeteryjny to uczciwy sposób zarządzania świadczeniami dla wszystkich zainteresowanych. Inną cechą siły roboczej jest jej coraz starszy wiek. W rezultacie rośnie liczba pracowników, których rodzice są w podeszłym wieku i potrzebują opieki. Wiele firm dostrzega potrzebę opieki nad osobami starszymi i zapewnia świadczenia, które pomagają, takie jak usługi skierowań do wysokiej jakości domów opieki oraz elastyczne godziny pracy i/lub dni wolne, aby pracownicy mogli opiekować się starzejącymi się rodzicami. Inne świadczenia oferowane przez niektórych pracodawców obejmują spółdzielnie kredytowe, które pomagają pracownikom w zaspokajaniu potrzeb finansowych, siłownie, które pozwalają pracownikom dopasować ćwiczenia do napiętego harmonogramu, kafeterie, które sprzedają posiłki w obniżonej cenie pracującym pracownikom, oraz usługi pralnicze na miejscu, w których pracownicy mogą prać, gdy są w pracy. Sprawianie, aby środowisko pracy przypominało bardziej rodzinę, pomaga podnieść morale pracowników i poprawić relacje w pracy. Wiele firm zapewnia swoim pracownikom mundury, dzięki czemu pracownicy nie muszą się martwić o zniszczenie własnego ubrania. Mundurki pomagają również w poczuciu jedności, ponieważ wszyscy w firmie są podobnie ubrani. Ponieważ transport często może być problemem dla pracowników, niektóre firmy zapewniają nawet opcje transportu jako korzyść dla pracowników. Disney World w Orlando na Florydzie ma autobus wahadłowy, który odbiera pracowników z ich miejsc zamieszkania i dowozi ich do pracy. Pracownicy zajmujący się usuwaniem kukurydzy spotykają się w centralnym miejscu, a autobus dowozi ich na miejsce. Sprzedawcy często otrzymują samochód służbowy. Podczas gdy tego typu świadczenia mają na celu przyciąganie i zatrzymywanie pracowników, a także tworzenie pozytywnego środowiska pracy, niektóre rodzaje świadczeń pracowniczych są wykorzystywane w celu zachęcania do zwiększenia wydajności. Poniżej przedstawiono cztery główne rodzaje świadczeń stosowanych jako zachęty do zachęcania pracowników do wykazywania się wyższą wydajnością:

1. Podział zysków daje pracownikowi część zysków firmy. Podział zysków często odbywa się poprzez włączenie akcji firmy do pakietu świadczeń pracowniczych. Pracownicy otrzymują określoną liczbę akcji co roku, co daje im zachętę do pomagania firmie w osiąganiu sukcesów. Można to również osiągnąć poprzez roczną premię z podziału zysków.
2. Zyski z podziału nagród to nagrody dla pracowników za przekroczenie ustalonego celu poprzez dzielenie się dodatkowymi zyskami. Jeśli zyski przekroczą cel, pracownicy dzielą się dodatkowymi zyskami.
3. Premie ryczałtowe to jednorazowa wypłata pieniężna oparta na wynikach. Premie ryczałtowe mogą być coroczną nagrodą, taką jak premia świąteczna, której celem jest dzielenie się zyskami z pracownikami, a tym samym motywowanie ich.
4. Wynagrodzenie za wiedzę nagradza pracowników za kontynuowanie edukacji i/lub naukę nowych zadań zawodowych. Im większe wykształcenie lub doświadczenie ma pracownik, tym wyżej awansuje w skali płac opartej na wynagrodzeniu za wiedzę. Płacenie za wiedzę stanowi zachętę dla pracowników do kontynuowania edukacji, ponieważ przekłada się na natychmiastowe korzyści w pracy.

KORZYŚCI

Oprócz tego, co zazwyczaj uważamy za świadczenia pracownicze, wielu pracodawców oferuje swoim pracownikom również "korzyści". Zazwyczaj ograniczone do pracowników na stanowiskach kierowniczych, te korzyści obejmują takie korzyści, jak członkostwo w klubie wiejskim lub klubie fitness, samochód służbowy, specjalne przywileje parkingowe w pracy, bilety na wydarzenia sportowe, zakwaterowanie w pierwszej klasie i hojne konta wydatków. Jednak pewne rodzaje korzyści są również rozszerzane na pracowników na wielu różnych stanowiskach. Jednym z rodzajów korzyści, który jest powszechny w wielu sklepach detalicznych, jest zniżka dla pracowników na towary zakupione w miejscu zatrudnienia. Na przykład sklepy Target w Dayton Hudson oferują 10-procentową zniżkę dla pracowników i ich najbliższych rodzin przy zakupie towarów w dowolnym sklepie Target. Pracownicy lokalnych kin często otrzymują bezpłatne bilety do kina jako korzyść, podczas gdy wielu pracowników restauracji otrzymuje bezpłatne lub tańsze posiłki. Oferując pracownikom takie korzyści, firma zapewnia silną zachętę dla pracowników, aby kontynuowali tam pracę.

ELASTYCZNE PLANY PRACY

Elastyczny plan pracy to kolejny rodzaj świadczenia pracowniczego, który ma udowodniony pozytywny wpływ na produktywność, frekwencję i morale pracowników. Elastyczny plan pracy pozwala pracownikom dostosować warunki pracy do ograniczeń ustalonych przez firmę i może obejmować takie opcje, jak elastyczny czas pracy, skrócony tydzień pracy, dzielenie się pracą i praca w domu. Elastyczny czas pracy polega na dostosowaniu codziennego harmonogramu pracy pracownika; może to być tak proste, jak umożliwienie pracownikowi przychodzenia do pracy godzinę wcześniej i wychodzenia godzinę wcześniej niż w normalnym dniu pracy od 8 do 17. Zazwyczaj firma ustala pewne ograniczenia czasowe, ale pracownicy, którzy pracują w ramach tych ograniczeń, mogą zasadniczo ustalać własne harmonogramy. Skrócony tydzień pracy polega na pracy dłużej każdego dnia przez mniej dni niż w normalnym tygodniu pracy od poniedziałku do piątku. Na przykład w wielu firmach pracownicy pracują dziesięć godzin dziennie, cztery dni w tygodniu. Dzielenie się pracą pozwala dwóm lub więcej osobom dzielić zadania z jednego stanowiska. Umożliwia taką samą spójność jak osoba pracująca na pełen etat, ponieważ praca jest po prostu dzielona między osoby dzielące się obowiązkami zawodowymi. Dzielenie się pracą jest popularne wśród osób, które chcą pracować tylko w niepełnym wymiarze godzin, ale chcą mieć pracę z obowiązkami na pełen etat. Tego typu osoby obejmują starszych pracowników, emerytów, studentów i pracujących rodziców. Programy pracy domowej pozwalają pracownikom wykonywać swoją pracę w domu, a nie w biurze. Osoby te są często znane jako telepracownicy, ponieważ "dojeżdżają" do pracy za pośrednictwem poczty elektronicznej, faksów i innych rodzajów telekomunikacji. Praca domowa jest popularna wśród pracowników niepełnosprawnych, starszych pracowników, rodziców z małymi dziećmi i pracowników, którzy musieli przeprowadzić się daleko od miejsca pracy z powodu zmiany pracy małżonka. Dzięki pracy domowej wszyscy ci pracownicy są w stanie zająć się obowiązkami osobistymi i rodzinnymi, jednocześnie utrzymując i ciesząc się swoją pracą i/lub karierą.

WNIOSEK

Na koniec należy zauważyć, że różne rodzaje świadczeń oferowanych pracownikom mogą w dużym stopniu zależeć od wielkości i rodzaju firmy, a także jej lokalizacji geograficznej. Na przykład, mała firma może nie być w stanie zapewnić pracownikom pełnego ubezpieczenia zdrowotnego, ponieważ nie ma wystarczającej liczby pracowników, aby podzielić ryzyko. Spowodowałoby to, że koszt ubezpieczenia byłby wysoki. Z drugiej strony, duża firma może nie chcieć dać wszystkim 1000 pracownikom indyka na Święto Dziękczynienia ze względu na ogrom przedsięwzięcia. Wypożyczalnia wideo prawdopodobnie dałaby pracownikom darmowe wypożyczanie filmów, podczas gdy restauracja zaoferowałaby pracownikom darmowe lub tańsze posiłki. Świadczenia pracownicze mogą być głównym czynnikiem decydującym dla wielu osób przy wyborze firmy do zatrudnienia. Aby przyciągnąć i zatrzymać najlepszych pracowników, firmy muszą być gotowe zaoferować elastyczne i rozbudowane rodzaje świadczeń, aby sprostać różnym potrzebom pracowników.

Aby promować rozwój zdrowej gospodarki i niezawodnego systemu bankowego, Kongres uchwalił, a prezydent Woodrow Wilson podpisał ustawę o Rezerwie Federalnej 23 grudnia 1913 r. Ustawa była odpowiedzią na powtarzające się bankructwa banków i paniki finansowe, które nękały kraj. Po wielu nieporozumieniach, ale ostatecznym kompromisie, wszystkie strony dyskusji - rząd, banki, inne instytucje finansowe i kilku liderów biznesu i związków zawodowych - zgodziły się, że centralny bank USA jest niezbędny dla zdrowia gospodarczego kraju. Zaczynając od celu stabilizacji systemu monetarnego i finansowego kraju, System Rezerwy Federalnej (powszechnie nazywany Fed) podjął szereg obowiązków, które opisano w dalszej części tego artykułu.

STRUKTURA SYSTEMU

Zaprojektowany przez Kongres i podlegający władzy Kongresu, Fed jest politycznie niezależną i finansowo samowystarczalną agencją federalną. Składa się z następujących komponentów:

1. Bank centralny, czasami nazywany bankiem rządowym, zlokalizowany w Waszyngtonie, D. C.
2. Dwanaście regionalnych banków rezerwowych, zlokalizowanych w następujących miastach: Atlanta, Boston, Chicago, Cleveland, Dallas, Kansas City, Minneapolis, Nowy Jork, Filadelfia, Richmond, San Francisco i St. Louis. Każdy bank rezerwowy polega na grupach doradczych w zakresie informacji i sugestii. Niektóre z ważniejszych dotyczą operacji, małych przedsiębiorstw i rolnictwa oraz instytucji oszczędnościowych (kas oszczędnościowych, stowarzyszeń oszczędnościowo-pożyczkowych i unii kredytowych). Urzędnicy banku rezerwowego również spotykają się okresowo, aby omawiać wspólne problemy. Grupy te obejmują Konferencję Prezydentów, Konferencję Pierwszych Wiceprezesów, Konferencję Przewodniczących i Komitet Polityki Usług Finansowych.
3. Dwadzieścia pięć oddziałów banków, zlokalizowanych w określonych obszarach banków rezerwowych. Na przykład oddziały banków w obszarze banku rezerwowego San Francisco znajdują się w Los Angeles, Portland (Oregon), Salt Lake City i Seattle.
4. Banki członkowskie, zlokalizowane w całym kraju. Niektóre z nich to banki krajowe (wszystkie są bankami komercyjnymi) zarejestrowane przez rząd federalny i zgodnie z prawem są członkami Fed. Inne to stanowe banki komercyjne, które zdecydowały się zostać członkami. Spośród ponad 9000 banków komercyjnych w kraju ponad 3700 jest członkami Fed. Inne instytucje depozytowe, w tym banki komercyjne niebędące członkami i instytucje oszczędnościowe, podlegają wielu zasadom i regulacjom Fed. Bank będący członkiem jest zobowiązany do zakupu akcji od swojego Banku Rezerw w kwocie równej 3 procentom łącznego kapitału i nadwyżki. Jednak inwestycja ta nie stanowi kontroli ani interesu finansowego w Banku Rezerw. W zamian za inwestycję bank będący członkiem otrzymuje jednak 6-procentową roczną dywidendę i prawo głosu w wyborach dyrektorów swojego Banku Rezerw.

ZARZĄDZANIE SYSTEMEM

Oto trzy podstawowe elementy struktury zarządzania Fed:

1. Podstawową grupą decyzyjną Fed jest siedmioosobowa Rada Gubernatorów. Mianowani przez prezydenta i zatwierdzani przez Senat członkowie pełnią funkcję przez jedną czternastoletnią kadencję. Członek, który został mianowany na niewykorzystany okres kadencji, może zostać mianowany na dodatkową pełną kadencję. Spośród siedmiu członków przewodniczący i wiceprzewodniczący Rady są również mianowani i zatwierdzani przez prezydenta i Senat na czteroletnią kadencję.
2. Istnieją trzy grupy doradcze, które wspomagają Radę Gubernatorów:

a. Federal Advisory Council, składająca się z jednego członka z każdego Banku Rezerw. Jej główne zainteresowania dotyczą kwestii bankowych i gospodarczych.
b. Consumer Advisory Council, składająca się z trzydziestu specjalistów w sprawach konsumenckich i finansowych.
c. Thrift Institutions Advisory Council, składająca się z osób reprezentujących instytucje oszczędnościowe. Ta Rada zajmuje się kwestiami dotyczącymi tych instytucji.
3. Federal Open Market Committee (FOMC) składa się z siedmioosobowej Rady Gubernatorów, prezesa New York Federal Reserve Bank i dodatkowych czterech prezesów Reserve Bank, którzy pełnią swoje funkcje rotacyjnie co rok. Zgodnie z tradycją, Komitet wybiera przewodniczącego Rady Gubernatorów na swojego przewodniczącego, a prezesa New York Reserve Bank na swojego wiceprzewodniczącego. Chociaż wszystkich dwunastu prezesów Reserve Bank uczestniczy w oficjalnych posiedzeniach FOMC, które odbywają się osiem razy w roku, tylko Rada, prezes New York Reserve Bank i czterech rotacyjnych prezesów są członkami z prawem głosu.

DZIAŁALNOŚĆ I ODPOWIEDZIALNOŚĆ SYSTEMU REZERWY FEDERALNEJ

Wspólnie z FOMC i dwunastoma Bankami Rezerwowymi, głównym zmartwieniem Rady Gubernatorów jest rozwój polityki pieniężnej, którą realizuje ona za pomocą trzech środków:

1. Ustalenie stóp rezerwowych, czyli kwot, które banki członkowskie muszą odłożyć na depozyty. Kwoty te zależą od statusu aktywności gospodarczej kraju, ze szczególnym uwzględnieniem poziomu cen oraz wielkości wydatków biznesowych i konsumenckich. Obniżając wymaganą stopę rezerwową, banki mogą zwiększyć odsetek środków, które są w stanie pożyczyć klientom. Podnosząc wymaganą stopę rezerwową, następuje efekt odwrotny. W ten sposób Fed może wpływać na takie czynniki, jak aktywność gospodarcza, podaż pieniądza, stopy procentowe, dostępność kredytów i ceny. Jednak zmiana stopy rezerwowej zwykle powoduje, że banki zmieniają swoje plany strategiczne. Ponadto podniesienie stopy rezerwowej jest kosztowne dla banków. W związku z tym zmiany stóp rezerwowych są rzadkie.
2. Zatwierdzenie stóp dyskontowych (stóp procentowych, po których banki członkowskie mogą pożyczać krótkoterminowe fundusze ze swojego Banku Rezerw). Gdy zagraża inflacja, podniesienie stopy dyskontowej ma tendencję do tłumienia aktywności gospodarczej, ponieważ wówczas banki pobierają od pożyczkobiorców wyższe stopy procentowe. Z drugiej strony, obniżenie stopy dyskontowej ma na celu stymulację działalności gospodarczej. Termin "okno dyskontowe" jest często używany przy opisie instrumentu Banku Rezerw, który rozszerza kredyt na bank członkowski. Inna stopa, stopa funduszy federalnych, jest ważnym czynnikiem wpływającym na codzienne operacje bankowe. Jest to stopa pobierana przez jedną instytucję depozytową od drugiej za jednodniową pożyczkę funduszy. Dzieje się tak, gdy jeden bank ma niedobór funduszy, a inny ma nadwyżkę. Stopa nie jest stała; może się zmieniać z dnia na dzień i w zależności od banku.
3. Operacje na otwartym rynku (zakup i sprzedaż papierów wartościowych rządu USA na otwartym rynku). Działania te są prowadzone przez FOMC, w którym większość stanowi Rada Gubernatorów. Fed kupuje i sprzedaje papiery wartościowe rządu USA, takie jak bony skarbowe, od banków i innych podmiotów kilka razy w tygodniu. W rezultacie kwoty, które banki mają do dyspozycji do pożyczenia pożyczkobiorcom, ulegają zmianie. Na przykład, gdy Fed kupuje papiery wartościowe, banki mają więcej funduszy, więc stopy procentowe mają tendencję do spadku. Odwrotna sytuacja ma miejsce, gdy Fed sprzedaje swoje papiery wartościowe. Ogólnie rzecz biorąc, operacje na otwartym rynku stanowią najpotężniejsze narzędzie, jakim Fed dysponuje, by wpływać na politykę pieniężną.

Inne działania i obowiązki Systemu Rezerwy Federalnej obejmują:

1. Nadzór nad dwunastoma Bankami Rezerwowymi i ich oddziałami. W odniesieniu do tego ostatniego, Rada Gubernatorów, za pośrednictwem Banków Rezerwowych, stosuje kontrole zarówno na miejscu, jak i poza nim, aby zachować świadomość działań każdego banku członkowskiego. Działania te obejmują jakość pożyczek, poziom kapitału i dostępność gotówki.
2. Współpraca Skarbu Państwa USA i Fed. Na przykład Fed działa jako agent fiskalny Skarbu Państwa, wprowadzając do obiegu papierowe pieniądze i monety, obsługując papiery wartościowe Skarbu Państwa i prowadząc rachunek czekowy na wpływy i płatności Skarbu Państwa.
3. Nadzór nad organizacjami bankowymi, takimi jak holdingi bankowe (spółki, które posiadają lub kontrolują jeden lub więcej banków).
4. Zapewnienie wydajnego systemu płatności; na przykład inkasa czeków i transakcje elektroniczne. Mając miliardy czeków w obiegu każdego roku, Fed odgrywa ważną rolę w zapewnieniu ich wydajnego przetwarzania. Na mocy porozumień między bankami rezerwowymi, bankami członkowskimi i bankami niebędącymi członkami, czeki są szybko i dokładnie uznawane lub obciążane (dodawane lub odejmowane) na kontach deponentów. Coraz częściej stosuje się metody elektroniczne do transferu funduszy (i papierów wartościowych). Jedną z takich metod, obejmującą bardzo duże kwoty, nazywa się "Fedwire". Inną jest Automated Clearinghouse (ACH), z którego korzystają rząd,przedsiębiorstwa i osoby fizyczne do otrzymywania lub płacenia powtarzających się pozycji, takich jak ubezpieczenie społeczne.
5. Egzekwowanie przepisów dotyczących ochrony kredytu konsumenckiego. Przepisy te obejmują Community Reinvestment Act, który promuje potrzeby kredytu społecznościowego; Equal Credit Opportunity Act, który zakazuje dyskryminacji w transakcjach kredytowych ze względu na stan cywilny, rasę, płeć itp.; Fair Credit Reporting Act, który umożliwia konsumentom dostęp do ich historii kredytowej w celu korygowania błędów; oraz Truth in Lending Act, który umożliwia konsumentom ustalenie prawdziwej kwoty, jaką płacą za kredyt.
6. Ustanowienie zasad i regulacji bankowych.
7. Określenie wymogów dotyczących depozytu zabezpieczającego (kwota kredytu udzielanego inwestorom na zakup papierów wartościowych, takich jak akcje). Pożyczone środki są zazwyczaj zabezpieczane w banku lub firmie maklerskiej (spółka, która sprzedaje akcje i/lub obligacje). Zbyt liberalne wymogi dotyczące depozytu zabezpieczającego mogą zaszkodzić rynkowi akcji i gospodarce.
8. Zatwierdzenie lub odrzucenie wniosków o fuzje banków (dwa lub więcej banków łączących się w celu utworzenia jednego nowego banku). Fed działa również, jeśli nowy bank ma zostać państwowym bankiem członkowskim Systemu Rezerwy Federalnej.
9. Zatwierdzenie i nadzór nad Edge Act (nazwa pochodzi od senatora Waltera Edge′a z New Jersey) i "korporacjami umownymi".

Oba przypadki dotyczą korporacji, które mają statut umożliwiający prowadzenie działalności bankowości międzynarodowej. Korporacje Edge Act są statutowane przez Fed, podczas gdy "korporacje umowne" uzyskują statuty od stanów. Te ostatnie są tak nazwane, ponieważ muszą zgodzić się na dostosowanie do działań dozwolonych korporacjom Edge Act. Fed jest również odpowiedzialny za zatwierdzanie i regulowanie zagranicznych oddziałów banków członkowskich oraz za opracowywanie polityk dotyczących pożyczek zagranicznych udzielanych przez banki członkowskie. 10. Emisja i wykup amerykańskich obligacji oszczędnościowych. Niezależnie od sposobu zakupu obligacji - na przykład za pośrednictwem planu oszczędnościowego pracodawcy lub banku - to Fed przetwarza wnioski i wysyła obligacje.

PODSUMOWANIE

Ponieważ posiada znaczące papiery wartościowe rządu USA, System Rezerwy Federalnej zarabia wystarczające odsetki, aby działać bez dotacji rządowych. W rezultacie jest to zarówno finansowo samowystarczalna, jak i politycznie niezależna agencja, która wywiera duży wpływ na gospodarkę kraju. Wzmacnia zaufanie krajowych konsumentów i jest głównym graczem w globalnej działalności gospodarczej.

Sprawozdania finansowe dostarczają informacji cennych dla przedstawicieli firmy, jak również dla różnych osób trzecich, takich jak inwestorzy i pożyczkodawcy funduszy. Spółki publiczne są zobowiązane do okresowego publikowania ogólnych sprawozdań finansowych, które obejmują bilans, rachunek zysków i strat oraz rachunek przepływów pieniężnych. Niektóre spółki wydają również sprawozdanie z kapitału własnego i sprawozdanie z całościowego dochodu, które zawierają dodatkowe informacje na temat zmian w części kapitału własnego bilansu. Sprawozdania finansowe wydawane do dystrybucji zewnętrznej są sporządzane zgodnie z ogólnie przyjętymi zasadami rachunkowości (GAAP), które są wytycznymi dotyczącymi treści i formatu sprawozdań. W Stanach Zjednoczonych odpowiedzialność prawną za ustalenie treści sprawozdań finansowych ponosi Komisja Papierów Wartościowych i Giełd (SEC), ale zazwyczaj powierza ona zadanie niezależnemu organowi, Radzie Standardów Rachunkowości Finansowej (FASB), aby ustalił i promował przyjęte zasady. Bilans, znany również jako sprawozdanie z sytuacji finansowej lub kondycji finansowej, przedstawia aktywa, zobowiązania i kapitał własny firmy w określonym momencie. Aktywa to zasoby firmy, finansowe lub niefinansowe, takie jak gotówka, należności, zapasy, nieruchomości i wyposażenie. Całkowite aktywa są równe (równoważą) źródłom finansowania tych zasobów: zobowiązaniom (pożyczkom zewnętrznym) i kapitałowi własnemu (wkładom właścicieli i zyskom z działalności firmy). Bilans jest używany przez inwestorów, wierzycieli i innych decydentów do oceny ogólnego składu zasobów, ograniczenia zobowiązań zewnętrznych oraz elastyczności i zdolności firmy do zmian w celu spełnienia nowych wymagań. Firmy często wydają oddzielne zestawienie kapitału własnego, aby przedstawić pewne zmiany w kapitale własnym, zamiast pokazywać je na pierwszej stronie bilansu. Zestawienie kapitału własnego wyszczególnia zmiany kapitału własnego w okresie objętym sprawozdaniem, w tym inwestycje właścicieli i inne wkłady kapitałowe, zyski za okres oraz dystrybucje do właścicieli zysków (dywidendy) lub innego kapitału. Czasami firmy przedstawiają zestawienie zmian w zatrzymanych zyskach zamiast zestawienia kapitału własnego. Sprawozdanie ze zmian w zyskach zatrzymanych, znane również jako sprawozdanie z nadwyżki wypracowanej, zawiera jedynie szczegóły dotyczące zmian w kapitale wypracowanym: dochód netto i dywidendy za dany okres. Następnie zmiany w kapitale wniesionym (emitowane akcje, opcje na akcje itp.) muszą zostać szczegółowo opisane w bilansie lub w uwagach do sprawozdania finansowego. Rachunek zysków i strat, znany również jako rachunek zysków i strat, rachunek zysków i strat lub rachunek operacyjny, przedstawia szczegóły zysków osiągniętych za dany okres. Rachunek zysków i strat oddzielnie wyszczególnia przychody i wydatki, które wynikają z bieżących głównych lub centralnych operacji firmy, a także zyski i straty wynikające z transakcji ubocznych lub peryferyjnych. Niektóre pozycje nieregularne (takie jak zaniechane operacje, pozycje nadzwyczajne, skutki zmian księgowych) są prezentowane oddzielnie, netto po uwzględnieniu wpływu podatku, na końcu sprawozdania. Gdy przychody i zyski przekraczają koszty i straty, realizowany jest dochód netto. Dochód netto za dany okres zwiększa kapitał własny. Wyniki działalności operacyjnej firmy za dany okres przedstawione w rachunku zysków i strat dostarczają informacji, które można wykorzystać do przewidywania kwoty, terminu i niepewności przyszłych przepływów pieniężnych. Ten dokument jest przydatny dla inwestorów, wierzycieli i innych użytkowników przy określaniu rentowności operacji. Rachunek zysków i strat musi również wykazywać zysk na akcję (EPS), gdzie dochód netto jest dzielony przez średnią ważoną liczbę akcji zwykłych w obrocie. Ponieważ EPS skaluje dochód według wielkości inwestycji, pozwala inwestorom porównywać różne firmy o różnych rozmiarach; stąd inwestorzy powszechnie używają go jako podsumowującego pomiaru wyników firmy. W 1998 r. FASB wymagała, aby firmy przedstawiały oddzielne zestawienie, które klasyfikuje wszystkie pozycje innych całościowych dochodów według ich charakteru. Inne całościowe dochody obejmują wszystkie zmiany kapitału własnego nieujęte w rachunku zysków i strat lub w zestawieniu zmian zysków zatrzymanych i które nie wynikają ze składek właścicieli. Oprócz przedstawienia oddzielnego zestawienia, firmy muszą wykazywać sumę innych całościowych dochodów oddzielnie od zysków zatrzymanych i dodatkowego kapitału wpłaconego w części kapitałowej bilansu. Sprawozdanie z przepływów pieniężnych zastąpiło sprawozdanie ze zmian w sytuacji finansowej w 1987 r. jako wymagane sprawozdanie finansowe dla wszystkich przedsiębiorstw. Sprawozdanie z przepływów pieniężnych przedstawia wpływy i płatności pieniężne sklasyfikowane według tego, czy pochodzą z działalności operacyjnej, inwestycyjnej czy finansowej i zawiera definicje każdej kategorii. Informacje o kluczowych działaniach inwestycyjnych i finansowych, które nie skutkują wpływami lub płatnościami pieniężnymi w okresie, muszą być przedstawione oddzielnie. Środki pieniężne z działalności operacyjnej wykazane w sprawozdaniu z przepływów pieniężnych muszą zostać uzgodnione z dochodem netto za okres. Ponieważ GAAP wymaga stosowania metod rachunkowości memoriałowej przy sporządzaniu sprawozdań finansowych, może występować znacząca różnica między dochodem netto a gotówką wygenerowaną przez działalność operacyjną. Rachunek przepływów pieniężnych jest wykorzystywany przez wierzycieli i inwestorów w celu ustalenia, czy gotówka będzie dostępna na pokrycie długu i wypłat dywidend. Sprawozdania finansowe obejmują uwagi, które są uważane za integralną część sprawozdań. Uwagi zawierają wymagane ujawnienia dodatkowych danych, założeń i zastosowanych metodologii oraz innych informacji uznanych za przydatne dla użytkowników. Sprawozdania finansowe spółek publicznych obejmują również raport audytora, wskazujący, że sprawozdania zostały zbadane przez niezależnych audytorów. Opinia audytora dotyczy rzetelnej prezentacji zgodnie z GAAP. Zewnętrzne sprawozdania finansowe wymagane dla organizacji non-profit są podobne do sprawozdań dla przedsiębiorstw, z wyjątkiem tego, że nie ma składnika własnościowego (kapitału własnego) i dochodu. Organizacje non-profit przedstawiają sprawozdanie z sytuacji finansowej, sprawozdanie z działalności i sprawozdanie z przepływów pieniężnych. Sprawozdania finansowe muszą klasyfikować aktywa netto organizacji oraz jej przychody, wydatki, zyski i straty na podstawie istnienia lub braku ograniczeń nałożonych przez darczyńcę. Każda z trzech klas aktywów netto - trwale ograniczonych, tymczasowo ograniczonych i nieograniczonych - musi być wykazana w sprawozdaniu z sytuacji finansowej, a kwoty zmian w każdej z tych klas aktywów netto muszą być wykazane w sprawozdaniu z działalności. Organy rządowe, które kierują się Governmental Accounting Standards Board (GASB), przedstawiają ogólne sprawozdania finansowe zewnętrzne, które są podobne do sprawozdań innych organizacji non-profit, ale klasyfikują swoje sprawozdania finansowe według podmiotów funduszu.

Generalnie akceptowane standardy audytu rządowego (GAGAS) - nieformalnie znane jako Żółta Księga - są ogłaszane pod przewodnictwem Kontrolera Generalnego Stanów Zjednoczonych, który kieruje Urzędem Rachunkowości Generalnej Stanów Zjednoczonych. Odpowiedzialność obejmuje zarówno ustanawianie, jak i rewizję tych standardów. Personelowi biura Kontrolera Generalnego pomaga Rada Doradcza ds. Standardów Audytu Rządowego, której członkowie pochodzą z jednostek rządów federalnych i stanowych, przedstawiciele firm księgowych i profesorowie rachunkowości. Pierwszy zestaw standardów został wydany w 1972 r.; drugi w 1988 r.; trzeci w 1994 r. Od połowy 2000 r. kontynuowany jest przegląd wydania z 1994 r. Wytyczne w wydaniu z 1994 r. nadal obowiązują, z wyjątkiem zmian zawartych w poprawkach. Dwie poprawki zostały wydane na początku 2000 r. Poprawki stają się skuteczne po ich zakończeniu. Wszystkie zmiany w Żółtej Księdze są początkowo przedstawiane w projekcie, aby zainteresowane strony mogły je skomentować. Komentarze te są brane pod uwagę przy określaniu zasadności proponowanych zmian.

UPRAWNIENIA DO STANDARDÓW AUDYTU RZĄDOWEGO

Żółta Księga zawiera standardy, które mają służyć jako wytyczne dla wszystkich audytów jednostek rządowych, niezależnie od poziomu jednostki. Standardy te są uważane za szerokie oświadczenia o obowiązkach audytorów. Wprowadzenie do Żółtej Księgi stwierdza, że jej celem jest zapewnienie "standardów audytów organizacji rządowych, programów, działań i funkcji oraz pomocy rządowej otrzymanej przez kontrahentów, organizacje non-profit i inne organizacje pozarządowe" (Comptroller General of the United States, 1994). Federalne ustawodawstwo ustanowiło wymóg, aby wszyscy inspektorzy generalni przestrzegali GAGAS. Ponadto inspektorzy generalni są odpowiedzialni za zapewnienie, że audytorzy spoza rządu federalnego również przestrzegają tych standardów podczas audytu organizacji, programów, działań i funkcji federalnych. Biuro Zarządzania i Budżetu, a także wymogi Ustawy o Dyrektorach Finansowych z 1990 r., Ustawy o Jednolitym Audycie z 1984 r. i innych federalnych polityk i przepisów wymagają stosowania tych standardów w audytach, w których zaangażowane są fundusze federalne. Normy te są zalecane do stosowania przez audytorów rządowych i lokalnych oraz księgowych publicznych w audytach organizacji, programów, działań i funkcji rządowych i lokalnych, nawet jeśli w niektórych przypadkach nie są zaangażowane fundusze federalne. Wiele organizacji audytorskich stanowych i lokalnych oficjalnie przyjęło te normy.

CHARAKTER WYKONYWANYCH AUDYTÓW

GAGAS są dostarczane zarówno do audytów finansowych, jak i audytów wydajności. Kompleksowe wytyczne dotyczą następujących kwestii:

•  Audyty sprawozdań finansowych. Dołączonymi sprawozdaniami są sprawozdanie z sytuacji finansowej, wyniki operacji i przepływy pieniężne, z których wszystkie są zgodne z powszechnie przyjętymi zasadami rachunkowości. Audyty sprawozdań finansowych obejmują również audyty sprawozdań finansowych sporządzonych zgodnie z kilkoma innymi podstawami rachunkowości ustalonymi przez standardy audytu i powiązane sprawozdania wydane przez Radę Standardów Audytu Amerykańskiego Instytutu Biegłych Rewidentów.
•  Audyty związane z finansami. Wśród takich audytów znajdują się te (1) obejmujące informacje finansowe przedstawione zgodnie z ustalonymi lub określonymi kryteriami, (2) związane ze szczególnymi wymogami zgodności finansowej, (3) związane z wewnętrzną kontrolą jednostki nad sprawozdawczością finansową i/lub zabezpieczeniem aktywów oraz (4) obejmujące zgodność z przepisami prawa i regulacjami oraz zarzuty oszustwa. Obejmują one również segmenty sprawozdań finansowych, zestawienie przychodów i wydatków, zestawienie aktywów trwałych, wnioski budżetowe i odchylenia między szacowanymi a rzeczywistymi wynikami finansowymi.
•  Audyty wydajności. Takie audyty obejmują systematyczne badanie odpowiednich dowodów w celu zapewnienia niezależnej oceny wyników organizacji rządowej, programu, działalności lub funkcji. Ponadto audyty oszczędności i wydajności oraz audyty programów są zaliczane do audytów wydajności. Takie audyty oszczędności i wydajności mogą na przykład określić, czy jednostka stosuje rozsądne praktyki zamówień publicznych; pozyskuje odpowiednie rodzaje zasobów; właściwie chroni i utrzymuje zasoby; unika powielania wysiłków przez pracowników; unika bezczynności i przerostu zatrudnienia; stosuje wydajne procedury operacyjne; wykorzystuje optymalne ilości zasobów; jest zgodny z wymogami ustaw i przepisów, które mogą mieć wpływ na nabywanie, ochronę i wykorzystywanie zasobów; ma odpowiedni system kontroli zarządzania; i zgłosił miary oszczędności i wydajności, które są wiarygodne i ważne. Audyty programów mogą na przykład oceniać, czy cele programu są właściwe, odpowiednie lub istotne; i określać stopień, w jakim program osiąga swoje cele; identyfikować czynniki hamujące zadowalającą wydajność; identyfikować sposoby uczynienia programów bardziej efektywnymi; i określać, czy kierownictwo zgłosiło miary skuteczności programu, które są ważne i wiarygodne.

Audyty rządowe mogą stanowić połączenie audytu finansowego i audytu efektywności, na przykład gdy audytorzy przeprowadzają audyty kontraktów rządowych i dotacji dla organizacji z sektora prywatnego, a także dla organizacji rządowych i non-profit, gdzie audytowi muszą podlegać zarówno cele finansowe, jak i cele efektywności.

STANDARDY AUDYTU RZĄDOWEGO DLA AUDYTÓW FINANSOWYCH

Standardy są klasyfikowane jako ogólne, terenowe i sprawozdawcze. GAGAS obejmują powszechnie akceptowane standardy audytu ogłoszone przez Radę Standardów Audytu Amerykańskiego Instytutu Biegłych Rewidentów. Istnieją jednak pewne dodatkowe standardy, które odnoszą się do odpowiedzialności jednostek rządowych za przestrzeganie przepisów prawa i regulacji. Istnieją również bardziej rozbudowane wymogi sprawozdawcze związane z taką odpowiedzialnością. Standardy ogólne odnoszą się do kwalifikacji personelu wyznaczonego do przeprowadzenia audytu, do potrzeby niezależności organizacyjnej jednostki audytorskiej oraz do zachowania niezależności w postawie i wyglądzie poszczególnych audytorów oraz do zachowania należytej staranności zawodowej w pracy związanej z audytem, a także do potrzeby posiadania przez organizację audytorską odpowiedniego wewnętrznego systemu kontroli jakości, który jest poddawany zewnętrznemu przeglądowi co najmniej raz na trzy lata. Standardy terenowe obejmują trzy standardy terenowe ustalone przez Radę Standardów Audytu, które odnoszą się do planowania, zrozumienia kontroli wewnętrznej i uzyskania wystarczającej ilości materiału dowodowego. Dodatkowe standardy odnoszą się do śledzenia znanych istotnych ustaleń i zaleceń z poprzednich audytów; do projektowania audytu w celu zapewnienia rozsądnego zapewnienia wykrywania istotnych nieprawidłowości związanych z nieprawidłowościami i/lub bezpośrednimi i istotnymi czynami bezprawnymi; oraz do wykrywania niezgodności z postanowieniami umów lub umów o dotacje, które mają bezpośredni i istotny wpływ na sprawozdania finansowe. Istnieje również standard terenowy związany z koniecznością przygotowania odpowiednich dokumentów roboczych. Standardy sprawozdawcze obejmują cztery sprawozdania sprawozdawcze Auditing Standards Board. Ponadto istnieją standardy dotyczące komunikacji z komitetem audytowym; ujawnienia faktu, że audyt został przeprowadzony zgodnie z powszechnie przyjętymi standardami audytu rządowego; oraz ujawnienia związane ze zgodnością z przepisami prawa i regulacjami dotyczącymi kontroli wewnętrznej, informacji uprzywilejowanych i poufnych oraz dystrybucji raportów

STANDARDY AUDYTU RZĄDOWEGO DLA AUDYTÓW WYKONANIA

Ogólne standardy są takie same dla audytów finansowych i audytów wykonania, jak omówiono wcześniej. Standardy terenowe i sprawozdawcze dla audytów wykonania pokrywają się w pewnym stopniu ze standardami dla audytów finansowych. Standardy terenowe są związane z (1) planowaniem; (2) nadzorem; (3) projektowaniem audytu, gdy przepisy prawa, regulacje i inne wymogi zgodności mają istotne znaczenie dla celu audytu; (4) zrozumienie kontroli zarządczych, gdy jest to istotne dla audytu; i (5) wystarczające, kompetentne, stosowne dowody. Standardy sprawozdawcze są związane z (1) przygotowywaniem pisemnych raportów, które przekazują wyniki; (2) odpowiednim wydaniem; (3) sprawozdawczością celów audytu, a także zakresem i metodologią; (4) potrzebą kompletnego, dokładnego, obiektywnego, przekonującego, jasnego i zwięzłego raportu; i (5) dystrybucją raportu.

POPRAWKI DO STANDARDÓW AUDYTU RZĄDOWEGO

W połowie 2000 r. wprowadzono dwie poprawki do Żółtej Księgi. Poprawka nr 1, "Wymagania dotyczące dokumentacji przy ocenie ryzyka kontroli na maksymalnym poziomie dla kontroli znacząco zależnych od skomputeryzowanych systemów informatycznych" oraz poprawka nr 2, "Komunikacja audytorów". Poprawka nr 1 dotyczy dodatkowego standardu pracy terenowej wymagającego dokumentowania w planowaniu sprawozdań finansowych podstaw oceny ryzyka kontroli na maksymalnym poziomie dla twierdzeń związanych z istotnymi saldami kont, klasami transakcji i składnikami ujawnień sprawozdań finansowych, gdy takie twierdzenia są znacząco zależne od skomputeryzowanych systemów informatycznych. Rada Doradcza ds. Standardów Audytu Rządowego zaleciła ten nowy standard jako sposób na zaostrzenie rygoru stosowanego do audytu sprawozdań finansowych, gdy skomputeryzowane systemy informatyczne są wykorzystywane do istotnych zastosowań księgowych. Przed wdrożeniem tego standardu audytorzy nie byli zobowiązani do dokumentowania swojej oceny ryzyka kontroli na maksymalnym poziomie; tylko jeśli ocena była poniżej maksimum, wsparcie miało zostać uwzględnione w dokumentach roboczych. Ta nowa norma, Poprawka nr 1, weszła w życie w przypadku audytów sprawozdań finansowych za okresy kończące się 30 września 1999 r. lub później. Poprawka nr 2 dodaje normę pracy terenowej i zmienia normę sprawozdania dla audytów sprawozdań finansowych. Celem jest poprawa komunikacji audytora w zakresie pracy audytora nad zgodnością z przepisami prawa i regulacjami oraz kontroli wewnętrznej nad sprawozdawczością finansową. W sprawozdaniu audytor ma podkreślić znaczenie sprawozdań dotyczących zgodności z przepisami prawa i regulacjami oraz kontroli wewnętrznej nad sprawozdawczością finansową, gdy sprawozdania te są wydawane oddzielnie od sprawozdania ze sprawozdań finansowych. Ta poprawka wchodzi w życie w przypadku audytów sprawozdań finansowych za okresy kończące się 1 stycznia 2000 r. lub później. Przegląd standardów audytu rządowego był kontynuowany od połowy 2000 r. Pracownicy General Accounting Office monitorują skuteczność wytycznych udzielanych audytorom. Przegląd audytów, które rzekomo są wadliwe pod pewnymi względami, prowadzi do oceny adekwatności wytycznych. Ponadto zmiany w standardach i oświadczeniach wydanych przez Auditing Standards Board, zmiany w strukturze organizacji i potrzeba bardziej ostrego skupienia się na odpowiedzialności audytora prowadzą do ponownego rozważenia wytycznych dotyczących audytu. Audyty statusu finansowego i programów dostarczanych przez różne agencje rządowe są kluczowe dla zapewnienia rozliczalności i odpowiedniego zarządzania. Audyty te są publicznie raportowane. Jakość audytów, jak również raportowania, jest związana z adekwatnością powszechnie akceptowanych rządowych standardów audytu.

Sprawozdawczość finansowa rządu to proces, w którym rządy informują opinię publiczną o swojej sytuacji finansowej i działaniach. Sprawozdania te są standardem, którego obywatele, organy nadzorcze i inne zainteresowane strony używają do oceny efektywności, skuteczności i ogólnej kondycji finansowej swojego rządu. W tym artykule zbadano sprawozdawczość finansową rządu z perspektywy historycznej i dzisiejszej; przyjrzał się również współczesnym problemom i możliwym przyszłym trendom.

HISTORIA

Rządowe sprawozdania finansowe ewoluowały w XX wieku. Krajowy Komitet ds. Rachunkowości Miejskiej (NCMA) został założony w 1934 r. przez Stowarzyszenie Urzędników Finansowych Rządu (GFOA) i zaczął ogłaszać formalne standardy. Wydał pierwszy "niebieski podręcznik" w 1936 r., Biuletyn nr 6, Sprawozdania z Rachunkowości Miejskiej (GFOA, 1988). Od tego momentu rządowe sprawozdania finansowe, wraz z księgowością rządową i audytem, zaczęły się rozwijać w to, czym są dzisiaj. Krajowa Rada ds. Rachunkowości Rządowej (NCGA), która zastąpiła NCMA, zainicjowała podstawowy format obecnej niebieskiej księgi, która później została oficjalnie nazwana Rachunkowość Rządowa, Audyt i Sprawozdawczość Finansowa (GAAFR). W 1968 r. w GAAFR (GFOA, 1988) ustanowiono powszechnie akceptowane zasady rachunkowości (GAAP) dla rządu. Księgowi rządowi i kierownicy finansowi do dziś używają niebieskiej księgi jako odniesienia do obecnych standardów i praktyk w sprawozdawczości finansowej rządu. W przeszłości istniało pewne zamieszanie co do tego, kto ustalał standardy stanowiące GAAP dla rządów. Problem ten stał się widoczny, gdy Amerykański Instytut Biegłych Rewidentów (AICPA) wydał w 1974 r. branżowy przewodnik audytowy, który, choć popierał większość, modyfikował niektóre zasady określone przez NCGA (GFOA, 1988). Później AICPA uznał Oświadczenie NCGA nr 1, Zasady Rachunkowości Rządowej i Sprawozdawczości Finansowej. Nawet po uznaniu tego oświadczenia nadal pojawiały się pytania. Konflikty ze standardami ustalonymi przez NCGA były na ogół związane z oświadczeniami wydanymi przez Radę Standardów Rachunkowości Finansowej (FASB). Konflikty te nie zostały rozwiązane aż do utworzenia Rady Standardów Rachunkowości Rządowej (GASB) w 1984 r. (GFOA, 1988). Od tego czasu GASB został wyraźnie ustanowiony jako główny organ ustalający standardy rządowe. GASB została utworzona jako pięcioosobowa rada w ramach Financial Accounting Foundation (FAF). Oprócz GASB, FAF powołała również Governmental Accounting Standards Advisory Council (GASAC), aby doradzać GASB w sprawie poglądów jej członków i organizacji, które reprezentują. GASAC pomaga FAF w zatwierdzaniu nominacji członków GASB.

DZISIEJSZE SPRAWOZDAWCZOŚĆ FINANSOWA

Ogólnie rzecz biorąc, sprawozdawczość finansowa rządu to proces przekazywania informacji dotyczących sytuacji finansowej i działań rządu. Informacje finansowe są często rozpowszechniane za pośrednictwem sprawozdań finansowych. Sprawozdania finansowe rządu mają kilka zastosowań: mogą być wykorzystywane do porównywania rzeczywistych wyników finansowych z prawnie przyjętym budżetem; oceny kondycji finansowej i wyników operacji; pomocy w określaniu zgodności z przepisami, zasadami i regulacjami dotyczącymi finansów; oraz pomocy w ocenie efektywności i skuteczności (GFOA, 1988). Chociaż sprawozdania finansowe rządu nie mogą sprostać potrzebom każdego użytkownika, można je wykorzystywać na niezliczone sposoby w celu oceny odpowiedzialności i podejmowania skutecznych decyzji. GASB ma obowiązek ustanawiania i ulepszania standardów sprawozdawczości finansowej na szczeblu stanowym i lokalnym. Istnieją trzy podstawowe kategorie użytkowników sprawozdań finansowych rządu: obywatele, organy ustawodawcze i nadzorcze oraz inwestorzy i wierzyciele (GFOA, 1988). Władza wykonawcza i podległe biura/agencje nie są identyfikowane jako główni użytkownicy, ponieważ mają możliwość uzyskania tych informacji z innych źródeł (GFOA, 1988). Na szczeblu federalnym sprawozdawczość finansowa nie była wymagana aż do 1996 r. Ustawa Chief Financial Officers (CFO) z 1990 r. była pierwszym elementem legislacyjnym wymagającym od rządu federalnego dostarczania wiarygodnych, zweryfikowanych informacji finansowych podatnikom, urzędnikom wybranym, urzędnikom mianowanym i innym interesariuszom. W związku z tym w październiku 1990 r. powołano Federal Accounting Standards Advisory Board (FASAB), aby rozważyć i zalecić zasady rachunkowości dla rządu federalnego. Ustawa CFP z 1990 r. została rozszerzona w 1994 r. i wymagała od dwudziestu czterech głównych agencji rządu federalnego dostarczania rocznych sprawozdań finansowych, począwszy od tych za rok fiskalny 1996. Chociaż istnieją różne wewnętrzne i uzupełniające sprawozdania finansowe, najczęstszym jest kompleksowe roczne sprawozdanie finansowe (CAFR). W Kodeksie Rachunkowości Rządowej i Standardów Sprawozdawczości Finansowej GASB z 1987 r. stwierdzono, że "każdy rząd powinien przygotować i opublikować jako dokument publiczny kompleksowy roczny raport finansowy" (sekcja 2200.101). CAFR zazwyczaj zawiera trzy odrębne sekcje: wstępną, finansową i statystyczną. Sekcje te można uzupełnić o inne specjalistyczne sekcje w razie potrzeby. Sprawozdawczość finansowa rządu powinna pomagać w wypełnianiu obowiązku rządu do publicznej odpowiedzialności poprzez dostarczanie użytkownikom tych raportów środków do oceny wyników operacyjnych rządu i oceny poziomu świadczonych przez niego usług. Konieczne jest, aby raporty te były wiarygodne, zrozumiałe, istotne i terminowe, aby umożliwić świadomym obywatelom, prawodawcom i innym interesariuszom pociągnięcie rządu do odpowiedzialności fiskalnej.

WSPÓŁCZESNE PROBLEMY/PRZYSZŁOŚĆ

Wydaje się, że istnieje obecnie tendencja do dyscypliny fiskalnej w rządzie, która wygenerowała zapotrzebowanie na lepsze informacje, na których można opierać decyzje. W związku z tym władze stanowe i lokalne muszą zmienić swoje sprawozdania finansowe z podstawowych sprawozdań dotyczących zarządzania różnymi funduszami rządowymi na sprawozdania w stylu korporacyjnym, które oferują analizę długoterminowego wpływu decyzji dotyczących zarządzania finansami (Klasney i Williams, 2000). Obecnie, w rocznych sprawozdaniach finansowych, władze stanowe i lokalne koncentrują się na poszczególnych "funduszach" rządowych. Sprawozdania te mogą być trudne do zrozumienia dla czytelników sprawozdań finansowych, ponieważ liczba funduszy może sięgać dziesiątek lub setek. W wyniku GASB Statement No. Thirty-Four, sprawozdania finansowe muszą zacząć zawierać kompleksowe informacje o kosztach świadczenia usług rządowych i przedstawiać wszystkie zobowiązania i aktywa rządu, w tym infrastrukturę (Allen, 1999). To nowe podejście wymaga sprawozdawczości w całym rządzie, rozszerzonej sprawozdawczości funduszy oraz dyskusji i analizy kierownictwa (MD&A). Koncepcja raportowania w całym rządzie to najbardziej drastyczna zmiana w nowym podejściu. Jest to znaczący ruch, ponieważ do tej pory rząd stosował wyłącznie zmodyfikowaną zasadę memoriałową rachunkowości. Zmiana ta jest ważna dla potencjalnych pożyczkodawców i podatników ze względu na konieczność kapitalizacji i amortyzacji ogólnych aktywów kapitałowych lub infrastruktury (Klasney i Williams, 2000). Informacje dotyczące infrastruktury będą obejmować koszt i przewidywaną żywotność dróg, mostów, systemów kanalizacyjnych i wodnych oraz innych aktywów kapitałowych. Ponieważ władze stanowe i lokalne inwestują 1 USD z każdych 10 dolarów (140 do 150 miliardów dolarów rocznie) w budowę, ulepszanie i renowację aktywów kapitałowych, informacje te powinny być bardzo interesujące dla lokalnych podatników (Allen, 1999). Elementy raportowania funduszy nie zmieniły się zbytnio. Kategorie funduszy będą nadal stosować swoje obecne ukierunkowanie pomiaru i podstawę rachunkowości; jednak raportowanie typów funduszy (takich jak specjalne przychody i projekty kapitałowe) nie jest już wymagane w przypadku funduszy rządowych w podstawowych sprawozdaniach finansowych. Nowe podejście ustanowi również dwa nowe typy funduszy - fundusze stałe (rządowe) i fundusze powiernicze o przeznaczeniu prywatnym (powiernicze). Rządy muszą przedstawić podsumowanie uzgodnień ze sprawozdaniami finansowymi całego rządu na dole sprawozdań finansowych funduszu lub w oddzielnym harmonogramie. Będzie to rozległe przedsięwzięcie dla funduszy rządowych ze względu na różnicę w skupieniu pomiaru i podstawie rachunkowości (Klasney i Williams, 2000). Oprócz sprawozdawczości rządowej i rozszerzonej sprawozdawczości funduszy, zarządzanie finansami każdej jednostki rządowej będzie teraz przedstawiać MD&A jako wymagane informacje uzupełniające przed podstawowymi sprawozdaniami finansowymi. W odpowiedzi na żądanie użytkowników dotyczące podsumowania działalności i sytuacji finansowej rządu, GASB rozszerzył liczbę kwestii, które musi uwzględnić MD&A. Obejmują one następujące kwestie:

historii matematyki, umożliwiając szybkie i dokładne mnożenie lub dzielenie dużych liczb. Jako iloczyn logarytmów, Napier wynalazł narzędzie, zwane "Kościami Napiera", używane do mnożenia, dzielenia i wyciągania pierwiastków kwadratowych i sześciennych. W 1642 roku francuski filozof i matematyk, Blaise Pascal, wynalazł pierwszą maszynę liczącą, zwaną Pascaliną. Składała się ona z szeregu dziesięciozębnych kółek połączonych z liczbami, które można było sumować, przesuwając koła o odpowiednią liczbę zębów. Pascalina była używana aż do lat 60. XX wieku, kiedy została zastąpiona przez kalkulator elektroniczny. W latach 20. XIX wieku sir Charles Babbage, wynalazca i geniusz, opracował urządzenie mechaniczne, które można było zaprogramować do wykonywania prostych obliczeń matematycznych. Nazwał swój wynalazek Maszyną Różnicową. W 1834 roku zaprojektował Maszynę Analityczną, która mogła wykonywać bardziej skomplikowane obliczenia. Potrafił mnożyć, dzielić, dodawać, odejmować, a nawet drukować wynik. Zawierał urządzenie wejściowe, pamięć do przechowywania liczb do przetworzenia, procesor lub kalkulator liczbowy, jednostkę sterującą do kierowania zadaniami do wykonania oraz urządzenie wyjściowe. Koncepcja zastosowana w Maszynie Analitycznej jest koncepcją stosowaną we współczesnym komputerze ogólnego przeznaczenia, dlatego Babbage′a uważa się za ojca nowoczesnego komputera i dziedziny badań znanej dziś jako badania operacyjne. W 1884 roku amerykański wynalazca z MIT, Herman Hollerith, złożył swój pierwszy patent na system kodowania danych na kartach poprzez serię dziurkowanych otworów. Jego ręcznie podawana prasa wykrywała otwory w kartach perforowanych, gdy drut przechodził przez otwory do kubka z rtęcią znajdującego się pod kartą, zamykając obwód elektryczny. Ten proces uruchamiał mechaniczne liczniki i pojemniki sortujące, które tabulowały odpowiednie dane. Rząd USA wykorzystał maszynę Holleritha do pomocy w tabulacji spisu ludności z 1890 roku. Jego późniejsze maszyny zmechanizowały proces podawania kart, dodawały liczby i sortowały karty, a także po prostu liczyły dane. W 1896 roku Hollerith założył firmę Tabulating Machine Company, poprzedniczkę IBM (International Business Machines) Corporation. Pod koniec XIX wieku opracowano dwa główne typy urządzeń do przetwarzania informacji. Christopher Sholes opracował pierwszą maszynę do pisania; Działał z prędkością większą niż ludzki umysł, a litery były zawsze czytelne. Alexander Graham Bell, Charles Painter i Chickester Bell wynaleźli pierwszy telefon, który usprawnił przetwarzanie informacji ustnych. Uważa się, że dr John V. Atanasoff i Clifford Berry wynaleźli pierwszy elektroniczny komputer cyfrowy w latach 1937-1942. Ich wynalazek nazwano ABC, co oznaczało komputer Atanasoffa-Berry′ego. W 1945 roku matematyk Howard Aiken stworzył pierwszy komputer cyfrowy, zbudowany z mechanicznych części maszyny liczącej. Sekwencja instrukcji była wprowadzana do maszyny na rolce perforowanej taśmy papierowej, a nie przechowywana w komputerze, w celu rozwiązania problemu. Zespół badawczy Uniwersytetu Pensylwanii pod kierownictwem dr. Johna W. Mauchly′ego i J. Prespera Eckerta Jr. współpracował z armią amerykańską w 1945 roku nad projektem ENIAC (Electrical Numerical Integrator and Calculator). Ich celem było opracowanie urządzenia liczącego z pamięcią, które mogłoby ustalać tabele ogniowe dla różnych broni w zróżnicowanych warunkach z precyzją do celu. Udoskonalili ABC, opracowując pięć jednostek funkcjonalnych - zwanych centralnym sterowaniem, centralną arytmetyką, wejściem, wyjściem i pamięcią - w celu udoskonalenia tych pierwszych komputerów elektronicznych. W 1946 roku John Presper Eckert i John Mauchly przedstawili pierwszy "prawdziwy komputer", prezentując ENIAC I. Była to ogromna maszyna o powierzchni ok. 163 m², ważąca ok. 27 000 kg i zużywająca 160 kilowatów energii elektrycznej. Ta wczesna maszyna miała moc obliczeniową dzisiejszego kalkulatora kieszonkowego. Przy tak wielu lampach próżniowych, jedna z nich przepalała się co kilka minut, co poważnie ograniczało czas wykonywania programu. Założyli firmę Eckert-Mauchly Computer Corporation, którą później przejęła firma Remington Rand Corporation, zmieniając nazwę na UNIVAC, oddział Remington Rand. Tranzystor, wynaleziony pod koniec lat 40. XX wieku, oferował ogromną przewagę nad lampami próżniowymi w budowie komputerów. Udoskonalenia tranzystorów doprowadziły do powstania pierwszego układu scalonego, w którym szereg tranzystorów i innych urządzeń elektronicznych wraz z okablowaniem, które je łączy, jest wytwarzanych w jednym kawałku. Rozwój tej technologii zmienił przyszłość komputerów na zawsze. Kolejnym komputerem był UNIVAC I, zbudowany przez Remington Rand. Wprowadził on wykorzystanie taśmy magnetycznej jako środka wprowadzania danych do komputera. UNIVAC I był pierwszym komputerem dostępnym komercyjnie; pierwszy został zainstalowany w Biurze Spisów Ludności w 1951 roku, a drugi w General Electric Appliance Park. W latach 50. XX wieku, kiedy komputery po raz pierwszy zaczęto wykorzystywać w zastosowaniach biznesowych i inżynieryjnych, po raz pierwszy użyto terminu "przetwarzanie danych", zdefiniowanego jako proces zamiany liter, cyfr i symboli na użyteczne informacje pisemne. Kolejną próbą przetwarzania danych było opracowanie urządzeń do przetwarzania tekstu, które zautomatyzowały etap produkcji dokumentów. Maszyny te wydajnie produkowały wysokiej jakości dokumenty, ale w przeciwieństwie do urządzeń do przetwarzania danych, nie posiadały możliwości obliczeniowych. Do 1956 roku jedynym komputerem komercyjnym był UNIVAC I. IBM, dostrzegając duży potencjał zastosowań komercyjnych, opracował system komputerowy IBM 650. Mniejszy od UNIVAC I, stał się on najpopularniejszym systemem komputerowym używanym w latach 50. XX wieku. W latach 60. XX wieku wprowadzono komputery drugiej generacji, wykorzystujące technologię tranzystorową. Tranzystor pełnił te same funkcje, co lampa próżniowa, ale był tańszy, wymagał niewielkiej mocy i generował niewiele ciepła. Komputery stały się mniejsze, tańsze i szybsze w działaniu, gdy tranzystory zastąpiły lampy próżniowe. Komputery drugiej generacji zastąpiły język maszynowy językiem asemblera, umożliwiając skróconym kodom programistycznym zastąpienie długich, trudnych kodów binarnych. Komputery drugiej generacji miały jednak ograniczoną kompatybilność i korzystały z języków programowania niskiego poziomu. W Stanach Zjednoczonych zainstalowano ponad pięć tysięcy komputerów drugiej generacji, a najbardziej udanym komputerem był IBM 1401. W komputerach trzeciej generacji tranzystory zastąpiono układami scalonymi. Układy scalone wykorzystywały niezwykle małe chipy krzemowe zamontowane na podłożu ceramicznym lub szklanym, których segmenty były metalizowane, tworząc układ elektroniczny podobny do tranzystora znajdującego się na płytce drukowanej. Komputery trzeciej generacji charakteryzowały się zwiększoną szybkością przetwarzania wewnętrznego, systemami zorientowanymi dyskowo, kompatybilnością i możliwością wieloprogramowania oraz komunikacją danych z systemami online. Komputery czwartej generacji charakteryzują się mikroprocesorem umieszczonym na pojedynczym krzemowym chipie, zwanym półprzewodnikiem. Maszyny te były mniejsze i bardziej energooszczędne. Komputery IBM System/360 dały klientom wybór procesorów, mocy, szybkości i pamięci. Intel, wiodący producent mikroprocesorów, wprowadził procesor Pentium. Mikrokomputer wprowadził komputery do małych firm i domów. Historia przetwarzania informacji jest długa i pełna wynalazków. Przeszliśmy od liczydła do kalkulatora graficznego, od maszyny analitycznej Babbage′a do potężnych komputerów domowych. Teraz mamy telefony komórkowe, faksy i automatyczne sekretarki. IBM, który wkroczył na rynek komputerowy w 1951 roku, stworzył komputer osobisty do użytku biznesowego i domowego oraz szybko rozwinął dziedzinę przetwarzania danych. Jego stosunkowo niedrogi mikrokomputer stacjonarny, z ulepszonymi możliwościami graficznymi i komunikacyjnymi, dał początek ogromnemu przemysłowi oprogramowania, który zautomatyzował przetwarzanie informacji. W latach 80. XX wieku uwaga skupiła się na innych etapach cyklu obiegu dokumentów, na których można było zautomatyzować zadania manualne inne niż pisanie na klawiaturze. Termin "przetwarzanie tekstu/informacji" został wprowadzony, aby opisać automatyzację, ponieważ odnosi się do wszystkich etapów obiegu dokumentów. W dzisiejszym dynamicznym świecie biznesu informacje muszą być gromadzone, przetwarzane i udostępniane z coraz większą szybkością. Komputer okazał się szybkim, niezawodnym i ekonomicznym narzędziem przetwarzania informacji kluczowych dla wszystkich organizacji. Skuteczne zarządzanie informacjami pomaga organizacji lepiej służyć swoim klientom i działać wydajniej. Przetwarzanie informacji dało nam narzędzia, które mogą pomóc nam stać się bardziej kreatywnymi i produktywnymi w pracy, eliminując jednocześnie wiele nudnych, powtarzalnych zadań w miejscu pracy.

Obiektywna dyskusja podstawowych sprawozdań finansowych i skróconych informacji finansowych porównująca bieżący i poprzedni rok
•  Analiza ogólnej sytuacji finansowej i wyników operacyjnych
•  Analiza sald i transakcji poszczególnych funduszy
•  Analiza istotnych odchyleń między pierwotnym i ostatecznym budżetem a ostatecznym budżetem i rzeczywistymi wynikami funduszu ogólnego
•  Opis istotnych aktywów kapitałowych i długoterminowej działalności dłużnej w ciągu roku
•  Znane fakty, decyzje lub warunki, które mogą mieć istotny wpływ na sytuację finansową lub wyniki operacyjne

Wdrożenie tego nowego podejścia do sprawozdawczości finansowej rządu będzie w najlepszym razie trudne. Niektóre rządy będą musiały gromadzić informacje, których wcześniej nie śledziły, a w niektórych przypadkach rekonstruować informacje nawet sprzed dwudziestu pięciu lat (GASB, 1999). Właśnie dlatego GASB ustanowił etapowy plan wdrażania oparty na całkowitych przychodach każdego rządu. Wdrażanie rozpocznie się 30 czerwca 2002 r. dla największych rządów (przychody co najmniej 100 mln USD), z dodatkowym rokiem dla rządów średniej wielkości (od 10 mln USD do 100 mln USD) i dwoma dodatkowymi latami dla mniejszych rządów (poniżej 10 mln USD) (Allen, 1999; GASB, 1999). Chociaż wdrażanie może być rygorystyczne, ta nowa metoda jest niezbędna, aby umożliwić decydentom pokonanie wyzwań nowego, globalnego społeczeństwa.

STRESZCZENIE

Proces sprawozdawczości finansowej rządu ewoluował w XX wieku. Niebieska księga, lub GAAFR, została ustanowiona i nadal jest głównym punktem odniesienia dla standardów sprawozdawczości finansowej rządu na szczeblu stanowym i lokalnym. Rada ds. Standardów Rachunkowości Rządowej (GASB) została ustanowiona w 1984 r. i jest organem ustalającym te standardy. Federalna Rada Doradcza ds. Standardów Rachunkowości (FASAB) została ustanowiona w 1990 r. i przepisuje standardy sprawozdawczości finansowej na szczeblu federalnym. Obywatele i inne zainteresowane strony wykorzystują rządowe raporty finansowe do oceny wyników rządu i ogólnej sytuacji finansowej, aby pociągnąć rząd do odpowiedzialności za jego działania. Najczęstszym rodzajem rządowego raportu finansowego jest kompleksowe roczne sprawozdanie finansowe (CAFR). Obecny trend w kierunku dyscypliny fiskalnej jest siłą napędową wielu współczesnych problemów. Najważniejszym z nich jest wymóg GASB, aby wszystkie raporty finansowe rządu stanowego i lokalnego zaczęły zawierać informacje dotyczące aktywów kapitałowych i długów. Zmienia to istotę rządowych raportów finansowych z podstawowego zarządzania funduszami na kompleksowe raportowanie w stylu korporacyjnym.

Termin "system informacyjny" odnosi się do technologii informacyjnej wykorzystywanej przez ludzi do osiągnięcia określonego celu organizacyjnego lub indywidualnego. Technologia ta może być wykorzystywana do gromadzenia, przetwarzania, przechowywania i/lub rozpowszechniania informacji, a użytkownicy są szkoleni w zakresie korzystania z niej, a także procedur, które należy w tym zakresie przestrzegać. Konkretne technologie, które łącznie składają się na technologię informacyjną, to technologia komputerowa i technologia komunikacji danych. Komputery zapewniają większość możliwości przechowywania i przetwarzania, podczas gdy komunikacja danych - a w szczególności sieci - zapewnia środki do rozpowszechniania i zdalnego dostępu do informacji. Postęp w sprzęcie komputerowym, oprogramowaniu i technologiach sieciowych stymulował ewolucję w strukturze, projektowaniu i użytkowaniu korporacyjnych systemów informatycznych.

SPRZĘT KOMPUTEROWY

Kiedy komputery po raz pierwszy zaczęły pojawiać się w świecie biznesu pod koniec lat 50. i na początku lat 60. XX wieku, środowisko obliczeniowe najlepiej opisać jako scentralizowane przetwarzanie oparte na hoście. W tym środowisku typowa organizacja posiadała duży komputer mainframe (scentralizowany host) podłączony do szeregu "głupich" terminali rozproszonych po całej organizacji lub w odległych lokalizacjach. Terminale te określano mianem "głupich", ponieważ nie posiadały natywnej "inteligencji" (tj. nie miały wbudowanych procesorów [CPU], które byłyby w stanie przetwarzać dane). Komputer mainframe wykonywał całe przetwarzanie danych dla wszystkich podłączonych do niego terminali użytkowników. W połowie lat 60-tych firma Digital Equipment Corporation (DEC) ogłosiła opracowanie minikomputera. Mniejszy od komputera mainframe, minikomputer zapoczątkował erę rozproszonego przetwarzania danych (DDP). W tym nowym środowisku przetwarzania organizacja mogła podłączyć jeden lub więcej minikomputerów do swojego komputera mainframe. Zazwyczaj minikomputery znajdowały się w regionalnych biurach organizacji, skąd były podłączone do komputera mainframe w centrali korporacji. W ten sposób funkcja przetwarzania danych w organizacji nie była już zlokalizowana w pojedynczym, scentralizowanym komputerze (komputerze mainframe), lecz rozproszona między wszystkie komputery. Wprowadzenie na rynek komputera osobistego przez IBM na początku lat 80. XX wieku zrewolucjonizowało przetwarzanie danych w organizacjach. Komputer osobisty rozszerzył koncepcję przetwarzania rozproszonego w organizacjach - przeniósł przetwarzanie danych na komputery stacjonarne. Ponadto przyćmił on terminale stacjonarne jako terminale preferowane przez użytkowników. Sukces komercyjny komputera osobistego IBM skłonił innych producentów komputerów do opracowania własnych komputerów osobistych, kompatybilnych z IBM PC (są one zazwyczaj określane jako klony IBM lub komputery kompatybilne z IBM). Godnym uwagi wyjątkiem jest firma Apple Computers, Inc., która opracowała własną linię komputerów niekompatybilnych z IBM, a mianowicie linię komputerów Apple i Macintosh. Termin "mikrokomputer", obejmujący wszystkie marki i modele komputerów stacjonarnych, w tym IBM PC (i jego klony) oraz komputery Apple/Macintosh, jest czasami używany do określenia wszystkich marek i modeli komputerów stacjonarnych, w tym IBM PC (i jego klonów) oraz komputerów Apple/Macintosh. Należy zauważyć, że pomimo ich rozpowszechnienia i wszechobecności, komputery osobiste nie zastąpiły minikomputerów ani komputerów mainframe. Wiele organizacji nadal polega na tych większych komputerach w istotnych aspektach swojej codziennej działalności.

OPROGRAMOWANIE KOMPUTEROWE

Oprogramowanie komputerowe to zbiór programów i powiązanych danych, które sterują sprzętem komputerowym w celu wykonywania jego zadań, takich jak wykonywanie obliczeń arytmetycznych lub generowanie i drukowanie raportów. Oprogramowanie zazwyczaj występuje w jednej z dwóch form: programów aplikacyjnych pisanych na zamówienie lub gotowych pakietów oprogramowania. Programy aplikacyjne pisane na zamówienie są zazwyczaj pisane przez własny zespół programistów organizacji lub przez profesjonalnych programistów kontraktowych w celu spełnienia unikalnych wymagań organizacji. Gotowe pakiety oprogramowania są tworzone przez firmy programistyczne i udostępniane publicznie. Zazwyczaj należą one do jednej z dwóch głównych kategorii, a mianowicie oprogramowania systemowego lub oprogramowania aplikacyjnego. Pierwsza grupa obejmuje takie specjalistyczne programy, jak systemy operacyjne, kompilatory, programy narzędziowe i sterowniki urządzeń. Chociaż programy te są ważne - i niezbędne - dla ogólnej wydajności systemu informatycznego (zwłaszcza z perspektywy "maszyny"), nie stanowią one głównego celu korporacyjnych systemów informatycznych. Ich podstawowe funkcje są bardziej zorientowane na maszynę niż na człowieka. Oprogramowanie aplikacyjne ma na celu bardziej bezpośrednie wspomaganie użytkowników w wykonywaniu ich specyficznych obowiązków zawodowych, takich jak podejmowanie decyzji biznesowych, śledzenie zapasów i prowadzenie dokumentacji klientów. Z perspektywy oprogramowania, to właśnie tym zajmują się przede wszystkim korporacyjne systemy informatyczne. Jedną z bardzo ważnych funkcji systemów informatycznych jest analiza i projektowanie systemów, czyli analiza sytuacji biznesowej (lub problemu) klienta w kontekście przetwarzania informacji oraz projektowanie i wdrażanie odpowiedniego - zazwyczaj skomputeryzowanego - rozwiązania problemu. Specjaliści ds. systemów informatycznych specjalizujący się w tej dziedzinie są znani jako analitycy systemów. Proces rozpoczyna się od szczegółowego określenia wymagań informacyjnych klienta i procesów biznesowych. Rozwiązanie często wymaga programowania, a także użycia odpowiedniego pakietu(-ów) oprogramowania aplikacyjnego(-ych), takiego jak system zarządzania bazą danych (DBMS), do zaprojektowania i wdrożenia bazy danych dla klienta. Może to również obejmować pewne zagadnienia sieciowe, w zależności od wymagań i celów użytkownika. Niektóre typowe systemy informatyczne organizacji, które mogą być wynikiem analizy i projektowania systemów, obejmują:

Systemy przetwarzania transakcji: Rejestrują i śledzą transakcje organizacji, takie jak transakcje sprzedaży lub pozycje magazynowe, od momentu ich utworzenia do momentu opuszczenia systemu. Pomaga to menedżerom na poziomie operacyjnym śledzić codzienne transakcje, a także podejmować decyzje dotyczące składania zamówień, realizacji wysyłek itd.
Systemy informacji zarządczej i raportowania: Systemy te dostarczają menedżerom średniego i wyższego szczebla okresowe, często podsumowane raporty, które pomagają im oceniać wyniki (np. wyniki sprzedaży w danym regionie w danym okresie) i podejmować właściwe decyzje w oparciu o te informacje.
Systemy wspomagania decyzji: Systemy te mają na celu pomóc menedżerom średniego i wyższego szczebla w podejmowaniu trudnych decyzji, w przypadku których nie wszystkie istotne parametry są znane. Decyzje te, określane jako decyzje półustrukturyzowane, są charakterystyczne dla decyzji podejmowanych na wyższych szczeblach zarządzania. Decyzja o wprowadzeniu lub niewprowadzeniu określonego (nowego) produktu do linii produktów organizacji jest przykładem decyzji półustrukturyzowanej. Innym przykładem jest decyzja o otwarciu oddziału za granicą. Niektóre parametry wpływające na podejmowanie tych decyzji są znane. Istnieje jednak również wiele nieznanych czynników - stąd "półstrukturalność" tych decyzji. Wartość systemu wspomagania decyzji (DSS) polega na jego zdolności do przeprowadzania analiz "co by było, gdyby" (np. co by było, gdyby stopy procentowe wzrosły o 2 procent? co by było, gdyby nasz główny konkurent obniżył ceny o 5 procent? co by było, gdyby w kraju, w którym prowadzimy lub planujemy prowadzić działalność, zostały nałożone/podwyższone cła importowe?). Oznacza to, że DSS pomaga użytkownikowi (decydentowi) modelować i analizować różne scenariusze, aby podjąć ostateczną, rozsądną decyzję w oparciu o analizę. Istnieją systemy wspomagania decyzji, które pomagają grupom (w przeciwieństwie do jednostek) podejmować decyzje w oparciu o konsensus. Są one znane jako grupowe systemy wspomagania decyzji (GDSS).
Rodzajem systemu wspomagania decyzji, skierowanego przede wszystkim do kadry kierowniczej wyższego szczebla, jest system informacji zarządczej (EIS) lub system wsparcia kadry kierowniczej (ESS). Chociaż system ten, podobnie jak standardowy DSS, umożliwia przeprowadzanie bardzo szczegółowych analiz, został on zaprojektowany przede wszystkim po to, aby pomóc kadrze kierowniczej śledzić kilka wybranych elementów, które mają kluczowe znaczenie dla ich codziennych decyzji na wysokim szczeblu. Przykładami takich elementów są trendy wydajności dla wybranych produktów lub grup klientów, stopy procentowe oraz wyniki rynkowe głównych konkurentów. Systemy eksperckie: System ekspercki jest budowany poprzez modelowanie w komputerze procesów myślowych i heurystyk podejmowania decyzji uznanego eksperta w danej dziedzinie. Zatem ten typ systemu informatycznego jest teoretycznie zdolny do podejmowania decyzji za użytkownika w oparciu o otrzymane od niego dane wejściowe. Jednak ze względu na złożoność i niepewność większości środowisk decyzyjnych w biznesie, technologia systemów eksperckich była tradycyjnie wykorzystywana w tych środowiskach głównie jako systemy wspomagania decyzji - czyli do pomocy decydentowi w podjęciu rozsądnej decyzji, a nie do faktycznego podjęcia decyzji za użytkownika.

SIECI KOMPUTEROWE

Oprócz technologii komputerowej, technologia komunikacji danych wywarła bardzo znaczący wpływ na przetwarzanie informacji w organizacjach. Nastąpił ogromny wzrost przepustowości (tj. pojemności sygnału) wszystkich mediów transmisji danych, w tym kabli koncentrycznych, światłowodów, transmisji mikrofalowej i satelitarnej. Sieci rozległe (WAN) zapewniają dostęp do zdalnych komputerów i baz danych, umożliwiając organizacjom dostęp do rynków globalnych, a także zwiększając liczbę źródeł informacji wykorzystywanych do podejmowania decyzji. W szczególności Internet - ogólnoświatowa sieć sieci komputerowych - znacznie ułatwił to zjawisko globalizacji, umożliwiając połączenie dowolnego komputera z praktycznie dowolnym innym komputerem w dowolnej części świata. Postęp w technologiach sieciowych umożliwił również organizacjom łączenie wewnętrznych komputerów osobistych w sieci lokalne (LAN). To znacznie usprawnia komunikację i procesy decyzyjne w organizacji. Połączenie technologii komputerowych i sieciowych zmieniło również sposób wykonywania podstawowych zadań w wielu organizacjach. Na przykład praca zdalna i wirtualne biura są powszechne w wielu organizacjach. Telepraca odnosi się do praktyki wykonywania pracy biurowej z domu (tj. bez fizycznej obecności w biurze). Termin "wirtualne biuro" uznaje, że biuro danej osoby niekoniecznie musi być lokalizacją fizyczną. Pracownik może wykonywać produktywną "pracę biurową" (w tym podejmowanie decyzji zarządczych) w podróży, na przykład na lotnisku, czekając na lot, w samolocie lub na plaży na drugim końcu świata. Praktyki te są możliwe dzięki komputerom wyposażonym w modem, które mogą uzyskać dostęp do komputera zdalnego (komputera biurowego) za pośrednictwem sieci transmisji danych. Całkowitą wydajność organizacji można znacznie poprawić poprzez strategiczne planowanie i wdrażanie systemów informatycznych, które optymalizują nieodłączne korzyści technologii informatycznych z korzyścią dla organizacji. Wymaga to skutecznego przywództwa i wizji, a także znajomości zarówno technologii informatycznych, jak i środowiska (biznesowego) organizacji.

TECHNOLOGIA INFORMATYCZNA

Technologia informacyjna, zgodnie z definicją Amerykańskiego Stowarzyszenia Technologii Informacyjnych (ITAA), to "badanie, projektowanie, rozwój, wdrażanie, wspieranie lub zarządzanie komputerowymi systemami informacyjnymi, w szczególności aplikacjami i sprzętem komputerowym". Obejmując sektory komputerowe i informatyczne, technologia informacyjna to zdolność do elektronicznego wprowadzania, przetwarzania, przechowywania, wyprowadzania, przesyłania i odbierania danych i informacji, w tym tekstu, grafiki, dźwięku i obrazu, a także zdolność do elektronicznego sterowania wszelkiego rodzaju maszynami. Technologia informacyjna obejmuje komputery, sieci, komunikację satelitarną, robotykę, wideotekst, telewizję kablową, pocztę elektroniczną ("e-mail"), gry elektroniczne i zautomatyzowany sprzęt biurowy. Sektor informatyczny obejmuje wszystkie organizacje związane z komputerami, komunikacją i elektroniką, w tym sprzęt, oprogramowanie i usługi. Wykonywanie zadań z wykorzystaniem technologii informacyjnej skutkuje szybkim przetwarzaniem i mobilnością informacji, a także poprawą niezawodności i integralności przetwarzanych informacji.

HISTORIA TECHNOLOGII INFORMACYJNYCH

Termin "technologia informacyjna" ewoluował w latach 70. XX wieku. Jego podstawowa koncepcja wywodzi się jednak z sojuszu wojska i przemysłu z czasów II wojny światowej w rozwoju elektroniki, komputerów i teorii informacji. Po latach 40. XX wieku wojsko pozostało głównym źródłem finansowania badań i rozwoju, które pozwoliło na rozszerzenie automatyzacji, zastępując siłę roboczą maszynami. Od lat 50. XX wieku powstały cztery generacje komputerów. Każda generacja odzwierciedlała zmianę w sprzęcie o zmniejszonych rozmiarach, ale zwiększonych możliwościach sterowania operacjami komputerowymi. Pierwsza generacja wykorzystywała lampy próżniowe, druga tranzystory, trzecia układy scalone, a czwarta układy scalone na pojedynczym chipie komputerowym. Piąta generacja komputerów, wciąż w fazie eksperymentalnej, charakteryzuje się postępem w dziedzinie sztucznej inteligencji, który zminimalizuje potrzebę złożonego programowania. Pierwszym komputerem komercyjnym był UNIVAC I, opracowany w 1951 roku przez Johna Eckerta i Johna W. Mauchly′ego. Został on wykorzystany przez Biuro Spisów Ludności do przewidzenia wyniku wyborów prezydenckich w 1952 roku. Przez następne dwadzieścia pięć lat komputery mainframe były wykorzystywane w dużych korporacjach do wykonywania obliczeń i przetwarzania dużych ilości informacji przechowywanych w bazach danych. Superkomputery były wykorzystywane w nauce i inżynierii, do projektowania samolotów i reaktorów jądrowych oraz do przewidywania globalnych wzorców pogodowych. Minikomputery pojawiły się na scenie na początku lat 80. XX wieku w małych firmach, zakładach produkcyjnych i fabrykach. W 1975 roku Massachusetts Institute of Technology opracował mikrokomputery. W 1976 roku pojawił się pierwszy mikrokomputer Radio Shack firmy Tandy Corporation; Mikrokomputer Apple został wprowadzony na rynek w 1977 roku. Rynek mikrokomputerów gwałtownie wzrósł, gdy IBM jesienią 1981 roku wprowadził na rynek pierwszy komputer osobisty. Dzięki radykalnym ulepszeniom w podzespołach komputerowych i produkcji, dzisiejsze komputery osobiste oferują więcej możliwości niż największe komputery z połowy lat 60., a kosztują około tysięczną część ich ceny. Współczesne komputery dzieli się na cztery kategorie pod względem rozmiaru, ceny i mocy obliczeniowej. Są to superkomputery, komputery mainframe, minikomputery i mikrokomputery, powszechnie znane jako komputery osobiste. Kategorie komputerów osobistych obejmują komputery stacjonarne, sieciowe, laptopy i urządzenia przenośne.

ROLA TECHNOLOGII INFORMATYCZNYCH DZISIAJ

Każdego dnia ludzie korzystają z komputerów w nowy sposób. Komputery stają się coraz bardziej przystępne cenowo; stają się coraz bardziej wydajnymi narzędziami do przetwarzania informacji, a jednocześnie są łatwiejsze w obsłudze.

Komputery w biznesie. Jednym z pierwszych i największych zastosowań komputerów jest przechowywanie i zarządzanie dokumentacją biznesową i finansową. Większość dużych firm przechowuje dane dotyczące zatrudnienia wszystkich swoich pracowników w dużych bazach danych, którymi zarządzają programy komputerowe. Podobne programy i bazy danych są wykorzystywane w takich funkcjach biznesowych, jak wystawianie faktur klientom, śledzenie otrzymanych i oczekiwanych płatności oraz śledzenie potrzebnych materiałów eksploatacyjnych, wyprodukowanych, przechowywanych, wysłanych i sprzedanych produktów. W rzeczywistości praktycznie wszystkie informacje potrzebne firmom do prowadzenia działalności wymagają użycia komputerów i technologii informatycznych. Na mniejszą skalę wiele firm zastąpiło kasy fiskalne terminalami POS (point-of-sale). Terminale POS nie tylko drukują paragon dla klienta, ale także wysyłają informacje do komputerowej bazy danych po sprzedaży każdego produktu, aby utrzymać stan zapasów i produktów do zamówienia. Komputery stały się również bardzo ważne w nowoczesnych fabrykach.

Roboty sterowane komputerowo wykonują obecnie zadania wymagające wysiłku, wysiłku lub niebezpieczeństwa. Roboty są również wykorzystywane do wykonywania rutynowych, powtarzalnych zadań, w których nuda lub zmęczenie mogą prowadzić do niskiej jakości pracy.

Komputery w medycynie. Technologie informatyczne odgrywają ważną rolę w medycynie. Na przykład skaner wykonuje serię zdjęć ciała za pomocą komputerowej tomografii osiowej (CAT) lub obrazowania metodą rezonansu magnetycznego (MRI). Komputer następnie łączy te zdjęcia, tworząc szczegółowe, trójwymiarowe obrazy narządów ciała. Ponadto MRI generuje obrazy, które pokazują zmiany w chemii ciała i przepływie krwi.

Komputery w nauce i inżynierii. Meteorolodzy prognozują przyszłą pogodę, wykorzystując połączenie obserwacji warunków pogodowych z wielu źródeł, matematycznego odwzorowania zachowania atmosfery oraz danych geograficznych. Programy wspomagania projektowania i produkcji (CAD/CAM), często nazywane programami CAD/CAM, doprowadziły do udoskonalenia produktów w wielu dziedzinach, zwłaszcza tam, gdzie projekty są zazwyczaj bardzo szczegółowe. Programy komputerowe umożliwiają inżynierom analizę projektów złożonych konstrukcji, takich jak elektrownie i stacje kosmiczne.

Zintegrowane systemy informatyczne. Przy dzisiejszym zaawansowanym sprzęcie, oprogramowaniu i technologiach komunikacyjnych, często trudno jest zaklasyfikować system jako należący wyłącznie do jednego konkretnego programu aplikacyjnego. Organizacje coraz częściej konsolidują swoje potrzeby informacyjne w ramach jednego, zintegrowanego systemu informatycznego. Przykładem jest SAP, niemiecki pakiet oprogramowania działający na komputerach mainframe i zapewniający kompleksowe rozwiązanie dla technologii informatycznych w przedsiębiorstwie. Jest to potężna baza danych, która umożliwia firmom uporządkowanie wszystkich danych w jednej bazie, a następnie wybór tylko potrzebnych modułów programu lub tabel. Samodzielne moduły są dostosowywane do potrzeb każdego klienta.

OPROGRAMOWANIE

Oprogramowanie komputerowe składa się z programów, czyli list instrukcji, które sterują działaniem komputera. Oprogramowanie aplikacyjne może być wykorzystywane do następujących celów:

•  Jako narzędzie zwiększające produktywność/biznes
•  Do wspomagania projektów graficznych i multimedialnych
•  Do wspomagania czynności domowych, w celach biznesowych lub edukacyjnych
•  Do ułatwiania komunikacji

Oprogramowanie zwiększające produktywność. Oprogramowanie zostało zaprojektowane, aby zwiększyć efektywność i wydajność codziennych czynności. Obejmuje ono aplikacje takie jak edytory tekstu, arkusze kalkulacyjne, bazy danych, grafiki prezentacyjne, zarządzanie informacjami osobistymi, grafika i multimedia, komunikacja i inne powiązane rodzaje oprogramowania. Oprogramowanie do edycji tekstu służy do tworzenia dokumentów, takich jak listy, notatki służbowe, raporty, etykiety adresowe i biuletyny. Oprogramowanie to służy do tworzenia atrakcyjnych i profesjonalnie wyglądających dokumentów, które są przechowywane elektronicznie, umożliwiając ich wyszukiwanie i poprawianie. Oprogramowanie oferuje narzędzia do korygowania błędów ortograficznych i gramatycznych, umożliwia kopiowanie i przenoszenie tekstu bez ponownego wprowadzania tekstu oraz oferuje narzędzia do ulepszania formatowania dokumentów. Oprogramowanie elektronicznych arkuszy kalkulacyjnych jest wykorzystywane w środowiskach biznesowych do szybkiego i dokładnego wykonywania obliczeń numerycznych. Dane są wprowadzane do wierszy i kolumn arkusza kalkulacyjnego, a formuły i funkcje służą do szybkiego i dokładnego wykonywania obliczeń. Arkusze kalkulacyjne służą do analiz "co by było, gdyby" oraz do tworzenia wykresów na podstawie informacji z arkusza kalkulacyjnego. Baza danych to zbiór danych zorganizowany w sposób umożliwiający dostęp, pobieranie i wykorzystywanie tych danych. System zarządzania bazą danych (DBMS) służy do tworzenia skomputeryzowanej bazy danych; dodawania, modyfikowania i usuwania danych; sortowania i pobierania danych z bazy danych; oraz tworzenia formularzy i raportów z wykorzystaniem danych z bazy danych. Oprogramowanie do tworzenia grafiki prezentacyjnej służy do tworzenia prezentacji, które mogą zawierać obrazy typu clip-art, zdjęcia, klipy wideo i audio, a także tekst. Menedżer informacji osobistych to aplikacja zawierająca kalendarz spotkań, książkę adresową i notatnik, ułatwiająca organizowanie informacji osobistych, takich jak spotkania i listy zadań. Inżynierowie, architekci, programiści DTP i graficy często korzystają z oprogramowania graficznego i multimedialnego, takiego jak projektowanie wspomagane komputerowo (CAD), DTP, rozrywka wideo i audio oraz tworzenie stron internetowych. Oprogramowanie do komunikacji obejmuje oprogramowanie do pracy grupowej, pocztę elektroniczną i przeglądarki internetowe.

SPRZĘT

Przetwarzanie informacji obejmuje cztery fazy: wejście, przetwarzanie, wyjście i przechowywanie. Każda z tych faz i powiązane z nią urządzenia zostały omówione poniżej. Urządzenia wejściowe: Urządzenia wejściowe obejmują klawiaturę, urządzenia wskazujące, skanery i czytniki, aparaty cyfrowe, urządzenia wejściowe audio i wideo oraz urządzenia wejściowe dla użytkowników niepełnosprawnych. Urządzenia wejściowe służą do przechwytywania danych na jak najwcześniejszym etapie procesu pracy, tak aby były one dokładne i łatwo dostępne do przetworzenia.

Przetwarzanie: Po przechwyceniu dane są przetwarzane. Podczas przetwarzania dane są przekształcane z surowych faktów w zrozumiałe informacje. Na danych można wykonywać różne procesy, takie jak dodawanie, odejmowanie, dzielenie, mnożenie, sortowanie, organizowanie, formatowanie, porównywanie i tworzenie wykresów. Po przetworzeniu informacje są wyprowadzane, na przykład w postaci drukowanego raportu, lub zapisywane w plikach.

Urządzenia wyjściowe: Cztery popularne typy danych wyjściowych to tekst, grafika, dźwięk i wideo. Po przetworzeniu informacji można jej słuchać przez głośniki lub słuchawki, drukować na papierze lub wyświetlać na monitorze. Urządzeniem wyjściowym jest dowolny element komputera zdolny do przekazywania informacji użytkownikowi. Powszechnie używane urządzenia wyjściowe to urządzenia wyświetlające, drukarki, głośniki, słuchawki, projektory danych, faksy i urządzenia wielofunkcyjne. Urządzenie wielofunkcyjne to pojedynczy element, który wygląda jak kopiarka, ale oferuje funkcjonalność drukarki, skanera, kopiarki, a być może także faksu.

Urządzenia pamięci masowej: Urządzenia pamięci masowej przechowują dane, instrukcje i informacje, które można odzyskiwać i wykorzystywać w przyszłości. Należą do nich dyskietki lub dyskietki, dyski twarde, płyty kompaktowe (zarówno tylko do odczytu, jak i nagrywalne), taśmy, karty PC, karty inteligentne, mikrofilmy i mikrofisze.

PRZETWARZANIE INFORMACJI I DANYCH

Przetwarzanie danych to wprowadzanie, weryfikacja, organizacja, przechowywanie, wyszukiwanie, transformacja i ekstrakcja informacji z danych. Termin ten jest zwykle kojarzony z zastosowaniami komercyjnymi, takimi jak kontrola zapasów czy naliczanie płac. System informatyczny odnosi się do biznesowych aplikacji komputerowych i składa się z baz danych, programów aplikacyjnych oraz procedur ręcznych i maszynowych, a także systemów komputerowych przetwarzających dane. Bazy danych przechowują pliki główne firmy i jej pliki transakcyjne. Programy aplikacyjne zapewniają wprowadzanie i aktualizację danych, przetwarzanie zapytań i raportów. Procedury ręczne dokumentują przepływ pracy, pokazując, w jaki sposób dane wejściowe są pozyskiwane i jak dystrybuowane są dane wyjściowe systemu. Procedury maszynowe instruują komputery, jak wykonywać czynności przetwarzania wsadowego, w którym dane wyjściowe jednego programu są automatycznie przekazywane do innego programu. Przetwarzanie codzienne to interaktywne przetwarzanie transakcji w czasie rzeczywistym. Programy przetwarzania wsadowego są uruchamiane pod koniec dnia (lub innego okresu) w celu aktualizacji plików głównych, które nie były aktualizowane od ostatniego cyklu. Raporty są drukowane dla czynności cyklu. Okresowe przetwarzanie systemu informatycznego obejmuje aktualizację plików głównych - dodawanie, usuwanie i zmianę informacji o klientach, pracownikach, dostawcach i produktach.

Stopa procentowa to znormalizowana miara: (1) kosztu pożyczenia pieniędzy lub (2) zwrotu z pożyczki na określony okres (zwykle rok), na przykład 12% rocznej stopy oprocentowania (APR). Rozważmy najpierw termin "odsetki" z perspektywy pożyczkobiorcy. W tym przypadku "odsetki" to różnica między pożyczoną kwotą a kwotą zwrotu. Koszty odsetkowe powstają w wyniku pożyczania pieniędzy. Natomiast przychody odsetkowe powstają w wyniku pożyczania pieniędzy. Na przykład, kwota kosztów odsetkowych, w wyniku pożyczenia 1000 USD 1 stycznia 20XX r. i spłaty 1120 USD 31 grudnia 20XX r., wynosi 120 USD (1120 USD - 1000 USD). Z drugiej strony, pożyczkodawca otrzymał 1120 USD 31 grudnia 20XX r. w zamian za pożyczenie 1000 USD 1 stycznia 20XX r., co stanowi łącznie 120 USD przychodów z tytułu odsetek. Zatem, w odniesieniu do konkretnego zdarzenia pożyczkowego, przychody z tytułu odsetek są równe kosztom z tytułu odsetek. Wzór używany do obliczenia kwoty odsetek jest następujący:

odsetki = kapitał x stopa procentowa x czas [1]

gdzie:

kapitał = pożyczona kwota
stopa procentowa = procent płacony lub zarabiany rocznie
czas = liczba lat

Równanie (1) można zapisać w następujący sposób:

stopa procentowa = odsetki ÷ kapitał

gdzie:

czas = rok

Kapitał jest również znany jako wartość bieżąca. Stopa procentowa w równaniu (2) nazywana jest roczną stopą procentową lub RRSO. RRSO jest najużyteczniejszą miarą stopy procentowej. (W dalszej części tej dyskusji termin "stopa procentowa" odnosi się do RRSO). Równania (1) i (2) są przydatne w sytuacjach, które obejmują tylko jeden przepływ środków pieniężnych (scenariusz jednorazowej płatności). Wiele transakcji ekonomicznych obejmuje jednak wiele przepływów środków pieniężnych. Na przykład konsument nabywa dobro lub usługę i w zamian zobowiązuje się do dokonania serii płatności na rzecz dostawcy. Ten rodzaj transakcji opisuje rentę. Renta to seria równomiernie rozłożonych płatności o równej wysokości. Wzór na rentę jest następujący:

wartość bieżąca renty = płatność renty x współczynnik renty_i,n

gdzie:

wartość bieżąca renty = wartość dobra lub usługi otrzymanej dzisiaj (w momencie sfinalizowania transakcji wymiany)
płatność renty = kwota płatności dokonywanej w każdym okresie
współczynnik renty = liczba uzyskana ze zwykłej tabeli rent, która jest określana na podstawie stopy procentowej (i) i liczby płatności rentowych (n).

Analiza wpływu zmian stóp procentowych wymaga kontrolowania (lub utrzymania na stałym poziomie) dwóch z trzech pozostałych zmiennych w równaniu (3). Termin "przyszłe przepływy pieniężne" opisuje gotówkę, która zostanie otrzymana w przyszłości. Utrzymując stałą liczbę płatności i kwotę każdej płatności, wartość bieżąca przyszłych przepływów pieniężnych jest odwrotnie proporcjonalna do stopy procentowej. Utrzymując stałą liczbę płatności i wartość bieżącą przyszłych przepływów pieniężnych, kwota każdej płatności jest bezpośrednio związana ze stopą procentową. Utrzymując stałą wartość przyszłych przepływów pieniężnych i kwotę każdej płatności, liczba płatności jest bezpośrednio związana ze stopą procentową. Podsumowując, przy założeniu niezmienności wszystkich innych czynników, wzrost stopy procentowej (1) zwiększa kwotę każdej płatności, (2) zwiększa liczbę wymaganych płatności, lub (3) zmniejsza wartość bieżącą przyszłych przepływów pieniężnych. Aby zrozumieć wpływ zmian stóp procentowych z perspektywy konsumenta, najpierw przeanalizujemy transakcje pożyczkowe, w których wartość bieżąca przyszłych przepływów pieniężnych i liczba płatności są stałe. Rozważmy na przykład trzydziestoletni kredyt hipoteczny lub czteroletni kredyt samochodowy. W każdym przypadku skutkiem wzrostu stóp procentowych jest wzrost kwoty raty kredytu hipotecznego lub samochodowego. Znane stopy procentowe kredytów obejmują stopę bazową, stopę dyskontową oraz stopy procentowe dla samochodów lub kredytów hipotecznych. Stopa dyskontowa to stopa, którą Bank Rezerwy Federalnej nalicza bankom i innym instytucjom finansowym. Stopa ta wpływa na stopy procentowe, jakie te instytucje finansowe następnie naliczają swoim klientom. Stopa bazowa to stopa, którą banki i duże instytucje komercyjne pobierają za pożyczanie pieniędzy swoim najlepszym klientom. Chociaż stopa bazowa zazwyczaj nie jest dostępna dla konsumentów, niektóre kredyty konsumenckie (takie jak kredyty hipoteczne) są wyceniane na poziomie "stopa bazowa +2%"; oznacza to, że konsument zapłaci 2% ponad stopę bazową za pożyczkę. Kiedy Rezerwa Federalna podnosi stopę dyskontową, zazwyczaj banki podnoszą stopę bazową, a konsumenci płacą wyższe stopy procentowe. Osoby fizyczne pożyczają pieniądze, inwestując w instrumenty dłużne, takie jak bony skarbowe i obligacje. W tym scenariuszu inwestor otrzymuje płatności okresowe (renty) oraz ryczałt w momencie zapadalności instrumentu dłużnego. Ten strumień przepływów pieniężnych wycenia się w następujący sposób:

wartość rynkowa = płatność renty x współczynnik renty_i,n + wartość zapadalności x współczynnik wartości bieżącej i,n

gdzie:

wartość rynkowa = wartość instrumentu dłużnego
wypłata renty = kwota płatności dokonywanej w każdym okresie; jest równa stopie procentowej podanej na instrumencie dłużnym pomnożonej przez wartość nominalną instrumentu dłużnego
współczynnik renty = liczba uzyskana ze zwykłej tabeli rent, określona na podstawie stopy procentowej (i) i liczby wypłat rent (n).
wartość w momencie zapadalności = kwota otrzymana przez inwestora w momencie zapadalności instrumentu, znana również jako wartość nominalna instrumentu dłużnego
współczynnik wartości bieżącej = liczba uzyskana z tabeli wartości bieżącej, określona na podstawie stopy procentowej (i) i liczby okresów do zapadalności (n).

Kiedy inwestor nabywa instrument dłużny, następujące czynniki są "stałe": (1) kwota każdej wypłaty renty, (2) wysokość wartości w dniu zapadalności oraz (3) liczba okresów do terminu zapadalności (jest to również liczba wypłat renty, które zostaną otrzymane w przyszłości). Wraz ze wzrostem stóp procentowych wartość rynkowa inwestycji będzie spadać; to znaczy, że cena papierów dłużnych jest odwrotnie proporcjonalna do rynkowej stopy procentowej. Inwestorzy, którzy utrzymają inwestycję do terminu zapadalności instrumentu dłużnego, otrzymają rynkową stopę procentową od swojej inwestycji od daty zakupu. Inwestor, który sprzeda swoją inwestycję przed terminem zapadalności, otrzyma rynkową stopę procentową od inwestycji do momentu jej sprzedaży. W tym momencie inwestor ten otrzyma również zysk lub stratę z tytułu zmian wartości rynkowej tej inwestycji. Jeśli rynkowe stopy procentowe spadną, inwestor otrzyma zysk. Jeśli rynkowe stopy procentowe wzrosną, inwestor poniesie stratę z tytułu wartości inwestycji.

Kontrolę wewnętrzną można opisać jako wszelkie działania podejmowane przez organizację w celu zwiększenia prawdopodobieństwa osiągnięcia jej celów. Definicja kontroli wewnętrznej ewoluowała w ostatnich latach wraz z rozwojem różnych modeli kontroli wewnętrznej. Niniejszy artykuł opisuje te modele, przedstawia definicje kontroli wewnętrznej, jakie one zapewniają, oraz wskazuje elementy kontroli wewnętrznej. Omówione zostaną również różne strony odpowiedzialne za kontrolę wewnętrzną i podmioty, na które ma ona wpływ.

MODEL COSO

W Stanach Zjednoczonych wiele organizacji przyjęło koncepcje kontroli wewnętrznej przedstawione w raporcie Komitetu Organizacji Sponsorujących Komisję Treadwaya (COSO). Opublikowany w 1992 roku raport COSO definiuje kontrolę wewnętrzną jako: proces realizowany przez zarząd, kierownictwo i innych pracowników jednostki, mający na celu zapewnienie uzasadnionego zapewnienia co do osiągnięcia celów w następujących kategoriach:

•  skuteczność i efektywność działania,
•  rzetelność sprawozdawczości finansowej oraz
•  zgodność z obowiązującymi przepisami prawa i regulacjami.

Według COSO kontrola wewnętrzna składa się z pięciu podstawowych komponentów. Komponenty te, podzielone na siedemnaście czynników, obejmują:

1. Środowisko kontroli
2. Ocena ryzyka
3. Działania kontrolne
4. Informacja i komunikacja
5. Monitorowanie

Model COSO przedstawiony jest jako piramida, w której środowisko kontroli stanowi podstawę działań kontrolnych, oceny ryzyka i monitorowania. Informacja i komunikacja łączą różne poziomy piramidy. Jako podstawa piramidy, środowisko kontroli jest prawdopodobnie najważniejszym elementem, ponieważ nadaje ton organizacji. Czynniki środowiska kontroli obejmują uczciwość pracowników, zaangażowanie organizacji w kompetencje, filozofię i styl działania kierownictwa oraz uwagę i kierownictwo rady dyrektorów i komitetu audytu. Środowisko kontroli zapewnia dyscyplinę i strukturę dla pozostałych elementów. Ocena ryzyka odnosi się do identyfikacji, analizy i zarządzania niepewnością, z którą boryka się organizacja. Ocena ryzyka koncentruje się na niepewności związanej z realizacją celów finansowych, zgodności z przepisami i celów operacyjnych organizacji. Zmiany kadrowe, nowe linie produktów lub szybka ekspansja mogą wpłynąć na ryzyko organizacji. Działania kontrolne obejmują polityki i procedury stosowane przez organizację w celu rozwiązania problemów narażonych na ryzyko. Przykładem działania kontrolnego jest polityka wymagająca zatwierdzenia przez radę dyrektorów wszystkich zakupów przekraczających ustaloną kwotę. Działania kontrolne były kiedyś uważane za najważniejszy element kontroli wewnętrznej, ale COSO sugeruje, że środowisko kontroli ma większe znaczenie, ponieważ sprzyja ono najlepszym działaniom, podczas gdy działania kontrolne zapewniają zabezpieczenia zapobiegające wystąpieniu niewłaściwych działań. Informacja i komunikacja obejmują identyfikację, gromadzenie i wymianę informacji finansowych, operacyjnych i dotyczących zgodności z przepisami w odpowiednim czasie. Osoby w organizacji, które dysponują aktualnymi i rzetelnymi informacjami, są lepiej przygotowane do prowadzenia, zarządzania i kontrolowania działalności organizacji. Monitorowanie odnosi się do oceny jakości kontroli wewnętrznej. Działania monitorujące dostarczają informacji o potencjalnych i rzeczywistych awariach systemu kontroli, które mogłyby utrudniać organizacji osiąganie celów. Nieformalne działania monitorujące mogą obejmować sprawdzanie przez kierownictwo, czy cele są realizowane, u podwładnych. Bardziej formalnym działaniem monitorującym byłaby ocena systemu kontroli wewnętrznej przez audytorów wewnętrznych organizacji.

INNE MODELE KONTROLI

Niektórzy użytkownicy raportu COSO mieli trudności z jego odczytaniem i zrozumieniem. Model, który zdaniem niektórych rozwiązuje ten problem, znajduje się w raporcie Kanadyjskiego Instytutu Biegłych Rewidentów (Canadian Institute of Chartered Accountants), wydanym w 1995 roku. Raport "Wytyczne dotyczące kontroli" przedstawia model kontroli zwany Kryteriami Kontroli (CoCo). Model CoCo, oparty na COSO, jest uważany za bardziej konkretny i przyjazny dla użytkownika. CoCo opisuje kontrolę wewnętrzną jako działania sprzyjające osiągnięciu najlepszych rezultatów dla organizacji. Działania te, przyczyniające się do osiągnięcia celów organizacji, koncentrują się wokół:

•  Skuteczności i efektywności operacyjnej
•  Wiarygodności sprawozdawczości wewnętrznej i zewnętrznej
•  Zgodności z obowiązującymi przepisami prawa i regulacjami oraz politykami wewnętrznymi.

CoCo wskazuje, że kontrola obejmuje:

te elementy organizacji (w tym jej zasoby, systemy, procesy, kulturę, strukturę i zadania), które razem wzięte wspierają ludzi w osiąganiu celów organizacji.

Model CoCo wyróżnia cztery powiązane ze sobą elementy kontroli wewnętrznej, w tym cel, możliwości, zaangażowanie oraz monitorowanie i uczenie się. Organizacja realizująca zadanie kieruje się zrozumieniem celu (celu do osiągnięcia) zadania i jest wspierana przez możliwości (informacje, zasoby, materiały i umiejętności). Aby dobrze wykonywać zadanie w dłuższej perspektywie, organizacja potrzebuje poczucia zaangażowania. Wreszcie, organizacja musi monitorować realizację zadań, aby usprawnić proces ich realizacji. Te elementy kontroli, obejmujące dwadzieścia szczegółowych kryteriów kontroli, są postrzegane jako kroki podejmowane przez organizację w celu wspierania właściwych działań. Oprócz modeli COSO i CoCo, dwa inne raporty przedstawiają modele kontroli wewnętrznej. Jednym z nich jest dokument "Systems Auditability and Control" (SAC) Fundacji Badań nad Audytorami Wewnętrznymi, wydany w 1991 r. i zrewidowany w 1994 r. Drugim jest dokument "CoBIT" (Control Objectives for Information and Related Technology) Fundacji Audytu i Kontroli Systemów Informacyjnych, wydany w 1996 r. Instytut Audytorów Wewnętrznych wydał dokument SAC, aby zapewnić audytorom wewnętrznym wytyczne dotyczące kontroli wewnętrznej systemów informatycznych i technologii informatycznych (IT). Definicja kontroli wewnętrznej zawarta w dokumencie SAC brzmi:

zestaw procesów, funkcji, działań, podsystemów i osób, które są zgrupowane razem lub świadomie wydzielone w celu zapewnienia skutecznego osiągnięcia celów i zadań.

COBIT koncentruje się przede wszystkim na efektywnym i skutecznym monitorowaniu systemów informatycznych. Raport podkreśla rolę i wpływ kontroli IT w odniesieniu do procesów biznesowych. Ten model kontroli może być wykorzystany przez kierownictwo do opracowania jasnej polityki i dobrych praktyk w zakresie kontroli IT. Poniższa definicja kontroli wewnętrznej COBIT została zaadaptowana z COSO:

Polityki, procedury, praktyki i struktury organizacyjne mają na celu zapewnienie uzasadnionego zapewnienia, że cele biznesowe zostaną osiągnięte, a niepożądane zdarzenia zostaną zapobieżone lub wykryte i skorygowane.

Chociaż konkretna definicja kontroli wewnętrznej różni się w poszczególnych modelach, wiele koncepcji jest w nich bardzo podobnych. W szczególności modele te podkreślają, że kontrola wewnętrzna to nie tylko polityki i procedury pomagające organizacji w osiąganiu jej celów, ale także proces lub system, na który wpływają ludzie. W tych modelach ludzie są postrzegani jako kluczowi dla odpowiedniej kontroli wewnętrznej. Modele te podkreślają również koncepcję uzasadnionego zapewnienia w odniesieniu do kontroli wewnętrznej. Systemy kontroli wewnętrznej nie mogą zagwarantować, że organizacja osiągnie swoje cele. Zamiast tego można oczekiwać, że kontrola wewnętrzna zapewni jedynie uzasadnione zapewnienie, że cele firmy zostaną osiągnięte. Skuteczność kontroli wewnętrznej zależy od kompetencji i rzetelności pracowników organizacji. Ograniczenia kontroli wewnętrznej obejmują błędne osądy ludzkie, niezrozumienie instrukcji, błędy, obchodzenie kontroli przez kierownictwo oraz zmowę. Co więcej, ze względu na względy kosztów i korzyści, nie wszystkie możliwe mechanizmy kontroli zostaną wdrożone. Z powodu tych nieodłącznych ograniczeń, mechanizmy kontroli wewnętrznej nie mogą zagwarantować, że organizacja osiągnie swoje cele.

PODMIOTY ODPOWIEDZIALNE ZA KONTROLĘ WEWNĘTRZNĄ I KTÓRYCH DOTYCZY

Chociaż wszyscy pracownicy organizacji stanowią integralną część kontroli wewnętrznej, niektóre podmioty zasługują na szczególną uwagę. Należą do nich: kierownictwo, rada dyrektorów (w tym komitet audytu), audytorzy wewnętrzni i audytorzy zewnętrzni.

PODMIOTY ODPOWIEDZIALNE ZA KONTROLĘ WEWNĘTRZNĄ I KTÓRE GO DOTYCZY

Chociaż wszyscy pracownicy organizacji stanowią integralną część kontroli wewnętrznej, niektóre strony zasługują na szczególną uwagę. Należą do nich kierownictwo, rada dyrektorów (w tym komitet audytu), audytorzy wewnętrzni i audytorzy zewnętrzni. Główna odpowiedzialność za rozwój i utrzymanie kontroli wewnętrznej spoczywa na kierownictwie organizacji. Wraz ze wzrostem znaczenia środowiska kontroli, nacisk kontroli wewnętrznej zmienił się z polityk i procedur na nadrzędną filozofię i styl działania w organizacji. Nacisk na te niematerialne aspekty podkreśla wagę zaangażowania najwyższego kierownictwa w system kontroli wewnętrznej. Jeśli kontrola wewnętrzna nie jest priorytetem dla kierownictwa, to nie będzie nim również dla osób w organizacji. Jako dowód odpowiedzialności kierownictwa, najwyższe kierownictwo w organizacji publicznej zamieszcza w rocznym sprawozdaniu finansowym organizacji dla akcjonariuszy oświadczenie wskazujące, że kierownictwo ustanowiło system kontroli wewnętrznej, który uważa za skuteczny. Oświadczenie może również zawierać szczegółowe informacje na temat systemu kontroli wewnętrznej organizacji. Kontrola wewnętrzna musi zostać poddana ocenie, aby zapewnić kierownictwu pewność co do jej skuteczności. Ocena kontroli wewnętrznej obejmuje wszystkie działania kierownictwa mające na celu kontrolowanie organizacji w celu osiągnięcia jej celów. Kontrola wewnętrzna będzie uznana za skuteczną, jeśli jej elementy są obecne i funkcjonują skutecznie w zakresie działalności operacyjnej, sprawozdawczości finansowej i zgodności. Rada dyrektorów i jej komitet audytu ponoszą odpowiedzialność za zapewnienie adekwatności systemu kontroli wewnętrznej w organizacji. Obowiązek ten obejmuje określenie zakresu oceny kontroli wewnętrznej. W ocenie kontroli wewnętrznej uczestniczą dwie strony: audytorzy wewnętrzni organizacji i audytorzy zewnętrzni. Obowiązki audytorów wewnętrznych zazwyczaj obejmują zapewnienie adekwatności systemu kontroli wewnętrznej, wiarygodności danych oraz efektywnego wykorzystania zasobów organizacji. Audytorzy wewnętrzni identyfikują problemy z kontrolą i opracowują rozwiązania mające na celu usprawnienie i wzmocnienie kontroli wewnętrznej. Audytorzy wewnętrzni zajmują się całym zakresem kontroli wewnętrznej organizacji, w tym kontrolą operacyjną, finansową i zgodności. Kontrola wewnętrzna będzie również oceniana przez audytorów zewnętrznych. Audytorzy zewnętrzni oceniają skuteczność kontroli wewnętrznej w organizacji w celu zaplanowania audytu sprawozdania finansowego. W przeciwieństwie do audytorów wewnętrznych, audytorzy zewnętrzni koncentrują się przede wszystkim na kontrolach mających wpływ na sprawozdawczość finansową. Audytorzy zewnętrzni mają obowiązek zgłaszania słabości kontroli wewnętrznej (oraz warunków podlegających raportowaniu) komitetowi audytu rady dyrektorów.

Satysfakcja z pracy, czyli poczucie spełnienia i sukcesu pracownika, jest powszechnie postrzegana jako bezpośrednio związana z produktywnością, a także z dobrostanem osobistym. Satysfakcja z pracy oznacza wykonywanie pracy, która sprawia przyjemność, wykonywanie jej dobrze i otrzymywanie odpowiedniego wynagrodzenia za swój wysiłek. Satysfakcja z pracy oznacza również entuzjazm i zadowolenie z pracy. Harvard Professional Group (1998) uważa satysfakcję z pracy za kluczowy składnik prowadzący do uznania, dochodów, awansu i osiągnięcia innych celów, co przekłada się na ogólne poczucie spełnienia.

ZNACZENIE DLA PRACOWNIKA I ORGANIZACJI

Często praca leży u podstaw poczucia własnej wartości i tożsamości, podczas gdy bezrobocie obniża poczucie własnej wartości i wywołuje lęk. Jednocześnie monotonna praca może osłabić inicjatywę i entuzjazm pracownika, a także prowadzić do absencji i niepotrzebnej rotacji. Satysfakcja z pracy i sukces zawodowy są głównymi czynnikami osobistej satysfakcji, szacunku do siebie, poczucia własnej wartości i samorozwoju. Dla pracownika satysfakcja z pracy przynosi przyjemny stan emocjonalny, który często prowadzi do pozytywnego nastawienia do pracy. Zadowolony pracownik jest bardziej skłonny być kreatywnym, elastycznym, innowacyjnym i lojalnym. Dla organizacji satysfakcja z pracy pracowników oznacza zmotywowaną siłę roboczą i zaangażowanie w wysoką jakość pracy. Zwiększona produktywność - ilość i jakość produktów na godzinę - wydaje się być efektem ubocznym poprawy jakości życia zawodowego. Należy zauważyć, że literatura dotycząca związku między satysfakcją z pracy a produktywnością nie jest ani jednoznaczna, ani spójna. Jednakże badania sięgające Herzberga (1957) wykazały co najmniej niską korelację między wysokim morale a wysoką produktywnością i wydaje się logiczne, że bardziej zadowoleni pracownicy będą wnosić większą wartość dodaną do organizacji. Niezadowoleni pracownicy, których motywuje strach przed utratą pracy, nie będą dawać z siebie 100% przez długi czas. Chociaż strach jest silnym motywatorem, jest on również tymczasowy i gdy tylko zagrożenie minie, wydajność spadnie. Do namacalnych korzyści, jakie satysfakcja z pracy przynosi organizacji, należą: zmniejszenie liczby skarg i zażaleń, absencji, rotacji i zwolnień; a także poprawa punktualności i morale pracowników. Satysfakcja z pracy jest również powiązana z zdrowszą siłą roboczą i została uznana za dobry wskaźnik długowieczności. I chociaż stwierdzono jedynie niewielką korelację między zadowoleniem z pracy a produktywnością, Brown (1996) zauważa, że niektórzy pracodawcy odkryli, że zadowolenie lub zachwycenie pracowników jest warunkiem koniecznym do zadowolenia lub zachwycenia klientów, chroniąc w ten sposób "wynik finansowy". Nic dziwnego, że Andrew Carnegie powiedział: "Zabierzcie moich ludzi, ale zostawcie moje fabryki, a wkrótce trawa wyrośnie na halach fabrycznych. Zabierzcie moje fabryki, ale zostawcie moich ludzi, a wkrótce będziemy mieli nową i lepszą fabrykę".

BUDOWANIE SATYSFAKCJI Z PRACY

Jak więc buduje się satysfakcję z pracy? Jakie elementy pracy wpływają na satysfakcję z pracy? Organizacje mogą pomóc w budowaniu satysfakcji z pracy, wdrażając systemy, które zapewnią, że pracownicy będą stawiani przed wyzwaniami, a następnie nagradzani za osiąganie sukcesów. Organizacje dążące do stworzenia środowiska pracy, które zwiększa satysfakcję z pracy, powinny uwzględnić następujące elementy:

•  Elastyczne formy pracy, w tym możliwość pracy zdalnej
•  Szkolenia i inne możliwości rozwoju zawodowego
•  Interesującą pracę, która oferuje różnorodność i wyzwania oraz daje pracownikom możliwość "postawienia swojego podpisu" na gotowym produkcie
•  Możliwości wykorzystania swoich talentów i kreatywności
•  Możliwości wzięcia odpowiedzialności i kierowania własną pracą
•  Stabilne, bezpieczne środowisko pracy, zapewniające bezpieczeństwo/ciągłość zatrudnienia
•  Środowisko, w którym pracownicy są wspierani przez dostępnego przełożonego, który na bieżąco przekazuje informacje zwrotne, a także przez sympatycznych członków zespołu
•  Elastyczne świadczenia, takie jak opieka nad dziećmi i siłownia
•  Nowoczesne technologie
•  wynagrodzenie i możliwości awansu

Prawdopodobnie najważniejszą kwestią, którą należy mieć na uwadze, rozważając kwestię satysfakcji z pracy, jest to, że istnieje wiele czynników wpływających na satysfakcję z pracy, a to, co sprawia, że pracownicy są zadowoleni z pracy, różni się w zależności od pracownika i dnia. Oprócz czynników wymienionych powyżej, na satysfakcję z pracy wpływają również cechy osobiste pracownika, cechy osobiste menedżera i styl zarządzania oraz charakter samej pracy. Menedżerowie, którzy chcą utrzymać wysoki poziom satysfakcji z pracy wśród pracowników, muszą starać się zrozumieć potrzeby każdego członka zespołu. Na przykład, tworząc zespoły robocze, menedżerowie mogą zwiększyć satysfakcję pracowników, umieszczając osoby o podobnym pochodzeniu, doświadczeniu lub potrzebach w tej samej grupie roboczej. Mogą również zwiększyć satysfakcję z pracy, starannie dobierając pracowników do rodzaju wykonywanej pracy. Na przykład osoba, która nie zwraca uwagi na szczegóły, raczej nie sprawdzi się jako inspektor, a nieśmiały pracownik raczej nie sprawdzi się jako sprzedawca. W miarę możliwości menedżerowie powinni dopasowywać zadania do osobowości pracowników. Menedżerowie, którzy poważnie podchodzą do satysfakcji z pracy pracowników, mogą również podjąć inne, przemyślane kroki, aby stworzyć stymulujące środowisko pracy. Jednym z takich kroków jest wzbogacenie pracy. Wzbogacenie pracy to celowe podniesienie poziomu odpowiedzialności, zakresu i wyzwań w samej pracy. Wzbogacenie pracy zazwyczaj obejmuje zwiększoną odpowiedzialność, uznanie oraz możliwości rozwoju, uczenia się i osiągnięć. Do dużych firm, które wykorzystały programy wzbogacania pracy w celu zwiększenia motywacji i satysfakcji pracowników, należą AT&T, IBM i General Motors . Dobre zarządzanie ma potencjał do budowania wysokiego morale, wysokiej produktywności oraz poczucia celu i sensu dla organizacji i jej pracowników. Wyniki badań empirycznych Tinga (1997) pokazują, że cechy pracy, takie jak wynagrodzenie, możliwość awansu, jasność i znaczenie zadań oraz wykorzystanie umiejętności, a także cechy organizacyjne, takie jak zaangażowanie i relacje z przełożonymi i współpracownikami, mają istotny wpływ na satysfakcję z pracy. Tymi cechami pracy można starannie zarządzać, aby zwiększyć satysfakcję z pracy. Oczywiście pracownik, który bierze na siebie część odpowiedzialności za swoją satysfakcję z pracy, prawdopodobnie znajdzie w środowisku pracy o wiele więcej satysfakcjonujących elementów. Everett (1995) sugeruje, aby pracownicy zadali sobie następujące pytania:

•  Kiedy byłem najbliżej osiągnięcia pełni swojego potencjału w danej sytuacji zawodowej?
•  Jak to wyglądało?
•  Które aspekty miejsca pracy były najbardziej wspierające?
•  Które aspekty samej pracy były najbardziej satysfakcjonujące?
• ? Czego nauczyłem się z tego doświadczenia, co mógłbym zastosować w obecnej sytuacji?

ROLA PRACOWNIKÓW W SATYSFAKCJI Z PRACY

Jeśli satysfakcja z pracy jest korzyścią dla pracownika, z pewnością musi on być w stanie przyczynić się do własnej satysfakcji i dobrego samopoczucia w pracy. Poniższe sugestie mogą pomóc pracownikowi w odnalezieniu osobistej satysfakcji z pracy:

•  Szukaj okazji do wykazania się umiejętnościami i talentami. Często prowadzi to do bardziej wymagającej pracy i większej odpowiedzialności, a co za tym idzie - wzrostu wynagrodzenia i innych wyróżnień.
•  Rozwijaj doskonałe umiejętności komunikacyjne. Pracodawcy cenią i nagradzają doskonałe umiejętności czytania, słuchania, pisania i mówienia.
•  Wiedza. Zdobywaj nową wiedzę zawodową, która pomoże Ci wykonywać zadania wydajniej i skuteczniej. To pomoże Ci pokonać nudę i często zostanie zauważone.
•  Wykazuj się kreatywnością i inicjatywą. Takie cechy są cenione przez większość organizacji i często skutkują uznaniem, a także zwiększoną odpowiedzialnością i nagrodami.
•  Rozwijaj pracę zespołową i umiejętności interpersonalne. Dużą częścią sukcesu zawodowego jest umiejętność dobrej współpracy z innymi w celu wykonania zadania.
•  Akceptuj różnorodność ludzi. Akceptuj ludzi z ich różnicami i niedoskonałościami oraz naucz się konstruktywnie udzielać i przyjmować krytykę.
•  Dostrzegaj wartość swojej pracy. Docenianie znaczenia tego, co się robi, może prowadzić do satysfakcji z samej pracy. Pomaga to nadać sens swojemu istnieniu, odgrywając tym samym kluczową rolę w satysfakcji z pracy.
•  Naucz się radzić sobie ze stresem. Zaplanuj unikanie wypalenia zawodowego, rozwijając zdrowe techniki radzenia sobie ze stresem.

ZAPEWNIENIE SATYSFAKCJI Z PRACY

Zapewnienie satysfakcji z pracy w perspektywie długoterminowej wymaga starannego planowania i wysiłku zarówno ze strony kierownictwa, jak i pracowników. Menedżerowie są zachęcani do rozważenia teorii Herzberga (1957) i Maslowa (1943). Stworzenie odpowiedniego połączenia czynników, które przyczyniają się do stymulującego, ambitnego, wspierającego i satysfakcjonującego środowiska pracy, jest kluczowe. Ze względu na względną rolę wynagrodzenia w systemie nagród, bardzo ważne jest, aby pensje były powiązane z obowiązkami służbowymi, a podwyżki płac były uzależnione od wyników, a nie od stażu pracy. Zatem, w istocie, satysfakcja z pracy jest wypadkową wydarzeń i warunków, jakich ludzie doświadczają w swojej pracy. Brief (1998) napisał: "Jeśli praca danej osoby jest interesująca, jej wynagrodzenie jest sprawiedliwe, możliwości awansu są dobre, jej przełożony jest wspierający, a jej współpracownicy są przyjaźni, to podejście sytuacyjne pozwala przypuszczać, że jest ona zadowolona ze swojej pracy"). Mówiąc najprościej, jeśli przyjemności związane z pracą przeważają nad bólem, istnieje pewien poziom satysfakcji z pracy.

Wraz z nadejściem XXI wieku konsumenci domagają się usprawnień w działalności biznesowej, które pomogą im uprościć ich napięty tryb życia. Postępujące zmiany w stylu życia, w połączeniu z ewolucją technologiczną, wpłyną na sposób funkcjonowania firm i marketingu. Niniejszy artykuł koncentruje się na tym, jak rodzina, praca, pochodzenie kulturowe, klasa społeczna, aktywność społeczna i zatrudnienie zrewolucjonizowały działalność biznesową i marketingową.

WPŁYW RODZINY NA DZIAŁALNOŚĆ FIRM

Życie rodzinne uległo znacznym zmianom na przestrzeni lat. W latach 50. XX wieku w Stanach Zjednoczonych dzieci często dorastały w dużych rodzinach z kilkorgiem rodzeństwa. Normą było również to, że matka zostawała w domu, aby opiekować się dziećmi, podczas gdy ojciec pracował, aby utrzymać dom. W ostatnich latach liczebność rodzin drastycznie się zmniejszyła, a matki nie zawsze są w domu dla dzieci: pracują, robią kariery i pomagają w utrzymaniu rodziny. Ponadto, istnieje coraz więcej domów, w których samotnie wychowują dzieci. Z powodu obu tych trendów wiele dzieci w wieku przedszkolnym pozostaje pod opieką opiekunów, a wiele starszych dzieci zostaje w domu same przez dwie lub trzy godziny po szkole, aż rodzic wróci z pracy. To sprawia, że dzisiejsze dzieci są bardziej samodzielne niż dzieci w przeszłości. Ilość czasu spędzanego razem przez rodziny znacząco zmieniła się w porównaniu z poprzednimi pokoleniami. Rodzice nie mają czasu na załatwianie sprawunków i prace domowe, które kiedyś były częścią ich codziennego życia, a nadal mają czas na spędzanie czasu z dziećmi. Teraz jednak, dzięki postępowi technologicznemu, firmy oferują usługi oszczędzające czas. Na przykład zakupy - od spożywczych po odzieżowe - można robić online, a zakupy są dostarczane prosto pod drzwi. Firmy e-commerce, takie jak Shoplink i Homeruns.com, oferują usługi, które pozwalają pracującym rodzicom uniknąć spędzania czasu w sklepach spożywczych i innych.

WPŁYW PRACY NA DZIAŁALNOŚĆ FIRM

W przeszłości firmy były zarządzane zupełnie inaczej niż obecnie. Nowe technologie i tempo ich rozwoju zrewolucjonizowały sposób realizacji celów zawodowych w działalności biznesowej. Na przykład, szkolnictwo wyższe uległo drastycznym zmianom z powodu technologii. Kształcenie na odległość jest jedną z odpowiedzi na zapotrzebowanie dorosłych na elastyczny harmonogram zajęć. Ponieważ dzisiejsi studenci mogą uczestniczyć w zajęciach z domu, praca wykładowców i funkcjonowanie szkolnictwa wyższego uległy znacznym zmianom. Jak wspomniano wcześniej, rodziny spędzają dziś mniej czasu razem. Aby zaradzić tej sytuacji, coraz więcej pracujących rodziców woli pracować z domu, a wiele firm dostrzega tę rzeczywistość i reorganizuje swoją działalność, aby ją uwzględnić. Według raportu American Home Business Revolution:

Szacunki pokazują, że w Stanach Zjednoczonych co 11 sekund powstaje firma z siedzibą w domu. Oznacza to, że każdego dnia 8000 Amerykanów zakłada działalność gospodarczą z siedzibą w domu. Na początku lat 90. XX wieku 24,3 miliona Amerykanów pracowało w pełnym lub niepełnym wymiarze godzin z domu. Od tego czasu tendencja ta tylko rośnie.

Struktura zatrudnienia wyraźnie wpłynęła na sposób funkcjonowania firm w XXI wieku.

WPŁYWY KULTUROWE NA DZIAŁALNOŚĆ BIZNESOWĄ

Trudno opisać kulturę jakiegokolwiek kraju, ale jest to szczególnie prawdziwe w przypadku Stanów Zjednoczonych ze względu na liczne różnice w pochodzeniu narodowym i etnicznym ich obywateli. Pomimo wyraźnej różnorodności kultury amerykańskiej, istnieją jej charakterystyczne cechy. Jednym ze znaczących wpływów kulturowych na działalność biznesową jest chrześcijański kalendarz religijny. Wiele urzędów uznaje Boże Narodzenie (25 grudnia) i Wielki Piątek (piątek przed Wielkanocą) za dwa z dziesięciu świąt w roku kalendarzowym. W rzeczywistości wiele ferii szkolnych przypada właśnie na te dwa święta. Ogólna kultura organizacji znajduje odzwierciedlenie w zachowaniach, które są uważane za "normę" zarówno w zakresie komunikacji werbalnej, jak i niewerbalnej. Amerykanie zazwyczaj rozmawiają bezpośrednio ze sobą, utrzymując kontakt wzrokowy z osobą, z którą rozmawiają. Gestykulacja jest powszechnie stosowana podczas prezentacji lub w rozmowach indywidualnych, aby lepiej wyjaśnić daną kwestię. Zasadniczo to kadra kierownicza wyższego szczebla decyduje o kulturze korporacyjnej każdej organizacji. Za odpowiedni strój biznesowy uważano garnitury i krawaty dla mężczyzn oraz garnitury dla kobiet. W wielu organizacjach sytuacja wygląda inaczej, ponieważ panuje w nich bardziej swobodna atmosfera, a dżinsy i spodnie są obecnie uznawane za akceptowalne. Dochodzi do tego rola płci w kulturze amerykańskiej. Kobiety, niegdyś relegowane do stanowisk administracyjnych i personelu pomocniczego, obecnie zajmują stanowiska kierownicze wyższego szczebla, obok mężczyzn. W kulturze amerykańskiej zawody nie są już przypisane do konkretnej płci. Na przykład, mężczyźni zostają pielęgniarzami, a kobiety pracują na budowach i jako operatorki wózków widłowych. Chodzi o to, że płeć nie determinuje już roli danej osoby w biznesie, jak kiedyś.

WPŁYWY KULTUROWE NA DZIAŁALNOŚĆ BIZNESOWĄ

Trudno opisać kulturę jakiegokolwiek kraju, ale jest to szczególnie prawdziwe w przypadku Stanów Zjednoczonych ze względu na liczne różnice w pochodzeniu narodowym i etnicznym ich obywateli. Pomimo wyraźnej różnorodności kultury amerykańskiej, istnieją jej charakterystyczne cechy. Jednym ze znaczących wpływów kulturowych na działalność biznesową jest chrześcijański kalendarz religijny. Wiele urzędów uznaje Boże Narodzenie (25 grudnia) i Wielki Piątek (piątek przed Wielkanocą) za dwa z dziesięciu świąt w roku kalendarzowym. W rzeczywistości wiele ferii szkolnych przypada właśnie na te dwa święta. Ogólna kultura organizacji znajduje odzwierciedlenie w zachowaniach, które są uważane za "normę" zarówno w zakresie komunikacji werbalnej, jak i niewerbalnej. Amerykanie zazwyczaj rozmawiają bezpośrednio ze sobą, utrzymując kontakt wzrokowy z osobą, z którą rozmawiają. Gestykulacja jest powszechnie stosowana podczas prezentacji lub w rozmowach indywidualnych, aby lepiej wyjaśnić daną kwestię. Zasadniczo to kadra kierownicza wyższego szczebla decyduje o kulturze korporacyjnej każdej organizacji. Za odpowiedni strój biznesowy uważano garnitury i krawaty dla mężczyzn oraz garnitury dla kobiet. W wielu organizacjach sytuacja wygląda inaczej, ponieważ panuje tam luźniejszy klimat, a dżinsy i spodnie są obecnie uznawane za akceptowalne. Dochodzi do tego rola płci w kulturze amerykańskiej. Kobiety, niegdyś spychane do ról administracyjnych i personelu pomocniczego, zajmują obecnie stanowiska kierownicze wyższego szczebla, obok mężczyzn. W kulturze amerykańskiej zawody nie są już przypisane do konkretnej płci. Na przykład, mężczyźni zostają pielęgniarzami, a kobiety pracują na budowach i jako operatorki wózków widłowych. Chodzi o to, że płeć nie determinuje już roli danej osoby w biznesie, jak to miało miejsce kiedyś.

WPŁYW KLASY SPOŁECZNEJ NA DZIAŁALNOŚĆ BIZNESOWĄ

Co składa się na klasę społeczną? Czy jest to okolica, w której się mieszka? Wykonywany zawód? Zarabiane dochody? Bogactwo, które się zgromadziło? Nie ma powszechnie akceptowanej definicji klasy społecznej, ale większość ludzi zgadza się, że klasa społeczna istnieje. Grupowanie ludzi i przypisywanie im statusu w społeczeństwie jest tak stare, jak samo społeczeństwo. Klasa społeczna danej grupy ludzi wpływa na rolę biznesu i działań marketingowych. Kluczem do sukcesu w biznesie i działaniach marketingowych są dwa czynniki. Po pierwsze, należy zidentyfikować rynek zbytu dla swojego produktu. Po drugie, należy zidentyfikować klasę społeczną, z którą ma się do czynienia na tym rynku. Firmy muszą poznać zwyczaje i kulturę danej klasy społecznej, z którą chcą prowadzić interesy.

WPŁYW DZIAŁALNOŚCI SPOŁECZNEJ NA DZIAŁALNOŚĆ BIZNESOWĄ

Marketing skierowany do określonej grupy często obejmuje przedstawienia działań społecznych jako część kampanii reklamowej. Na przykład reklamy Mountain Dew przedstawiają nastolatków jeżdżących na rowerach górskich i uprawiających sporty ekstremalne. Reklama musztardy Grey Poupon przedstawia dorosłych z wyższych sfer używających produktu, wiozonych mercedesem. W obu przypadkach firma musiała najpierw zweryfikować, kto jest docelowym odbiorcą jej produktu. Po drugie, musiała poznać cechy charakterystyczne tych osób.

WPŁYW ZATRUDNIENIA NA DZIAŁALNOŚĆ BIZNESOWĄ

Dzisiejsze warunki pracy uległy znacznym zmianom ze względu na postęp technologiczny i globalne wpływy. Wiele firm prowadzi działalność na arenie międzynarodowej, co wymaga od wielu pracowników podróży zagranicznych. Wraz z upowszechnianiem się wirtualnych konferencji, podróże najprawdopodobniej będą się zmniejszać. Rozwój technologiczny, taki jak Internet i płyty CD-ROM, oraz globalne wpływy mają istotny wpływ na procedury biznesowe i marketingowe. Działalność biznesowa musi integrować nowe i zróżnicowane procedury marketingowe, aby nadążać za zmieniającym się rynkiem pracy. Te zmiany na rynku pracy wymagają uczenia się przez całe życie zarówno od pracowników, jak i pracodawców. Wiceprezydent Al. Gore włączył się w ten proces uczenia się przez całe życie, pracując na krajowym szczycie poświęconym umiejętnościom XXI wieku w zawodach XXI wieku. Poprosił ponad trzystu liderów ze świata szkoleń, związków zawodowych, rządu i zarządzania o opracowanie zestawu rekomendacji, które pomogłyby zapewnić przygotowanie narodu na nadchodzące stulecie. Uczenie się przez całe życie ma bezpośredni wpływ na firmy i ich pracowników, a w szczególności na działania marketingowe. Pracownicy, zarówno umysłowi, jak i fizyczni, stają się coraz bardziej biegli w kwestiach technicznych. Dzisiejsi liderzy zdają sobie sprawę, że potrzeby każdego klienta są wyjątkowe. Wraz ze wzrostem kosztów sprzedaży i skracaniem się cyklu życia produktu, Internet umożliwi lepszą i bardziej ekonomiczną obsługę klienta, niezależnie od rynku pracy. Działania marketingowe muszą uwzględniać e-commerce, wewnętrzne połączenia za pośrednictwem intranetów oraz marketing internetowy i sprzedaż detaliczną, ponieważ narzędzia te mogą rozszerzyć zakres działalności i stworzyć nowe możliwości dla firm. Wraz ze zmianami w technologii, stylu życia i zatrudnieniu, działania biznesowe i marketingowe również muszą ewoluować w innowacyjny sposób - inaczej pozostaną w tyle. To kwestia przetrwania.

WNIOSKI

Współcześni konsumenci oczekują wygody, która pomoże im uprościć ich napięty tryb życia. Wymaga to od firm i działów marketingu świadomości wpływu takich zmiennych demograficznych, jak rodzina, praca, pochodzenie kulturowe, klasa społeczna, aktywność społeczna i zatrudnienie. Wszystkie te zmienne demograficzne odgrywają istotną rolę w działalności biznesowej. Zarówno styl życia, jak i technologia uległy radykalnym zmianom, a globalny rynek stał się rzeczywistością. Kluczem do sukcesu w biznesie jest zrozumienie różnorodności panującej na globalnym rynku i innowacyjne reagowanie na zmieniające się potrzeby społeczeństwa. Firmy, które rozumieją malejącą ilość czasu, jaki rodziny spędzają razem, i oferują usługi niezbędne współczesnym rodzicom, aby mogli pracować na pełen etat i jednocześnie zapewnić swoim dzieciom stabilny dom, odniosą sukces w XXI wieku.

Zanim będzie można wyjaśnić systemy informacji zarządzania, należy krótko zdefiniować terminy systemy, informacja i zarządzanie. System to połączenie lub układ części tworzący zintegrowaną całość. System obejmuje uporządkowany układ zgodny z pewnymi wspólnymi zasadami lub regułami. System to plan lub metoda działania. Badanie systemów nie jest nowością. Egipscy architekci, którzy zbudowali piramidy, opierali się na systemie pomiarów przy ich budowie. Feniccy astronomowie badali układ gwiazd i przewidywali przyszłe położenia gwiazd. Opracowanie zestawu standardów i procedur, a nawet teorii wszechświata, jest tak stare jak sama historia. Ludzie zawsze dążyli do znalezienia powiązań między tym, co widzą, słyszą lub o czym myślą. System to naukowa metoda badania, czyli obserwacja, sformułowanie idei, testowanie tej idei i zastosowanie wyników. Naukową metodą rozwiązywania problemów jest analiza systemowa w najszerszym znaczeniu. Dane to fakty i liczby. Dane nie mają jednak wartości, dopóki nie zostaną skompilowane w systemie i nie będą mogły dostarczyć informacji do podejmowania decyzji. Informacja to to, co jest wykorzystywane w procesie informowania lub w stanie bycia poinformowanym. Informacja obejmuje wiedzę zdobytą w jakiś sposób. W latach 60. i 70. XX wieku konieczne stało się sformalizowanie podejścia edukacyjnego do systemów biznesowych, aby jednostki, grupy robocze i firmy, które przekraczały granice w różnych obszarach działalności, mogły dysponować odpowiednimi informacjami. Rozwój techniczny komputerów i przetwarzania danych oraz nowe teorie analizy systemów umożliwiły komputeryzację systemów. W dużej mierze ta komputeryzacja systemów była wynikiem badań podstawowych prowadzonych przez rząd federalny. Zarządzanie jest zazwyczaj definiowane jako planowanie, organizowanie, kierowanie i kontrolowanie działalności biznesowej. Ta definicja, która wyewoluowała z prac Henriego Fayola na początku XX wieku, określa, czym zajmuje się menedżer, ale prawdopodobnie bardziej właściwe jest zdefiniowanie, czym jest zarządzanie, niż tego, co ono robi. Zarządzanie to proces alokacji zasobów organizacji, w tym zasobów ludzkich i ekonomicznych, poprzez planowanie, organizowanie, kierowanie i kontrolowanie w celu wytwarzania dóbr lub usług pożądanych przez klientów, tak aby cele organizacji zostały osiągnięte. Jeśli kierownictwo posiada wiedzę na temat planowania, organizowania, kierowania i kontrolowania firmy, jego decyzje mogą być podejmowane w oparciu o fakty, a w rezultacie są one bardziej trafne i terminowe. Systemy informacji zarządczej to systemy, które umożliwiają menedżerom podejmowanie decyzji dla pomyślnego funkcjonowania firmy. Systemy informacji zarządczej składają się z zasobów komputerowych, ludzi i procedur stosowanych we współczesnym przedsiębiorstwie. Termin MIS (Management Information Systems) oznacza systemy informacji zarządczej. MIS odnosi się również do organizacji, która opracowuje i utrzymuje większość lub wszystkie systemy komputerowe w przedsiębiorstwie, aby menedżerowie mogli podejmować decyzje. Celem organizacji MIS jest dostarczanie systemów informatycznych menedżerom różnych szczebli. Specjaliści MIS tworzą i wspierają system komputerowy w całej firmie. Ci specjaliści, przeszkoleni i wykształceni w zakresie pracy z korporacyjnymi systemami komputerowymi, odpowiadają w mniejszym lub większym stopniu za niemal wszystkie komputery, od największych komputerów typu mainframe po komputery stacjonarne i przenośne.

TŁO

Systemy informacji zarządczej nie muszą być skomputeryzowane, ale w dzisiejszych dużych, międzynarodowych korporacjach komputeryzacja jest koniecznością, aby firma odniosła sukces. Systemy informacji zarządczej zaczęły się jednak od prostych, manualnych systemów, takich jak bazy danych klientów na fiszkach. Już w 1642 roku francuski matematyk i filozof Blaise Pascal wynalazł pierwszą mechaniczną maszynę sumującą, umożliwiającą dodawanie liczb w celu uzyskania informacji. Prawie dwieście lat później Charles Babbage, profesor matematyki na Uniwersytecie Cambridge w Anglii, pragnął zbudować maszynę, która obliczałaby tablice matematyczne. W latach 80. XIX wieku próbował zbudować maszynę liczącą. Poniósł porażkę, ponieważ jego pomysły przekraczały jego możliwości techniczne, a nie dlatego, że pomysł był wadliwy. Babbage′a często nazywa się ojcem komputera. Wraz z pojawieniem się komputera, systemy informacji zarządczej zostały zautomatyzowane. Pod koniec lat 90. XIX wieku, dzięki staraniom Hermana Holleritha, który stworzył system kart perforowanych do tabelarycznego zapisu danych spisu z 1890 roku, możliwe stało się rozpoczęcie dostarczania sprzętu do przetwarzania danych. Karta perforowana opracowana przez Holleritha posłużyła później do założenia firmy dostarczającej sprzęt do przetwarzania danych. Firma ta przekształciła się w International Business Machines (IBM). Komputery mainframe były wykorzystywane w systemach zarządzania informacją od lat 40., 50., 60. aż do lat 70. XX wieku. W latach 70. komputery osobiste były najpierw konstruowane przez hobbystów. Następnie firma Apple Computer opracowała jeden z pierwszych praktycznych komputerów osobistych. Na początku lat 80. IBM opracował swój komputer PC i od tego czasu branża komputerów osobistych rozkwitła. Prawie każdy system zarządzania informacją opiera się na jakimś rodzaju sprzętu i oprogramowania komputerowego. Systemy informacji zarządczej zyskują na znaczeniu, a personel MIS jest bardziej widoczny niż w latach 60. i 70. XX wieku, kiedy to był ukryty przed resztą firmy i wykonywał zadania za zamkniętymi drzwiami. Niektórzy pracownicy MIS byli tak odizolowani od działalności operacyjnej firmy, że nie wiedzieli nawet, jakie produkty wytwarzają ich firmy. Sytuacja ta uległa zmianie, ponieważ potrzeba skutecznego systemu informacji zarządczej jest priorytetem dla organizacji. Menedżerowie wykorzystują systemy MIS na wszystkich etapach zarządzania, w tym w planowaniu, organizowaniu, kierowaniu i kontrolingu.

PRACA W SYSTEMIE MIS DZISIAJ

Personel MIS musi posiadać kwalifikacje techniczne do pracy ze sprzętem komputerowym, oprogramowaniem i systemami informatycznymi. Obecnie uczelnie wyższe nie są w stanie wykształcić wystarczającej liczby pracowników MIS, aby sprostać potrzebom biznesowym, a możliwości zatrudnienia są ogromne. Menedżerowie MIS, po awansie na stanowiska kierownicze, muszą pamiętać, że nie wykonują już pracy technicznej. Muszą przejść z roli techników na stanowisko menedżerów. Ich rola zmienia się z bycia technikami na menedżerów systemów, którzy zarządzają pracą techniczną innych osób. Muszą postrzegać siebie jako osoby, które muszą rozwiązywać problemy biznesowe użytkowników, a nie tylko działów przetwarzania danych. Menedżerowie MIS odpowiadają za rozwój systemów w swojej firmie. Rozwój systemów wymaga czterech etapów podczas tworzenia systemu dla dowolnej fazy organizacji:

Faza I to planowanie systemów. Zespół systemowy musi zbadać początkowy problem, określając jego istotę i opracowując studium wykonalności do wglądu dla kierownictwa. Faza II identyfikuje wymagania dla systemów. Obejmuje ona analizę systemów, wymagania użytkowników, niezbędny sprzęt i oprogramowanie oraz projekt koncepcyjny systemu. Następnie kierownictwo najwyższego szczebla dokonuje przeglądu analizy i projektu systemów. Faza III obejmuje rozwój systemów. Obejmuje ona opracowanie wsparcia technicznego i specyfikacji technicznych, przegląd kontroli procedur użytkowników, projektowanie systemu, testowanie systemu oraz zapewnienie szkoleń dla użytkowników. Na tym etapie kierownictwo ponownie dokonuje przeglądu i podejmuje decyzję o ewentualnym wdrożeniu systemu. Faza IV to wdrożenie systemu. Nowy system jest konwertowany ze starego systemu, a następnie wdrażany i udoskonalany. Następnie konieczne jest ciągłe utrzymanie i ponowna ocena systemu, aby sprawdzić, czy nadal spełnia on potrzeby firmy.

RODZAJE SYSTEMÓW

Systemy informacji zarządczej mogą być wykorzystywane jako wsparcie dla menedżerów w celu zapewnienia im przewagi konkurencyjnej. System musi wspierać cele organizacji. Większość organizacji ma strukturę funkcjonalną, a typowe systemy można zidentyfikować w następujący sposób:

Systemy informatyczne zarządzania księgowością: Wszystkie raporty księgowe są udostępniane wszystkim kierownikom księgowości na wszystkich szczeblach.
Systemy informatyczne zarządzania finansami: System informatyczny zarządzania finansami dostarcza informacji finansowych wszystkim menedżerom finansowym w organizacji, w tym dyrektorowi finansowemu. Dyrektor finansowy analizuje historyczną i bieżącą działalność finansową, prognozuje przyszłe potrzeby finansowe oraz monitoruje i kontroluje wykorzystanie funduszy w czasie, korzystając z informacji opracowanych przez dział MIS.
Systemy informatyczne zarządzania produkcją: Operacje, bardziej niż jakikolwiek inny obszar funkcjonalny, zostały dotknięte ogromnym postępem technologicznym. W rezultacie zmieniły się operacje produkcyjne. Na przykład, zapasy są dostarczane dokładnie na czas, aby uniknąć wydawania dużych kwot pieniędzy na magazynowanie ogromnych zapasów. W niektórych przypadkach surowce są nawet przetwarzane w wagonach kolejowych, oczekując na wysyłkę bezpośrednio do fabryki. W związku z tym nie ma potrzeby magazynowania.
Systemy informatyczne zarządzania marketingiem: System informatyczny zarządzania marketingiem wspiera działania zarządcze w zakresierozwoju produktu, dystrybucji, decyzji cenowych, skuteczności promocji i prognozowania sprzedaży. Systemy marketingowe, bardziej niż jakikolwiek inny obszar funkcjonalny, opierają się na zewnętrznych źródłach danych. Źródłami tymi są na przykład konkurencja i klienci.
Systemy informatyczne zarządzania zasobami ludzkimi: Systemy informatyczne zarządzania zasobami ludzkimi dotyczą działań związanych z pracownikami, menedżerami i innymi osobami zatrudnionymi w organizacji. Ponieważ funkcja personalna odnosi się do wszystkich innych obszarów działalności, system informatyczny zarządzania zasobami ludzkimi odgrywa istotną rolę w zapewnianiu sukcesu organizacji. Działania realizowane przez systemy informatyczne zarządzania zasobami ludzkimi obejmują analizę i planowanie zatrudnienia, rekrutację, szkolenia oraz przydzielanie zadań.

Powyższe przykłady stanowią główne systemy informatyczne zarządzania. Mogą istnieć inne systemy informatyczne zarządzania, jeśli firma jest identyfikowana przez różne obszary funkcjonalne.

Przywództwo nie powinno być utożsamiane z kierowaniem. Liderzy biznesu, którzy nie rozumieją różnicy między funkcjami/rolami przywództwa a kierowania, prawdopodobnie błędnie interpretują, jak powinni wykonywać swoje obowiązki, aby osiągnąć cele organizacji. Podczas gdy niektórzy menedżerowie są wysokiej klasy liderami, inni zarządzają jedynie zasobami i nie przewodzą swoim podwładnym. Przywództwo jest jedną z czterech głównych czynności służących wywieraniu wpływu na innych. Jako taka, jest to podkategoria koncepcji zarządzania, która koncentruje się głównie na kwestiach behawioralnych i możliwościach. Zarządzanie jest pojęciem bardziej kompleksowym niż przewodzenie. Obejmuje ono radzenie sobie zarówno z problemami związanymi z zasobami, jak i czynnikami behawioralnymi. Ogólnie rzecz biorąc, nie wszyscy menedżerowie są koniecznie liderami, jednak najskuteczniejsi menedżerowie, w perspektywie długoterminowej, to właśnie liderzy. Przywództwo to proces kierowania zachowaniem innych w kierunku celów organizacji. Kierowanie w tym kontekście oznacza nakłanianie jednostek do zachowania się w określony sposób lub do przestrzegania określonego zestawu instrukcji. W idealnym przypadku, prezentowane zachowanie jest idealnie dopasowane do takich czynników, jak cele organizacyjne, kultura, polityka, procedury i specyfikacja stanowiska pracy. Głównym celem przywództwa jest realizacja zadań za pośrednictwem innych ludzi, co czyni je jednym z głównych działań, które mogą usprawnić system zarządzania. Jest to osiągane w dużym stopniu dzięki skutecznej komunikacji. Ponieważ przywództwo jest warunkiem koniecznym sukcesu w biznesie, aby odnieść sukces jako menedżer, należy dobrze rozumieć, co obejmuje przywództwo. W rzeczywistości, takie kwestie, jak zwiększone możliwości oferowane przez udoskonalone technologie komunikacyjne i rozwój biznesu międzynarodowego, sprawiły, że przywództwo stało się jeszcze ważniejsze w dzisiejszym środowisku biznesowym. W poniższych sekcjach opisano główne teorie leżące u podstaw najpowszechniej akceptowanych praktyk zarządzania/przywództwa oraz koncepcje, na których się one opierają. W dzisiejszym środowisku biznesowym posiadanie umiejętności zarządzania nie wystarcza już do osiągnięcia sukcesu. Współczesne praktyki biznesowe wymagają od menedżerów wiedzy i doświadczenia w zakresie różnic między zarządzaniem a przywództwem oraz tego, jak oba te działania muszą być zintegrowane dla sukcesu w biznesie. Powszechnie uważa się, że menedżer dba o wykonanie zadań i obowiązków, podczas gdy lider jest wrażliwy na potrzeby ludzi i to, czego potrzebują, aby stać się wyjątkowymi pracownikami. Integracja tych koncepcji pozwala menedżerom firm stosować logikę i umiejętności analityczne w działaniach i taktykach biznesowych, jednocześnie zachowując wrażliwość i współpracując z pracownikami jako jednostkami o potrzebach i pragnieniach związanych z ich pracą i karierą.

PRZYWÓDZTWO OPARTE NA CECHACH

Teoria cech przywództwa opiera się na badaniach, które sugerują, że zdolności i predyspozycje niezbędne do bycia dobrym liderem są wrodzone i nie można ich rozwijać z biegiem czasu. Głównym celem tych badań jest jak najdokładniejsze i najbardziej analityczne opisanie przywództwa. Uzasadnieniem jest to, że opis pełnego spektrum cech przywódczych menedżerów umożliwiłby łatwą identyfikację osób, które je posiadają. Organizacja mogłaby wówczas zatrudniać tylko osoby posiadające te cechy, mając tym samym pewność, że zawsze będzie miała wysokiej jakości liderów. Obecna myśl dotycząca zarządzania sugeruje jednak, że zdolności przywódczych nie można wyjaśnić odziedziczonymi cechami jednostki. Wręcz przeciwnie, analitycy biznesowi uważają, że jednostki mogą nauczyć się być dobrymi, a nawet wyjątkowymi liderami. Tysiące pracowników każdego roku przechodzi szkolenia, aby poprawić swoje umiejętności przywódcze. Przedsiębiorstwa i organizacje non-profit nadal traktują to jako inwestycję, która przynosi zyski.

IDENTYFIKACJA ZACHOWAŃ PRZYWÓDCZYCH

Ponieważ teoria cech okazała się niezgodna z umiejętnościami przywódczymi, badacze analizowali inne aspekty, aby wyjaśnić sukces lub porażkę przywódczą. Zamiast skupiać się na cechach, które rzekomo powinni posiadać skuteczni liderzy, zaczęli badać, co tak naprawdę robią dobrzy liderzy. To podejście behawioralne koncentrowało się na analizie sposobu, w jaki menedżer wykonywał zadanie, oraz na tym, czy koncentrował się na takich umiejętnościach interpersonalnych, jak zapewnianie wsparcia moralnego i docenianie sukcesów pracowników. Na podstawie tych badań, liderów można trafnie opisać poprzez ich zachowanie skoncentrowane na pracy lub na pracownikach, ponieważ badania te wskazały na dwa główne wymiary zachowań liderów: wymiar pracy (zachowanie strukturalne/zachowanie skoncentrowane na pracy) oraz wymiar ludzki (zachowanie uważności/zachowanie skoncentrowane na pracownikach).

KTÓRE STYLE PRZYWÓDZTWA SĄ NAJSKUTECZNIEJSZE?

Należy zachować ostrożność przy rozważaniu, który styl przywództwa jest najlepszy. Badania sugerują, że nie można uogólnić jednego stylu przywództwa jako najskuteczniejszego. Sytuacje organizacyjne są tak złożone, że jeden konkretny styl przywództwa może być skuteczny w jednej sytuacji, a całkowicie nieskuteczny w innej.

TEORIA SYTUACJI ZAGROŻENIA

Teoria sytuacji zagrożenia, stosowana w zarządzaniu/przywództwie, koncentruje się na tym, co menedżerowie robią w praktyce. Ponieważ teoria ta sugeruje, że sposób działania i podejmowania decyzji przez menedżera zależy od zestawu okoliczności, koncentruje się ona na analizie sytuacyjnej. Stosując teorię sytuacji zagrożenia, menedżerowie analizują sytuacje z perspektywy "jeśli-to": jeśli dany atrybut sytuacyjny występuje, menedżer powinien podjąć odpowiednią reakcję. Teoria ta bierze pod uwagę zasoby ludzkie i ich interakcję z działalnością firmy. Menedżerowie mogą podejmować różne działania, aby uzyskać ten sam rezultat, opierając się na różnicach w cechach sytuacyjnych. Ogólnie rzecz biorąc, teoria sytuacji zagrożenia sugeruje, że lider biznesowy musi określić warunki lub sytuacje, w których różne metody zarządzania mają największe szanse na sukces. Teoria ta stoi zatem w sprzeczności z teorią cech, omówioną wcześniej. Niektóre z wyzwań związanych z skutecznym wykorzystaniem teorii kontyngencji to konieczność dokładnej analizy rzeczywistej sytuacji, następnie doboru odpowiednich strategii i taktyk, a na końcu ich wdrożenia. Menedżerowie spotykają się z różnymi sytuacjami przywódczymi w trakcie swojej codziennej działalności, z których każda może wymagać od nich stosowania stylów przywództwa, które różnią się znacznie w zależności od sytuacji. W modelu kontyngencji, czynniki mające kluczowe znaczenie to relacje między liderem a członkami zespołu, struktura zadań oraz władza stanowiska lidera. Lider musi przeanalizować te czynniki, aby określić najodpowiedniejszy styl reagowania na potrzeby realizacji celów całej jednostki roboczej i organizacji. Relacje między liderem a członkami zespołu odnoszą się do bieżącego stopnia, w jakim podwładni akceptują pojedynczego lidera lub grupę liderów. Struktura zadań odnosi się do stopnia, w jakim zadania są jasno lub słabo zdefiniowane. Władza stanowiska to stopień, w jakim lider lub grupa liderów ma kontrolę nad procesem pracy, nagrodami i karami. Biorąc pod uwagę te czynniki, liderzy mogą dostosować swój styl, aby najlepiej pasował do kontekstu podejmowania decyzji i przywództwa. Dla liderów, którzy dysponują szerokim wachlarzem stylów przywództwa, wiedza o tym, kiedy je zmienić, daje im narzędzia do skutecznego radzenia sobie ze zmiennym charakterem podejmowania decyzji biznesowych. Liderzy, którzy dysponują ograniczonym repertuarem stylów przywództwa, mogą wraz ze swoimi przełożonymi wykorzystać te informacje, aby lepiej dopasować sytuacje w pracy do stylów, którymi dysponuje dany lider. W tym kontinuum, czyli zakresie, zachowań przywódczych, każdy typ zachowania wiąże się również ze stopniem autorytetu, jaki może sprawować menedżer, i odwrotnie, z poziomem swobody, jaki jest dostępny dla pracowników. Na jednym krańcu tego kontinuum liderzy biznesowi sprawują wysoki poziom kontroli i pozwalają pracownikom na niewielką autonomię; na drugim krańcu liderzy sprawują bardzo małą kontrolę, dając pracownikom znaczną autonomię i samosterowność. Zatem zachowania przywódcze, rozwijające się w całym kontinuum, odzwierciedlają stopniową zmianę od przywództwa autokratycznego do demokratycznego. W dzisiejszym środowisku biznesowym istnieją bardziej skomplikowane konteksty i relacje, w których menedżerowie i podwładni muszą funkcjonować niż w poprzednich epokach. W miarę jak konteksty i relacje stają się coraz bardziej skomplikowane, liderom coraz trudniej jest określić, jak przewodzić. Ponadto, istnieją istotne siły społeczne i organizacyjne, które powodują zamieszanie co do tego, jak przewodzić.

TEORIA X I TEORIA Y

W oparciu o prace psychologów, teoretyków organizacji i specjalistów od relacji międzyludzkich z lat 60. i 70. XX wieku, wyłoniły się dwa odrębne założenia, zwane Teorią X i Teorią Y, dotyczące przyczyn i sposobów pracy na rzecz innych. Teoria X zakłada, że ludzie nie lubią pracować i będą unikać pracy, jeśli nadarzy się ku temu okazja. Z tego powodu większość ludzi musi być zmuszana do wykonywania wymaganych obowiązków i karana, jeśli nie wykonają pracy w ilości odpowiadającej wymaganej jakości. Ponownie, z powodu niechęci do pracy, większość ludzi nie chce odpowiedzialności, woli być kierowana przez innych i ma niewielkie ambicje; pragną jedynie bezpieczeństwa pracy. Z niemal całkowicie odwrotnego punktu widzenia, Teoria Y zakłada, że ludzie lubią pracować i postrzegają to jako naturalny element swojego życia. Dlatego kary i groźby nie są jedynymi sposobami motywowania ich do wykonywania zadań. Ludzie są gotowi ciężko pracować dla organizacji; W rzeczywistości będą wykorzystywać samosterowność i kontrolę, aby dążyć do celów, które są zrozumiałe i jasno zakomunikowane. W tej teorii ludzkich zachowań i motywacji ludzie są postrzegani jako osoby poszukujące wiedzy i odpowiedzialności, zdolne i chętne do angażowania się w kreatywne działania mające na celu rozwiązywanie problemów, które pomogą organizacji osiągnąć jej cele. Zgodnie z Teorią Y, liderzy muszą opracować sposoby na poszerzenie kompetencji swoich pracowników, aby organizacja mogła skorzystać z tego znaczącego potencjału. Chociaż Teoria Y ma wiele do zaoferowania i jest powszechnie stosowana, wiele organizacji nadal stosuje różnorodne polityki i praktyki oparte na zasadach Teorii X. Dalszym rozwinięciem w wyjaśnianiu ludzkich zachowań w pracy, a następnie dostosowywaniu do nich praktyk zarządzania/przywództwa, jest Teoria Z.

TEORIA Z

Prawdopodobnie najbardziej znaną z teorii i praktyk pochodzących z Japonii jest podejście Teorii Z, które łączy typowe praktyki ze Stanów Zjednoczonych i Japonii w kompleksowy system zarządzania/przywództwa. System ten obejmuje następujące zasady najlepszych praktyk zarządzania/przywództwa:

•  Dążenie do ustanowienia długoterminowej kultury zatrudnienia w organizacji.
•  W miarę możliwości wykorzystywanie zbiorowego podejmowania decyzji.
•  Zwiększanie i wzmacnianie znaczenia odpowiedzialności indywidualnej.
•  Ustanowienie powolnego i długoterminowego procesu oceny i awansu.
•  Stosowanie dorozumianej, nieformalnej kontroli, wykorzystującej jawne, formalne środki/narzędzia oceny wyników.
•  Wprowadzanie i stosowanie umiarkowanie specjalistycznych opisów stanowisk i ścieżek kariery.
•  Opracowywanie polityk i praktyk wspierających holistyczne podejście do jednostki i jej wsparcie zarówno w pracy, jak i w domu (w odniesieniu do kwestii rodzinnych).

Teoria Z wywarła znaczący wpływ na sposób, w jaki firmy są dziś zarządzane. Strategie teorii Z odegrały kluczową rolę w budowaniu silnych relacji między podwładnymi a ich liderami ze względu na zwiększony poziom udziału pracowników w podejmowaniu decyzji, a także wyższy poziom troski liderów o swoich podwładnych.

SIATKA KIEROWNICZA

Badacze biznesu z Uniwersytetu Teksańskiego opracowali dwuwymiarową teorię siatki, aby wyjaśnić styl przywództwa oparty na (1) trosce o produkcję i (2) trosce o ludzi. Każda oś siatki to 9-stopniowa skala, gdzie 1 oznacza niskie zainteresowanie, a 9 wysokie. Menedżerowie "zespołów", często uważani za najskuteczniejszych liderów, wykazują silną troskę zarówno o ludzi, którzy dla nich pracują, jak i o wyniki grupy/jednostki. Menedżerowie "klubów wiejskich" znacznie bardziej troszczą się o swoich podwładnych niż o wyniki produkcji. Natomiast menedżerowie "zgodności z autorytetem" koncentrują się wyłącznie na osiąganiu celów produkcyjnych. Menedżerowie "pośrodkowi" starają się zachować równowagę między ludźmi a problemami produkcyjnymi w umiarkowany sposób. Wreszcie, menedżerowie "ubodzy" zazwyczaj są praktycznie bankrutami w obu kategoriach, zazwyczaj niewiele wiedząc lub niewiele się o żadną z nich troszcząc. Analiza siatkowa może być bardzo przydatna w określaniu mocnych i słabych stron menedżerów, obszarów, w których można je najlepiej wykorzystać, oraz rodzajów rozwoju pracowników, których mogą potrzebować, aby się rozwijać.

TEORIA PRZYWÓDZTWA ŚCIEŻKOWEGO

W teorii przywództwa opartego na ścieżce, kluczową strategią lidera jest zapewnienie pracownikom pożądanych i osiągalnych nagród. Nagrody te są bezpośrednio związane z osiąganiem celów organizacyjnych. Zasadniczo menedżer formułuje cele (cel) do osiągnięcia oraz sposób, w jaki można i należy je osiągnąć (ścieżka) do zdobycia nagród. Teoria ta zachęca menedżerów do wspierania wydajności pracy poprzez pokazywanie pracownikom, jak ich zachowania w pracy bezpośrednio wpływają na otrzymywanie przez nich pożądanych nagród.

TEORIA SYSTEMÓW I FUNKCJA PRZYWÓDZTWA/ZARZĄDZANIA

System to grupa powiązanych i zależnych od siebie komponentów, które działają holistycznie, aby osiągnąć wspólne cele. Teoria systemów sugeruje, że organizacje działają podobnie jak ludzki system biologiczny, musząc radzić sobie z entropią, synergią wsparcia i współzależnością podsystemów. Prawo entropii głosi, że zasoby są ograniczone i że w miarę ich użytkowania/konsumpcji ich korzystne właściwości ulegają rozproszeniu i nie są dostępne w takim samym stopniu, jak pierwotnie. Pozostałe dwa aspekty podejścia systemowego to osiągnięcie synergii, czyli stworzenie wartości całkowitej większej niż wartość poszczególnych części, oraz współzależność podsystemów, czyli powiązanie komponentów w taki sposób, aby mogła zaistnieć synergia. Dążąc do poprawy wydajności systemu, menedżerowie/liderzy muszą brać pod uwagę otwartość i responsywność swojej organizacji biznesowej oraz środowiska zewnętrznego, w którym działa. W tym środowisku liderzy muszą brać pod uwagę cztery główne cechy teorii systemów biznesowych: nakłady, cechy organizacyjne, wyniki i sprzężenie zwrotne. Nakłady dla większości systemów obejmują pracę ludzką, informacje, dobra trwałe i finansowanie. Cechy organizacyjne obejmują proces pracy, funkcje zarządzania oraz technologię produkcji lub usług. Wyniki obejmują zadowolenie pracowników, produkty lub usługi, relacje z klientami i dostawcami oraz zyski/straty. Kierując jednostką lub całą organizacją, liderzy biznesowi muszą brać pod uwagę cechy systemu swojej organizacji, w kontekście jego interakcji z klientami, dostawcami, konkurentami i agencjami rządowymi oraz reagowania na ich potrzeby.

PRZYWÓDZTWO TRANSFORMACYJNE

Przywództwo transformacyjne inspiruje sukces organizacji, znacząco wpływając na postawy pracowników dotyczące tego, czym powinna być organizacja, a także na ich podstawowe wartości, takie jak zaufanie, uczciwość i rzetelność. Przywództwo transformacyjne, podobne do przywództwa haryzmatycznego lub inspirującego, buduje u pracowników poczucie odpowiedzialności za organizację, zachęca do nowych sposobów rozwiązywania problemów i promuje uczenie się przez całe życie wszystkich członków organizacji. Chociaż temat przywództwa transformacyjnego jest zarówno interesujący, jak i ekscytujący, potrzebne są dalsze badania, aby uzyskać wgląd w to, jak stać się skutecznym liderem transformacyjnym.

ZARZĄDZANIE KONFLIKTAMI

Spośród wszystkich umiejętności, jakich potrzebuje menedżer/lider, żadna nie jest ważniejsza niż zarządzanie konfliktami, które nieuchronnie pojawiają się w każdej organizacji. Konflikty mogą pojawiać się między członkami tej samej jednostki roboczej, między grupą roboczą a jej liderem, między liderami grup oraz między różnymi grupami roboczymi. Do najczęstszych przyczyn konfliktów należą problemy z komunikacją, konflikty osobowości, różnice w zakresie władzy i statusu, rozbieżności celów, sporne granice uprawnień oraz alokacja zasobów. Poniższe procesy są zazwyczaj sugerowane w celu eliminacji, redukcji i zapobiegania konfliktom:

•  Skup się na faktach; unikaj bezpodstawnych twierdzeń i kwestii osobowościowych.
•  Opracuj listę wszystkich możliwych rozwiązań konfliktu, które pozwolą stronom konfliktu spojrzeć na problem z innej perspektywy.
•  Zachowaj równowagę sił i dostępności podczas rozwiązywania konfliktu.
•  Szukaj realistycznego rozwiązania; Nigdy nie wymuszaj konsensusu, ale nie daj się wciągnąć w niekończącą się debatę, aby go osiągnąć.
•  Skup się na szerszych celach/misji organizacji.
•  Bierz udział w negocjacjach, aby znaleźć opcje rozwiązania konfliktu.
•  W razie potrzeby skorzystaj z pomocy osoby trzeciej do mediacji w sporach. Zaangażowanie osoby z zewnątrz może zwiększyć obiektywizm i zmniejszyć problemy natury osobowościowej.
•  Ułatwiaj precyzyjną komunikację, aby ograniczyć plotki i poprawić wspólne zrozumienie faktów i problemów.

Istnieje powszechnie akceptowany model rozumienia, jak jednostki podchodzą do sytuacji związanych z rozwiązywaniem konfliktów. Model ten jest dwuwymiarowy. Na jednej osi znajduje się wymiar współpracy, a na drugiej wymiar asertywności. Jak wspomniano wcześniej, skuteczni liderzy zmieniają swój styl, aby sprostać potrzebom konkretnej sytuacji. Dlatego w sytuacji konfliktowej, w której czas ma kluczowe znaczenie, potrzebny jest styl asertywny, aby rozwiązać konflikt, tak aby nie marnować czasu podczas długotrwałego procesu negocjacji. Z drugiej strony, kiedy harmonia jest kluczowa, zwłaszcza gdy relacje są nowe lub na wczesnym etapie, niezbędne jest podejście oparte na współpracy i kooperacji w rozwiązywaniu konfliktów. Ten model rozwiązywania konfliktów dobrze wpisuje się w ideę przywództwa sytuacyjnego i planowania awaryjnego, a także ją wspiera.

JAPOŃSKIE METODY ZARZĄDZANIA/PRZYWÓDZTWA

W ciągu dekad od zakończenia II wojny światowej liderzy biznesu na całym świecie podziwiali zdolność japońskich menedżerów do motywowania i skutecznego kierowania podwładnymi, dążąc do osiągnięcia wybitnych wyników, zarówno pod względem ilości, jak i jakości produkcji. Dlatego japońskie podejścia do zarządzania i przywództwa były intensywnie badane w celu znalezienia podobieństw i różnic między lokalnymi praktykami a japońskimi. Wśród podejść, które zostały uznane za przyczyniające się do japońskiego sukcesu, znajdują się:

•  Japońskie korporacje starają się zatrudniać pracowników na całe życie, a nie na krótsze okresy. Pomaga to pracownikom poczuć bliską więź z organizacją i buduje poczucie odpowiedzialności pracowników za jej sukces.
•  Pracownicy awansują na poziom organizacyjny równoważny z kierownictwem poprzez wyrównanie szans w zakresie ubioru, pakietów świadczeń, usług wsparcia/udogodnień, toalet, programów akcyjnych itd.
•  Pracownikom pokazuje się, że są doceniani i stanowią istotną część firmy. Odbywa się to poprzez organizowanie ceremonii na cześć pracowników, zapewnianie im zakwaterowania za symboliczną opłatą, udostępnianie obiektów na imprezy towarzyskie sponsorowane przez organizację, oferowanie konkurencyjnych wynagrodzeń itd.
•  Dokłada się znacznych starań, aby budować pozytywne i silne relacje zawodowe między liderami a ich podwładnymi. Obejmuje to zapewnienie, że liderzy poświęcają czas na poznanie swoich pracowników i uświadomienie sobie ich głównych obaw. Taka relacja może mieć znaczący wpływ na to, w jakim stopniu pracownicy cenią organizację i swoich liderów.
•  Istnieje zbiorowa odpowiedzialność za sukces organizacji. Odpowiedzialność indywidualna jest bagatelizowana w klimacie panującym w organizacjach amerykańskich.
•  Domniemane mechanizmy kontroli oparte są na wartościach kulturowych i odpowiedzialności.
•  Typowe są ścieżki kariery niespecjalistycznej. Pracownicy pracują w wielu kategoriach zawodowych w trakcie swojej kadencji, aby uzyskać szersze zrozumienie natury całej pracy wykonywanej w organizacji.
•  Istnieje holistyczna troska o dobro każdego pracownika. Organizacje i ich liderzy poświęcają czas na pomoc pracownikom w sprawach osobistych i w poszukiwaniu możliwości zatrudnienia.
•  Japończycy zazwyczaj interesują się wynikami firmy i wynikami poszczególnych zespołów roboczych, a nie wynikami poszczególnych pracowników. Dlatego zachęty dla poszczególnych osób są mniej skuteczne niż te związane z wynikami grupy roboczej lub całego zespołu. Ponadto japońscy przywódcy i pracownicy przywiązują znacznie większą wagę do szacunku i korzyści społecznych niż do nagród pieniężnych.

W ciągu dekad od zakończenia II wojny światowej liderzy biznesu na całym świecie podziwiali zdolność japońskich menedżerów do motywowania i skutecznego kierowania podwładnymi, dążąc do osiągnięcia wybitnych wyników, zarówno pod względem ilości, jak i jakości produkcji. Dlatego japońskie podejścia do zarządzania i przywództwa były intensywnie badane w celu znalezienia podobieństw i różnic między lokalnymi praktykami a japońskimi. Wśród podejść, które zostały uznane za przyczyniające się do japońskiego sukcesu, znajdują się : Kolejny ważny krok w rozwoju produkcji i obsługi towarów nastąpił w Japonii. Był to system kanban, znany jako system zarządzania zapasami i materiałami just-in-time (JIT). W tym systemie menedżerowie/liderzy lokalizują dostawców wysokiej jakości w niewielkiej odległości od swoich zakładów. Ustalają również szczegółowe standardy jakości i wymagania dotyczące dostaw, a także procedury dotyczące obsługi materiałów, których dostawcy są zobowiązani przestrzegać na mocy umowy. Chociaż techniki te okazały się skuteczne w Japonii, próby ich powielenia w innej kulturze mogą przynieść rozczarowujące rezultaty. Nie można przecenić znaczenia obyczajów kulturowych. To, co może działać w Japonii, Francji czy Stanach Zjednoczonych, może nie działać nigdzie indziej po prostu z powodu czynników kulturowych. Jednak japońskie zasady zarządzania/przywództwa nauczyły menedżerów na całym świecie rozważania nowych podejść w celu osiągnięcia wyższych standardów efektywności organizacyjnej, niezbędnych w dzisiejszej globalnej gospodarce. Liderzy biznesu na całym świecie analizują swoje praktyki w świetle sukcesów, jakie Japończycy i inni osiągnęli w obszarach budowania strategii, rozwoju organizacyjnego, współpracy grupowej/zespołowej i budowania przewagi konkurencyjnej.

Segmentacja rynku to jedno z dwóch ogólnych podejść do marketingu; drugim jest marketing masowy. W podejściu marketingu masowego firmy postrzegają rynek jako całość, tak jakby wszystkie jego części były takie same, i odpowiednio dostosowują swój marketing. W podejściu segmentacji rynku rynek całościowy jest postrzegany jako złożony z kilku mniejszych segmentów, z których każdy różni się od pozostałych. Takie podejście pozwala firmom zidentyfikować jeden lub więcej atrakcyjnych segmentów, do których mogą z zyskiem kierować swoje produkty i działania marketingowe. Proces segmentacji rynku obejmuje wiele kroków (rysunek 1). Pierwszym jest zdefiniowanie rynku pod kątem użytkowników końcowych produktu i ich potrzeb. Drugim jest podział rynku na grupy na podstawie ich cech i zachowań zakupowych. Możliwe podstawy podziału rynku całościowego są inne dla rynków konsumenckich niż dla rynków przemysłowych. Najczęściej stosowanymi elementami podziału rynków konsumenckich są czynniki demograficzne, cechy psychograficzne, lokalizacja geograficzna i postrzegane korzyści z produktu. Segmentacja demograficzna polega na podziale rynku na podstawie statystycznych różnic w cechach osobowych, takich jak wiek, płeć, rasa, dochody, etap życia, zawód i poziom wykształcenia. Na przykład producenci odzieży segmentują rynek na podstawie grup wiekowych, takich jak nastolatki, młodzi dorośli i osoby dojrzałe. Jubilerzy wykorzystują płeć do podziału rynku. Firmy kosmetyczne i produkujące produkty do pielęgnacji włosów mogą wykorzystywać rasę jako czynnik; firmy budowlane - etap życia; czasopisma branżowe - zawód itd. Segmentacja psychograficzna opiera się na cechach, postawach, zainteresowaniach lub stylu życia potencjalnych grup klientów. Na przykład firmy wprowadzające na rynek nowe produkty starają się zidentyfikować grupy klientów pozytywnie nastawione do nowych pomysłów. Firmy wprowadzające na rynek produkty przyjazne dla środowiska wyróżniają segmenty, które troszczą się o środowisko. Niektóre instytucje finansowe próbują wyodrębnić i dotrzeć do grup silnie zainteresowanych wspieraniem swojej uczelni, ulubionej drużyny sportowej lub organizacji zawodowej za pomocą kart kredytowych z logo. Podobnie, marketerzy produktów niskotłuszczowych lub niskokalorycznych starają się identyfikować i dopasowywać swoje produkty do segmentów rynku, które dbają o zdrowie lub wagę.

Segmentacja geograficzna polega na podziale rynku na podstawie miejsca zamieszkania. Podziały mogą dotyczyć dzielnic, miast, hrabstw, stanów, regionów, a nawet krajów. Czynniki związane z grupowaniem geograficznym mogą obejmować strukturę obszarów, tj. miejskie, podmiejskie lub wiejskie; wielkość obszaru; klimat; lub liczbę ludności. Na przykład producenci sprzętu do odśnieżania koncentrują się na identyfikacji potencjalnych segmentów użytkowników na obszarach o intensywnym opadaniu śniegu. Ponieważ wiele sieci handlowych jest zależnych od dużego natężenia ruchu, poszukują one i lokują się tylko w obszarach o określonej liczbie osób na milę kwadratową. Segmentacja produktu i korzyści opiera się na postrzeganej wartości lub przewadze, jaką konsumenci czerpią z danego dobra lub usługi w porównaniu z alternatywami. Zatem rynki można podzielić pod względem jakości, wydajności, wizerunku, usług, cech szczególnych lub innych korzyści, których poszukują potencjalni konsumenci. Szerokie spektrum firm - od producentów aparatów fotograficznych, przez producentów szamponów, obuwia sportowego, po producentów samochodów - polega na tego typu segmentacji, aby trafić do klientów. Wiele firm sprzedaje podobne produkty różnych klas lub oferuje różne usługi towarzyszące różnym grupom odbiorców, kierując się preferencjami dotyczącymi korzyści produktu. Czynniki wykorzystywane do segmentacji rynków przemysłowych grupowane są według innych kryteriów niż te stosowane w przypadku rynków konsumenckich. Niektóre są bardzo różne, inne podobne. Rynki przemysłowe są często dzielone na podstawie zmiennych organizacyjnych, takich jak rodzaj działalności, wielkość firmy, lokalizacja geograficzna lub baza technologiczna. W innych przypadkach są one segmentowane według kryteriów operacyjnych, takich jak wytwarzane lub sprzedawane produkty, wykorzystywane procesy powiązane, wolumen sprzedaży lub aplikacje dla użytkowników końcowych. W jeszcze innych przypadkach podstawę segmentacji stanowią różnice w praktykach zakupowych. Różnice te obejmują scentralizowane i zdecentralizowane zakupy; politykę dotyczącą liczby dostawców; relacje między kupującym a sprzedającym; oraz podobieństwo potrzeb w zakresie jakości, obsługi lub dostępności. Chociaż różnice demograficzne, geograficzne i organizacyjne pozwalają marketerom zawęzić swoje możliwości, rzadko dostarczają one wystarczająco szczegółowych informacji, aby podjąć decyzję o podziale rynku. Dane psychograficzne, linie operacyjne, a w szczególności postrzegane korzyści dla konsumentów i preferowane praktyki biznesowe lepiej identyfikują grupy nabywców - należy je jednak rozpatrywać w szerszym kontekście. Kluczem jest zatem zebranie informacji i rozważenie wszystkich istotnych podstaw segmentacji przed podjęciem decyzji. Po zidentyfikowaniu potencjalnych segmentów rynku, trzecim krokiem jest ograniczenie puli do tych, które są (1) wystarczająco duże, aby warto było je rozwijać, (2) potencjalnie rentowne, (3) osiągalne i (4) prawdopodobnie podatne na zmiany. Czwartym krokiem jest skupienie się na jednym lub kilku segmentach, które są najlepszymi celami dla produktów firmy lub możliwościami jej ekspansji. Po dokonaniu wyboru firma może zaprojektować oddzielny marketing mix dla każdego segmentu rynku, do którego chce dotrzeć. Przyjęcie podejścia opartego na segmentacji rynku może przynieść firmie korzyści w kilku konkretnych obszarach. Po pierwsze, może zapewnić zorientowane na klienta ukierunkowanie zarządzania obecnymi produktami. Po drugie, może prowadzić do bardziej efektywnego wykorzystania zasobów marketingowych. Po trzecie, może pomóc w identyfikacji nowych możliwości wzrostu i ekspansji. Jednocześnie, może przynieść firmie szerokie korzyści w postaci przewagi konkurencyjnej. Przyjęcie podejścia opartego na segmentacji rynku może również wiązać się z pewnymi wadami. Zwłaszcza w przypadku marketingu wielosegmentowego, koszty produkcji i marketingu mogą być wyższe niż w przypadku marketingu masowego. Na przykład, dla każdego segmentu wymagane są różne modele produktów. Każda wersja musi posiadać oddzielne zapasy. Dla każdego rynku może być również wymagana inna promocja. Dodatkowo, planowanie, wdrażanie i kontrola wielu programów marketingowych wiążą się ze wzrostem kosztów administracyjnych. Pod koniec lat 60. segmentacja rynku wyprzedziła marketing masowy, stając się dominującym podejściem marketingowym. W kolejnych dekadach zmiany społeczne i szersze możliwości ekonomiczne stale zwiększały liczbę grup o wyspecjalizowanych potrzebach produktowych i sile nabywczej. W odpowiedzi firmy coraz częściej sięgały po segmentację, aby zdobyć i/lub utrzymać udział w rynku.

System komputerowy można zdefiniować jako sprzęt (sprzęt), procesy (oprogramowanie) i ludzi zorganizowanych w celu wykonywania określonej funkcji (Shelly i in., 1998). Zgodnie z tą definicją, system multimedialny dla biznesu można zdefiniować jako sprzęt, oprogramowanie i ludzi zorganizowanych w celu wykonywania funkcji komunikacyjnych. Firmy wykorzystują multimedia przede wszystkim do komunikacji poprzez prezentacje oraz do przechowywania i wyszukiwania oryginalnych dokumentów i plików multimedialnych. Od lat firmy korzystają z systemów multimedialnych, które tworzą, edytują, produkują i dystrybuują dokumenty, filmy, nagrania dźwiękowe i wideo. Systemy multimedialne są również wykorzystywane do przygotowywania prezentacji marketingowych, szkoleń pracowników, public relations i wszelkich innych obszarów, w których potrzebna jest komunikacja masowa. Wiele firm angażuje zasoby (wyspecjalizowany personel, studia fotograficzne i telewizyjne oraz inny sprzęt) w masową produkcję tych form komunikacji. Tradycyjne systemy multimedialne wykorzystują specjalistyczny sprzęt, który rejestruje dźwięk i grafikę w formacie analogowym, taki jak kasety magnetofonowe, płyty gramofonowe lub wideokasety. Sprzęt analogowy wykorzystuje fale do rejestrowania informacji, takich jak dźwięk lub obraz. Te systemy analogowe są podobne do tradycyjnego wskaźnika temperatury lub prędkościomierza w samochodzie, które wykorzystują wskaźniki wskazujące temperaturę lub prędkość. Specjalistyczny sprzęt analogowy może obejmować magnetofony, kamery wideo, sprzęt do edycji taśm wideo, sprzęt do odtwarzania i systemy projekcyjne.

MULTIMEDIA KOMPUTEROWE

Technologia zmieniła sprzęt używany do tworzenia multimediów - od tradycyjnego sprzętu analogowego do komputerowych lub cyfrowych systemów multimedialnych. Systemy cyfrowe próbkują fale analogowe i przetwarzają je na ciągi cyfr, zer i jedynek (cyfrowe), które są następnie przetwarzane przez komputer. Mikrokomputerowe systemy multimedialne (Sharda, 1999) zapewniają sprzęt i oprogramowanie, które pozwalają użytkownikowi na użycie komputera do łączenia tekstu, nieruchomych grafik lub obrazów, dźwięku, wideo (ruchomej grafiki) oraz linków do stron internetowych i innego oprogramowania w prezentację. Prezentacje multimedialne powinny umożliwiać użytkownikom interakcję z prezentacją, nawigację i reagowanie na nią (Hofstetter, 1997). Aplikacje multimedialne w biznesie są wykorzystywane na wiele sposobów. Firmy wykorzystują komputery multimedialne w następujących zastosowaniach:

•  Księgowość i zarządzanie dokumentacją
•  Płyty kompaktowe (CD) do katalogów produktów i prezentacji indywidualnych
•  Interaktywne materiały szkoleniowe dla pracowników
•  Strony internetowe
•  Rozwój nowych produktów z wykorzystaniem oprogramowania do projektowania wspomaganego komputerowo (CAD)
•  Sprzedaż i inne rodzaje prezentacji grupowych
•  Samodzielne prezentacje na stoiskach targowych lub w kioskach

"Hierarchia multimediów" to termin używany do określenia, ile mocy obliczeniowej potrzeba do przetwarzania informacji. Systemy multimedialne mają różne poziomy komponentów, które obsługują zadania o różnym stopniu trudności, od prostego przetwarzania tekstu po złożone cyfrowe animacje wideo. Wraz z rozwojem coraz bardziej wydajnych komputerów, firmy mogą korzystać z coraz większej liczby aplikacji.

PRZETWARZANIE TEKSTU

Tekst jest pierwszym i najprostszym poziomem hierarchii multimediów. Tradycyjnie tekst był wprowadzany do komputera za pomocą klawiatury. Skanery z optycznym rozpoznawaniem znaków (OCR) umożliwiają skanowanie tekstu do komputera z wydrukowanych dokumentów za pomocą skanerów stronicowych lub z kodów kreskowych UPC (Universal Product Code) na produktach za pomocą skanerów ręcznych lub przenośnych. Skanery z magnetycznym atramentem (MICR) są używane do przetwarzania czeków od lat 50. XX wieku, wykorzystując magnetyczny atrament znajdujący się na spodzie czeku. Tekst można również wprowadzić do komputera za pomocą sprzętu dźwiękowego.

PRZETWARZANIE DŹWIĘKU

Dźwięk w biznesowych aplikacjach multimedialnych umożliwia użytkownikowi opisywanie produktów, wydawanie instrukcji, ulepszanie prezentacji lub wskazywanie widzowi pewnych działań. Sprzęt do przechwytywania i przetwarzania dźwięku obejmuje kartę podłączoną do głównej "płyty głównej" systemu komputerowego. Karta dźwiękowa zawiera złącza dla urządzeń wejściowych i wyjściowych. Zazwyczaj do karty dołączone jest oprogramowanie, które pozwala użytkownikowi sterować głośnością i urządzeniami oraz tworzyć i edytować pliki dźwiękowe. Karty dźwiękowe przechwytują analogowe sygnały audio z mikrofonów, płyt CD z muzyką, urządzeń cyfrowego interfejsu instrumentów muzycznych (MIDI) - klawiatur elektronicznych podobnych do klawiatur fortepianowych - i innych źródeł dźwięku poprzez gniazdo wejścia liniowego na karcie. Użytkownicy komputerów mogą podłączyć gramofony, magnetofony kasetowe lub dowolne inne urządzenia do gniazda wyjścia audio w tych urządzeniach i nagrywać dźwięk. Karty dźwiękowe posiadają również gniazda wyjściowe dla głośników, a wyjście audio można podłączyć do innych urządzeń rejestrujących dźwięk. Karta zawiera dwa układy komputerowe: analogowo-cyfrowy (AD) i cyfrowo-analogowy (DA). Te układy scalone konwertują fale dźwiękowe na cyfry, a cyfry na fale dźwiękowe. Oprogramowanie do przetwarzania dźwięku służy do miksowania różnych źródeł dźwięku. Użytkownicy mogą dodawać do cyfrowej ścieżki dźwiękowej efekty, takie jak wyciszanie i rozjaśnianie lub efekt echa. Istnieje kilka konkurencyjnych standardów komputerowych plików dźwiękowych. Standardy te zależą od producenta sprzętu lub twórców oprogramowania. Im większa liczba użytkowników danego standardu, tym bardziej przenośny jest plik dla innych użytkowników i aplikacji internetowych. Typowymi przykładami są pliki MIDI i pliki WAVE dostępne w Internecie. Oprogramowanie do rozpoznawania wzorców głosu pozwala użytkownikowi mówić przez mikrofon bezpośrednio do oprogramowania do przetwarzania tekstu. Analogowy głos użytkownika jest konwertowany na cyfrowy plik dźwiękowy za pomocą karty dźwiękowej w komputerze, a wzorzec głosu użytkownika jest konwertowany na tekst. Niezależnie od tego, czy tekst jest wprowadzany za pomocą klawiatury, skanera, czy sprzętu i oprogramowania do rozpoznawania głosu, tekst może być wykorzystany w prezentacjach, stronach internetowych lub innych formach multimedialnych do komunikacji z odbiorcami.

PRZETWARZANIE OBRAZÓW

Różne wyspecjalizowane formy multimediów obejmują systemy przetwarzania obrazu zaprojektowane specjalnie do obsługi formularzy biznesowych, obrazów, grafik lub zdjęć. Przykładem mogą być systemy bankowe, które wykorzystują mikroformy wyjściowe komputera (COM) do przechowywania obrazów czeków i umieszczają kilka obrazów na wyciągu bankowym klienta zamiast zwracać anulowane czeki. Raporty firmowe są często zapisywane jako bardzo małe obrazy na mikrofilmach (rolkach) lub mikrofiszach (kartach) zamiast na papierze, aby zaoszczędzić miejsce. Księgowi i kierownicy ds. ewidencji mogą wykorzystywać multimedia do zapisywania i archiwizowania obrazów, zajmując mniej miejsca. Towarzystwa ubezpieczeniowe mogą wykorzystywać systemy obrazowania do skanowania formularzy roszczeń, skanowania i przechowywania zdjęć szkód w mieniu klientów oraz zapewniania natychmiastowego dostępu do tych informacji z komputera podczas przetwarzania roszczenia. Programy komputerowe typu "rysuj i maluj" służą do generowania grafiki i tabel w aplikacjach multimedialnych. Programy te umożliwiają użytkownikom rysowanie obiektów, wypełnianie ich kolorami, dodawanie tekstu i tworzenie efektów specjalnych. Stworzone przez użytkownika obrazy są zapisywane w plikach, a następnie włączane do prezentacji multimedialnej. Oprócz skanowania tekstu, skanery mogą być również wykorzystywane do przetwarzania obrazu, umożliwiając przechwytywanie obrazów do publikacji drukowanych, stron internetowych i prezentacji elektronicznych. Skaner A może zdigitalizować obraz poprzez konwersję ciemnych i jasnych obszarów grafiki na punkty lub piksele. Plik A jest następnie zapisywany w formacie komputerowym do wykorzystania w przyszłości. Oprogramowanie do obróbki zdjęć pozwala użytkownikom dodawać efekty specjalne i edytować zdjęcia lub obrazy. Obecnie dostępne są aparaty cyfrowe, które zapisują zdjęcia w formacie cyfrowym na dyskach, a nie na kliszach fotograficznych. Ponieważ zdjęcia te są już w formacie cyfrowym, skanowanie nie jest konieczne, a obrazy są gotowe do użycia w komputerze. Pojedyncze obrazy można "przechwycić" za pomocą karty przechwytującej wideo z taśmy wideo, kamery wideo lub bezpośrednio z telewizji nadawczej. Kasety wideo rejestrują ruchome obrazy, wykorzystując trzydzieści statycznych obrazów, czyli klatek, na każdą sekundę ruchu. Transmisje i kasety wideo wykorzystują standard opracowany w latach 50. XX wieku w Stanach Zjednoczonych, zwany NTSC (National Television Standards Committee). Specyfikacja NTSC to trzydzieści klatek na sekundę, przy czym każda klatka to matryca punktów, czyli pikseli, o wymiarach 640 pikseli szerokości i 480 pikseli wysokości. Ten standard różni się w innych częściach świata. W innych krajach stosuje się dwadzieścia pięć klatek na sekundę i różne rozmiary obrazu. Telewizja wysokiej rozdzielczości, która jest obecnie wprowadzana, zmieni standardy, tak aby obrazy miały lepszą jakość poprzez zwiększenie liczby pikseli, co przekłada się na wyższą rozdzielczość. Niedrogie karty przechwytujące wideo pozwalają użytkownikowi przechwycić jedną z tych klatek i wykorzystać ją jako statyczny obraz w aplikacjach multimedialnych.

PRZETWARZANIE WIDEO W PEŁNYM RUCHU

Droższe karty umożliwiają przechwytywanie "pełnego ruchu" poprzez zapisywanie wszystkich klatek i dźwięku. Ponieważ pliki te mogą być bardzo duże (640 x 480 pikseli na klatkę razy 30 klatek na sekundę), opracowano kilka metod kompresji plików wideo w ruchu. Wideo jest kompresowane w celu zapisania go jako mniejszego pliku, a następnie dekompresowane podczas odtwarzania. Kilka systemów KODEKÓW (COmpress/DECompress) wykorzystuje sprzęt, w tym układy komputerowe, takie jak Intel Indeo, oraz oprogramowanie, takie jak MPEG (grupa ekspertów ds. filmów). Ponieważ pliki wideo są duże, zazwyczaj są to krótkie nagrania lub fragmenty wideo. Klipy te są wykorzystywane w prezentacjach biznesowych, na stronach internetowych, jako opisy produktów lub jako inne elementy multimedialne, aby w krótkim czasie podkreślić ważny punkt.

PODSUMOWANIE

Podczas podłączania sprzętu multimedialnego do systemu komputerowego w celu tworzenia aplikacji multimedialnych, każde urządzenie posiada oprogramowanie komputerowe, które pozwala użytkownikowi manipulować plikami multimedialnymi. Oprócz oprogramowania, które manipuluje poszczególnymi elementami projektu multimedialnego, dostępne są również programy, które łączą różne elementy w prezentację. Należą do nich programy do grafiki prezentacyjnej i tworzenia multimediów, takie jak Macromedia Director, Microsoft PowerPoint, Corel Presentations i Astound. Multimedia obejmują kilka "hierarchii" lub poziomów typów multimediów. Do trudniejszych w obsłudze dla komputerów zadań należą zaawansowane aplikacje dźwiękowe i przetwarzanie pełnoekranowego wideo. Wraz z rozwojem technologii większość komputerów stanie się maszynami multimedialnymi, a firmy wykorzystają ich moc w każdym funkcjonalnym obszarze działalności.

Spółka partnerska to stowarzyszenie dwóch lub więcej osób, których wspólnym celem jest prowadzenie działalności gospodarczej w celu osiągnięcia zysku. Spółki partnerskie podlegają prawu stanowemu. Jednak wiele legislatur stanowych wzorowało się na Jednolitej Ustawie o Spółkach Partnerskich, pierwotnie przyjętej przez Krajową Konferencję Komisarzy ds. Jednolitych Praw Stanowych. Ustawa została przyjęta w czterdziestu sześciu stanach, Dystrykcie Kolumbii oraz na Wyspach Dziewiczych Stanów Zjednoczonych. Lata 90. XX wieku przyniosły istotne zmiany w ustawie, która pierwotnie została przyjęta w formie Jednolitej Ustawy o Spółkach Partnerskich z 1992 roku. Ustawa z 1992 roku przeszła kilka nowelizacji i obecnie funkcjonuje jako Jednolita Ustawa o Spółkach Partnerskich (1997), która pod koniec XX wieku została przyjęta w około połowie stanów. Niniejszy artykuł będzie zasadniczo nawiązywał do Jednolitej Ustawy o Spółkach Partnerskich (1997), starając się wskazać te przepisy, które są mniej powszechnie akceptowane. Czytelnik powinien jednak pamiętać, że w sądzie obowiązuje prawo stanowe, a nie Jednolita Ustawa.

SPÓŁKI PARTNERSKIE W ODRÓŻNIENIU OD INNYCH PODMIOTÓW

Spółki partnerskie jawne, zwane w niniejszym artykule po prostu "spółkami partnerskimi", należy odróżnić od innych rodzajów podmiotów, w tym korporacji nastawionych na zysk i non-profit, stowarzyszeń non-profit oraz spółek z ograniczoną odpowiedzialnością (LLC). Spółki partnerskie, podobnie jak korporacje nastawione na zysk i większość spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, są nastawione na zysk. Jednakże korporacje i spółki z ograniczoną odpowiedzialnością są tworami ustawowymi, tworzonymi i mogącymi istnieć jedynie po spełnieniu określonych procedur ustawowych. Spółki partnerskie mogą natomiast funkcjonować na znacznie bardziej nieformalnej podstawie; mogą nawet opierać się na umowie uzgadniania. Być może najważniejszą różnicą między spółkami kapitałowymi i spółkami z ograniczoną odpowiedzialnością z jednej strony, a spółkami osobowymi z drugiej, jest to, że te pierwsze oferują ochronę przed odpowiedzialnością tym, którzy inwestują w nie, są ich właścicielami i zarządzają nimi, podczas gdy spółki jawne takiej ochrony nie oferują. Większość niniejszego artykułu skupi się na spółkach jawnych, które są tradycyjną formą spółek osobowych. Poniżej omówione zostaną jednak spółki komandytowe i spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, które oferują przynajmniej częściową ochronę przed odpowiedzialnością w zamian za przestrzeganie procedur ustawowych.

ELEMENTY I ZAŁOŻENIE SPÓŁKI

Jak wspomniano wcześniej, spółka to stowarzyszenie dwóch lub więcej osób, których celem jest prowadzenie działalności gospodarczej w celu osiągnięcia zysku. Z tej definicji wynika, że zasadniczymi elementami spółki są: (1) dobrowolna umowa (2) o zrzeszaniu się w celu podziału zysków i strat wynikających z (3) wspólnego przedsięwzięcia oraz (4) zamiar wspólników utworzenia spółki w tym celu. Pierwszym elementem spółki jest umowa między wspólnikami. Każda osoba lub podmiot, o ile posiada zdolność prawną do zawierania umów, może zostać wspólnikiem. Jednakże, ponieważ spółka jest dobrowolnym stosunkiem umownym, nikt nie może zostać wspólnikiem bez zgody wszystkich pozostałych wspólników. Umowa ta może być wyraźna lub dorozumiana i może być pisemna lub ustna. Oczywiście, ostrożny planista preferowałby wyraźną pisemną umowę spółki, która regulowałaby utworzenie, funkcjonowanie, zarządzanie i rozwiązanie spółki, ale nie jest to element wymagany. Dwie osoby, które zaczynają produkować meble w swoim garażu, sprzedają je innym i dzielą się zyskami i wydatkami, tworzą spółkę osobową, nawet jeśli żadna z nich nigdy nie użyła słowa "spółka". W przeciwieństwie do innych podmiotów nastawionych na zysk, omówionych wcześniej, nie ma żadnych dokumentów organizacyjnych, które musiałyby zostać złożone w urzędzie publicznym, a umowa spółki, nawet jeśli sporządzona w formie pisemnej, nie jest dokumentem publicznym. Aby to jeszcze lepiej zilustrować, aby utworzyć spółkę kapitałową, jej założyciele muszą podpisać statut i złożyć go u sekretarza stanu w stanie, w którym będzie ona funkcjonować. Spółka kapitałowa musi również posiadać pisemny statut, który określa zasady zarządzania, funkcjonowania i istnienia spółki. Podobnie, spółka LLC nie istnieje, dopóki statut nie zostanie złożony u sekretarza stanu, a większość przepisów stanowych wymaga od spółki z ograniczoną odpowiedzialnością pisemnej umowy operacyjnej regulującej jej działalność. Nie ma takich przesłanek do istnienia spółki osobowej. Zasadniczo jedynymi dokumentami publicznymi, które musi złożyć spółka partnerska, są dokumenty niezbędne do rejestracji nazwy handlowej spółki, a wymóg ten ma zastosowanie tylko wtedy, gdy spółka używa nazwy innej niż prawdziwe imiona i nazwiska partnerów.

SPÓŁKA PARTNERSKA JAKO ODDZIELNY PODMIOT

Ważną kwestią w prawie spółek partnerskich jest to, czy spółka partnerska jest podmiotem odrębnym od partnerów w ich indywidualnym charakterze. Dla porównania, fundamentalną zasadą prawa spółek kapitałowych i spółek z ograniczoną odpowiedzialnością jest to, że podmioty te są odrębne i niezależne od swoich udziałowców i wspólników. W przypadku spółek partnerskich kwestia ta nie jest tak jasna. W prawie zwyczajowym spółka partnerska wyraźnie nie była podmiotem prawnym odrębnym ani niezależnym od partnerów i nie miała bytu prawnego poza samymi partnerami. Wraz z uchwaleniem Jednolitej Ustawy o Spółkach Partnerskich (1914) wyłoniła się szkoła myślenia, zgodnie z którą spółka partnerska była, przynajmniej w ograniczonym zakresie, podmiotem odrębnym od swoich partnerów. Jednak kwestia ta pozostawała w dużej mierze nierozstrzygnięta przez większość XX wieku. Nawet uchwalenie Jednolitej Ustawy o Spółkach Partnerskich z 1992 r. nie rozwiązało problemu. Ostatecznie Jednolita Ustawa o Spółkach Partnerskich z 1997 r. jednoznacznie stwierdziła, że "[S]półka partnerska jest podmiotem odrębnym od swoich wspólników". [Uniform Partnership Act (1997) (U.L.A.) 201(a)]. Koncepcja spółki partnerskiej jako odrębnego podmiotu pozostaje trudną kwestią. W większości stanów spółka partnerska jest odrębnym podmiotem dla niektórych celów, ale nie dla innych. Na przykład, spółka partnerska może zasadniczo pozywać lub być pozywana, a także może posiadać, posiadać lub przenosić nieruchomości lub majątek ruchomy we własnym imieniu. Amerykański Kodeks Upadłościowy również traktuje spółki partnerskie jako odrębne podmioty. Jednak dla celów federalnego podatku dochodowego spółka partnerska nie jest odrębnym podmiotem. Chociaż spółka partnerska jest zobowiązana do złożenia federalnego zeznania podatkowego, zeznanie to ma charakter wyłącznie informacyjny i nie ponosi ona federalnego obowiązku podatkowego. Wszystkie zyski i straty spółki partnerskiej spływają bezpośrednio do wspólników w ich indywidualnym imieniu.

MAJĄTEK SPÓŁKI

Jak wspomniano powyżej, spółka jest uznawana za odrębny podmiot w zakresie posiadania, użytkowania lub przenoszenia własności nieruchomości. Majątek wniesiony do spółki przez wspólników, a także majątek zakupiony lub w inny sposób nabyty przez spółkę, stanowi majątek spółki, natomiast majątek wspólników, taki jak dom i konto bankowe wspólnika, nie jest uważany za majątek spółki.

ODPOWIEDZIALNOŚĆ WSPÓLNIKÓW

Pomimo faktu, że spółka jest odrębnym podmiotem od wspólników, każdy wspólnik, działając w imieniu własnym, ponosi odpowiedzialność za długi, zobowiązania, działania lub zaniechania pozostałych wspólników. W związku z tym osoba, której spółka jest winna pieniądze, padła ofiarą naruszenia umowy przez spółkę lub została poszkodowana w wyniku jakiegokolwiek działania lub zaniechania spółki, każdy pracownik lub przedstawiciel spółki lub wspólnik działający w imieniu wspólnika ma prawo wnieść pozew i dochodzić odszkodowania lub zadośćuczynienia od spółki lub każdego ze wspólników indywidualnie. Ta indywidualna odpowiedzialność jest prawdopodobnie najważniejszą cechą spółki osobowej i ma zasadnicze znaczenie dla każdej grupy osób zamierzających ją utworzyć. Rozróżnienie między majątkiem spółki a majątkiem osobistym wspólników ma kluczowe znaczenie w odniesieniu do wierzycieli spółki. Wnosząc powództwo o windykację długów, wierzyciel spółki musi najpierw zająć majątek spółki. Dopiero po wyczerpaniu całego majątku spółki wierzyciel spółki może stać się wierzycielem poszczególnych wspólników. Odpowiedzialność za długi spółki należy odróżnić od odpowiedzialności za długi osobiste wspólnika. Wierzyciel wspólnika działający indywidualnie musi dochodzić swoich długów z majątku będącego własnością osobistą wspólnika, a nie z majątku spółki. Wierzyciel taki, po wyczerpaniu majątku wspólnika, może uzyskać nakaz obciążenia spółki, który uprawnia go jedynie do przyszłych zysków i wypłat ze spółki przez dłużnika.

PRAWA WSPÓLNIKÓW

Prawo wspólnika do majątku spółki określa się jako współwłasność w spółce. Wspólnik jest współwłaścicielem tego majątku wraz ze swoimi wspólnikami, ale nie ma prawa do posiadania, sprzedaży, przeniesienia ani cedowania określonego majątku spółki w żadnym innym charakterze niż w imieniu spółki. W przypadku śmierci wspólnika, jego prawo własności do określonego majątku spółki automatycznie przechodzi na pozostałych przy życiu wspólników. Udział wspólnika w samej spółce jest osobistym prawem majątkowym do zysków i nadwyżek spółki. Chociaż wspólnik nie może przenieść prawa do indywidualnego majątku spółki, może przenieść prawo do samej spółki. Oczywiście, prawo do przeniesienia jest uzależnione od zgody wszystkich dotychczasowych wspólników na przyjęcie nowego wspólnika i może być ograniczone umową spółki. O ile umowa spółki nie stanowi inaczej, każdy wspólnik ma prawo (1) do otrzymania zwrotu zainwestowanego przez siebie kapitału w spółkę, (2) do równego udziału w zyskach i stratach spółki, (3) do równego udziału w zarządzaniu i prowadzeniu działalności spółki oraz (4) do wglądu w księgi i dokumenty spółki. Partner nie ma prawa do wynagrodzenia za usługi świadczone na rzecz spółki. Wszelkie spory między wspólnikami dotyczące prowadzenia działalności spółki rozstrzygane są większością głosów wspólników.

OBOWIĄZKI I ODPOWIEDZIALNOŚĆ WSPÓLNIKÓW

W stosunkach między wspólnikami, każdy wspólnik ma obowiązek działać w dobrej wierze i z najwyższą lojalnością. Wspólników nie uważa się za osoby fizyczne prowadzące ze sobą transakcje na zasadach rynkowych, lecz za powierników. Dlatego też obowiązki wspólników wiążą się z bardzo wysokimi standardami postępowania. Wspólnik nie może wykorzystywać możliwości, jakie daje spółka, konkurować ze spółką ani podejmować działań, które szkodzą jej najlepszym interesom. Prowadząc działalność gospodarczą z osobami niebędącymi wspólnikami, każdy wspólnik jest agentem spółki. W związku z tym działania i słowa wspólnika mogą zostać przypisane spółce.

ROZWIĄZANIE I LIKWIDACJA

Rozwiązanie jest zdarzeniem inicjującym likwidację spółki. O ile umowa spółki nie stanowi inaczej, rozwiązanie spółki może nastąpić w wyniku upływu terminu określonego w umowie spółki, wyraźnej woli któregokolwiek ze wspólników, zgody wszystkich wspólników, wykluczenia wspólnika, niezgodności z prawem działalności spółki, śmierci lub przejścia na emeryturę wspólnika, lub bankructwa któregokolwiek ze wspólników lub spółki. Te zdarzenia stanowią dodatkowy dowód na poparcie twierdzenia, że pisemna umowa spółki jest niezbędna do jej pomyślnego funkcjonowania. Na przykład, rentowna spółka może mieć wielu wspólników, ale bez wyraźnego postanowienia w umowie spółki, które stanowiłoby inaczej, przejście na emeryturę któregokolwiek z nich spowodowałoby rozwiązanie spółki, pomimo woli pozostałych wspólników, aby kontynuować działalność spółki. W trakcie procesu likwidacji pozostali wspólnicy mogą zakończyć niedokończone transakcje, zaprzestać prowadzenia działalności spółki, spłacić długi spółki i rozdysponować pozostały majątek pomiędzy wspólników.

SPÓŁKI KOMANDYTOWE

W przeciwieństwie do spółek jawnych, spółki komandytowe (SP) są tworem ustawowym. W większości stanów, aby uzyskać zgodę i składać sprawozdania roczne, konieczne jest złożenie certyfikatu spółki komandytowej u sekretarza stanu. Wymagana jest również umowa spółki. Spółki komandytowe składają się z jednego wspólnika generalnego i jednego lub więcej wspólników komandytowych. Wspólnik generalny posiada pełnię uprawnień zarządczych i decyzyjnych i nie jest objęty ochroną odpowiedzialności. Wspólnicy komandytowi nie mogą uczestniczyć w zarządzaniu spółką komandytową, ale w zamian otrzymują ochronę w postaci ograniczonej odpowiedzialności.

SPÓŁKI KOMANDYTOWE

Podobnie jak w przypadku spółek komandytowych, do założenia spółki komandytowej wymagane jest złożenie oświadczenia kwalifikacyjnego i sprawozdań rocznych. W przeciwieństwie do spółki komandytowej, wszyscy wspólnicy w spółce komandytowej mogą uczestniczyć w zarządzaniu i kontroli oraz otrzymują ochronę w postaci ograniczonej odpowiedzialności.

Handel detaliczny to rodzaj działalności gospodarczej, która sprzedaje produkty i usługi konsumentom do użytku osobistego lub rodzinnego. Sprzedawca detaliczny jest końcowym podmiotem w kanale dystrybucji łączącym producentów z konsumentami. Chociaż sprzedawca detaliczny może być również producentem lub hurtownikiem w łańcuchu dystrybucji, większość sprzedawców detalicznych koncentruje swoje wysiłki na zaspokajaniu potrzeb konsumentów końcowych. Początki handlu detalicznego sięgają wczesnej Ameryki, gdzie zwani byli handlarze (peddlers), słowo to pochodzi od staroangielskiego słowa "ped", oznaczającego torbę, w której przechowywano towary przeznaczone do handlu ulicznego. Jednym z najwcześniejszych zapisów o handlarzach w koloniach amerykańskich jest historia wędrownego handlarza Richarda Gravesa, który w 1642 roku wykrzykiwał swoje towary od domu do domu, próbując dobić targu z każdym, kto zechce go posłuchać. Handlarze podróżowali po całej Ameryce, sprzedając swoje towary, a w trakcie tej przygody amerykańscy handlarze odegrali rolę w zasiedlaniu Południa i Środkowego Zachodu ze względu na możliwość dostarczania towarów do tych słabo zaludnionych obszarów. Chociaż niektórzy handlarze mieli okrężne trasy w pobliżu domu, które obsługiwali co tydzień, większość z nich była wędrowcami, a podróże na odległość tysiąca pięćdziesięciu mil nie były rzadkością, często z pięćdziesięciofuntowymi ładunkami przytroczonymi do pleców. Handlarze sprzedawali wszystko, od specjalistycznych towarów po specjalistyczne usługi. Na przykład rdzenni Amerykanie w Nowym Jorku wieszali rzeźbione talerze pamiątkowe na swoich koniach i wymieniali je z osady do osady. Inni wyspecjalizowani handlarze to cieśle, kaznodzieje, dentyści, artyści, a nawet hodowcy, którzy oferowali farmerom ogiery i byki dla klaczy i krów. Prawdziwy handlarz zazwyczaj pakował na swój grzbiet lub wóz wiele rzeczy, ponieważ bardziej opłacało się przewozić duży asortyment towarów, przewidując, czego ludzie mogą chcieć lub potrzebować. Gdzieś wśród tych wszystkich przedmiotów znajdowały się słynne jankeskie gadżety, takie jak szpilki i igły, guziki, brzytwy, miotły, książki, szyby okienne i drobiazgi. Większość gospodyń domowych odkładała swoje "drobne pieniądze" ze sprzedaży jajek i innych produktów, aby kupić te produkty, ale handlarz często oferował kredyt lub wymieniał futra i inne cenne towary na te, które tego nie robiły. Handel obwoźny był sposobem na wyjście z ubóstwa od czasów kolonialnych i zaskakujące jest, jak wielu znanych Amerykanów zaczynało karierę od handlu obwoźnego. Jak wielu innych pionierów w XIX wieku, ojciec Abe′a Lincolna był handlarzem na pół etatu. Kiedy przeprowadził się z rodziną z Kentucky do Illinois, zabrał ze sobą kufer pełen produktów, które sprzedawał ze swojego wozu, aby pokryć koszty podróży. Wynalazcy John Fitch - wynalazca parowca - i Thomas Edison zaczynali jako handlarze obwoźni. Niezliczone amerykańskie fortuny zostały zgromadzone przez mężczyzn, którzy rozpoczynali swoją działalność w drodze przez Amerykę. B.T. Babbitt, pierwszy amerykański milioner mydlany, zaczynał od handlu obwoźnego mydłem w północnej części stanu Nowy Jork, a firma Stanley Tools została założona przez handlarza obwoźnego. Pierwsze prawdziwe amerykańskie sklepy wiejskie, często określane jako prymitywne domy towarowe, prawdopodobnie zostały założone przez ulicznych handlarzy w odległych, leśnych rejonach pod koniec XVII wieku. Amerykańskie sklepy wiejskie przeżywały swój rozkwit między 1820 a 1860 rokiem, w czasach rosnącego dochodu osobistego i szybkiego wzrostu liczby ludności. Zazwyczaj zlokalizowane w centrum miasta, sklepy wiejskie były centrum życia lokalnej społeczności i charakteryzowały się nieformalną atmosferą, z gołymi, drewnianymi półkami, mieszaniną towarów i werandą z bujanymi fotelami, na których mieszkańcy mogli usiąść i porozmawiać. Mówi się, że wiejski sklepikarz był wszystkim dla wszystkich i zazwyczaj cieszył się dużym szacunkiem oraz był samoukiem. Jego sklep, z nieuniknionymi beczkami mąki, krakersów i ciastek przy ladzie, oferował krainę czarów dla spragnionych cywilizacji osadników; i zazwyczaj hojnie udzielał kredytów. Dla dzieci, na ladzie w widocznym miejscu, w słoikach stały cukierki za grosze, od lukrecjowych batoników po całodzienne lizaki. Sklepy wiejskie były dalekie od mody. Przez ponad dwadzieścia lat po wynalezieniu papierowych toreb w 1850 roku, sprzedawcy nadal pakowali większość paczek w brązowy papier pakowy, składany na pół i przewiązywany sznurkiem. Handel w sklepach często odbywał się na zasadzie barteru, czyli "płacy wiejskiej", jak to nazywano. Klienci wymieniali zboże, pszenicę, żyto i len, a także artykuły gospodarstwa domowego, takie jak koce i kosze, na towary na półkach kupca. Domowej roboty miotły indyjskie, syrop klonowy, klepki beczkowe, motki drewna, suszone jabłka, jeżyny i borówki, ubijane masło, potaż i węgiel drzewny były zazwyczaj wykorzystywane jako towar do handlu wymiennego w sklepie wiejskim. Abraham Lincoln w młodości pracował jako sprzedawca w wiejskim sklepie, a historia młodego Abe′a, który przeszedł kilka mil, aby zwrócić klientowi pensa, jest częścią amerykańskiego folkloru. Jeśli chodzi o P.T. Barnuma, prowadził on sklep wielobranżowy w Bethel w stanie Connecticut, gdzie, jak twierdził, nauczył się wielu sztuczek od ludzi ze wsi, którzy oszukiwali go z taką zręcznością, jak każdy miejski cwaniak. Wśród założycieli wielkich współczesnych amerykańskich domów towarowych, którzy prowadzili i sprzedawali w wiejskich domach towarowych, należy wymienić Adama Gimbela, L.L. Hudsona, Charlesa A. Stevensa, Aarona Montgomery′ego Warda i Herberta Marcusa. Niektóre ze starych wiejskich domów towarowych stały się sklepami spożywczymi, a kilka przekształciło się w domy towarowe. O ile wiadomo, pierwszy prawdziwy dom towarowy powstał we Francji w połowie XIX wieku. Najsilniejsze dowody przypisują jego początki paryskiemu Bon Marche. Założony jako mały sklep w 1838 roku, Bon Marche zaczął przybierać rozmiary domu towarowego na początku lat 50. XIX wieku. Już wtedy Paryż miał długą historię jako centrum handlu detalicznego i mody, sięgającą XIV wieku, a miasto słynęło z dużych sklepów, w których pracowało nawet sto osób, w sklepach o nazwach "Kulawy Diabeł", "Mały Żeglarz" i "Piękna Żona Rolnika". Za twórcę Bon Marche, a także koncepcji handlu detalicznego, pozwalającej klientom wejść do sklepu i przeglądać towary bez obowiązku dokonywania zakupów, uznaje się Aristide′a Bučicauta. Był on również twórcą gwarancji zwrotu pieniędzy, która w tamtych czasach była nową koncepcją i znacząco rozwinęła jego handel. Ponadto wyraźnie oznaczał wszystkie swoje towary stałymi cenami i nie pozwalał na targowanie się między klientami a sprzedawcami. Chociaż Bon Marche i rodzime sklepy wiejskie zainspirowały amerykańskich kupców do tworzenia domów towarowych, zdecydowana większość tych domów towarowych zaczynała jako sklepy z artykułami tekstylnymi. Ani Bon Marche, ani żaden z pierwszych domów towarowych na świecie nie rozwinąłby się, gdyby nie sprzyjające warunki ekonomiczne. Amerykański dom towarowy jest w dużej mierze produktem lat 1860-1910. Większa dostępność kapitału w okresie rewolucji przemysłowej, niskie podatki i tania siła robocza do budowy i obsługi sklepów przyczyniły się do rozwoju domu towarowego w Ameryce. Pod koniec lat 60. lub na początku lat 70. XIX wieku dom towarowy miał już ugruntowaną pozycję w Ameryce. Chociaż termin "dom towarowy" nie jest odnotowany w języku aż do 1887 roku, pomysł oddzielnych działów w sklepach można znaleźć w druku co najmniej czterdzieści lat wcześniej. W tym czasie rozpoczął się również handel wysyłkowy. Pierwsi koloniści, niemający własnych producentów, korzystali z zamówień wysyłkowych, aby zaopatrywać się w towary z kraju macierzystego. George Washington zamawiał towary z Anglii i Francji, podobnie jak Thomas Jefferson. Benjamin Franklin został nazwany ojcem katalogu wysyłkowego, ponieważ w 1744 roku wydał listę sześciuset książek, które miał sprzedawać pocztą. Aaron Montgomery Ward uważał, że może wyeliminować pośredników, sprzedając bezpośrednio mieszkańcom wsi pocztą z biur w Chicago. W sierpniu 1872 roku Montgomery Ward, dysponując oszczędnościami w wysokości 1600 dolarów, założył firmę, która miała stać się pierwszym na świecie wielkim przedsiębiorstwem sprzedaży wysyłkowej, któremu wkrótce przeciwstawił się Sears.

WSPÓŁCZESNY HANDEL DETALICZY

Z biegiem czasu pojawiły się i prosperowały różne rodzaje sprzedawców detalicznych, ponieważ przyciągnęli i utrzymali znaczną bazę klientów. Instytucja handlowa to grupa sprzedawców detalicznych oferujących podobną ofertę detaliczną, mającą na celu zaspokojenie potrzeb określonego segmentu klientów. Najbardziej podstawową cechą sprzedawcy detalicznego jest jego asortyment, który obejmuje decyzje i strategie dotyczące rodzaju sprzedawanego towaru, jego ceny, asortymentu oraz poziomu obsługi klienta. Tradycyjne sklepy detaliczne z artykułami codziennego użytku to sklepy specjalistyczne, domy towarowe i dyskonty. Od około 1970 roku pojawiło się wiele nowych typów sklepów detalicznych z artykułami codziennego użytku, które zyskują coraz większe znaczenie dla konsumentów. Należą do nich specjaliści od kategorii, centra remontowo-budowlane, sklepy oferujące produkty po obniżonych cenach, salony katalogowe, kluby magazynowe i hipermarkety. Tradycyjny sklep specjalistyczny koncentruje się na ograniczonej liczbie uzupełniających się kategorii towarów i zapewnia wysoki poziom obsługi na powierzchni zazwyczaj mniejszej niż 750 metrów kwadratowych. Domy towarowe to sklepy detaliczne oferujące szeroki asortyment, oferujące doskonałą obsługę klienta i podzielone na oddzielne działy ekspozycyjne. Centrum remontowo-budowlane to sklep specjalistyczny, który łączy w sobie funkcje tradycyjnego sklepu z narzędziami i składu drewna. Koncentruje się na dostarczaniu materiałów i informacji, które umożliwiają majsterkowiczom utrzymanie i ulepszanie swoich domów. Klub magazynowy to sprzedawca detaliczny oferujący ograniczony asortyment towarów z ograniczoną obsługą w niskich cenach dla konsumentów końcowych i małych firm; sklepy są duże i zlokalizowane w dzielnicach o niskich czynszach, a towary zazwyczaj obejmują żywność i artykuły powszechnego użytku. Sprzedawcy oferujący produkty w cenach off-price oferują niespójny asortyment markowych, modnych artykułów tekstylnych w niskich cenach, w zamian za niekorzystanie z rabatów promocyjnych producenta, możliwości zwrotu i opcji płatności odroczonych. Salon katalogowy to sprzedawca detaliczny, którego salon wystawowy znajduje się w sąsiedztwie magazynu. Sprzedawcy ci zazwyczaj specjalizują się w artykułach codziennego użytku, takich jak artykuły gospodarstwa domowego, biżuteria, sprzęt sportowy, sprzęt ogrodniczy i elektronika użytkowa. Salony katalogowe mogą oferować niskie ceny, ponieważ minimalizują koszty ekspozycji towarów, zapewniają minimalny poziom obsługi i są zlokalizowane w dzielnicach o niższych czynszach, a nie w regionalnych centrach handlowych. Sieć handlowa to firma zarządzająca wieloma placówkami handlowymi pod wspólnym zarządem i zazwyczaj mająca pewien stopień centralizacji decyzji w zakresie definiowania i wdrażania swojej strategii. Niektóre sieci detaliczne są oddziałami większych korporacji lub spółek holdingowych. Dzięki efektowi skali i wydajnemu systemowi dystrybucji sieci korporacyjne mogą sprzedawać po niższych cenach. Od około 1990 roku nastąpiła znacząca restrukturyzacja korporacyjnych sieci detalicznych. Działania restrukturyzacyjne obejmują konsolidację i koncentrację, przy czym konsolidacja istniejących sieci detalicznych prowadzi do powstania mniejszej liczby dużych sieci, a koncentracja odnosi się do wiedzy specjalistycznej w zarządzaniu określonym formatem sprzedaży detalicznej, a nie do działania jako spółka holdingowa dla zróżnicowanego zestawu formatów sprzedaży detalicznej. Franczyza to umowa kontraktowa między franczyzodawcą a franczyzobiorcą, która pozwala franczyzobiorcy prowadzić punkt sprzedaży detalicznej pod nazwą i formatem opracowanym i wspieranym przez franczyzodawcę. Około jedna trzecia całej sprzedaży detalicznej w USA jest realizowana przez franczyzobiorców. Do najbardziej znanych franczyz w Ameryce należą McDonald′s, Subway i Dunkin Donuts. Sprzedaż wysyłkowa z końca XIX wieku rozwinęła się w dwa rodzaje handlu pozasklepowego: sprzedaż detaliczna artykułów ogólnych i katalogów specjalistycznych oraz sprzedaż wysyłkowa. Sprzedawcy detaliczni oferujący towary ogólne w katalogach oferują szerszy asortyment towarów, które są okresowo wysyłane do klientów, podczas gdy sprzedawcy oferujący towary specjalistyczne koncentrują się na określonych kategoriach towarów. Sprzedawcy wysyłkowi wysyłkowemu zazwyczaj wysyłają broszury i ulotki, aby sprzedać klientom konkretny produkt lub usługę w jednym czasie. Sprzedaż wysyłkowa i katalogowa to atrakcyjne możliwości biznesowe, ponieważ firmę można rozpocząć z minimalnymi zapasami i wykorzystać istniejące listy mailingowe do dostosowania wysyłek do rynku docelowego. Sprzedaż detaliczna w USA w latach 1995-2000 przekroczyła 3 biliony dolarów. Całkowite wydatki na towary sprzedawane przez sprzedawców detalicznych były wyższe niż łączne wydatki na opiekę medyczną, mieszkalnictwo i rekreację. Handel detaliczny jest również jedną z największych branż w kraju pod względem zatrudnienia. W handlu detalicznym zatrudnionych jest ponad 20 milionów osób, co stanowi około 20% siły roboczej w USA. Wal-Mart jest największym sprzedawcą detalicznym w USA pod względem towarów sprzedawanych w sklepach. Na liście dwudziestu pięciu największych sprzedawców detalicznych znajdują się Toys R Us, McDonald′s, J.C. Penney i Dayton Hudson. Wielu przedsiębiorców handlu detalicznego znajduje się na liście czterystu najbogatszych ludzi w Stanach Zjednoczonych według magazynu Forbes. Przykładami są Leslie Warner z The Limited; David Thomas, założyciel i właściciel Wendy′s; Donald Fisher z The Gap; Gary Comer z Land′s End; oraz Thomas Monaghan z Domino′s Pizza. Obecnie handel detaliczny doświadcza ekspansji międzynarodowej, a wiele organizacji detalicznych otwiera sklepy i rozszerza działalność poza granice Stanów Zjednoczonych. Najczęściej wybieranymi regionami są Meksyk, Europa, Chiny i Japonia. Amerykańscy detaliści mają silną motywację do globalnej ekspansji, ponieważ rynki amerykańskie są nasycone pod względem liczby sklepów, dostępnych lokalizacji i konkurencji. Eksperci uważają, że niektórzy amerykańscy detaliści mają naturalną przewagę w globalnej konkurencji, wynikającą z takich czynników jak technologia i naśladowanie amerykańskiej kultury za granicą. Jednak podobnie jak firmy zagraniczne wchodzące do Stanów Zjednoczonych, firmy amerykańskie wchodzące do tych krajów muszą stawić czoła specyficznym regulacjom rządowym, różnym tradycjom kulturowym i różnorodności językowej. Obecnie sukces małych lub dużych korporacji detalicznych zależy od tego, w jakim stopniu przyjmują koncepcję handlu detalicznego. Koncepcja handlu detalicznego to orientacja zarządcza, która koncentruje się na określeniu potrzeb rynku docelowego i zaspokajaniu tych potrzeb skuteczniej i wydajniej niż konkurencja. Trzy kluczowe czynniki środowiskowe wpływają na dzisiejszy handel detaliczny:

- Konkurencja, ponieważ każdy dom towarowy, sklep specjalistyczny lub inny rodzaj punktu sprzedaży detalicznej konkuruje ze wszystkimi innymi o pieniądze konsumenta.
- Trendy demograficzne i dotyczące stylu życia konsumentów oraz ich wpływ na strategie sprzedaży detalicznej.
- Potrzeby, pragnienia i procesy decyzyjne, z których korzystają konsumenci detaliczni.

Na liście trendów konsumenckich, które mają obecnie duży wpływ na sprzedaż detaliczną, znajdują się: wzrost populacji osób starszych, związany ze starzeniem się pokolenia wyżu demograficznego; szybko rosnąca liczba mniejszości w populacji USA; znaczenie wygody zakupów, ponieważ konsumenci chcą robić zakupy w jednym miejscu; oraz rosnąca liczba rodzin z dwoma dochodami. Przykładami sprzedawców detalicznych wykorzystujących przewagę konkurencyjną do utrzymania swojej pozycji na rynku na początku XXI wieku są Autozone, który oferuje dogodne lokalizacje w sąsiedztwie i doskonałą obsługę klienta. Talbot′s wykorzystuje unikalne synergie między swoimi sklepami a działalnością katalogową i oferuje odzież marek własnych. Starbucks, ceniona marka w branży kawowej, utrzymała swoją pozycję i lojalność klientów dzięki doskonałej obsłudze. Gymboree oferuje kawiarnie o wyjątkowej atmosferze, która wzbogaca doświadczenia zakupowe klientów, a także produkty marek własnych o dużym potencjale. Wreszcie, Speigal wypracował swoją przewagę konkurencyjną i silną pozycję wśród klientów detalicznych dzięki zaawansowanemu systemowi informacji i dystrybucji.

Ustawa Robinsona-Patmana (1936)

Ustawa Robinsona-Patmana z 1936 r. to ustawa antymonopolowa, która zmienia artykuł 2 Ustawy Claytona z 1914 r., której celem było zapobieganie monopolom poprzez wykrywanie praktyk na wczesnym etapie prowadzących do fuzji przedsiębiorstw. Kolejny przepis Ustawy Claytona zabrania dyskryminacji cenowej przez sprzedawcę, której skutkiem jest zaszkodzenie konkurencji. Ustawa Claytona była skierowana do firm, które sprzedawały towary po wyższych cenach w niektórych regionach, a po niższych w innych, ze szkodą dla mniejszego lokalnego sprzedawcy; ograniczyła zakaz dyskryminacji cenowej do wpływu na sprzedawcę. W związku z tym konkurencja między nabywcami mogła zostać negatywnie zakłócona, gdy niektórzy nabywcy otrzymywali niższe ceny. Ustawa Robinsona-Patmana nie ogranicza się wyłącznie do dyskryminacji cenowej. Obejmuje ona również dyskryminację w obszarze reklamy i innych programów promocyjnych, a także w zakresie świadczenia usług konkurującym klientom. Dyskryminacja cenowa ma miejsce, gdy firma pobiera więcej niż jedną cenę za towary lub usługi sprzedawane klientom i firmom, przy czym wszystkie inne istotne aspekty sprzedaży są takie same (Encyclopedia Dictionary of Economics, 1986). Ustawa Robinsona-Patmana jest powszechnie nazywana "ustawą o sieciach handlowych", ponieważ zakazuje ona obniżania cen towarów dla dużych nabywców (sieci handlowych, domów towarowych i dyskontów) w celu wyeliminowania konkurencji ze strony małych nabywców . Ustawa ta zakazuje sprzedawcom prowadzącym działalność handlową dyskryminacji, bezpośrednio lub pośrednio, w odniesieniu do ceny naliczanej nabywcom towarów o podobnym gatunku i jakości, sprzedawanych w handlu międzystanowym w celu odsprzedaży. Małe firmy sugerowały, że ich większa konkurencja wykorzystuje swoją wielkość lub siłę rynkową do uzyskania niższych cen od dostawców. Praktyka ta umożliwiała większym konkurentom zyskowne przewyższenie mniejszych konkurentów w sprzedaży. Skutkiem tej ustawy jest to, że mniejsi lokalni nabywcy mają prawo do odszkodowania od faworyzowanego konkurenta, który ze względu na wielkość, efektywność lub siłę przetargową mógł uzyskać niższe ceny od dostawcy i w ten sposób sprzedawać produkty po niższych cenach. Firmy prowadzące handel międzystanowy stały się nielegalne, aby udzielać rabatów na te same produkty dużym firmom bez udzielania podobnych rabatów mniejszym, niezależnym sklepom, gdy koszty sprzedaży między nimi się nie różnią. Prawo zezwala jednak na sprzedaż po różnych cenach, gdy koszty są oparte na różnych metodach lub ilościach wykorzystywanych w produkcji, sprzedaży lub dostawie produktów (Garman, 1997). Ustawa Robinsona-Patmana miała chronić zarówno konkurentów, jak i konkurencję. Według Meiera i współpracowników (1998) egzekwowanie ustawy jest złożonym zadaniem. Aby udowodnić dyskryminację cenową, należy przeprowadzić analizę rynku, która wykaże, że doszło do rzeczywistej szkody konkurencyjnej lub że sprzedawca dopuścił się znaczącej i długotrwałej dyskryminacji cenowej z zamiarem ukarania konkurenta. Jednakże zdaniem Garmana (1997) cena dyskryminacyjna może być zgodna z prawem, jeżeli jest naliczana w dobrej wierze, aby dorównać równie niskiej cenie oferowanej przez konkurenta.

Sprzedaż hurtowa odnosi się do wszystkich transakcji, w których produkty są kupowane w celu odsprzedaży, produkcji innych produktów lub na potrzeby ogólnej działalności biznesowej. Hurtownik to osoba fizyczna lub organizacja, która ułatwia te działania hurtowe poprzez zakup produktów i ich odsprzedaż innemu sprzedawcy, agencji rządowej lub użytkownikowi instytucjonalnemu. W 1999 roku w Stanach Zjednoczonych działało około 512 000 firm hurtowych (1998), a ponad połowa wszystkich produktów sprzedawanych w kraju przechodziła przez te firmy hurtowe. Istniało około 400 000 niezależnych firm, które obsługiwały towary o wartości blisko 2 bilionów dolarów i zatrudniały blisko 6 milionów pracowników. Sprzedaż hurtowa jest ważnym aspektem strategii marketingowej firmy, ponieważ zasadniczo obejmuje planowanie związane z klientami przemysłowymi, którzy muszą dystrybuować swoje produkty do producentów, sprzedawców detalicznych, agencji rządowych, szkół, szpitali i innych hurtowników.

USŁUGI ŚWIADCZONE PRZEZ HURTOWNIKÓW

Ponieważ hurtownicy zajmują się zakupem dużych ilości i dostarczaniem klientom mniejszych ilości, mogą efektywniej realizować działania związane z dystrybucją fizyczną, w tym gospodarką materiałową, magazynowaniem i zarządzaniem zapasami. Często oferują szybki i częsty odbiór i dostawę, w zależności od potrzeb, co pozwala zarówno producentom towarów, jak i klientom hurtowym uniknąć ryzyka związanego z utrzymywaniem dużych zapasów. Hurtownicy wspierają detalistów, pomagając im w całościowym, zintegrowanym planowaniu rynku poprzez pomoc w ustalaniu cen i promocji. Ponadto, ponieważ zawierają umowy sprzedaży z producentem i mogą sprzedawać różne ilości produktu detalistom, stanowią przedłużenie siły roboczej producenta. Często zapewniają wsparcie finansowe i udzielają kredytów w razie potrzeby. Informowanie producentów o sytuacji rynkowej jest kluczowym elementem usług hurtowników. Ich ocena i analiza zmieniających się warunków rynkowych są ważne dla producentów, którzy koncentrują się na rozwoju rynku i strategiach wzrostu. Ze względu na swoją pozycję w kanale marketingowym, hurtownicy mają bliższy kontakt z klientami detalicznymi niż producenci. Hurtownicy mogą rozłożyć koszty sprzedaży na większą liczbę produktów niż większość producentów, co przekłada się na niższe koszty jednostkowe. Z tego powodu wielu producentów przenosi finansowanie i dystrybucję na hurtowników. Ponieważ hurtownicy często specjalizują się w rozumieniu warunków rynkowych i negocjowaniu ostatecznych zakupów, stanowią oni kluczowy element strategii dystrybucji detalicznej. W ostatnich latach zmieniło się rozróżnienie między usługami świadczonymi przez hurtowników a usługami świadczonymi przez inne firmy. Detaliści odkrywają, że mogą współpracować bezpośrednio z producentami, a także sami mogą wykonywać funkcje hurtowników. Dzięki coraz powszechniejszemu wykorzystaniu komputerów, detaliści mogą usprawnić zamawianie, dostarczanie i obsługę towarów bardziej efektywnie niż w przeszłości. Nie wszystkie funkcje hurtowników mogą jednak zostać wyeliminowane; funkcje te nadal muszą być wykonywane przez jednego z uczestników kanału marketingowego - producenta, detalistę lub hurtownika - ponieważ stanowią one kluczowe elementy zarządzania łańcuchem dostaw.

RODZAJE HURTOWNIKÓW

Istnieją trzy podstawowe kategorie hurtowników: hurtownicy handlowi, agenci, brokerzy i komisanci; oraz oddziały i biura sprzedaży producentów. Hurtownicy handlowi to niezależni hurtownicy, którzy nabywają prawa własności do sprzedawanych przez siebie produktów. Ten rodzaj handlu hurtowego stanowił 83% wszystkich hurtowni w Stanach Zjednoczonych w 1998 roku. Ponieważ hurtownicy handlowi nabywają prawa własności do odsprzedanych produktów, ich zyski pochodzą z marży na tych towarach. Hurtownicy handlowi są często nazywani dystrybutorami i można ich podzielić na hurtowników oferujących pełen zakres usług lub o ograniczonym zakresie działalności. Hurtownicy oferujący pełen zakres usług często oferują szeroki zakres usług klientom, dla których kupują produkty. Klienci polegają na nich w zakresie dostępności produktów, odpowiedniego asortymentu, podziału dużych ilości na mniejsze, pomocy finansowej oraz doradztwa technicznego i obsługi. Chociaż hurtownicy oferujący pełen zakres usług często osiągają wyższe marże brutto niż inni hurtownicy, ich koszty operacyjne są również wyższe, ponieważ wykonują szeroki zakres funkcji. Istnieją cztery rodzaje hurtowni oferujących pełen zakres usług: hurtownie artykułów ogólnych, hurtownie z ograniczoną ofertą, hurtownie specjalistyczne i hurtownie z półkami magazynowymi. Hurtownie artykułów ogólnych oferują szeroką gamę produktów i oferują szeroki wachlarz usług. Chociaż mogą one oferować wiele różnych linii produktów, ich asortyment nie jest zbyt szeroki. Większość hurtowni artykułów ogólnych sprzedaje takie produkty, jak leki, żywność o długim okresie przydatności, kosmetyki, detergenty i tytoń. Hurtownie z ograniczoną ofertą oferują tylko kilka linii produktów - takich jak artykuły spożywcze, oświetlenie czy sprzęt do wiercenia szybów naftowych - ale oferują szeroki asortyment produktów w ramach tych linii. Oferują również mniej usług marketingowych niż hurtownie artykułów ogólnych, ponieważ specjalizują się w zaledwie kilku funkcjach związanych z oferowanymi liniami produktów. Hurtownie z ograniczoną ofertą często posiadają prawa własności do produktów, ale mogą nie dostarczać towarów, udzielać kredytów, udzielać niezbędnych informacji marketingowych ani nie utrzymywać stanu magazynowego. Skutkuje to niższymi marżami zysku w porównaniu z hurtowniami artykułów ogólnych. Decyzja o tym, czy firma powinna korzystać z usług hurtownika o ograniczonej ofercie, zależy od struktury kanału marketingowego i potrzeby zarządzania łańcuchem dostaw w celu uzyskania przewagi konkurencyjnej, tj. wykonywania "dobrej" pracy, aby konkurencja nie "ukradła" jej klienta. Chociaż liczba hurtowników o ograniczonej ofercie jest stosunkowo niewielka, odgrywają oni istotną rolę w dystrybucji takich produktów, jak żywność specjalistyczna, artykuły łatwo psujące się, materiały budowlane i węgiel. Hurtownicy o specjalistycznej ofercie oferują najwęższy asortyment produktów, zazwyczaj obejmujący jedną linię produktów lub jej część. Ponieważ hurtownicy o specjalistycznej ofercie są ekspertami w dziedzinie produktów, mogą oferować szeroką sprzedaż i wsparcie produktowe. Hurtownicy typu rack jobbers, czasami uważani za podkategorię hurtowników o specjalistycznej ofercie, koncentrują się na sklepach detalicznych. Zakładają i utrzymują ekspozycje oraz zaopatrują je w towary sprzedawane w komis. Detaliści polegają na hurtownikach typu rack jobbers w zakresie zaopatrzenia w artykuły higieniczne i kosmetyczne, wyroby pończosznicze, książki, kartki okolicznościowe i czasopisma. Pięć typów hurtowników o ograniczonej działalności to: firmy kurierskie, dropshipperzy, hurtownicy typu cash-and-carry, hurtownicy katalogowi oraz kluby hurtowe. Producenci towarów szybko rotujących, zwłaszcza tych łatwo psujących się i wymagających częstego uzupełniania zapasów, często korzystają z usług firm kurierskich, ponieważ realizują dostawy tylko w obrębie określonego regionu geograficznego, aby zachować świeżość produktów. Firmy kurierskie są często wybierane jako metoda sprzedaży hurtowej, ponieważ oferują szybkie i częste dostawy, co jest szczególnie ważne w przypadku takich produktów jak pieczywo, mięso i nabiał. Firmy kurierskie organizują dostawy bezpośrednio z fabryki do klienta; chociaż nie mają fizycznego kontaktu z produktem, przejmują tytuł prawny i odpowiedzialność za wszelkie ryzyko związane z transportem towarów. Ponadto oferują niezbędne wsparcie sprzedażowe dla dystrybuowanych produktów. Działają w szerokim zakresie branż, w tym w przemyśle chemicznym, opakowaniach przemysłowych, przemyśle drzewnym, naftowym i produktach grzewczych. Hurtownie typu cash-and-carry to pośrednicy, których klientami są zazwyczaj małe firmy płacące gotówką i samodzielnie organizujące dostawę tych produktów. Hurtownie typu cash-and-carry zazwyczaj oferują ograniczony asortyment produktów o dużej rotacji, takich jak artykuły spożywcze, materiały budowlane, artykuły elektryczne i biurowe. Nie dostarczają sprzedawanych produktów ani nie udzielają kredytów, ale są istotnym pośrednikiem dla małych firm, których obsługa byłaby nieopłacalna dla większych hurtowników. Hurtownie katalogowe stanowią alternatywę dla hurtowni typu cash-and-carry, obsługując zarówno duże ośrodki miejskie, jak i odległe lokalizacje. Wymagana jest przedpłata za towary, a dostawa jest organizowana za pośrednictwem firm kurierskich, takich jak UPS. Oferowany jest szeroki asortyment produktów w konkurencyjnych cenach, takich jak meble i wyposażenie biurowe, materiały opakowaniowe oraz systemy regałowe i magazynowe. Kluby hurtowe to organizacje oferujące klientom odpłatne członkostwo, które uprawnia ich do zakupów zwolnionych z podatku po cenach niższych od cen detalicznych. Ta konkretna koncepcja zyskuje na popularności w Stanach Zjednoczonych ze względu na sukces takich klubów hurtowych jak Costco i Sam′s Club. Drugą kategorią hurtowników są agenci i brokerzy (rysunek 1). Agenci reprezentują kupujących lub sprzedających na stałe, natomiast brokerzy to pośrednicy zatrudniani tymczasowo przez kupujących lub sprzedających. Zarówno agenci, jak i brokerzy wykonują mniej funkcji niż hurtownicy o ograniczonym zakresie usług, ale zazwyczaj są bardziej konkretni w wyborze produktów, dzięki czemu mogą zapewnić cenną wiedzę specjalistyczną w zakresie sprzedaży. Korzystanie z usług agentów i brokerów pozwala firmom korzystać z wiedzy i doświadczenia przeszkolonego zespołu sprzedaży, co przekłada się na obniżenie kosztów sprzedaży. Agenci i brokerzy, często nazywani pośrednikami funkcjonalnymi, wykonują ograniczoną liczbę usług w zamian za prowizję uzależnioną od ceny sprzedaży. Jednym z rodzajów agentów jest agent producenta; ten typ stanowi połowę wszystkich agentów hurtowych. Są to niezależni pośrednicy, którzy reprezentują więcej niż jednego sprzedawcę i oferują kompletne linie produktów. Agent producenta jest ograniczony do określonego terytorium i sprzedaje oraz przyjmuje zamówienia przez cały rok. Pomiędzy agentem a producentem istnieje umowa, która określa terytoria, ceny sprzedaży, obsługę zamówień, dostawę, serwis i gwarancje. W firmach agentów producentów działających na zasadzie usług, im więcej oferowanych usług, tym wyższa prowizja. Tego typu agenci są powszechnie wykorzystywani w sprzedaży odzieży, maszyn i urządzeń, stali, mebli i produktów motoryzacyjnych. Dwa inne rodzaje agentów, agenci importowi i eksportowi, specjalizują się w handlu międzynarodowym. Agenci importowi wyszukują produkty na rynkach zagranicznych i sprzedają je w swoich krajach. W wielu krajach sprzedaż produktów z innego kraju bez pośrednictwa agenta importowego jest niezwykle trudna, a czasami nielegalna. Agenci eksportowi lokalizują i rozwijają rynki zagraniczne dla produktów wytwarzanych w ich krajach. W 1998 roku w Stanach Zjednoczonych działało ponad pięciuset agentów eksportowych, którzy otrzymywali prowizje od firm, które reprezentowali. Agenci sprzedaży to pośrednicy, którzy sprzedają całą linię produktów lub całą produkcję producenta. Wykonują wszystkie funkcje hurtu, z wyjątkiem tego, że nie są właścicielami produktu. Firmy często decydują się na korzystanie z usług agentów handlowych zamiast działów marketingu. Aby uniknąć konfliktów interesów, agenci handlowi reprezentują niekonkurencyjne linie produktów i mają uprawnienia do ustalania cen, promocji i dystrybucji tych produktów. Wreszcie istnieją komisanci. Są to agenci, którzy przyjmują towary w komisie i negocjują sprzedaż na dużych rynkach centralnych. Ich specjalnością jest zapewnienie najlepszej możliwej ceny na warunkach rynkowych. Agenci ci działają głównie w rolnictwie, gdzie zajmują się odbiorem towarów w ciężarówkach oraz organizacją sortowania, magazynowania i transportu. Komisarze odliczają prowizję i koszty sprzedaży, a następnie przekazują zysk producentowi. Chociaż zapewniają planowanie i pomoc w zakresie kredytów, nie udzielają żadnego wsparcia promocyjnego. Ponieważ brokerzy są pośrednikami łączącymi kupujących i sprzedających, otrzymują prowizję od transakcji. Brokerzy nie zawierają umów na dłuższe okresy, lecz pracują na zasadzie transakcji po transakcji. W 1998 roku w Stanach Zjednoczonych działało około 9000 brokerów hurtowych, a większość z nich koncentrowała się w branży spożywczej i rolnej. Brokerzy są szczególnie przydatni dla sprzedawców produktów supermarketów i nieruchomości. Na przykład brokerzy żywności sprzedają żywność i towary powszechnego użytku sklepom detalicznym i hurtownikom, sieciom spożywczym, przetwórcom żywności i organizacjom kupującym. Ponieważ brokerzy pełnią mniej funkcji niż inni pośrednicy, nie zajmują się finansowaniem, fizycznym posiadaniem, ustalaniem cen ani podejmowaniem ryzyka. Zamiast tego oferują wiedzę specjalistyczną na temat konkretnego towaru i sieć uznanych produktów. W 1999 roku w Stanach Zjednoczonych działało ponad 35 000 hurtowników będących własnością producentów. Około dwie trzecie z nich to oddziały sprzedaży producentów. Hurtownicy ci utrzymują zapasy i pełnią szeroki zakres funkcji, takich jak zapewnianie dostaw, kredytów, informacji zwrotnej z rynku i pomoc w planowaniu promocji. Biura sprzedaży producentów to drugi rodzaj hurtowni należących do producentów. Nie utrzymują one zapasów, ale pomagają w sprzedaży i serwisie, analizie rynku oraz fakturowaniu i pobieraniu należności za sprzedane produkty. Zarówno oddziały, jak i biura sprzedaży znajdują się z dala od zakładów produkcyjnych, a bliżej klientów, ponieważ producenci starają się skuteczniej docierać do swoich klientów, aby uzyskać przewagę konkurencyjną na rynku.

ROZWÓJ HURTOWEGO SPRZEDAŻY

Na początku lat 90. zyski brutto ze sprzedaży hurtowej spadły. Z powodu recesji gospodarczej, spadku liczby nowych sklepów i konkurencji, wzrost sprzedaży hurtowej wyhamował. Sieci, które zazwyczaj wolą kupować bezpośrednio od producentów, przejęły większą część rynku w takich obszarach jak artykuły gospodarstwa domowego. Jednak, choć trudne warunki gospodarcze mogą negatywnie wpływać na hurtowników, to samo może mieć miejsce w przypadku dynamicznie rozwijającej się gospodarki. Detaliści, doświadczając szybkiego wzrostu sprzedaży, mogą decydować się na zakupy bezpośrednio od producentów, eliminując w ten sposób hurtowników z łańcucha dostaw. Zarówno detaliści, jak i producenci dążą do poprawy swojej rentowności, a hurtownicy znajdują się w samym środku. Obserwatorzy branży dostrzegają, że siła w kanale dystrybucji przesuwa się w stronę detalisty, który może zdecydować się na ponowną ocenę obecnych członków łańcucha dostaw. Z powodu zmieniających się warunków rynkowych, hurtownicy koncentrują się na strategiach poprawy usług poprzez dodawanie większej liczby koncepcji o wartości dodanej. Chociaż sprzedaż hurtowa tradycyjnie wiązała się z obsługą towarów, działania i funkcje hurtowników są coraz częściej wykorzystywane w branży usługowej. Na przykład firma Access Graphics w Boulder w stanie Kolorado aktywnie angażuje się w pozyskiwanie nowych klientów dla swoich dostawców, udostępniając im bazy danych klientów, które pomagają resellerom w identyfikacji potencjalnych klientów. Ponadto firma zapewnia również wewnętrzne działy graficzne, które tworzą materiały promocyjne potrzebne resellerom i ich klientom. Access Graphics wierzy w dodawanie wartości do relacji w łańcuchu dostaw; w rezultacie firma stworzyła zespół inżynierów systemowych, którzy pomagają resellerom w instalacji, projektowaniu systemów i testowaniu pamięci komputerowej. Trudne warunki rynkowe w Stanach Zjednoczonych zmusiły wielu hurtowników do przyjęcia globalnej perspektywy. Północnoamerykańskie Porozumienie o Wolnym Handlu (NAFTA) zachęciło hurtowników do rozszerzenia działalności na Meksyk i Kanadę. Oczekuje się, że do 2010 roku 25% obrotów hurtowników będzie pochodzić z rynków zagranicznych. Hurtownie międzynarodowe będą przechodzić przez kolejne etapy wzrostu w zależności od rozwoju gospodarczego gospodarek zagranicznych. W warunkach stabilnej koniunktury dominować będą hurtownie uniwersalne, natomiast w rozwijającej się gospodarce pojawią się hurtownie międzyregionalne. Wraz z rozwojem sytuacji gospodarczej na rynkach zagranicznych nastąpi wzrost liczby hurtowników wyspecjalizowanych, a w łańcuchu dominować będą hurtownie wyspecjalizowane w zakresie asortymentu i funkcjonalności. W gospodarce rozwiniętej kanały dystrybucji są kontrolowane przez dużych detalistów i producentów, co powoduje spadek zapotrzebowania na konwencjonalnych hurtowników. Hurtownicy, którzy rozwijają się w wyniku globalizacji, będą musieli stawić czoła konkurencji ze strony obecnych hurtowników, nowym językom, różnorodności systemów prawnych i licznym różnicom kulturowym. Jednak decyzja o ograniczeniu się wyłącznie do rynków krajowych może utrudnić rozwój hurtownika.

W ciągu ostatniego półwiecza nastąpił ruch ludności z obszarów wiejskich do miejskich. Ponieważ wiele obszarów miejskich przekracza granice polityczne, Biuro Zarządzania i Budżetu (Office of Management and Budget) zdefiniowało trzy metropolitalne obszary statystyczne. Metropolitalny Obszar Statystyczny (MSA) to miasto liczące co najmniej pięćdziesiąt tysięcy mieszkańców i otaczające je tereny wiejskie. Podstawowy Metropolitalny Obszar Statystyczny (PMSA) to obszar liczący ponad milion mieszkańców, posiadający powiązania wewnętrzne i społeczne. Jeśli dwa lub więcej PMSA są geograficznie powiązane, nazywa się je Skonsolidowanymi Metropolitalnymi Obszarami Statystycznymi (CMSA). W Stanach Zjednoczonych istnieje dwadzieścia CMSA, z których największe to Nowy Jork, północne New Jersey i Long Island. Ten trend urbanizacji ma implikacje dla marketingu. W krajach wysoko uprzemysłowionych wzrost populacji spowolnił, co zmusza marketerów do stosowania marketingu segmentacyjnego lub ukierunkowanego na grupę docelową. Marketing segmentowy wymaga od marketera podziału całego rynku na mniejsze segmenty za pomocą określonych zmiennych: demograficznych, geograficznych, psychograficznych i behawioralnych. Zmienne demograficzne to obiektywne cechy populacji, które są łatwe do zebrania i łatwo dostępne w Stanach Zjednoczonych. Informacje, którymi interesują się specjaliści ds. marketingu, obejmują: wiek, płeć, rasę, dochody, wykształcenie, zawód i wielkość rodziny. Zmienne demograficzne i geograficzne (takie jak rozmiar, region i klimat) są również istotne przy wyborze segmentu rynku. Istnieje wiele przykładów, w jaki sposób marketerzy wykorzystują niektóre z tych zmiennych demograficznych. W Stanach Zjednoczonych wiek jest ważną zmienną w segmentacji rynku. Na przykład, ponieważ nastolatki kontrolują pewne wydatki, niektóre produkty są kierowane bezpośrednio do nich. To samo dotyczy seniorów, którzy stanowią rosnący segment populacji amerykańskiej. Płeć to kolejna zmienna demograficzna. W krajach uprzemysłowionych, gdzie ludzie żyją dłużej, kobiety generalnie przewyższają liczebnie mężczyzn. Potrzeby i nawyki zakupowe kobiet muszą być uwzględnione w każdym programie marketingowym. Urbanizacja i mobilność populacji to dwa kolejne czynniki brane pod uwagę w programach marketingowych. Ponieważ łatwiej jest sprzedawać towary i usługi na obszarach silnie zurbanizowanych, programy marketingowe są tam bardziej skuteczne. Mobilność stwarza możliwości reklamy krajowej dla marek regionalnych. Na przykład niektóre produkty sprzedawane w północno-wschodnich Stanach Zjednoczonych odniosły sukces na południu Florydy, ponieważ wielu mieszkańców północnego wschodu wyemigrowało na Florydę. Inne zmienne wpływające na segmentację rynku to zawód i wykształcenie. W 1960 roku około 30 procent kobiet pracowało poza domem; dziś liczba ta prawie się podwoiła. Implikacje marketingowe obejmują odzież roboczą dla kobiet, częstsze jedzenie poza domem i łatwe do przygotowania dania gotowe. Lista zmiennych demograficznych i geograficznych oraz ich implikacje marketingowe są bardzo długie. Istnieją jednak ograniczenia w wykorzystaniu danych demograficznych. Mogą być one nieaktualne ze względu na opóźnienie czasowe między ich zebraniem a udostępnieniem; ponadto dane ze spisów powszechnych są gromadzone tylko co dziesięć lat. Niektóre dane (na przykład rasa) mogą być zbyt szerokie i w ten sposób ukrywać możliwości marketingowe; na przykład wzrost liczby wykształconych osób czarnoskórych i osób z wyższej klasy średniej mógłby sugerować rynek, którego normalnie nie sugeruje się na podstawie danych dotyczących rasy. Wreszcie, wykorzystanie zmiennych demograficznych i geograficznych, które można łatwo uzyskać z danych dotyczących obszarów metropolitalnych, ignoruje dwie bardzo ważne zmienne segmentacji: zmienne psychograficzne i behawioralne.

Niezależne stowarzyszenia zawodowe biegłych rewidentów (CPA) istnieją w każdym z pięćdziesięciu stanów, a także w Waszyngtonie, D.C., Portoryko, na Wyspach Dziewiczych i Guam. Biegli rewidenci mogą dołączyć do stanowej organizacji zawodowej, powszechnie znanej jako (nazwa stanu) Stowarzyszenie Biegłych Rewidentów (CPA) lub (nazwa stanu) Stowarzyszenie Biegłych Rewidentów (CPA). Organizacje te zrzeszają biegłych rewidentów (CPA) wykonujących zawód publiczny, pracujących w edukacji oraz w administracji rządowej i przemyśle. W większych stanach stowarzyszenia stanowe są podzielone na oddziały w zależności od lokalizacji geograficznej. W niniejszym artykule omówiono również relacje między stowarzyszeniami stanowymi a organizacją krajową, Amerykańskim Instytutem Biegłych Rewidentów (AICPA), a także między stowarzyszeniami stanowymi a stanowymi i krajowymi izbami rachunkowymi (Izbami Rachunkowości). Stowarzyszenia pobierają składki i są prowadzone przez pracowników zatrudnionych na pełen lub niepełny etat oraz zarząd, którego członkowie są wybierani spośród członków. Stowarzyszenia stanowe mają dyrektorów wykonawczych; Ci dyrektorzy wykonawczy należą do stowarzyszenia, które prowadzi informacyjną stronę internetową: (http://www.cpasea.org). Strona ta zawiera profile każdego ze stowarzyszeń stanowych, w tym informacje o ich składkach, członkostwie i publikacjach.

USŁUGI

Stowarzyszenia stanowe sponsorują programy edukacyjne i zapewniają swoim członkom zasoby, a także możliwości nawiązywania kontaktów z innymi profesjonalistami. Reprezentują interesy zawodu na szczeblu legislacyjnym stanu i posiadają szereg komisji, do których mogą dołączyć ich członkowie. Chociaż niektóre z komisji są wspólne dla większości stanów, inne mogą być specyficzne dla danego stanu lub regionu. Stowarzyszenia stanowe często oferują swoim członkom dodatkowe korzyści, takie jak dostęp do ubezpieczeń od odpowiedzialności zawodowej, na życie i zdrowotnych. Członkowie stowarzyszeń stanowych często podają "networking" jako ważny powód do dołączenia; często organizowane są wspólne spotkania/imprezy z innymi profesjonalistami stanowymi, takimi jak prawnicy, bankierzy czy edukatorzy.

EDUKACJA

W wielu stanach praktykujący księgowi (CPA) są zobowiązani do ukończenia kształcenia ustawicznego (CPE), aby utrzymać licencję. Chociaż za wydawanie licencji odpowiada Rada Rachunkowości (Irish Council of Accountancy), towarzystwa stanowe często oferują różnorodne kursy CPE, zazwyczaj dostępne zarówno dla członków, jak i osób niebędących członkami. Kursy te można odbyć poprzez udział w seminariach, skorzystanie z filmów instruktażowych i/lub zeszytów ćwiczeń.

ORGANIZACJA I OGŁASZANIE STANDARDÓW ZAWODOWYCH

Towarzystwa stanowe monitorują zmiany w swoich legislaturach stanowych, które potencjalnie mogą mieć wpływ na ich członków. Przepisy dotyczące takich kwestii, jak regulacja zawodu, kwestie podatkowe i ekonomiczne, ważne dla księgowych i ich klientów, są przedmiotem zainteresowania członków. W zależności od problemu, reakcja towarzystwa może obejmować informowanie członków o proponowanych przepisach, opracowanie stanowiska w danej sprawie, a także zatrudnienie lobbystów, aby upewnić się, że poglądy członków zostaną wysłuchane.

KOMITETY

Niektóre komitety towarzystw stanowych istnieją po to, aby zapewnić forum dyskusyjne członkom o szczególnych zainteresowaniach, takim jak członkowie z sektora publicznego, biznesu i przemysłu, administracji publicznej lub edukacji. Inne komitety umożliwiają członkom dyskusję na ważne tematy, takie jak recenzje ekspertów, zmiany lub proponowane zmiany w standardach audytu, czy też ostatnie zmiany w prawie podatkowym. Jeszcze inne organizują imprezy towarzyskie lub zbiórki funduszy.

AICPA I STOWARZYSZENIA STANOWE

Amerykański Instytut Biegłych Rewidentów (AICPA) to krajowe stowarzyszenie zawodowe założone w 1887 roku. Jest organizacją zrzeszającą członków, podobnie jak 54 stowarzyszenia stanowe. W 1999 roku AICPA liczyło 328 000 członków. Członkami AICPA są licencjonowani biegli rewidenci (CPA), z pewnymi ograniczonymi kategoriami specjalizacji dla osób niebędących biegłymi rewidentami (CPA). AICPA i stowarzyszenia stanowe nie są zrzeszone. Biegli rewidenci (CPA) mogą dołączyć do AICPA i/lub swojego stowarzyszenia stanowego. Członkowie towarzystw stanowych często zasiadają w komitetach na szczeblu krajowym i korzystają z usług AICPA. AICPA zatrudnia różnorodnych specjalistów, którzy służą jako źródło informacji dla biegłych rewidentów (CPA) i wspierają stowarzyszenia stanowe w rozwiązywaniu problemów lub podejmowaniu inicjatyw. AICPA ogłasza standardy rachunkowości i jest odpowiedzialna za opracowanie jednolitego egzaminu CPA. Egzamin odbywa się obecnie w maju i listopadzie w każdym ze stanów. Za wyniki egzaminów odpowiada Izba Rachunkowości każdego stanu. AICPA działa jako rzecznik zawodu biegłych rewidentów na szczeblu krajowym. Przepisy dotyczące biegłych rewidentów (CPA) są monitorowane przez pracowników AICPA, a także przedstawicieli stanów. AICPA wydaje miesięcznik "Journal of Accountancy", cieszący się dużym zainteresowaniem periodyk z artykułami na aktualne tematy dotyczące biegłych rewidentów (CPA), oraz prowadzi bogatą bibliotekę fachową. Strona internetowa stowarzyszenia (http://www.aicpa.org) zawiera bogactwo informacji o organizacji i zawodzie. AICPA posiada Kodeks Postępowania Zawodowego, który zobowiązuje członków do przestrzegania określonych standardów etycznych. Większość stowarzyszeń stanowych wdraża ten kodeks w ramach Wspólnego Programu Egzekwowania Etyki (Joint Ethics Enforcement Program). Członkowie, którzy nie przestrzegają kodeksu, mogą zostać pozbawieni członkostwa, a ich nazwisko może zostać opublikowane. Licencję członka może jednak cofnąć jedynie stanowa Izba Rachunkowości.

Izby Rachunkowości

Każdy stan ma Izbę Rachunkowości odpowiedzialną za administrowanie jednolitym egzaminem CPA w danym stanie, licencjonowanie biegłych rewidentów oraz regulowanie praktyki rachunkowości publicznej, zazwyczaj poprzez ustawodawstwo. Przepisy stanowe obejmują wymagania dotyczące uzyskania certyfikatu i/lub licencji CPA oraz zasady dotyczące punktów CPE - zarówno liczby wymaganych godzin, jak i obszarów tematycznych. Izby Rachunkowości Stanowej to agencje regulacyjne, które nie mają bezpośrednich powiązań z AICPA ani stowarzyszeniami stanowymi, chociaż często współpracują przy projektach korzystnych dla zawodu. Krajowe Stowarzyszenie Izb Rachunkowości (NASBA) istnieje w celu zwiększenia efektywności stanowych Izb Rachunkowości. Służy jako forum dla stanowych Izb Rachunkowości i zrzesza po jednym członku z każdej stanowej Izby Rachunkowości. NASBA prowadzi informacyjną stronę internetową (http://www.nasba.org). Chociaż stanowa Izba Rachunkowości jest niezależna od stanowego stowarzyszenia biegłych rewidentów i AICPA, mogą one tworzyć wspólne zespoły zadaniowe. Przykładami współpracy są recenzja koleżeńska i ujednolicenie wymagań dotyczących uzyskania tytułu biegłego rewidenta (CPA). Recenzja koleżeńska to metoda odnawiania licencji wymagana przez stanową Izbę Rachunkowości. Programy te są często monitorowane przez stanowe stowarzyszenie biegłych rewidentów, co jest rozwiązaniem powszechnie akceptowanym przez stanową Izbę Rachunkowości. Ponadto NASBA zaproponowała próbę ujednolicenia przepisów dotyczących rachunkowości w różnych stanach, przy poparciu AICPA i kilku stanowych stowarzyszeń. Działania na rzecz Jednolitej Ustawy o Rachunkowości (Uniform Accountancy Act) usprawniłyby przepisy dotyczące uzyskiwania i utrzymywania tytułu biegłego rewidenta (CPA) w różnych stanach.

WNIOSKI

Stowarzyszenia stanowe i AICPA to organizacje zawodowe, do których mogą należeć biegli rewidenci. Izby Rachunkowości stanowej to agencje regulacyjne. Organizacje te są niezależne i każda pełni inną funkcję. Ponieważ temat stowarzyszeń stanowych i ich relacji z AICPA i Izbami Rachunkowości nie jest poruszany w tekstach ani materiałach źródłowych, najlepszym źródłem dalszych informacji są strony internetowe wymienione w tym artykule.

Stres był definiowany na wiele sposobów przez wiele osób, ale wszyscy zgadzają się, że stresu doświadczają wszyscy pracownicy w świecie biznesu, niezależnie od zajmowanego stanowiska. Stres to reakcja organizmu na wszelkie stawiane mu wymagania, a eksperci ds. zdrowia zgadzają się, że pewien poziom stresu jest niezbędny do przetrwania człowieka. Wraz z pojawianiem się wymagań na organizm człowieka, pojawia się automatyczna reakcja. Gdy reakcja ta jest pozytywna, stres pomaga ludziom lepiej wykonywać swoją pracę. Pozytywny stres, zwany eustresem, może prowadzić do nowej świadomości swoich możliwości i zupełnie nowej perspektywy na swoją pracę. Negatywny stres, zwany dystresem, denerwuje ludzi i może powodować choroby fizyczne. Może prowadzić do uczucia nieufności, odrzucenia, gniewu i depresji, co może prowadzić do wielu problemów zdrowotnych, w tym udaru mózgu, chorób serca, nadciśnienia tętniczego, raka i wrzodów.

OBJAWY STRESU

Ponieważ każdy jest inny, objawy stresu są zróżnicowane i liczne. Objawy stresu podzielono na różne kategorie, a najczęstsze z nich to objawy fizyczne, psychiczne, behawioralne i psychiczne. Ból głowy, zmęczenie, zgrzytanie zębami, zaciśnięte szczęki, ból w klatce piersiowej, duszność, bezsenność, nudności, wysokie ciśnienie krwi, bóle mięśni, zaparcia lub biegunka oraz kołatanie serca to fizyczne objawy stresu. Lęk, nerwowość, depresja, gniew, postawa obronna, nadwrażliwość, apatia, poczucie bezradności, niecierpliwość i wybuchowość to objawy stresu psychologicznego. Objawy behawioralne obejmują przejadanie się lub utratę apetytu, prokrastynację, nadmierne spożycie alkoholu lub narkotyków, chodzenie w tę i z powrotem, nerwowe nawyki (obgryzanie paznokci, tupanie nogami), płacz, przeklinanie, brak higieny osobistej oraz wycofanie się lub izolację od innych. Osoby, u których występuje spadek koncentracji i pamięci, niezdecydowanie, dezorientacja, utrata poczucia humoru oraz pustka w głowie lub galopujące myśli, mogą cierpieć na stres psychiczny. Wiele z tych objawów, nieleczonych, może prowadzić do poważnych problemów zdrowotnych, a także do utraty czasu w pracy. Osoby doświadczające stresu często opuszczają pracę z powodu choroby lub spóźniają się, ponieważ boją się do niej wracać. W pracy mogą nie wykonywać swoich obowiązków na miarę swoich możliwości.

REAKCJA NA STRES

Kiedy ludzie dostrzegają lub przewidują zagrożenie lub sytuację stresową, część układu nerwowego, układ współczulny, zostaje aktywowana i uwalnia szereg substancji chemicznych. Jedna z nich, adrenalina, jest hormonem stymulującym i jest uwalniana do krwiobiegu. Adrenalina i inne hormony, w tym noradrenalina, wywołują w organizmie zmiany, które przygotowują jednostkę do działania. David Posen (1995), specjalizujący się w zarządzaniu stresem, wskazuje, że przygotowanie do działania jest często nazywane "reakcją walki lub ucieczki", ponieważ zapewnia siłę i energię do walki lub ucieczki przed niebezpieczeństwem. Reakcje te przyspieszają tętno i podwyższają ciśnienie krwi, aby dostarczyć więcej krwi do mięśni, mózgu i serca - narządów odgrywających najważniejszą rolę w radzeniu sobie z zagrożeniem. Ten wzrost przepływu krwi do mózgu, serca i mięśni oznacza zmniejszenie przepływu krwi do skóry, przewodu pokarmowego, nerek i wątroby, gdzie jest ona najmniej potrzebna w sytuacjach kryzysowych. Osoby zaczynają również oddychać szybciej, aby pobierać więcej tlenu, a ich mięśnie napinają się, przygotowując się do działania. Następuje zwiększona czujność umysłowa i wrażliwość narządów zmysłów. W miarę zachodzenia tych reakcji następuje również wzrost poziomu cukru we krwi, tłuszczów i cholesterolu oraz wzrost liczby płytek krwi i czynników krzepnięcia krwi. Powtarzające się uwalnianie substancji chemicznych w reakcji na stres może z czasem powodować zużycie serca i naczyń krwionośnych, co ostatecznie prowadzi do chorób serca i udaru mózgu. Ponieważ adrenalina i inne hormony uwalniane podczas stresu zwiększają napięcie mięśni, spowalniają trawienie oraz zwężają i rozszerzają tętnice, wątroba może dostarczać cholesterol i tłuszcz do krwiobiegu. Może wzrosnąć poziom hormonu testosteronu, co może spowodować obniżenie poziomu lipoprotein o dużej gęstości (HDL), czyli dobrego cholesterolu.

PRZYCZYNY STRESU

Istnieje wiele wydarzeń życiowych, których każdy doświadcza w tym czy innym momencie życia i które powodują stres. Niektóre z nich są związane z sytuacją rodzinną, taką jak małżeństwo, śmierć członka rodziny lub bliskiego przyjaciela, rozwód lub separacja, narodziny lub adopcja dziecka, poważna choroba członka rodziny oraz poważna zmiana pracy lub dochodów współmałżonka. Kontrola jednostki nad daną sytuacją decyduje o poziomie stresu, jaki te wydarzenia wywołają. Do czynników stresogennych o charakterze fizycznym należą: zanieczyszczenie środowiska, nadmierny hałas, niepełnosprawność fizyczna, ekstremalne warunki pogodowe, palenie tytoniu, nadużywanie alkoholu, otyłość, przejadanie się, złe odżywianie oraz brak odpoczynku lub relaksu. Wiele z tych czynników stresogennych o charakterze fizycznym pozostaje poza kontrolą jednostki. Do typowych czynników stresogennych w miejscu pracy należą: możliwość zwolnienia, presja czasu, zbyt wiele obowiązków, nierealne terminy, dezorganizacja, adaptacja do nowych technologii, konflikty ze współpracownikami, przeciążenie informacyjne oraz istotne zmiany w zakresie obowiązków zawodowych.

KOMPUTERY I STRES

Korzystanie z komputerów w miejscu pracy wprowadziło nowe źródła stresu. Jednym z najczęstszych czynników stresu związanych z pracą przy komputerze jest zespół cieśni nadgarstka (RSI), który występuje, gdy pracownik jest przeciążony pracą lub gdy środowisko pracy nie sprzyja pracy fizycznej. Przyczynami RSI mogą być powtarzające się czynności, takie jak pisanie na klawiaturze lub korzystanie z myszy, słabe oświetlenie i nieprawidłowa postawa. Innym problemem związanym z pracą przy komputerze jest zespół cieśni nadgarstka (CTS), który występuje, gdy osoba pisząca na klawiaturze ma nieprawidłową postawę i wykonuje nieprawidłowe ruchy dłoni. Dłonie i oczy są głównym źródłem komunikacji z komputerem. Gdy zła postawa i nieprawidłowe ruchy dłoni są zbyt częste, rezultatem jest mrowienie i drętwienie palców. Długotrwała praca przed monitorem komputera może powodować podrażnienie oczu, zmęczenie i trudności z koncentracją, a wszystkie te objawy są związane z przemęczeniem oczu. Krótkowzroczność jest łączona z przemęczeniem oczu spowodowanym pracą przy monitorze komputera.

ŹRÓDŁA STRESU W PRACY

Presja związana z pracą jest głównym źródłem stresu. Zidentyfikowano kilka warunków pracy, które zwiększają stres u większości pracowników. Przeciążenie pracą jest jednym z takich stanów. Chociaż niektórzy pracownicy mogą mieć predyspozycje do wykonania danej pracy, mogą nie mieć wystarczająco dużo czasu, aby wykonać niezbędną ilość pracy. Inni pracownicy nie są w stanie sprostać standardom wydajności lub oczekiwaniom stawianym przez pracodawcę. Jasne cele zawodowe są niezbędne, a gdy pracownicy nie wiedzą, jakich konkretnych osiągnięć się od nich oczekuje, zaczynają odczuwać stres. Stres pojawia się, gdy praca jest zbyt nudna lub gdy pracownicy nie są zachęcani do wykorzystania swoich umiejętności. Stres wynika również z niekorzystnych warunków fizycznych pracy. Pracownicy odczuwają stres, gdy w środowisku pracy jest zbyt głośno, zbyt gorąco, zbyt zimno lub zbyt tłoczno. Głównym źródłem stresu są częste lub znaczące zmiany, które mają bezpośredni wpływ na pracę danej osoby. Zmiany te mogą obejmować zmiany w zarządzaniu, stylu zarządzania, sprzęcie lub miejscu pracy.

ZARZĄDZANIE STRESEM

Tak jak istnieje wiele przyczyn i objawów stresu, tak samo istnieje wiele sposobów radzenia sobie ze stresem. Poszczególne osoby różnią się pod względem zdolności radzenia sobie ze stresem, a te same techniki nie sprawdzają się u wszystkich. Pracownicy muszą być świadomi czynników stresogennych, których doświadczają, i tego, jak na nie reagują. Jedną z technik radzenia sobie ze stresem, która może być przydatna niemal każdemu, jest nauka bardziej efektywnego zarządzania czasem. Efektywne zarządzanie czasem oznacza, że jednostki uczą się ustalać priorytety i planować, aby mieć czas dla siebie, a tym samym znaleźć czas na słuchanie muzyki, regularne ćwiczenia, medytację lub angażowanie się w dowolną aktywność, która ich relaksuje. Stworzenie zorganizowanego harmonogramu pomaga zapobiegać napięciu, co z kolei przyczynia się do zmniejszenia stresu. W pracy pracownicy i menedżerowie muszą dostosować swoje umiejętności do obciążenia pracą. Menedżerowie powinni upewnić się, że cele zawodowe są jasne, aby uniknąć niejasności lub konfliktów ról. Wraz ze zmianą obowiązków służbowych, menedżerowie powinni informować pracowników o tym, co się wydarzy, dlaczego i kiedy. Jeśli pracownicy nie są w stanie samodzielnie lub z pomocą menedżerów radzić sobie ze stresem, konieczne może być zastosowanie leków. Leki te mogą w krótkim okresie łagodzić reakcje fizyczne na stres. Lekarze zazwyczaj przepisują Valium i Xanax w celu złagodzenia stresu. Środki uspokajające zaleca się stosować tylko przez krótki okres czasu, ponieważ istnieje ryzyko uzależnienia się od nich.

W ciągu ostatnich kilku lat dziedzina szkoleń i rozwoju uległa znaczącym zmianom, odzwierciedlając zarówno jej rolę, jak i znaczenie w osiąganiu wyższej wydajności pracowników i realizacji celów organizacji. Obecnie dziedzina ta zyskała na znaczeniu, ponieważ pracownicy muszą zdobywać nowe umiejętności, pogłębiać swoją wiedzę i stawiać czoła wyzwaniom technologii, aby osiągać wysokie wyniki.

WSTĘP

Szkolenie tradycyjnie definiowano jako proces, w którym jednostki zmieniają swoje umiejętności, wiedzę, postawy i/lub zachowania . W tym kontekście szkolenie obejmuje projektowanie i wspieranie działań edukacyjnych, które prowadzą do pożądanego poziomu wydajności. Natomiast rozwój zazwyczaj odnosi się do długoterminowego wzrostu i uczenia się, koncentrując uwagę bardziej na tym, co dana osoba może potrzebować wiedzieć lub zrobić w przyszłości. Podczas gdy szkolenie koncentruje się bardziej na bieżących obowiązkach lub zadaniach zawodowych, rozwój wskazuje na przyszłe obowiązki zawodowe. Czasami jednak terminy te były używane zamiennie lub oznaczane pojedynczym terminem "konsulting wydajnościowy", który kładzie nacisk albo na produkt szkolenia i rozwoju, albo na to, jak jednostki działają w wyniku zdobytej wiedzy (Robinson i Robinson, 1995). Aby szkolenia i rozwój były skuteczne, muszą spełniać szereg celów. Po pierwsze, muszą koncentrować się na indywidualnych potrzebach szkoleniowych, ale jednocześnie odzwierciedlać cele organizacji w zakresie pożądanych lub oczekiwanych wyników. Po drugie, szkolenia i rozwój muszą odzwierciedlać cele lub rezultaty uczenia się, określając, co zostanie osiągnięte dzięki temu procesowi. Po trzecie, muszą opierać się na solidnych zasadach uczenia się, być postrzegane jako ważne przez uczestników i prowadzone w sposób maksymalizujący uczenie się. Po trzecie, muszą być oceniane w celu określenia skuteczności i pomocy we wdrażaniu zmian i ulepszeń.

TRENDY W SZKOLENIACH I ROZWOJU

Pojawiło się wiele trendów, które odzwierciedlają wspólny cel, jakim jest zwiększenie efektywności szkoleń. Do najważniejszych należą:

•  Większy nacisk na szkolenia zindywidualizowane odzwierciedla potrzeby uczestników szkolenia, zarówno pod względem posiadanych umiejętności i wiedzy, jak i tych, których potrzebują, a także identyfikuje unikalny styl uczenia się każdej osoby. Dzięki takiemu ukierunkowaniu szkolenia mogą lepiej odpowiadać celom i potrzebom edukacyjnym każdej osoby, a tym samym być postrzegane przez uczestników szkolenia jako bardziej istotne i właściwe.
•  Zwiększony rozwój spersonalizowanych celów edukacyjnych odnosi się do obecnych lub przyszłych wymagań zawodowych i odzwierciedla informacje z poprzednich ocen okresowych. Informacje te można uzyskać częściowo poprzez przeprowadzenie oceny potrzeb każdego uczestnika szkolenia i mogą one pomóc w zaprojektowaniu działań edukacyjnych obejmujących kluczowe umiejętności i obszary treści niezbędne do osiągnięcia przyszłych wyników.
•  Większe wykorzystanie technologii edukacyjnych, takich jak kształcenie na odległość, pozwala uczestnikom dostosować naukę do ich sytuacji zawodowej - takiej jak lokalizacja, czas, dostęp do technologii itp. Wykorzystanie obecnych technologii szkoleniowych może znacząco pomóc w nauce, ponieważ treści i sposób realizacji szkoleń mogą być standaryzowane, szybko aktualizowane i konstruowane tak, aby wymagać od uczestników wykazywania się pożądanymi kompetencjami w trakcie angażowania się w działania edukacyjne.
•  Większa integracja szkoleń i rozwoju w miejscu pracy łączy naukę z wydajnością pracy. Efekty szkoleń i działania edukacyjne są powiązane z wymaganiami stanowiska pracy danej osoby, dzięki czemu to, czego uczą się uczestnicy, będzie miało odzwierciedlenie w ich wydajności. Na przykład osoby, które uczestniczyły w programie szkoleniowym dotyczącym rozwijania umiejętności pracy zespołowej, powinny wykazać się tymi umiejętnościami w swojej przyszłej wydajności pracy.
•  Większe wykorzystanie planów działań lub planów wydajności wymaga od uczestników opracowania planu określającego, w jaki sposób wdrożą zdobytą wiedzę i jak określą, czy ten plan rzeczywiście poprawi wydajność. Wykorzystanie tego procesu dodatkowo łączy szkolenie z wydajnością pracy; można go również zintegrować z procesem oceny wydajności w celu pomiaru zmian lub poprawy wydajności danej osoby.

MODEL ZWIĘKSZANIA SKUTECZNOŚCI SZKOLEŃ

W miarę jak szkolenia i rozwój stają się coraz bardziej systematyczne, coraz częściej stosuje się modele opisujące proces i działania niezbędne do osiągnięcia sukcesu szkoleniowego, aby wyjaśnić, jak szkolenia powinny być projektowane, prowadzone i oceniane. Jeden z takich modeli, przedstawiony na rysunku 1, przedstawia kroki, które należy wykonać na etapie przedszkoleniowym, szkoleniowym i poszkoleniowym. Model ten przedstawia również krótkie podsumowanie każdego z tych etapów, wyjaśniając, dlaczego każdy z nich powinien być wykonywany starannie i dokładnie. Na etapie przedszkoleniowym gromadzone są informacje, które pomagają określić potrzebę szkolenia. Przeprowadza się ocenę dotyczącą tego, jakie usprawnienia lub zmiany organizacja musi wprowadzić, a także czego potrzebują uczestnicy szkolenia, aby spełnić swoje oczekiwania dotyczące wyników. Na podstawie tych informacji można podjąć decyzję dotyczącą luki szkoleniowej, na przykład różnicy między wynikami pożądanymi a wynikami obecnymi. Po zakończeniu tej oceny można zrealizować szereg działań szkoleniowych, w tym określić cele lub rezultaty szkolenia, określić odpowiednie działania i strategie uczenia się oraz osiągnąć zrozumienie i zaangażowanie uczestników programu lub działań. Skuteczne przeprowadzenie tych działań znacznie zwiększa prawdopodobieństwo sukcesu szkolenia. Na ostatnim etapie, po szkoleniu, konieczne jest podjęcie szeregu działań w celu monitorowania szkolenia, zapewnienia jego integracji z miejscem pracy oraz pomiaru zmian w wydajności i skuteczności szkolenia. Chociaż szkolenia można mierzyć za pomocą kilku technik, najważniejszym i najbardziej adekwatnym pomiarem jest ten, który koncentruje się na zmianach w wydajności, a nie na innych czynnikach, takich jak zadowolenie uczestników ze szkolenia lub zdobyta wiedza.

WPŁYW SZKOLEŃ I ROZWOJU NA WYDAJNOŚĆ I EFEKTYWNOŚĆ ORGANIZACYJNĄ

Jedną z aktualnych metod oceny wpływu i znaczenia szkoleń jest badanie potencjalnych - lub rzeczywistych - korzyści, jakie można osiągnąć dzięki szkoleniom i rozwojowi. Chociaż nie wszystkie korzyści można zmierzyć na podstawie ścisłej analizy kosztów i korzyści, większość z nich można zmierzyć przynajmniej nieformalnie i wykorzystać do określenia skuteczności. Najważniejsze bezpośrednie korzyści płynące ze szkoleń to:

•  Wyjaśnienie obowiązków i odpowiedzialności zawodowej
•  Zwiększenie kompetencji zawodowych
•  Stworzenie podstaw do dalszego rozwoju
•  Pomoc w przeprowadzeniu trafnej oceny wyników
•  Wyższy poziom wydajności

Ponadto szkolenia można również oceniać pod kątem korzyści pośrednich, które mogą wnieść dodatkową wartość. Te korzyści pośrednie mogą obejmować:

•  Wzmacnianie pracy zespołowej i budowanie zespołu
•  Budowanie silnego poczucia zaangażowania w organizację
•  Osiąganie wyższego poziomu motywacji pracowników
•  Wspieranie szkoleń krzyżowych/rotacji stanowisk

Chociaż wpływ szkoleń można mierzyć w kategoriach indywidualnego uczenia się i wydajności, innym sposobem na określenie jego wpływu jest powiązanie go ze wzrostem, rozwojem lub efektywnością organizacji. Wraz ze zmianami zachodzącymi w organizacjach w ostatnich czasach pojawiła się potrzeba zbadania kluczowych elementów, które przyczyniają się do ich rozwoju, i powiązania ich ze szkoleniami i rozwojem. Obecnie powszechne jest postrzeganie organizacji w sposób dynamiczny, zauważając, że stale się zmieniają, odnawiają i muszą odzwierciedlać aktualne praktyki biznesowe. Jedną z obecnych perspektyw jest postrzeganie organizacji jako "kultury uczenia się", odzwierciedlającej potrzebę ciągłego zaangażowania w naukę, jak stawać się lepszym i zapewniania pracownikom istotnych możliwości szkoleniowych (Senge, 1990). W związku z tym, gdy organizacje przyjmują tę kulturę uczenia się, tworzą różnorodne możliwości szkoleniowe dla wszystkich pracowników i opracowują oczekiwania dotyczące wydajności, które zaszczepiają we wszystkich pracownikach potrzebę i wartość szkoleń i rozwoju na bieżąco.

PODSUMOWANIE

Szkolenia i rozwój zyskały wysokie uznanie ze względu na ich znaczenie w pomaganiu pracownikom w osiąganiu lepszych wyników i wspieraniu organizacji w osiąganiu ich celów. Obszar ten stał się bardziej widoczny, procesy szkoleniowe zostały lepiej zdefiniowane, a potrzeba szkoleń stała się bardziej oczywista wraz ze zmianami społecznymi i technologicznymi. Dzięki projektowaniu działań szkoleniowych i rozwojowych, można osiągnąć korzyści opisane w tym artykule - zarówno bezpośrednie, jak i pośrednie. Ponadto, gdy pracownicy uczą się nowych umiejętności i zdobywają nową wiedzę, zwiększają swój potencjał zawodowy i wnoszą dodatkową wartość do swoich pracodawców oraz innych osób, na których pracę wpływają ich wyniki. Przestrzeganie dobrze ustrukturyzowanego planu projektowania, wdrażania i oceny programów szkoleniowych i rozwojowych pomaga w zapewnieniu skuteczności programu i osiągnięciu zwrotu z inwestycji. Aby szkolenie było skuteczne, powinno odzwierciedlać następujące wytyczne:

•  Powinno być powiązane z kulturą i celami organizacji. Aktualna misja i cele powinny stanowić podstawę rozwoju wszystkich działań szkoleniowych i rozwojowych. Każde potencjalne szkolenie powinno zostać przeanalizowane, zadając pytanie: W jaki sposób pomoże ono w realizacji misji lub celów organizacji?
•  Powinno być postrzegane jako ważne przez uczestnika szkolenia. Szkolenie powinno być postrzegane jako ważne i istotne dla osiągnięcia osobistego sukcesu i wysokich wyników.
•  Powinno być adekwatne do potrzeb uczestników szkolenia. Przed szkoleniem należy przeprowadzić jakąś formę oceny potrzeb uczestników, aby upewnić się, że program i działania edukacyjne są adekwatne do tego, czego uczestnicy muszą się nauczyć lub co muszą zrobić.
•  Powinno być powiązane z miejscem pracy. Po zakończeniu szkolenia wszyscy uczestnicy powinni opracować plan określający, w jaki sposób zintegrują wyniki szkolenia ze swoją pracą. Należy zastosować pewien rodzaj planu działania - określający, jakie działania zostaną wykonane, w jaki sposób będą one realizowane i kiedy zostaną wdrożone.
•  Należy je stosować, ale w oparciu o solidne zasady uczenia się. Aktualne teorie i zasady uczenia się i szkolenia powinny stanowić podstawę do opracowywania i realizacji programów szkoleniowych, ale działania edukacyjne powinny podkreślać, jak te teorie i zasady można wykorzystać w codziennych obowiązkach zawodowych.
•  Należy je wspierać i wzmacniać. Aby szkolenie było skuteczne, wsparcie powinni zapewnić przełożeni stażystów i inne osoby mające wpływ na ich wyniki. Ponadto, polityki i systemy nagradzania za wyniki powinny wspierać działania szkoleniowe i rozpoznawać poprawę wyników w wyniku szkolenia.

Towary i usługi to produkty oferowane przez przedsiębiorstwa w celu zaspokojenia potrzeb rynku konsumenckiego i przemysłowego. Różnią się one na podstawie czterech cech:

1. Namacalność: Towary to namacalne produkty, takie jak samochody, ubrania i maszyny. Mają kształt i można je zobaczyć i dotknąć. Usługi są niematerialne. Na przykład stylizacja włosów, zwalczanie szkodników i naprawa sprzętu nie mają fizycznej obecności.
2. Nietrwałość: Wszystkie towary mają pewien stopień trwałości po zakupie. Usługi nie; niszczeją w miarę dostarczania.
3. Oddzielność: Towary można przechowywać do późniejszego wykorzystania. Zatem produkcja i konsumpcja są zazwyczaj oddzielne. Ponieważ produkcja i konsumpcja usług są jednoczesne, usług i dostawcy usług nie można oddzielić.
4. Standaryzacja: Jakość towarów można kontrolować poprzez standaryzację i klasyfikację w procesie produkcji. Jakość usług jest jednak inna za każdym razem, gdy są dostarczane.

W celu opracowania strategii marketingowych, w szczególności planowania i promocji produktów, towary i usługi są kategoryzowane na dwa sposoby. Jednym z nich jest określenie ich pozycji w kontinuum towarów i usług. Drugim sposobem jest umieszczenie ich w systemie klasyfikacji. Kontinuum towarów i usług umożliwia marketerom zobaczenie względnego składu towarów/usług w całości produktów. Pozycja produktu na kontinuum z kolei umożliwia marketerom dostrzeżenie okazji. Na czystym końcu towarów kontinuum umieszczane są towary, które nie mają powiązanych usług. Na czystym końcu usług znajdują się usługi, które nie są powiązane z produktami fizycznymi. Produkty, które są kombinacją towarów i usług, znajdują się pomiędzy tymi dwoma końcami. Na przykład towary, takie jak piece, które wymagają towarzyszących usług, takich jak dostawa i instalacja, znajdują się w kierunku czystego końca towarów. Produkty, które obejmują sprzedaż zarówno towarów, jak i usług, takie jak naprawa samochodów, znajdują się w pobliżu środka. A produkty, które są przede wszystkim usługami, ale polegają na sprzęcie fizycznym, takie jak taksówki, znajdują się w kierunku czystego końca usług. Drugim podejściem do kategoryzacji produktów jest ich klasyfikacja na podstawie ich zastosowań. Ta organizacja ułatwia identyfikację potencjalnych użytkowników i projektowanie strategii dotarcia do nich. Główne rozróżnienie w tym systemie dotyczy produktów konsumenckich i przemysłowych. Dobra i usługi konsumenckie to te, które są kupowane do użytku osobistego, rodzinnego lub domowego. Dobra i usługi przemysłowe to produkty, które firmy kupują, aby wytwarzać produkty, które sprzedają. Dwie główne zmiany wpłynęły na marketing i produkcję dóbr i usług od około 1950 roku. Pierwsza to zmiana filozofii marketingowej z przekonania, że konsumentów można przekonać do kupna wszystkiego, co zostało wyprodukowane, na koncepcję marketingową, w której oczekiwania konsumentów stały się siłą napędową w określaniu tego, co ma być produkowane i sprzedawane. Ta zmiana orientacji spowodowała wzrost zarówno linii produktów, jak i wyborów w ramach linii. Drugą zmianą był zwiększony popyt na usługi. Wzrost popytu na usługi - i wynikająca z niego produkcja - nadal rośnie szybciej niż popyt na towary wytwarzane.

Interaktywność to nowe, modne słowo, ale jego znaczenie jest starożytne, znacznie starsze niż telefon czy telegraf. Interesującym pytaniem naukowym jest obecnie: Od jak dawna ludzie używają słów i zdań do komunikowania się ze sobą? Ludzie nie są zwierzętami biernymi; są bardzo komunikatywni. Jedyna w 100% interaktywna (audio) technologia pozostaje do dziś taka sama, jak na początku, w 1875 roku: telefon - jeśli interaktywność rzeczywiście oznacza komunikację dwukierunkową lub wielokierunkową. Telegrafia oferuje jednak jeszcze więcej paraleli do dzisiejszego świata niż telefon. Zapoczątkowała ona główny trend pozaaudio w naszej obecnej interaktywności: sieci komputerowe, od tych używanych w lokalnych bibliotekach i salach wykładowych na uniwersytetach, po światowy Internet. Wszystkie te sieci, podobnie jak telegraf, wykorzystują kodowanie cyfrowe, a nie słowa analogowe. Interaktywność poczty elektronicznej i tablic ogłoszeń w znacznym stopniu przyczyniła się do popularności Internetu. Komunikacja pocztowa lub telefoniczna jest wystarczająca do rozmów indywidualnych, ale jest dość kosztowna, jeśli próbuje się komunikować z grupą. Wydrukowanie i wysłanie listu kosztuje prawie dolara, a średnio tyle samo kosztuje rozmowa telefoniczna międzymiastowa. Aby wykonać taką rozmowę, trzeba znać numer i ustalić termin rozmowy. Skontaktowanie się nawet ze skromną grupą wymaga więc sporo czasu i wysiłku. Na tablicy ogłoszeń wystarczy raz wpisać wiadomość, a będzie ona dostępna dla wszystkich czytelników.

TECHNOLOGIA LINIOWA A NIELINIOWA

Jednym ze sposobów zrozumienia korzyści płynących z technologii interaktywnej jest porównanie multimediów liniowych i nieliniowych. Przykładem multimediów liniowych jest typowa prezentacja, która łączy obraz i dźwięk, ale bez możliwości wyboru. Oglądasz ją od początku do końca. Użytkownicy reagują na to, co widzą, a nie reagują na to, co widzą. Multimedia nieliniowe, interaktywne łączą te same technologie co multimedia liniowe, ale z pewną różnicą. Widz ma bezpośredni wpływ na to, co jest oglądane. Produkcja multimediów nieliniowych jest bardziej złożona, ponieważ przed prezentacją konieczne jest opracowanie przekonujących scen i logiczne rozplanowanie prawdopodobnych wyborów widza. Dystrybucja jest wówczas ograniczona do technologii, które mogą być dynamiczne w prezentacji. W tej kategorii należy zwrócić większą uwagę na zastosowaną metodologię interfejsu, która pozwoli widzowi kontrolować doświadczenie.

ZASTOSOWANIA TECHNOLOGII INTERAKTYWNEJ

Technologie interaktywne mają różnorodne zastosowania. Są one wykorzystywane w tak różnych sytuacjach, jak edukacja, szkolenia, marketing i gromadzenie informacji.

Edukacja i szkolenia. Komputery z interfejsami społecznościowymi prezentują informacje w sposób dostosowany do potrzeb konkretnego użytkownika. Dostosowane są do różnych tempa uczenia się, ponieważ komputery mogą poświęcać indywidualną uwagę niezależnym uczniom. Niezależnie od sprawności lub niepełnosprawności, każdy użytkownik będzie mógł pracować we własnym tempie. Interaktywna sieć pozwala uczniom na sprawdzanie swoich umiejętności w dowolnym momencie w bezpiecznym środowisku. Samodzielny quiz jest formą autoeksploracji. Błąd nie spowoduje nagany; uruchomi system, aby pomóc uczniowi w rozwiązaniu konkretnego nieporozumienia. W rezultacie uczniowie powinni mniej obawiać się formalnych testów, a takie testy powinny zawierać mniej niespodzianek, ponieważ ciągłe samodzielne sprawdzanie wiedzy daje nam wszystkim lepsze poczucie własnej wartości. Interaktywność jest kluczem do skutecznej nauki online. Jednak badanie materiałów edukacyjnych online ujawnia zaskakujący niedobór interaktywnych programów edukacyjnych z trzech powodów: (1)Kursy cybernetyczne to w dużej mierze połączenie konwencjonalnych materiałów szkolnych i podręczników, z których żaden nie sprzyja interaktywności; (2) instruktorzy postrzegają interaktywność przede wszystkim jako sposób oceny, a nie uczenia się; (3) sama koncepcja jest rozszerzona na wszystko, od przycisków nawigacyjnych, przez czaty, po gry online.

Marketing. Technologia interaktywna ma dwie wyraźne zalety w porównaniu z tradycyjnymi metodami gromadzenia danych o konsumentach. Po pierwsze, pozwala na gromadzenie informacji w czasie rzeczywistym, a zatem odpowiedź dla klienta może być szybsza niż w przypadku tradycyjnych mediów. Im więcej zamówień składa się na przykład na Amazon.com, tym więcej informacji o gustach czytelniczych konsumenta uzyskuje się. Informacje te są natychmiast wykorzystywane do aktualizacji "Listy polecanych lektur" kupującego. Jest to kluczowe; wiele transakcji sprzedaży jest traconych z powodu opóźnienia między prośbą o informacje a ich dostarczeniem. Po drugie, zebrane informacje są bardziej szczegółowe, ponieważ rozgałęzienia pytań mogą być tak szczegółowe, jak życzy sobie tego marketer. Na przykład, jeśli pierwszy zestaw pytań wymaga od widza podania wieku i liczby dzieci, kolejny zestaw pytań wynika z odpowiedzi na pierwszy i tak dalej. Wykorzystując te informacje do rozszerzenia bazy danych marketingowych, marketerzy mogą reagować na indywidualne potrzeby odbiorców, wykorzystując marketing indywidualny do granic możliwości.

Gromadzenie informacji. Interaktywne dokumenty dodają wartości tradycyjnym metodom. Ankiety, które próbują ocenić poziom zadowolenia z oczekiwań i reakcji na nowe produkty, mogą być bardziej skuteczne, gdy są przeprowadzane z wykorzystaniem interaktywnych multimediów. W poprzednim przykładzie Amazon.com dysponowałby bardziej wiarygodnymi informacjami o wyborach konsumenta niż z jakiejkolwiek papierowej ankiety, o wypełnienie której mógłby poprosić opinię publiczną. Ankiety te mogą zebrać więcej informacji, ponieważ są bardziej interesujące niż papierowe alternatywy. Gdy przyzwyczaisz się do takiego systemu, odkryjesz, że możliwość spojrzenia na informacje na różne sposoby zwiększa ich wartość. Elastyczność zachęca do eksploracji, a eksploracja jest nagradzana odkryciami.

INTERAKTYWNOŚĆ JEST FAJNA

Zastosowanie klasycznego rozróżnienia Marshalla McLuhana na media "gorące" i "chłodne" może rozjaśnić zarówno perspektywy, jak i problemy interaktywności. W książce "Zrozumieć media" McLuhan (1964) wyjaśnił, że "gorące medium to takie, które rozszerza jeden sens w "wysokiej rozdzielczości". Wysoka rozdzielczość to stan pełnego wypełnienia danymi ." Natomiast chłodne medium to takie, w którym "niewiele jest danych, a tak wiele trzeba wypełnić ." McLuhan interesował się przede wszystkim samymi mediami i niewiele miał do powiedzenia na temat procesu "wypełniania" - tego, co dziś nazywa się interaktywnością. Uczenie się jest "fajne" jako miara zaangażowania jednostki w medium. Łatwo dostrzec różnicę między "gorącą" bezmyślnością przeskakiwania po kanałach a "chłodną" absorpcją i zaangażowaniem w uczenie się. Wyzwaniem jest zatem nie tylko stworzenie "fajnego" medium cyfrowego, w którym można się uczyć, ale także zrobienie tego pomimo użycia ekranu, który może przypominać telewizję i wywoływane przez nią wzorce zachowań. Kluczem do sukcesu w tym wyzwaniu jest interaktywność - czynność "uzupełniania" wiedzy prezentowanej w medium. Strategie interaktywności można podzielić na trzy części: pasywną, opartą na hiperłączach i interpersonalną.

BIERNA INTERAKTYWNOŚĆ

Uczenie się synchroniczne polega na jednoczesnej interakcji instruktora i ucznia. Tradycyjnym przykładem interakcji synchronicznej jest standardowa sala lekcyjna, w której instruktor i uczniowie znajdują się w tym samym miejscu w tym samym czasie. Kształcenie na odległość, w którym instruktor i uczniowie znajdują się w różnych miejscach w tym samym czasie, często wymaga połączeń audiowizualnych i "pokojów rozmów". Z kolei uczenie się asynchroniczne polega na interakcji instruktora i ucznia w różnym czasie. "Pasywna interaktywność" nie musi być sprzecznością samą w sobie, ponieważ jednym z problemów związanych z nauczaniem cyfrowym jest utrata kontekstu - zarówno fizycznego, jak i psychologicznego - jaki zapewnia środowisko klasowe. Aby to zrekompensować, szkolenie online musi stworzyć wizualny "punkt skupienia" dla danej lekcji - mapę odniesienia pokazującą, gdzie uczeń był i dokąd zmierza, aby zapewnić kontekst dla jego obecnej sytuacji. Taki kontekst pozwala uczniowi powiązać temat danej lekcji z szerszym zakresem kursu. Pasywnie interaktywne projekty stron są zatem "interaktywne", ponieważ wizualne mapowanie skutecznie uświadamia uczniowi jego znaczenie, zapewniając szerszy kontekst dla bieżącej lekcji.

HIPERLINKOWA INTERAKTYWNOŚĆ

Kluczem do asynchronicznego uczenia się jest "hiperlinkowana interaktywność", cecha języka HTML, która umożliwia tworzenie pytań wielokrotnego wyboru, systemów eksperckich i innych tego typu rozgałęzionych modeli informacyjnych. Modele rozgałęzione przybliżają sposób, w jaki ludzie faktycznie pracują nad problemami. Ludzie podążają różnymi ścieżkami, zadają różne pytania i potrzebują różnych informacji. Podczas gdy książki mogą wykorzystywać ograniczone schematy rozgałęzień w niezgrabny sposób, tylko komputery oferują złożone i szybkie możliwości rozgałęzień. Pełna interakcja, w połączeniu z wygodną dla nas dostępnością, dokładną powtarzalnością i jednolitą jakością, daje asynchronicznemu uczeniu się online potencjał, by w odpowiednich sytuacjach nie tylko zastąpić tradycyjne doświadczenie edukacyjne, ale je przewyższyć.

INTERAKTYWNOŚĆ INTERPERSONALNA

Nawet projekty asynchroniczne korzystają z różnorodnych opcji komunikacji dostępnych obecnie w Internecie, w tym poczty elektronicznej, listservów i tablic ogłoszeń. Taka komunikacja, którą można z grubsza określić mianem "interaktywności interpersonalnej", pomaga odtworzyć w Internecie niektóre z zalet wspólnego uczenia się. Skutecznie wykorzystana, taka komunikacja może zapewnić ludziom bardziej bezpośredni i wygodniejszy dostęp do innych oraz sprawić, że indywidualny wkład będzie bardziej formalny, przemyślany i precyzyjny.

STRESZCZENIE

Każda nauka jest funkcją interakcji. Przenosząc szkolenia do internetu, instruktorzy mają możliwość programowania poziomów interaktywności w sposób wcześniej niedostępny. Aby to jednak zrobić, konieczne jest ponowne przemyślenie działań online - nie tylko jako metody oceny, ale jako głównego sposobu angażowania nas i uczynienia nauki "fajną".

Technologia biurowa koncentruje się na funkcjach informacji biurowej, w tym na przetwarzaniu tekstu, danych, grafice, DTP i komunikacji. Podstawą środowisk biurowych bogatych w technologie jest sieć lokalna (LAN), czyli pojedyncza sieć komputerowa, lub sieć rozległa (WAN), która może obsługiwać globalne grupy robocze. Sieci te zapewniają użytkownikom narzędzia do przesyłania danych, grafiki, poczty i głosu w sieci. Wszystkie funkcje biurowe, od korespondencji, przez prezentacje multimedialne i wideokonferencje, po zautomatyzowane zarządzanie dokumentacją, a także technologie wspierające rozproszone grupy robocze, zależą od technologii biurowych. Technologie biurowe, takie jak obsługa klawiatury, dyktowanie, archiwizacja, kopiowanie, faksowanie, teleksowanie, zarządzanie dokumentacją oraz obsługa telefonów i centrali, są kandydatami do integracji.

SYSTEMY BIUROWE

Technologie biurowe są integralnymi komponentami systemów biurowych. Systemy biurowe istnieją po to, aby ułatwiać i utrzymywać komunikację, w tym tworzenie, przetwarzanie, przechowywanie i dystrybucję informacji. Systemy biurowe składają się z zadań do wykonania, procedur ich realizacji, zestawu zautomatyzowanych technologii zaprojektowanych w celu zwiększenia produktywności oraz ludzi pracujących w ramach struktury organizacyjnej. Zgodna synergia tych elementów tworzy sprawnie funkcjonujące biuro, które zwiększa produktywność i wydajność całej organizacji oraz przyczynia się do sukcesu firmy. Czynnikami sprzyjającymi tej synergii są zintegrowane komponenty sprzętowe i zintegrowane aplikacje programowe. Wraz z pojawieniem się komputerów osobistych (PC) technologie biurowe radykalnie zmieniły sposób prowadzenia działalności przez firmy. Przed pojawieniem się komputerów w biznesie, sekretarki lub asystenci administracyjni pisali listy, tworzyli raporty i organizowali informacje w plikach. Obecnie większość pracowników biurowych posiada komputery i odpowiada za te funkcje, a także za wiele innych. Pracownicy sami piszą listy i e-maile, tworzą arkusze kalkulacyjne, wykresy i prezentacje multimedialne oraz przechowują pliki w sieciach komputerowych. Laptopy są używane przez osoby podróżujące służbowo do tworzenia prezentacji multimedialnych, wysyłania i odbierania poczty elektronicznej, wyszukiwania informacji w Internecie, grania w gry oraz tworzenia i wysyłania raportów i arkuszy kalkulacyjnych. Laptopy mogą być również wykorzystywane do sporządzania notatek na spotkaniach. Technologia poczty głosowej radykalnie zmieniła sposób prowadzenia działalności. Poczta głosowa znacznie ograniczyła potrzebę odbierania telefonu przez pracownika i przyjmowania wiadomości za innych. Dzięki nagrywaniu wiadomości na poczcie głosowej pracownicy mogą je odzyskiwać i przetwarzać w miarę potrzeb. Wiadomości można przekazywać innym pracownikom, zapisywać lub usuwać. Niektóre systemy wiadomości oferują możliwość wysyłania wiadomości do grup osób. Identyfikacja dzwoniącego stała się dostępna w połowie lat 90. XX wieku jako opcja w telefonicznych systemach biurowych. Ta innowacja pozwala na identyfikację dzwoniącego po imieniu i nazwisku oraz numerze telefonu przed odebraniem. Niektóre systemy biurowe oferują identyfikację dzwoniącego tylko dla telefonów wewnętrznych, podczas gdy inne firmy posiadają systemy, które identyfikują również osoby dzwoniące spoza firmy.

TECHNOLOGIE BIUROWE WSPIERAJĄ WSZYSTKIE RODZAJE FIRM

Tak wiele funkcji systemów biurowych opiera się obecnie na technologiach biurowych, że trudno wyobrazić sobie wykonanie wszystkich niezbędnych zadań bez nich. Zaawansowane technologie biurowe są dostępne dla szerokiej gamy firm.

Niezależni przedsiębiorcy i małe firmy

Za pomocą komputera stacjonarnego niezależny przedsiębiorca prowadzący działalność w domu może prowadzić lokalną i globalną działalność, korzystając z handlu elektronicznego przez Internet. Małe firmy mają dostęp do niedrogich, wysokiej jakości technologii biurowych do kopiowania, faksowania i drukowania. W rzeczywistości niektóre urządzenia wielofunkcyjne łączą wszystkie te funkcje w jednym systemie. Usługi telefoniczne, pagery i poczta głosowa są świadczone za pośrednictwem telefonów komórkowych za pośrednictwem cyfrowych systemów sieciowych. Do najpopularniejszych pakietów oprogramowania biurowego należą: edytor tekstu, DTP, arkusz kalkulacyjny, baza danych, grafika prezentacyjna, zarządzanie informacjami osobistymi, księgowość, zarządzanie projektami, poczta e-mail i oprogramowanie do przeglądania stron internetowych. Aplikacje te są dostępne jako zintegrowane rozwiązania, a nie jako niezależne aplikacje. Możliwości integracji prowadzą do wzrostu efektywności i wyższej produktywności, pod warunkiem, że użytkownicy zostaną odpowiednio przeszkoleni w zakresie maksymalizacji możliwości i elastyczności dostępnych dzięki tym zautomatyzowanym narzędziom biurowym. Integracja między aplikacjami obsługuje następujące funkcje: wspólna dokumentacja, automatyczna aktualizacja, korespondencja seryjna, wiele otwartych plików, możliwości sieciowe, łatwość obsługi i nauki oraz obsługa typowych błędów.

Duże firmy i organizacje międzynarodowe

Zakres technologii biurowych dostępnych dla dużych firm i organizacji międzynarodowych jest ogromny i stale rośnie. Sieci WAN i LAN umożliwiają rozproszonym zespołom roboczym realizację projektów z wykorzystaniem oprogramowania grupowego i systemów wspomagania decyzji. Zapewniają one dostęp do dużych korporacyjnych baz danych i systemów zarządzania dokumentacją, wspierając badania, raportowanie, budżetowanie i prognozowanie. Przykłady dostępnych technologii i ich zastosowania omówiono tutaj.

RODZAJE TECHNOLOGII

W poniższej sekcji opisano różne rodzaje technologii biurowych.

Intranety i ekstranety

Intranet to wewnętrzna sieć komputerowa, która jest zasadniczo uproszczoną wersją Internetu wykorzystywaną w firmie. Intranety, czasami nazywane sieciami korporacyjnymi, wykorzystują technologie internetowe i Internet do przekazywania informacji pracownikom firmy. Użytkownicy mogą publikować i aktualizować informacje w intranecie, tworząc i publikując stronę internetową, podobnie jak w przypadku Internetu. Przykładami publikowanych informacji są książki telefoniczne, kalendarze wydarzeń, instrukcje obsługi, poczta e-mail, oferty pracy i informacje o świadczeniach pracowniczych. Dodatkowe zastosowania intranetu mogą obejmować planowanie grupowe i wideokonferencje. Ekstranet to firmowy intranet, który obejmuje upoważnionych użytkowników spoza firmy. Służy do ułatwienia komunikacji między dostawcami lub klientami firmy. Przykładem mogą być linie lotnicze, które umożliwiają podróżnym i ich osobom towarzyszącym dostęp do informacji o przylotach i opóźnieniach konkretnych lotów.

Oprogramowanie grupowe i systemy wspomagania decyzji

Oprogramowanie grupowe to oprogramowanie wspomagające pracę grupową. Jego trzy główne funkcje to formatowanie dokumentów, zarządzanie informacjami oraz komunikacja na dużą skalę. Kalendarz elektroniczny służy do informowania grupy, dotrzymywania harmonogramu i koordynacji. Śledzi cele i zadania kierownictwa, organizuje spotkania, wysyła przypomnienia i ostrzega o opóźnieniach w realizacji projektu. Oprogramowanie grupowe obsługuje również sieć poczty elektronicznej, która łączy grupę roboczą z działaniami zdalnymi. Zawiera również system informatyczny do przetwarzania wszystkich danych istotnych dla firmy i udostępniania ich natychmiast w całej organizacji. Systemy wspomagania decyzji ułatwiają grupowe podejmowanie decyzji, zapewniając sformalizowany proces burzy mózgów, wyodrębniania kluczowych koncepcji, priorytetyzowania lub klasyfikowania tematów oraz osiągania konsensusu grupowego. Systemy te ułatwiają pracę zespołom projektowym rozproszonym po całym świecie.

Wideokonferencje i telekonferencje

Wideokonferencja to spotkanie dwóch lub więcej osób oddalonych od siebie geograficznie, które wykorzystują sieć lub Internet do przesyłania danych audio i wideo. Do udziału w wideokonferencji niezbędny jest mikrofon, głośniki i kamera wideo. Każdy obraz przed kamerą wideo, taki jak twarz osoby lub pomoc wizualna, jest wyświetlany w oknie na ekranie wideo każdego uczestnika. Inne okno na ekranie, zwane tablicą, wyświetla notatki i rysunki jednocześnie na ekranach wszystkich uczestników, zapewniając wielu użytkownikom miejsce do pisania lub rysowania. Staje się to opłacalnym sposobem prowadzenia spotkań biznesowych, szkoleń korporacyjnych i zajęć edukacyjnych. Telekonferencje łączą wiele osób z różnych lokalizacji geograficznych w celu omówienia tematów za pośrednictwem kontaktu audio. Na przykład, telefony z głośnikami mogą być używane w dwóch lub więcej lokalizacjach, z jednym lub większą liczbą uczestników w każdej lokalizacji, aby przeprowadzić spotkanie. Telekonferencje są czasami wykorzystywane do raportowania postępów projektu lub do omawiania alternatywnych strategii rozwiązywania problemów między członkami zespołu rozproszonymi geograficznie.

Multimedia.

Multimedia integrują tekst, grafikę, animacje, dźwięk i wideo. Aplikacje multimedialne są wykorzystywane w biznesie i edukacji w środowisku biurowym. Prezentacje marketingowe są opracowywane w celu reklamowania i sprzedaży produktów za pomocą multimediów. Za pomocą komputera, projektora wideo i ekranu można prowadzić prezentacje dla dużej i małej publiczności. Ogłoszenia interaktywne, a także podania o pracę i szkolenia można publikować w Internecie lub na wyświetlaczach kiosków.

Komputerowe zarządzanie dokumentacją

Zarządzanie dokumentacją obejmuje zarządzanie i kontrolowanie informacji biurowych. Typowe zastosowania obejmują prowadzenie centrum dokumentacji, śledzenie aktywnej i nieaktywnej dokumentacji, sporządzanie notatek o znaczeniu strategicznym, tworzenie archiwów lub dokumentacji historycznej oraz opracowywanie harmonogramu przechowywania dokumentacji. Możliwości przetwarzania i pojemność pamięci komputerów sprawiły, że elektroniczne przechowywanie i wyszukiwanie informacji stało się powszechną praktyką w biznesie. Komputerowe zarządzanie dokumentacją, oprogramowanie do zarządzania dokumentacją i systemy obrazowania pomagają firmom w zarządzaniu dużymi wolumenami dokumentacji. Systemy obrazowania konwertują wszystkie rodzaje dokumentów na zdigitalizowane dane elektroniczne, które można łatwo przechowywać i wyszukiwać. Systemy te obejmują skaner, który konwertuje dokument papierowy do postaci cyfrowej, procesor, który kompresuje obraz, nośnik pamięci do przechowywania obrazu, mechanizm wyszukiwania do konwersji obrazu do wyświetlania na monitorze oraz urządzenie wyjściowe, które przetwarza obraz do formatu papierowego. Laserowe dyski optyczne doskonale nadają się do zarządzania dokumentacją o dużej objętości ze względu na dużą pojemność i trwałość. Mikrografika to proces tworzenia, wykorzystywania i przechowywania obrazów i danych w mikroformach. Najpopularniejszym rodzajem mikroform jest mikrofilm. Obrazy, pomniejszone, są przechowywane na szpulach, w kasetach, na kartach aperturowych, na mikrofiszach i w koszulkach. Informacje przechowywane w komputerze można przekonwertować na mikrofilm. Mikrofilm komputerowy (COM) jest obrazowany bezpośrednio z nośnika magnetycznego. Impulsy elektryczne na nośniku są przetwarzane na obrazy wizualne i zapisywane na mikrofilmie. Mikrofilm komputerowy (CIM) może być przetwarzany na impulsy elektryczne, przechowywany na nośniku magnetycznym i wykorzystywany jako dane wejściowe. CIM może być używany do wprowadzania informacji z dużego pliku mikrofilmu, takiego jak dane spisowe, do komputera w celu przetworzenia. Systemy wyszukiwania wspomaganego komputerowo (CAR) są wykorzystywane do szybkiego indeksowania i wyszukiwania mikroform. W wielu firmach ręczne systemy zarządzania dokumentacją są nadal normą. Firmy stosują jedną lub więcej z pięciu podstawowych metod archiwizacji - alfabetyczną, przedmiotową, numeryczną, geograficzną i chronologiczną - do przechowywania dokumentacji w segregatorach pionowych i poziomych, segregatorach otwartych i segregatorach rotacyjnych. Dobre praktyki zarządzania dokumentacją obejmują tworzenie kompletnych archiwów, opracowywanie harmonogramów przechowywania oraz stosowanie harmonogramów przenoszenia dokumentacji do trwałego magazynu.

Reprografika. Reprografika to wielokrotna reprodukcja obrazów. Obecnie w reprografii stosuje się dwa główne rodzaje sprzętu: kopiarki i powielacze. Kopiarki wykorzystują proces tworzenia obrazu podobny do aparatu fotograficznego, aby tworzyć kopie bezpośrednio z istniejących oryginałów. Powielacze wykonują kopie z matryc na specjalnym papierze, który musi być przygotowany przed powieleniem.

Systemy telefoniczne PBX (centrale abonenckie) i PABX (automatyczne centrale abonenckie) to systemy przełączania telefonicznego wykorzystywane przez większe firmy. APBX wymaga stałego operatora, podczas gdy PABX może być obsługiwany lub nie. Połączenia są automatycznie kierowane na odpowiedni numer wewnętrzny w kolejności, w jakiej zostały odebrane przez bezprzewodową centralę. Poczta głosowa jest zazwyczaj wbudowana w te systemy telefoniczne. Dodatkowo, rozpoznawanie głosu może być również funkcją, która pozwala dzwoniącemu na wybór spośród różnych opcji w poczcie głosowej poprzez proste wypowiedzenie numeru.

Bezpieczeństwo. Zapora sieciowa (Afirewall) służy do ograniczania dostępu do danych i informacji w sieci. Zapora sieciowa składa się zarówno ze sprzętu, jak i oprogramowania. Firmy używają zapór sieciowych, aby uniemożliwić dostęp do sieci osobom trzecim oraz ograniczyć pracownikom dostęp do poufnych danych, takich jak dane płacowe czy kadrowe. Wirus komputerowy to potencjalnie niebezpieczny program komputerowy, którego celem jest uszkodzenie innych plików komputerowych. Wirusy mogą rozprzestrzeniać się poprzez udostępnianie plików przez użytkowników. Pliki te mogą znajdować się na dyskietkach, w wiadomościach e-mail lub w Internecie. Programiści tworzą wirusy w określonych celach, czasami jako nieszkodliwy żart, taki jak przewijanie notatki na ekranie komputera, ale czasami w celu zniszczenia lub uszkodzenia innych plików. Wirusy stały się poważnym problemem w ostatnich latach. Rosnące wykorzystanie sieci, Internetu i poczty elektronicznej zwiększyło ryzyko rozprzestrzeniania się wirusów, ponieważ użytkownicy łatwiej udostępniają pliki. Program antywirusowy chroni komputer przed wirusami. Działa poprzez skanowanie w poszukiwaniu programów, które próbują modyfikować pliki systemu operacyjnego lub inne pliki, które normalnie nie są zmieniane. Karty magnetyczne, czyli karty z paskiem magnetycznym, podobne do kart kredytowych, zapewniają bezpieczeństwo w biurach, ponieważ ograniczają dostęp do stref o ograniczonym dostępie. Pracownicy, którzy muszą wejść do biura po godzinach pracy lub do stref bezpieczeństwa, takich jak serwery firmowe, mogą korzystać z kart magnetycznych. Kamery monitoringu telewizyjnego służą do rejestrowania osób wchodzących, wychodzących i poruszających się po biurze. Nieautoryzowany dostęp do niektórych biur lub obszarów jest rejestrowany na taśmie wideo i może być wykorzystany do dokumentowania zdarzenia. Identyfikatory ze zdjęciem służą do identyfikacji pracowników firmy.

KOMUNIKACJA W ORGANIZACJACH

Wszystkie te technologie biurowe ułatwiają komunikację między ludźmi w organizacjach. Coraz częściej organizacje potrzebują personelu z dobrymi umiejętnościami komunikacyjnymi - interpersonalnymi, pisemnymi, werbalnymi i słuchowymi. Potrzebują również personelu, który potrafi trafnie ocenić, która metoda i medium komunikacji są najodpowiedniejsze w danej sytuacji, a także posiada wiedzę techniczną niezbędną do korzystania z różnych dostępnych technologii biurowych.

Telekomunikacja to przesyłanie danych i informacji między komputerami za pomocą łącza komunikacyjnego, takiego jak standardowa linia telefoniczna. Zazwyczaj podstawowy system telekomunikacyjny składa się z komputera lub terminala po obu stronach, urządzenia komunikacyjnego do wysyłania i odbierania danych oraz kanału komunikacyjnego łączącego obu użytkowników. Do zarządzania transmisją danych między komputerami niezbędne jest również odpowiednie oprogramowanie komunikacyjne. Niektóre aplikacje wykorzystujące tę technologię komunikacyjną obejmują:

1. Poczta elektroniczna (e-mail) to wiadomość przesyłana od jednej osoby do drugiej za pośrednictwem kanałów komputerowych. Zarówno nadawca, jak i odbiorca muszą mieć dostęp do usług online, jeśli nie są podłączeni do tej samej sieci. Poczta elektroniczna jest obecnie jednym z najczęściej wykorzystywanych rodzajów telekomunikacji.
2. Urządzenie faksowe przesyła zdigitalizowany, dokładny obraz dokumentu liniami telefonicznymi. Po stronie odbiorczej faks konwertuje zdigitalizowane dane z powrotem do ich pierwotnej postaci.
3. Poczta głosowa jest podobna do automatycznej sekretarki, ponieważ pozwala dzwoniącemu zostawić wiadomość głosową w skrzynce. Wiadomości są digitalizowane, dzięki czemu wiadomość dzwoniącego może zostać zapisana na dysku.
4. Wideokonferencje wymagają użycia komputerów, kamer telewizyjnych oraz oprogramowania i sprzętu komunikacyjnego. Sprzęt ten umożliwia prowadzenie spotkań elektronicznych, podczas gdy uczestnicy znajdują się w różnych miejscach.
5. Internet to stale rozwijająca się globalna sieć komputerowa, która ułatwia dostęp do informacji na tysiące tematów. Z Internetu korzystają codziennie miliony ludzi.

W rzeczywistości telekomunikacja nie jest nową koncepcją. Jej początki sięgają połowy XIX wieku, kiedy wynaleziono telegraf, w którym dźwięki tłumaczono ręcznie na słowa; następnie telefon, opracowany w 1876 roku, przesyłał głosy; a następnie dalekopis, opracowany na początku XX wieku, umożliwił transmisję słowa pisanego. Od lat 60. XX wieku telekomunikacja rozwija się szybko i szeroko. Rozwój technologii modemów dial-up przyspieszył tempo w latach 80. XX wieku. Transmisja faksowa również cieszyła się w tym czasie dużym zainteresowaniem. Lata 90. XX wieku przyniosły największy postęp w telekomunikacji. Przewiduje się, że wydajność obliczeniowa będzie się podwajać co osiemnaście miesięcy. Ponadto szacuje się, że moc obliczeniowa komputerów podwoiła się trzydziestodwukrotnie od czasów II wojny światowej (Withrow, 1997). Tempo rozwoju technologii komputerowej nie wykazuje oznak spowolnienia. Aby zilustrować szybki wzrost komputerów, Ronald Brown, były sekretarz handlu USA, poinformował, że w 1975 roku na świecie istniało zaledwie pięćdziesiąt tysięcy komputerów, podczas gdy w 1995 roku szacowano, że co dziesięć godzin sprzedawano ponad pięćdziesiąt tysięcy komputerów (Departament Handlu USA, 1995). Deregulacja i nowe technologie doprowadziły do wzrostu konkurencji i poszerzenia zakresu usług sieciowych dostępnych na całym świecie. Ten wzrost możliwości telekomunikacyjnych pozwala firmom czerpać korzyści z rewolucji informacyjnej na wiele sposobów, takich jak optymalizacja zapasów, zwiększenie produktywności i identyfikacja nowych rynków. W kolejnych sekcjach omówiona zostanie technologia nowoczesnej telekomunikacji.

SIECI KOMUNIKACYJNE

Kiedy komputery zostały wynalezione, były projektowane jako samodzielne systemy. Wraz z upowszechnianiem się komputerów, ich praktycznością, użytecznością i niezbędnością, opracowano systemy sieciowe, które umożliwiały komunikację między komputerami. Termin "sieć" opisuje komputery połączone w celu współdzielenia danych, oprogramowania i sprzętu. Dwa typy sieci obejmują sieci lokalne (LAN) i sieci rozległe (WAN). Jak sama nazwa wskazuje, sieci LAN obejmują ograniczony obszar geograficzny, zazwyczaj milę kwadratową lub mniej. Ten ograniczony obszar może być ograniczony do pomieszczenia, budynku lub grupy budynków. Chociaż sieć LAN może obejmować jeden komputer centralny podłączony do terminali, częściej łączy ona grupę komputerów osobistych. Sieć WAN obejmuje znacznie większy obszar geograficzny za pomocą kabli telefonicznych i/lub innych kanałów komunikacyjnych. Sieci WAN są często wykorzystywane do łączenia oddziałów firm w różnych miastach. Niektóre znane publiczne sieci rozległe to AT&T, Sprint i MCI.

INTERNET, INTRANET I EXTRANET

"Internet" to termin używany do opisania dwóch lub więcej połączonych ze sobą sieci. Termin "Internet" oznacza zbiór połączonych sieci. Internet stał się dostępny dzięki sieci WWW. Sieć WWW umożliwia użytkownikom nawigację po milionach stron internetowych za pomocą aplikacji, zwanych przeglądarkami internetowymi. Ludzie korzystają z Internetu na wiele sposobów, zarówno w celach osobistych, jak i biznesowych. Na przykład inwestor może uzyskać bezpośredni dostęp do firmy i założyć rachunek inwestycyjny; student może wyszukać temat do pracy zaliczeniowej; kupujący może uzyskać informacje o nowych i używanych samochodach. Koncepcja Internetu, globalnego dostępu do informacji przesyłanych do prywatnej sieci korporacyjnej, tworzy intranet. W związku z korporacyjnym dostępem do Internetu, wiele firm przekonuje się, że posiadanie wewnętrznego intranetu jest bardzo praktyczne. Ze względu na rosnące zapotrzebowanie na szybkie i dokładne informacje, niezbędna jest sprawna i płynna linia komunikacyjna, umożliwiająca wszystkim członkom natychmiastowy dostęp do wielu istotnych informacji. Firmowy intranet w połączeniu z Internetem może dostarczać różnego rodzaju informacje do użytku wewnętrznego i/lub zewnętrznego. Takie zastosowania, jak natychmiastowy transfer informacji, ograniczenie drukowania i przedrukowywania oraz eliminacja nieaktualnych informacji, mogą przynieść ogromne korzyści grupom rozproszonym geograficznie. Przykładami informacji, które może zawierać intranet, są firmowe podręczniki i instrukcje, firmowa książka telefoniczna i adresy e-mail, informacje o ubezpieczeniach i świadczeniach, publikacje wewnętrzne, ogłoszenia o pracę, raporty wydatków, tablice ogłoszeń dla pracowników, informacje szkoleniowe, listy inwentaryzacyjne, cenniki i informacje o kontroli zapasów. Umieszczenie takich aplikacji w intranecie może obsłużyć dużą grupę użytkowników przy znacznie niższych kosztach. Niektóre firmy mogą chcieć udostępnić niektóre informacje firmowe upoważnionym osobom spoza firmy, a nawet ogółowi społeczeństwa. Można to zrobić za pomocą extranetu. Extranet to sieć współpracy, która wykorzystuje technologię internetową do łączenia firm z dostawcami, klientami lub innymi firmami. Extranet może być traktowany jako część firmowego intranetu. Dostęp klientów umożliwiałby wprowadzanie zamówień do systemu firmy. Na przykład, osoba może zamówić bilety lotnicze, sprawdzić rozkład lotów i dostosować podróż do swoich preferencji. Oprócz oszczędności czasu i pracy, ten sposób wprowadzania zamówień może również zmniejszyć liczbę błędów popełnianych przez pracowników podczas ręcznego wprowadzania zamówień. Bezpieczeństwo i prywatność mogą stanowić problem w przypadku korzystania z extranetu. Jednym ze sposobów zapewnienia tego bezpieczeństwa i prywatności byłoby korzystanie z Internetu z dostępem za pomocą hasła. Wiele instytucji finansowych korzysta obecnie z połączenia komputerowego i Internetu. Jest to przykład ograniczonego dostępu do informacji. Podczas gdy pracownicy banków mają dostęp do wielu aspektów informacji instytucjonalnych, klienci banków mają dostęp tylko do informacji dotyczących ich własnych kont. Oprócz numeru konta bankowego, aby uzyskać dostęp do informacji, musieliby użyć hasła.

MEDIA TRANSMISJI

Urządzenia fizyczne tworzące kanał komunikacyjny nazywane są mediami transmisyjnymi. Urządzenia te obejmują media kablowe (takie jak skrętka, kabel koncentryczny i światłowód) oraz media bezprzewodowe (takie jak mikrofale i inne fale radiowe, a także światło podczerwone). Transmisja bezprzewodowa ma tę zaletę, że nie wymaga instalowania połączeń fizycznych w każdym punkcie. Stacje mikrofalowe wykorzystują fale radiowe do przesyłania zarówno głosu, jak i sygnałów cyfrowych. Główną wadą tego systemu jest to, że transmisja mikrofalowa jest ograniczona do zastosowań w zasięgu wzroku. Anteny przekaźnikowe są zazwyczaj umieszczane w odległości od dwudziestu pięciu do siedemdziesięciu pięciu mil od siebie i nie mogą być rozdzielone zakłócającymi budynkami ani górami. Naziemne transmisje mikrofalowe, zwane mikrofalami naziemnymi, przesyłają dane z jednej stacji mikrofalowej do drugiej, podobnie jak sygnały telefonii komórkowej. Stacje naziemne odbierają transmisje mikrofalowe i przesyłają je do orbitujących satelitów komunikacyjnych, które następnie przekazują je na duże odległości do odbiorczych stacji naziemnych. Zazwyczaj satelity geostacjonarne są umieszczane około dwudziestu dwóch tysięcy mil nad Ziemią. Geostacjonarność pozwala satelitom pozostawać w stałej pozycji nad Ziemią i być stale dostępnymi dla danej grupy stacji naziemnych. Wiele firm dzierżawi lub wynajmuje satelitarne i/lub mikrofalowe usługi komunikacyjne od firmy telefonicznej lub innych firm zajmujących się komunikacją satelitarną. Jeśli firma ma do przesłania tylko niewielką ilość informacji każdego dnia, może preferować użycie małej anteny satelitarnej.

RODZAJE SYGNAŁÓW I ICH KONWERSJA PRZEZ MODEM

Większość telekomunikacji z udziałem komputerów osobistych wykorzystuje w pewnym momencie transmisji danych standardowe linie telefoniczne. Ponieważ jednak komputery zostały opracowane do pracy z sygnałami cyfrowymi, ich transmisja stwarza problem braku kompatybilności sygnałów. Sygnały cyfrowe to impulsy elektryczne włączające/wyłączające, zgrupowane w sposób, który reprezentuje dane. Pierwotnie urządzenia telefoniczne były projektowane wyłącznie do transmisji głosu i działały z ciągłą falą elektryczną zwaną sygnałem analogowym. Aby linie telefoniczne mogły przesyłać sygnały cyfrowe, stosuje się specjalne urządzenie zwane modemem (MOdulator/DEModulator), które konwertuje sygnały cyfrowe na analogowe. Modemy mogą być zewnętrzne w stosunku do komputera, a zatem można je przenosić z jednego komputera do drugiego, lub mogą być zamontowane wewnątrz komputera. Modemy są zawsze używane parami. Zarówno modem odbiorczy, jak i nadawczy muszą działać z tą samą prędkością. Różne prędkości transmisji pozwalają szybszym modemom zmniejszyć swoją prędkość, aby dopasować ją do wolniejszego modemu. Prędkość i kierunek transmisji to czynniki decydujące o szybkości, dokładności i wydajności systemów telekomunikacyjnych.

WNIOSKI

Telekomunikacja jest jedną z najszybciej rozwijających się dziedzin technologii na świecie. Dzięki szybkiemu rozwojowi firmy i osoby prywatne mogą uzyskiwać dostęp do informacji z prędkością elektroniczną niemal z każdego miejsca na świecie. Włączając telekomunikację do swojej działalności, firmy mogą oferować swoim klientom lepsze usługi i produkty. Dla osób prywatnych telekomunikacja zapewnia dostęp do informacji i usług na całym świecie.

Telekomputacja, czyli praca w domu z wykorzystaniem komputerów, modemów i faksów podłączonych do biura, staje się coraz bardziej powszechna we współczesnym środowisku biznesowym z wielu powodów. Normy środowiskowe i obowiązek wspólnych przejazdów są nakładane na wiele firm w całym kraju. Czynniki ekonomiczne skłaniają wielu pracodawców do rozważania alternatyw dla personelu biurowego. Coraz więcej rodziców chce pozostać w domu, aby opiekować się małymi dziećmi, zachowując jednocześnie swoje stanowiska w pracy. Kluczem do sukcesu biura domowego jest jego struktura, która nie będzie dawała klientom i partnerom biznesowym odczuć różnicy między pracą wykonywaną w domu a pracą wykonywaną w tradycyjnym biurze. W przeciwieństwie do osób prowadzących działalność wyłącznie z domu, telepracownik musi mieć dostęp do wszystkich niezbędnych informacji i zasobów w obu lokalizacjach, a rozwiązania te muszą być opłacalne. Dla organizacji, które godzą interesy indywidualne i korporacyjne, ta nowa granica alternatywnego miejsca pracy oferuje ogromne korzyści zarówno dla pracownika, jak i firmy (Fisher, 1998). Jednak skuteczny program telepracy wymaga połączenia zmotywowanego menedżera, zmotywowanego pracownika i jasno określonego zadania.

RÓŻNE RODZAJE TELEPRACY

Według "Przewodnika po telepracy Pacific Bell Network" istnieją następujące rodzaje telepracy:

1. Praca w domu: Jest to najpopularniejsza metoda, w której pracownik wyznacza miejsce pracy w domu do wykonywania funkcji biznesowych.
2. Biura satelitarne: Są to zdalne lokalizacje biurowe, zazwyczaj zlokalizowane w dużej koncentracji mieszkań pracowniczych, które umożliwiają pracownikom jednej firmy dzielenie wspólnej przestrzeni biurowej i skracają czas oraz koszty dojazdów do i z głównej siedziby firmy.
3. Osiedlowe centra pracy: Takie centra zapewniają miejsca pracy dla pracowników różnych firm w jednym miejscu. Każda firma, która zapewnia pracownikom zakwaterowanie w tych lokalizacjach, zazwyczaj odpowiada za ich potrzeby administracyjne i techniczne.
4. Mobilni pracownicy biur wirtualnych: To najnowsza forma telepracy, w której biurem telepracownika może być lotnisko, hotel lub samochód. Ci mobilni telepracownicy są stale w podróży i korzystają z technologii, aby połączyć się z biurem .

LICZBA TELEKOMPRACOWNIKÓW ROŚNIE

Współcześni pracownicy wiedzy to idealni kandydaci do podziału czasu między centralą a pracą zdalną. Według IDC/Link, firmy badawczej z Framingham w stanie Massachusetts, 11 milionów Amerykanów to telepracownicy pracujący w domu. W 1997 roku organizacja doradcza Telecommuter American policzyła 11 milionów pracowników korporacyjnych pracujących w domu. Anne Fisher donosiła, że liczba pracowników pracujących w domu rośnie o 15 procent rocznie, a około 7 procent amerykańskich pracowników umysłowych deklaruje obecnie pracę zdalną przynajmniej przez część czasu. Chociaż liczba telepracowników rośnie, tylko jedna trzecia z ponad 1800 firm, które niedawno przeprowadził William M. Mercer, oferuje pracownikom możliwość pracy zdalnej ("Making Stay-at-Homes", 1998). William G. Deming, ekonomista biurowy, spekulował, że wzrost liczby programów telepracy w firmach może w dużej mierze wyjaśniać wzrost liczby telepracowników. "Business Week" stwierdził, że jedną z przesłanek wskazujących na prawdziwość tego stwierdzenia jest brak odpowiadającego temu wzrostu liczby nieodpłatnej pracy wykonywanej w domu; w rzeczywistości liczba pracowników najemnych, którzy wykonują pracę w domu, za którą nie otrzymują wynagrodzenia, spadła z 12,2 miliona do 1,1 miliona . Do "przyjaznych telepracownikom" pracodawców należą: Aetna (2%); Arthur Andersen (20%); AT&T (55%); Boeing (1%); Cisco Systems (66%); Georgia Power (5%); Hewlett-Packard (8%); IBM (20%); Merrill Lynch (5%); i The Leisure Company/America West, z 16% (Making Stay-at-Homes, 1998).

MIEJSCE PRACY I SIŁA ROBOCZA W NOWYM TYSIĄCLECIU

Filozofia, że ludzie są najważniejszym elementem firmy, stworzyła nową świadomość konieczności dostosowania miejsca pracy do potrzeb pracowników. Chociaż telepraca jest jednym z najszybciej rozwijających się trendów biznesowych, nie każda branża sprzyja jej rozwojowi. Telepraca jest powszechna wśród pracowników sprzedaży, którzy spędzają większość czasu w podróży, ale takie rozwiązanie może sprawdzić się w przypadku wielu innych pracowników zaangażowanych w działalność biurową. Korporacje oparte na technologii przodują w telepracy. Telepraca jest idealna dla takich osób jak programiści komputerowi, przedstawiciele handlowi, redaktorzy techniczni, specjaliści ds. public relations, reporterzy, asystenci biurowi, analitycy systemów komputerowych, inżynierowie, badacze, przedstawiciele obsługi klienta, pracownicy akordowi i pracownicy wprowadzający dane.

WYZWANIA

Obszary budzące obawy obejmują poczucie izolacji, wyzysk pracowników, nadmierną pracę, nadzór, dostęp do akt i ocenę wyników. Przedstawiciele związków zawodowych obawiają się, że telepraca doprowadzi do sytuacji, w której "praca z domu" będzie równoznaczna z "elektronicznym wyzyskiem". Wdrożenie telepracy w Los Angeles doprowadziło do złożenia trzech zawiadomień o domniemanych nieuczciwych praktykach pracowniczych przez oddział lokalny 660 Międzynarodowego Związku Zawodowego Pracowników Usług (Service Employee International Union), który reprezentuje połowę stałych pracowników w hrabstwie. Podstawowym argumentem było to, że pracownicy zdalni są mniej chronieni przed potencjalnymi nadużyciami, takimi jak naruszenia norm dotyczących nadgodzin i wynagradzanie za pracę akordową. W Japonii pracę akordową wykonują telepracownicy, a ciężarówka przyjeżdża raz w tygodniu po produkty. Poważną przeszkodę dla firm stanowią menedżerowie, którzy nie wierzą, że pracownicy będą pracować bez bezpośredniego nadzoru. Maksyma "Dopóki kota nie ma, mysz harcuje!" sprawdza się. Głównym problemem, z jakim borykają się pracownicy w związku z telepracą, jest obawa, że nie zostaną zapamiętani, gdy nadejdzie czas awansu. Aby rozwiązać te obawy, zarówno pracodawcy, jak i pracownicy muszą zaangażować się w rozwój programu telepracy i nauczyć się mierzyć produktywność w kategoriach innych niż godziny pracy.

KORZYŚCI

Telepraca przynosi wiele korzyści zarówno firmie, jak i pracownikom. Do najczęściej wymienianych zalet telepracy należą: większa produktywność, szybszy obieg informacji, lepsza komunikacja, mniejsze zapotrzebowanie na powierzchnię biurową, większa elastyczność kadrowa, mniejsza rotacja pracowników i szerszy rynek pracy. Menedżerowie twierdzą, że główną korzyścią telepracy jest wzrost produktywności, a pracownicy - większa niezależność. Telepraca stwarza możliwości dla młodych matek, osób niepełnosprawnych, osób starszych, osób mieszkających w odległych lokalizacjach oraz osób opiekujących się osobami niemogącymi wychodzić z domu, aby dołączyć do grona pracowników. Telepraca jest postrzegana jako potencjalny sposób zatrudniania i zatrzymywania wartościowych pracowników, pomagając im pogodzić obowiązki zawodowe i domowe, a także zmniejszając koszty i czas dojazdu. Głównymi zaletami telepracy są krótszy czas i niższe koszty dojazdu oraz większa elastyczność godzin pracy. Telepraca staje się realną alternatywą dla wielu osób i może przyciągnąć więcej osób do pracy i utrzymać je w niej. Era informacji niesie ze sobą mnóstwo zmian, które można postrzegać zarówno jako zagrożenie, jak i jako korzyść.

WYBÓR PERSONELU

Skuteczna telepraca wymaga współpracy między menedżerami a pracownikami. Menedżerowie muszą wybierać osoby, które nadają się do pracy w domu, oraz osoby, które mogą wykonywać zadania w domu. Ponieważ monitorowanie pracownika i miejsca pracy jest trudne, menedżer musi być zaangażowany w projektowanie i nadzorowanie programu telepracy. Niezbędna jest relacja oparta na zaufaniu między pracodawcą a pracownikiem. Ankieta samooceny i ankieta opisująca stanowisko pracy, opracowane na Uniwersytecie Tennessee, mogą pomóc w wyborze odpowiedniego pracownika i odpowiedniego projektu do telepracy. Wyniki takiego testu nie powinny być wykorzystywane wyłącznie do określenia, czy dana osoba powinna pracować w domu, czy też dane zadanie powinno być wykonywane w domu; powinny być one łączone z rozmowami kwalifikacyjnymi i ocenami z przeszłości. Pracownicy, którzy potencjalnie odnoszą sukcesy, powinni być samodzielni, zmotywowani, produktywni, dobrze zorganizowani i bardzo dobrze znać swoją pracę. Przełożeni, którzy potencjalnie odnoszą sukcesy, powinni ufać pracownikom, mieć pozytywne nastawienie do telepracy, być elastyczni i umieć dobrze się komunikować.

ZAKUPYWANIE I WYBÓR SPRZĘTU

Każdy sprzęt, który dobrze sprawdza się w biurze, sprawdzi się również w biurze domowym. Sprzęt jest potrzebny w dwóch głównych obszarach: (1) komunikacji - telefon, faks i dostęp do internetu do obsługi poczty elektronicznej; oraz (2) informacji - niezależnie od tego, czy jest to prosty kalendarz i baza danych kontaktów, czy złożone dokumenty, arkusze kalkulacyjne i prezentacje. Oprogramowanie dostępowe jest potrzebne do połączenia z komputerem biurowym lub innym urządzeniem, na którym znajdują się potrzebne pliki i informacje. Amerykańskie Stowarzyszenie Telepracy (ATA) stwierdza, że dzięki nowoczesnym technologiom podłączenie biura domowego jest szybkie i łatwe. Według ATA, biuro może obejmować następujące elementy wyposażenia: komputer stacjonarny za 1000 dolarów lub notebook za 2000 dolarów, faks, drukarkę, kopiarkę i skaner. Za mniej niż 2000 dolarów można skonfigurować wydajny, kompletny system biznesowy w dodatkowej sypialni lub w kącie kuchni .

KONSEKWENCJE DLA SZKOLEŃ

W miarę jak zmiany ekonomiczne i demograficzne wymuszają, aby telepraca stała się rzeczywistością dla organizacji i pracowników, rośnie zapotrzebowanie na szkolenia. Program nauczania skutecznego programu telepracy powinien obejmować następujące tematy: obsługa klawiatury, środowisko pracy, automatyzacja biura, zarządzanie czasem, ocena oparta na wynikach, podejmowanie decyzji i etyka. Według raportu Grupy Roboczej ds. Telepracy Miasta Los Angeles, szkolenia dla telepracowników pracujących w domu powinny obejmować zagadnienia dotyczące organizacji domowego biura, rozpoczynania i kończenia pracy, kontrolowania przerw oraz rozwijania zorientowania na wyniki w realizacji zadań. Szkolenia dla przełożonych powinny obejmować ustalanie standardów wydajności dla telepracowników, rozwiązywanie potencjalnych problemów oraz dobór odpowiedniego pracownika i zadania.

STRESZCZENIE

Wraz z rozwojem globalnej gospodarki w erze informacji, telepraca będzie stawać się coraz bardziej popularnym stylem pracy. Wiele firm decyduje się na telepracę, aby rozwiązać dylemat związany z rekrutacją i utrzymaniem wykwalifikowanych pracowników, kontrolą kosztów powierzchni biurowej i spełnianiem norm środowiskowych. Do głównych korzyści dla kraju wynikających z telepracy należą: oszczędność benzyny, redukcja zanieczyszczenia środowiska, zmniejszenie korków ulicznych i niższy wskaźnik wypadków drogowych. Dla skutecznego programu telepracy kluczowe jest wsparcie odgórne, niezbędne jest wsparcie pracowników, ważna jest selekcja, szkolenia są niezbędne, a wytyczne są wymagane. Nie są konieczne duże inwestycje kapitałowe. Telepraca powinna być dostosowana do potrzeb każdej agencji, każdego pracownika i każdego zadania. Peter Drucker podsumowuje telepracę następującym cytatem: "Dojazdy do pracy biurowej są przeżytkiem. Teraz jest nieskończenie łatwiej, taniej i szybciej…przesyłać informacje…tam, gdzie są ludzie".

Telemarketing to proces sprzedaży towarów i usług przez telefon. Jest on wykorzystywany do skutecznego marketingu różnorodnych produktów, od ubezpieczeń, przez prasę, po sprzęt przemysłowy, i ma potencjał sprzedaży praktycznie każdego produktu. Istnieją dwa rodzaje telemarketingu - wychodzący i przychodzący. Połączenia wychodzące to te wykonywane przez sprzedawców do domów lub firm. W telemarketingu przychodzącym klienci dzwonią do firm w celu złożenia zamówienia. Telemarketing wychodzący jest szczególnie atrakcyjny dla firm, których sprzedawcy tradycyjnie wykonywali rozmowy handlowe poza domem. Zmniejsza on koszt kontaktu, zwiększa liczbę kontaktów możliwych do nawiązania w ciągu dnia lub tygodnia, a jednocześnie zachowuje czynnik ludzki. Skomputeryzowane bazy danych potencjalnych klientów i automatyczne dialery predykcyjne mogą dodatkowo zwiększyć potencjalną liczbę kontaktów, jakie telemarketer może nawiązać. Połączenia wychodzące mogą być wykorzystywane do pozyskiwania nowych klientów, kontaktowania się z byłymi klientami i nawiązywania nowych kontaktów. Połączenia wychodzące stanowią idealną sytuację marketingową, w której telemarketer ma niepodzielną uwagę potencjalnego klienta i może uzyskać natychmiastową odpowiedź. Jednocześnie ograniczone okno możliwości wymaga od sprzedawcy szybkiego nawiązania kontaktu i zaufania, uważnego słuchania i przekazywania jasnych informacji. Sukces w sprzedaży wychodzącej wiąże się ze znajomością produktu i umiejętnościami prezentacyjnymi, a zatem można go wzmocnić poprzez szkolenia. Telemarketing przychodzący to również bardzo skuteczne podejście marketingowe, które zachowuje element osobistej interakcji. Połączenia telefoniczne są generowane za pomocą katalogów wysyłanych pocztą do potencjalnych klientów lub za pośrednictwem radia, telewizji lub reklam drukowanych. Te materiały promocyjne zachęcają klientów do zakupu poprzez dzwonienie na bezpłatny numer. Dzwoniąc, klienci mogą skontaktować się bezpośrednio z telemarketerem lub otrzymać wiadomość elektroniczną, która daje im możliwość połączenia ze sprzedawcą. Ponieważ dzwoniący w momencie połączenia przychodzącego wchodzą w proces zakupu, zorientowanie na obsługę klienta ma większe znaczenie dla sukcesu telemarketera niż szkolenia sprzedażowe. Wykorzystanie telefonu jako narzędzia sprzedaży sięga początku XX wieku. Jednak pełny potencjał telemarketingu wychodzącego nie został dostrzeżony przez firmy aż do pojawienia się linii telefonicznych WATS (wide area telephone service) w 1960 roku. Podobnie, pełny potencjał sprzedaży przychodzącej stał się widoczny dopiero w 1967 roku, gdy sieć moteli Sheraton wprowadziła pierwsze bezpłatne linie telefoniczne 800. W latach 70. XX wieku techniki telemarketingowe stały się bardziej wyrafinowane i zostały włączone do strategii marketingowych firm każdej wielkości. W latach 1981-1991 wydatki na telemarketing wzrosły z 1 miliarda do 60 miliardów dolarów. W 1997 roku sprzedaż telemarketingowa dla konsumentów i firm wyniosła łącznie 425,5 miliarda dolarów. Chociaż telemarketing stale się rozwija, nie obyło się bez problemów. Wielu konsumentów ma negatywne zdanie na jego temat z powodu nieterminowych i irytujących połączeń. Był on również narzędziem wielu oszustw, co doprowadziło do represji ze strony Prokuratora Generalnego USA w 1997 roku. Pomimo tych obaw, perspektywy dla branży wydają się pozytywne. Badania wskazują, że firmy są coraz bardziej otwarte na współpracę z przedstawicielami handlowymi przez telefon, trendy sprzedażowe rosną, a prognozy przewidujące zatrudnienie dodatkowych 5 milionów pracowników telemarketingu w latach 1995-2000 wskazują na ekspansję.

UMIEJĘTNOŚCI TELEFONICZNE

Telefony to urządzenia, które umożliwiają użytkownikowi elektroniczne przekazywanie wiadomości. Za pomocą telefonu można łatwo komunikować się zarówno z osobami w pobliżu, jak i daleko, po prostu wybierając specjalnie przypisany numer. Słowo "telefon" pochodzi od dwóch greckich słów oznaczających "daleko" i "dźwięk" . Alexander Graham Bell wynalazł pierwszy telefon w 1876 roku w Bostonie, w wyniku nauczania osób niesłyszących i eksperymentowania z urządzeniami wspomagającymi proces słyszenia. Obecnie trudno oszacować całkowitą liczbę istniejących telefonów; ze względu na ich ogromne znaczenie jako narzędzia komunikacji są one wszechobecne. Telefony występują w szerokiej gamie kształtów, rozmiarów i kolorów, a także z opcjami, które można skonfigurować tak, aby spełniały niemal każdą możliwą potrzebę.

ROZWOJE SKUTECZNYCH UMIEJĘTNOŚCI TELEFONICZNYCH

Skuteczne umiejętności telefoniczne opierają się na silnych umiejętnościach komunikacyjnych. Cztery główne sposoby komunikacji to mówienie, czytanie, pisanie i słuchanie - przy czym słuchanie jest najważniejszą częścią. Słuchanie obejmuje wyczuwanie, interpretowanie, ocenianie i reagowanie. Główne przeszkody w skutecznym słuchaniu to rozproszenia i przerwy. Przeszkody w skutecznym słuchaniu można pokonać, stosując następujące techniki:

•  Gotowość do aktywnego słuchania.
•  Panowanie nad emocjami.
•  Słuchanie w celu uzyskania konkretnych informacji.
•  Zadawanie pytań w razie potrzeby.

ELEMENTY SKUTECZNEJ ROZMOWY TELEFONICZNEJ

Rozmowę telefoniczną można podzielić na trzy główne części: (1) wstęp, w którym obie strony ustalają swoją tożsamość i wygodę rozmowy; (2) cel, który polega na komunikowaniu potrzeb poprzez zadawanie dobrze sformułowanych pytań; oraz (3) zakończenie, w którym obie strony dochodzą do ustnego porozumienia co do punktów poruszonych podczas rozmowy i wszelkich konkretnych działań, które należy podjąć.

UMIEJĘTNOŚCI ZADAWANIA PYTAŃ

Pytania należy zadawać w taki sposób, aby uzyskać pożądane informacje. Istnieją trzy główne rodzaje pytań:

•  Pytania otwarte: Pytania te wymagają odpowiedzi większej niż "tak"/"nie" i często zaczynają się od "kto", "co", "gdzie", "kiedy", "dlaczego" lub "jak".
•  Pytania zamknięte: Pytania te służą głównie do weryfikacji informacji. Często zaczynają się od "czy ty", "czy ty", "możesz", "mógłbyś", "zrobił", "będzie" lub "chciałbyś".
•  Pytania z wymuszonym wyborem: Pytania te wymagają odpowiedzi "albo/albo". Słuchacz ma do wyboru co najmniej dwie opcje.

Podczas rozmowy, gdy obie strony zadają pytania, równie ważne jest uważne słuchanie. Uważne słuchanie można zademonstrować, mówiąc w taki sposób, aby słuchacz wiedział, że się go słucha. Warto również zapisać wszystkie pytania, które chce się zadać przed rozpoczęciem rozmowy lub w jej trakcie.

UMIEJĘTNOŚCI WYKONYWANIA SKUTECZNYCH ROZMÓW TELEFONICZNYCH

Zanim wykonasz rozmowę telefoniczną, zastanów się, dlaczego ją wykonujesz. Rozmowy mogą mieć na celu uzyskanie informacji, oddzwonienie, umówienie spotkania lub obsługę klienta. Bądź psychicznie przygotowany do rozmowy. Miej pozytywne nastawienie do rozmowy w momencie jej wykonywania. Przedstaw wszystkie niezbędne informacje podczas wykonywania połączenia. Podczas rozmowy pamiętaj o następujących kwestiach:

•  Przedstaw się natychmiast, aby pozytywnie rozpocząć rozmowę.
•  Wyjaśnij rozmówcy, dlaczego dzwonisz. Bądź konkretny.
•  Zadaj trafne, trafne pytania, aby uzyskać pożądane działanie.
•  Zakończ rozmowę w przyjaznym tonie, ze zrozumieniem między obiema stronami, jakie działania należy podjąć.

NARZĘDZIA DO SKUTECZNEGO WYKONYWANIA ROZMÓW TELEFONICZNYCH

Numery telefonów możesz uzyskać z własnych danych, książek telefonicznych lub pomocy telefonicznej. Przygotuj numer telefonu przed wykonaniem połączenia. Przygotowanie własnej listy telefonicznej jest bardzo pomocne. Książki telefoniczne zawierające zarówno Białe Strony, jak i Żółte Strony mogą być również źródłem cennych informacji. Skorzystaj z Białych Stron, gdy chcesz znaleźć konkretną osobę. Skorzystaj z Żółtych Stron, gdy chcesz znaleźć produkt lub usługę. Pomoc w rezerwacji telefonicznej umożliwia dostęp do numeru telefonu za pośrednictwem operatora usługi rezerwacji telefonicznej. Zazwyczaj uzyskanie tych informacji jest płatne.

POŁĄCZENIA Z OBSŁUGĄ OPERATORA

Połączenia z obsługą operatora są najdroższym rodzajem połączeń telefonicznych. Unikaj ich, jeśli to możliwe. Oto rodzaje połączeń z obsługą operatora:

•  Połączenia na koszt odbiorcy: W przypadku połączeń na koszt odbiorcy osoba odbierająca musi wyrazić zgodę na poniesienie opłat za połączenie.
•  Rozliczenie za trzeci numer: Takie połączenie jest rozliczane z osobą trzecią.
•  Połączenie między osobami: Takie połączenie polega na poinformowaniu operatora, że będziesz rozmawiać tylko z wyznaczoną osobą. Jeśli ta osoba jest niedostępna, nie będziesz musiał płacić za połączenie.
•  Połączenia komórkowe: Połączenie z telefonu komórkowego może wymagać obecności operatora. W takim przypadku opłaty za połączenia mogą być wysokie.

POŁĄCZENIA TELEFONICZNE PRZYCHODZĄCE

Bądź przygotowany na odebranie telefonu, gdy zadzwoni. Trzymaj w pobliżu długopisy i notesy, a także książki telefoniczne i inne materiały informacyjne. Skorzystaj z automatycznej sekretarki, jeśli musisz opuścić biurko. Odbierając telefon, postępuj zgodnie z poniższymi wskazówkami:

•  Odbierz telefon nie później niż po drugim dzwonku.
•  Przedstaw się w przyjaznym tonie.
•  Używaj imienia i nazwiska osoby dzwoniącej.
•  Zbierz jak najwięcej informacji.
•  Nie przerywaj osobie dzwoniącej.
•  Udzielaj dokładnych informacji.

PRZEGLĄDANIE POŁĄCZEŃ

Przeglądanie połączenia oznacza, że należy podjąć decyzję o tym, czy należy połączyć dzwoniącego z wybraną osobą. Należy być uprzejmym wobec dzwoniącego, nie ujawniając krępujących ani zbędnych informacji.

PRZEKIEROWANIE POŁĄCZEŃ

Przekierowanie połączenia oznacza, że z wielu powodów najlepiej byłoby, gdyby dzwoniący porozmawiał z kimś innym. Ważne jest, aby dokładnie zapoznać się ze szczegółową procedurą przekierowania połączenia.

ODBIERANIE WIADOMOŚCI

Obecnie wiadomości mogą być pozostawiane jako wiadomości głosowe dla osoby, do której dzwonisz, lub zapisywane przez inną osobę. Jeśli zapisujesz wiadomość, skorzystaj z formularza wiadomości telefonicznej, aby wypełnić odpowiednie części.

OBSŁUGA POPULARNYCH TYPÓW SPECJALISTYCZNYCH POŁĄCZEŃ TELEFONICZNYCH

Obsługa szerokiej gamy przychodzących i wychodzących specjalistycznych połączeń telefonicznych wymaga dogłębnych umiejętności. Oto kilka najczęstszych rodzajów połączeń specjalistycznych:

•  Połączenia informacyjne: Połączenia w celu zebrania informacji wymagają starannego przemyślenia, aby dokładnie określić, jakie informacje chcesz uzyskać.
•  Umawianie wizyt: Zanim zadzwonisz, dokładnie określ, kiedy chcesz się umówić na spotkanie. Miej przed sobą wszystkie informacje. Jeśli dzwonisz w imieniu innej osoby, powiadom ją o planowanym spotkaniu. Upewnij się również, że dokładnie zapisałeś w kalendarzu spotkań wyznaczoną godzinę oraz wszelkie specjalne instrukcje.
•  Połączenia reklamacyjne: Często połączenie reklamacyjne może stać się negatywnym doświadczeniem z samej swojej natury. Bądź przygotowany na radzenie sobie z emocjami w jak najbardziej pozytywny sposób.
•  Połączenia windykacyjne: Odbieranie pieniędzy przez telefon to trudne zadanie. Umiejętność zadawania trafnych pytań ma kluczowe znaczenie w obsłudze połączeń windykacyjnych.
•  Połączenia telemarketingowe: Sprzedażą produktu lub usługi przez telefon zajmuje się wykwalifikowany sprzedawca, zwany telemarketerem. Telemarketerzy są zazwyczaj szkoleni w zakresie radzenia sobie z różnymi reakcjami i sytuacjami. Podczas obsługi połączeń specjalistycznych należy przestrzegać następujących zasad:

1. Zawsze odpowiadaj uprzejmie i profesjonalnie.
2. Udzielaj rzetelnych informacji.
3. Bądź przygotowany na odrzucenie i negatywne odpowiedzi.
4. Zaproponuj różnorodne, pozytywne rozwiązania.
5. Zakończ wszystkie połączenia uprzejmie.

OBSŁUGA KLIENTA PRZEZ TELEFONICZNĄ ROZMOWĘ

Obsługa klienta jest niezwykle ważnym aspektem umiejętności telefonicznych. Właśnie dlatego istnieje większość firm - aby służyć klientowi. Dobra obsługa klienta przez telefon świadczy o szacunku do klienta i z czasem przyczynia się do rozwoju firmy. Dobra obsługa klienta opiera się na zachowaniu doskonałej jakości głosu, który jest łatwy do zrozumienia i charakteryzuje się przyjemnym tonem wypowiedzi, wypowiadanym w rozsądnym tempie. Ważny jest również dobór odpowiedniego słownictwa. Używanie niezrozumiałych słów uniemożliwi przekazanie pozytywnej komunikacji. Słuchaj uważnie klienta podczas obsługi. Bądź przygotowany na udzielanie pozytywnych odpowiedzi.

SPRZĘT TELEFONICZNY I NOWE TECHNOLOGIE

Wybór sprzętu telefonicznego stanowi wyzwanie ze względu na szeroką gamę dostępnych opcji. Obecnie istnieje wiele urządzeń telefonicznych, które można wykorzystać w połączeniu z telefonem. Przy wyborze sprzętu telefonicznego należy wziąć pod uwagę następujące kwestie: rozmiar, lokalizację, liczbę telefonów, opcje specjalne oraz decyzję o zakupie lub leasingu. Przed podjęciem decyzji należy dokładnie przeanalizować swoje potrzeby. Telefony komórkowe to rodzaj telefonów komórkowych używanych na przykład w samochodach, samolotach lub na ulicy. Telefony te są obsługiwane przez licencjonowane firmy telefonii komórkowej w różnych konfiguracjach. Należy je dokładnie sprawdzić. Często zła pogoda lub inne rodzaje zakłóceń mogą utrudniać komunikację przez telefon komórkowy. Telefony bezprzewodowe są przenośne i bardzo wygodne. Występują w szerokiej gamie modeli, co ułatwia ich obsługę. Telefony bezprzewodowe mogą być używane tylko w określonym obszarze. Aby działały, ich baza musi być podłączona do linii telefonicznej. Pagery to urządzenia, które mogą być używane do powiadamiania użytkownika o próbie połączenia. Pagery są dostępne w różnych opcjach. Im więcej opcji wybierzesz, tym droższy pager.

UMIEJĘTNOŚCI TELEFONICZNE I PRZYSZŁOŚĆ

Umiejętności telefoniczne niewątpliwie będą nadal zyskiwać na znaczeniu wraz z rozwojem technologii i sprzętu. Dobre umiejętności komunikacyjne zawsze będą niezwykle istotne podczas korzystania z telefonu. Rozwijająca się technologia udoskonali telefon w przyszłości.

Targi branżowe stanowią forum, na którym firmy mogą prezentować i prezentować swoje produkty potencjalnym nabywcom, którzy są szczególnie zainteresowani ich zakupem. Skrócony czas trwania i koncentracja lokalizacji targów są opłacalne dla firm wystawiających się i wygodne dla kupujących. Od lat 60. XX wieku targi branżowe stają się coraz ważniejszym elementem miksu promocyjnego. Ich względne znaczenie znajduje odzwierciedlenie w wydatkach promocyjnych firm amerykańskich: co roku na targi branżowe wydaje się więcej środków niż na reklamę w czasopismach, radiu i na reklamę zewnętrzną; jedynie reklamy w gazetach i telewizji otrzymują większą część budżetu promocyjnego. Podstawową rolą targów w miksie promocyjnym jest rola medium sprzedażowego. W zależności od rodzaju wystawianego produktu, działania sprzedażowe mogą obejmować przyjmowanie zamówień lub pozyskiwanie potencjalnych klientów na potrzeby przyszłych transakcji. Jeśli pozwalają na to przepisy targowe, mogą one obejmować nawet sprzedaż produktów bezpośrednio na stoisku. Targi branżowe służą również jako nośniki reklamy i promocji. Targi mogą być bardzo skutecznymi reklamami trójwymiarowymi, a także punktami zbierania nazwisk do list mailingowych. Mogą one również przyciągnąć uwagę mediów, które regularnie relacjonują targi w poszukiwaniu informacji o nowych produktach i nowych podejściach. Firmy uczestniczące w targach mogą również realizować cele marketingowe niezwiązane z promocją. Na przykład, dane z badań rynku można zebrać od odwiedzających targi. Można ocenić oferty konkurencji. Można również nawiązać kontakty z potencjalnymi dostawcami i przedstawicielami handlowymi. W Stanach Zjednoczonych każdego roku odbywa się ponad 10 000 targów, a liczba ta stale rośnie. Prawie połowa z nich to duże targi typu business-to-business, liczące 100 lub więcej stoisk. Mniejsze wystawy obejmują zarówno targi typu business-to-business, jak i targi konsumenckie. Targi typu business-to-business koncentrują się na towarach i usługach z danej branży lub jej wyspecjalizowanej części. Są one skierowane do hurtowników i detalistów, a ich celem jest wprowadzenie produktów do kanału dystrybucji. Większość uczestników tych targów aktywnie poszukuje produktów i ma możliwość ich zakupu. Przykładami targów B2B są targi z branży ochrony zdrowia, produktów komputerowych, elektroniki, branży reklamowej, ciężkiego sprzętu, rolnictwa, mody, mebli i zabawek. Targi konsumenckie, podobnie jak targi B2B, również koncentrują się na konkretnej branży. Różnią się jednak tym, że są skierowane do szerokiej publiczności i w związku z tym mają na celu stymulowanie popytu ze strony użytkowników końcowych. Produkty prezentowane na tych otwartych targach to m.in. samochody, artykuły gospodarstwa domowego, łodzie, antyki i rzemiosło. Kilka organizacji targowych zapewnia informacje i pomoc wystawcom oraz osobom rozważającym udział w targach. Centrum Badań Przemysłu Targowego (dawniej Biuro Targów) to organizacja parasolowa reprezentująca cały sektor targów i kongresów. Sponsoruje badania nad efektywnością i opłacalnością targów, posiada centrum zasobów i służy jako punkt kontaktowy dla bardziej wyspecjalizowanych grup. Międzynarodowe Stowarzyszenie Menedżerów Targów (International Association of Exhibit Managers) to stowarzyszenie osób w firmach odpowiedzialnych za organizację targów. Inne, takie jak Stowarzyszenie Konferencji i Wystawców w Ochronie Zdrowia, koncentrują się na organizacji i promocji targów dla konkretnych branż.

W Stanach Zjednoczonych pod koniec XIX wieku powszechnie stosowano połączenia biznesowe znane jako umowy powiernicze. Umowy te zwykle obejmowały dwie lub więcej firm, które łączyły się w celu podniesienia cen i obniżenia produkcji, dając powiernikom władzę kontrolowania konkurencji i maksymalizacji zysków kosztem społeczeństwa. Te umowy powiernicze skutkowałyby monopolem. Aby zwalczać tego rodzaju zachowania biznesowe, Kongres uchwalił ustawodawstwo antymonopolowe. W 1890 r. Kongres uchwalił ustawę antymonopolową Shermana, która zabraniała wszelkich połączeń lub zmów w celu ograniczenia handlu. Ustawa zawierała dwa istotne postanowienia. Sekcja 1 uznała nielegalne umowy i zmowy w celu ograniczenia handlu, a Sekcja 2 zabraniała monopolizacji i prób monopolizacji. Gdy poszkodowana strona lub rząd wnosili pozwy, sądy mogły nakazać winnym firmom zaprzestanie nielegalnego zachowania lub firmy mogły zostać rozwiązane. Ustawa antymonopolowa Shermana dotyczyła tylko handlu w obrębie stanów, a monopole nadal kwitły, ponieważ firmy znajdowały sposoby na obejście prawa. W 1914 r. Kongres uchwalił ustawę Claytona jako poprawkę do ustawy Shermana. Ustawa Claytona uznała za nielegalne pewne praktyki, których skutkiem było zmniejszenie konkurencji lub stworzenie monopolu. Główne postanowienia tej ustawy obejmowały (1) zakaz dyskryminacji w zakresie cen, usług lub udogodnień między klientami; (2) ustalenie, że przepisy antymonopolowe nie mają zastosowania do organizacji pracowniczych; (3) zakaz wymagania, aby klienci kupowali dodatkowe artykuły w celu uzyskania pożądanych produktów; oraz (4) uczynienie nielegalnym nabywania akcji innej korporacji w celu stworzenia monopolu. Ponieważ w ustawie Claytona znajdowały się również luki, powołano Federalną Komisję Handlu (FTC) w celu egzekwowania przepisów antymonopolowych. Uchwalona w 1914 r. ustawa Federal Trade Commission Act stanowiła, że "nieuczciwe metody konkurencji w handlu lub mające na niego wpływ zostają niniejszym uznane za bezprawne". FTC składa się z pięciu członków wyznaczonych przez prezydenta i ma prawo do badania osób, spółek lub korporacji w związku z aktami antymonopolowymi. Przykłady bezprawnych praktyk handlowych obejmują błędne oznakowanie jakości, pochodzenia lub trwałości towarów; stosowanie fałszywej reklamy; błędne etykietowanie w celu wprowadzenia konsumenta w błąd co do rozmiaru produktu; oraz reklamowanie lub sprzedawanie przebudowanych towarów jako nowych. Ustawa przyznała również FTC uprawnienia do wszczynania postępowań sądowych przeciwko domniemanym naruszycielom i przewidziała kary w przypadku uznania winy. Ustawa Robinsona-Patmana z 1936 r. wzmocniła przepisy dotyczące dyskryminacji cenowej zawarte w ustawie Claytona. Jedna z poprawek dotyczyła dyskryminacji w zakresie rabatów, zniżek lub opłat za usługi reklamowe; zaniżania cen i kar. Inna przewidywała zwolnienie instytucji non-profit z przepisów dotyczących dyskryminacji cenowej. Głównym celem tej ustawy było uzasadnienie różnic w kosztach produktów między klientami i wyjaśnienie ustawy Robinsona-Patmana. Ustawa Celler-Kefauver Antimerger Act, uchwalona w 1950 r., rozszerzyła nakaz Clayton Act przeciwko fuzjom. Ponieważ celem tej ustawy było zakazanie fuzji, które uniemożliwiały konkurencję, korporacje będące głównymi konkurentami nie mogły łączyć się w żaden sposób. Ta poprawka rozszerzyła jurysdykcję FTC na wszystkie korporacje. Ustawa ta nie miała jednak na celu powstrzymania fuzji dwóch mniejszych firm ani sprzedaży jednej w stanie niesprawnym. Ze względu na orzeczenia sądowe, które osłabiły ustawę Clayton, ustawa Celler-Kefauver Antimerger Act była konieczna, aby ograniczyć fuzje. Chociaż przepisy antymonopolowe przyczyniły się w ogromnym stopniu do poprawy stopnia konkurencji w naszym systemie, nie odniosły pełnego sukcesu. Znaczna liczba obywateli chciałaby, aby te przepisy zostały rozszerzone, aby objąć nimi profesjonalne drużyny baseballowe, związki zawodowe i organizacje zawodowe. Jednak bez obowiązujących obecnie przepisów antymonopolowych nasza gospodarka ostatecznie znalazłaby się w gorszej sytuacji.

Usługi audytorskie to klasa usług świadczonych przez biegłych rewidentów (CPA) w praktyce publicznej. Chociaż termin ten jest czasami używany niejednolicie przez poszczególne firmy CPA, Specjalny Komitet ds. Usług Audytorskich Amerykańskiego Instytutu Biegłych Rewidentów (AICPA) zdefiniował usługi audytorskie jako "niezależne usługi profesjonalne, które poprawiają jakość informacji lub jej kontekst dla decydentów". Usługi audytorskie są zakorzenione w tradycji niezależnej weryfikacji danych przygotowanych przez innych biegłych rewidentów. Różnią się one od wielu usług świadczonych historycznie przez biegłych rewidentów tym, że stanowią rozszerzenie informacji i form dostarczanych raportów. Rzeczywiście, stanowią one ewolucję w charakterze usług świadczonych przez biegłych rewidentów, ponieważ biegli rewidenci zaczęli świadczyć usługi nie tylko w zakresie informacji księgowych, ale także wielu innych rodzajów informacji, których ludzie potrzebują, aby podejmować decyzje.

EWOLUCJA USŁUG CPA

Od początku XX wieku biegli rewidenci przeprowadzali audyty sprawozdań finansowych. Audyt jest usługą definiującą CPA i, poza przygotowywaniem zeznań podatkowych, usługą najściślej związaną z zawodem CPA. Podczas audytu sprawozdań finansowych CPA bada transakcje leżące u podstaw sprawozdań finansowych jednostki i raportuje, czy sprawozdania finansowe są rzetelnie przedstawione zgodnie z powszechnie przyjętymi zasadami rachunkowości. Taka opinia jest wymagana przez Securities and Exchange Commission (SEC) w przypadku spółek, których akcje są przedmiotem publicznego obrotu, a często jest wymagana przez innych, takich jak pożyczkodawcy, w przypadku podmiotów, które nie podlegają SEC. Począwszy od lat 70. użytkownicy sprawozdań finansowych żądali, aby CPA zapewniali niektóre z korzyści audytów po niższych kosztach. W rezultacie CPA zaczęli świadczyć usługę niższego poziomu, zwaną przeglądem, w odniesieniu do sprawozdań finansowych. Przeglądy opierają się na procedurach zapytań i analiz stosowanych do kwot w sprawozdaniach finansowych, a nie na bardziej rygorystycznych procedurach wymaganych w audycie, takich jak fizyczna inspekcja i potwierdzenie ze stronami trzecimi. Przegląd kończy się raportem, który zapewnia ograniczone zapewnienie, to znaczy, że biegły rewident nie jest świadomy żadnych istotnych modyfikacji, które należy wprowadzić do towarzyszących sprawozdań finansowych, aby były zgodne z powszechnie przyjętymi zasadami rachunkowości. Przeglądy są stosowane w przypadku kwartalnych sprawozdań finansowych spółek publicznych. Przeglądy są przeprowadzane w przypadku spółek prywatnych, gdy użytkownik sprawozdania finansowego chce uzyskać pewne zapewnienie co do sprawozdań, ale nie wymaga poziomu zapewnienia zapewnianego w audycie. Biegli rewidenci świadczą również trzeci poziom usług w zakresie sprawozdań finansowych, kompilację. Ta usługa, świadczona wyłącznie spółkom prywatnym, jest zwykle wykonywana w związku z pomaganiem firmie w rejestrowaniu transakcji i przekształcaniu jej zapisów w sprawozdania finansowe. Księgowy nie przeprowadza żadnych testów danych bazowych, ale pomaga umieścić dane w formie sprawozdania finansowego i odczytuje sprawozdania pod kątem istotnych błędnych oświadczeń. Raport kompilacji nie wyraża żadnego zapewnienia, ale jeśli księgowy odkryje istotne błędne oświadczenia, muszą one zostać poprawione lub opisane w raporcie biegłego rewidenta. Lata 80. przyniosły dodatkowe rozszerzenie roli biegłego rewidenta. Użytkownicy chcieli, aby księgowi korzystali z usług audytu i przeglądu, aby raportować na tematy oprócz sprawozdań finansowych, takie jak skuteczność kontroli wewnętrznej i zgodność firmy z przepisami prawa, regulacjami lub umowami. Odpowiedzią zawodu było stworzenie standardów dla zleceń atestacyjnych. W zleceniu atestacyjnym księgowy stosuje narzędzia używane w audytach i przeglądach, aby zapewnić, czy przedmiot zlecenia (taki jak kontrola wewnętrzna lub dyskusja i analiza operacji przez kierownictwo) jest zgodny z obowiązującymi kryteriami pomiaru i ujawniania. Rezultatem jest raport bardzo podobny do audytu (uzasadnione zapewnienie) lub przeglądu (ograniczone zapewnienie) sprawozdań finansowych. Ponadto księgowi mogą stosować procedury specjalnie zaprojektowane przez oczekiwanych użytkowników raportu do pozycji finansowych lub niefinansowych. Ta usługa nie jest ani audytem, ani przeglądem. Tego typu zlecenia, zwane zleceniami uzgodnionych procedur, skutkują raportem, w którym CPA opisuje zastosowane procedury i ich wyniki, ale nie podaje ogólnego wniosku. W latach 90. CPA zostały poproszone o dalsze rozszerzenie zakresu dodatkowych usług, w tym tych, które obejmują tematy znacznie odległe od sprawozdawczości finansowej i które nie obejmują wyraźnego raportu lub wniosku. Ten obszar usług - usługi audytorskie - jest rozszerzeniem tradycji audytu/poświadczeń. Zasadniczo różni się od zwykłych usług konsultingowych, które zazwyczaj albo udzielają porad klientom, albo tworzą wewnętrzne systemy. Prawdopodobnie najbardziej znaną usługą audytorską jest ta świadczona w zakresie kontrolowania i liczenia głosów na coroczną ceremonię rozdania Oscarów. Inna powszechna usługa audytorska obejmuje obserwowanie przez CPA losowania liczb w loteriach państwowych. Usługi audytorskie mogą obejmować rodzaj sprawozdań dostarczanych w bardziej tradycyjnych zleceniach atestacyjnych lub mogą zapewniać mniej ustrukturyzowaną komunikację, taką jak raporty bez wyraźnych wniosków lub raporty wydawane tylko w przypadku wystąpienia problemów. Usługi zapewnienia często wymagają, aby były bardziej dostosowane do potrzeb informacyjnych decydentów w określonych okolicznościach. Aby odpowiadać na te potrzeby, oczekuje się, że forma komunikacji CPA będzie bardziej elastyczna. Tak więc, znaczącą różnicą między zobowiązaniami zapewnienia i poświadczenia jest to, że zobowiązania zapewnienia niekoniecznie skutkują standardową formą raportu, podczas gdy zobowiązania poświadczenia (oraz bardziej znane audyty i przeglądy) tak. Jednak usługi zapewnienia wymagają przestrzegania kluczowych cech zawodowych przez praktyków.

ELEMENTY ZAANGAŻOWANIA W ZAKRES ZAPEWNIANIA

Ważne elementy zaangażowania w zapewnianie to:

•  Niezależność
•  Profesjonalizm
•  Poprawa informacji lub kontekstu
•  Decydenci

CPA powinien być niezależny, aby świadczyć usługę zapewnienia; to znaczy, że nie powinien mieć żadnego interesu w informacjach, o których informuje. Jedynym interesem CPA powinna być dokładność informacji, a nie to, czy informacje przedstawiają wyniki korzystne lub niekorzystne dla podmiotu, który przygotowuje informacje lub ten, który je wykorzystuje. Usługa zapewnienia jest usługą profesjonalną, co oznacza, że opiera się na doświadczeniu, wiedzy fachowej i osądzie CPA. Opiera się na umiejętnościach wykorzystywanych w bardziej tradycyjnych usługach, takich jak pomiary, analiza, testowanie i raportowanie. Informacje w usłudze zapewnienia mogą być finansowe lub niefinansowe, historyczne lub przyszłościowe, dyskretne dane lub informacje o systemach, wewnętrzne lub zewnętrzne dla decydenta. Kontekst informacji odnosi się do sposobu ich prezentacji. Usługa zapewnienia jakości poprawia informacje lub ich kontekst, zapewniając pewność co do ich niezawodności, zwiększając ich trafność lub ułatwiając ich wykorzystanie i zrozumienie. Podmioty decyzyjne są użytkownikami informacji i bezpośrednimi beneficjentami usługi zapewnienia jakości. Mogą być osobami wewnętrznymi podmiotu, takimi jak zarząd, lub partnerem handlowym, takim jak wierzyciel lub klient. Celem usługi zapewnienia jakości jest poprawa informacji lub ich kontekstu, tak aby osoby decyzyjne mogły podejmować bardziej świadome - i prawdopodobnie lepsze - decyzje. Podmiot decyzyjny nie musi być stroną angażującą CPA lub płacącą za usługę. Potrzeby osób decyzyjnych ewoluują. Przez dziesięciolecia ich potrzeby były zazwyczaj zaspokajane przez okresowe sprawozdania finansowe oparte na kosztach. Usługi zapewnienia jakości, sposób ich dostarczania i rodzaje informacji, z którymi mają do czynienia, ewoluują, aby sprostać tym zmieniającym się potrzebom. Chociaż potrzeby każdego decydenta są wyjątkowe, w badaniu przeprowadzonym przez Specjalny Komitet ds. Usług Zapewnienia Jakości decydenci wyrazili duże zainteresowanie lepszymi informacjami na takie tematy jak:

•  Ryzyka biznesowe
•  Jakość produktu
•  Mierniki wydajności
•  Jakość procesów i systemów
•  Realizacja planu strategicznego
•  Wydajność rządu

RODZAJE USŁUG ZWIĄZANYCH Z AUDYTEM

Specjalny Komitet ds. Usług Zbadawczych zidentyfikował setki usług zbadawczych świadczonych przez biegłych rewidentów. Zidentyfikował również kilka usług, które jego zdaniem będą szczególnie atrakcyjne dla decydentów w niedalekiej przyszłości. Obejmowały one następujące kwestie.

Kompleksowe oceny ryzyka. Biegły rewident identyfikuje i ocenia różne ryzyka, z którymi mierzy się organizacja, takie jak środowisko operacyjne, systemy operacyjne lub systemy informatyczne. Ryzyka mogą być wewnętrzne, zewnętrzne lub regulacyjne. Biegły rewident może pomóc ustalić priorytety ryzyka i ocenić wysiłki podmiotu w celu kontrolowania lub łagodzenia narażonych ryzyk.
Pomiar wyników biznesowych. Wiele organizacji wykorzystuje lub powinno wykorzystywać dane do prowadzenia swojej działalności inne niż te pochodzące z systemu sprawozdawczości finansowej. Usługa ta dotyczy identyfikacji lub udzielania wyraźnego zapewnienia dotyczącego środków finansowych lub niefinansowych wykorzystywanych do oceny skuteczności lub efektywności działań organizacji. Chociaż księgowi historycznie uczestniczyli w opracowywaniu informacji w sprawozdaniach finansowych, ich umiejętności i wiedza mogą dodać podobną wartość do tworzenia innych informacji, które mogą monitorować wyniki organizacji i jej skuteczność w realizacji planów strategicznych.
Handel elektroniczny. Ponieważ coraz więcej interesów jest prowadzonych elektronicznie (przez Internet lub w systemach wymiany danych między firmami), uczestnicy mają obawy dotyczące integralności i bezpieczeństwa danych przesyłanych w celu realizacji tych transakcji. Usługa zapewnienia może pomóc w rozwiązaniu ryzyka i promowaniu integralności i bezpieczeństwa transmisji elektronicznych, dokumentów elektronicznych i systemów pomocniczych. Jedna z takich usług, CPA WebTrust, zapewnia wyraźne zapewnienie dotyczące ujawniania polityk biznesowych podmiotu oraz kontroli nad prywatnością i integralnością informacji w zakupach konsumenckich przez Internet.
Niezawodność systemów. Wraz z postępem technologii informatycznych coraz powszechniejsze staje się tworzenie i przetwarzanie kluczowych informacji elektronicznie. W związku z tym decydenci muszą mieć pewność, że informacje są stale niezawodne. Istnieje coraz większe zapotrzebowanie na zapewnienie, że systemy są projektowane i obsługiwane w celu generowania wiarygodnych danych w takich obszarach, jak informacje o klientach, dostawcach i pracownikach, kosztorysowanie projektów, prawa i obowiązki związane z umowami kontraktowymi oraz konkurenci i warunki rynkowe. W przypadku zaangażowania w niezawodność systemów, księgowi zapewniają zapewnienie dotyczące projektu i działania takich systemów.
Usługi opieki nad osobami starszymi. Księgowi pomagają rosnącej populacji osób starszych, oferując szeroki zakres usług, takich jak płacenie rachunków, zapewniając zapewnienie, że dostawcy usług opieki zdrowotnej świadczą usługi zgodnie z kryteriami klienta, a także konsultując alternatywne formy opieki i sposoby ich opłacania. Księgowi zapewniają niezależne, obiektywne informacje w celu ochrony klientów narażonych na ryzyko przed potencjalnie nieetycznymi osobami i przedsiębiorstwami, a także bardziej tradycyjne usługi (takie jak kontrola finansowa) dla klientów niestandardowych.
Zgodność z polityką. Księgowi zapewniają zapewnienie, że firma przestrzega własnych polityk. Polityki - takie jak te dotyczące leczenia kobiet lub mniejszości, konfliktów interesów, testów na zwierzętach, kwestii środowiskowych lub obsługi klienta - mogą opierać się na wewnętrznych obawach, wezwaniach do odpowiedzialności społecznej lub przepisach prawa i regulacjach.
Odpowiedzialność partnera handlowego. CPA zapewnia, że partnerzy handlowi klienta - tacy jak dostawcy, klienci lub partnerzy joint venture - właściwie wypełnili swoje obowiązki. Typowe sytuacje obejmują pobieranie czynszów lub tantiem opartych na sprzedaży dokonanej przez inny podmiot lub umowy dotyczące stosowania najniższych cen lub określonych praktyk rozliczeniowych. Fuzje i przejęcia. CPA stosuje rodzaje usług świadczonych w dokumentach i praktykach klienta do potencjalnego przejęcia. Może on lub ona na przykład zapewnić wgląd w ryzyko biznesowe celu przejęcia, stosowność metod księgowych, wartość jego aktywów lub adekwatność jego systemów i kontroli.

Prawo upadłościowe zostało pierwotnie stworzone, aby umożliwić osobom zalewanym długami rozpoczęcie nowego życia. Zostało również zaprojektowane, aby umożliwić osobom fizycznym i podmiotom gospodarczym uzyskanie dodatkowego czasu na spłatę i rozwiązanie istniejących długów bez likwidacji wszystkich aktywów. Konstytucja Stanów Zjednoczonych, Artykuł 1, Sekcja 8(4) przyznaje Kongresowi wyłączną władzę "[A]by ustanowić... jednolite prawa dotyczące upadłości w całych Stanach Zjednoczonych". Obecny Kodeks opiera się na ustawie o reformie upadłości z 1978 r. ze zmianami. Sądy upadłościowe, pod nadzorem sądów okręgowych Stanów Zjednoczonych, administrują petycjami na podstawie ustawy. Kodeks jest podzielony na szereg rozdziałów, z których najważniejsze to Rozdział 7 ("Likwidacja"), Rozdział 11 ("Reorganizacja") i Rozdział 13 ("Dostosowanie długów osoby fizycznej o regularnym dochodzie"). Pozostałe rozdziały dotyczą definicji, zarządzania sprawą, omówienia roszczeń wierzycieli, obowiązków dłużników, majątku dłużnika, powierników amerykańskich, zadłużenia komunalnego i długów rodzin rolniczych.

ROZDZIAŁ 7: LIKWIDACJA

Postępowanie w ramach rozdziału 7 to "upadłość", jak wyobraża sobie większość osób. Istotą takiego postępowania jest zebranie i spieniężenie wszystkich niezwolnionych aktywów dłużnika; pieniądze, w zakresie, w jakim są dostępne, są rozdzielane między klasy wierzycieli.

Petycja. Postępowanie rozpoczyna się od złożenia petycji u urzędnika Sądu Upadłościowego. Petycja może być "dobrowolna" lub "przymusowa". Petycja "dobrowolna" to petycja złożona przez dłużnika indywidualnie lub z małżonkiem dłużnika. Złożenie dobrowolnej petycji działa automatycznie jako nakaz ulgi, co oznacza, że wszystkie niezwolnionych pozwów cywilnych i wszelkie inne postępowania cywilne (np. egzekucje hipoteczne i zajęcia szeryfa) zostają zawieszone. Postępowanie przymusowe może zostać wszczęte przez złożenie petycji w następujący sposób: (1) Jeśli jest dwunastu lub więcej wierzycieli, wówczas trzech lub więcej wierzycieli, którym należy się minimalna kwota 10 775 USD, musi złożyć petycję; lub (2) jeśli jest mniej niż dwunastu wierzycieli, wówczas dowolny jeden lub więcej wierzycieli z roszczeniami o łącznej wartości co najmniej 10 775 USD może złożyć petycję. Rolnicy i korporacje non-profit są zwolnieni z obowiązku złożenia petycji przymusowej. Sąd, po zawiadomieniu i rozprawie z uzasadnieniem, może zażądać od wierzycieli składających petycję przymusową złożenia kaucji w celu zabezpieczenia dłużnika przed szkodami w przypadku oddalenia petycji przymusowej. Zebranie wierzycieli i wyznaczenie powiernika. Dłużnik jest zobowiązany złożyć listę wierzycieli, harmonogram aktywów i zobowiązań oraz oświadczenie dotyczące szczegółów spraw finansowych dłużnika. W rozsądnym czasie od złożenia petycji sąd wyznacza tymczasowego powiernika i zwołuje pierwsze zebranie wierzycieli. Na takim spotkaniu dłużnik musi poddać się badaniu pod przysięgą przez wierzycieli. Następnie wierzyciele mogą wybrać wykwalifikowaną osobę do pełnienia funkcji powiernika. Jeśli nikt nie zostanie wybrany, tymczasowy powiernik pozostaje w tej roli. Obowiązki powiernika obejmują gromadzenie wszystkich aktywów będących własnością dłużnika lub należnych mu, badanie i ustalanie długów płatnych, rozliczanie się z całego otrzymanego majątku, wszczynanie pozwów sądowych, jeśli jest to konieczne, w celu ściągnięcia długu należnego majątkowi, oraz składanie sprawozdań wierzycielom na ostatnim spotkaniu wierzycieli.

Wyjątki. Kodeks upadłościowy jest dość hojny w swoich postanowieniach dotyczących majątku, który dłużnik może zatrzymać po złożeniu wniosku o upadłość. Dłużnik ma możliwość wyboru zwolnień przewidzianych przez prawo stanu, w którym dłużnik mieszka, lub zwolnień dozwolonych na mocy Kodeksu, w zależności od tego, które jest bardziej hojne. Zgodnie z ustawą o upadłości dłużnik może zatrzymać następujące aktywa:

1. Udział dłużnika do 16 150 USD w nieruchomości wykorzystywanej jako główne miejsce zamieszkania lub jako miejsce pochówku
2. Udział dłużnika w pojeździe mechanicznym do 2 575 USD wartości
3. Udział dłużnika do 425 USD w dowolnym przedmiocie lub sumie 8 075 USD niewykorzystanego zwolnienia w artykułach gospodarstwa domowego
4. Udział dłużnika do 1 075 USD w biżuterii do użytku osobistego, domowego lub rodzinnego
5. Udział dłużnika w innej nieruchomości do 850 USD plus niewykorzystana kwota zwolnienia w wysokości 8 075 USD
6. Udział dłużnika do 1 625 USD w narzędziach, książkach zawodowych lub narzędziach zawodowych dłużnika lub osoby na utrzymaniu
7. Niewygasła umowa ubezpieczenia na życie będąca własnością dłużnika, z wyjątkiem umowy ubezpieczenia na życie z tytułu kredytu
8. Udział dłużnika do 8 625 USD w niewygasłym ubezpieczeniu na życie
9. Profesjonalnie przepisane środki medyczne dla dłużnika lub osoby na utrzymaniu
10. Społeczne Zabezpieczenie, zasiłek dla bezrobotnych, zasiłek dla weteranów, zasiłek dla niepełnosprawnych lub zasiłek chorobowy
11. Płatności za straty płatne na mocy ustawy o odszkodowaniu dla ofiary przestępstwa; zasiłki za śmierć z winy innej osoby, dochody z ubezpieczenia na życie; oraz odszkodowanie do 16 150 USD z tytułu odszkodowania za obrażenia ciała.

Przelewy możliwe do unieważnienia. Aby zapobiec uzyskaniu przez niektórych wierzycieli i osoby poufne nieuczciwej przewagi nad innymi wierzycielami, Kodeks zezwala powiernikowi na unieważnienie pewnych przelewów majątku dokonanych przez dłużnika, które umożliwiły wierzycielowi otrzymanie większej kwoty niż ta, którą otrzymałby w innym przypadku. Powiernik, z wyjątkiem pewnych ograniczonych wyjątków, może uniknąć przelewu majątku dłużnika dokonanego na rzecz wierzyciela z tytułu poprzedniego długu dłużnika dokonanego, gdy dłużnik był niewypłacalny w ciągu 90 dni przed złożeniem wniosku. Jeśli przelew został dokonany na rzecz osoby poufnej (krewnego, partnera lub korporacji, z którą dłużnik ma bliskie relacje), wówczas przelew dokonany w ciągu roku od złożenia wniosku może zostać uniknięty.

Przelewy oszukańcze. Powiernik może uniknąć przelewu aktywów dokonanego przez dłużnika na rzecz dowolnego nabywcy w ciągu roku od złożenia wniosku, jeżeli taki przelew został dokonany w celu oszukania wierzycieli lub jeżeli przelew został dokonany za kwotę niższą od jego uczciwej wartości rynkowej. Powiernik ma prawo unieważnić taki przelew po zwróceniu kwoty zapłaconej przez nabywcę działającego w dobrej wierze.

Wyjątki od zwolnienia. Chociaż dłużnik ma prawo zatrzymać pewną własność, nie jest zwolniony ze wszystkich długów. Następujące kwoty pozostają wymagalne i należne nawet po udzieleniu zwolnienia:

1. Podatki należne trzy lata przed złożeniem wniosku
2. Zapłata za majątek uzyskany pod fałszywym pretekstem
3. Pieniądze należne wierzycielom, których dłużnik nie wymienił lub nie zaplanował
4. Pieniądze uzyskane w wyniku oszustwa, defraudacji lub kradzieży
5. Alimenty, utrzymanie i alimenty na dzieci
6. Pieniądze należne za umyślne i złośliwe szkody wyrządzone przez dłużnika
7. Grzywny, kary lub przepadki nałożone przez rząd w ciągu trzech lat
8. Pieniądze należne jednostce rządowej lub instytucji szkolnictwa wyższego non-profit na pożyczkę edukacyjną w ciągu siedmiu lat, chyba że płatność nałożyłaby nadmierne trudności na dłużnika lub osoby na jego utrzymaniu
9. Długi niepodlegające umorzeniu w ramach wcześniejszego postępowania upadłościowego
10. Orzeczenia wydane w związku z prowadzeniem pojazdu pod wpływem alkoholu
11. Długi z tytułu kart kredytowych i zaliczki gotówkowe przekraczające 1075 USD zaciągnięte w ciągu sześćdziesięciu dni od złożenia wniosku oraz długi zaciągnięte w ciągu sześćdziesięciu dni od złożenia wniosku na zakup dóbr luksusowych o wartości ponad 1075 USD u dowolnego wierzyciela

Pierwszeństwo dystrybucji. Nie wszyscy wierzyciele są traktowani równo. Istnieje kilka poziomów priorytetu w dystrybucji aktywów. Wierzyciel z zabezpieczeniem na majątku (np. hipoteka bankowa) ma pierwszeństwo przed innymi wierzycielami. W kolejności malejącej, następujący niezabezpieczeni wierzyciele mają prawo do wydatków i roszczeń:

1. Wydatki administracyjne poniesione przez powiernika
2. Kredyt po złożeniu wniosku udzielany dłużnikom
3. Roszczenia do 4300 USD za wynagrodzenia, pensje lub prowizje zarobione przez osobę fizyczną w ciągu dziewięćdziesięciu dni od złożenia wniosku
4. Roszczenia o składki na plany świadczeń pracowniczych do 4300 USD za usługi świadczone do 180 dni przed złożeniem wniosku
5. Roszczenia do 4300 USD dla osoby prowadzącej magazyn zboża lub magazyn produktów rybnych lub zakład przetwórczy
6. Roszczenia konsumentów do 1950 USD za depozyty złożone na zakup, dzierżawę lub wynajem nieruchomości lub na zakup towarów lub usług konsumpcyjnych
7. Roszczenia o alimenty, utrzymanie lub utrzymanie dziecka
8. Dochód i inne podatki należne jednostkom rządowym
9. Pozostali niezabezpieczeni wierzyciele

ROZDZIAŁ 11: REORGANIZACJA

Jednym z celów Ustawy o upadłości jest umożliwienie przedsiębiorstwu kontynuowania działalności, jeśli to możliwe, w celu zapobieżenia nieuchronnemu zwolnieniu pracowników z upadłej firmy. W związku z tym Kongres dopuszcza albo dobrowolną petycję, albo przymusową petycję na mocy niniejszego rozdziału. Postępowanie może zostać wszczęte, z pewnymi wyjątkami, przez osobę fizyczną lub podmiot gospodarczy, taki jak spółka partnerska lub korporacja. Dłużnik może złożyć dobrowolną petycję w ciągu 120 dni od wydania nakazu zwolnienia. Przymusową petycję może złożyć powiernik, komitet wierzycieli, wierzyciel i inne zainteresowane strony, jeśli dłużnik nie złożył planu w ciągu wspomnianych 120 dni lub plan złożony przez dłużnika nie został zaakceptowany w ciągu 180 dni. Plan pozwala dłużnikowi pozostać w posiadaniu przedsiębiorstwa, chyba że doszło do oszustwa lub rażącego niegospodarowania. Plan musi określać roszczenia lub interesy, które nie zostały naruszone na mocy planu, od tych, które zostaną naruszone. Każda klasa roszczeń powinna być traktowana równo, chyba że wnioskodawca wyrazi na to zgodę. Plan może przewidywać, że dłużnik pozostanie w posiadaniu; że niektóre aktywa zostaną przeniesione na inne podmioty; że nastąpi konsolidacja lub fuzja; że sprzedaż majątku podlegającego prawom posiadaczy zastawu; że zostanie zaspokojona lub zmieniona zastaw; i inne warunki. Plan może naruszyć klasę roszczeń, niezależnie od tego, czy są one zabezpieczone, czy niezabezpieczone.

Sąd musi potwierdzić plan. Potwierdzenie może zostać przyznane tylko wtedy, gdy plan jest zgodny ze statutem, został zaproponowany w dobrej wierze, nie jest zabroniony przez prawo, jest uczciwy i słuszny, został zaakceptowany przez co najmniej jedną klasę wnioskodawców, a jego potwierdzenie prawdopodobnie nie zakończy się likwidacją. Plan jest uczciwy i słuszny w odniesieniu do roszczeń zabezpieczonych, jeśli ich posiadacze zachowują prawo zastawu na zabezpieczonej nieruchomości lub otrzymują równoważną wartość. Układy zbiorowe pracy zawarte wcześniej przez dłużnika podlegają planowi. Plan musi zostać zaproponowany przez dłużnika związkowi zawodowemu i omówiony ze związkiem zawodowym; jeśli nie uda się osiągnąć porozumienia, sąd musi przeprowadzić rozprawę, aby ustalić, czy zmiana będzie dozwolona.

ROZDZIAŁ 13: DOSTOSOWANIE DŁUGÓW OSÓB O REGULARNYCH DOCHODACH

Osoba pracująca zarobkowo może zostać zalana długami, których nie można spłacić w całości, ale można je spłacić, jeśli tej osobie zostanie przyznany dodatkowy czas na spłatę. W związku z tym Kongres stworzył wniosek o rozdział 13, który pozwala dłużnikowi z niezabezpieczonymi długami w wysokości poniżej 269 250 USD i zabezpieczonymi długami w wysokości poniżej 807 750 USD dobrowolnie złożyć plan, który przewiduje przekazanie zarobków powiernikowi, pełną spłatę wszystkich dopuszczalnych roszczeń, chyba że wierzyciel zgodzi się inaczej, oraz klasyfikację roszczeń z takim samym traktowaniem wszystkich roszczeń w każdej klasie. Plan może modyfikować prawa posiadaczy zabezpieczonych roszczeń, z wyjątkiem posiadaczy zabezpieczenia w nieruchomości wykorzystywanej jako główne miejsce zamieszkania dłużnika. Plan musi zostać potwierdzony przez Sąd Upadłościowy. Sąd zrobi to, jeśli plan został prawidłowo złożony, opłaty zostały uiszczone, plan został sporządzony w dobrej wierze, a wartość majątku do podziału pozwala posiadaczom niezabezpieczonych roszczeń na otrzymanie nie mniej niż to, co otrzymaliby na mocy rozdziału 7. Jeśli chodzi o zabezpieczonych wierzycieli, plan będzie dozwolony, jeśli posiadacz roszczenia zgodził się na plan, plan stanowi, że posiadacz zachowuje zastaw zabezpieczający majątek, a wartość majątku do podziału nie jest mniejsza niż dozwolona kwota takiego roszczenia. Dłużnik może alternatywnie przekazać majątek zabezpieczający roszczenie posiadaczowi zastawu. Po zatwierdzeniu i zrealizowaniu planu dłużnik zostanie zwolniony.

PRZYSZŁE TRENDY

Z powodu intensywnych wysiłków lobbingowych banków i innych organizacji wierzycieli pojawiły się propozycje znaczących zmian w prawie, takich jak ustawa o reformie upadłości z 2000 r. Ustawa ta nadałaby wszystkim zwolnieniom charakter federalny, tak aby dłużnicy w jednym stanie nie byli traktowani korzystniej niż w innym. Dłużnicy musieliby przejść doradztwo kredytowe przed złożeniem petycji. Konieczne byłyby znacznie zaostrzone wymagania dotyczące dowodu niemożności zapłaty w okresie pięciu lat. Długi z tytułu kart kredytowych podlegałyby znacznie większej kontroli. W niektórych przypadkach obowiązkowe byłoby korzystanie z planów płatności z rozdziału 13. Przyjęcie takiego ustawodawstwa wydaje się zależeć od tego, czy partia polityczna ma kontrolę zarówno nad Kongresem, jak i prezydenturą

W 1964 r. Stany Zjednoczone uchwaliły jedną z najsilniejszych ustaw o prawach obywatelskich w historii, ustawę o prawach obywatelskich. Ustawa zakazuje dyskryminacji ze względu na kolor skóry, rasę, pochodzenie narodowe, religię lub płeć; chroni przede wszystkim prawa Afroamerykanów i innych mniejszości. Główne cechy ustawy o prawach obywatelskich obejmują wolność głosowania i korzystania z hoteli, restauracji, teatrów, parków i wszystkich innych miejsc publicznych. Ustawa zachęcała również do desegregacji szkół publicznych i upoważniała do wycofywania funduszy federalnych z programów praktykujących dyskryminację. Inne ważne cechy obejmowały zakaz dyskryminacji w miejscu pracy i utworzenie Komisji ds. Równych Szans Zatrudnienia. Ustawa o prawach obywatelskich była próbą poprawy jakości życia Afroamerykanów i innych grup mniejszościowych. Historyczny impet dla ustawodawstwa o prawach obywatelskich wzrósł w połowie lat 40. XX wieku z powodu rozległej migracji czarnoskórych do miast północnych. W tym czasie Kongres stał się aktywny w dążeniu do praw obywatelskich, a władza sądownicza rządu deptała mu po piętach. Niedługo potem Sąd Najwyższy przyłączył się do sił walczących o prawa obywatelskie i tym samym zwiększył presję historyczną na rzecz Ustawy o prawach obywatelskich z 1964 r. Jedną z najważniejszych i najbardziej wpływowych decyzji Sądu Najwyższego dotyczących ustawodawstwa dotyczącego praw obywatelskich było orzeczenie z 1954 r. w sprawie Brown v. Board of Education of Topeka, Kansas, które zniosło segregację amerykańskich szkół publicznych i utorowało drogę ruchowi na rzecz praw obywatelskich. Konkretnym źródłem Ustawy o prawach obywatelskich z 1964 r. był prezydent John F. Kennedy. Zaczął zdobywać poparcie dla niej w transmitowanym w telewizji przemówieniu krajowym, wzywając Amerykanów do podjęcia działań w celu zagwarantowania równego traktowania wszystkich. Kennedy zaproponował następnie ustawę dotyczącą praw wyborczych, udogodnień publicznych, desegregacji szkół publicznych i wielu innych punktów programu praw obywatelskich. 2 lipca 1964 r. prezydent Johnson podpisał ustawę, o którą walczył Kennedy, która stworzyła ważny element ustawodawstwa dotyczącego praw obywatelskich. Chociaż ustawa o prawach obywatelskich nie rozwiązała wszystkich problemów dyskryminacji, otworzyła drogę do dalszego postępu, zmniejszając ograniczenia rasowe w korzystaniu z obiektów użyteczności publicznej, zapewniając więcej możliwości zatrudnienia, wzmacniając przepisy wyborcze i ograniczając finansowanie programów dyskryminacyjnych przez rząd federalny.

Księgowi publiczni są uprawnieni do świadczenia szeregu usług związanych ze sprawozdaniami finansowymi. Wśród usług znajdują się przeglądy i kompilacje, które są mniej kompleksowe niż audyty, wymagane w przypadku spółek publicznych. Oświadczenia dotyczące standardów rachunkowości i usług przeglądu są wydawane przez Komitet ds. usług rachunkowości i przeglądu, który jest starszym komitetem technicznym Amerykańskiego Instytutu Biegłych Rewidentów (AICPA) wyznaczonym do wydawania oświadczeń w związku z niebadanymi sprawozdaniami finansowymi lub innymi niebadanymi informacjami finansowymi podmiotu niepublicznego.

CHARAKTER ZADAŃ W KONTRASCIE Z AUDYTEM

Przegląd jest czymś mniejszym niż audyt, ponieważ przegląd nie obejmuje zrozumienia kontroli wewnętrznej, oceny ryzyka kontroli, testowania zapisów księgowych i uzyskiwania dowodów potwierdzających informacje finansowe przedstawione w sprawozdaniach finansowych. Księgowy publiczny zapewnia ograniczone zapewnienie dzięki przeglądowi. Ten rodzaj zapewnienia jest ograniczony, ponieważ firma księgowa stwierdza, że nie jest świadoma żadnych modyfikacji, które należy wprowadzić do sprawozdań finansowych, aby były zgodne z powszechnie przyjętymi zasadami rachunkowości (GAAP). Chociaż firma księgowa nie stwierdza, że sprawozdania są zgodne z GAAP, zauważa, że nic nie zwróciło jej uwagi, co wskazywałoby, że sprawozdania nie są zgodne z GAAP. Aby wyrazić ten rodzaj ograniczonego zapewnienia, firma księgowa powinna wykonać więcej pracy niż w kompilacji, ale mniej niż w audycie. Przegląd wymaga, aby księgowi publiczni przeprowadzili dochodzenie i wykonali procedury analityczne, co jest rodzajem analizy, która bada relacje między danymi. Na przykład, jeśli księgowi zauważą, że zgłoszona sprzedaż firmy jest znacznie większa niż w roku poprzednim, powinni zapytać kierownictwo, dlaczego tak się dzieje. Jednak zakres dochodzenia w sprawie tej zmiany byłby znacznie mniejszy niż w przypadku, gdyby księgowi wykonywali audyt. Kiedy księgowi publikują raport z przeglądu, raport wyraźnie stwierdza, że wykonane procedury były znacznie mniej rygorystyczne niż te, które byłyby wymagane do wyrażenia opinii na temat audytu i że nie wyrażają takiej opinii. Kompilacja nie daje żadnej pewności, że sprawozdania finansowe są zgodne z GAAP. Słowo "kompilacja" dobrze opisuje rodzaj wykonywanej usługi - księgowi w rzeczywistości "kompilują" lub zestawiają informacje dostarczone przez kierownictwo firmy. Chociaż księgowi księgowi powinni znać praktyki specyficzne dla branży klienta, nie muszą wykonywać procedur weryfikacyjnych związanych z audytem. Wszystko, co muszą zrobić księgowi, to upewnić się, że sprawozdania finansowe są wolne od oczywistych błędów (np. bilans powinien się bilansować!) i upewnić się, że uwzględniono niezbędne przypisy. W swoich raportach kompilacji księgowi wyraźnie stwierdzają, że nie przeprowadzili przeglądu ani audytu i że nie wyrażają opinii ani nie oferują żadnego rodzaju zapewnienia dotyczącego sprawozdań finansowych. Księgowi wykonujący kompilację powinni posiadać poziom wiedzy na temat zasad i praktyk księgowych branży, w której działa podmiot, aby sporządzone sprawozdania finansowe były odpowiednie pod względem formy dla firmy działającej w tej branży. Nie oznacza to, że księgowi nie mogą przyjąć zlecenia na przygotowanie kompilacji dla firmy z branży, z którą nie są zaznajomieni. Jednak księgowi w tej sytuacji mają obowiązek uzyskania wymaganego poziomu wiedzy. Istnieje wiele źródeł - w tym przewodniki AICPA, publikacje branżowe, sprawozdania finansowe innych firm z branży, czasopisma i strony internetowe - które dostarczają wymaganych informacji ogólnych. Aby sporządzić sprawozdania finansowe, księgowi powinni mieć ogólną wiedzę na temat charakteru transakcji biznesowych firmy, charakteru i zakresu prowadzonych zapisów księgowych, kwalifikacji personelu księgowego odpowiedzialnego za proces księgowy oraz podstawy księgowej, na której mają być przedstawione sprawozdania finansowe, a także formy i treści sprawozdań finansowych. Księgowi nie są zobowiązani do przeprowadzania zapytań ani wykonywania innych procedur w celu weryfikacji, potwierdzenia lub przeglądu informacji dostarczonych przez podmiot. Jednak zapytania mogą być prawdopodobnie potrzebne w celu zapoznania się z systemem księgowym podmiotu.

WYMAGANIA DOTYCZĄCE NIEZALEŻNOŚCI

Kolejną ważną różnicą między tymi usługami świadczonymi przez biegłego rewidenta jest poziom niezależności wymagany od biegłego rewidenta wykonującego usługę. Niezależność to stan separacji między biegłym rewidentem a klientem. W standardach wymieniono dwa rodzaje niezależności - niezależność w rzeczywistości, która jest bezstronnym stanem umysłu, oraz niezależność pozorna, która odnosi się bardziej do tego, jak inni postrzegają relację. Na przykład, gdyby biegły rewident był powiązany z klientem lub zasiadał w zarządzie firmy, czytelnicy raportu mogliby postrzegać go jako stronniczy. Aby zapewnić jakikolwiek rodzaj zapewnienia, biegli rewidenci muszą być niezależni pod względem faktycznym i pozornym. Dlatego zarówno audyty, jak i przeglądy wymagają niezależnych biegłych rewidentów. Jednak biegli rewidenci nie muszą być niezależni, aby wykonać kompilację; ale jeśli nie są niezależni, muszą to ujawnić czytelnikom swojego raportu kompilacji.

ODPOWIEDNIE WYKORZYSTANIE KOMPILACJI I RECENZJI

Więc jaki typ klienta zatrudnia księgowego do wykonania kompilacji lub przeglądu zamiast pełnego audytu? Aby zrozumieć ten problem, najpierw należy zrozumieć, dlaczego niektóre firmy potrzebują audytów. Jeśli zarząd firmy jest niezależny od dostawców finansowania (tj. akcjonariuszy lub banków), pojawia się problem "monitorowania". Zasadniczo banki lub akcjonariusze nie mogą być pewni, że dostarczone informacje są wiarygodne, więc pobierają od firmy wyższą stopę procentową (lub oferują jej niższy zwrot z inwestycji) z powodu zwiększonego ryzyka, jakiemu są poddawani z powodu tej niepewności. Zarząd firmy zatrudnia zatem audytora, aby poświadczył fakt, że informacje są wiarygodne, aby obniżyć "koszt kapitału" firmy. Teraz wyobraź sobie przypadek małej, jednoosobowej działalności gospodarczej, która jest zarówno właścicielką, jak i menedżerką swojej firmy. Może się zdarzyć, że chce przygotować sprawozdania finansowe, aby móc ocenić własne wyniki, ale nie wymaga dużego zapewnienia co do wiarygodności liczb, ponieważ to ona je dostarczyła CPA. W istocie osoba dostarczająca informacje jest również użytkownikiem raportu, więc nie byłoby konieczne, aby niezależny audytor zapewnił zapewnienie co do wiarygodności sprawozdań finansowych. W takim przypadku właściciel/menedżer prawdopodobnie zatrudniłby CPA do wykonania kompilacji, ponieważ kosztowałoby to mniej pieniędzy i byłoby wystarczające do jej celów. Wiele banków chce uzyskać jakąś formę zapewnienia od właścicieli małych firm przed pożyczeniem im pieniędzy, ale zdaje sobie sprawę, że audyt może być zbyt drogi. Dlatego wymagają, aby niezależny CPA dostarczył raport z przeglądu, aby dać im ograniczoną pewność, że sprawozdania finansowe są rzetelnie przedstawione. Ten rodzaj przeglądu jest najczęściej przeprowadzany w przypadku spółek niepublicznych, których papiery wartościowe nie są przedmiotem obrotu na giełdzie. Przeglądy są również przeprowadzane w przypadku spółek publicznych. Spółki te są audytowane corocznie, ale Komisja Papierów Wartościowych i Giełd (SEC) wymaga od nich również składania kwartalnych sprawozdań finansowych, które nie są audytowane. Spółki publiczne często zatrudniają biegłych rewidentów do przeprowadzania przeglądu tych okresowych sprawozdań finansowych. Chociaż przegląd nie jest wymagany w przypadku raportów kwartalnych, Wielka Piątka międzynarodowych firm księgowych ogłosiła w 1999 r., że nie będzie audytować żadnej spółki publicznej, która nie pozwoliłaby im na przegląd kwartalnych sprawozdań finansowych. Uważają, że zapewni im to stały dostęp do informacji firm i tym samym zapobiegnie wszelkim dużym niespodziankom audytowym pod koniec roku. Chociaż ta umowa Wielkiej Piątki nie jest oficjalnym standardem księgowym, jest to ważny rozwój. Mniejsze firmy księgowe nie ujawniły, czy będą również przestrzegać tej praktyki wymogu przeglądu danych kwartalnych, ale wydaje się prawdopodobne, że w niedalekiej przyszłości zostanie wydanych znacznie więcej raportów z przeglądu.

PODSUMOWANIE

Audyty wymagają od niezależnego biegłego rewidenta wykonania znacznej ilości pracy w celu zapewnienia pozytywnego zapewnienia, że sprawozdania finansowe klienta są rzetelnie przedstawione zgodnie z GAAP. Przegląd wymaga od niezależnego biegłego rewidenta przeprowadzenia bardziej ograniczonych procedur w celu sprawdzenia, czy sprawozdania finansowe wydają się wystarczająco rozsądne, aby umożliwić biegłemu rewidentowi udzielenie negatywnego zapewnienia, że nie odnotowano żadnych problemów. Aby dokonać kompilacji, biegły rewident nie musi być niezależny i nie udziela żadnych zapewnień co do tego, czy sprawozdania finansowe są przedstawione zgodnie z GAAP.

Kongres uchwalił ustawę o bezpieczeństwie produktów konsumenckich w 1972 r., aby "pomóc konsumentom w ocenie bezpieczeństwa produktów konsumenckich; opracować jednolite normy bezpieczeństwa produktów konsumenckich i zminimalizować sprzeczne przepisy stanowe i lokalne; oraz promować badania i dochodzenia nad przyczynami i zapobieganiem zgonom, chorobom i urazom związanym z produktami". Ustawa ustanowiła również Komisję ds. Bezpieczeństwa Produktów Konsumenckich (CPSC), aby "chronić społeczeństwo przed nieuzasadnionymi ryzykami związanymi z produktami konsumenckimi". CPSC ma prawo ustalać obowiązkowe normy, zakazywać produktów, nakazywać wycofywanie niebezpiecznych produktów i wprowadzać wymogi dotyczące etykietowania. CPSC jest niezależną agencją regulacyjną odpowiedzialną za ochronę konsumentów przed nieuzasadnionym ryzykiem obrażeń związanych z produktami konsumenckimi. Najpoważniejsze ryzyka obejmują amputację, porażenie prądem, oparzenia, uduszenie i raka. Przykłady niedawnych procesów o odpowiedzialność za produkt, w których przegrały pozwane firmy, obejmują implanty piersi, z których wyciekał żel silikonowy, oraz kaski futbolowe, które nie miały wystarczającej wyściółki. Komisja ma jurysdykcję nad około 15 000 rodzajów produktów konsumenckich, takich jak automatyczne ekspresy do kawy, zabawki, meble, ubrania i kosiarki do trawy. CPSC pracuje nad zmniejszeniem ryzyka obrażeń i śmierci spowodowanych produktami konsumenckimi poprzez:

•  Opracowywanie dobrowolnych norm z przemysłem
•  Wydawanie i egzekwowanie obowiązkowych norm oraz zakazywanie produktów konsumenckich, jeśli żadna wykonalna norma nie chroniłaby odpowiednio społeczeństwa
•  Uzyskanie wycofania produktów lub zorganizowanie ich naprawy
•  Prowadzenie badań nad potencjalnymi zagrożeniami związanymi z produktami
•  Informowanie i edukowanie konsumentów za pośrednictwem mediów, władz stanowych i lokalnych oraz organizacji prywatnych, a także poprzez odpowiadanie na zapytania konsumentów.

CPSC ma trzy kluczowe obszary programowe:

1. Biuro Identyfikacji i Redukcji Zagrożeń, które zbiera i analizuje dane dotyczące obrażeń i zgonów konsumentów w celu określenia trendów w zagrożeniach związanych z produktami konsumenckimi.
2. Biuro ds. zgodności i egzekwowania, które nadzoruje zgodność i działania administracyjne związane z ustawą. Biuro to dokonuje również przeglądu proponowanych norm i przepisów pod kątem ich wykonalności.
3. Biuro ds. informacji i spraw publicznych, które odpowiada za opracowanie, wdrożenie i ocenę kompleksowego krajowego programu informacji i spraw publicznych mającego na celu promowanie bezpieczeństwa produktów.

W ostatnich latach CPSC angażowało się w działania mające na celu ochronę dzieci. Na przykład w 1987 r. komisja zaczęła badać zabawki stwarzające ryzyko zadławienia. Doprowadziło to do uchwalenia przez Kongres ustawy o ochronie bezpieczeństwa dzieci z 1994 r. Przykłady kwestii bezpieczeństwa dzieci badanych przez komisję obejmują kaski rowerowe, publiczne place zabaw, tapicerowane meble, chodziki, sznurki ściągające w ubraniach dziecięcych, sprzęt ochronny do baseballu i zabawki. W latach 1990-1997 odnotowano ponad 160 zgonów spowodowanych zabawkami, a co najmniej siedemdziesiąt dwie zabawki, które stwarzały zagrożenie małymi częściami, zostały wycofane ze sprzedaży w okresie od października 1996 r. do września 1997 r. przez CPSC. (Public Interest Research Group [PIRG], 2000). PIRG informuje, że w 1998 r. na półkach pojawiło się mniej zabawek stwarzających zagrożenie zadławienia. Ponadto komisja opracowała również przepisy w celu ustanowienia norm wydajności, projektu, składu, opakowania i konstrukcji dla wielu produktów. Przykłady produktów z obowiązkowymi normami bezpieczeństwa obejmują pudełka zapałek, kosiarki spalinowe, otwieracze drzwi garażowych, zjeżdżalnie basenowe, piły łańcuchowe, pestycydy do użytku domowego i izolację celulozową . Konsumenci odnieśli korzyści w obszarach, w których CPSC podjęła działania. Komisja jest stale zachęcana do nadążania za nowymi produktami i potencjalnymi zagrożeniami, które mogą być z nimi związane. Komisja jest zazwyczaj w stanie zareagować, jednak dopiero po tym, jak konsument zostanie ranny lub umrze. CPSC zmieniła sposób projektowania i wytwarzania wielu produktów. Ciągła edukacja prowadzona przez grupy konsumenckie, media i CPSE pomogła zwiększyć świadomość społeczną na temat możliwych zagrożeń dla bezpieczeństwa konsumentów. CPSC jest ważną agencją ochrony konsumentów, chroniącą konsumentów poprzez zapewnienie, że produkty, których używają każdego dnia, są bezpieczne.

"Umowa to obietnica lub zbiór obietnic, których złamanie prawo przewiduje jako środek zaradczy, lub których wykonanie prawo w jakiś sposób uznaje za obowiązek."

Wolność zawierania umów nie istniała przez całą historię. W średniowiecznej Anglii sądy nie zajmowały się egzekwowaniem umów między jednostkami. Zamiast tego, społeczeństwo feudalne, które rządziło interakcjami osobistymi, było oparte na wszystkich formach handlu. Wraz z rozwojem społeczeństwa, które kładło nacisk na wolność jednostki nad kastą społeczną, zdolność do zawierania umów była postrzegana jako podstawowa zasada wolności jednostki. Pisarze i teoretycy ekonomii, tacy jak Adam Smith, David Ricardo, Jeremy Bentham i John Stuart Mill, "kolejno nalegali na wolność targowania się jako podstawowy i niezbędny warunek postępu; i narzucali swoje teorie wykształconej myśli swoich czasów." Artykuł I, Sekcja 10 Konstytucji Stanów Zjednoczonych, chroni prawo jednostki do zawierania umów, stwierdzając, że ′′Żaden stan nie będzie… uchwalić jakiekolwiek … prawo naruszające zobowiązania wynikające z umów.′′ Wiele konstytucji stanowych zawiera podobne postanowienia. Generalnie prawo umów nie pochodzi z ustaw uchwalonych przez Kongres lub przez legislatury stanowe, ale jest raczej produktem common law, kontynuacji linii orzeczeń sądowych sięgających czasów przedkolonialnych sądów angielskich. Common law jest żywe i stale ewoluuje, ponieważ współczesne sądy nadal analizują, rewidują, a nawet nie zgadzają się co do jego stosowania. American LawInstitute, zbiór prawników i praktyków, próbował skatalogować common law of contracts w swoim Restatements of the Lawof Contracts w 1932 r. The Restatement, Second, of the Lawof Contracts został opublikowany w 1979 r. The Restatement, chociaż nie ma mocy samego prawa, jest ogólnie uważany za doskonałe źródło. Prawo umów jest również w znacznym stopniu pod wpływem Uniform Commercial Code (UCC), który został przyjęty w czterdziestu dziewięciu stanach. UCC jest próbą standaryzacji przepisów dotyczących umów i handlu. UCC wykracza poza zakres tego artykułu.

ZAWARCIE UMOWY

Umowa składa się z jednej osoby składającej ofertę, drugiej przyjmującej ofertę oraz istnienia świadczenia wzajemnego między stronami umowy.

OFERTA

Oferta jest wyrażeniem woli zawarcia umowy. Oferta musi być skierowana do konkretnego adresata oferty i być wystarczająco jasna, aby uzasadnić przekonanie innej osoby, że przyjęcie oferty stanowiłoby umowę. Chociaż oferta nie musi określać wszystkich warunków potencjalnej umowy (nawet cena może zostać pozostawiona do późniejszego ustalenia), ważna oferta musi identyfikować podstawowe elementy proponowanej umowy. Oferta może zostać odwołana w dowolnym momencie, zanim zostanie zaakceptowana lub zanim inna osoba w uzasadniony sposób zacznie na niej polegać.

AKCEPTACJA

Akceptacja oferty jest komunikatem adresata oferty o wzajemnej zgodzie, tj. zgodą na związanie się warunkami oferty. Oferta może zostać przyjęta wyłącznie przez osobę, do której oferta została skierowana i tylko przed jej wygaśnięciem lub odwołaniem. Ważne przyjęcie musi zostać przekazane oferentowi w ten sam lub podobny sposób, w jaki przekazano ofertę, i musi być jednoznaczne, aby umowa była wiążąca. W prawie zwyczajowym przyjmuje się, że wszelkie odstępstwa od warunków oferty nie są przyjęciem, lecz odrzuceniem i kontrpropozycją. Jeśli oferta określa konkretny sposób przyjęcia, taki jak forma, data, godzina lub miejsce, należy zastosować się do tego sposobu, aby przyjęcie było ważne. Zasadniczo przyjęcie nie jest skuteczne, dopóki nie wejdzie w posiadanie oferenta, chociaż niektóre stany stosują zasadę skrzynki pocztowej, która sprawia, że przyjęcie wysłane pocztą amerykańską staje się skuteczne po jego złożeniu w poczcie. Jeśli oferta wyraźnie zaprasza do przyjęcia poprzez wykonanie określonej czynności, wykonanie tej czynności przez adresata oferty stanowi przyjęcie bez powiadomienia oferenta. Poza bardzo ograniczonymi okolicznościami, na przykład gdy strony mają już ustalone wzorce postępowania lub gdy niesprawiedliwe byłoby ustalenie inaczej, milczenie nie jest równoznaczne z akceptacją.

ROZWAŻANIE

Sama oferta i akceptacja nie tworzą ważnej i wiążącej umowy. Musi istnieć trzeci element, czyli rozliczenie. Rozliczenie jest wynegocjowaną wymianą, czyli istnieniem wzajemności zobowiązań. Obie strony muszą odnieść pewne korzyści - lub, alternatywnie, obie strony muszą doświadczyć pewnej szkody lub pobłażliwości - aby umowa mogła istnieć. Bez rozliczenia oferta i akceptacja stanowią jedynie gołą, niewykonalną obietnicę. Chociaż istnienie rozliczenia jest kluczowe dla wykonalności umowy, ilość lub jakość rozliczenia jest nieistotna. Zasadniczo sądy nie są zainteresowane wartością lub adekwatnością rozliczenia i nie będą ingerować w umowę zawartą między stronami z powodu niewystarczającego rozliczenia. Niektóre czyny lub pobłażliwość nie mogą stanowić rozliczenia. Istniejący wcześniej obowiązek wykonania lub powstrzymania się od wykonania może nie być rozliczeniem za umowę. Dlatego też wypełnienie istniejącego zobowiązania umownego lub powstrzymanie się od bezprawnego działania nie może stanowić rozliczenia. Wyjątkiem od tej reguły jest to, że umowa o zapłatę istniejącego długu może być świadczeniem. Obietnica przekazania darowizny nie jest świadczeniem ani zobowiązaniem moralnym. Obietnica nieskładania pozwu, o ile prawo do pozwu faktycznie istnieje, może być świadczeniem.

OBRONA

W swojej najprostszej formie umowa istnieje, gdy istnieje oferta, przyjęcie oferty i świadczenie na poparcie umowy. Pomimo istnienia tych trzech elementów, egzekwowanie umowy może zostać odrzucone, jeśli istnieje wystarczająca obrona przed zawarciem umowy. Aby osoba mogła zawrzeć umowę, musi mieć zdolność prawną do tego. Zgodnie z prawem zwyczajowym nieletni, osoby chore psychicznie, osoby będące pod wpływem alkoholu lub narkotyków oraz osoby pozostające pod opieką prawną nie mają zdolności prawnej do zawierania umów. Zasadą dotyczącą nieletnich jest to, że umowa osoby nieletniej jest nieważna, a nie nieważna. Oznacza to, że nieletni ma możliwość uznania umowy za ważną lub nieważną. Jednakże, jeśli nieletni korzysta z korzyści wynikających z umowy, jest on zobowiązany albo do zwrotu drugiej stronie, albo do wypełnienia zobowiązań nieletniego wynikających z umowy. Oprócz zdolności, osoba musi mieć zdolność prawną do zawarcia umowy. Zdolność jest ogólnie definiowana jako zdolność umysłowa strony umowy. Innymi słowy, osoba prawnie kompetentna to taka, która posiada zdolność do rozpoznawania i rozumienia wynikających z niej zobowiązań umownych. Sądy przyjmą, że zdolność i kompetencja istnieją, dopóki nie zostanie udowodnione inaczej. Jeśli strony umowy popełnią wzajemny błąd w odniesieniu do tej umowy, taki jak wzajemne nieporozumienie, nie ma wzajemnej zgody, a zatem nie ma umowy. Błędy pisarskie, znane jako błędy pisarza, będą zazwyczaj korygowane przez sąd. Oznacza to, że zamiast uznać umowę za nieważną, sąd jedynie skoryguje błąd. Umowa oparta na oszukańczym przekłamaniu istotnego warunku jest niewykonalna. Oszukańcze wprowadzenie w błąd jest istotne, jeśli osoba wprowadzająca w błąd zamierzała nakłonić drugą stronę do zawarcia umowy i jeśli wprowadzenie w błąd prawdopodobnie skłoniłoby rozsądną osobę do zawarcia umowy. Przymus może sprawić, że umowa będzie niewykonalna. Przymus fizyczny lub zmuszanie osoby do przyjęcia oferty unieważnia umowę, podczas gdy groźba fizycznej krzywdy sprawia, że umowa jest nieważna na wniosek ofiary. Sądy są podzielone co do tego, czy przymus ekonomiczny jest wystarczający, aby zaprzeczyć wykonalności umowy. Umowa zawarta pod wpływem bezprawnego wpływu jest również nieważna na wniosek ofiary. Bezprawne oddziaływanie występuje, gdy ktoś niewłaściwie wykorzystuje swoją relację z inną osobą, aby zmusić ją do zawarcia umowy. Przykładami są wpływ, jaki dorosłe dziecko może mieć na starszego rodzica, który jest zależny od dziecka w zakresie opieki, lub poleganie osoby nieobeznanej na wyrafinowanym doradcy, gdy doradca jest świadomy tego polegania. Zasadniczo nielegalna umowa jest nieważna z mocy prawa i nie może być egzekwowana. Dlatego umowa o popełnienie morderstwa, napadnięcie na bank lub kradzież samochodu jest nieważna z mocy prawa. Umowa może być nieważna, ponieważ jej egzekwowanie byłoby nieuczciwe. Ważne jest, aby zrozumieć, że sama nieproporcjonalność korzyści wynikających z umowy, bez względu na to, jak duża, nie czyni umowy nieważną jako nieuczciwą. Nieuczciwość można stwierdzić tylko wtedy, gdy istnieje rażąco nieproporcjonalna siła przetargowa w takim stopniu, że jedna ze stron praktycznie nie miała wyboru w kwestii zaakceptowania warunków umowy. Umowy rzadko uznaje się za nieuczciwe, chyba że dotyczą istotnej kwestii polityki publicznej.

INTERPRETACJA UMOWY

Aby zawrzeć umowę, musi być oferta, akceptacja i świadczenie. Obrony przed zawarciem umowy, omówione powyżej, mogą być wykorzystane do wykazania, że umowa nie istnieje. Jednak nawet jeśli wykazano, że umowa istnieje, mogą pojawić się pytania co do treści i znaczenia tej umowy.

ZASADY KONSTRUKCJI

Podczas interpretacji umów sądy zazwyczaj stosują się do pewnych podstawowych zasad konstrukcji. Zgodnie z regułą czterech rogów sądy ograniczą swoje analizy do pisemnych warunków samej umowy, o ile to możliwe. Niejasności będą interpretowane na niekorzyść osoby sporządzającej. Sądy zazwyczaj będą dążyć do zharmonizowania warunków umowy w sposób, który uczyni te warunki spójnymi. Sądy zazwyczaj uznają, że szczegóły w umowie będą miały pierwszeństwo przed ogólnikami. Słowa i frazy użyte w umowie otrzymują swoje zwykłe znaczenie, jeśli nie ma dowodów na to, że jest inaczej.

REGUŁA DOWODÓW ZWOLNIENIA OD WEZWANIA ZOBOWIĄZAŃ

Reguła dowodów z werdyktu stanowi, że jeśli strony umowy zamierzały, aby ich umowa była całkowitą integracją, tj. jeśli strony zamierzały, aby pisemna umowa stanowiła pełny zakres porozumienia między nimi, wówczas dowody inne niż sama umowa nie mogą być dopuszczone jako sprzeczne z pisemnymi warunkami. Dlatego też, podczas interpretacji umowy, sąd nie powinien generalnie patrzeć poza samą umowę w celu interpretacji. Reguła dowodów z werdyktu zezwala na dowody mające na celu udowodnienie lub obalenie legalności zawarcia umowy, takie jak dowody wykazujące zdolność strony lub wykazujące oszustwo lub wzajemną pomyłkę, ale zabrania dowodów mających na celu zmianę, zaprzeczenie lub modyfikację warunków pisemnej umowy. Oczywiście, jeśli umowa odnosi się do innego dokumentu, ten inny dokument może być dopuszczony w celu wyjaśnienia warunków spornej umowy.

USTAWODAWSTWO

Powszechnym błędem jest przekonanie, że umowy ustne nie są wykonalne. W rzeczywistości większość umów ustnych, jeśli spełniają wszystkie wymagania umowy, jest rzeczywiście wykonalna. Jednakże, ustawa o oszustwach wymaga, aby w pewnych szczególnych okolicznościach umowy były sporządzone na piśmie. Podczas gdy wymagania różnią się w zależności od stanu, ustawa o oszustwach wymaga, aby następujące umowy były sporządzone na piśmie: umowy wykonawców, administratorów lub innych przedstawicieli osobistych; umowy w zamian za małżeństwo; umowy sprzedaży nieruchomości; umowy sprzedaży towarów o wartości przekraczającej 500 USD; oraz umowy, które nie zostaną wykonane w ciągu roku od zawarcia umowy. Ustawa o oszustwach zazwyczaj nie wymaga żadnej konkretnej formy pisemnej, a umowa zazwyczaj wystarczy, o ile identyfikuje strony, opisuje przedmiot, określa istotne i istotne warunki, stwierdza, że istnieje świadczenie wzajemne i jest podpisana przez stronę, przeciwko której dochodzi się egzekucji.

ŚRODKI ZARADCZE I ODSZKODOWANIA

W całym artykule odniesiono się do egzekwowania umowy przez sąd. Oczywiście nasuwa się pytanie, jakie działania można podjąć, aby wyegzekwować umowę, spłacić ofiarę naruszenia umowy lub ukarać tych, którzy ją naruszają. Zasadniczo ofiara naruszenia umowy ma prawo do odzyskania całości lub do przywrócenia jej do tej samej sytuacji, w jakiej byłaby, gdyby umowa została wypełniona. Zazwyczaj odbywa się to poprzez zmuszenie strony naruszającej umowę do zapłacenia poszkodowanej stronie odszkodowania wyrównawczego. Odszkodowania wyrównawcze mają na celu zrekompensowanie stronie nienaruszającej umowy rzeczywistych poniesionych szkód. Zazwyczaj odszkodowania wyrównawcze są mierzone oczekiwaniami strony lub tym, co strony powinny były rozsądnie przewidzieć jako wynik naruszenia. Odszkodowania oczekiwane są często opisywane jako przyznanie korzyści z umowy stronie nienaruszającej umowy. W przypadku, gdy trudno jest ustalić odszkodowanie za oczekiwane skutki lub jest ono niepraktyczne, strona może otrzymać odszkodowanie za poleganie, którego celem jest rekompensata strat poniesionych w wyniku polegania na wypełnieniu umowy przez stronę naruszającą. Trzecią alternatywą dla odszkodowania jest restytucja, w której strona naruszająca musi zrekompensować ofierze korzyść przyznaną stronie naruszającej. Odszkodowanie umowne to metoda stosowana przez strony umowy w celu oszacowania szkód, które powstaną w przypadku naruszenia. Odszkodowanie umowne może nie stanowić kary dla strony naruszającej, ale dopóki jest rozsądnym szacunkiem szkód, które poniosłaby strona nienaruszająca, będzie egzekwowane. Klauzula w umowie najmu mieszkania, która wymaga od strony naruszającej zapłaty czynszu za dwa miesiące, jest powszechną formą odszkodowania umownego. Odszkodowania karne to takie, których celem jest ukaranie strony naruszającej. Odszkodowania karne są dostępne tylko w bardzo rzadkich przypadkach; zazwyczaj nie są przyznawane w sporach umownych. Wreszcie, ulga słusznościowa jest dostępna dla stron nienaruszających umowy, w przypadku gdy żadne z powyższych środków zaradczych nie byłoby wystarczające. Zgodnie z koncepcją słuszności, sąd może podjąć działania naprawcze w inny sposób niż przyznanie pieniędzy. W rzadkich okolicznościach, w których żadne z opisanych powyżej odszkodowań wyrównawczych nie byłoby wystarczające, sąd może nakazać wykonanie umowy. Oznacza to, że sąd nakaże stronom wypełnienie zobowiązań wynikających z umowy. Ta metoda nie jest preferowana ze względu na praktyczne trudności w egzekwowaniu, ale w niektórych przypadkach, takich jak zakup nieruchomości, dzieł sztuki itp., jest to jedyny wystarczający środek zaradczy. Dostępny jest również nakaz sądowy, który jest postanowieniem sądowym uniemożliwiającym stronie podejmowanie dalszych działań, takich jak dalsze naruszanie umowy.

Ustawa o równych szansach zatrudnienia z 1972 r. (Public Law 92-261) ustanowiła federalny program równych szans zatrudnienia, którego celem jest zapewnienie sprawiedliwego traktowania wszystkich grup społecznych bez względu na rasę, religię, kolor skóry, pochodzenie narodowe lub płeć. Celem tej ustawy i programu jest uczynienie dyskryminacji w zatrudnieniu nielegalną. Programy równych szans zatrudnienia obejmują działania afirmatywne w zakresie zatrudnienia, a także rozpatrywanie i rozpatrywanie skarg dotyczących dyskryminacji. Wszyscy pracownicy, w tym przełożeni, kierownicy, byli pracownicy i kandydaci do pracy, niezależnie od poziomu stanowiska lub stanowiska, są objęci tymi przepisami. Ustawa o równych szansach zatrudnienia z 1972 r., która zmieniła ustawę o prawach obywatelskich z 1964 r., aby objąć nią pracowników sektora publicznego, przyznała uprawnienia wykonawcze Komisji Służby Cywilnej (obecnie Biuro Zarządzania Personelem) w celu zapewnienia niedyskryminacji w działaniach dotyczących zasobów ludzkich i ustanowienia środków afirmatywnych w zakresie zatrudnienia. Równe szanse zatrudnienia (EEO) oznaczają uczciwe traktowanie w zatrudnieniu, awansach, szkoleniach i innych działaniach personalnych bez względu na wcześniej wymienione czynniki. Głównym błędnym przekonaniem na temat EEO jest to, że dotyczy ono tylko wybranych grup, ale EEO dotyczy wszystkich, ponieważ jest prawem. Jednak program EEO nie gwarantuje zatrudnienia nikomu. Zgodnie z prawem EEO, tylko czynniki związane z pracą mogą być używane do określenia, czy dana osoba kwalifikuje się do danej pracy. Rozwój polityk i przepisów EEO można datować od ustawy o prawach obywatelskich z 1883 r., która zakazała faworyzowania politycznego w zatrudnieniu federalnym. W 1940 r. rozporządzenie wykonawcze 0948 zabraniało dyskryminacji w agencjach federalnych ze względu na rasę, wyznanie lub kolor skóry. W 1961 r. rozporządzenie wykonawcze 10955 wymagało podjęcia pozytywnych kroków w celu wyeliminowania dyskryminacji w miejscu pracy w agencjach. Następnym kamieniem milowym wpływającym na równe szanse zatrudnienia była ustawa o równej płacy z 1963 r., która zakazała wypłacania pracownikom różnych stawek wynagrodzenia za zasadniczo podobną pracę ze względu na płeć. Tytuł VII ustawy o prawach obywatelskich z 1964 r., który zabraniał dyskryminacji ze względu na rasę, kolor skóry, płeć, religię lub pochodzenie narodowe i ustanowił Komisję ds. Równych Szans Zatrudnienia (EEOC), był kolejnym bardzo wpływowym aktem prawnym dla ruchu EEO. Rozporządzenie wykonawcze 11246 z 1965 r. było również wpływowe, ponieważ nazwało proces osiągania równych szans zatrudnienia - afirmatywne działanie. Innymi ważnymi kamieniami milowymi były rozporządzenie wykonawcze 11375 z 1967 r., które zabraniało dyskryminacji ze względu na płeć i wymagało zatrudnienia afirmatywnego, aby pomóc kobietom, oraz ustawa o dyskryminacji ze względu na wiek w zatrudnieniu z 1967 r., która zabraniała dyskryminacji osób w wieku od 40 do 70 lat. Ostatnim aktem prawnym, który wpłynął na ustawę o równych szansach zatrudnienia z 1972 r., było rozporządzenie wykonawcze 11478 z 1969 r., które nakazywało, aby równe szanse zatrudnienia były częścią każdego aspektu polityki i praktyki zasobów ludzkich w zakresie zatrudnienia, rozwoju, awansu i traktowania pracowników cywilnych rządu federalnego. Oprócz ustawy o równych szansach zatrudnienia z 1972 r. uchwalono dwa inne akty prawne dotyczące równych szans zatrudnienia. Ustawa o równych szansach zatrudnienia z 1995 r. jest jednym z tych nowszych praw. Ustawa ta zabrania dyskryminacji z czternastu powodów: (1) upośledzenie, (2) stan cywilny, (3) przekonania lub działalność polityczna, (4) rasa, (5) religia, (6) płeć, (7) status społeczny jako osoby, (8) wiek, (9) rola w relacjach biznesowych, (10) zgodna z prawem aktywność seksualna, (11) cechy fizyczne, (12) ciąża, (13) stanowisko lub stanowiska zajmowane w przeszłości w ramach zatrudnienia oraz (14) związek z osobą, która jest identyfikowana przez odniesienie do którejkolwiek z trzynastu innych wymienionych przyczyn. Ustawa zabrania również molestowania seksualnego, co dotyczy zarówno pracodawców, jak i pracowników. Innym aktem prawnym dotyczącym równych szans zatrudnienia jest dalsza poprawka do rozporządzenia wykonawczego 11478, Równe szanse zatrudnienia w rządzie federalnym. Rozporządzenie to ustanawia jednolitą politykę, którą rząd federalny ma stosować w celu zakazywania dyskryminacji ze względu na orientację seksualną w federalnej cywilnej sile roboczej, oprócz rasy, koloru skóry, religii, płci, pochodzenia narodowego, niepełnosprawności fizycznej lub wieku, ze względu na które dyskryminacja jest zabroniona w rozporządzeniu wykonawczym 11478.

Ustawa o równej płacy z 1963 r., która jest poprawką do ustawy o uczciwych normach pracy z 1938 r., jest prawem federalnym, które wymaga od pracodawców równego płacenia wszystkim pracownikom za równą pracę, niezależnie od ich płci. Innymi słowy, ustawa zabrania nierównego płacenia za równą lub zasadniczo równą pracę wykonywaną przez mężczyzn i kobiety w tym samym zakładzie, którzy wykonują podobne warunki pracy. Egzekwowana przez Equal Employment Opportunity Commission, ustawa o równej płacy zabrania również pracodawcom obniżania płac obu płci w celu przestrzegania prawa. Ustawa nie zawiera żadnych postanowień dotyczących dyskryminacji płacowej ze względu na rasę lub pochodzenie narodowe, zajmując się jedynie kwestią dyskryminacji płacowej ze względu na płeć i obejmując wyłącznie sytuacje obejmujące zasadniczo równą pracę. Ustawa o równej płacy ma zastosowanie do wszystkich pracowników objętych ustawą o uczciwych normach pracy, co oznacza, że praktycznie wszyscy pracownicy są objęci. Jednak oprócz pracowników objętych Fair Labor Standards Act, Equal Pay Act obejmuje pracowników zawodowych, takich jak kadra kierownicza i menedżerowie, a także administratorów i nauczycieli w szkołach podstawowych i średnich. Aby w pełni zrozumieć Equal Pay Act, ważne jest ustalenie definicji "równej pracy". Praca nie musi być identyczna, aby można ją było uznać za równą. Sądy orzekły, że dwie prace są równe dla celów Equal Pay Act, gdy obie wymagają takiego samego poziomu umiejętności, wysiłku i odpowiedzialności oraz są wykonywane w podobnych warunkach. Chociaż istnieje wiele możliwości interpretacji, nacisk na równą pracę powinien być położony wyłącznie na wykonywane obowiązki. Tytuły stanowisk, klasyfikacje i opisy mogą mieć wpływ na ustalenie, ale nie są jedynymi czynnikami branymi pod uwagę. Znacząca historia prawna dyskryminacji w zatrudnieniu zaczęła pojawiać się na początku lat 60. XX wieku. Equal Pay Act z 1963 r. został ustanowiony w celu ustalenia wynagrodzenia w zależności od stanowiska. Ustawa ta była prawie zawsze stosowana w sytuacjach, w których kobiety otrzymują niższe wynagrodzenie niż mężczyźni za wykonywanie podobnych prac. Rzeczywiście, prawo zostało uchwalone, aby pomóc naprawić problemy, z którymi borykają się pracownice z powodu dyskryminacji ze względu na płeć w zatrudnieniu. Ustawa o równej płacy została zaraz po niej wprowadzona przez Tytuł VII Ustawy o prawach obywatelskich z 1964 r., który zakazuje dyskryminacji w zatrudnieniu. Jednak Ustawa o równej płacy zapewnia dwie zalety w porównaniu z Tytułem VII Ustawy o prawach obywatelskich. Po pierwsze, pozew można złożyć na podstawie Ustawy o równej płacy bez wcześniejszego składania skargi do Komisji ds. równych szans zatrudnienia. Ponadto, w przeciwieństwie do Tytułu VII, Ustawa o równej płacy nie wymaga dowodu, że pracodawca działał umyślnie, dyskryminując, co ułatwia wygranie sprawy na podstawie Ustawy o równej płacy. Kiedy pracownik udowodni dysproporcję w wynagrodzeniu między pracownikiem płci męskiej a żeńskiej wykonującym zasadniczo takie same prace, ciężar dowodu przechodzi na pracodawcę, aby uzasadnić swoje działania. Pracodawcy mogą bronić się na jeden z czterech sposobów. Obrona, której można użyć, polega na wykazaniu, że dysproporcja płac opierała się na (1) systemie starszeństwa, (2) systemie zasług, (3) systemie, który ustala płace na podstawie ilości lub jakości wykonanej pracy lub (4) jakimś innym czynniku niż płeć. Jednak dochodzenie jest przeprowadzane tylko wtedy, gdy pracownik może udowodnić, że mężczyzna i kobieta pracują w tym samym miejscu, wykonują równą pracę i otrzymują nierówne wynagrodzenie ze względu na swoją płeć. W przypadku uznania pracodawcy za winnego naruszenia ustawy o równej płacy, zaległe wynagrodzenie może zostać podwojone, jeśli naruszenie przez pracodawcę zostanie uznane za umyślne.

Unia Europejska to stale rozwijający się sojusz piętnastu krajów europejskich, którego celem jest wspieranie współpracy gospodarczej między jego członkami. Korzenie tego sojuszu sięgają czasów tuż po II wojnie światowej, a jego ostatecznym celem jest zjednoczenie interesów gospodarczych tych krajów, aby zmniejszyć ryzyko powrotu szeroko zakrojonego konfliktu zbrojnego na kontynent europejski.

HISTORIA

Na początku lat 50. Niemcy i Francja przewodziły tworzeniu Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali. W tym czasie Niemcy Zachodnie były w trakcie odbudowy swojego zniszczonego wojną przemysłu stalowego pod kierownictwem Stanów Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii. Było to zrozumiałe źródło obaw dla Francji, ponieważ niemiecka potęga przemysłowa została użyta przeciwko Francuzom w dwóch wojnach światowych na początku wieku. W rezultacie federacja, która zarządzałaby tymi ważnymi zasobami gospodarczymi, zyskała aprobatę zarówno Francuzów, jak i Niemców. Dołączyło do nich również Włochy, Belgia, Luksemburg i Holandia jako pierwotne sześć państw założycielskich tego, co ostatecznie stało się Unią Europejską. Po Europejskiej Wspólnocie Węgla i Stali nastąpiło później utworzenie Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej na mocy Traktatu Rzymskiego, który został podpisany przez te same sześć krajów w 1957 r. Traktat ten ustanowił ramy dla sześciu krajów członkowskich w celu dążenia do unii gospodarczej i walutowej poprzez utworzenie jednolitego rynku w celu dalszego rozwoju gospodarczego. Europejska Wspólnota Gospodarcza utworzyła unię celną w celu usuwania barier handlowych, takich jak taryfy i kontyngenty, między państwami członkowskimi na okres kilku lat. Ponadto, wspólne taryfy zewnętrzne zostały wprowadzone stopniowo dla towarów wwożonych do unii. Jednolity rynek ustanowiony przez Europejską Wspólnotę Gospodarczą otworzył również drzwi dla swobodnego przepływu pracowników, przedsiębiorstw i kapitału w całej wspólnocie. Zlikwidowano kontrole graniczne i celne, firmy rozszerzyły swoją działalność poza granice państwowe, a instytucje finansowe rozszerzyły się wraz z nimi.

EURO

Aby jeszcze bardziej ułatwić handel na tym jednolitym rynku, europejscy przywódcy uznali, że należy stworzyć jedną walutę, aby wyeliminować przeszkody w wymianie walut, z którymi borykają się firmy prowadzące działalność poza granicami Europy. Po kilku rundach negocjacji i porozumień, w grudniu 1991 r. w Maastricht podpisano Traktat o Unii Europejskiej. Unia Europejska została formalnie ustanowiona jako następczyni Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej, a traktat położył podwaliny pod ukończenie unii gospodarczej i walutowej, wzywając do nowej europejskiej waluty. Unia Europejska wprowadziła tę nową walutę 1 stycznia 1999 r., nazywając ją "euro". Podobnie jak wiele innych zmian wprowadzonych przez Unię Europejską, euro nie zostało wprowadzone bez trudności. Do czasu wprowadzenia euro w 1999 r. do pierwotnych sześciu członków dołączyło dziewięć kolejnych krajów. W 1973 r. Unia Europejska przyjęła do swoich szeregów Danię, Irlandię i Wielką Brytanię; w 1981 r. Grecję; w 1986 r. Portugalię i Hiszpanię; a Austria, Finlandia i Szwecja ratyfikowały członkostwo w 1995 r. Podczas wprowadzania euro, Wielka Brytania, Szwecja i Dania wszystkie zdecydowały się na "wyłączenie" uczestnictwa z powodu nacisków politycznych w każdym kraju. Jeden inny członek, Grecja, nie spełnił kryteriów ekonomicznych konwergencji, które wymagały od członków "strefy euro" osiągnięcia celów w zakresie stabilności cen, długoterminowych stóp procentowych, deficytów budżetowych i długu publicznego. W rezultacie, konwersja na euro została zainicjowana tylko w jedenastu z piętnastu państw członkowskich w 1999 r. Transakcje w państwach członkowskich począwszy od 999 r. mogły być denominowane w euro. Faktyczna waluta euro i monety wejdą do obiegu w 2002 r. W "okresie przejściowym" transakcje mogą być przeprowadzane w euro lub byłych walutach krajowych państw członkowskich.

ZARZĄDZANIE

Zarządzanie Unią Europejską jest dość złożone. Komisja Europejska z siedzibą w Brukseli wprowadza przepisy i negocjuje wszystkie umowy handlowe między Unią Europejską a innymi krajami. Pięć największych krajów w unii wyznacza dwóch członków, a inne kraje jednego członka Komisji Europejskiej. Parlament Europejski, który jest jedynym wybieralnym organem, ma również uprawnienia ustawodawcze i prawo weta w niektórych określonych obszarach. Rada Ministrów, składająca się z urzędników państwowych z każdego kraju, działa na podstawie ustawodawstwa zaproponowanego przez Komisję Europejską. Większość decyzji podejmowana jest większością głosów, ale niektóre wymagają jednomyślności. Polityką pieniężną w krajach przyjmujących euro zarządza Europejski Bank Centralny. Podstawową misją tej niezależnej instytucji jest utrzymanie stabilnych cen. Odpowiada ona również za operacje walutowe i zarządzanie rezerwami walutowymi w strefie euro. Chociaż jest to stosunkowo nowa waluta, euro dołączyło do dolara amerykańskiego i jena japońskiego jako waluta rezerwowa banków centralnych.

HANDEL MIĘDZYNARODOWY

Piętnastu członków Unii Europejskiej w 1999 r. miało łącznie o 40 procent większą populację niż Stany Zjednoczone, co tworzy atrakcyjny rynek zbytu bez wewnętrznych barier handlowych. Wiele amerykańskich firm - od Forda, który sprzedaje 15 milionów pojazdów rocznie w Europie, po Coca-Colę, Inc., która serwuje 209 milionów napojów europejskim klientom każdego dnia - ma ugruntowaną obecność w Europie. Inne firmy, takie jak gigant oprogramowania Microsoft, weszły na rynek europejski w ostatnich latach i odniosły sukces na jednolitym rynku Unii Europejskiej. Jeśli Unia Europejska będzie nadal przyjmować nowych członków, może to być tylko kwestia czasu, zanim rynek europejski zacznie rzucać wyzwanie Stanom Zjednoczonym jako wiodącemu rynkowi biznesowemu na świecie. Europejskie firmy, których rozmiary wzrosły dzięki ekspansji w Europie, również skierowały swoje oczy za Atlantyk. Zakupy Chryslera przez Daimler-Benz i Amoco przez British Petroleum pod koniec lat 90. były tylko dwoma z wielu przykładów dużych europejskich firm wzmacniających swoją pozycję na rynku amerykańskim. Ponieważ większość zagranicznych inwestycji w Stanach Zjednoczonych pochodzi z państw członkowskich Unii Europejskiej, interesy gospodarcze stały się jeszcze bardziej powiązane, a korporacje wielonarodowe działają teraz po obu stronach Atlantyku.

PRZYSZŁA EKSPANSJA

W przyszłości rozmiar Unii Europejskiej prawdopodobnie się powiększy, ponieważ wiele innych krajów, głównie w Europie Środkowej i Wschodniej, wyraziło zainteresowanie przystąpieniem do unii. Wiele z tych krajów jest w trakcie wprowadzania zmian strukturalnych niezbędnych do spełnienia kryteriów członkostwa w Unii Europejskiej. Przyjęcie tych krajów zwiększyłoby pozycję Unii Europejskiej w globalnych negocjacjach handlowych, a także przyczyniłoby się do stabilności społecznej w regionie i dodałoby kolejny rozdział do historii tej dynamicznej unii.

Wiele problemów konsumenckich było, a w niektórych przypadkach nadal jest, spowodowanych nieprawidłowymi, a nawet oszukańczymi informacjami na produktach i w reklamach. Ustawa o uczciwym pakowaniu i etykietowaniu z 1966 r. została uchwalona podczas administracji Johnsona, aby zapewnić konsumentom informacje, których potrzebują, aby mądrze wybierać spośród konkurencyjnych produktów. Ustawa nakazuje przedsiębiorstwom ujawnianie niezbędnych informacji zgodnie z prawdą. Etykiety produktów muszą zawierać takie podstawowe informacje, jak składniki i zawartość, ilość i producent produktu. Dlatego każda firma zajmująca się produkcją i dystrybucją produktów konsumenckich musi przestrzegać ustawy o uczciwym pakowaniu i etykietowaniu z 1966 r. Ustawa ta podlega ochronie konsumentów Federalnej Komisji Handlu, która ponosi główną odpowiedzialność za zapewnienie, że etykiety nie są fałszywe i wprowadzające w błąd. Tekstylia i produkty spożywcze to dwa przykłady produktów regulowanych na mocy tej ustawy, która nie tylko zapobiega oszukiwaniu konsumentów, ale także daje im możliwość porównania wartości. Poprawki do Fair Labeling and Packaging Act z 1966 r., uchwalone w 1992 r. i wprowadzone w życie w 1994 r., wymagają, aby etykiety zawierały przeliczenie ilości na jednostki metryczne oprócz zwyczajowego amerykańskiego systemu wag i miar. Ustawa ta spotkała się z dużym sprzeciwem zarówno ze strony producentów z sektora prywatnego, jak i publicznego, którzy sprzedawali swoje produkty wyłącznie w Stanach Zjednoczonych. Na przykład niektórzy producenci farb stwierdzili, że etykietowanie zawartości w pintach i galonach powinno być wystarczające, ponieważ ich farby były sprzedawane wyłącznie w Stanach Zjednoczonych. Minimalna kara federalna za brak uwzględnienia jednostek metrycznych została ustalona na 10 000 USD. Regulatorzy stanowi mają prawo usunąć produkty ze sklepowych półek, jeśli nie były zgodne z ustalonymi wytycznymi. Za rządów Busha uchwalono ustawę Nutrition Labeling and Education Act z 1990 r., która wymaga szczegółowych informacji na etykietach i standardowych opisowych zwrotów, takich jak "niskotłuszczowy" i "lekki". Producenci musieli dostosować się do tej ustawy do 1994 r. Od czasu uchwalenia ustawy Nutrition Labeling and Education Act ludzie są bardziej zadowoleni z informacji wydrukowanych na etykietach żywności i leków (Kristal i in., 1998). Chociaż producenci początkowo sprzeciwiali się nowym etykietom żywieniowym, głównie z powodu kosztów, przewidywano, że korzyści zdrowotne dla konsumentów przewyższą koszty. W 1993 r. Agencja ds. Żywności i Leków wydała dodatkowe przepisy do ustawy Nutrition Labeling and Education Act, stwierdzając, że menu restauracji muszą być zgodne z przepisami dotyczącymi oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych, które pojawiają się na znakach, wizytówkach i menu. Przepisy zostały sfinalizowane w 1996 r., ustanawiając kryteria, zgodnie z którymi restauracje muszą podawać informacje żywieniowe dla pozycji menu. Dlatego zdrowsze lub "niskotłuszczowe" wybory menu muszą być podkreślane takimi stwierdzeniami jak "nie więcej niż 5 gramów tłuszczu na porcję". Restauracje otrzymują doskonałe odpowiedzi klientów - lepsze niż oczekiwano - na dostarczanie zdrowych wyborów żywieniowych. Konsumenci dzisiaj wymagają wyższej jakości. Uczciwe etykietowanie i opakowanie pomagają zapewnić konsumentom, że otrzymują wysoką jakość, której oczekują.

Ustawa o żywności, lekach i kosmetykach z 1938 r. jest najważniejszą ustawą o żywności i lekach uchwaloną i administrowaną przez Agencję ds. Żywności i Leków (FDA) Departamentu Zdrowia i Opieki Społecznej Stanów Zjednoczonych. Ustawy o żywności i lekach zostały uchwalone w celu zapewnienia bezpieczeństwa, prawidłowego etykietowania i czystości żywności, leków, szczepionek, urządzeń i kosmetyków. Ustawa z 1938 r. jest rewizją pierwszej ustawy o żywności i lekach uchwalonej w 1906 r., która zwróciła uwagę na wiele nadużyć w postaci złych praktyk zdrowotnych i nadmiernych cen. Zmieniona ustawa z 1938 r. i późniejsze poprawki zapewniają konsumentom większą ochronę przed niebezpieczną i zanieczyszczoną żywnością i lekami; wymagają one etykietowania, które ujawnia charakter zawartości opakowania, gdy kupujący nie może zobaczyć produktu ani ocenić jego składu i wartości. Zapewniają również zabezpieczenia przed wprowadzeniem nieprzetestowanych nowych leków (Versaware Technologies, 1999). Ustawa o żywności, lekach i kosmetykach z 1938 r. zajęła się kwestią zdrowotności dostaw żywności, przyznając FDA uprawnienia do angażowania się w regulację ekonomiczną, ustalania prawnie egzekwowalnych norm żywnościowych i ustanawiania wymogów dotyczących pozytywnego etykietowania. W związku z tym FDA bada fałszowanie produktów spożywczych z perspektywy zarówno zdrowotności, jak i bezpieczeństwa. Na przykład FDA zbadała kilka przypadków dotyczących zmiany soków owocowych poprzez rozcieńczanie wodą z cukrem lub tańszymi sokami, co oznacza zarówno obniżenie zdrowotności, jak i oszustwo ekonomiczne. Innym warunkiem oszustwa ekonomicznego objętego ustawą o żywności, lekach i kosmetykach jest błędne oznakowanie żywności przez producenta: żywność nie jest zafałszowana, ale konsument jest oszukany. W 1993 r. FDA skonfiskowała 2400 skrzynek soku pomarańczowego Citrus Hill firmy Procter & Gamble, ponieważ na etykiecie użyto słowa "świeży", podczas gdy produkt był w rzeczywistości wytwarzany z koncentratu. (Colford, 1991). Od czasu uchwalenia pierwszego prawa żywnościowego i lekowego, prawa i przepisy dotyczące żywności ewoluowały od (1) obaw skupionych wokół oszustw żywnościowych, (2) obaw o bezpieczeństwo żywności, (3) ochrony integralności odżywczej żywności, (4) prawdy w etykietowaniu, (5) do, ostatnio, obaw o związek między zdrowiem a żywnością. Kongres uchwalił wiele poprawek do ustawy o żywności, lekach i kosmetykach z 1938 r. oraz innych ustaw i aktów dotyczących żywności, które będą nadal uchwalane w odpowiedzi na przyszłe zmiany i rozwój technologiczny. Producenci żywności, leków, kosmetyków i ich powiązanych produktów muszą przestrzegać prawa. Kary za naruszenia obejmują zajęcie nielegalnych towarów, nakazy sądowe, wstrzymanie przesyłek naruszających prawo oraz ściganie karne osób odpowiedzialnych za naruszenie, z grzywnami do 500 000 USD, pozbawieniem wolności do dziesięciu lat lub obiema karami za powtarzające się przestępstwa.

Ustawa o zagranicznych praktykach korupcyjnych z 1977 r. (FCPA) powstała w wyniku dochodzeń przeprowadzonych przez Biuro Specjalnego Prokuratora, które dostarczyły dowodów na nielegalne działania amerykańskich firm w obcych krajach. Ponad 400 amerykańskich firm przyznało się do dokonywania wątpliwych płatności na rzecz różnych rządów zagranicznych i partii politycznych w ramach programu amnestii (Departament Sprawiedliwości USA http://www.usdoj.gov). Biorąc pod uwagę sytuację w latach 70. i rozprzestrzenianie się przestępstw białych kołnierzyków (np. handel informacjami poufnymi, przekupstwo, fałszywe sprawozdania finansowe itp.), w szczególności płatności dokonywane przez korporacje na rzecz zagranicznych urzędników, Kongres poczuł się zobowiązany do wprowadzenia ustawodawstwa, które doprowadziło do uchwalenia ustawy. Celem Kongresu było przywróceniezaufania do sposobu prowadzenia działalności przez amerykańskie firmy.

USTAWA

FCPA jest wyjątkowa. Przez całą historię rządy miały prawa, które czyniły nielegalnym przyjmowanie łapówek przez urzędników rządowych. Jednym z podstawowych postanowień FCPA jest zakaz, aby amerykańskie spółki, firmy i organizacje nie tylko dokonywały płatności, ale także oferowały lub autoryzowały płatności zagranicznym urzędnikom lub partiom politycznym w celu zachęcania lub zapewniania relacji biznesowych. Istnieją dwa rodzaje przepisów dotyczących łapówek. Pierwszy zabrania wszelkich łapówek wręczanych bezpośrednio przez amerykańską firmę. Drugi zabrania jakiejkolwiek organizacji świadomego organizowania łapówek za pośrednictwem pośrednika. Wielu uważało, że FCPA postawi amerykańskie firmy w niekorzystnej sytuacji na rynku międzynarodowym, ponieważ nie będą już mogły wpływać na zagraniczne rządy, urzędników, partie polityczne lub kandydatów za pośrednictwem prezentów lub płatności. Nie ma żadnych rozstrzygających dowodów na to, że tak się faktycznie stało. FCPA obejmuje przepisy dotyczące prowadzenia dokumentacji dla firm niezaangażowanych w działalność przestępczą. Przepisy te były poprawką do ustawy o papierach wartościowych i giełdzie z 1934 r. Poprawka do ustawy FCPA wymaga, aby wszystkie firmy podlegające jurysdykcji SEC utrzymywały odpowiedni system kontroli wewnętrznej, niezależnie od tego, czy prowadzą działalność zagraniczną. To postanowienie ustawy ma zastosowanie do emitentów zarejestrowanych papierów wartościowych i emitentów zobowiązanych do składania okresowych raportów w SEC.

POSTANOWIENIA DOTYCZĄCE KSIĘGOWOŚCI

Postanowienia dotyczące rachunkowości wymagają, aby firmy "prowadziły księgi i rejestry oraz rachunki, które w rozsądnych szczegółach dokładnie i uczciwie odzwierciedlają transakcje i dyspozycje aktywów". Celem tego postanowienia dotyczącego rachunkowości jest utrudnienie organizacjom "fałszowania ksiąg" lub wykorzystywania funduszy korupcyjnych w celu ukrycia wszelkich korupcyjnych płatności. Reprezentatywne sposoby przekazywania korupcyjnych płatności obejmowały:

•  Nadpłaty
•  Brakujące zapisy (′′Brak pokwitowania′′)
•  Niezarejestrowane transakcje
•  Błędna klasyfikacja kosztów (łapówki rejestrowane jako opłaty za konsultacje lub prowizje)
•  Ponowna transkrypcja zapisów

Postanowienia dotyczące rachunkowości obejmują wymóg, aby firmy projektowały i utrzymywały odpowiednie systemy wewnętrznej kontroli księgowej, które zapewniają uzasadnione zapewnienie, że:

•  Transakcje są wykonywane zgodnie z upoważnieniem kierownictwa
•  Transakcje są rejestrowane w razie potrzeby
•  Dostęp do aktywów jest dozwolony wyłącznie zgodnie z upoważnieniem kierownictwa

Każdy wewnętrzny dokument, który błędnie przedstawia rzeczywistą naturę transakcji finansowej, może być wykorzystany jako podstawa zarzutu naruszenia sekcji FCPA dotyczącej ′′księgowości i zapisów′′.

EGZEKWOWANIE Egzekwowanie ustawy jest wspólne. Cywilne i karne egzekwowanie przepisów dotyczących łapówkarstwa w przypadku osób, które nie są zobowiązane do składania dokumentów w SEC, spoczywa na Departamencie Sprawiedliwości. Odpowiedzialność za cywilne egzekwowanie przepisów dotyczących łapówkarstwa w przypadku osób, które mają obowiązek składania dokumentów w SEC, spoczywa na SEC. W 1988 r. FCPA została zmieniona, aby umożliwić "płatności ułatwiające" w celu przyspieszenia rutynowych działań rządowych. Płatności te różnią się od płatności korupcyjnych tym, że te "płatności smarowe" mają na celu ułatwienie wykonywania obowiązków urzędnikom zobowiązanym do wykonywania tych obowiązków. Pytania dotyczące tej poprawki, obrony twierdzącej lub innych przepisów FCPA należy kierować do prawnika lub firmy mogą chcieć skorzystać z procedury opinii Foreign Corrupt Practices Act Departamentu Sprawiedliwości. Zgodnie z tą procedurą po otrzymaniu pytania od firmy lub osoby fizycznej prokurator generalny ma trzydzieści dni na wydanie opinii dotyczącej dochodzenia. Celem jest złagodzenie niepewności dotyczącej działań objętych FCPA.

KARY

FCPA przewiduje kary za naruszenia. Kary karne za naruszenia przepisów dotyczących przekupstwa obejmują grzywny w wysokości do 2 milionów dolarów dla firm; grzywny w wysokości do 100 000 dolarów i pozbawienie wolności do pięciu lat dla urzędników, dyrektorów i akcjonariuszy; oraz grzywny w wysokości do 100 000 dolarów dla pracowników i agentów (grzywny nałożone na osoby fizyczne nie mogą być płacone przez firmy). SEC lub prokurator generalny mogą również podejmować działania prowadzące do kar cywilnych. Ponadto kary przewidziane w ustawie nie zastępują kar ani grzywien nałożonych na podstawie przepisów innych ustaw. Naruszenie przepisów FCPA dotyczących przekupstwa może skutkować prywatnym powództwem o potrójne odszkodowanie na mocy RICO (Racketeer Influenced and Corrupt Organizations Act). Kary mogą mieć długoterminowe konsekwencje dla firm. Na przykład firma uznana za winną naruszenia FCPA może zostać wykluczona z prowadzenia jakichkolwiek interesów z rządem federalnym. Przedsiębiorstwo oskarżone o naruszenie ustawy FCPA może nie być uprawnione do uzyskania różnych licencji eksportowych.

ZGODNOŚĆ

Oczywiste jest, że duże korporacje międzynarodowe nie mogą monitorować każdej transakcji każdej kwoty w dolarach dokonywanej przez każdego pracownika. Jednak firmy mają obowiązek należytej staranności, aby wdrożyć odpowiednie systemy z wystarczającą kontrolą wewnętrzną. Kluczowe sposoby uniknięcia naruszenia i odpowiedzialności obejmują ustanowienie zasad i procedur, które zapewniają uzasadnione zapewnienie, że firma przestrzega postanowień ustawy. Sugerowane kroki należytej staranności w celu zapewnienia zgodności z FCPA obejmują:

•  Wykorzystanie programu zgodności na mocy Corporate Sentencing Guidelines Act (patrz następna sekcja)
•  Przeprowadzenie oceny ryzyka w lokalizacjach znanych z nieetycznych praktyk biznesowych
•  Przeprowadzenie oceny ryzyka pracowników/agentów działających poza krajem ojczystym
•  Zapewnienie, że personel pracujący poza krajem ojczystym zna przepisy FCPA
•  Ocena kontroli wewnętrznych w celu upewnienia się, że są wystarczające
•  Monitorowanie kontroli wewnętrznych, w tym przeglądy przeprowadzane przez audytorów
•  Przeglądanie kluczowych transakcji, takich jak te związane z usługami konsultingowymi
•  Ustanowienie procedury wymagającej, aby kluczowi pracownicy, dostawcy i kontrahenci składali pisemne oświadczenia, że przestrzegają wymogów FCPA

DALSZY ROZWÓJ

1 listopada 1991 r. uchwalono Corporate Sentencing Guidelines Act. Wytyczne wydają się być bezpośrednim następcą FCPA. Wytyczne dla organizacji "są tak zaprojektowane, aby sankcje nałożone na organizacje i ich agentów, łącznie zapewniały sprawiedliwą karę, odpowiednie odstraszanie i zachęty dla organizacji do utrzymywania wewnętrznych mechanizmów zapobiegania, wykrywania i zgłaszania zachowań przestępczych". W większości korporacji księgowi i audytorzy mają obowiązek zapobiegania, wykrywania i zgłaszania błędów i nieprawidłowości. Wytyczne dotyczące wyroków skazujących dla korporacji to przepisy mające na celu powstrzymanie przestępczości białych kołnierzyków. Głównym celem wytycznych jest zobowiązanie organizacji do monitorowania działalności biznesowej w celu wykrywania zachowań przestępczych we własnych szeregach. Wytyczne pozwalają organizacjom na stosowanie czynników łagodzących w celu zmniejszenia narażenia na grzywny. Jednym z czynników łagodzących jest utrzymanie programu zgodności korporacyjnej. Program zgodności korporacyjnej ma być odpowiedzialnością urzędnika lub pracownika wysokiego szczebla. Elementy programu zgodności obejmują:

•  Ustanowione standardy i procedury
•  Przekazywanie standardów pracownikom
•  Systemy zaprojektowane w celu wykrywania zachowań przestępczych
•  Wdrożony system raportowania, za pomocą którego osoby mogą zgłaszać zachowania przestępcze
•  Mechanizmy dyscyplinarne, które są konsekwentnie egzekwowane

Ubezpieczenie ma kluczowe znaczenie dla gospodarki opartej na wolnej przedsiębiorczości. Chroni społeczeństwo przed skutkami strat finansowych wynikających ze śmierci, wypadków, chorób, szkód materialnych i obrażeń wyrządzonych innym osobom. Osoba ubiegająca się o przeniesienie ryzyka, ubezpieczony (posiadacz polisy), płaci stosunkowo niewielką kwotę, składkę, firmie ubezpieczeniowej, czyli ubezpieczycielowi, który wystawia polisę ubezpieczeniową, w ramach której ubezpieczyciel zobowiązuje się do zwrotu ubezpieczonemu wszelkich strat objętych polisą. Ubezpieczenie to proces rozkładania ryzyka strat ekonomicznych na jak największą liczbę osób narażonych na ten sam rodzaj ryzyka i opiera się na prawach prawdopodobieństwa (szansy na wystąpienie danego zdarzenia) i dużych liczbach (umożliwiających działanie praw prawdopodobieństwa). Społeczeństwo stoi w obliczu wielu zagrożeń (przyczyn strat), zarówno naturalnych (np. trzęsienia ziemi, huragany, tornada, powodzie, susze), jak i ludzkich (np. podpalenia, kradzieże, oszustwa, wandalizm, skażenia, zanieczyszczenia, terroryzm), a także ekonomicznych (np. wywłaszczenie, inflacja, starzenie się produktów, kryzysy/recesje). Ubezpieczyciele są w stanie zapewnić ochronę przed praktycznie każdą przewidywalną stratą.

WCZESNA HISTORIA

Koncepcje ubezpieczeń rozwinęły się tysiące lat temu. Na przykład Chińczycy dzielili swój ładunek na wiele łodzi, aby zmniejszyć dotkliwość strat spowodowanych niebezpieczeństwami na morzu, podczas gdy biblijna historia Józefa i głodu w Egipcie ilustruje magazynowanie zboża przez siedem dobrych lat, aby złagodzić niedobory w okresie siedmiu lat głodu. Ubezpieczenia morskie pojawiły się w Londynie, gdy statki wypłynęły do Nowego Świata. Ubezpieczenia od ognia powstały po wielkim pożarze Londynu w 1666 roku, w którym zniszczeniu uległo 14 000 budynków. W 1752 roku Benjamin Franklin założył pierwszą w Stanach Zjednoczonych wzajemną firmę ubezpieczeniową od ognia - Philadelphia Contributorship for the Insurance of Houses from Loss by Fire. W 1759 roku pomógł w założeniu pierwszej firmy ubezpieczeń na życie, znanej obecnie jako Presbyterian Ministers Fund. W 1887 roku powstała pierwsza polisa OC. Rozwój technologii i dynamiczny rynek nieustannie zmieniają potrzeby ubezpieczeniowe społeczeństwa. Celem branży ubezpieczeniowej jest reagowanie na te potrzeby poprzez oferowanie dostępnych i przystępnych cenowo ubezpieczeń.

BRANŻA UBEZPIECZENIOWA W USA

Amerykański sektor ubezpieczeniowy obejmuje około 1600 firm oferujących ubezpieczenia na życie (ubezpieczenia na życie/zdrowotne) oraz 3000 firm oferujących ubezpieczenia majątkowe/wypadkowe i reasekurację; jest to największy rynek ubezpieczeniowy na świecie, odpowiadający za 736 miliardów dolarów, czyli 34% globalnych składek w wysokości 2,2 biliona dolarów w 1998 roku. Ubezpieczenia są sprzedawane bezpośrednio przez ubezpieczycieli (bezpośrednich ubezpieczycieli) lub za pośrednictwem niezależnych agencji, agencji wyłącznych i brokerów. Według danych Biura Statystyki Pracy USA z 1997 roku, w sektorze ubezpieczeń na życie i zdrowie zatrudnionych było 909 000 osób, a w sektorze ubezpieczeń majątkowych/wypadkowych - 635 000; 706 000 osób było zaangażowanych w działalność agencyjną lub brokerską oraz w organizacje świadczące usługi ubezpieczeniowe.

UBEZPIECZENIA NA ŻYCIE/ZDROWIE

Ubezpieczenia na życie/zdrowie w Stanach Zjednoczonych w 1998 roku stanowiły 27,6% światowego rynku, plasując się na drugim miejscu po Japonii (28,6%) i znacznie wyprzedzając Wielką Brytanię (9,8%), która zajęła trzecie miejsce. Oferowany jest szeroki wybór ubezpieczeń na życie (zapewniających dochód beneficjentowi w przypadku śmierci ubezpieczonego), rent dożywotnich (zapewniających dochód dożywotni renciście) oraz produktów opieki zdrowotnej. W 1997 roku Amerykanie zakupili nowe ubezpieczenia na życie o wartości 1,97 biliona dolarów; średnia wartość nowej polisy wyniosła 97 358 dolarów. Polisy terminowe i polisy na życie zwykłe/dożywotnie stanowią praktycznie całość aktywnych ubezpieczeń na życie o wartości 13,2 biliona dolarów. Pod koniec 1997 roku aktywnych było 373 miliony polis, a średnia wartość polis wynosiła 165 800 dolarów na ubezpieczone gospodarstwo domowe. Polisy terminowe zapewniają "czyste ubezpieczenie" (bez wartości gotówkowej) i maksymalnie opłacalną ochronę dla rosnących rodzin. Polisy na życie/całe życie zapewniają ochronę, a także gromadzą wartość gotówkową (składnik inwestycyjny), którą ubezpieczający może pożyczyć lub uzyskać poprzez wypowiedzenie polisy. Polisy na życie/zdrowie są sprzedawane indywidualnie lub grupowo - (pracodawca lub stowarzyszenie otrzymuje polisę główną, a ubezpieczeni członkowie certyfikaty ubezpieczeniowe). Renty - stałe (o ustalonej z góry kwocie) i zmienne (zmieniające się w zależności od zwrotu z inwestycji) - można nabyć, dokonując jednorazowej płatności lub serii płatności. Dochód z renty może rozpocząć się natychmiast lub w przyszłości. Różne rodzaje umów rentowych zaspokajają różne potrzeby. Obecnie istnieje duży popyt na indywidualne produkty rentowe, napędzany przejściem pokolenia wyżu demograficznego w fazę przedemerytalną, zwiększoną średnią długością życia i obawą przed utratą oszczędności, a także obawami o długoterminową rentowność systemu ubezpieczeń społecznych. Plany ubezpieczeń zdrowotnych (medycznych, od niepełnosprawności, opieki długoterminowej) oferowane są przez towarzystwa ubezpieczeniowe, organizacje zarządzającej opieką zdrowotną oraz organizacje zajmujące się przedpłatą kosztów leczenia. Produkty opieki długoterminowej zapewniają zwrot kosztów opieki w domu opieki i domowej opieki zdrowotnej poniesionych z powodu niepełnosprawności fizycznej lub psychicznej.

UBEZPIECZENIA MAJĄTKOWE I ODSZKODOWAŃ (P&C)

Stany Zjednoczone dominują na świecie w ubezpieczeniach majątkowych i osobowych (znanych również jako ubezpieczenia ogólne). W 1998 roku Stany Zjednoczone generowały 43,4% światowych składek P&C, Japonia była na drugim miejscu z 10,3%, a Niemcy na trzecim z 8,8%. Ubezpieczenia majątkowe i osobowe dzielą się na ubezpieczenia indywidualne (samochodowe/osoby prywatne i domy) oraz komercyjne (rolnicze, pojazdów użytkowych, lotnicze, morskie/oceaniczne/śródlądowe, przestępcze, poręczenia, kotły i maszyny, szkło, kredyty komercyjne, odszkodowania pracownicze, OC (w tym zanieczyszczenia środowiska), OC zawodowe (dyrektorzy i członkowie zarządu, błędy i zaniedbania), OC za produkt, komercyjne ubezpieczenia wieloliniowe, nuklearne, tytułu własności oraz ubezpieczenia nadwyżkowe i nadwyżkowe).

ORGANIZACJA

Ubezpieczyciele działają głównie jako towarzystwa akcyjne (własność akcjonariuszy) lub towarzystwa wzajemne (własność ubezpieczającego). Obecnie wiele towarzystw wzajemnych przekształca się w spółki akcyjne (demutualizujące się), aby ułatwić pozyskiwanie kapitału. Inne formy struktury to pule i stowarzyszenia (grupy ubezpieczycieli), grupy retencji ryzyka, grupy zakupowe oraz organizacje bratnie (głównie w zakresie ubezpieczeń na życie i zdrowotnych). Ubezpieczyciel działający w danym stanie jest klasyfikowany jako krajowy, jeśli został utworzony w tym stanie, zagraniczny, jeśli został zarejestrowany w innym stanie, lub cudzoziemiec, jeśli został zarejestrowany w innym kraju.

FUNKCJE

Kluczowymi funkcjami ubezpieczyciela są marketing, underwriting, dochodzenie roszczeń (dochodzenie i wypłata uzasadnionych roszczeń, a także obrona przed roszczeniami bezpodstawnymi), kontrola strat, reasekuracja, aktuariat, windykacja składek, sporządzanie umów ubezpieczeniowych zgodnie z prawem oraz inwestowanie środków. Underwriterzy są ekspertami w identyfikowaniu, rozumieniu, ocenie i wyborze ryzyk. Aktuariusze odgrywają wyjątkową i kluczową rolę w procesie ubezpieczeniowym; wyceniają produkt (składkę) i tworzą rezerwy. Głównym celem ubezpieczyciela jest rentowna ocena ryzyka. Dyscyplinarna ocena ryzyka w połączeniu z rzetelnym inwestowaniem oraz zarządzaniem aktywami i pasywami umożliwia ubezpieczycielowi wywiązywanie się z zobowiązań wobec ubezpieczających i akcjonariuszy. Underwriting łączy w sobie wiele umiejętności - dochodzeniowych, księgowych, finansowych i psychologicznych. Podczas gdy niektóre linie biznesowe (np. ubezpieczenia domów i samochodów) są oceniane ręcznie lub na podstawie klasy ubezpieczenia, wiele dużych ryzyk związanych z nieruchomościami komercyjnymi i wypadkami jest ocenianych na podstawie osądu, w oparciu o umiejętności, doświadczenie i intuicję ubezpieczyciela.

PRODUKT I OCENY

Polisy ubezpieczeniowe różnią się w zależności od stanu i rodzaju działalności, jednak istnieją pewne wspólne cechy.

•  Strona deklaracji: określa imię i nazwisko ubezpieczającego, opisuje ubezpieczany majątek lub odpowiedzialność, rodzaj ubezpieczenia oraz limity polisy.
•  Umowa ubezpieczenia: określa obowiązki stron w okresie obowiązywania polisy.
•  Warunki polisy: określa zakres ochrony i wymagania w przypadku szkody.
•  Wyłączenia: określają rodzaje mienia i szkód nieobjętych ubezpieczeniem. Stany i ubezpieczyciele stale współpracują, aby uczynić polisy bardziej czytelnymi.

A. M. Best to wiodąca organizacja ratingowa w branży. Ratingi Best wahają się od kategorii doskonałej (A++ i A+) do najniższych - E (pod nadzorem regulacyjnym), F (w likwidacji) i S (rating zawieszony). Inne ważne organizacje ratingowe to Moody′s i Standard and Poor′s.

ROLA RZĄDU

Rządy federalne i stanowe odgrywają ważną rolę w zarządzaniu dużymi programami ubezpieczeń społecznych, takimi jak ubezpieczenia społeczne, Medicare, zasiłki dla bezrobotnych, federalne ubezpieczenia depozytów i gwarancje świadczeń emerytalnych. W tych obszarach rząd działa albo jako partner lub konkurent branży ubezpieczeniowej, albo jako wyłączny dostawca. Rządy federalne i stanowe zarządzają również programami majątkowymi i wypadkowymi, takimi jak ubezpieczenia od wszelkich ryzyk upraw, przestępczości, powodzi i odszkodowań pracowniczych.

REASEKURACJE

Reasekuracja ma kluczowe znaczenie dla procesu ubezpieczeniowego; zapewnia ubezpieczycielom zdolność, stabilność i siłę finansową. Celem reasekuracji jest rozłożenie dużych ryzyk i katastrof na jak najszerszą bazę. Polega ona na przejęciu przez jedną firmę ubezpieczeniową (reasekuratora) całości lub części ryzyka ponoszonego przez inną firmę ubezpieczeniową (cedenta). Umożliwia ona ubezpieczonemu o znacznej ekspozycji na ryzyko korzystanie z usług jednego ubezpieczyciela i otrzymywanie ochrony ubezpieczeniowej od wielu ubezpieczycieli. Część ryzyka przekraczająca poziom retencji ubezpieczyciela pierwotnego jest cedowana (przekazywana) reasekuratorowi. Reasekurator może dodatkowo reasekurować część przejętego ryzyka; jest to tzw. retrocesja. Jeżeli reasekurator zgadza się na podział strat wynikających z tylko jednego ryzyka, umowa ta nazywana jest reasekuracją fakultatywną; jeżeli reasekurator zgadza się na podział strat wynikających z więcej niż jednego ryzyka, zazwyczaj całej linii lub portfela, umowa ta nazywana jest reasekuracją traktatową. Europa Zachodnia jest największym światowym dostawcą reasekuracji. Karaiby, w tym Bermudy, są największym zagranicznym dostawcą reasekuracji do Stanów Zjednoczonych. Najważniejsza jest siła finansowa reasekuratora, ponieważ bezpośredni ubezpieczyciel zawsze ponosi główną odpowiedzialność za wypłatę odszkodowań.

REGULACJE

Zgodnie z ustawą McCarran-Ferguson z 1945 r. stanowe departamenty ubezpieczeń ponoszą główną odpowiedzialność za nadzorowanie działalności firm ubezpieczeniowych w celu ochrony ubezpieczonych przed niewypłacalnością ubezpieczycieli i niesprawiedliwym traktowaniem. W tym celu udzielają licencji ubezpieczycielom, agentom i brokerom; egzekwują ustawowe wymogi rachunkowości; oraz przeprowadzają kontrole sytuacji finansowej i zachowań rynkowych ubezpieczycieli. Kontrola jest wspomagana przez wskaźniki Systemu Informacji Regulacyjnej Ubezpieczeń (IRIS), które testują ogólną rentowność, płynność i siłę rezerw ubezpieczycieli. Stanowe departamenty ubezpieczeń współpracują z Narodowym Stowarzyszeniem Komisarzy Ubezpieczeniowych (NAIC) w celu opracowywania i promowania przepisów i regulacji, które służą jako prawa modelowe; z legislaturami stanowymi, które uchwalają ustawy i ustalają budżety; z sądami, które interpretują przepisy ubezpieczeniowe i brzmienie polis; z Kongresem i Biurem Rachunkowości Stanów Zjednoczonych, które okresowo oceniają stanowe regulacje ubezpieczeniowe; oraz z organizacjami zawodowymi, handlowymi i konsumenckimi.

KONKURENCJA

Z uwagi na dużą liczbę sprzedających i kupujących, niewielkie zróżnicowanie produktów oraz swobodę wejścia i wyjścia z rynku, rynek ubezpieczeniowy charakteryzuje się wysoką konkurencją. Dotyczy to zwłaszcza segmentu ubezpieczeń majątkowych i osobowych, gdzie wiodąca firma odpowiada za zaledwie 12% rynku, a dziesięć największych firm łącznie za zaledwie 44%. Podczas gdy popyt na ubezpieczenia stale rośnie, wraz ze wzrostem ekspozycji i wymogów prawnych, podaż ubezpieczeń, dzięki ich finansowemu i elastycznemu charakterowi, może być łatwo transferowana na rynek i poza niego. Przyciąga to kapitał w okresach wysokiego zainteresowania i silnej koniunktury na giełdzie, ze względu na wysokie oczekiwania dotyczące zysków z inwestowania przepływów pieniężnych z działalności ubezpieczeniowej. Ta nadwyżka mocy produkcyjnych w branży ubezpieczeniowej doprowadziła do konsolidacji i konwergencji z rynkami kapitałowymi i instytucjami finansowymi. Towarzystwa ubezpieczeniowe dążą do zwiększenia efektywności działania i usprawnienia swoich systemów komunikacji i dystrybucji. Łączenie ubezpieczeń z innymi produktami i usługami finansowymi jest postrzegane jako lepsze źródło finansowania dla klientów.

BRANŻA W TRANSFORMACJI - SEKURYTYZACJA

W związku ze wzrostem liczby ludności na obszarach przybrzeżnych, a także narażonych na huragany i trzęsienia ziemi w Stanach Zjednoczonych oraz przewidywaniami naukowców, że prawdopodobieństwo wystąpienia silnego trzęsienia ziemi w stuleciu poprzedzającym 2010 rok wynosi 100%, branża ubezpieczeniowa stoi w obliczu potencjalnego megakatastrofalnego trzęsienia ziemi lub huraganu, który mógłby wygenerować straty ubezpieczeniowe w wysokości od 75 000 000 000 do 100 000 000 000 dolarów. Straty tej wielkości spowodowałyby spustoszenie w branży. W 1996 roku branża rozpoczęła sekurytyzację ryzyka katastroficznego, pakując ryzyko ubezpieczeniowe w papiery wartościowe, którymi można było handlować na rynkach kapitałowych, których łączna wartość 26 bilionów dolarów jest 80 razy większa niż kapitał branży ubezpieczeniowej. Do tej pory branża odniosła sukces w sprzedaży papierów wartościowych powiązanych z katastrofami o wartości ponad 4 miliardów dolarów; planuje wykorzystać te sukcesy i nadal rozprzestrzeniać ryzyko katastroficzne na rynki kapitałowe poprzez emisję papierów wartościowych powiązanych z katastrofami. Wraz z postępującą konwergencją branży ubezpieczeniowej z rynkami kapitałowymi i sektorem usług finansowych, inne linie biznesowe prawdopodobnie zostaną poddane sekurytyzacji.

GLOBALIZACJA

Chociaż reasekuratorzy zawsze byli obecni na arenie międzynarodowej, a brokerzy podążali w tym kierunku, ubezpieczyciele główni, z jednym godnym uwagi wyjątkiem, niechętnie podejmowali ekspansję międzynarodową. Gwałtowny rozwój technologii komputerowej przekształcił jednak świat w globalną gospodarkę, w której ubezpieczyciele amerykańscy i zagraniczni muszą konkurować ze wszystkimi innymi firmami.

KANAŁY DYSTRYBUCJI

Branża ubezpieczeniowa nieustannie poszukuje nowych systemów dystrybucji, w tym Internetu i nawiązywania sojuszy z bankami i innymi organizacjami świadczącymi usługi finansowe, aby stać się bardziej efektywną i skoncentrowaną na kliencie, który dziś przywiązuje równie dużą wagę do obsługi i wygody, co do ceny.

Umiejętności ekspresyjne i receptywne to dwie umiejętności komunikacyjne. Mówienie i pisanie są ogólnie określane jako umiejętności ekspresyjne; stanowią one sposób, w jaki wyrażamy siebie wobec innych. Umiejętności receptywne, czyli słuchanie i czytanie, to sposoby, w jakie odbieramy informacje. Donoszono, że kadra kierownicza dużych korporacji północnoamerykańskich spędza do 80 procent swojego czasu pracy na spotkaniach, dyskusjach, rozmowach twarzą w twarz lub rozmowach telefonicznych. Większość pracowników spędza około 60 procent dnia pracy na słuchaniu. Ponieważ tak duża część czasu czuwania jest pochłaniana przez czynności związane ze słuchaniem, oczywiste jest, że moglibyśmy zwiększyć naszą produktywność poprzez trening słuchania. Słuchanie pochłania około połowę całego czasu komunikacji, a mimo to ludzie zazwyczaj słuchają, poświęcając jedynie około 25 procent swojej uwagi. Nieskuteczne słuchanie jest kosztowne, niezależnie od tego, czy występuje w rodzinach, firmach, rządzie, czy w sprawach międzynarodowych. Większość ludzi popełnia codziennie liczne błędy słuchowe, ale koszty - finansowe i inne - rzadko są analizowane. Z powodu błędów słuchowych spotkania muszą być przekładane, listy przepisywane, a przesyłki przekierowywane. Nieudana komunikacja może prowadzić do wielu katastrof, niezależnie od branży. Produktywność spada, a zyski maleją. Badania wskazują, że słyszymy tylko 25% tego, co zostało powiedziane, a po dwóch miesiącach pamiętamy tylko połowę. Nie zawsze tak było. W pierwszej klasie słyszeliśmy 90% tego, co zostało powiedziane, w drugiej 80%, w siódmej 43%, a w dziewiątej tylko 25%. Konieczne jest dążenie do doskonalenia umiejętności słuchania. Kiedy mamy trudności ze zrozumieniem czytanego dokumentu, możemy przeczytać go ponownie w celu wyjaśnienia. Nie możemy jednak ponownie słuchać komunikatów ustnych, chyba że zostaną one nagrane mechanicznie. Słuchacz może źle zrozumieć, zinterpretować lub zapomnieć znaczną część oryginalnej wiadomości. Jednak dzięki odpowiedniemu szkoleniu umiejętności słuchania można poprawić. Udowodniono, że dzięki dłuższemu, ukierunkowanemu treningowi słuchania można ponad dwukrotnie zwiększyć efektywność i skuteczność słuchania. Komunikacja obejmuje odbiór i interpretację komunikatów. Badania nad komunikacją rutynowo wykazały, że prawie każdy słucha więcej niż mówi, czyta więcej niż pisze i spędza znacznie więcej czasu na odbieraniu wiadomości niż na ich wysyłaniu. Przeciętna osoba mówi w tempie od stu do dwustu słów na minutę. Przeciętny słuchacz może jednak odpowiednio przetworzyć 400 słów na minutę. Biorąc to pod uwagę

UMIEJĘTNOŚCI SŁUCHANIA W BIZNESIE

Umiejętności ekspresyjne i receptywne to dwie umiejętności komunikacyjne. Mówienie i pisanie są ogólnie określane jako umiejętności ekspresyjne; stanowią one sposób, w jaki wyrażamy siebie wobec innych. Umiejętności receptywne, czyli słuchanie i czytanie, to sposoby, w jakie odbieramy informacje. Donoszono, że kadra kierownicza dużych korporacji północnoamerykańskich spędza do 80 procent swojego czasu pracy na spotkaniach, dyskusjach, rozmowach twarzą w twarz lub rozmowach telefonicznych. Większość pracowników spędza około 60 procent dnia pracy na słuchaniu. Ponieważ tak duża część czasu czuwania jest pochłaniana przez czynności związane ze słuchaniem, oczywiste jest, że moglibyśmy zwiększyć naszą produktywność poprzez trening słuchania. Słuchanie pochłania około połowę całego czasu komunikacji, a mimo to ludzie zazwyczaj słuchają, poświęcając jedynie około 25 procent swojej uwagi. Nieskuteczne słuchanie jest kosztowne, niezależnie od tego, czy występuje w rodzinach, firmach, rządzie, czy w sprawach międzynarodowych. Większość ludzi popełnia codziennie liczne błędy słuchowe, ale koszty - finansowe i inne - rzadko są analizowane. Z powodu błędów słuchowych spotkania muszą być przekładane, listy przepisywane, a przesyłki przekierowywane. Nieudana komunikacja może prowadzić do wielu katastrof, niezależnie od branży. Produktywność spada, a zyski maleją. Badania wskazują, że słyszymy tylko 25% tego, co zostało powiedziane, a po dwóch miesiącach pamiętamy tylko połowę. Nie zawsze tak było. W pierwszej klasie słyszeliśmy 90% tego, co zostało powiedziane, w drugiej 80%, w siódmej 43%, a w dziewiątej tylko 25%. Konieczne jest dążenie do doskonalenia umiejętności słuchania. Kiedy mamy trudności ze zrozumieniem czytanego dokumentu, możemy przeczytać go ponownie w celu wyjaśnienia. Nie możemy jednak ponownie słuchać komunikatów ustnych, chyba że zostaną one nagrane mechanicznie. Słuchacz może źle zrozumieć, zinterpretować lub zapomnieć znaczną część oryginalnej wiadomości. Jednak dzięki odpowiedniemu szkoleniu umiejętności słuchania można poprawić. Udowodniono, że dzięki rozbudowanemu, ukierunkowanemu treningowi słuchania można ponad dwukrotnie zwiększyć efektywność i skuteczność słuchania. Komunikacja obejmuje odbiór i interpretację komunikatów. Badania nad komunikacją rutynowo wykazały, że prawie każdy słucha więcej niż mówi, czyta więcej niż pisze i spędza znacznie więcej czasu na odbieraniu wiadomości niż na ich wysyłaniu. Przeciętny człowiek mówi z prędkością od stu do dwustu słów na minutę. Przeciętny słuchacz może jednak odpowiednio przetworzyć 400 słów na minutę. Biorąc pod uwagę tę różnicę między tym, co normalnie słyszymy, a tym, co potencjalnie może zostać przetworzone, nic dziwnego, że ludzie mają tendencję do "wyłączania się" w pewnych momentach. Oczywistym efektem tej różnicy są styczne mentalne, a menedżerowie, którzy wierzą, że podwładni uważnie słuchają każdego wypowiadanego przez nich słowa, oszukują samych siebie. Słuchanie można porównać do ćwiczeń fizycznych lub zapinania pasów bezpieczeństwa: każdy wie, że jest to pożądane, ale każdemu trudno jest robić to regularnie. Większość z nas pragnie rozmawiać; chcemy być w centrum uwagi. Jeśli posłuchasz dowolnej luźnej rozmowy między przyjaciółmi, prawdopodobnie zauważysz, że większość ludzi poświęca większość rozmowy na skupienie się na tym, co powiedzą. Słuchając innych, spędzamy dużo czasu myśląc o tym, kiedy następnym razem będziemy mówić. Słuchanie to coś więcej niż tylko słyszenie, co mówi mówca. Słyszenie to po prostu odbiór dźwięków przez uszy; słuchanie to interpretowanie lub nadawanie sensu dźwiękom, które słyszysz. Słyszenie to percepcja fizyczna; słuchanie to aktywność umysłowa. Wymaga koncentracji, współpracy i otwartego umysłu. Wiele sytuacji w pracy wymaga umiejętności słuchania. Konferencje, wywiady, otrzymywanie instrukcji, rozpatrywanie skarg - wszystko to wymaga czujnego, wrażliwego słuchania. Niezależnie od tego, czy słuchasz, aby nauczyć się, jak wykonać zadanie, aby podjąć decyzję, czy aby osiągnąć przyjazne relacje ze współpracownikami, ważne jest, aby skoncentrować się na zrozumieniu tego, co mówi mówca. Istnieją trzy rodzaje słuchania. Pierwszy typ jest swobodny lub nieformalny. Zazwyczaj nie musisz pamiętać szczegółów. Drugi typ słuchania jest aktywny lub formalny. Ten typ słuchania wymaga skupienia i od słuchacza przyswojenia szczegółów. Ostatni typ słuchania to słuchanie niewerbalne. Mówcy mają obowiązek komunikować się tak skutecznie, jak to możliwe, ale słuchacze również mają obowiązki. Nie mogą siedzieć z założonymi rękami i zadowalać się założeniem, że nie mają nic do roboty. Podobnie jak mówcy, słuchacze również muszą się przygotować. Podczas słuchania muszą koncentrować się zarówno na werbalnym, jak i niewerbalnym przekazie mówcy. Na słuchaczy wpływa mówca, przekaz, inni słuchacze, warunki fizyczne i stan emocjonalny w momencie słuchania. Podczas gdy pierwsze trzy czynniki nie mogą być kontrolowane przez słuchacza, dwa ostatnie mogą. Aby w pełni skupić się na mówcy i jego przekazie, słuchacz powinien zająć pozycję, która pozwala na pełny widok gestów mówcy. Pięćdziesiąt pięć procent przekazu danej osoby to komunikacja niewerbalna, 38 procent przekazu wynika z modulacji głosu mówcy, a tylko 7 procent przekazu to same słowa. Oprócz przekazu werbalnego, słuchacz powinien również skupić się na przekazie niewerbalnym mówcy, przekazywanym za pomocą gestów, tonu głosu i ruchów ciała. Czy gesty mówcy zdają się wzmacniać, czy też zaprzeczać słowom? Jeśli mówca próbuje przedstawić się jako szczera, oddana kobieta, czy dostrzegasz w tym elementy nieuczciwości? Czy mówca jest w rzeczywistości nieśmiały, mimo że próbuje odgrywać rolę mężczyzny pełnego pewności siebie? Tylko poprzez uważną obserwację i analizę mowy ciała mówcy oraz uważne słuchanie jego słów można w pełni zrozumieć siłę przekazu. Podobnie jak w przypadku mowy, mowa ciała ma swoje własne tempo, rytm, słownictwo i gramatykę. Podobnie jak w mowie, istnieją "litery", które po prawidłowym połączeniu tworzą niewypowiedziane "słowa". Takie "słowa" są następnie łączone, tworząc "frazy" i "zdania", za pomocą których przekazywane są komunikaty. Na przykład, swobodne gestykulowanie mówcy jest zazwyczaj kojarzone z pewnością siebie, podczas gdy szarpnięcia i gwałtowne ruchy świadczą o nerwowości i dyskomforcie. Praktyczne wykorzystanie zdobytej wiedzy na temat komunikacji niewerbalnej może przesądzić o sukcesie lub porażce w wielu kontaktach biznesowych i towarzyskich. Niezależnie od tego, czy uczestniczymy w poważnych negocjacjach, rozmowie kwalifikacyjnej, spotkaniu firmowym, czy interakcji osobistej, potrzeba bardziej efektywnego słuchania jest kluczowa. Aktywne słuchanie jest ważne z następujących powodów:

1. Słuchanie pozwala nam zdobywać ważne informacje.
2. Słuchanie pozwala nam skuteczniej interpretować komunikat.
3. Słuchanie pozwala nam gromadzić dane, aby podejmować trafne decyzje.
4. Słuchanie pozwala nam odpowiednio reagować na usłyszane komunikaty.

Aby stać się lepszym słuchaczem, powinieneś zrobić następujące rzeczy:

1. Wyglądaj stosownie: Stań twarzą do mówcy i daj znać, że komunikat jest słyszany i rozumiany. Pochyl się w stronę mówcy, aby okazać zainteresowanie. Utrzymuj kontakt wzrokowy przez co najmniej 80% czasu. Nie rozpraszaj mówcy dziwną mimiką i wierceniem się.
2. Nasłuchuj komunikatów niewerbalnych: Obserwuj mowę ciała mówcy, gesty i dystans fizyczny. Obserwuj mimikę twarzy, oczy, usta i dłonie mówcy, szukając ukrytych treści.
3. Nasłuchuj najważniejszych punktów: Odrzuć nieistotne i poszukaj głównego przesłania w słowach.
4. Zachowaj ciszę przed odpowiedzią: Upewnij się, że mówca skończył mówić, zanim sam spróbujesz się odezwać. Oprzyj się pokusie niepotrzebnego przerywania.
5. Zadawaj pytania: Zadawanie pytań mówcy jest wskazane w celu wyjaśnienia znaczeń i wzmocnienia usłyszanych komunikatów.
6. Wyczuwaj, co czuje mówca: Aby odebrać pełny komunikat, ważne jest, aby odrzucić wszelkie uczucia, które mówca próbuje przekazać. Określ, czego mówca nie mówi.
7. Rób notatki: Zapisywanie ważnych myśli pozwala na późniejsze przejrzenie przekazu i utrwala usłyszane/przyswojone informacje.
8. Bądź dostępny: Aby móc się do kogoś odezwać, trzeba być dostępnym. Wyjdź zza biurka i papierów. Przerwij pracę i skoncentruj się całkowicie na mówcy.

Zachęcaj innych do słuchania, wykonując następujące czynności:

1. Ścisz głos. To zmusi innych do słuchania.
2. Spraw, by Twoja wypowiedź była interesująca. Skoncentruj się na ulubionym temacie słuchacza - na nim samym. Zachęcaj innych do udziału, wciągając ich do rozmowy.
3. Stwórz odpowiednie otoczenie. Mów w miejscu, w którym będziesz dobrze słyszalny i zrozumiany.
4. Bądź ludzki dla swoich słuchaczy. Zwracaj się do ludzi po imieniu, kiedy tylko jest to możliwe; to pomaga przyciągnąć ich uwagę.

Dobre nawyki słuchania są ważnym elementem Twojej drogi do sukcesu. Ćwicząc uważne słuchanie, staniesz się bardziej efektywny w swojej pracy i zdobędziesz większą wiedzę na wszystkie tematy. Odpowiedzialne, cierpliwe słuchanie to rzadkość, ale jest to umiejętność, którą można rozwinąć dzięki praktyce.

Na wydajność biura wpływa wiele czynników, a jednym z nich jest jego układ. Ponieważ układ biura wpływa na cały segment pracowników umysłowych w organizacji, jego znaczenia dla wydajności organizacyjnej nigdy nie należy lekceważyć. Układ biura opiera się na wzajemnych powiązaniach między trzema głównymi czynnikami: pracownikami, przepływem pracy między poszczególnymi jednostkami roboczymi oraz sprzętem. Efektywny układ biura przynosi organizacji szereg korzyści, w tym:

1. Wpływa na poziom satysfakcji pracowników z wykonywanej pracy.
2. Wpływa na wrażenie, jakie pracownicy mają na temat obszarów roboczych organizacji.
3. Zapewnia efektywne rozmieszczenie i wykorzystanie powierzchni biurowej.
4. Zapewnia pracownikom wydajne i produktywne miejsca pracy.
5. Ułatwia rozbudowę i/lub reorganizację obszarów roboczych w razie potrzeby.
6. Ułatwia nadzór nad pracownikami.
Planowanie układu zazwyczaj przebiega dwuetapowo: wstępnym i końcowym.

PLANOWANIE WSTĘPNE

Projektując układ biura, należy wziąć pod uwagę szereg czynników na etapie planowania wstępnego, który zazwyczaj jest przeprowadzany przez kierowników biur administracyjnych, pracowników lub konsultantów. Wśród czynników, które należy wziąć pod uwagę podczas planowania wstępnego, znajdują się:

Przepływ pracy: Analiza przepływu pracy w pionie i poziomie między pracownikami i jednostkami roboczymi ma kluczowe znaczenie przy projektowaniu układu biura. Celem jest zaprojektowanie układu, w którym praca przebiega w linii prostej z minimalnym (jeśli w ogóle) cofaniem się lub krzyżowaniem się. Analizując przepływ pracy, często uwzględnia się główne dokumenty źródłowe znajdujące się w różnych obszarach roboczych.

Schemat organizacyjny: Analiza schematu organizacyjnego, który wizualnie przedstawia, kto komu podlega, a także relacje między pracownikami, jest również brana pod uwagę na wstępnych etapach planowania. Zazwyczaj schemat organizacyjny pomaga określić, które jednostki powinny być fizycznie zlokalizowane blisko siebie.

Prognoza liczby pracowników potrzebnych w przyszłości: Dobre zrozumienie możliwości rozbudowy pomaga zapewnić, że układ jest zaprojektowany tak, aby uwzględniał przyszły wzrost. Do czynników, które należy wziąć pod uwagę, należą potencjalna potrzeba dodatkowych jednostek roboczych, a także liczba dodatkowych pracowników, którzy prawdopodobnie będą potrzebni zarówno w istniejących, jak i nowych jednostkach roboczych.

Sieć komunikacyjna: Badanie sieci komunikacyjnej organizacji pozwala określić, kto w organizacji ma z kim intensywny kontakt (osobisty lub telefoniczny). Im więcej kontaktów mają pracownicy, tym większe prawdopodobieństwo, że oni lub ich jednostki robocze będą musieli fizycznie znajdować się blisko siebie.

Organizacja działowa: Badanie organizacji działowej pomaga również określić, które działy powinny być zlokalizowane blisko siebie. Na przykład działy odpowiedzialne za księgowość i finanse firmy powinny znajdować się blisko siebie; działy mające częsty kontakt z osobami z zewnątrz (np. dział kadr i sprzedaży) powinny znajdować się w pobliżu wejścia do budynku; a działy generujące hałas (kserokopiarki, rampy załadunkowe itp.) powinny znajdować się blisko siebie i z dala od obszarów, w których wymagany jest niski poziom hałasu.

Stosunek powierzchni biur prywatnych do powierzchni biurowych: Coraz więcej organizacji decyduje się na większą liczbę powierzchni biurowych i mniejszą liczbę powierzchni biurowych. Ten trend prawdopodobnie pomaga zmniejszyć całkowitą potrzebną powierzchnię biurową i z pewnością ułatwia rearanżację przestrzeni biurowych. Korzystanie z biur ogólnych zamiast biur prywatnych niesie ze sobą szereg korzyści. Biura ogólne są bardziej ekonomiczne w budowie niż biura prywatne; biura ogólne ułatwiają dostosowanie się do zmian w układzie biura; a także łatwiej jest zaprojektować wydajne systemy ogrzewania, chłodzenia i oświetlenia dla biur ogólnych.

Wymagania przestrzenne: Całkowita ilość potrzebnej powierzchni jest określana przez ilość miejsca potrzebną dla każdego pracownika (w tym prognozy wzrostu) w każdej jednostce roboczej, a także ilość miejsca potrzebną na różne obszary specjalistyczne. Ilość miejsca potrzebna każdemu pracownikowi jest określana przez wymagania dotyczące mebli/sprzętu, lokalizację takich elementów konstrukcyjnych, jak okna i słupy, oraz funkcje i pozycję w hierarchii pracownika.

Pomieszczenia specjalistyczne: Wiele organizacji ma wiele obszarów specjalistycznych, które należy uwzględnić we wstępnym planowaniu układu biura. Obejmuje to takie potrzeby, jak recepcja, sale konferencyjne, centrum komputerowe, pomieszczenie do korespondencji, pomieszczenie do drukowania/powielania, centralne pomieszczenie do przechowywania dokumentów oraz magazyn.

Względy bezpieczeństwa: Szereg aspektów bezpieczeństwa odgrywa ważną rolę we wstępnym planowaniu układu, w tym przejścia/korytarze o odpowiedniej szerokości, otwory drzwiowe, klatki schodowe i wyjścia. Zapewnienie szybkiej ewakuacji z budynku w razie wypadku jest kluczowym aspektem wstępnego planowania układu biura.

Konstrukcja bez barier: Szereg przepisów federalnych wymaga, aby układ biura był dostosowany do potrzeb osób niepełnosprawnych. Ustawa o Amerykanach z Niepełnosprawnościami z 1990 roku wymaga "rozsądnego dostosowania" dla osób niepełnosprawnych. Być może najważniejszym elementem układu biura jest zaprojektowanie przestrzeni biurowej/roboczej, w której osoby mogą łatwo poruszać się na wózkach inwalidzkich.

Rozbudowa: Aby nadążać za rosnącymi potrzebami przestrzennymi, wiele organizacji przeprowadza coroczną analizę przestrzeni, podobnie jak przygotowuje roczny budżet. Pozwala to organizacjom działać proaktywnie, a nie reaktywnie, w przewidywaniu przyszłych potrzeb przestrzennych.

Potrzeby sprzętowe i meblowe: Ilość sprzętu i mebli, które muszą być uwzględnione w organizacji, musi zostać uwzględniona podczas wstępnego planowania układu biura. Nieuwzględnienie tych potrzeb często prowadzi do nieefektywnego układu biura.

PLANOWANIE UKŁADU BIURA

Prawdopodobnie najważniejszą decyzją, jaką trzeba podjąć podczas planowania układu biura, jest to, czy będą to wyłącznie biura prywatne, czy też połączenie przestrzeni prywatnych i biur ogólnych. Trend zmierza w kierunku minimalizacji liczby biur prywatnych i maksymalnego wykorzystania przestrzeni biur ogólnych. Zazwyczaj w biurach ogólnych stosuje się koncepcję biura otwartego, która eliminuje szereg wad tradycyjnych biur prywatnych. Podczas gdy biura prywatne opierają się zazwyczaj na hierarchicznej strukturze organizacji, przestrzenie biurowe otwarte opierają się na charakterze relacji między pracownikiem a jego obowiązkami służbowymi. Planowanie biura otwartego uwzględnia cybernetykę organizacji, co oznacza, że przepływ informacji i procesy są uwzględniane w procesie projektowania. Przepływy informacji dotyczą obiegu dokumentów, komunikacji telefonicznej i interakcji osobistych. W projektowaniu przestrzeni wokół koncepcji biura otwartego stosuje się trzy różne alternatywy. Należą do nich modułowe podejście do stanowisk pracy, podejście oparte na klastrach stanowisk pracy oraz podejście krajobrazowe. W każdym przypadku panele i elementy wyposażenia tworzą obszary robocze. Zazwyczaj panele i elementy mebli są fabrycznie okablowane, zarówno pod kątem elektrycznym, jak i telefonicznym, co znacznie upraszcza ich montaż. Panele dostępne są w różnych kolorach i wykończeniach, w tym z drewna, metalu, plastiku, szkła, dywanu i tkaniny.

Modułowe stanowisko pracy. Główną cechą modułowego stanowiska pracy jest wykorzystanie elementów mebli wiszących do tworzenia indywidualnych obszarów roboczych. Szafki i teczki o regulowanej wysokości są umieszczane obok biurek lub stołów. Konstrukcja modułowych stanowisk pracy umożliwia pracownikom korzystanie z kompletnego biura pod względem przestrzeni na biurka, teczki, schowków i oświetlenia. Modułowe stanowiska pracy są projektowane zgodnie ze specyfiką obowiązków zawodowych osób w nich pracujących. W niektórych sytuacjach modułowe stanowisko pracy jest preferowane w stosunku do dwóch pozostałych koncepcji otwartej przestrzeni. Jest ono szczególnie przydatne w sytuacjach wymagających dużej przestrzeni do przechowywania, a obszar roboczy może być zaprojektowany specjalnie pod kątem konkretnych potrzeb użytkownika. Ponadto zmiany w układzie można wprowadzać łatwo i szybko.

Skupione stanowisko pracy. Cechą charakterystyczną skupionego stanowiska pracy jest skupienie obszarów roboczych pracowników wokół wspólnego rdzenia, takiego jak zestaw paneli, które wystają z piasty, podobnie jak szprychy w kole. Panele wyznaczają obszar roboczy każdego pracownika, który zazwyczaj obejmuje powierzchnię do pisania, miejsce do przechowywania i miejsce na dokumenty. Z reguły stanowiska pracy w układzie klastrowym nie są tak rozbudowane jak stanowiska modułowe czy alternatywy o charakterze krajobrazowym. Stanowiska pracy w układzie klastrowym sprawdzają się w sytuacjach, w których pracownicy spędzają część dnia pracy poza swoim miejscem pracy. Dwiema wyraźnymi zaletami stanowisk pracy w układzie klastrowym są ekonomia i łatwość wprowadzania zmian w układzie. Stanowiska pracy w układzie klastrowym są tańsze niż pozostałe dwie alternatywy.

Podejście do projektowania krajobrazu. Pierwotnie opracowane w Niemczech, projektowanie krajobrazu biur jest obecnie szeroko stosowane w całych Stanach Zjednoczonych. W pewnym sensie projektowanie krajobrazu biurowego stanowi połączenie podejścia modułowego i podejścia opartego na stanowiskach pracy w układzie klastrowym. Istotną różnicą jest jednak obfite wykorzystanie roślin i roślinności w dekoracji. Rośliny i roślinność, oprócz walorów estetycznych, stanowią barierę wizualną. Podczas gdy zarówno podejście modułowe, jak i podejście klastrowe zazwyczaj polega na ustawieniu elementów w rzędach, architektura krajobrazu aranżuje obszary robocze w układach klastrowych i pod różnymi kątami. W swojej pierwotnej formie architektura krajobrazu wyeliminowała wszystkie prywatne biura. Jednak większość organizacji korzystających z architektury krajobrazu stosuje podejście hybrydowe, w którym powszechny jest stosunek 80% powierzchni biurowych typu open space do 20% powierzchni biurowych typu private office. W konwencjonalnych układach biurowych status nadawany był pracownikom poprzez przydzielenie im prywatnego biura. Ponieważ koncepcja open space eliminuje znaczną liczbę prywatnych biur, pracownikom nadawany jest status poprzez takie aspekty, jak przydział pracy, obowiązki służbowe, lokalizacja i rozmiar stanowiska pracy, oraz rodzaj i ilość przydzielonych mebli.

PRZYGOTOWANIE UKŁADU

Rzeczywiste przygotowanie układu odbywa się za pomocą różnorodnych narzędzi, w tym szablonów, wycięć, modeli plastikowych, tablic magnetycznych i projektowania wspomaganego komputerowo (CAD). W przypadku bardziej złożonych projektów CAD jest najprawdopodobniej preferowanym narzędziem. W przypadku prostych projektów dobrze sprawdzają się wszystkie inne. Niezależnie od tego, z którego narzędzia korzystamy, najważniejsze jest upewnienie się, że każdy aspekt układu (obwód, cechy konstrukcyjne, elementy wyposażenia i mebli itp.) jest odpowiednio i spójnie skalowany.

Uzgadnianie cen to zmowa kilku producentów w celu ustalenia cen towarów lub usług powyżej normalnej stawki rynkowej. Departament Sprawiedliwości Stanów Zjednoczonych (DOJ) i Federalna Komisja Handlu (FTC) to organy regulacyjne odpowiedzialne za ustalenie, czy firmy są zaangażowane w praktyki zmowy cenowej. Oba organy mogą nakładać wysokie grzywny na firmy przyłapane na zmowie cenowej. Branża opieki zdrowotnej była wielokrotnie badana pod kątem zmowy cenowej, zwłaszcza w przypadku firm produkujących witaminy. W 1995 roku Departament Sprawiedliwości nałożył na trzech producentów witamin grzywnę w łącznej wysokości 750 milionów dolarów za zmowę w celu ustalenia cen witamin. Ponadto w tym samym roku trzech dystrybutorów witamin zostało uznanych za winnych zmowy cenowej; ich grzywny wyniosły łącznie 137 milionów dolarów za zmowy cenowe kilku popularnych witamin. Musieli oni zapłacić nieco ponad miliard dolarów 1000 korporacyjnym nabywcom witamin hurtowo, co odzwierciedlało zawyżone ceny w latach trwania zmowy. Roche Holdings AG, który posiada czterdzieści procent światowego rynku witamin, zgodził się zapłacić grzywnę w wysokości 500 milionów dolarów i od 1999 roku był przedmiotem pozwów zbiorowych i dochodzenia prowadzonego przez Komisję Europejską. Z powodu licznych skandali związanych z ustalaniem cen, Roche i inni producenci witamin mogą mieć trudności z podnoszeniem cen w przyszłości, a nawet ich stabilizacją. Spisek dotyczący ustalania cen trwał od 1990 do 1999 roku i dotyczył witamin A, B2, B5, C, E oraz beta-karotenu. Obejmował również premiksy witaminowe dodawane do płatków śniadaniowych i innych przetworzonych produktów spożywczych. Oczekiwano, że dochodzenie Departamentu Sprawiedliwości w sprawie ustalania cen będzie kontynuowane, ponieważ rząd próbował gromadzić dowody przeciwko innym producentom witamin. W 1996 roku Federalna Komisja Handlu (FTC) i Departament Sprawiedliwości (DOJ) wydały zrewidowane Oświadczenie w sprawie polityki egzekwowania prawa antymonopolowego w opiece zdrowotnej. Zgodnie z tą nową polityką egzekwowania prawa, FTC i Departament Sprawiedliwości niekoniecznie będą uznawać wspólne porozumienia cenowe między wcześniej konkurującymi dostawcami za bezprawne ustalanie cen, jeśli zintegrowany system dostaw jest wystarczająco zintegrowany. Oświadczenie w sprawie egzekwowania prawa nie zawiera jednak konkretnych wytycznych dotyczących tego, co stanowi integrację wystarczającą do umożliwienia wspólnych negocjacji. Zawiera jednak praktyczne zasady, które pozwolą podmiotom zaangażowanym w zintegrowane systemy dostaw lepiej ocenić, czy ich wspólne działania cenowe spowodują obawy związane z naruszeniem prawa antymonopolowego. Branża papierów wartościowych była również uważnie obserwowana w latach 90. XX wieku pod kątem praktyk ustalania cen. Dochodzenia przeprowadzone przez Departament Sprawiedliwości i Komisję Papierów Wartościowych i Giełd (SEC) w sprawie Narodowego Stowarzyszenia Dealerów Papierów Wartościowych (National Association of Securities Dealers) i rynku NASDAQ w drugiej połowie lat 90. XX wieku sugerowały, że animatorzy rynku zmówili się w celu ustalania cen i poszerzania spreadów bid-ask, próbując w ten sposób zwiększyć zyski dealerów kosztem inwestorów. Co najmniej, animatorzy rynku wydawali się stosować konwencję kwotowania, którą można uznać za zachowanie antykonkurencyjne. Aby zrozumieć doświadczenia amerykańskiego rynku papierów wartościowych, ważne jest rozważenie, jakie rodzaje zachowań uznaje się za antykonkurencyjne. Amerykańskie prawo dotyczące jawnego ustalania cen jest jasne: takie zachowanie jest nielegalne. Jednak w wielu przypadkach nie ma wyraźnego porozumienia w sprawie ustalania cen. W oparciu o ustawę antymonopolową Shermana sądy amerykańskie opracowały doktrynę świadomego paralelizmu, co według Sądu Najwyższego oznacza, że żadna formalna umowa nie jest wymagana do zaistnienia bezprawnego spisku. Przed 1996 rokiem animatorzy rynku byli rzekomo zaangażowani w wiele skandali związanych z ustalaniem cen. Pod koniec lat 90. Departament Sprawiedliwości znalazł dowody na to, że praktyka ta nadal miała miejsce. Na przykład notowania cen na Instinet, prywatnym rynku elektronicznym, różniły się od notowań na NASDAQ dla tych samych akcji. Od 2000 roku Komisja Papierów Wartościowych i Giełd (SEC) prowadziła dochodzenie w sprawie indywidualnych traderów w związku z ustalaniem cen i istniała możliwość wniesienia kolejnych pozwów cywilnych. W 1999 roku sąd apelacyjny w Kalifornii jednogłośnie orzekł, że Arco i osiem innych firm naftowych ma prawo do wydania wyroku w trybie uproszczonym w sprawie o ustalanie cen, ponieważ nie ma dowodów na istnienie między nimi porozumienia w sprawie ustalania cen lub ograniczania dostaw benzyny o czystszym spalaniu, której przepisy nakazywały władze Kalifornii. Sąd apelacyjny zgodził się z pierwotnym wnioskiem sądu pierwszej instancji, że dowody przedstawione przez powoda nie sugerowały skomplikowanej sieci powiązań, lecz że dziewięciu pozwanych wykorzystywało wszystkie dostępne źródła informacji do określania mocy produkcyjnych, dostaw i decyzji cenowych. Sąd orzekł, że zaangażowane firmy podejmowały takie decyzje cenowe, ponieważ dążyły do maksymalizacji własnych zysków i nie przejmowały się zyskami konkurentów. W 2000 roku Departament Sprawiedliwości prowadził dochodzenie w trzydziestu sprawach zmów cenowych, z których wiele dotyczyło dodatków do żywności, suplementów diety i witamin. Ponieważ zmowy cenowe mają miejsce, gdy firmy zmawiają się w celu sztucznie zawyżonej ceny produktu, charakter branży dodatków do żywności ułatwia tworzenie karteli cenowych. Ze względu na niewielką liczbę firm działających w branży dodatków, łatwiej jest im organizować i utrzymywać zmowę cenową. Zmowy cenowe dotyczące dodatków do żywności są również łatwe, ponieważ niewielka liczba firm oznacza, że ceny są negocjowane w drodze indywidualnych umów, a nie na otwartym rynku. Utworzenie w latach 90. XX wieku międzynarodowych stowarzyszeń handlowych, wspieranych przez Unię Europejską, jest kolejną ważną przyczyną zmowy cenowej. Stowarzyszenia te udostępniają swoim członkom dane dotyczące swojej branży, w tym informacje o dokładnej wielkości rynku i tempie jego rozwoju. Informacje te mogą prowadzić do powstania kartelu, ponieważ firmy mogą ekstrapolować dane cenowe. Firma Archer Daniels Midland została oskarżona w 1996 roku o nielegalne ustalanie cen lizyny, stosowanej jako dodatek dietetyczny do pasz dla zwierząt gospodarskich, oraz kwasu cytrynowego. W okresie trwania spisku firma Archer Daniels Midland produkowała 54% krajowej produkcji lizyny wykorzystywanej w Stanach Zjednoczonych i 95% jej światowego źródła. Roczna sprzedaż lizyny wynosiła 330 milionów dolarów w Stanach Zjednoczonych i 600 milionów dolarów na całym świecie. Firma przyznała się do ustalania cen lizyny w latach 1992-1996, a Departament Sprawiedliwości nałożył na nią grzywnę w wysokości 70 milionów dolarów. Wyższe ceny pasz dla zwierząt spowodowały utratę dochodów zarówno dla hodowców trzody chlewnej i drobiu, jak i firm paszowych.

W świecie biznesu pracownicy wykorzystują specjalne umiejętności do wykonywania zadań związanych z czytaniem. Tradycyjnie jednak edukatorzy biznesowi polegali na innych w rozwijaniu umiejętności czytania swoich uczniów związanych z pracą. W 1975 roku Sticht zauważył, że zdecydowana większość czasu w szkołach jest przeznaczana na naukę czytania i interpretacji powieści, opowiadań, dramatów i poezji, a nie na naukę technicznych umiejętności czytania potrzebnych w miejscu pracy. Niedawno, w raporcie SCANS (Secretary′s Commission on Achieving Necessary Skills), opublikowanym w 1991 roku, czytanie materiałów technicznych zostało uznane za podstawową umiejętność potrzebną wszystkim pracownikom. Czytanie w miejscu pracy obejmuje umiejętność rozumienia i interpretowania różnych dokumentów, w tym diagramów, katalogów, korespondencji, instrukcji, rejestrów, wykresów, tabel i specyfikacji. W latach 70. XX wieku dwaj badacze, Ross i Salzman, badali zadania związane z czytaniem losowo wybranych pracowników biurowych w okolicach Columbus w stanie Ohio. Ross przeprowadził godzinne obserwacje stu początkujących pracowników biurowych, a Salzman zebrał 2659 próbek czytania, pisania i działań matematycznych od trzydziestu pięciu początkujących i trzydziestu pięciu doświadczonych pracowników biurowych. Wyniki tych dwóch badań zidentyfikowały trzy unikalne umiejętności czytania wykorzystywane przez pracowników biurowych: korektę, weryfikację i rozumienie szczegółów. Opierając się na badaniach przeprowadzonych przez Rossa i Salzmana, Schmidt opublikował w 1987 roku raport na temat poziomu czytania dokumentów biurowych zebranych w celu opracowania materiałów do czytania mających na celu rozwijanie umiejętności czytania technicznego. Sto dwadzieścia jeden dokumentów zebranych od dziesięciu firm zostało przeanalizowanych pod kątem poziomu czytania za pomocą formuły FORCAST. Formuła FORCAST opracowana w 1975 roku przez Caylora, Stichta, Foxa i Forda wykorzystuje odsetek słów jednosylabowych jako podstawę do określenia poziomu czytania; w ten sposób eliminuje ona uwzględnienie powtarzających się terminów technicznych, które mogą sztucznie zawyżać poziom czytania materiałów technicznych. Średni poziom czytania dokumentów wahał się od 11,3 dla tych zebranych z banku do 13,4 dla tych zebranych z biura uniwersyteckiego centrum kształcenia ustawicznego. Inne firmy, które dostarczyły dokumenty i ich średnie poziomy czytania, to m.in. producent z branży kosmicznej (11,4); urząd miasta (11,8); szpital (12,0); firma ubezpieczeniowa (12,0); producent z branży chemicznej (12,1); kolej (12,8); urząd administracji wiejskiej (13,1); oraz biuro wydziału oświaty (13,1). Zatem poziom czytania typowych dokumentów biurowych jest znacznie wyższy niż materiałów o charakterze ogólnym. Co więcej, większość lektur czytanych przez dorosłych to lektury techniczne, związane z pracą, a nie takie, na jakie kładziony jest nacisk w szkołach. Na podstawie badania dwóch grup uczniów szkół średnich, z których jedna była zapisana na kursy wymagane do ukończenia programu biznesowego, a druga na wybrane fakultatywne kursy biznesowe, Schmidt doniósł w 1982 roku, że pierwsza grupa, licząca 279 uczniów, uzyskała lepsze wyniki w teście umiejętności korekty tekstu niż druga grupa, licząca 1058 uczniów. Jednakże w testach mierzących umiejętności weryfikacji i rozumienia szczegółów, pierwsza grupa nie uzyskała lepszych wyników niż druga. Testy zostały opracowane na podstawie rzeczywistych dokumentów biznesowych. Na podstawie tego wyniku Schmidt doszedł do wniosku, że potrzebne są ćwiczenia czytelnicze rozwijające umiejętności weryfikacji i rozumienia szczegółów. National Business Education Association opublikowało opracowane ćwiczenia. We wstępie do "Office Reading Exercises" Schmidt opisuje próbne zastosowanie ćwiczeń przed ich publikacją. Były one stosowane w grupie eksperymentalnej i kontrolnej, każda licząca ponad dwustu pięćdziesięciu uczniów szkół średnich. Po ukończeniu testu wstępnego grupa eksperymentalna wykonała dziesięć ćwiczeń, poświęcając 15-20 minut na wykonanie jednego ćwiczenia dziennie. Uczniom po prostu dano ćwiczenia i poinformowano o oczekiwanych rezultatach. Grupa ta uzyskała nie tylko znacznie wyższe wyniki w teście końcowym przeprowadzonym po zakończeniu ćwiczeń, ale także w teście końcowym przeprowadzonym po upływie trzech do pięciu tygodni. Uzyskali również znacznie wyższe wyniki w teście końcowym niż grupa kontrolna. Istnieje zatem baza badawcza uzasadniająca stosowanie ćwiczeń. Wszystkie dziesięć ćwiczeń opracowano na podstawie rzeczywistych dokumentów biurowych, w tym strony katalogowej, cennika, wniosku o ubezpieczenie, raportu z rejestracji, formularza alokacji budżetu, harmonogramu cen posiłków, potwierdzenia programu, informacji o zarządzeniu strefowym, informacji o bankowości koncentracyjnej oraz rachunku wydatków. Schmidt przedstawia dwa podejścia, które można wykorzystać do nauczania ćwiczeń. Jedno to podejście holistyczne, w którym uczniowie otrzymują po prostu ćwiczenia, jeden dzień na raz, i informowani są o pożądanych rezultatach. To podejście zastosowano w badaniu opisanym powyżej. Uczniowie, wraz z kolegami z klasy, opracowują własne metody osiągania rezultatów. Drugie podejście jest prowadzone przez instruktora i nazywane jest "podejściem kierowanym". Pozwala ono instruktorowi położyć nacisk na 13 umiejętności składowych, które stanowią podzbiory dwóch głównych umiejętności: weryfikacji i rozumienia szczegółów. Weryfikacja wymaga porównania informacji technicznych przeniesionych z jednego miejsca do drugiego, aby upewnić się, że zostały one poprawnie przekazane. Zrozumienie szczegółów polega na przeczytaniu wydrukowanych informacji technicznych, a następnie ustaleniu, czy stwierdzenia na ich temat są poprawne. Umiejętności składowe lub podumiejętności podkreślane w "podejściu kierowanym" to:

- Postępowanie zgodnie z instrukcjami
- Postrzeganie struktury dokumentu
- Postrzeganie relacji
- Identyfikowanie istotnych informacji
- Lokalizowanie faktów lub szczegółów
- Rozpoznawanie informacji porównawczych/przeciwstawnych
- Interpretowanie symboli, grafik lub akronimów
- Rozpoznawanie sekwencji informacji
- Podsumowywanie lub uogólnianie
- Wybieranie istotnych informacji
- Rozpoznawanie głównej myśli
- Czytanie z partnerem w celu wykrycia błędów
- Rozpoznawanie błędów: transpozycji, typograficznych i mechanicznych, dodawania i pomijania

Taylor i Hancock w publikacji z 1993 roku zatytułowanej "Strategie wzmacniające akademicką wiedzę w całym programie nauczania biznesu" omówili strategie wspomagające wprowadzanie, utrwalanie i rozwijanie umiejętności rozumienia, słownictwa i pisania u studentów w trzech etapach czytania. Poniżej znajduje się przegląd tych trzech etapów. Etap przed czytaniem. Zanim uczniowie otrzymają lekturę techniczną, muszą wdrożyć strategie przed czytaniem, które pomogą im zrozumieć materiał. Czytanie można podzielić na mniejsze segmenty, stosując różnorodne ćwiczenia, które promują zaangażowanie studentów. Mogą to być np. organizer graficzny, przewodnik do nauki przez analogię lub przewodnik antycypacji/reakcji. Przewodnik ten pomaga skupić dyskusję przed czytaniem i może również służyć do powtórki po lekturze.

Etap czytania. Na etapie czytania uczniowie muszą skupić się na przyswajaniu głównych idei i ważnych szczegółów z materiału. Przewodnik do nauki lub selektywny przewodnik do czytania może pomóc uczniom w osiągnięciu tego celu. Używany przewodnik do nauki, w przeciwieństwie do pytań opartych na tekście, zazwyczaj dostarczanych przez autorów podręczników, powinien poszerzać horyzonty myślowe uczniów poza zwykłe "papuganie" pojęć z tekstu.

Etap po przeczytaniu. Po przeczytaniu materiału uczniowie powinni zaangażować się w działania po przeczytaniu, aby zapewnić długotrwałe zapamiętanie tego, co przeczytali. Można ponownie zastosować strategie stosowane przed czytaniem lub podjąć inne działania. Mogą to być ćwiczenia utrwalające słownictwo, pisanie dziennika lub inne ćwiczenia pisemne, które pozwalają uczniom zastosować informacje z przeczytanego materiału. Zatem czytanie materiałów technicznych wymaga rozwijania unikalnych umiejętności - takich, których większość nauczycieli nie uwzględnia. Ćwiczenia z czytania w biurze opracowane przez Schmidta oraz strategie zalecane przez Taylora i Hancocka przedstawiają kilka podejść, które można wykorzystać do nauczania umiejętności czytania technicznego. Zanim jednak te metody zostaną zastosowane, instruktorzy powinni również upewnić się, czy umiejętności czytania ich uczniów odpowiadają umiejętnościom wymaganym w przypadku materiałów technicznych. W tym celu dostępne są dwie metody: (a) procedura Cloze opracowana przez Taylora w 1953 roku, która pozwala instruktorowi ocenić zgodność materiałów drukowanych z umiejętnościami czytania uczniów, oraz (b) test wstępny opracowany na podstawie terminologii technicznej zawartej w materiale. Do użytku w klasie, Popham, Schrag i Blockhus zalecają następującą adaptację techniki Cloze.

1. Wybierz losowo materiał do czytania z sześciu do dziewięciu fragmentów i usuń co piąte słowo w każdym fragmencie. Zatrzymaj się po usunięciu 20 słów.
2. W miejsce każdego usuniętego słowa wstaw podkreślenie.
3. Przepisz materiał i poproś uczniów, aby w każdą lukę wpisali sensowne słowo. Niedozwolone jest zgadywanie ani ograniczenia czasowe.
4. Przeanalizuj odpowiedzi i przyznaj punkty za każdą zamianę, która przybliża pierwotne znaczenie. Określ wynik surowy dla każdego ucznia i przelicz go na procent, dzieląc rzeczywistą liczbę poprawnych odpowiedzi przez możliwą liczbę poprawnych odpowiedzi.
5. Określ poziom zrozumienia materiału przez uczniów, korzystając z poniższej skali. Wynik 0-30% odpowiada poziomowi czytania "Frustracja", wynik 31-49% odpowiada poziomowi czytania "Instruktażowemu", a wynik 50-100% odpowiada poziomowi czytania "Samodzielnemu".

Niektóre materiały techniczne nie nadają się do zastosowania testu Cloze. Dla takich materiałów można opracować test wstępny oparty na terminologii technicznej z materiału, aby ocenić stopień zrozumienia materiału przez uczniów. Jeśli uczeń odpowie poprawnie na mniej niż połowę pytań w teście, instruktor może założyć, że będzie miał trudności z lekturą.Uczniowie potrzebują umiejętności czytania tekstów technicznych w świecie biznesu. Ponadto od wszystkich nauczycieli oczekuje się wzmacniania kompetencji akademickich w trakcie zajęć. Omówione tutaj procedury mogą pomóc nauczycielom sprostać wyzwaniu nauczania umiejętności czytania tekstów technicznych, niezbędnych w biznesie.

Pisanie biznesowe ma siedem celów:

1. Przekazywanie informacji
2. Wyjaśnianie sytuacji
3. Proszenie o działanie
4. Poszukiwanie informacji
5. Perswazja
6. Odpowiedź na wcześniej otrzymaną wiadomość
7. Wyrażanie postawy

Celem pisania biznesowego jest umożliwienie czytelnikom pełnego, jasnego i precyzyjnego zrozumienia przekazu. Poniżej przedstawiamy kilka zaleceń ekspertów.

SKUTECZNE PISANIE

Skuteczni pisarze stosują poprawną gramatykę, ortografię i interpunkcję.

Skuteczna gramatyka.

1. Używaj zaimka osobowego w pierwszej osobie (I), aby wskazać, kto opisuje czynność: Sally i ja odwiedziliśmy muzeum. (nie Ja i Sally)
2. Stosuj konstrukcje równoległe: Dni menedżerów upływają na wypełnianiu raportów, przeprowadzaniu rozmów kwalifikacyjnych z pracownikami i uczestnictwie w spotkaniach. (nie na spotkaniach)
3. Uzupełnij każde zdanie: Proszę przeczytać artykuł; będzie to dla Ciebie naprawdę wzruszające doświadczenie. (nie Proszę przeczytać artykuł. Naprawdę wzruszające doświadczenie.)
4. Nie łącz zdań: Weź udział w konkursie. Myślę, że wygrasz. (nie Weź udział w konkursie Myślę, że wygrasz.)
5. Wyraźnie określ znaczenie zdań. Załóżmy, że chcesz określić limity czasu pracy. Pracuję tylko rano. (not I only work in the mornings.- koncentruje się nie na godzinach pracy, ale na czynnościach.)
6. Używaj don′t tylko z pierwszą osobą (ja) lub drugą osobą (ty). Zastąp doesn′t z trzecią osobą (on, ona). Nie mam żadnych kwartałów. On nie ma żadnych kwartałów.
7. Podwójne przeczenia są nielogiczne. Nie chcę już marchewek. (not I don′t want no more carrots.).
8. Użycie lie i lay decyduje o ich znaczeniu. Muszę się położyć. (not lay down) Leżała na słońcu przez godzinę. (tutaj lay jest czasem przeszłym od lie) Połóż książkę na stole. (tutaj lay oznacza odłożyć coś)
9. Czas przeszły od know to known. Znam ją od roku. (not known)
10. Słowo from zwykle następuje po different. Today różni się od yesterday. (not than)

Skuteczna pisownia. Pisz poprawnie wszystkie słowa.

Skuteczna ortografia. Poprawnie zapisuj wszystkie słowa. Poniżej przedstawiono poprawną pisownię często błędnie pisanych słów:

- zakwaterowanie
- osąd
- Zdjąłem oponę z mocowania.
- Jest piątek.
- Adres e-mail jest już dostępny.
- Czy przyjmiesz moje zaproszenie?
- Obawiam się, że zgubię notatki.
- Gwóźdź się poluzował.
- Moje światło jest jaśniejsze niż reflektor.
- Wtedy zobaczyłem mojego klienta.
- Jestem wdzięczny za pomoc.
- Jestem wdzięczny za pomoc.
Skuteczna interpunkcja. Używaj kropek, aby zakończyć zdania, które:

1. Określają fakt lub opinię: Lecę liniami United Airlines.
2. Sugerują lub nakazują działanie: Powinieneś odwiedzić Dorothy.
3. Proszą o działanie w formie pytania: Czy możesz pójść?
4. Są to pytania pośrednie: Zapytała, kiedy zaczęła się szkoła.
5. Zakończ skrótem: Mieszka na Palm Ave.

Używaj znaków zapytania, aby zakończyć zdania, które:

1. Zadaj pytania o fakty lub opinie: Czy uczniowie są przyjęci?
2. Zakończ skrótem: Czy jest godzina 19:00?

Używaj wykrzykników, aby zakończyć zdania wyrażające silne opinie: Twój dom płonie! Używaj przecinków:

1. Po wstępnych częściach zdań: Po nauce dostała ocenę "A".
2. Po frazach przyimkowych: Podczas spotkania wszyscy mówili.
3. Przed i po "przeszkadzających" w zdaniach: Proszę wejść, pani Alexander, zanim przybędą goście.
4. Aby rozdzielić dwa zdania niezależne w jednym zdaniu połączone spójnikiem. Widziałem ją w piątek, ale teraz jest w domu.
5. Aby oddzielić serie trzech lub więcej słów, fraz lub zdań: Byli tam Niemcy, Rosjanie i Hiszpanie.
6. Przed i po zbędnych przerywnikach, gdzie znaczenie byłoby jasne bez przerywników: Ten zegar, jak można się domyślić, jest zabytkiem.
7. Nie używaj przecinków wokół przerywników, które są istotne dla znaczenia: Samochód zaparkowany na stanowisku C-16 jest mój.

Średnikami łączymy zdania niezależne niepołączone spójnikami współrzędnymi: Wiosna nadeszła; wreszcie jest ciepło! Używaj dwukropków, gdy:

1. Następuje seria elementów: Przed tobą stoją czterej bracia: Abraham, Benjamin, Charles i Herman.
2. Następują długie cytaty: Burmistrz powiedział: "… Nigdy wcześniej nie doświadczyłem radości z faktu, że jeden z naszych obywateli został wybrany na gubernatora…".

Używaj cudzysłowu na początku i na końcu:

1. Bezpośrednich cytatów: "Wakacje", powiedział jeden z mówców, "są przyjaciółmi studentów".
2. Tytułów rozdziałów książek, wierszy lub artykułów w czasopismach: Rozdział nosi tytuł "Komputery i zegary".
3. Terminów potencjalnie nieznanych czytelnikom: IRA to "indywidualne konto emerytalne".

Istnieją zasady interpunkcji związane z cudzysłowami:

1. Kropki i przecinki umieszcza się w cudzysłowie: "Słucham, ojcze" - powiedział Robert - "Słucham".
2. Dwukropki, średniki, wykrzykniki i znaki zapytania umieszcza się poza cudzysłowem, chyba że dotyczą fragmentu cytowanego materiału: Powiedziałeś: "Nikt nie potrafi rozwiązać tej zagadki"; znalazłem trzy osoby, które potrafiły.
3. Nie używaj cudzysłowu wokół cytatów pośrednich: Powiedział, że wyjdzie przed 15:00.
4. Używaj pojedynczych cudzysłowów dla cytatów w cudzysłowie: Virginia powiedziała: "Widziałam film "Titanic"".
5. Używaj podkreślenia, samych wielkich liter lub kursywy (ale nie cudzysłowu) w tytułach książek, broszur, długich wierszy, czasopism lub gazet; lub w utworach artystycznych, muzycznych, literackich lub wizualnych.

Apostrofy mają dwie główne zasady:
1. Aby wskazać posiadanie rzeczowników, a nie zaimków: Melodia kompozytora jest piękna.
2. Aby zastąpić brakujące litery w "skróconych" formach: Jesteś zwycięzcą!

Kilka głównych zasad pisania wielką literą:

1. Pisz wielką literą na początku zdania. Kupiono osiemdziesiąt pięć książek.
2. Pisz wielką literą w nazwiskach: W końcu Marie odwiedziła Portland w stanie Maine.
3. Pisz wielką literą i skracaj tytuły: Oto pan Blake.

SKUTECZNE ZDANIA I AKAPITY

Efektywne pisanie wymaga umiejętnego przekształcania poprawnej gramatyki, ortografii i interpunkcji w zdania i akapity. Skuteczne zdania Główne idee można podkreślić, umieszczając je w zdaniach niezależnych na końcu zdań: Dzięki sprytnym inwestycjom Martin osiągnął oszałamiający sukces. Nacisk można również uzyskać poprzez porównywanie lub kontrastowanie: Mówi z siłą pioruna. Słowa łączące podkreślają idee: Jest niedoświadczona; spójrz jednak na jej raporty sprzedaży. Pozytywne nastawienie zwiększa skuteczność zdań: Doceniamy Twoją przemyślaną odpowiedź. Przeanalizujemy ją uważnie. (wersja kontra Nie rozumiemy Twojej odpowiedzi). Skuteczne akapity. Umieść główną myśl przewodnią w każdym akapicie. Myśli przewodnie mogą pojawiać się jako pierwsze, a następnie zdania pomocnicze: Martwimy się spadkiem sprzedaży i zysków. Dwa lata temu sprzedaż osiągnęła 260 milionów dolarów. W zeszłym roku spadła do 214 milionów dolarów. Dwa lata temu nasza stopa zysku ze sprzedaży wynosiła 13%. W zeszłym roku spadła do 8%. Kończenie akapitów centralnymi myślami jest równie skuteczne: Dwa lata temu sprzedaż osiągnęła 260 milionów dolarów. W zeszłym roku spadła do 214 milionów dolarów. Dwa lata temu nasza stopa zysku wynosiła 13% ze sprzedaży. W zeszłym roku spadła do 8%. Martwimy się spadkami sprzedaży i zysków. Umiejętne powtarzanie sprawia, że akapit jest skuteczny: Szefowie wybaczają sporadyczne spóźnienia. Przymykają nawet oko na błędy. Ale nigdy nie tolerują negatywnego nastawienia. Akapity kulminacyjne mogą wywołać ekscytację, układając wydarzenia w kolejności ich wystąpienia: 14 czerwca dwie dziewczyny niosące torby z zakupami weszły do naszego działu mebli męskich. Podczas gdy jedna dziewczyna rozmawiała ze sprzedawcą, druga cicho przemykała się, pakując swoją torbę z zakupami. Wkrótce wyszły drzwiami wejściowymi. Jednak nasz patrol ochrony je zauważył. Kiedy dwie dziewczyny wyszły na zewnątrz, ochrona je złapała i wezwała policję.

ASPEKTY WIZUALNE

Niezależnie od tego, czy list jest przesyłany listownie, faksem, e-mailem, czy w ramach komunikacji międzybiurowej, odpowiednie formaty tworzą pozytywne wrażenie.

Listy biznesowe. Listy biznesowe są wysyłane pocztą do osób spoza firmy autora:

- Marginesy o szerokości jednego cala zapewniają czysty, otwarty wygląd.
- Wcięcie pierwszych wierszy akapitów o pięć spacji.
- W większości listów i notatek używaj czcionki o rozmiarze 10 lub 12 punktów.
- Z wyjątkiem bardzo krótkich listów, stosuj pojedynczy odstęp między wierszami.
- Większość papeterii firmowej ma format 8,5 na 10 cali (21,8 x 25,7 cm).
- Na kopertach umieść adres zwrotny w lewym górnym rogu, a adres adresata mniej więcej pośrodku, w pionie i poziomie.

Notatki biznesowe. Notatki są wysyłane do osób z firmy autora. Ich format, często nieformalny, jest podobny do formatu listów biznesowych.

Faksymilia. Faksy służbowe (faksymile), listy służbowe i notatki służbowe mają podobne formaty. Do faksów dołączone są strony tytułowe z imieniem i nazwiskiem, stanowiskiem, nazwą firmy, adresem firmy oraz numerem faksu adresata i autora. Podana jest również liczba stron, licząc strony tytułowe. Formaty wiadomości e-mail są mniej formalne niż w przypadku listów.

- Unikaj pisania wielkimi literami. (To tak, jakby krzyczeć).
- Odpowiadając na wcześniejszy e-mail, dołącz kopię wcześniejszej wiadomości.
- Zawsze podawaj tematy.
- Zadbaj o to, aby struktury gramatyczne, typografia, liczby i informacje techniczne były dokładne i jasne. Twórz długie wiadomości offline.
- Nie można zagwarantować poufności wiadomości e-mail. Dobre wrażenie. Zawsze wywieraj dobre wrażenie.
- Pisz szczerze i uprzejmie.
- Unikaj wielkich słów. Nie próbuj robić wrażenia.
- Dostosuj komunikację do poziomu czytelnika.
- Wiadomości powinny być odpowiedniej długości. Krótkie wiadomości mogą być zwięzłe, a długie mogą zniechęcić czytelników.
- Bądź poprawny. Jeśli spotkanie odbędzie się w środę, 30 listopada, nie pisz w czwartek, 30 listopada.
- Wiadomości powinny być płynne od początku do końca i prowadzić do logicznych wniosków.
- Od razu przejdź do sedna sprawy.
- Nie udawaj, że znasz czytelników, jeśli tak naprawdę nie znasz.
- Unikaj komunikacji opartej na stereotypach płciowych.
- Prawidłowo przekazuj politykę firmy. W razie potrzeby skonsultuj się z kolegami.

Ustawa antymonopolowa Shermana z 1890 r., pierwsza i najważniejsza z amerykańskich ustaw antymonopolowych, zdelegalizowała trusty i zakazała "nielegalnych" monopoli. Ustawa ma zastosowanie zarówno do przedsiębiorstw krajowych, jak i zagranicznych prowadzących działalność w Stanach Zjednoczonych. Trust to relacja między przedsiębiorstwami, które współpracują ze sobą poprzez porozumienia antykonkurencyjne w celu uzyskania dominacji na rynku. Trusty obniżają ceny, aby wyeliminować konkurentów z rynku. "Nielegalne" monopole to takie, które można udowodnić, że wykorzystują swoją siłę do tłumienia konkurencji. Monopolista ma władzę dominacji na rynku - możliwość ustalania cen poprzez zmianę podaży. Do technik antykonkurencyjnych należą:

•  Wykupywanie konkurentów
•  Zmuszanie klientów do podpisywania długoterminowych umów
•  Zmuszanie klientów do kupowania niechcianych produktów w celu otrzymania innych towarów ("Zrozumienie prawa antymonopolowego", 1999)

Poprzez uchwalenie ustawy antymonopolowej Shermana Kongres wprowadził zabezpieczenia zapobiegające fuzjom firm z innymi firmami, jeśli ich skutkiem byłoby znaczne ograniczenie konkurencji i tworzenie monopoli. Federalna Komisja Handlu (FTC) i Wydział Antymonopolowy Departamentu Sprawiedliwości egzekwują przepisy antymonopolowe. FTC ma prawo tymczasowo zakazać firmom stosowania podejrzewanych praktyk antykonkurencyjnych, podczas gdy Departament Sprawiedliwości prowadzi dochodzenia i ściga przedsiębiorstwa. Blake (1984) napisał, że Sąd Najwyższy, jako ostateczny arbiter sądowy Ustawy Antymonopolowej Shermana, zinterpretował ją jako "kompleksową kartę wolności gospodarczej mającą na celu zachowanie wolnej i nieograniczonej konkurencji jako reguły handlu". Opiera się ona na założeniu, że "nieograniczone oddziaływanie sił konkurencyjnych zapewni najlepszą alokację naszych zasobów gospodarczych… jednocześnie zapewniając środowisko sprzyjające zachowaniu naszych demokratycznych instytucji politycznych i społecznych" (s. 253). Ustawa została uchwalona w odpowiedzi na silną i powszechną presję polityczną, aby uporać się z "problemem trustów", który osiągnął apogeum podczas kampanii wyborczej prezydenckiej w 1888 roku. Trusty były korporacyjnymi spółkami holdingowymi, które do 1888 roku skonsolidowały bardzo dużą część amerykańskiego przemysłu wytwórczego i górniczego, tworząc ogólnokrajowe monopole. Do najbardziej znanych korporacyjnych spółek holdingowych należały trust cukrowy, trust naftowy Johna D. Rockefellera i trust stalowy J.P. Morgana. Pierwotną formą prawną tych organizacji były trusty biznesowe. Ustawa Shermana nałożyła na trusty i osoby naruszające ustawę sankcje cywilne i karne w postępowaniach Departamentu Sprawiedliwości oraz potrójne odszkodowania w sprawach prywatnych. Ustawa miała szeroki zakres, ustanawiając niewiele standardów, co oznaczało, że władza wykonawcza i sądy federalne musiały rozstrzygać kwestie dotyczące trustów. Ustawa antymonopolowa Shermana z 1890 roku została znowelizowana przez ustawę Claytona z 1914 roku, której celem było wyłapywanie praktyk na wczesnym etapie, które - jak sądzono - prowadziły do monopoli, takich jak fuzje i przejęcia przedsiębiorstw, dyskryminacja cenowa, umowy o pisaniu umów i powiązanie stanowisk dyrektorskich. Później uchwalono kolejne ustawy antymonopolowe, w tym ustawę o Federalnej Komisji Handlu z 1914 r., ustawę Robinsona-Patmana z 1936 r. i ustawę Cellera-Kefauvera z 1950 r. Konsekwencją uznania winy za działalność antymonopolową i monopolu jest grzywna nieprzekraczająca 10 milionów dolarów w przypadku korporacji lub 350 000 dolarów w przypadku osoby fizycznej, lub kara pozbawienia wolności nieprzekraczająca trzech lat, lub obie te kary, według uznania sądu. Ponadto sąd może nakazać podział spółki i inne konsekwencje w zależności od indywidualnych przypadków. Obecnie w Stanach Zjednoczonych władza monopolistyczna oznacza, że przedsiębiorstwo ma prawo do podnoszenia cen powyżej poziomu konkurencyjnego. Dzieje się tak zazwyczaj, gdy organizacja ma wyłączną kontrolę nad działalnością gospodarczą, taką jak produkcja lub sprzedaż towarów lub usług, a tym samym ma prawo do jednostronnego ustalania cen z powodu braku skutecznej konkurencji. Do istotnych postępowań antymonopolowych należą:

•  1911, American Tobacco - podział na odrębne spółki
•  1911, Standard Oil - podział na odrębne spółki rafineryjne i rurociągowe
•  1920, U.S. Steel - brak nielegalnego monopolu
•  1982, IBM - oskarżenie o nielegalny monopol; sprawa umorzona
•  1983, AT&T - oskarżenie o nielegalny monopol; podział na jedną firmę oferującą połączenia międzymiastowe i siedem lokalnych firm telefonicznych "Baby Bell"
•  1998, Microsoft - oskarżenie o wykorzystywanie pozycji monopolistycznej do sprzedaży innych produktów; do lutego 2000 r. nie ustalono jeszcze kar
•  1999, Intel - oskarżenie o zerwanie powiązań biznesowych z klientami, którzy go pozywają; kary różniły się w zależności od klientów wnoszących pozew

Ustawa o jednolitym audycie z 1984 r. (Public Law 98-502) została uchwalona przez Kongres w celu usprawnienia audytu i zarządzania funduszami federalnymi przekazywanymi stanowym i lokalnym władzom. Fundusze te mogą obejmować dotacje, kontrakty, pożyczki, gwarancje kredytowe, nieruchomości, umowy o współpracy, dopłaty do odsetek, ubezpieczenia oraz bezpośrednie środki z szeregu agencji federalnych. Przed wejściem w życie ustawy każda agencja federalna miała prawo żądać audytu każdego programu lub działania finansowanego ze środków federalnych; nie było między nimi koordynacji, co powodowało nakładanie się audytów i nieefektywność organizacyjną. Na przykład stan otrzymujący fundusze z pięciu różnych agencji federalnych mógł zostać poddany pięciu różnym audytom, przeprowadzanym kolejno lub jednocześnie przez pięciu różnych audytorów. Ustawa ustanowiła jednolity audyt finansowy i zgodności dla całej organizacji dla stanowych i lokalnych władz otrzymujących fundusze federalne w wysokości co najmniej 100 000 USD w dowolnym roku podatkowym (rok podatkowy to dowolny dwunastomiesięczny okres). Ustawa ma cztery główne cele.

1. Promowanie efektywnego i skutecznego wykorzystania zasobów audytowych
2. Ustanowienie jednolitych wymogów dotyczących audytów funduszy federalnych przekazywanych władzom stanowym i lokalnym
3. Zapewnienie, aby fundusze federalne, w możliwie najszerszym zakresie, były audytowane zgodnie z wymogami Ustawy o Jednolitym Audycie
4. Usprawnienie zarządzania finansami programów finansowanych ze środków federalnych przez władze stanowe i lokalne poprzez skuteczniejsze audyty

WDROŻENIE

Dyrektor Biura Zarządzania i Budżetu (OMB), agencji federalnej, jest odpowiedzialny za dyktowanie polityk, procedur i wytycznych w celu wdrożenia ustawy. Polityki te, procedury i wytyczne zawarte są w Okólniku OMB nr A-128, "Audyty władz stanowych i lokalnych" (1995). Okólnik nr A-128 i ustawa wymagają corocznego przeprowadzania następujących czynności:

1. Audyt ogólnych lub podstawowych sprawozdań finansowych władz stanowych lub lokalnych (podmiotu) sporządzonych zgodnie z ogólnie przyjętymi standardami audytu obejmującymi audyty finansowe i audyty zgodności.
2. Testy wewnętrznych systemów rachunkowości i innych systemów kontroli w celu zapewnienia uzasadnionej pewności, że podmiot zarządza programami dofinansowywanymi przez rząd federalny zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, regulacjami oraz szczegółowymi postanowieniami umów lub dotacji.

W trakcie audytu audytor musi ustalić, czy sprawozdania finansowe podmiotu rzetelnie przedstawiają jego sytuację finansową i wyniki jego działalności finansowej zgodnie z ogólnie przyjętymi zasadami rachunkowości. Audytor musi również szczegółowo przeanalizować transakcje (wydatki), aby ustalić, czy kwoty zostały wykorzystane na dozwolone usługi i czy odbiorcy byli uprawnieni do ich otrzymania. Ponadto audytor musi ustalić, czy organizacja przestrzegała przepisów prawa i regulacji, które mogą mieć istotny wpływ na jej sprawozdania finansowe oraz na każdy "główny program wspierany przez rząd federalny". ("Główny program wspierany przez rząd federalny" dla rządów stanowych i lokalnych, których wydatki wspierane przez rząd federalny wynoszą od 100 000 do 100 000 000 dolarów, jest zdefiniowany w ustawie publicznej 98-502 jako każdy program, w którym wydatki federalne w ciągu roku przekraczają wyższą z kwot 300 000 dolarów lub 3 procent takich całkowitych wydatków). Po zakończeniu audytu audytor musi sporządzić raport, który zawiera:

1. Raporty dotyczące sprawozdań finansowych i harmonogramu funduszy federalnych, sprawozdania finansowe i harmonogram całkowitych wydatków funduszy federalnych
2. Raport z badania i oceny systemów kontroli wewnętrznej, który identyfikuje ocenione kontrole i istotne słabości, jeśli takie występują
3. Raport dotyczący zgodności, stwierdzający pozytywne zapewnienie dla przetestowanych pozycji, negatywne zapewnienie dla pozycji nieprzetestowanych, podsumowanie przypadków niezgodności oraz identyfikacja całkowitej kwoty kwestionowanych wydatków.

Jeśli audytor stwierdzi oszustwo lub działania niezgodne z prawem, wymagane jest sporządzenie oddzielnego raportu. Kontrolowany organ administracji stanowej lub lokalnej musi również sporządzić raport zawierający uwagi do ustaleń i zaleceń zawartych w raporcie audytora oraz szczegółowe informacje na temat podjętych lub planowanych działań naprawczych, jeśli zajdzie taka potrzeba. Ustawa o Jednolitym Audycie z 1984 r. nie obejmowała szkół wyższych, uniwersytetów i innych organizacji non-profit otrzymujących fundusze federalne. Organizacje te nadal borykały się z nakładaniem się audytów i nieefektywnością aż do 1990 r., kiedy Biuro Zarządzania i Budżetu wydało Okólnik A-133 "Audyty w instytucjach szkolnictwa wyższego i innych instytucjach non-profit", rozszerzając wymogi podobne do tych zawartych w Ustawie i Okólniku A-128 na szkoły wyższe, uniwersytety i inne organizacje non-profit.

NORMALIZACJE DO USTAWY O JEDNOLITYM AUDYCIE Z 1996 r. (USTAWA PUBLICZNA 104-156)

W 1996 r. Kongres znowelizował Ustawę o Jednolitym Audycie w celu usprawnienia i zwiększenia jej skuteczności. Znowelizowana ustawa ma zastosowanie do władz stanowych i lokalnych, szkół wyższych, uniwersytetów i organizacji non-profit, które w dowolnym roku podatkowym wydają środki federalne w kwocie równej lub większej niż 300 000 USD. Główne zmiany w ustawie z 1984 r. obejmują:

1. Ustawa obejmuje wszystkie władze stanowe i lokalne, uczelnie, uniwersytety, szpitale publiczne i organizacje non-profit otrzymujące fundusze federalne.
2. Tysiące podmiotów zostało zwolnionych z obowiązkowego, federalnego, jednorazowego audytu poprzez podniesienie progu kwotowego ze 100 000 do 300 000 dolarów. Biuro Zarządzania i Budżetu jest upoważnione do korygowania kwoty progowej co dwa lata.
3. Wymogi audytu są uruchamiane w przypadku "wydatkowania" funduszy federalnych, a nie tylko "otrzymania".
4. Termin sporządzenia raportu z audytu został skrócony z trzynastu do dziewięciu miesięcy.
5. Audytorzy są zobowiązani do identyfikowania głównych programów do audytów zgodności na podstawie oceny ryzyka, a nie wyłącznie na podstawie całkowitej kwoty wydatków.
6. Audytor jest zobowiązany do przygotowania i podpisania formularza gromadzenia danych, który jest przesyłany do federalnej izby rozliczeniowej, zamiast wysyłania pełnego raportu z audytu.
7. Przewidziano możliwość przeprowadzenia projektów pilotażowych w celu przetestowania alternatywnych sposobów osiągnięcia celów jednolitego procesu audytu. Na przykład, ustawa wyraźnie upoważniła do jednego kreatywnego podejścia, polegającego na rozpatrywaniu wielu jednostek samorządu terytorialnego realizujących te same programy federalne jako jednej jednostki w ramach jednolitego audytu.

Poprawki do ustawy o jednolitym audycie z 1996 r. dotyczyły szeregu kwestii, które pojawiły się w trakcie i po wdrożeniu ustawy o jednolitym audycie z 1984 r. Poprawki te zwolniły z obowiązku audytu jednostki otrzymujące stosunkowo niewielkie kwoty funduszy federalnych, wprowadziły wytyczne zapewniające, że programy wysokiego ryzyka podlegają audytowi, oraz uprościły wymogi sprawozdawcze.

Badania pokazują, że największym strachem Amerykanów są wystąpienia publiczne. Odczuwają to aktorzy, osobowości telewizyjne i mówcy publiczni. Podobnie jak sprzedawcy, liderzy społeczności i menedżerowie, którzy są wzywani do wygłaszania pozornie rutynowych prezentacji. Doświadczeni mówcy wiedzą jednak, jak pokonać tremę. Dzięki starannemu planowaniu, odpowiedniemu szkoleniu i ćwiczeniom świadomej relaksacji, mówcy ci nauczyli się przekształcać strach w kontrolę i pewność siebie. Wszyscy posiadają umiejętności niezbędne do dobrych prezentacji; wykorzystywanie tych umiejętności przed publicznością to obszar, w którym potrzebne jest szkolenie. Dobrej komunikacji i skutecznego przemawiania można się nauczyć. Definiując prezentację, zaczynamy od jednego krańca spektrum, czegoś, co luźno nazywa się przemówieniem. Większość przemówień ma bardzo niewielki wpływ, ponieważ nie wymaga od mówcy niczego, podczas gdy samo słowo "prezentować" oznacza "przynieść, wręczyć prezent". Oznacza to, że osoba dająca (prezentująca) jest dostrojona do tego, czego oczekuje od odbiorcy (publiczności). Jaką reakcję otrzymujemy, gdy wręczamy komuś prezent, który naprawdę mu się podoba? Jaką reakcję otrzymujemy, gdy wręczamy komuś prezent, którego mu się nie podoba? Różnica między tymi dwoma sytuacjami to różnica między przekazaniem ważnego przesłania a wygłoszeniem przemówienia. Publiczność nie lubi, gdy się do niej mówi; z niecierpliwością oczekuje mówców, którzy wbiją do głowy jakiś punkt widzenia lub ideę, którą może łatwo wykorzystać w życiu osobistym lub zawodowym. Podczas przekazywania informacji zachodzą jednocześnie dwa procesy:

1. Prezenter zobowiązuje się wobec publiczności. Prezenter stara się udowodnić tezę, która zdobędzie poparcie publiczności lub doprowadzi do działania.
2. Publiczność ocenia prezentera, zadając pytania takie jak: "Czy naprawdę ufam tej osobie?", "Czy ta informacja ma sens?", "Czy przedstawione fakty są prawdziwe?".

Osoba, która przyjęła zaproszenie do wystąpienia, powinna odpowiedzieć na trzy pytania, zanim zacznie zastanawiać się, co i jak powiedzieć:

1. Kim jest publiczność?
2. Czego publiczność chce się dowiedzieć?
3. Jaki jest najlepszy sposób na przekazanie publiczności potrzebnych informacji?

Większość prezentacji ma jeden z pięciu celów: bawić, informować, inspirować, przekonywać lub perswadować. Po ustaleniu celu, wystąpienie powinno być zorganizowane wokół trzech głównych części:

1. Wstęp: To "zachęca" publiczność, zachęca do słuchania i zapowiada to, co będzie dalej. Skuteczne środki wprowadzające obejmują pytania, dramatyczne lub humorystyczne stwierdzenia, żarty, anegdoty i osobiste doświadczenia.
2. Rozwinięcie: To temat - sedno przemówienia. Powinien odnosić się do tego, kto, co, kiedy, gdzie, dlaczego i jak. Aby przemówienie było proste i łatwe do zrozumienia, mówca powinien skupić się na trzech - nie więcej niż czterech - głównych punktach, opierając się na faktach, liczbach, ilustracjach, konkretnych przykładach i porównaniach, aby je uzasadnić.
3. Zakończenie: Ta ostatnia część powinna podkreślać kluczowe punkty, które publiczność powinna zapamiętać. Powinna również sprawić, że słuchacze poczują, że coś zyskali dzięki słuchaniu. Publiczność może zostać poproszona o podjęcie działania lub reakcję na przekaz w określonym czasie.

Treść przekazu powinna być uporządkowana i logiczna. Ułatwia to słuchaczom zrozumienie, przyswojenie i zapamiętanie informacji. Jeśli publiczność ma trudności ze śledzeniem toku myślenia mówcy, przekaz nie przyciągnie ani nie utrzyma jej uwagi. Szkielet każdej prezentacji powinien być następujący:

WSTĘP

Wprowadzenie
Cel
Zapowiedź

TREŚĆ

Kluczowy punkt 1
Materiały pomocnicze
Zdanie przejściowe
Kluczowy punkt 2
Materiały pomocnicze
Zdanie przejściowe
Kluczowy punkt 3
Materiały pomocnicze
Zdanie przejściowe

ZAKOŃCZENIE

Podsumowanie
Do zrobienia

Sformułowanie osiągalnego i jasno określonego celu jest kluczowe. Stanowi on punkt wyjścia do przygotowań i służy jako wskazówka przy określaniu, co uwzględnić w głównej części przekazu. Postawienie celu na początku prezentacji jest równie ważne. Dzięki temu słuchacze wiedzą, czego się spodziewać. Przygotowuje ich to na to, co usłyszą; dlatego cel powinien być zawsze formułowany w sposób konwersacyjny. Może zaczynać się tak: "Dzisiaj zgłębimy temat" lub "Pomogę ci zrozumieć". Mając już fundament (cel), można przystąpić do konspektu głównej części prezentacji. Punkty kluczowe to te, które "otwierają drzwi" do tematu i pozwalają słuchaczom poznać najważniejsze treści przekazu. Mówi się, że każdy dobry przekaz zawiera co najmniej jeden punkt kluczowy, ale nie więcej niż trzy. Zasada trzech punktów zmusza mówcę do przemyślenia materiału i wydobycia najistotniejszych punktów. Trzy lub mniej punktów ułatwia słuchaczom przekaz. Zazwyczaj informacje zapamiętuje się w grupach po trzy, cztery lub siedem. Na przykład numery telefonów są wymawiane najpierw z zestawem trzech cyfr, a następnie z drugim zestawem czterech: 123-4567. Nauczyciele szkół podstawowych nigdy nie prezentują materiału w grupach liczących więcej niż siedem elementów. Sposób, w jaki przechowujemy i przywołujemy informacje, odzwierciedla wysiłek mózgu, aby uporządkować i połączyć dane, ułatwiając ich zapamiętanie. Ta sama zasada dotyczy treści prezentacji. Uproszczenie jej przekazuje odbiorcom komunikat, który będą mogli lepiej przyswoić i zapamiętać. Materiały uzupełniające dla każdego kluczowego punktu można uzyskać, korzystając z:

•  Przykładów
•  Historii
•  Cytatów
•  Wniosków
•  Porównań

Ponieważ materiały uzupełniające stanowią większość treści prezentacji, ich identyfikacja, zebranie i opracowanie zajmuje zazwyczaj najwięcej czasu. Ponownie jednak należy zastosować zasadę trzech. Istotne punkty zostaną zagubione w labiryncie chaotycznych informacji, jeśli zaprezentuje się ich zbyt dużo. Z drugiej strony, prezentacja nie będzie przekonująca, jeśli zawarto w niej zbyt mało materiału pomocniczego, uzasadniającego kluczowe punkty. Zdanie przejściowe pełni funkcję minipodsumowania lub minizapowiedzi w treści prezentacji. Zapowiada zakończenie jednego punktu i wprowadza kolejny. Przejścia pomagają słuchaczom podążać za mówcą, ułatwiając śledzenie i zapamiętywanie przekazu. Bez przejść mówca mógłby być w połowie kolejnego punktu, podczas gdy część słuchaczy wciąż próbuje zrozumieć, co ma on wspólnego z poprzednim. Przykładowe zdanie przejściowe mogłoby brzmieć: "Skoro już zapoznaliśmy się z…" lub "Przyjrzyjmy się…". Ludzi najłatwiej przekonać tym, co słyszeli często i niedawno; dlatego podsumowanie powinno zawierać streszczenie kluczowych punktów w formie krótkich zdań. To powtórzenie pozwala słuchaczom zrozumieć przekaz. Większość trenerów stosuje formułę T x 3 (powiedz im 3 razy) podczas przekazywania komunikatu:

Podgląd: Powiedz im, co im powiesz.
Treść: Powiedz im.
Podsumowanie: Powiedz im, co im powiedziałeś.

Ostatnią rzeczą, którą należy zrobić, aby zaimponować publiczności, jest to, jak może wykorzystać przedstawione informacje do wprowadzenia znaczących zmian w swoim życiu. "Zadanie do wykonania" w przekazie można zrealizować, używając stwierdzeń takich jak: "Wyzywam cię do…" lub "Zachęcam cię do…". Zapamiętywanie prezentacji to zły pomysł, ponieważ potknięcia się lub zapomnienie jednego słowa może spowodować, że całe przemówienie się rozpadnie. Wyuczone na pamięć słowa brzmią również chłodno i bez życia zamiast ciepło i szczerze. Czytanie przemówienia również nie jest dobrym rozwiązaniem, ponieważ uniemożliwia kontakt wzrokowy z publicznością. Zamiast tego mówca powinien zapisać główne punkty na fiszkach i przećwiczyć przemówienie co najmniej pięć razy, dążąc do spontaniczności, różnorodności i naturalności przekazu. Aby zapewnić udaną prezentację, zastosuj się do poniższych sugestii:

1. Ćwicz wizualizację. Wyobraź sobie, że odnosisz triumfalny sukces. Powtarzaj sobie w kółko, że masz coś ważnego do przekazania i że świetnie się tym podzielisz.
2. Ćwicz w cztery oczy przed lustrem i nagraj na taśmę. Oceń tempo i tempo swojej prezentacji, a także dykcję, artykulację i wymowę słów. Poproś zaufanego przyjaciela o ocenę Twojego wystąpienia.
3. Napisz swoją prezentację dużą, pogrubioną czcionką i ponumeruj wszystkie strony/karty prezentacji. Jeśli je pominiesz, widoczne numery pomogą Ci je ponownie złożyć w odpowiedniej kolejności.
4. Przeprowadź dodatkowe badania. Przeprowadzenie szczegółowych badań na dany temat pomoże Ci zyskać ogromne poczucie opanowania tematu i pewności siebie.
5. Ubierz się wygodnie, ale z gustem i noś przy sobie symbol szczęścia.
6. Zabierz ze sobą kilka materiałów do rozdania. Karykatury, przedmioty lub pamiątki, którymi można krążyć po sali, to bardzo skuteczne "przyciągacze uwagi". Są one szczególnie przydatne, gdy musisz zrobić pauzę, aby zebrać myśli lub uspokoić nerwy.
7. Porozmawiaj z kimś. Zanim rozpoczniesz wystąpienie, porozmawiaj z przyjacielem z widowni. Lub z kilkoma. Im więcej osób poznasz przed rozpoczęciem wystąpienia, tym łatwiej będzie ci traktować publiczność jak grupę przyjaciół.
8. Przedstaw się. Opowiedz trochę o swoim doświadczeniu. Niech publiczność dowie się czegoś o twoich zainteresowaniach. Nawet przestraszeni mówcy potrafią przedstawić się z klasą.
9. Mów głęboko. Niech twoje komentarze płyną z głębi twojego ciała. W rezultacie twój głos będzie brzmiał bardziej stanowczo.
10. Zajmij stabilną pozycję na mównicy lub stole. Oprzyj dłonie mocno, ale wygodnie o krawędź mównicy lub stołu. Delikatnie obejmując mównicę, wzmocnisz poczucie kontroli i pewności siebie.
11. Pamiętaj, że aktywność fizyczna często łagodzi strach. Im więcej ruchu uda Ci się wykonać, angażując główne grupy mięśni, tym większe prawdopodobieństwo wywołania poczucia spokoju.
12. Moduluj głos. Wypowiadaj się ostrożnie, rób pauzy w odpowiednich momentach i akcentuj ważne punkty zmianą głośności.
13. Przedstaw swoją sprawę. Dobre prezentacje to prezentacje przekonujące. Nie wahaj się wyrażać swojego punktu widzenia stanowczo i nie wahaj się proponować publiczności prowokacyjnych pomysłów. Im częściej będziesz w stanie wyrazić swoje głęboko zakorzenione poglądy, tym bardziej poczujesz kontrolę nad prezentacją.
14. Baw się dobrze. Nie musisz być wypolerowaną gwiazdą, aby wygłosić wartościowe przemówienie. Ciesz się tym doświadczeniem. Aby zrelaksować siebie i publiczność, nie zapomnij się uśmiechnąć!

Przed uchwaleniem ustawy Staggersa branża kolejowa borykała się z problemami finansowymi: wiele linii kolejowych borykało się z problemami finansowymi, a stan infrastruktury kolejowej uległ pogorszeniu. Społeczne zapotrzebowanie na lepszy system kolejowy skłoniło Kongres do podjęcia działań i uchwalenia ustawy Staggersa, która przyniosła zyski kolejom i poprawiła jakość usług. Ustawa Staggersa o kolei z 1980 r. stanowiła największą zmianę w polityce kolejowej od czasu uchwalenia ustawy o handlu międzystanowym z 1887 r. Zniosła ona większość obowiązków przewoźnika publicznego, przyznała kolejom znacznie większą swobodę handlową i zasadniczo odwróciła poprzednią politykę. Ustawa ta była próbą deregulacji kolei w kraju. Deregulując koleje, Kongres zamierzał (1) przywrócić im stabilną sytuację finansową, (2) zastąpić regulacje rządowe, gdzie to możliwe, uprawnieniami konkurencji oraz (3) nadal zapewniać przewoźnikom wewnętrznym ochronę przed "nieuzasadnionymi" stawkami. Brennan (1997) donosi, że od czasu uchwalenia ustawy Staggers Act amerykańskie koleje towarowe zostały praktycznie odbudowane. Wskazał, że deregulacja gospodarcza uwolniła zasoby, dzięki czemu koleje będące własnością inwestorów mogą z powodzeniem skupić się na poprawie bezpieczeństwa i niezawodności. W ten sposób środowisko wolnorynkowe pozwoliło niegdyś umierającej branży na rekapitalizację i zbudowanie własnej przyszłości. Organem regulacyjnym dla kolei była Międzystanowa Komisja Handlu (ICC). Celem ustawy Staggers Act było zastąpienie regulacji federalnych konkurencją rynkową. Kongres nakazał ICC promowanie konkurencji między kolejami. Niestety, ICC nie w pełni wywiązała się ze swojego zadania. Następcą ICC, Surface Transportation Board (STB) Departamentu Transportu Stanów Zjednoczonych, został powołany przez Kongres w 1995 roku. STB odpowiada za fuzje i konsolidacje kolei oraz prawa do torów. Koleje nadal podlegają regulacjom w zakresie wejścia, wyjścia i fuzji. Koleje w dużej mierze kontrolują swoje ceny. Zmiany muszą zostać zatwierdzone przez STB, a jeśli zostaną zatwierdzone, kolej nie podlega przepisom antymonopolowym (Poole, 1997). Branża kolejowa jest przykładem oligopolu, czyli formy struktury branżowej charakteryzującej się kilkoma firmami dominującymi na rynku, z których każda jest wystarczająco duża, aby wpływać na cenę rynkową (Brennan, 1997). W Stanach Zjednoczonych istnieje dziewięć uznanych kolei klasy I, które tworzą oligopol: Burlington, Northern Santa Fe Railway, Conrail, Canadian Pacific Railway, CSX Transportation, Illinois Central, Kansas City Southern Lines, Norfolk Southern i Union Pacific. Przedsiębiorstwa kolejowe klasy I odpowiadają za 73% przejechanych kilometrów, 89% pracowników kolei towarowych i 91% przychodów kolei towarowych (Brennan, 1997). Nie ma pełnej zgody, według większości źródeł, co do tego, że deregulacja kolei na mocy ustawy Staggers Act okazała się sukcesem. Ustawa obniżyła stawki kolejowe dla większości towarów, pozwoliła zaoszczędzić pieniądze spedytorom, zapewnić bardziej terminową obsługę i wyeliminowała konieczność dużych dopłat z kieszeni podatników. Brennan (1997) również zgadza się, że w wyniku uchwalenia ustawy wzrosły zyski kolei i poprawiła się jakość usług. Twierdzi, że skutki deregulacji kolei obejmują poprawę jakości usług i zysków, mniejszą presję na stawki oraz poprawę efektywności. Branża kolejowa przekształciła się z biznesu przynoszącego straty w znacznie bardziej skoncentrowany i dochodowy sektor. Pete Carpenter, prezes CSX Transportation (CSX, 1996), pochwalił sukces kolei w ciągu szesnastu lat od uchwalenia ustawy deregulującej. Ostrzegł jednak, że wyzwaniem dla branży i rządu jest dziś potrzeba stworzenia systemu kolei podmiejskich dla pasażerów, który nie będzie umniejszał wartości usług towarowych. Wskazał, że branża kolejowa ma świetlaną przyszłość i jest dobrze przygotowana do wykorzystania obecnych potrzeb rynku.

Pieniądze to dowolne medium, które jest powszechnie akceptowane w gospodarce przez sprzedawców towarów i usług jako zapłata i przez wierzycieli jako zapłata za długi. Pieniądze służą jako środek wymiany; w istocie, bez pieniędzy musielibyśmy uciekać się do barteru w prowadzeniu interesów. Barter to po prostu bezpośrednia wymiana towarów i usług na inne dobra i usługi. Na przykład rolnik uprawiający pszenicę, który chce kupić parę okularów, musi znaleźć optyka, który w tym samym czasie chce kupić tuzin buszli pszenicy; to znaczy, musi istnieć podwójna zbieżność potrzeb, a elementy pożądanej transakcji muszą mieć równą wartość. Jeśli nie ma podwójnej zbieżności potrzeb, rolnik uprawiający pszenicę musi przejść przez kilka transakcji, aby uzyskać pożądane okulary; na przykład może to obejmować wymianę pszenicy na komputer, następnie komputera na kilka lamp, a następnie lamp na pożądane okulary. Istnienie pieniędzy oznacza, że jednostki nie muszą posiadać zróżnicowanego zbioru towarów jako zapasu wymiany. Pieniądze pozwalają im specjalizować się w każdej dziedzinie, w której mają przewagę komparatywną i otrzymywać wynagrodzenie pieniężne za swoją pracę. Pieniądze można następnie wymienić na owoce pracy innych osób. Wykorzystanie pieniędzy jako środka wymiany pozwala jednostkom specjalizować się i promuje ekonomiczną efektywność wynikającą ze specjalizacji. Tak samo jak pieniądze ułatwiają wymianę w pojedynczej gospodarce, wymiana walut ułatwia wymianę towarów i usług przez granice krajów. Na przykład, gdy kupujesz zagraniczny produkt, taki jak japoński samochód, masz dolary, którymi możesz zapłacić japońskiemu producentowi samochodów. Japoński producent samochodów nie może jednak płacić pracownikom w dolarach. Pracownicy są Japończykami, mieszkają w Japonii i potrzebują japońskich jenów, aby kupować towary i usługi w tym kraju. Musi istnieć jakiś sposób wymiany dolarów na jeny, który producent samochodów zaakceptuje w celu ułatwienia handlu. Ta wymiana odbywa się na rynku walutowym, który w tym przypadku specjalizuje się w wymianie jenów na dolary. Konkretny kurs wymiany jenów i dolarów, który by obowiązywał, zależy od bieżącego popytu i podaży jenów i dolarów (patrz rysunek 1). Jeśli jeden cent za jena jest ceną równowagi jena, to jest to kurs wymiany walut ustalony przez bieżący popyt i podaż jenów na rynku walutowym. Osoba udająca się na rynek walutowy potrzebowałaby stu jenów (1/.01), aby kupić jednego dolara lub jednego dolara, aby kupić sto jenów.

PODAŻ I POPYT NA WALUTĘ OBCENĄ

Załóżmy, że chcesz kupić japoński samochód. Aby to zrobić, musisz mieć japońskie jeny. Udajesz się na rynek walutowy (lub do swojego amerykańskiego banku). Twoja chęć zakupu japońskiego samochodu powoduje, że oferujesz (podaż) dolary na rynku walutowym. Twój popyt na japońskie jeny jest równoważny Twojej podaży dolarów amerykańskich na rynku walutowym. Rzeczywiście, każdy import do USA prowadzi do podaży dolarów i popytu na pewną walutę obcą. Podobnie, każdy eksport do USA prowadzi do popytu na dolary i podaży pewnej waluty obcej przez nabywcę. Na chwilę obecną załóżmy, że przedmiotem obrotu są tylko dwa towary - japońskie samochody i amerykańska stal. Tak więc popyt USA na japońskie samochody tworzy podaż dolarów i popyt na japońskie jeny na rynku walutowym. Podobnie, japoński popyt na amerykańską stal tworzy podaż jenów i popyt na dolary na rynku walutowym. Kurs równowagi powie nam, ile jenów można wymienić na dolara (cena jena w dolarach) lub ile dolarów można wymienić na jena (cena dolarów w jenach). Popyt i podaż walut obcych określają kurs równowagi walut obcych. Na razie zignoruj wszelkie spekulacyjne aspekty wymiany walut; to znaczy załóż, że nie ma osób, które chcą kupić jeny po prostu dlatego, że uważają, że cena jena wzrośnie w przyszłości. Idea kursu wymiany jest podobna do idei płacenia ustalonej przez rynek ceny za coś, co chcesz kupić. Jeśli lubisz napoje gazowane, wiesz, że musisz zapłacić około pięćdziesięciu centów za puszkę. Gdyby cena wzrosła do jednego dolara, prawdopodobnie kupiłbyś mniej napojów gazowanych. Gdyby cena spadła do dwudziestu pięciu centów, prawdopodobnie kupiłbyś więcej. Innymi słowy, krzywa popytu na napoje gazowane, wyrażona w dolarach, opada zgodnie z prawem popytu. Krzywa popytu na japońskie jeny również opada. Załóżmy, że kosztuje cię jeden cent, aby kupić jednego jena - byłby to kurs wymiany między dolarami a jenami. Gdybyś jutro musiał zapłacić dwa centy za jena, kurs wymiany uległby zmianie. Patrząc na taki wzrost w odniesieniu do jena, powiedzielibyśmy, że nastąpił wzrost wartości jena na rynku walutowym. Ale ten wzrost wartości jena oznacza, że nastąpił spadek wartości dolara na rynku walutowym. Kiedy jedna waluta zyskuje na wartości, druga waluta traci na wartości

DETERMINANTY WARTOŚCI WALUT OBCYCH

Podaż i popyt na rynku walutowym są determinowane przez zmiany wielu zmiennych rynkowych, w tym względnych poziomów cen, realnych stóp procentowych, produktywności, preferencji produktowych i postrzegania stabilności gospodarczej. Różne kraje mają różne stopy inflacji, które są ważnym czynnikiem przy określaniu kursów walutowych. Parytet siły nabywczej (PPP) jest jedną z powszechnie stosowanych teorii określania kursów walutowych. PPP istnieje między dowolnymi dwiema walutami, gdy zmiany kursu walutowego dokładnie odzwierciedlają względne zmiany poziomów cen w dwóch krajach. W dłuższej perspektywie średnia wartość kursów walutowych zależy od ich parytetu siły nabywczej, ponieważ w ten sposób względne ceny w obu krajach pozostaną takie same (mierzone we wspólnej walucie). Oznacza to, że zmiany względnych wartości dwóch walut dokładnie rekompensują różnice w krajowych kursach walutowych. Teoria PPP wydaje się dobrze działać w dłuższej perspektywie, gdy różnice stóp inflacji między dwoma krajami są stosunkowo duże. Gdy różnice stóp inflacji są stosunkowo niewielkie, inne siły zorientowane rynkowo mogą dominować i często zniekształcać obraz. Czynnikiem, który może wpływać na ceny walut równowagi, jest stopa procentowa danego kraju. Gdyby stopa procentowa w USA, skorygowana o oczekiwania ludzi co do inflacji, gwałtownie wzrosła w stosunku do stóp procentowych w reszcie świata, międzynarodowi inwestorzy gdzie indziej zwiększyliby popyt na aktywa denominowane w dolarach, zwiększając tym samym popyt na dolary na rynkach walutowych. Zwiększony popyt na rynkach walutowych, przy zachowaniu innych czynników stałych, spowodowałby aprecjację dolara i deprecjację innych walut. Innym czynnikiem wpływającym na równowagę jest zmiana względnej produktywności. Gdyby produktywność jednego kraju wzrosła w stosunku do innego, ten pierwszy kraj stałby się bardziej konkurencyjny na rynkach światowych. Popyt na jego eksport wzrósłby, a wraz z nim popyt na jego walutę. Zmiany gustów konsumentów również wpływają na ceny walut równowagi. Gdyby obywatele Japonii nagle zaczęli lubić amerykański produkt, taki jak gry wideo, zwiększyłoby to popyt na dolary amerykańskie na rynkach walutowych. Wreszcie, stabilność gospodarcza i polityczna wpływa na podaż i popyt na walutę, a zatem na cenę równowagi tej waluty. Gdyby Stany Zjednoczone wyglądały na bardziej stabilne gospodarczo i politycznie niż inne kraje, więcej cudzoziemców chciałoby inwestować swoje oszczędności w aktywa amerykańskie niż w aktywa innego kraju. To zwiększyłoby popyt na dolary.

SYSTEMY SZTYWNEGO KURSÓW WALUTOWYCH WOBEC ELASTYCZNEGO KURSU WALUTOWEGO

W systemie elastycznego kursu walutowego opisanym powyżej, kurs równowagi odzwierciedla podaż i popyt na walutę. W systemie stałego kursu walutowego bank centralny kraju interweniuje, kupując lub sprzedając swoją walutę, aby zapobiec zmianom kursów walutowych. Podobnie jak w przypadku większości systemów, w których cena dobra lub usługi jest stała, jedynym sposobem, aby tak pozostało, jest interwencja rządu. Rozważmy powyższy przykład dwóch krajów. Załóżmy, że nastąpił wzrost cen wszystkich towarów i usług wytwarzanych w Stanach Zjednoczonych, w tym stali. Japoński jen kupiłby teraz mniej stali niż wcześniej. Japończycy dostarczaliby mniej jenów na rynek walutowy i żądaliby mniej dolarów po stałym kursie walutowym. Załóżmy jednak, że Amerykanie nadal domagaliby się japońskich samochodów. W rzeczywistości domagaliby się więcej japońskich samochodów, ponieważ przy stałym kursie walutowym względna cena japońskich samochodów spadłaby. Amerykanie dostarczaliby teraz więcej dolarów na rynek walutowy i żądali więcej jenów. W przypadku braku interwencji banku centralnego kurs wymiany uległby zmianie. Aby utrzymać kurs jena na rynku walutowym, japoński bank centralny kupowałby (popytował) dolary i sprzedawał (podażał) jeny. Gdyby bank centralny nie działał w celu wsparcia podanego kursu wymiany, wówczas dostarczano by lub żądano zbyt dużo lub zbyt mało jednej waluty. Ten brak równowagi (tj. nierównowaga) na rynku walutowym utrudniałby handel między dwoma krajami i mógłby potencjalnie skutkować czarnym rynkiem (tj. rynkiem podziemnym lub nielegalnym handlem) tymi dwiema walutami.

KRYZYSY WALUTOWE

Jedynym sposobem, w jaki Stany Zjednoczone mogą wesprzeć cenę dolara, jest skupowanie nadwyżek dolarów z rezerw walutowych - w naszym przypadku z japońskich jenów. Jednak Stany Zjednoczone mogą ostatecznie wyczerpać zapasy japońskich jenów. Gdyby tak się stało, nie byłyby już w stanie ustabilizować ceny dolara i nastąpiłby kryzys walutowy. Kryzys walutowy ma miejsce, gdy kraj nie jest już w stanie utrzymać ceny swojej waluty na rynkach walutowych w ramach systemu stałego kursu walutowego. Wiele takich kryzysów miało miejsce w ciągu ostatnich kilku dekad, gdy kraje próbowały utrzymać stały kurs walutowy, który był w stanie nierównowagi. Jedną z alternatyw dla kryzysu walutowego lub kontynuowania prób utrzymania stałego kursu walutowego jest jednostronna dewaluacja. Dewaluacja waluty jest równoważna deprecjacji waluty, z tą różnicą, że ma miejsce w ramach systemu stałego kursu walutowego. Kraj oficjalnie obniża cenę swojej waluty na rynkach walutowych; jest to celowe działanie publiczne rządu zgodnie z polityką stałego kursu walutowego. Rewaluacja jest przeciwieństwem dewaluacji. Ma miejsce, gdy w ramach systemu stałego kursu walutowego istnieje presja na walutę kraju, aby wzrosła na rynkach walutowych. Kraj ten może jednostronnie oświadczyć, że wartość jego waluty na rynkach walutowych jest wyższa niż w przeszłości. Rewaluacja waluty jest odpowiednikiem aprecjacji waluty, z tą różnicą, że ma miejsce w ramach systemu stałego kursu walutowego i jest nakazana przez rząd. Zarządzane kursy walutowe, czasami określane jako brudny kurs płynny, mają miejsce, gdy bank centralny lub kilka banków centralnych interweniuje w systemie elastycznej wymiany, aby zapobiec ekstremalnym zmianom kursu walutowego.

PODSUMOWANIE

Dlatego dobrze funkcjonujący rynek walutowy ma kluczowe znaczenie dla handlu światowego. W systemie elastycznego kursu walutowego podaż i popyt na walutę określają kurs walutowy. W systemie stałego kursu walutowego rząd narzuca kurs walutowy; biorąc pod uwagę ustalony kurs walutowy, konsumenci decydują, ile waluty chcą dostarczyć lub zażądać. W systemie zarządzania kursem walutowym kurs walutowy ustalany jest na rynkach, ale bank centralny interweniuje, kupując i sprzedając walutę, aby wpłynąć na jej cenę.

W zamian za wydajność pracy i zaangażowanie pracodawca oferuje pracownikom nagrody. Odpowiednie nagrody i wynagrodzenia potencjalnie przyciągają wysokiej jakości siłę roboczą, utrzymują zadowolenie obecnych pracowników, zapobiegają odchodzeniu wysokiej jakości pracowników i motywują ich w miejscu pracy. Prawidłowe zaprojektowanie systemów nagród i wynagrodzeń wymaga starannego przeglądu rynku pracy, dogłębnej analizy stanowisk i systematycznego badania struktur płacowych. Istnieje wiele sposobów klasyfikowania nagród. Często omawianą dychotomią są nagrody wewnętrzne i zewnętrzne. Nagrody wewnętrzne to satysfakcje, które czerpie się z samej pracy, takie jak poczucie osiągnięcia, odpowiedzialności lub autonomii. Nagrody zewnętrzne obejmują wynagrodzenie pieniężne, awans i namacalne korzyści. Wynagrodzenie często odnosi się do zewnętrznych, pieniężnych nagród, które pracownicy otrzymują w zamian za swoją pracę. Zazwyczaj wynagrodzenie składa się z wynagrodzenia zasadniczego lub pensji, wszelkich zachęt lub premii i innych świadczeń. Wynagrodzenie zasadnicze lub pensja to stawka godzinowa, tygodniowa lub miesięczna, którą otrzymują pracownicy. Zachęty lub premie to nagrody oferowane oprócz wynagrodzenia zasadniczego, gdy pracownicy osiągają wysoki poziom wydajności. Korzyści to nagrody oferowane za bycie członkiem firmy i mogą obejmować płatne wakacje, ubezpieczenie zdrowotne i na życie oraz emeryturę. System wynagrodzeń firmy musi obejmować zasady, procedury i przepisy, które zapewniają jasne i jednoznaczne ustalenie i administrowanie wynagrodzeniami pracowniczymi. W przeciwnym razie może dojść do zamieszania, zmniejszenia satysfakcji pracowników i potencjalnie kosztownych sporów sądowych.

CZYNNIKI WYZNACZAJĄCE WYNAGRODZENIE

Sprawiedliwe i odpowiednie wynagrodzenie jest kluczowe dla motywowania pracowników, przyciągania pracowników o wysokim potencjale i zatrzymywania kompetentnych pracowników. Wynagrodzenie musi być sprawiedliwe i równe dla wszystkich pracowników w tej samej firmie (kapitał własny). Wewnętrzny kapitał własny można osiągnąć, gdy wynagrodzenie jest proporcjonalne do kwalifikacji i wkładu indywidualnego pracownika w firmę. Z drugiej strony wynagrodzenie musi być również sprawiedliwe i równe w porównaniu z rynkiem zewnętrznym (kapitał własny). Jeśli firma płaci swoim pracownikom poniżej stawki rynkowej, może stracić kompetentnych pracowników. Określając odpowiednie wynagrodzenie dla pracowników, menedżer musi wziąć pod uwagę trzy główne czynniki: rynek pracy, charakter i zakres pracy oraz cechy indywidualnego pracownika. Potencjalni pracownicy są rekrutowani z określonego obszaru geograficznego - rynku pracy. Rzeczywista granica rynku pracy różni się w zależności od rodzaju pracy, firmy i branży. Na przykład, stanowisko analityka systemów w IBM może przyciągnąć kandydatów z całego kraju, podczas gdy stanowisko sekretarki w szkole podstawowej może przyciągnąć kandydatów tylko z najbliższej okolicy szkoły. Płaca za pracę nawet na tym samym rynku pracy może się znacznie różnić z powodu wielu czynników, takich jak branża, rodzaj pracy, koszt utrzymania i lokalizacja pracy. Menedżerowie ds. wynagrodzeń muszą być świadomi tych różnic. Aby pomóc menedżerom ds. wynagrodzeń zrozumieć rynkową stawkę pracy, przeprowadza się badanie wynagrodzeń. Badanie wynagrodzeń uzyskuje dane dotyczące tego, ile inne firmy płacą za określone stanowiska lub klasy stanowisk na danym rynku geograficznym. Duże firmy okresowo przeprowadzają badania wynagrodzeń i dokonują przeglądu swojego systemu wynagrodzeń, aby zapewnić zewnętrzną równość. Istnieją organizacje zawodowe, które przeprowadzają badania wynagrodzeń i udostępniają swoje analizy mniejszym firmom za opłatą. Przy ocenie rynkowej stawki pracy bierze się pod uwagę kilka czynników. Należą do nich koszty utrzymania w danym obszarze, umowy związkowe i szersze warunki ekonomiczne. Obszary miejskie lub metropolitalne mają zazwyczaj wyższy koszt utrzymania niż obszary wiejskie. Zwykle przy obliczaniu realnego wynagrodzenia do podstawowego wynagrodzenia lub pensji dolicza się dodatek za koszty utrzymania (COLA). Wskaźniki kosztów utrzymania są okresowo publikowane w głównych czasopismach biznesowych. W okresie kryzysu gospodarczego podaż pracy zwykle przewyższa popyt na rynku pracy, co skutkuje niższymi stawkami za pracę. Cechy indywidualnego pracownika są również ważne przy określaniu wynagrodzenia. Czynnikami decydującymi są kwalifikacje zawodowe, umiejętności i zdolności, wcześniejsze doświadczenia, a nawet chęć pracy w trudnych warunkach. W rozsądnym zakresie stawki rynkowej firmy oferują dodatkowe wynagrodzenie, aby przyciągnąć i zatrzymać kompetentnych pracowników. Zasadniczo wynagrodzenie musi być dostosowane do stanowiska, a nie osoby. Wynagrodzenie oparte na osobie często skutkuje praktykami dyskryminacyjnymi, co narusza tytuł VII ustawy o prawach obywatelskich, a wynagrodzenie oparte na pracy jest najskuteczniejszą obroną pracodawcy w sądzie. W przypadku wynagrodzenia opartego na pracy kierownictwo musi przeprowadzić systematyczną analizę stanowiska, identyfikując i opisując to, co dzieje się w pracy. Każde stanowisko musi zostać dokładnie przeanalizowane, aby wymienić niezbędne zadania i działania, zidentyfikować wymagane umiejętności i zdolności oraz ustalić pożądane zachowania w celu pomyślnego wykonania pracy. Mając kompletne i kompleksowe dane o wszystkich stanowiskach, analitycy pracy muszą przeprowadzić ich systematyczne porównania i określić ich względną wartość. Opracowano liczne techniki analizy względnej wartości, w tym prostą metodę punktową, metodę klasyfikacji stanowisk, metodę rankingu stanowisk i metodę porównania czynników. Informacje wynikające z kompleksowej analizy stanowisk zostaną wykorzystane do ustalenia płac lub stopni płacowych. Załóżmy, że dwadzieścia pięć stanowisk ma od 10 do 50 punktów w wynikach pracy na podstawie metody punktowej stanowiska. Wszystkie dwadzieścia pięć z tych stanowisk jest dokładnie analizowanych pod kątem ich względnej wartości i przedstawianych na rysunku .



Oś x przedstawia punkty stanowisk, a rzędna (oś y) przedstawia względną wartość lub stawki płac. Gdy menedżer może zidentyfikować uczciwe i realistyczne płace dwóch lub więcej stanowisk, pożądanie najwyższego i najniższego, wszystkie pozostałe można rozłożyć proporcjonalnie wzdłuż krzywej płac na diagramie. Aby uprościć administrację struktury płac, podobne stanowiska w przybliżonym klastrze są grupowane razem w klasę lub stopień w celu uzyskania wynagrodzenia. Rysunek pokazuje, jak dwadzieścia pięć stanowisk jest grupowanych w pięć stopni płacowych.



Pracownicy awansują w ramach każdego stopnia, zazwyczaj według starszeństwa. Gdy osoba osiągnie najwyższą pensję w stopniu, może ją zwiększyć tylko poprzez awans na wyższy stopień. W pewnych nietypowych okolicznościach możliwe jest, że wybitny pracownik w niższym stopniu otrzyma wyższą pensję niż osoba na dole następnego najwyższego stopnia.

INNOWACJE W SYSTEMACH KOMPENSACYJNYCH

W miarę jak rynek staje się coraz bardziej dynamiczny i konkurencyjny, firmy starają się bardziej poprawić wyniki. Ponieważ firmy nie mogą sobie pozwolić na ciągłe zwiększanie wynagrodzeń o określony procent, wprowadzają wiele innowacyjnych planów wynagrodzeń powiązanych z wynikami. Kilka z tych planów omówiono w tej sekcji. Plan wynagrodzeń motywacyjnych. Wynagrodzenie motywacyjne wypłacane jest proporcjonalnie do wyników pracownika. Zazwyczaj premie przyznaje się oprócz wynagrodzenia zasadniczego; mogą być one wypłacane na podstawie wyników indywidualnych, grupowych lub całego zakładu. Podczas gdy indywidualne plany motywacyjne zachęcają do rywalizacji między pracownikami, grupowe lub plany motywacyjne dla całego zakładu zachęcają do współpracy i kierują wysiłki wszystkich pracowników w stronę osiągnięcia ogólnej wydajności firmy

Wynagrodzenie oparte na umiejętnościach lub wiedzy. Płaca oparta na umiejętnościach to system, który płaci pracownikom na podstawie posiadanych lub opanowanych przez nich umiejętności, a nie za wykonywaną przez nich pracę. Niektórzy menedżerowie uważają, że opanowanie pewnych zestawów umiejętności prowadzi do wyższej produktywności i dlatego chcą, aby ich pracownicy opanowali szereg zestawów umiejętności. W miarę jak pracownicy zdobywają jedną umiejętność, a potem drugą, ich stawka wynagrodzenia rośnie, aż opanują wszystkie umiejętności. Podobnie jak wynagrodzenie oparte na umiejętnościach, jest wynagrodzenie oparte na wiedzy. Podczas gdy wynagrodzenie oparte na umiejętnościach ewoluowało w sektorze produkcyjnym, wynagrodzenie za wiedzę rozwinęło się w sektorze usług (Henderson, 1997). Na przykład nauczyciele szkół publicznych z tytułem licencjata otrzymują najniższą stawkę wynagrodzenia, ci z tytułem magistra otrzymują wyższą stawkę, a ci z tytułem doktora otrzymują najwyższą.

Wynagrodzenie oparte na zespole. Ponieważ wiele firm wprowadza praktyki zarządzania oparte na zespole, takie jak samozarządzające się zespoły robocze, zaczynają oferować wynagrodzenie oparte na zespole. Uznając znaczenie ścisłej współpracy i wzajemnego rozwoju w grupie roboczej, firmy chcą zachęcać pracowników do pracy w zespole, oferując wynagrodzenie oparte na ogólnej skuteczności zespołu.

Wynagrodzenie oparte na wynikach. W tradycyjnym sensie wynagrodzenie jest uważane za przysługujące pracownikom w zamian za przychodzenie do pracy i wykonywanie jej na tyle dobrze, aby uniknąć zwolnienia. Podczas gdy wynagrodzenie zasadnicze jest przyznawane pracownikom niezależnie od wyników, zachęty i premie są dodatkowymi nagrodami przyznawanymi w uznaniu ich dodatkowych wysiłków. Wynagrodzenie za wyniki to nowy ruch odchodzący od tej koncepcji uprawnienia (Milkovich i Newman, 1996). Plan wynagrodzenia za wyniki zwiększa nawet wynagrodzenie zasadnicze - tak zwane podwyżki za zasługi - aby odzwierciedlić, jak wysoko pracownicy są oceniani w ocenie wyników. Inne zachęty i premie są obliczane na podstawie tego nowego wynagrodzenia za zasługi, co skutkuje znacznie większą całkowitą kwotą dolarów za wysoko ocenione wyniki pracowników. Często pracownicy otrzymują również jednorazową premię na koniec roku, która nie jest wliczana do wynagrodzenia zasadniczego.

WYNAGRODZENIE KADRY KIEROWNICZEJ

Ostatnio ludzie są zaniepokojeni nadmiernie wysokim poziomem wynagrodzeń kadry kierowniczej. Według corocznego badania wynagrodzeń kadry kierowniczej Business Week, w 1997 r. Sanford Weill, dyrektor generalny Travelers Group, zarobił 7,5 mln USD w pensji i premiach plus 223,2 mln USD na długoterminowe wynagrodzenie, co łącznie dało 230,7 mln USD. W tym samym roku Roberto Goizueta, dyrektor generalny Coca-Coli, zarobił łącznie 111,8 mln USD, wliczając roczne wynagrodzenie, premie i długoterminowe wynagrodzenie. Wynagrodzenia dwudziestu najlepiej opłacanych dyrektorów wahały się od 28,4 mln USD do 230 mln USD. Wynagrodzenia kadry kierowniczej często budzą kontrowersje. Czy te wynagrodzenia są nadmierne? Co uzasadnia tak wysokie wynagrodzenia dla kadry kierowniczej? Uzasadnienie tak dużej kwoty wynagrodzenia wiąże się z wynikami firmy. W rzeczywistości znaczna część wynagrodzeń kadry kierowniczej wynika z wykonywania opcji na akcje, które były dość cenne w ostatnim "hossie" na rynku. A jednak przeciętni Amerykanie z klasy robotniczej są oburzeni szokującym kontrastem podwyżek płac: Roczne wynagrodzenia kadry kierowniczej w dużych firmach wzrosły o 54 procent w 1996 r., podczas gdy podwyżki płac większości osób z klasy robotniczej mieściły się w przedziale od 3 do 5 procent w tym samym okresie. Pakiet wynagrodzeń kadry kierowniczej zazwyczaj składa się z (1) wynagrodzenia zasadniczego, (2) rocznych zachęt lub premii, (3) długoterminowych zachęt (np. opcji na akcje), (4) świadczeń dla kadry kierowniczej (np. ubezpieczenia zdrowotnego, ubezpieczenia na życie i planów emerytalnych) oraz (5) świadczeń dla kadry kierowniczej. Biorąc pod uwagę wysoki wskaźnik rotacji kompetentnych kadr kierowniczych, oferowanie konkurencyjnego wynagrodzenia ma kluczowe znaczenie w przyciąganiu najlepszych kandydatów. Często roczne premie odgrywają ważniejszą rolę niż pensja zasadnicza w wynagrodzeniach kadry kierowniczej. Mają one przede wszystkim na celu motywowanie do lepszych wyników. Aby podkreślić znaczenie wyników finansowych, zwykle mierzonych ceną akcji spółki, kadrze kierowniczej najwyższego szczebla oferowane są opcje na akcje. Czasami realizacja opcji na akcje przynosi kadrze kierowniczej większe korzyści pieniężne niż roczne pensje. Oprócz wynagrodzenia pieniężnego, kadra kierownicza korzysta z wielu różnych rodzajów świadczeń dodatkowych, powszechnie nazywanych "perks". Takie świadczenia obejmują luksusowe biuro z miękkimi dywanami, jadalnię dla kadry kierowniczej, specjalny parking, korzystanie z samolotu firmowego, opłacane przez firmę członkostwo w ekskluzywnych klubach wiejskich i stowarzyszeniach oraz organizację podróży służbowych dla kadry kierowniczej. Wiele firm oferuje kadrze kierowniczej nawet zwolnione z podatku świadczenia osobiste, w tym takie rzeczy, jak bezpłatny dostęp do majątku firmy, bezpłatne porady prawne, bezpłatne naprawy i ulepszenia domu oraz wydatki na domy wakacyjne lub łodzie. Innym świadczeniem, które stało się ostatnio popularne, jest tzw. złoty spadochron - plan ochrony dla kadry kierowniczej w przypadku, gdy zostanie ona zmuszona do opuszczenia organizacji. Takie odprawy często wynikają z fuzji lub wrogiego przejęcia firmy. Złoty spadochron zapewnia albo znaczną jednorazową sumę dla odchodzącego dyrektora, albo gwarantowane stanowisko kierownicze w nowo połączonej firmie.

Wydajność to wynik lub suma całego wysiłku włożonego w dostarczenie produktu lub usługi. Produktywność jest często określana jako wynik i, do pewnego stopnia, można ją zmierzyć. Wynik generowany przez osobę, organizację lub inny podmiot jest mierzony liczbą wyprodukowanych jednostek lub przedmiotów oraz usług wykonanych w określonym czasie. Zatem produktywność to wartość ekonomiczna dóbr i usług. Staje się ona wartością lub wynikiem "ceny" produktu lub usługi pomniejszonej o wszystkie "koszty" (zaopatrzenie, materiały, praca ludzka itp., które często mają charakter pieniężny) włożone w ten wysiłek.

MIARY WYDAJNOŚCI

Wydajność to miara wydajności, która wskazuje, jak skutecznie organizacja przekształca swoje zasoby w pożądane produkty lub usługi. Jest to miara względna, ponieważ służy do porównywania efektywności kraju, organizacji, działu, stanowiska pracy lub osoby w porównaniu z nią samą w czasie w ramach tej samej operacji lub z innymi krajami, organizacjami, działami, stanowiskami pracy lub osobami. Z perspektywy systemowej produktywność wskazuje, jak dobrze organizacja przekształca swoje nakłady w produkty. W produkcji produktywność jest zazwyczaj wyrażana jako stosunek produktu do nakładów. Produktywność może być wyrażona za pomocą miar cząstkowych, miar wieloczynnikowych i miar całkowitych. Miary produktywności cząstkowej służą do analizy działań w odniesieniu do pojedynczego nakładu (np. jednostek wyprodukowanych na pracownika, jednostek wyprodukowanych na zakład, jednostek wyprodukowanych na godzinę lub jednostek wyprodukowanych na ilość materiału). Miary produktywności wieloczynnikowej uwzględniają wykorzystanie wielu nakładów (np. jednostek produktu na sumę pracy, kapitału i energii lub jednostek produktu na sumę pracy i materiałów). Całkowita miara produktywności wyraża stosunek wszystkich wytworzonych produktów do wszystkich wykorzystanych zasobów.

PRODUKTYWNOŚĆ SYSTEMÓW I PODSYSTEMÓW

Ważnym punktem w dążeniu do poprawy produktywności w podsystemie organizacji jest powiązanie usprawnień podsystemu z całkowitą produktywnością systemu. Optymalizacja działania podsystemu, która nie wpływa na ogólną produktywność organizacji, jest marnotrawstwem zasobów. Na przykład, producent może poprawić wydajność swoich operacji obróbki skrawaniem, mierzoną liczbą wyprodukowanych jednostek na dolara. Jeśli jednak jednostki te nie mogą zostać sprzedane i są magazynowane, wydajność organizacji nie wzrasta, ponieważ celem producenta jest generowanie przychodów ze sprzedaży swoich produktów. Działania mające na celu poprawę wydajności muszą być starannie dobrane, a odpowiednie środki muszą zostać opracowane, aby zapewnić, że wysiłki organizacji przyniosą poprawę jej ogólnej wydajności. Na wydajność i jej pomiar wpływa wiele konkretnych czynników. Najważniejsze z nich omówiono poniżej. Zwrot z inwestycji (ROI). Produktywność jest ściśle związana z zyskiem, ale nie jest od niego zależna. Można ją mierzyć zwrotem z inwestycji (ROI). ROI jest określany po sprzedaży produktu lub usługi pomniejszonym o odliczenia za całkowitą kwotę wysiłku (zasobów itp.) włożonego w projektowanie, rozwój, wdrożenie, ocenę i marketing. Wzór na określenie ROI to: "Cena" minus "Koszt" podzielone przez "Sprzedaż".

Miary produktywności dla jednostek i zespołów. Produktywność jednostki mierzy się potencjałem tej osoby do osiągnięcia najwyższego możliwego poziomu produktywności. Oznacza to, że dana osoba posiada pewne umiejętności, które określają jej poziom zdolności (umiejętności inżyniera, wiedza bankowca itp.). Doświadczenia i wykształcenie jednostki zazwyczaj determinują jej poziom umiejętności w odniesieniu do danej pracy. Inne czynniki, takie jak pozytywne środowisko (praca w dobrym zespole, dobry szef, lubienie otoczenia fizycznego w miejscu pracy, bycie docenianym itp.) oraz motywacja do wykonywania pracy, również wpływają na produktywność. Gdy kilka osób pracuje razem jako zespół, produktywność zespołu, czyli jego efektywność, jest sumą indywidualnych wysiłków podejmowanych w celu osiągnięcia zamierzonego celu. Na osiągnięty poziom produktywności wpływa kilka czynników (motywacja, wiedza specjalistyczna, warunki pracy, kompatybilność zespołu, potencjał itp.).

Luka produktywności. Luka produktywności (lub luka zdolności) to różnica między tym, co dana osoba może zrobić, a tym, co faktycznie robi. Oznacza to, że każdy człowiek ma zdolność do osiągnięcia określonego poziomu. Jeśli dana osoba nie jest zmotywowana i nie wykorzystuje swojego potencjału, luka produktywności tej osoby jest zazwyczaj dość duża. Ta sama zasada dotyczy zespołu, organizacji itd. Pożądane jest oszacowanie potencjału (osoby, jednostki roboczej, firmy itp.), aby określić, gdzie występują luki produktywności (i jak duże są) i znaleźć sposoby na ich zniwelowanie. Analizując zdolności danej osoby w połączeniu z innymi czynnikami motywacyjnymi, można oszacować potencjał danej osoby (lub grupy) do osiągnięcia pożądanych rezultatów. Gdy wszystkie czynniki działają optymalnie, mówi się, że produktywność jest na najwyższym poziomie - luka produktywności została wypełniona lub zminimalizowana.

Motywacja. Produktywność jest bezpośrednio związana z poziomem motywacji danej osoby do wykonywania zadania lub czynności. Wiele firm poświęca wiele czasu i wysiłku na znalezienie sposobów motywowania pracowników. Programy doskonalenia zawodowego (dla poszczególnych osób, zespołów, firm itp.), oparte na metodach motywowania pracowników (w kierunku samomotywacji i motywacji długoterminowej), mogą zoptymalizować produktywność. Organizacje, które odnoszą największe sukcesy w motywowaniu pracowników, oferują różnorodne programy (formalne i nieformalne kanały wewnątrz i na zewnątrz organizacji), aby sprostać ich potrzebom. Niektóre organizacje oferują pracownikom zajęcia sportowe i rekreacyjne, zajęcia fitness i rekreacyjne oraz programy zorientowane na rodzinę (motywacje powiązane z pracą/wykonywaniem obowiązków). Programy motywacyjne mogą być całkowicie niezależne od spotkań zespołu, seminariów i programów edukacyjno-szkoleniowych lub włączone do nich. Takie kompleksowe podejście do poprawy wydajności pracowników może wykorzystywać mierniki jakości (takie jak wartość, kompleksowe zarządzanie jakością [TQM], koła jakości, innowacyjność itp.) i standardy wydajności (takie jak rentowność, wydajność, satysfakcja klienta, terminowość itp.) oraz obejmować szeroki wachlarz nagród i zachęt osobistych i zespołowych.

Teoria wzajemnego nagradzania. Teoria wzajemnego nagradzania (MRT) opiera się na znajdowaniu sposobów na osiągnięcie korzyści dla wszystkich. Oznacza to, że jeśli organizacja może pomóc pracownikowi w osiągnięciu niektórych z jego celów, jednocześnie realizując cele produkcyjne firmy, mamy do czynienia z wzajemnym nagradzaniem. Gdy korzyści są optymalne dla wszystkich zaangażowanych osób, osiągane są największe korzyści. Produktywność jest zazwyczaj wprost proporcjonalna do stopnia sukcesu MRT.

Benchmarki produktywności. Czynniki, które wchodzą w skład benchmarków produktywności organizacji obejmują ogólne działania operacyjne, szkolenia pracowników, technologię, ciągłe doskonalenie jakości oraz filozofię i strategię zarządzania. Strategia zarządzania obejmuje sposób i poziom podejmowania decyzji - zazwyczaj większy wzrost produktywności jest osiągany, gdy proces decyzyjny jest sprowadzony do najniższego możliwego poziomu i jest nadal skuteczny. Ponadto, efektywność organizacji może zależeć w równym stopniu od strategii zaciągania pożyczek i pożyczania (np. wymaganie natychmiastowej płatności za sprzedane towary przy jednoczesnym stosowaniu opóźnionych płatności na rzecz wierzycieli) w celu maksymalizacji dostępności zasobów, jak i od sprawnego działania i bezpiecznego środowiska. Zatem istnieje wiele ważnych czynników wpływających na maksymalizację zwrotu z inwestycji (ROI) - większość czynników zależy od podejmowania właściwych decyzji we właściwym czasie. To, co jest dobrą decyzją dla jednej firmy, może być złe lub dewastujące dla innej.

Wzrost produktywności i ekonomia

Wzrost produktywności definiuje się jako miarę ilości dóbr i usług wytwarzanych w określonym czasie. Po ustaleniu standardu, standard (punkt odniesienia lub zidentyfikowany poziom produkcji) staje się miarą, z którą można porównywać całą przyszłą produkcję. Od 1950 roku dziesięcioletnie roczne stopy wzrostu w USA przedstawiały się następująco: lata 50. XX wieku: 2,17%; lata 60. XX wieku: 2,85%; lata 70. XX wieku: 1,71%; lata 80. XX wieku: 2,17%; lata 90. XX wieku: (szacunek) 1,31%. Roczna stopa wzrostu jest szczególnie interesująca dla jednostek, ponieważ tempo wzrostu produktywności jest wprost proporcjonalne do zamożności danej osoby. Oznacza to, że wraz ze wzrostem poziomu produktywności rośnie również siła nabywcza jednostki. Z kolei cała gospodarka korzysta na tym wzroście.

Wartość dodana w zakresie produktywności .Chociaż produktywność łatwiej zmierzyć w przemyśle (produkty wytwarzane) niż w usługach, większość badaczy produktywności zgadza się, że ludzie są najcenniejszym zasobem na świecie. Wielu badaczy produktywności sugeruje, że edukacja i szkolenia stanowią podstawę podnoszenia poziomu produktywności. Zdobywanie wiedzy specjalistycznej poprzez edukację i szkolenia, w połączeniu z najlepszym sprzętem i zasobami w wydajnym i bezpiecznym środowisku, można zmaksymalizować, rozwijając pracowników tak, aby chcieli się uczyć, pracować na miarę swojego potencjału i stale się doskonalić. Czynniki te są najlepiej osiągane, gdy pracownik jest zmotywowany do dumy z wykonywanej pracy. Zmotywowany, samodzielny pracownik to taki, który dodaje wartości organizacji i przyczynia się do ogólnej produktywności swojej, zespołu roboczego, organizacji i gospodarki.

George Jetson, postać z kreskówki z lat 70., nie był szczególnie futurystyczny, gdy korzystał z telefonu, który pozwalał mu widzieć osobę, z którą rozmawiał. Wideokonferencje, znane dziś jako wideokonferencje, są rozwijane w laboratoriach badawczych Pacific Bell od lat 20. XX wieku. Projekt, określany jako "picturephone", ma formę stacjonarnego systemu wideokonferencyjnego. Sale wideokonferencyjne istnieją w AT&T od lat 60. XX wieku, gdzie są wykorzystywane do obsługi dużych spotkań korporacyjnych, w tym dorocznego zgromadzenia akcjonariuszy. Dopiero na Światowych Targach w 1964 roku "picturephone" został zaprezentowany publicznie. Firma AT&T przewidywała, że "telefony z obrazkami" zastąpią telefony do 1970 roku. Chociaż ta prognoza była błędna, recesja lat 70. XX wieku spowodowała szerszą akceptację wideokonferencji przez korporacje, które szukały alternatywnych sposobów prowadzenia spotkań i konferencji, jednocześnie obniżając koszty podróży. Wideokonferencje nie odniosły jednak wówczas sukcesu, ponieważ brakowało technologii niezbędnej do prowadzenia spersonalizowanych spotkań. Wraz ze wzrostem dostępności technologii i jej ekonomicznie uzasadnionym rozwojem, praktyczne i opłacalne zastosowania telekonferencji zyskały na popularności w świecie biznesu. Wraz z rosnącą konkurencją i potrzebą bezpośredniego kontaktu z klientami, wideokonferencje zyskały na popularności, ponieważ umożliwiają interakcję twarzą w twarz bez marnowania czasu na podróże. Telekonferencje umożliwiają również spotkania zespołowe bez konieczności pokonywania setek kilometrów.

CZYM JEST TELEKONFERENCJA?

Najwcześniejszą formą telekonferencji była konferencja telefoniczna, w której kilka stron w różnych częściach świata mogło jednocześnie prowadzić rozmowę. Przedsiębiorcy mogliby komunikować się ze sobą, wysyłając i odbierając faksy, aby zapewnić sobie wydruk omawianych informacji. Dzisiejsza technologia komputerowa umożliwia synchroniczne, czyli jednoczesne, udostępnianie danych za pomocą czterech kanałów: głosu, wideo, tablicy cyfrowej i plików danych. Kilka osób może udostępniać sobie nie tylko głos, ale także obraz z kamery na żywo podczas rozmowy. Rozmiar obrazu można zmniejszyć, aby zajmował tylko niewielką część monitora komputera lub dużego ekranu, dzięki czemu plik danych może być dostępny, wyświetlany i edytowany na monitorze w tym samym czasie. Osoby uczestniczące w telekonferencji mają możliwość udostępniania i pracy z plikami danych z komputerów obu stron. Podczas ustnego omawiania zmian w dokumencie i obserwowania mowy ciała drugiej strony, każda ze stron może edytować dokument i natychmiast udzielać informacji zwrotnych. Tablica cyfrowa stanowi elektroniczną wersję tablicy suchościeralnej zamontowanej na ścianie. Obserwując działania drugiej osoby na monitorze komputera, osoby mogą również pisać na swojej tablicy specjalnymi markerami w wybranym przez siebie kolorze. Dzięki temu profesjonaliści mogą podejmować decyzje i rozwiązywać problemy na miejscu.

WIDEOKONFERENCJE I BIZNES

Ten rodzaj komunikacji pozwala ludziom pracować z domu za pośrednictwem satelity, co zwiększa czas przeznaczony dla rodziny i/lub osób prywatnych, jednocześnie skracając czas dojazdów. Szacuje się, że w 1999 roku od 8 do 15 milionów ze 120 milionów pracowników w USA pracowało w domu i komunikowało się z biurami i klientami za pomocą komputera i linii telefonicznych. Przewiduje się, że liczba telepracowników w Ameryce podwoi się do 2005 roku. Dzisiejsze środowisko biznesowe wymaga od większości pracowników korporacyjnych regularnej współpracy. Wideokonferencje umożliwiają zarówno zaplanowane, jak i spontaniczne spotkania twarzą w twarz pracowników oddalonych o kilka tysięcy mil. Prezentacje sprzedażowe są przykładem opłacalnego i łatwego do uzasadnienia biznesowego wykorzystania wideokonferencji. Podczas prowadzenia prezentacji sprzedażowej u klienta, przedstawiciel handlowy wyposażony w sprzęt do wideokonferencji na laptopie może połączyć klienta ze specjalistami w biurze firmy, aby odpowiedzieć na szczegółowe pytania dotyczące prezentowanego produktu. Pozwala to na większą specjalizację, gdzie sprzedawca koncentruje się na finalizacji sprzedaży, a specjaliści na technicznych aspektach produktu. Sprzedawca może obserwować mowę ciała klienta i prosić specjalistę o wyjaśnienie jego zastrzeżeń lub pytań. Klient czuje się bezpiecznie, widząc klienta, a nie tylko słysząc jego głos. Innym zastosowaniem wideokonferencji w biznesie jest możliwość szkolenia pracowników bez konieczności podróżowania do innej lokalizacji. Firmy mogą częściej szkolić swoich pracowników w odległych lokalizacjach, po niższych kosztach. Firma Northrop Grumman Corporation wdrożyła szeroko zakrojone telekonferencje dla swoich 45 000 pracowników, tworząc sto Centrów Komunikacji Zespołowej (TCC) (sal telekonferencyjnych) w swoich biurach w całych Stanach Zjednoczonych. Centra TCC są wyposażone w duże cyfrowe tablice i ekrany projekcyjne. Grupy pracowników lub menedżerów z dwóch lub więcej lokalizacji współpracują, omawiają i edytują dokumenty, tak jakby wszyscy znajdowali się w tym samym pomieszczeniu, oszczędzając czas i pieniądze. Korporacja odnotowała oszczędności w biletach lotniczych w wysokości 150 000 dolarów w 1998 roku. Oszczędności te nie obejmują hoteli, posiłków, nadgodzin ani wydatków dodatkowych.

WIDEOKONFERENCJE I EDUKACJA

Telekonferencje mogą zapewnić większy wybór i wyższą jakość edukacji w szkołach zdalnych z niewielką liczbą studentów. Specjalistyczne kursy, których poszczególne szkoły nie były w stanie zaoferować ze względu na koszty lub ograniczone zainteresowanie studentów, mogą być udostępniane przez kilka szkół, co zapewnia efektywność kosztową. Kolejną istotną zaletą jest elastyczność w planowaniu zajęć, dostosowana do potrzeb indywidualnych studentów lub grup studentów. Obecnie wiele uniwersytetów oferuje kursy przez Internet lub za pośrednictwem innych narzędzi telekonferencyjnych. Technologia ta umożliwia tysiącom studentów udział w zajęciach bez opuszczania swojej społeczności, a w wielu przypadkach również domu. Technologia ta znana jest jako kształcenie na odległość. Charakter wideokonferencji często wymaga, aby zajęcia na odległość prezentowały więcej materiału, wykorzystywały lepsze materiały wizualne i charakteryzowały się lepszym przygotowaniem do zajęć niż zajęcia tradycyjne. Takie zajęcia również sprawiają, że studenci czują się bardziej odpowiedzialni za własną naukę. Istotną wadą dla niektórych studentów jest konieczność uczestniczenia w zajęciach (wirtualnie) w ustalonych godzinach i realizowania postępów w tempie ustalonym dla danego kursu. Kursy internetowe często lepiej odpowiadają potrzebom studentów, umożliwiając im pracę w ramach własnego harmonogramu i we własnym tempie. Studenci logują się do wirtualnej klasy (pokoju czatu) w dogodnym dla siebie czasie i odpowiadają na pytania prowadzącego oraz odpowiedzi innych studentów w taki sam sposób, jak podczas tradycyjnej dyskusji w klasie. Główne różnice polegają na tym, że wszyscy studenci muszą aktywnie uczestniczyć w zajęciach, a odpowiedzi są pisemne, a nie ustne. Wideokonferencje mogą stanowić barierę w nauce, gdy nie są przekazywane umiejętności interpersonalne, takie jak interakcja twarzą w twarz, kontakt wzrokowy, spojrzenie, mowa ciała i modulacja głosu. Inną potencjalną barierą są opóźnienia w komunikacji wewnętrznej, gdy sygnały wizualne i dźwiękowe, które są znane ze swojej skuteczności w komunikacji, są czasami opóźnione. Dla efektywnej wideokonferencji kluczowe znaczenie ma projekt sali i przeszkolenie uczestników. W środowisku edukacyjnym układ sali powinien umożliwiać wszystkim uczestnikom, w tym prowadzącemu, wyraźne widzenie i słyszenie się nawzajem. Instruktorzy często potrzebują szkoleń z zakresu tego, jak najlepiej wzbudzać entuzjazm za pomocą tego medium, jak monitorować i regulować kamerę i dźwięk oraz jak przygotowywać skuteczne materiały. Instytucje muszą mieć jasny plan wykorzystania systemu do prowadzenia zajęć, zanim rozpoczną zajęcia.

TECHNOLOGIA

Trzy główne rodzaje wideokonferencji obejmują sale konferencyjne, zestawy przenośne i zestawy stacjonarne. Sale konferencyjne zapewniają użytkownikowi salę konferencyjną wyposażoną w technologię audio i wideo niezbędną do przeprowadzenia interaktywnej konferencji. Zestawy przenośne zawierają niezbędny sprzęt audio i wideo, ale są zaprojektowane tak, aby można je było przenosić. Zapewniają one pewną elastyczność; jednak ich duży rozmiar często sprawia, że są niepraktyczne. Zestawy stacjonarne zapewniają dostęp do wideokonferencji na komputerze użytkownika. Oprócz komputera, dwa niezbędne elementy to mała kamera wideo, zazwyczaj umieszczona na komputerze, oraz mikrofon, który można ustawić na cokole lub nosić jako zestaw słuchawkowy. Możliwości sieci telefonicznej ograniczają jakość obrazu, a także powodują opóźnienia w transmisji. Jednak dzięki nowym połączeniom kablowym, konferencje stacjonarne osiągają doskonałą jakość obrazu i dźwięku. Dwa rodzaje systemów stacjonarnych to VISIT i TMS. VISIT to wcześniejszy system multimedialny, integrujący wideokonferencje, udostępnianie ekranu, szybką transmisję danych, dostęp do poczty głosowej i zarządzanie połączeniami głosowymi na komputerze stacjonarnym. Wymagał on wtyczki wideo; czarno-białej kamery CCD o stałej ogniskowej z elektroniczną automatyczną przysłoną; oraz oprogramowania. TMS (Telepresence Media Space System), nowszy system, został zaprojektowany z myślą o wykorzystaniu istniejących umiejętności fizycznych, poznawczych i społecznych użytkowników, aby wspierać tę samą poufność, intymność i zaufanie, które rozwijają się u osób uczestniczących w interakcji twarzą w twarz. TMS oferuje również udostępnianie i edycję dokumentów w czasie rzeczywistym, pocztę wideo, wideorecepcję i nagrywanie wideo spotkań. Technologia niezbędna dla systemu TMS obejmuje stację roboczą Sun jako serwer centralny, sterowany komputerowo przełącznik audio-wideo, kodek PictureTel, magnetowid Sony oraz kamerę zamontowaną na dachu.

KLUCZ DO SUKCESU WIDEOKONFERENCJI

Kluczem do udanej wideokonferencji są skuteczne umiejętności komunikacyjne. Użytkownicy muszą czuć się komfortowo z systemem, aby wydawał się on jak najbardziej przejrzysty. Pozwoli to odbiorcy skoncentrować się na przekazie, a nadawcy na nawiązaniu kontaktu wzrokowego, dzięki czemu uczestnicy poczują się włączeni w dyskusję, a nie tylko obserwatorami. Uczestnicy wideokonferencji powinni nosić ubrania w jednolitym kolorze, w ciemnych lub neutralnych barwach, aby poprawić ostrość obrazu kamery. Ruchy powinny być powolne i płynne, a także należy zachować ostrożność, aby nie zasłaniać pola widzenia kamery. Uczestnicy powinni zawsze zachowywać odpowiednią pozycję przed kamerą, przestrzegając zasady łokci i nadgarstków: podczas wyciągania ramion krawędź ekranu powinna znajdować się między łokciami a nadgarstkami. Ważne jest, aby uczestnicy widzieli mimikę twarzy, ale zbliżenia należy stosować rozważnie, ponieważ kamera jest wrażliwa na ruch i uwypukli mruganie oczami, ruchy rąk lub przesuwanie się na krzesłach. Uczestnikom wideokonferencji trudno będzie się skupić, jeśli temat nie zostanie przedstawiony w interesujący i entuzjastyczny sposób. Prezenterzy powinni wyjść poza model "mówiącej głowy" i uczynić sesję jak najbardziej interaktywną. Jak w każdym środowisku edukacyjnym lub korporacyjnym, użycie obrazów, obiektów oraz klipów audio lub wideo znacznie zwiększy efektywność spotkania. Materiały wizualne powinny zawierać duży, pogrubiony tekst, prostą czcionkę i zwięzłe, punktowane informacje. Należy zapewnić czas wszystkim uczestnikom na zapoznanie się z grafiką. Uczestnicy powinni zawsze mówić silnym, wyraźnym głosem i unikać przerywania innym mówcom, ponieważ opóźnienie może powodować zamieszanie. Chociaż wideokonferencje są dostępne od ponad siedemdziesięciu lat, dopiero teraz ich jakość osiągnęła standardy wymagane w biznesie i edukacji. Ich popularność wzrosła, ponieważ pozwalają one oszczędzać zarówno czas, jak i pieniądze osobom prywatnym i firmom, które są cennymi i ograniczonymi zasobami. Wraz z rozwojem technologii, wideokonferencje będą coraz częściej wykorzystywane przez coraz więcej firm i osób prywatnych jako skuteczny środek komunikacji twarzą w twarz.

Wiadomości głosowe to skomputeryzowana metoda przechowywania i przetwarzania nagranych wiadomości głosowych, dostępna dla użytkowników z dowolnego telefonu z klawiaturą dotykową przez całą dobę. Dostęp do systemu wiadomości głosowych jest łatwy dla użytkowników lokalnych, zdalnych i mobilnych za pośrednictwem telefonów stacjonarnych lub komórkowych. Wiadomości mogą być tworzone w skrzynce poczty głosowej użytkownika, a następnie przesyłane do innej skrzynki poczty głosowej w sposób podobny do procesu poczty elektronicznej. Systemy wiadomości głosowych obejmują takie usługi, jak wiadomości głosowe, listy dystrybucyjne poczty głosowej, faksowanie do skrzynki pocztowej i faksowanie na żądanie, interaktywne odpowiedzi głosowe oraz formularze głosowe, do których dostęp ma każdy użytkownik z dowolnego miejsca na świecie.

JAK DZIAŁA WIADOMOŚĆ GŁOSOWA

Osoba A dzwoni do Osoby B, która nie jest dostępna, aby odebrać połączenie. Poczta głosowa Osoby B odbiera połączenie, odtwarzając je, gdy Osoba B wraca i korzysta z poczty głosowej. Sekretarka może być przypisana do Osoby B lub może być współdzielona przez wielu pracowników biurowych. Jeśli firma posiada system precyzyjny lub współdzielony, Osoba B może odebrać wiadomość, używając przypisanego jej cyfrowego kodu. Kod ten nazywany jest numerem poczty głosowej. System poczty głosowej został zaprojektowany w celu automatycznego przekierowania połączenia osoby na inny telefon za pomocą przekierowania połączeń oraz nadania priorytetu wiadomościom, tak aby konkretny numer telefonu Osoby A - odbiorcy - był przygotowany do komunikacji z Osobą B - dzwoniącym - w celu uzyskania informacji zwrotnej.

JAK WIĄŻE SIĘ WIĄŻĘ WIADOMOŚCI GŁOSOWE Z PROCESEM KOMUNIKACJI

Wiadomości głosowe wpływają na proces komunikacji, zwiększając produktywność, usprawniając komunikację wewnętrzną, poprawiając obsługę klienta i obniżając koszty odbierania wiadomości. Prawidłowe wdrożenie systemu wiadomości głosowych może bezpośrednio przekładać się na poprawę public relations w firmach. W firmach, w których funkcjonuje system wiadomości głosowych, użytkownicy mogą łatwo zmienić powitanie i zawarte w nim informacje, a także poprosić dzwoniących o pozostawienie imienia, numeru telefonu i innych potrzebnych informacji. Systemy wiadomości głosowych w niektórych firmach pozwalają użytkownikom dzwonić z dowolnego telefonu na świecie, aby zmienić powitanie i odebrać wiadomości o dowolnej porze dnia i nocy. Korzystanie z systemu wiadomości głosowych zapewnia dokładność wiadomości, zmniejsza potrzebę odbierania wiadomości przez recepcjonistów i uwalnia użytkowników od zależności od strefy czasowej. Wiele różnych firm - od usług inwestycyjnych po producentów - mogłoby osiągnąć znaczne korzyści w krótkim czasie, wykorzystując system wiadomości głosowych do wewnętrznej komunikacji między odległymi lokalizacjami za pomocą takich zintegrowanych funkcji, jak faksy/poczta głosowa i powiadomienia na pager. Wydaje się, że im więcej wiadomości głosowych wykorzystuje firma, tym większe korzyści i oszczędności można osiągnąć. Korzystając z systemu wiadomości głosowych, użytkownicy powinni szczególnie zadbać o to, aby ich komunikacja była jasna, zwięzła, kompletna i jednoznaczna. System wiadomości głosowych może stworzyć "pierwsze i trwałe" wrażenie u użytkowników. Dlatego należy przestrzegać poniższych zasad.

CO ROBIĆ

- Komunikuj się z działami, aby uzyskać wsparcie.
- Rozważ szkolenia dla użytkowników firmowych, aby mogli skutecznie obsługiwać połączenia przychodzące do systemu wiadomości głosowych.
- Skontaktuj się z obsługą klienta w sprawie prawidłowej obsługi połączeń.
- Przetestuj i zapoznaj się z różnymi opcjami systemu, aby ulepszyć lub usprawnić wiadomości.
Czego NIE ROBIĆ

- Uważaj, aby nie pomijać klientów firmowych. Upewnij się, że wiesz, jak oczekują obsługi swoich połączeń.
- W komunikacji unikaj izolacjonizmu. Zastanów się, co robi konkurencja i jak możesz wykorzystać jej sukces w swojej firmie.
- Nie modyfikuj systemu bez potrzeby. Pytaj o dodatkowe funkcje/aplikacje tylko wtedy, gdy zmaksymalizowałeś wykorzystanie tych, które już istnieją.

PRYWATNOŚĆ W WIADOMOŚCIACH GŁOSOWYCH

Wraz ze wzrostem popularności wiadomości głosowych, kwestia prywatności staje się krytyczna. Firmy muszą chronić swój system poczty głosowej tak samo, jak swój system komputerowy. Potencjalne nadużycia w systemach wiadomości głosowych obejmują oszustwa związane z połączeniami międzymiastowymi, złośliwe włamania do systemu i szpiegostwo korporacyjne. Wielu takim nadużyciom można zapobiec, ustanawiając odpowiednie zasady i procedury, które mogą zwiększyć bezpieczeństwo, takie jak ułatwienie użytkownikom zmiany haseł, wdrożenie systemu automatycznego tworzenia haseł dla nowych skrzynek pocztowych oraz elastyczna struktura haseł. Zaleca się stosowanie haseł składających się z dziewięciu do osiemnastu cyfr. Dwa elementy dominujące w wiadomościach głosowych to osobiste powitanie użytkownika nagrane jego własnymi słowami oraz wiadomość pozostawiona do odpowiedzi odbiorcy.

WSKAZÓWKI DOTYCZĄCE WYCHODZENIA WIADOMOŚCI OSOBISTYCH

- Podczas nagrywania powitania należy mówić powoli, wyraźnie i zwięźle.
- Po nagraniu powitania zadzwoń do siebie, aby sprawdzić, jak brzmisz i zdecydować, czy powinieneś nagrać wiadomość ponownie.
- Nagraj od ośmiu do dwunastu sekund.
- Mów przyjaznym tonem, używając swojego najlepszego głosu.
- Jeśli nie będziesz dostępny przez dłuższy czas, zmień wiadomość, aby poinformować dzwoniących o czasie Twojego powrotu oraz o imieniu i numerze telefonu osoby, która może im pomóc do tego czasu.

WSKAZÓWKI DOTYCZĄCE ZOSTAWIANIA WIADOMOŚCI

- Upewnij się, że masz przygotowaną wiadomość, dzwoniąc do kogoś, na wypadek gdybyś musiał ją zostawić.
- Przejdź do sedna: Wyjaśnij, kim jesteś i dlaczego dzwonisz. Unikaj rozwlekłego mówienia i powtarzania się.
- Jeśli chcesz porozmawiać z kimś na konkretny temat, który może być długi i szczegółowy, zostaw wiadomość "tylko temat". Na przykład: "Allen, muszę z tobą porozmawiać o Projekcie XYZ w dogodnym dla ciebie czasie". Nie zostawiaj długich, rozwlekłych wiadomości.
- Nie zostawiaj na poczcie głosowej złych wiadomości o charakterze osobistym. Takie wiadomości są niestosowne.
- Uważaj na to, co mówisz i jak to mówisz, żebyś później nie żałował wiadomości. Ponieważ większość systemów poczty głosowej umożliwia przekazywanie wiadomości innym osobom, nigdy nie wiesz, kto może ją usłyszeć. Wiele systemów wiadomości głosowych nie pozwala na usunięcie wiadomości po jej wysłaniu.
- Chociaż podawanie daty i godziny wiadomości może nie być konieczne, warto podać datę i godzinę, kiedy będziesz dostępny, jeśli chcesz, aby oddzwoniono.

ZALETY I WADY

Wraz ze wzrostem popularności wiadomości głosowych, zarówno ich zalety, jak i wady zaczęły się ujawniać.

ZALETY

- Zapewnia całodobową obsługę połączeń.
- Zwiększa wydajność i produktywność pracy.
- Oszczędza i generuje zyski dla firmy.
- Poprawia dokładność treści wiadomości.
- Umożliwia wysyłanie wielu wiadomości do różnych osób.
- Umożliwia łatwą aktualizację wiadomości.
- Zmniejsza zapotrzebowanie na wsparcie administracyjne/recepcjonistów/sekretarzy.
- Stanowi ważne medium komunikacji biznesowej.
- Ułatwia i usprawnia przekierowywanie połączeń telefonicznych między działami.

WADY

- Wiele osób opiera się postępowi technologicznemu.
- Może to być trudne, jeśli użytkownicy nie są przeszkoleni w zakresie obsługi systemów wiadomości głosowych.
- System wiadomości głosowych może być mniej ekonomiczny dla mniejszych firm.
- Ludzie mogą "chować się za skrzynką pocztową" i nie oddzwaniać.
- Wiele osób nie lubi nie móc skontaktować się z żywą osobą.
- Obawa o nadawcę wiadomości, "zagmatwana wiadomość" i "brak instrukcji".
- Zbyt wiele opcji wiadomości głosowych może utrudniać użytkownikom przypomnienie sobie, z których opcji korzystali wcześniej.

KIEDY KORZYSTAĆ Z WIADOMOŚCI GŁOSOWYCH

Wiadomości głosowe stały się realną alternatywą dla poczty elektronicznej i faksów jako narzędzia komunikacji biznesowej, a każda z tych trzech metod ma określone zalety w różnych sytuacjach. (1) Jeśli użytkownicy muszą zapewnić sobie prywatność, szybko dostarczyć informacje, uzyskać szybką odpowiedź, dodać osobisty akcent lub szybko wysłać wiadomości, wiadomości głosowe są bardziej pożądane niż e-mail lub faks. (2) Jeśli użytkownicy muszą wysyłać informacje do wielu osób spoza firmy, najbardziej pożądany jest e-mail. (3) Jeśli użytkownicy chcą edytować lub dołączać komentarze, przesyłać wiadomości innym osobom, wysyłać informacje do wielu osób spoza firmy, przechowywać lub udostępniać kopie papierowe i umożliwiać szybki przegląd informacji, najbardziej pożądane jest połączenie poczty głosowej i poczty elektronicznej. (4) Jeśli użytkownicy chcą przechowywać lub udostępniać kopie papierowe dokumentów i rozpowszechniać złożone, obszerne informacje, najbardziej pożądany jest system faksowy. (5) Jeśli użytkownicy chcą zapewnić prywatność, edytować lub dołączać dokumenty i rozpowszechniać złożone lub obszerne informacje, pożądane jest połączenie systemów głosowych i faksowych.

Nowe siły rynkowe - w tym nowe wartości organizacyjne, kultury pracy i cele biznesowe - przekształciły struktury, strategie i procesy kadrowe większości organizacji. Jedną ze zmian wywołanych przez te siły rynkowe jest opracowanie nowego zestawu standardów pracy. Standardy te wyznaczają pracownikom jasne i konkretne cele, dzięki czemu dokładnie rozumieją, czego się od nich oczekuje, aby mogli otrzymywać sprawiedliwe i uczciwe wynagrodzenie za swoją pracę. Standardy te zapewniają również pracodawcom rzetelny system oceny wyników. Te nowe procesy wynagradzania określane są jako ocena wyników pracy oparta na standardach. Ocena wyników pracy oparta na standardach była również określana jako wynagrodzenie za wyniki, wynagrodzenie za ryzyko i wynagrodzenie za zasługi. Stała się modna w latach 90. XX wieku, kiedy znaczna część amerykańskich organizacji zaczęła stosować jakąś formę oceny wyników pracy opartej na standardach. W najczystszej postaci ocena wyników pracy oparta na standardach obejmuje również sprzedaż prowizyjną i pracę akordową - koncepcje, które istnieją znacznie dłużej. Wynagrodzenie oparte na standardach to forma rekompensaty znana jako wynagrodzenie motywacyjne. Zgodnie z planem wynagrodzeń opartym na standardach, podwyżki płac przyznawane są pracownikom na podstawie ich oceny wyników w poprzednim okresie. Podwyżki płac przyznawane są z myślą o motywowaniu do przyszłych osiągnięć. Jedna z filozofii postrzega wynagrodzenie oparte na standardach jako sposób na zmianę zachowań, podczas gdy druga filozofia postrzega je jako mechanizm nagradzania. Organizacje przechodzą na tę nową formę oceny związanej z wynagrodzeniem, aby uzyskać jak najlepsze wyniki od swoich pracowników. Głównym celem wynagrodzenia opartego na standardach jest powiązanie wynagrodzenia z wynikami. Inne cele obejmują utrzymywanie sprawiedliwych relacji między stanowiskami, przyciąganie kandydatów do pracy i utrzymanie konkurencyjnych kosztów płac.

WYMAGANIA DOTYCZĄCE PLANU WYDAJNOŚCI PRACY OPARTEGO NA STANDARDACH

Kluczem do tego, aby system oceny pracy oparty na standardach był skuteczny w organizacji, jest powiązanie go z jasno określonym celem korporacyjnym. Dlatego wdrożenie nowego programu wynagrodzeń lub systemu ocen wymaga dogłębnego planowania przy podejmowaniu decyzji o działaniach, jakie kierownictwo chce uzyskać od pracowników. Kultura organizacyjna i style zarządzania będą determinować sposób wdrażania zmian w wynagradzaniu. Przy opracowywaniu planów wynagrodzeń priorytet należy nadać strategii korporacyjnej, a nie standardom branżowym. Jeśli organizacja chce wspierać zmiany technologiczne, powiązanie wynagrodzeń z tymi wskaźnikami przekazuje pracownikom sygnał, że cele organizacji uległy zmianie, a nagrody będą oparte na osiąganiu nowych celów. Kolejną kwestią do rozważenia w kontekście kultury organizacyjnej jest to, czy promować pracę zespołową, czy indywidualną rywalizację. Cele obu tych obszarów są bardzo różne i muszą być jasno określone. Jeśli nagrody mają być oparte na efektywności pracy zespołu, a nie na wynikach indywidualnych, organizacja musi przeszkolić pracowników, aby funkcjonowali jako członkowie zespołu. Organizacja musi również zdecydować, czy wynagrodzenie uzależnione od wyników będzie stosowane na szczeblu kierowniczym, średniego szczebla, czy na wszystkich poziomach zatrudnienia. Decyzja ta jest bardzo ważna, ponieważ określi rodzaj wymaganego szkolenia. Wszyscy menedżerowie korzystający z nowego systemu ocen muszą dokładnie zapoznać się z planem i procesem jego wdrażania, aby uniknąć oporu ze strony ocenianych pracowników. Ocena oparta na standardach opiera się na założeniu, że wyniki można zmierzyć. Nie jest to łatwe zadanie; obiektywny pomiar wydajności pracy jest trudny na wielu stanowiskach. Dostępność dokładnych kryteriów wydajności i możliwość gromadzenia takich informacji będą decydować o powodzeniu powiązania wynagrodzenia z wynikami. Kluczem jest odpowiednie zaprojektowanie planu. Skuteczne plany wynagrodzeń opartych na wynikach mają trzy wspólne cechy. Muszą być jasno zakomunikowane pracownikom, obejmować coroczny przegląd planu i wyznaczać odpowiednio ambitne cele. Przełożony i pracownik powinni wspólnie opracować szczegółowe plany dotyczące sposobu osiągnięcia celu i sposobu pomiaru efektywności w jego realizacji. Jest to zadanie czasochłonne, ale konieczne.

Teorie wydajności pracy oparte na standardach

Istnieją cztery teorie psychologiczne i trzy ekonomiczne, które dotyczą związku standardów pracy z wydajnością pracy. Teoria oczekiwań psychologicznych sugeruje, że wydajność pracy oparta na standardach prawdopodobnie będzie motywować do zwiększenia wydajności, gdy jest ona niezbędna do uzyskania podwyżki wynagrodzenia. Teoria ta stwierdza, że aby plan wynagrodzeń oparty na wynikach był skuteczny, wydajność musi być dokładnie mierzona, wynagrodzenie musi być wartościowym rezultatem, wynagrodzenie musi być uzależnione od wyników, a pracownik musi mieć możliwość wpływania na wydajność. Teoria wzmocnienia psychologicznego sugeruje, że wydajność oparta na standardach powinna motywować do zwiększenia wydajności, gdy korzystne rezultaty są jasno określone dla pracownika, nagrody są uzależnione od pożądanych wyników, a wynagrodzenie jest zwiększane terminowo wraz z poprawą wydajności. Teoria równości psychologicznej sugeruje, że wynagrodzenie oparte na standardach zwiększy motywację pracownika, gdy prowadzi do postrzegania przez niego równości. Wymaga ona od organizacji przejścia od doceniania stażu pracy na docenianie wkładu w wydajność i uzależniania wynagrodzenia od wyników, a nie od liczby lat zatrudnienia. Teoria wyznaczania celów psychologicznych sugeruje, że wyniki oparte na standardach zwiększają motywację, gdy wynikają z wyznaczania trudniejszych celów i wykazywania zaangażowania w ich osiągnięcie. Cele powinny być ważone ze względu na trudność, a nagrody powinny być przyznawane na podstawie stopnia trudności osiągnięcia celu. Teoria produktywności krańcowej, będąca teorią ekonomiczną, sugeruje, że pracownik jest wynagradzany na podstawie wyników, aby zminimalizować koszty pracy i utrzymać konkurencyjność firmy na rynku pracy. Chociaż badania wskazują, że wynagrodzenie i wyniki nie zawsze są bezpośrednio powiązane, obniżenie stałych kosztów wynagrodzeń jest celem, do którego dąży większość pracodawców. Teoria kontraktu ukrytego, będąca kolejną teorią ekonomiczną, głosi, że wynagrodzenie oparte na standardach jest umową niejawną, w której wyniki mierzy pracodawca, a nie są one zakładane przez pracownika. Zgodnie z tą teorią, pracownik może być wynagradzany na podstawie rzeczywistych wkładów, które minimalizują koszty pracy. Teoria płacy efektywnościowej, będąca również teorią ekonomiczną, sugeruje, że wynagrodzenie oparte na standardach powinno być wysokie, aby zobowiązać pracowników do pełnego wykonywania obowiązków, a nie do uchylania się od nich. Kiedy pracodawcy płacą wyższą pensję, pracownicy zdają sobie sprawę, że w przypadku utraty pracy napotkają trudności finansowe. Lepsza wydajność, mniejsza rotacja i mniejsze zapotrzebowanie na szkolenie nowych pracowników mogą zrównoważyć początkową inwestycję w wyższą pensję. Badania wskazują, że planując wdrożenie planu opartego na standardach, organizacja musi analizować standardy w kontekście poprzednich osiągnięć pracowników. Ważne jest, aby kierownictwo było świadome i doceniało wkład pracownika w rozwój organizacji. Równie ważne jest analizowanie wydajności pod kątem mierzalnych rezultatów lub postrzegania efektywności związanej z pracą. Pracownik musi wiedzieć, co decyduje o przyznaniu podwyżki wynagrodzenia - sposób, w jaki oceniana jest wykonywana praca, sama praca, czy czynnik, który ma być mierzony? W dzisiejszym biznesie istnieje wiele przykładów standardów pracy. Eksperci ds. wynagrodzeń twierdzą, że kluczem jest opracowanie planu, który egzekwuje cele organizacji i regularna ocena skuteczności tego planu. Ford Motor Company, który posiada oparty na standardach plan wynagrodzeń oparty na wynikach, mierzy jakość, wykorzystując dane gwarancyjne wyrażone jako liczba napraw na tysiąc pojazdów oraz krótko- i długoterminową satysfakcję klienta. Firma zdaje sobie sprawę, że wciąż jest wiele do zrobienia i stale stawia sobie nowe wyzwania. Pod koniec lat 90. Sun Microsystems rozpoczął monitorowanie lojalności klientów i jakości obsługi klienta. Wyniki są regularnie aktualizowane w intranecie firmy. Pracownicy rozumieją, że ogólny sukces korporacji wpłynie na ich wynagrodzenie. Pracownicy wiedzą, że ich roczna premia jest oparta na zmniejszeniu liczby czynników niezadowalających klientów (opóźnienia w dostawach, wady oprogramowania, niska jakość produktów itp.) oraz wzroście lojalności klientów. Pierwotny pomysł planu Sun Microsystems zrodził się ze strategicznych spotkań benchmarkingowych dyrektorów generalnych Sun Microsystems, Federal Express, Motoroli i Xeroxa, poświęconych ocenie jakości. Skuteczne plany wydajności pracy oparte na standardach tych firm mają trzy główne cechy wspólne: jasną komunikację z pracownikami, roczne przeglądy planów oraz odpowiednio ambitne cele. Pracownicy muszą mieć jasne pojęcie o konkretnych celach organizacji, o tym, jak ich zadania wpisują się w szerszy obraz sytuacji oraz jakie będą ich nagrody za wkład w osiągnięcie tych celów. Stopień odpowiedzialności pracownika za wyniki pracy to zakres kontroli lub możliwości, jakie ma on do dyspozycji. Wydajność oparta na standardach koncentruje się na znaczeniu zapewnienia odpowiedzialności za wyniki pracy. Cele i wynagrodzenie powinny być oceniane, weryfikowane i aktualizowane w ramach corocznych przeglądów. Trzy elementy oceny odpowiedzialności to swoboda działania, wpływ i skala. Swoboda działania opisuje stopień, w jakim istnieje kontrola osobista lub proceduralna. Wpływ to wpływ konkretnych zadań na cele firmy. Skala to wielkość jednostki lub funkcji, na którą ma wpływ dane zadanie, w odniesieniu do szerszego obrazu organizacji. Skala i wpływ muszą do siebie pasować; żadne z nich nie może być ostateczne ani znaczące bez powiązania z drugim. Odpowiedzialność jest miarą wpływu zadania na rezultaty końcowe.

Czy jest Ci obojętne, czy otrzymasz 1000 dolarów dzisiaj, czy za rok? Jeśli Twoja intuicja woli otrzymać środki dzisiaj, a nie za rok, oznacza to, że rozpoznajesz wartość pieniądza w czasie. Posiadacze gotówki mogą zezwolić pożyczkobiorcom na dzierżawę swoich środków. Odsetki stanowią zapłatę za korzystanie z gotówki. Wydatki na inwestycję najczęściej poprzedzają przychody generowane przez tę inwestycję. Gotówka otrzymana później ma mniejszą wartość niż gotówka otrzymana wcześniej. Różnica w czasie wpływa na to, czy inwestycja przyniesie zysk. Kwoty gotówki otrzymane w różnych momentach mają różną wartość. Wykorzystujemy obliczenia odsetek, aby dokonywać trafnych porównań kwot gotówki wpłacanej lub otrzymywanej w różnych momentach.

KONCEPCJE

Firmy zazwyczaj określają koszt odsetek jako procent pożyczonej kwoty w jednostce czasu. Przykładami są 12 procent rocznie i 1 procent miesięcznie. Jeśli zestawienie kosztów odsetek nie obejmuje okresu, wówczas stopa dotyczy roku; zatem "odsetki w wysokości 12 procent" oznaczają 12 procent rocznie. Pożyczona lub pożyczona kwota stanowi kapitał. Oprocentowanie składane oznacza, że kwota odsetek naliczonych w danym okresie zwiększa kapitał, który następnie jest większy w kolejnym okresie odsetkowym. Jeśli wpłacisz 1000 dolarów na konto oszczędnościowe z odsetkami składanymi w wysokości 6 procent rocznie, do końca roku zarobisz 60 dolarów. Jeśli nie wypłacisz tych 60 dolarów, 1060 dolarów będzie oprocentowane w drugim roku. W drugim roku Twój kapitał w wysokości 1060 dolarów będzie oprocentowany w wysokości 63,60 dolarów; 60 dolarów od początkowego depozytu w wysokości 1000 dolarów i 3,60 dolarów od 60 dolarów zarobionych w pierwszym roku. Do końca drugiego roku będziesz mieć 1123,60 dolarów. Przy rocznej kapitalizacji w wysokości 8 procent, gotówka podwaja się w ciągu dziewięciu lat. Jeśli dwudziestopięciolatek zainwestuje 2000 dolarów rocznie, co przyniesie mu 8 procent rocznie, fundusz emerytalny wzrośnie do ponad 425 000 dolarów, gdy osiągnie wiek sześćdziesięciu pięciu lat. Gdy przez cały okres kredytowania naliczane są odsetki jedynie od pierwotnego kapitału, odsetki należne w momencie spłaty pożyczki przez pożyczkobiorcę są odsetkami prostymi. Obliczenia odsetek prostych pomijają odsetki od odsetek naliczonych wcześniej. Niemal wszystkie obliczenia ekonomiczne uwzględniają jednak odsetki składane. Problemy związane z wartością pieniądza w czasie dzielą się zazwyczaj na dwie grupy:

1. Chcemy poznać przyszłą wartość zainwestowanej lub pożyczonej gotówki dzisiaj.
2. Chcemy poznać wartość obecną, czyli dzisiejszą wartość gotówki, która zostanie otrzymana lub spłacona w późniejszym terminie.

WARTOŚĆ PRZYSZŁA

Jeśli zainwestujesz dziś 1 USD z roczną stopą kapitalizacji 12%, kwota ta wzrośnie do 1,12000 USD po roku, 1,25440 USD po dwóch latach, 1,40493 USD po trzech latach i tak dalej, zgodnie ze wzorem: F_n = P(1 + r)ⁿ, gdzie

F_n = akumulacja lub wartość przyszła
P = jednorazowa inwestycja dzisiaj
r = stopa procentowa za okres
n = liczba okresów od dzisiaj

Kwota F_n to wartość przyszła obecnej wpłaty, P, kapitalizowanej w wysokości r procent za okres przez n okresów. Przykład. Ile będzie warte 2000 USD zdeponowane dzisiaj z roczną stopą kapitalizacji 8% za 40 lat? 2000 USD wzrośnie do 2000 USD x (1,08)⁴⁰ = 2000 USD x 21,72452 = 434 490 USD *
*(Chociaż można obliczyć 1,08 ręcznie, można podnieść do potęgi 40, tabele wartości przyszłych, obliczenia i komputery mogą wyeliminować żmudne obliczenia.)

WARTOŚĆ OBECNA

Teraz zastanów się, ile kapitału, P, musisz zainwestować dzisiaj, aby na koniec n okresów uzyskać określoną kwotę, F_n. Znasz przyszłą kwotę, F_n stopę procentową, r, oraz liczbę okresów, n; chcesz znaleźć P. Aby za rok od dzisiaj mieć 1 dolara, gdy depozyty przynoszą 8 procent, musisz dziś zainwestować P w wysokości 0,92593 dolara. To znaczy, F₁ = P(1,08)¹ "lub" 1 dolar = 0,92593 dolara x 1,08. Liczba (1 + r) - ⁿ [= 1/(1 + r)ⁿ] jest równa wartości bieżącej 1 dolara, która zostanie otrzymana po okresach n, w których odsetki naliczane są w wysokości r procent za okres. Zdyskontowana wartość bieżąca 1 dolara, która zostanie otrzymana po n okresach w przyszłości, wynosi (1 + r) - ⁿ gdy stopa dyskontowa wynosi r procent za okres przez n okresów. Przykład Jaka będzie wartość bieżąca 1 dolara, który będzie wymagalny za 10 lat, jeśli stopa procentowa (a więc stopa dyskontowa) r wynosi 8 procent rocznie? (1 + .08) - ¹⁰ x 1dolar = 0.46319

ZMIANA OKRESU KAPITACJI: STAWKI NOMINALNE I EFEKTYWNE

"Dwanaście procent, kapitalizacja roczna" określa cenę pożyczki; oznacza to, że odsetki zwiększają kapitał raz w roku o 12 procent. Często jednak cena pożyczki wskazuje, że kapitalizacja ma odbywać się częściej niż raz w roku. Kasa oszczędnościowa może reklamować się jako wypłacająca 6 procent, kapitalizowane kwartalnie. Oznacza to, że pod koniec każdego kwartału bank zasila rachunki oszczędnościowe odsetkami naliczonymi według stopy 1,5 procent (6%/4). 10 000 dolarów zainwestowanych dzisiaj przy 12 procentach, kapitalizowanych rocznie, rośnie do wartości przyszłej rok później w wysokości 11 200 dolarów. Jeśli stopa procentowa wynosi 12%, kapitalizowana półrocznie, bank dodaje 6 procent odsetek do kapitału co sześć miesięcy. Po upływie pierwszych sześciu miesięcy 10 000 dolarów wzrośnie do 10 600 dolarów; Ta kwota wzrośnie do 10 600 USD x 1,06 = 11 236 USD do końca roku. Należy zauważyć, że 12% kapitalizowane półrocznie odpowiada 12,36% kapitalizowane rocznie. Przy 12% kapitalizowanym miesięcznie, 1 USD wzrośnie do 1 USD x (1,01)12 = 1,12683 USD, a 10 000 USD wzrośnie do 11 268 USD. Zatem 12% kapitalizowane miesięcznie daje taką samą kwotę końcową jak 12,68% kapitalizowane rocznie. Powszechnie przyjmuje się, że 12% kapitalizowane miesięcznie ma efektywną stopę procentową równą 12,68% kapitalizowanej rocznie lub jest równoważne 12,68% kapitalizowanej rocznie. Jeśli nominalna stopa procentowa, r, jest kapitalizowana m razy w roku, efektywna stopa procentowa wynosi (1+ r/m)^m - 1.

We wrześniu 1999 r. Polaroid Corporation wprowadził na rynek amerykański mały aparat natychmiastowy z tanim obiektywem, który robił rozmazane zdjęcia wielkości postagestampa, które mogły służyć jako naklejki. Naukowcy i inżynierowie z Polaroid, wierni długoletniej reputacji firmy w zakresie tworzenia wysokiej jakości, innowacyjnych technologicznie produktów, byli sceptyczni. Obawiali się, że ten nowy aparat natychmiastowy, zwany I-Zone Instant Pocket Camera, zepsuje ich reputację. Zanim został jednym z zagorzałych zwolenników I-Zone, Ed Coughlan uważał ten aparat za szalony: "Jestem starym inżynierem. Nie mogłem za nic w świecie wymyślić, kto go kupi" (cytowane w Klein, 2000, str. A1). Ustalenie nie tylko tego, kto go kupi, ale także dlaczego, gdzie, jak często i jak będzie go używać, jest podstawą zrozumienia zachowań konsumentów. Zachowanie konsumenta to badanie ludzi: jak kupują, konsumują i pozbywają się produktów. W samych Stanach Zjednoczonych w 2000 roku było 275 milionów ludzi. Każdy z nas jest konsumentem setek produktów każdego dnia. Jako konsumenci możemy skorzystać z lepszego zrozumienia tego, jak podejmujemy decyzje, aby móc podejmować mądrzejsze decyzje. Marketerzy mogą skorzystać ze zrozumienia zachowań konsumentów, aby mogli lepiej przewidywać, czego chcą konsumenci i jak najlepiej im to zaoferować. Ufając swojemu zrozumieniu zmieniającego się rynku konsumenckiego, specjaliści ds. marketingu w Polaroid przekonali firmę do wprowadzenia na rynek I-Zone. Niecałe trzy miesiące po premierze I-Zone Instant Pocket Camera stał się najlepiej sprzedającym się aparatem w Ameryce (Klein, 2000). Istnieją dwie główne siły, które kształtują to, kim jesteśmy i co kupujemy. Nasze osobiste motywy, postawy i zdolność podejmowania decyzji kierują naszym zachowaniem konsumpcyjnym. Jednocześnie nasze rodziny, pochodzenie kulturowe, reklamy, które widzimy w telewizji, i strony, które odwiedzamy w Internecie, wpływają na nasze myśli i działania.

ZROZUMIENIE KONSUMENTÓW: CZYNNIKI WEWNĘTRZNE

Nasze zachowania konsumpcyjne są funkcją tego, kim jesteśmy jako jednostki. Nasze myśli, uczucia, postawy i wzorce zachowań determinują to, co kupujemy, kiedy to kupujemy i jak to wykorzystujemy. Czynniki wewnętrzne mają ogromny wpływ na zachowania konsumentów.

Motywacja konsumenta.

Zadaniem marketingowca jest ustalenie, jakie potrzeby i pragnienia ma konsument oraz co motywuje go do zakupu. Motywacja to siła napędowa, która inicjuje wszystkie nasze zachowania konsumpcyjne, a konsumenci mają wiele motywów lub celów. Niektóre z nich są jawne, jak fizjologiczne pragnienie, które motywuje konsumenta do zakupu napoju gazowanego lub potrzeba zakupu nowego garnituru na rozmowę kwalifikacyjną. Inne motywy są bardziej niejasne, jak potrzeba studenta, aby dźwigać torbę Kate Spade lub nosić buty Doc Martens, aby uzyskać aprobatę społeczną. Większość działań konsumpcyjnych jest wynikiem kilku motywów działających w tym samym czasie. Badacze specjalnie przeszkoleni w odkrywaniu motywów często stosują jakościowe techniki badawcze, w których zachęca się konsumentów do ujawniania swoich myśli (poznań) i uczuć (afektów) poprzez sondażowy dialog. Grupy fokusowe i pogłębione wywiady dają konsumentom możliwość omówienia produktów i wyrażenia opinii na temat działań konsumpcyjnych. Przeszkoleni moderatorzy lub ankieterzy często są w stanie dotrzeć do przedświadomych motywów, które w innym przypadku mogłyby pozostać niezauważone. Zadania polegające na uzupełnianiu zdań (np. Mężczyźni noszący Old Spice to...) lub warianty testów apercepcji tematycznej (TAT), w których respondentom pokazuje się zdjęcie i prosi się ich o opowiedzenie historii go otaczającej, to dodatkowe techniki, które dają wgląd w ukryte motywy. Motywy lub cele konsumentów mogą być reprezentowane przez wartości, które wyznają. Wartości to szerokie cele życiowe ludzi, które symbolizują preferowany sposób zachowania (np. niezależny, współczujący, uczciwy) lub preferowany stan końcowy (np. poczucie spełnienia, miłość i uczucie, uznanie społeczne). Konsumenci kupują produkty, które pomogą im osiągnąć pożądane wartości; postrzegają atrybuty produktu jako środek do celu. Zrozumienie perspektywy środek-cel może pomóc marketerom lepiej pozycjonować produkt i tworzyć skuteczniejsze kampanie reklamowe i promocyjne.

Przetwarzanie informacji konsumenckich.

Podejście przetwarzania informacji konsumenckich pomaga zrozumieć zachowania konsumpcyjne, skupiając się na sekwencji czynności umysłowych, których ludzie używają do interpretowania i integrowania swojego otoczenia. Sekwencja zaczyna się od ludzkiej percepcji bodźców zewnętrznych. Percepcja to proces wyczuwania, wybierania i interpretowania bodźców w swoim otoczeniu. Zaczynamy postrzegać bodziec zewnętrzny, gdy wchodzi on w kontakt z jednym z naszych receptorów sensorycznych - oczami, uszami, nosem, ustami lub skórą. Percepcja bodźców zewnętrznych wpływa na nasze zachowanie nawet bez naszej świadomej wiedzy, że tak się dzieje. Marketerzy i sprzedawcy detaliczni to rozumieją i tworzą produkty i sklepy specjalnie zaprojektowane, aby wpływać na nasze zachowanie. Sieci fast-foodów malują swoje ściany na "gorące" kolory, takie jak czerwony, aby przyspieszyć rotację klientów. Supermarkety kierują wchodzących klientów bezpośrednio do sekcji warzywnej, gdzie mogą poczuć zapach i dotknąć jedzenia, co pobudza głód. Głodny klient wydaje więcej pieniędzy. Zamknij oczy i pomyśl przez chwilę o setkach przedmiotów, dźwięków i zapachów otaczających cię w tej chwili. Aby funkcjonować w tym zatłoczonym środowisku, wybieramy postrzeganie pewnych bodźców, ignorując inne. Ten proces nazywa się selektywnością. Selektywność pozwala nam skupić uwagę na rzeczach, które nadają sens naszemu otoczeniu lub na rzeczach, które są dla nas istotne, nie marnując jednocześnie naszych ograniczonych zasobów przetwarzania informacji na nieistotne elementy. Czy zauważyłeś, że po podjęciu decyzji, powiedzmy, o Florydzie jako miejscu docelowym wakacji, wszędzie pojawia się mnóstwo reklam kurortów na Florydzie, promocji linii lotniczych na Florydzie i artykułów o restauracjach i atrakcjach na Florydzie? Przypadek? Niezupełnie. Jest tyle samo nowych, ile było wcześniej, tylko teraz zwracasz na nie selektywną uwagę, podczas gdy wcześniej je filtrowałeś. Marketerzy nieustannie walczą, aby przebić się przez bałagan i przyciągnąć uwagę konsumentów. Reklama i opakowanie są zaprojektowane tak, aby przyciągnąć naszą uwagę za pomocą wielu technik, takich jak użycie kontrastu kolorów i dźwięku, powtórzenia i kontekstowego umiejscowienia. Czy oglądałeś telewizję wczoraj wieczorem? Być może zwróciłeś uwagę na wiele reklam, które widziałeś podczas przerw reklamowych; być może nawet głośno się zaśmiałeś z kilku z nich. Ale ile z nich potrafisz sobie dziś przypomnieć? Zdolność konsumentów do przechowywania, zapamiętywania i wyszukiwania informacji o produktach ma kluczowe znaczenie dla sukcesu marki. Kiedy informacje są przetwarzane, są przechowywane przez bardzo krótki czas (mniej niż minutę) w pamięci roboczej lub krótkotrwałej. Jeśli te informacje są powtarzane (powtarzane w myślach), są przenoszone do pamięci długotrwałej; jeśli nie, informacje są tracone i zapominane. Po przeniesieniu do pamięci długotrwałej informacje są kodowane lub układane w sposób, który nadaje znaczenie danej osobie. Informacje w pamięci długotrwałej są stale reorganizowane, aktualizowane i przeorganizowywane w miarę napływania nowych informacji lub gdy zachodzi proces uczenia się. Teoretycy przetwarzania informacji przedstawiają przechowywanie informacji w pamięci długotrwałej jako sieć składającą się z węzłów (słowa, pomysłu lub koncepcji) i łączy (relacji między nimi). Węzły są ze sobą połączone w zależności od tego, czy istnieje skojarzenie między koncepcjami, przy czym długość połączeń reprezentuje stopień skojarzenia. Kiedy Edwin Land wynalazł pierwszy natychmiastowy aparat Polaroid, struktury wiedzy dla aparatów zmieniły się, aby odzwierciedlić skojarzenie między fotografią a natychmiastowym wyjściem. Teraz struktury wiedzy zmieniają się, aby odzwierciedlić nowy aparat I-Zone. Całkowita sieć, która pojawia się w pamięci po aktywacji produktu, nazywana jest schematem produktu. Znajomość zestawu skojarzeń, które konsumenci odzyskują z pamięci długoterminowej na temat konkretnego produktu lub kategorii, ma kluczowe znaczenie dla skutecznej strategii marketingowej. W przypadku nowych produktów lub usług marketerzy muszą najpierw wybrać zestaw skojarzeń, jakie chcą, aby konsumenci mieli. Nazywa się to pozycjonowaniem produktu lub wyborem wizerunku marki. Unikalne pozycjonowanie Peak Freans jako ciasteczka dla dorosłych zostało osiągnięte poprzez ustanowienie powiązania między koncepcją "poważny" i "ciasteczko". Pozycja marki jest następnie tłumaczona na sprytne reklamy, wzmacniana na opakowaniu produktu i integrowana ze wszystkimi strategiami promocji i komunikacji. Z czasem wizerunek marki może zanikać lub zostać rozwodniony. Czasami konsumenci kojarzą koncepcje, które nie są korzystne dla marki. Kiedy tak się dzieje, marketerzy zmieniają pozycjonowanie marki, wykorzystując reklamy i inne narzędzia marketingowe, aby pomóc konsumentom tworzyć nowe powiązania z pozytywnymi skojarzeniami i odrzucać powiązania z niekorzystnymi. W połowie lat 90. buty Hush Puppies powróciły po dziesięcioleciach niskiej sprzedaży. Wprowadzając ekscytujące, żywe kolory, Hush Puppies zmieniło pozycjonowanie swojego podstawowego obuwia komfortowego na modne, zorientowane na młodzież i "fajne". Strategie udanych rozszerzeń marki zależą również od schematu marki. Mówiąc ogólnie, rozszerzenie marki ma większe szanse na powodzenie, jeśli zestaw skojarzeń dla rozszerzenia pasuje do zestawu skojarzeń dla produktu podstawowego. Czy pasta do zębów marki Lifesavers się sprzeda? Prawdopodobnie nie, ponieważ skojarzenia dla Lifesavers (słodki, cukierkowy, cukrowy, owocowy) nie są takie same jak dla pasty do zębów (miętowy, czysty, niecukierkowy). Z drugiej strony, płatki śniadaniowe dla dzieci marki Lifesavers z kolorowymi, owocowymi pierścieniami mają znacznie lepsze dopasowanie skojarzeń.

Kształtowanie i zmiana postaw. Zestaw przekonań, które konsumenci przechowują w pamięci długoterminowej, zapewnia marketerom inną krytyczną funkcję: stanowi podstawę postawy konsumenta wobec marki lub reklamy. Postawa to ogólna ocena obiektu, idei lub działania. Postawy mogą być pozytywne lub negatywne, a także słabo lub silnie utrzymywane. Zdanie "Uwielbiam Ben & Jerry′s Vanilla Toffee Crunch" jest silną, pozytywnie wartościowaną postawą wobec produktu. Zdanie "Nie lubię nowej reklamy Toyoty" jest słabą, negatywnie wartościowaną postawą wobec reklamy. Marketerzy ciężko pracują, aby stale monitorować postawy konsumentów wobec swoich produktów. Między innymi postawy mogą wskazywać na problemy z produktem lub kampanią, sukces produktu lub kampanii, prawdopodobieństwo przyszłej sprzedaży i ogólną siłę marki lub wartość marki. Popularna perspektywa głosi, że postawa ma trzy składniki: poznawczy, afektywny i konatywny. Komponent poznawczy odzwierciedla wiedzę i przekonania, jakie dana osoba ma na temat obiektu (np. "Digital Club Network to internetowa strona internetowa z muzyką na żywo"), komponent afektywny odzwierciedla uczucia (np. "Lubię stronę Digital Club Network"), a komponent konatywny odzwierciedla tendencję behawioralną wobec obiektu (np. "Zostanę zarejestrowanym użytkownikiem digitalclubnetwork.com"). Tak więc postawy są predyspozycjami do zachowania się w określony sposób. Jeśli masz przychylne nastawienie do polityka, prawdopodobnie zagłosujesz na niego lub nią w kolejnych wyborach. Z tego powodu wielu marketerów używa miar postaw do prognozowania przyszłej sprzedaży. Ważne jest jednak, aby zauważyć, że związek między postawami a zachowaniem jest daleki od doskonałości. Konsumenci mogą mieć pozytywne nastawienie do wielu marek, ale zamierzają kupić tylko jedną. Zewnętrzne czynniki ekonomiczne, społeczne lub osobiste często zmieniają plany behawioralne. Postawy są dynamiczne, co oznacza, że stale się zmieniają. W miarę jak jednostka poznaje nowe informacje, mody się zmieniają, w miarę upływu czasu, postawy, które kiedyś z pewnością siebie przyjmowałeś, mogą już nie istnieć. Czy kiedykolwiek patrzyłeś na stare zdjęcia siebie i zastanawiałeś się "O czym ja myślałem, nosząc takie ubrania? I spójrz na moją fryzurę!"

ZROZUMIENIE KONSUMENTÓW: CZYNNIKI ZEWNĘTRZNE

Oprócz czynników wewnętrznych, zachowanie konsumenta jest w dużym stopniu kształtowane przez czynniki społeczne, takie jak kultura, relacje rodzinne i inne aspekty środowiska zewnętrznego. Świadomość tych wpływów może pomóc marketerom zidentyfikować grupy konsumentów, którzy mają tendencję do myślenia, odczuwania lub działania w podobny sposób i podzielić ich na unikalne segmenty rynku. Aspekty programu marketingowego - takie jak projektowanie produktu, reklama i ustalanie cen - mogą być następnie dostosowane do unikalnych potrzeb, wartości i celów tych odrębnych grup.

Wpływy grupowe na indywidualne zachowanie konsumenta.

Wpływy grupowe na zachowanie konsumenta mogą mieć wpływ na motywację, wartości i indywidualne przetwarzanie informacji; mogą pochodzić z grup, do których konsumenci już należą lub z grup, do których aspirują (grupy aspiracyjne). Grupy mogą wywierać różnorodne wpływy na jednostki, w tym: (1) wpływy informacyjne, w których grupa działa jako źródło opinii ekspertów; (2) wpływy porównawcze, dzięki którym grupa zapewnia możliwości zarządzania koncepcją siebie jednostki w odniesieniu do tożsamości grupy; oraz (3) wpływy normatywne, w ramach których grupa określa wytyczne i sankcje za właściwe lub niewłaściwe zachowania jednostki. Wpływ grup na zachowanie konsumenta ma tendencję do zmieniania się w zależności od różnych czynników związanych z grupą i produktem. Na przykład, im bardziej grupa jest postrzegana jako wiarygodne, cenione źródło aprobaty lub dezaprobaty dla konsumenta, tym bardziej prawdopodobne jest, że konsument dostosuje się do wartości grupy. Ponadto, im częściej członkowie grupy wchodzą w interakcje i im bardziej widoczne jest zewnętrzne wykorzystanie produktu przez członków grupy i osoby spoza grupy, tym większy wpływ grupy na indywidualne zachowanie konsumpcyjne.

Wpływ rodziny na zachowanie konsumenta.

Rodziny mają szczególnie znaczący wpływ na zachowanie konsumenta. Na przykład zachowanie konsumpcyjne często zmienia się znacząco wraz ze zmianą statusu rodzinnego w czasie. Dlatego młodzi niezamężni dorośli, którzy często skupiają się na indywidualnej samookreśleniu, mają tendencję do kupowania produktów, które wzmacniają lub definiują ich koncepcje siebie. Natomiast pary z dziećmi mogą być bardziej zainteresowane zakupem przedmiotów lub doświadczeń, którymi mogą dzielić się wszyscy członkowie rodziny, a w rezultacie mogą wydawać mniej na produkty zorientowane na jednostkę. Przynależność do rodziny prowadzi również do większej potrzeby wspólnego, a nie indywidualnego podejmowania decyzji, co jeszcze bardziej komplikuje zachowania konsumentów na poziomie gospodarstwa domowego. Na przykład osoba, która kupuje produkt, może nie być ostatecznym konsumentem produktu. Albo mąż i żona mają różne poziomy zaangażowania w pewne decyzje dotyczące produktu, co prowadzi do różnych typów odrębnych procesów decyzyjnych, które muszą zostać zintegrowane przed ostatecznym dokonaniem wyboru. Zrozumienie dynamiki zaangażowanej we wspólne podejmowanie decyzji i tego, którzy członkowie rodziny wpływają na jakie rodzaje decyzji, ma ważne implikacje dla marketerów zainteresowanych kierowaniem działań marketingowych do właściwej osoby. Co ważne, te dynamikę rodzinną i zmiany stylu życia komplikuje spadek liczby tradycyjnych gospodarstw domowych i towarzyszący mu wzrost liczby niestandardowych struktur rodzinnych, takich jak pary żyjące w konkubinacie lub pary integrujące rodziny z poprzednich małżeństw.

Wpływy kulturowe i subkulturowe na zachowania konsumentów. Kultura obejmuje wspólne znaczenia i społecznie skonstruowane wartości akceptowane przez większość członków społeczeństwa lub grupy społecznej. Obejmuje takie rzeczy, jak wspólne wartości, przekonania, normy i postawy, a także reakcje afektywne, przekonania poznawcze i wzorce zachowań. Zazwyczaj, gdy myślimy o kulturze, mamy tendencję do myślenia o różnicach między osobami z różnych krajów lub regionów świata. Wraz ze wzrostem globalizacji światowej gospodarki, zrozumienie różnic i podobieństw w zachowaniach konsumentów w różnych kulturach staje się coraz bardziej znaczące, z ważnymi implikacjami dotyczącymi stopnia, w jakim strategie marketingowe mogą być standaryzowane w różnych krajach i kulturach lub zlokalizowane w celu odzwierciedlenia różnic kulturowych specyficznych dla kraju lub regionu. Jedną z ważnych różnic kulturowych jest stopień, w jakim jaźń jest definiowana jako niezależna od innych w porównaniu ze współzależną od ważnych innych. Kultury indywidualistyczne, takie jak Stany Zjednoczone, mają tendencję do pielęgnowania niezależnego poczucia jaźni, przy czym jaźń uważana jest za zestaw wewnętrznych atrybutów unikalnych dla każdej osoby. Kultury kolektywistyczne, takie jak Chiny, pielęgnują współzależne poczucie jaźni, przy czym jaźń uważa się za nierozerwalnie związaną z innymi i kontekstem społecznym; atrybuty specyficzne dla danej osoby są mniej ważne w samookreśleniu niż relacje interpersonalne. Te różnice w samookreśleniu wpływają na różnorodne zachowania konsumentów, w tym reakcje emocjonalne na reklamy, stopień, w jakim informacje od innych są cenione przy podejmowaniu decyzji konsumpcyjnych, oraz zachowania związane z wręczaniem prezentów. Oprócz różnic kulturowych występujących w różnych krajach, marketingowcy coraz częściej dostrzegają również znaczenie różnic kulturowych w społeczeństwie. Subkultury to odrębne grupy w obrębie społeczeństwa, które mają wspólne znaczenia. Subkultury często można zidentyfikować na podstawie cech demograficznych, takich jak lokalizacja geograficzna (np. południowe Stany Zjednoczone), pochodzenie etniczne (np. Amerykanie pochodzenia latynoskiego) lub wiek (np. pokolenie wyżu demograficznego). Aparat Polaroid I-Zone jest skierowany do Stanów Zjednoczonych, aby przyciągnąć nastoletnią subkulturę. Subkultury można również zidentyfikować na podstawie wspólnego stylu życia. Na przykład silna subkultura istnieje wokół motocykli Harley-Davidson i Harley Owner′s Group (HOG). Członkowie tej grupy podzielają podstawową wartość kulturową wolności osobistej, która jest ucieleśniona zarówno w doświadczeniu korzystania z produktu (wyjazd na otwartą drogę), jak i w strategii marketingowej firmy (np. emblemat z otwartymi skrzydłami [Schouten i Alexander, 1995]). Co ważne, identyfikacja subkultur stylu życia i odpowiadający jej rozwój inwentarza wspólnych znaczeń jest zazwyczaj trudniejszy niż rozwój takiego zrozumienia subkultur w oparciu o obserwowalne cechy demograficzne. Coraz częściej internetowi marketingowcy zdają sobie sprawę z wartości segmentów subkultur i dostosowują oferty produktów i/lub treści witryn internetowych, aby przyciągnąć konkretne subkultury, najczęściej oparte na danych demograficznych, i aby wspierać większe poczucie wspólnoty i więzi wśród członków subkultury. Na przykład iVillage.com prezentuje treści szczególnie interesujące dla kobiet i oferuje fora do dyskusji na tematy istotne dla jego użytkowników. Podobnie jest z Hiszpanami. com ma na celu świadczenie usług i dostarczanie informacji Amerykanom pochodzenia latynoskiego, a także zapewnienie wirtualnej przestrzeni spotkań, w której Amerykanie pochodzenia latynoskiego mogą się spotykać i pomagać sobie nawzajem. Są to wczesne próby wykorzystania Internetu do kierowania i obsługi populacji subkultur. Przyszłe witryny prawdopodobnie będą zarówno kierowane do węziej zdefiniowanych subkultur (np. Amerykanów pochodzenia latynoskiego zainteresowanych gotowaniem dla smakoszy), jak i skupiać się na dotarciu do większej liczby subkultur opartych na stylu życia.

PROCES PODEJMOWANIA DECYZJI PRZEZ KONSUMENTA

To, co myślą konsumenci i środowisko społeczne, w którym żyją, determinują to, co kupują i jak podejmują decyzję o zakupie. Zazwyczaj proces decyzyjny jest opisywany jako seria pięciu etapów. Pierwszy etap, rozpoznanie potrzeb, występuje, gdy konsumenci dostrzegają różnicę między swoim idealnym a rzeczywistym stanem. Rozpoznanie potrzeb jest często wywoływane przez perswazyjną reklamę. Następnie konsumenci rozpoczynają proces wyszukiwania informacji, przeprowadzając wewnętrzne przeszukiwanie własnych struktur wiedzy, a następnie zewnętrzne wyszukiwanie informacji u znajomych, członków rodziny, sprzedawców i reklam. Ten krok może wyjaśnić problem, dostarczając kryteriów do oceny alternatyw produktów i skutkując podzbiorem lub "zestawem rozważań" potencjalnych wyborów. Te opcje są następnie oceniane bardziej kompleksowo w trzecim etapie, ocenie alternatyw. Na tym etapie produkty w zestawie rozważań są porównywane ze sobą. Czasami stosuje się prostą heurystyczną regułę, taką jak "Kupię najtańszy produkt". W innych przypadkach stosowana jest bardziej złożona strategia, taka jak model średniej ważonej, który kompensuje mocne i słabe strony produktu. Po przeanalizowaniu każdej alternatywy konsumenci są gotowi do zakupu, czwartego kroku w procesie decyzyjnym. Na koniec, po zakupie, konsumenci wchodzą w fazę procesu po zakupie, podczas której ocenia się wydajność wybranej alternatywy w świetle wcześniejszych oczekiwań. Konsumenci będą zadowoleni z produktu, jeśli spełni on lub przekroczy oczekiwania; niezadowolenie występuje, jeśli produkt nie spełni oczekiwań. Ten model zachowań konsumentów, choć bardzo przydatny, jest bardzo uproszczony i nie zawsze dokładnie odzwierciedla proces decyzyjny, przez który przechodzą konsumenci. Konsumenci nie zawsze przechodzą liniowo przez pięć opisanych kroków, a czasami mogą całkowicie pominąć pewne kroki. Jednak model ten jest bliskim przybliżeniem procesu dla większości konsumentów w przypadku większości okazji zakupowych. Wszyscy jesteśmy konsumentami. Zrozumienie, dlaczego zachowujemy się tak, jak się zachowujemy, jest integralną częścią efektywnego transferu towarów i usług w gospodarce rynkowej.

Ludzie są największym atutem organizacji; bez nich codzienne funkcje biznesowe, takie jak zarządzanie przepływem gotówki, dokonywanie transakcji biznesowych, komunikowanie się za pośrednictwem wszelkich form mediów i obsługa klientów, nie mogłyby zostać ukończone. Ludzie i potencjał, który posiadają, napędzają organizację. Dzisiejsze organizacje nieustannie się zmieniają. Zmiany organizacyjne wpływają nie tylko na firmę, ale także na jej pracowników. Aby zmaksymalizować efektywność organizacyjną, należy zarządzać potencjałem ludzkim - możliwościami, czasem i talentami jednostek. Zarządzanie zasobami ludzkimi ma na celu zapewnienie, że pracownicy są w stanie osiągnąć cele organizacji. "Zarządzanie zasobami ludzkimi jest odpowiedzialne za sposób traktowania ludzi w organizacjach. Jest odpowiedzialne za przyciąganie ludzi do organizacji, pomaganie im w wykonywaniu ich pracy, wynagradzanie ich za ich pracę i rozwiązywanie pojawiających się problemów" (Cherrington, 1995, s. 5). Istnieje siedem funkcji zarządzania działem zasobów ludzkich (HR), które zostaną szczegółowo omówione: obsada personalna, ocena wyników, wynagrodzenia i świadczenia, szkolenia i rozwój, stosunki pracownicze i pracownicze, bezpieczeństwo i higiena pracy oraz badania nad zasobami ludzkimi. Zasadniczo w małych organizacjach - tych zatrudniających mniej niż stu pracowników - może nie być działu HR, więc za funkcje HRM będzie odpowiedzialny kierownik liniowy. W dużych organizacjach - tych zatrudniających sto lub więcej pracowników - kierownik ds. zasobów ludzkich będzie koordynował obowiązki HRM i podlegał bezpośrednio dyrektorowi generalnemu (CEO). Personel HRM w większych organizacjach może obejmować generalistów ds. zasobów ludzkich i specjalistów ds. zasobów ludzkich. Jak sama nazwa wskazuje, generalista ds. zasobów ludzkich jest rutynowo zaangażowany we wszystkie siedem funkcji HRM, podczas gdy specjalista ds. zasobów ludzkich koncentruje uwagę tylko na jednym z siedmiu obowiązków. Przed omówieniem siedmiu funkcji konieczne jest zrozumienie analizy stanowiska. Niezbędnym elementem każdej jednostki HR, niezależnie od jej wielkości, jest analiza stanowiska, która jest przeprowadzana w celu określenia działań, umiejętności i wiedzy wymaganych od pracownika na określonym stanowisku. Analizy pracy są "wykonywane w trzech przypadkach: (1) gdy organizacja jest po raz pierwszy uruchamiana, (2) gdy tworzone jest nowe stanowisko pracy i (3) gdy stanowisko pracy ulega zmianie w wyniku wprowadzenia nowych metod, nowych procedur lub nowej technologii" (Cherrington, 1995). Zadania można analizować za pomocą kwestionariuszy, obserwacji, wywiadów, nagrań pracowników lub kombinacji tych metod. Dwa ważne narzędzia wykorzystywane w definiowaniu stanowiska to (1) opis stanowiska, który identyfikuje stanowisko, zawiera listę obowiązków i zadań specyficznych dla danego stanowiska, podaje standardy wydajności i określa niezbędne maszyny i sprzęt; oraz (2) specyfikacja stanowiska, która określa minimalny poziom wykształcenia i doświadczenia potrzebny do wykonywania danego stanowiska.

PERSONEL

Zarówno opis stanowiska, jak i specyfikacja stanowiska są przydatnymi narzędziami w procesie rekrutacji, pierwszej z siedmiu funkcji HR, które zostaną omówione. Ktoś (np. kierownik działu) lub jakieś wydarzenie (np. odejście pracownika) w organizacji zazwyczaj decyduje o potrzebie zatrudnienia nowego pracownika. W dużych organizacjach należy złożyć wniosek o zatrudnienie pracownika w dziale HR, który określa stanowisko, dział i datę, kiedy pracownik jest potrzebny. Następnie opis stanowiska można odwołać do konkretnych kwalifikacji związanych ze stanowiskiem, aby zapewnić więcej szczegółów podczas reklamowania stanowiska - wewnętrznie, zewnętrznie lub w obu (Mondy i Noe, 1996). Dział HR musi nie tylko przyciągać wykwalifikowanych kandydatów za pośrednictwem ogłoszeń o pracę lub innych form reklamy, ale także pomagać w przesiewaniu życiorysów kandydatów i zapraszaniu osób z odpowiednimi kwalifikacjami na rozmowę kwalifikacyjną. Ostatnie słowo w wyborze kandydata prawdopodobnie będzie należało do kierownika liniowego, zakładając, że spełnione zostaną wszystkie wymagania Equal Employment Opportunity Commission (EEOC). Inne bieżące obowiązki kadrowe obejmują planowanie nowych lub zmieniających się stanowisk oraz przeglądanie bieżących analiz stanowisk i opisów stanowisk, aby upewnić się, że dokładnie odzwierciedlają obecne stanowisko.

OCENY WYDAJNOŚCI

Gdy utalentowana osoba zostanie przyjęta do organizacji, w grę wchodzi inna funkcja HRM - stworzenie środowiska, które będzie motywować i nagradzać wzorową wydajność. Jednym ze sposobów oceny wydajności jest formalny przegląd przeprowadzany okresowo, zazwyczaj corocznie, znany jako ocena wydajności lub ewaluacja wydajności. Ponieważ kierownicy liniowi mają codzienny kontakt z pracownikami i mogą najlepiej mierzyć wydajność, to oni zazwyczaj przeprowadzają oceny. Inni oceniający wydajność pracownika mogą obejmować podwładnych, rówieśników, grupę i siebie samego lub kombinację jednej lub więcej osób (Mondy i Noe, 1996). Tak jak mogą istnieć różni oceniający wydajność, w zależności od stanowiska, można stosować kilka systemów oceny. Niektóre z popularnych metod oceny obejmują (1) ranking wszystkich pracowników w grupie; (2) używanie skal ocen do definiowania wyników powyżej średniej, przeciętnych i poniżej średniej; (3) rejestrowanie korzystnych i niekorzystnych wyników, znanych jako incydenty krytyczne; i (4) zarządzanie przez cele, lub MBO (Mondy i Noe, 1996). Cherrington (1995) ilustruje, w jaki sposób oceny wyników służą kilku celom, w tym: (1) kierowaniu działaniami zasobów ludzkich, takimi jak zatrudnianie, zwalnianie i awansowanie; (2) nagradzaniu pracowników za pomocą premii, awansów itd.; (3) udzielaniu informacji zwrotnej i wskazywaniu obszarów do poprawy; (4) identyfikowaniu potrzeb szkoleniowych i rozwojowych w celu poprawy wyników jednostki w pracy; i (5) dostarczaniu danych związanych z pracą, przydatnych w planowaniu zasobów ludzkich.

WYNAGRODZENIE I ŚWIADCZENIA

Wynagrodzenie (płatność w formie stawki godzinowej lub rocznych pensji) i świadczenia (ubezpieczenie, emerytury, urlop, zmodyfikowany tydzień pracy, dni chorobowe, opcje na akcje itp.) mogą być błędne, ponieważ na wydajność pracownika mogą wpływać wynagrodzenia i świadczenia i odwrotnie. W idealnej sytuacji pracownicy czują, że otrzymują wynagrodzenie, na jakie zasługują, są nagradzani wystarczającymi świadczeniami i odczuwają pewną wewnętrzną satysfakcję (dobre środowisko pracy, interesująca praca itp.). Wynagrodzenie powinno być zgodne z prawem i etyczne, odpowiednie, motywujące, uczciwe i sprawiedliwe, opłacalne i zapewniające bezpieczeństwo zatrudnienia.

SZKOLENIE I ROZWÓJ

Oceny wyników nie tylko pomagają w ustalaniu wynagrodzenia i świadczeń, ale są również pomocne w identyfikowaniu sposobów, w jakie można pomóc osobom w poprawie ich obecnych stanowisk i przygotowaniu się na przyszłe możliwości. W miarę jak struktura organizacji ulega ciągłym zmianom - poprzez redukcję zatrudnienia lub ekspansję - zapotrzebowanie na programy szkoleniowe i rozwojowe stale rośnie. Poprawa lub zdobywanie nowych umiejętności jest częścią innego obszaru HRM, znanego jako szkolenie i rozwój. "Szkolenie koncentruje się na nauce umiejętności, wiedzy i postaw wymaganych do początkowego wykonywania pracy lub zadania lub do poprawy wyników bieżącej pracy lub zadania, podczas gdy działania rozwojowe nie są związane z pracą, ale koncentrują się na poszerzaniu horyzontów pracownika". Edukacja, która koncentruje się na nauce nowych umiejętności, wiedzy i postaw, które będą wykorzystywane w przyszłej pracy, również zasługuje na wzmiankę . Ponieważ nacisk kładzie się na bieżącą pracę, omówione zostaną tylko szkolenia i rozwój. Szkolenia mogą być wykorzystywane na wiele sposobów, w tym (1) orientowanie i informowanie pracowników, (2) rozwijanie pożądanych umiejętności, (3) zapobieganie wypadkom poprzez szkolenia z zakresu bezpieczeństwa, (4) dostarczanie profesjonalnej i technicznej edukacji oraz (5) dostarczanie szkoleń nadzorczych i edukacji kadry kierowniczej .Każda z wymienionych metod szkoleniowych przynosi korzyści zarówno osobom, jak i organizacji. Niektóre z korzyści to skrócenie czasu nauki nowych pracowników, nauczanie pracowników, jak korzystać z nowej lub zaktualizowanej technologii, zmniejszenie liczby i kosztów wypadków, ponieważ pracownicy wiedzą, jak prawidłowo obsługiwać maszynę, zapewnianie lepszej obsługi klienta, poprawa jakości i ilości wydajności oraz uzyskanie zaangażowania kierownictwa w proces szkoleniowy. Kiedy menedżerowie przechodzą szkolenie, pokazują innym, że poważnie traktują cele szkolenia i są zaangażowani w znaczenie rozwoju zasobów ludzkich. Rodzaj szkolenia zależy od materiału, którego należy się nauczyć, czasu, jakim dysponują osoby uczące się, oraz dostępnych zasobów finansowych. Jednym z rodzajów jest szkolenie prowadzone przez instruktora, które zazwyczaj pozwala uczestnikom zobaczyć demonstrację i pracować z produktem z pierwszej ręki. Szkolenie w miejscu pracy i staże pozwalają uczestnikom nabyć nowe umiejętności, kontynuując wykonywanie różnych aspektów pracy. Szkolenie oparte na komputerze (CBT) zapewnia uczniom w różnych lokalizacjach geograficznych dostęp do materiałów do nauki w dogodnym czasie i miejscu. Ćwiczenia symulacyjne dają uczestnikom szansę na poznanie wyników wyborów w niegroźnym środowisku przed zastosowaniem koncepcji w rzeczywistych sytuacjach. Szkolenie koncentruje się na bieżącej pracy, podczas gdy rozwój koncentruje się na zapewnianiu działań, które pomagają pracownikom poszerzyć ich bieżącą wiedzę i umożliwiają rozwój. Rodzaje możliwości rozwoju obejmują mentoring, doradztwo zawodowe, rozwój zarządzania i nadzoru oraz szkolenia zawodowe .

RELACJE PRACOWNICZE I PRACOWNICZE

Podobnie jak twórcy zasobów ludzkich dbają o to, aby pracownicy mieli odpowiednie przeszkolenie, istnieją grupy pracowników zorganizowane jako związki zawodowe, które zajmują się problemami związanymi z zatrudnieniem i je rozwiązują. Związki zawodowe istnieją od czasów amerykańskiej rewolucji . Osoby, które dołączają do związków, zazwyczaj robią to z jednego lub obu z dwóch powodów - w celu zwiększenia płac i/lub wyeliminowania niesprawiedliwych warunków. Niektóre z rezultatów zaangażowania związków zawodowych obejmują lepsze plany medyczne, dłuższy urlop i wyższe płace. Obecnie związki zawodowe pozostają tematem kontrowersyjnym. Zgodnie z postanowieniami ustawy Taft-Hartley, umowa o zamkniętym zakładzie pracy stanowi, że pracownicy (poza branżą budowlaną) nie muszą przystępować do związku zawodowego po zatrudnieniu. Umowa o związkach zawodowych pozwala pracodawcom zatrudniać pracowników niezrzeszonych w związku zawodowym pod warunkiem, że przyłączą się do związku zawodowego po zatrudnieniu. Ustawa Taft-Hartley daje pracodawcom prawo do składania skarg na nieuczciwe praktyki pracy przeciwko związkom zawodowym i wyrażania swoich poglądów dotyczących związków zawodowych. Kierownicy ds. zasobów ludzkich nie tylko współpracują z organizacjami związkowymi, ale są również odpowiedzialni za rozwiązywanie problemów związanych z negocjacjami zbiorowymi - mianowicie umowy. Umowa definiuje kwestie związane z zatrudnieniem, takie jak wynagrodzenie i świadczenia, warunki pracy, bezpieczeństwo pracy, procedury dyscyplinarne, prawa jednostek, prawa kierownictwa i długość umowy. Negocjacje zbiorowe obejmują starania kierownictwa i związku zawodowego o pokojowe rozwiązanie wszelkich problemów - zanim związek uzna za konieczne strajk lub pikietę i/lub kierownictwo zdecyduje się na wprowadzenie lokautu.

BEZPIECZEŃSTWO I HIGIENA

Organizacja musi nie tylko zadbać o to, aby prawa pracowników nie były naruszane, ale także zapewnić bezpieczne i zdrowe środowisko pracy. Mondy i Noe (1996) definiują bezpieczeństwo jako "ochronę pracowników przed urazami spowodowanymi wypadkami przy pracy", a zdrowie jako "utrzymywanie pracowników wolnymi od chorób fizycznych i emocjonalnych" . Aby zapobiegać urazom lub chorobom, w 1970 r. utworzono Administrację Bezpieczeństwa i Higieny Pracy (OSHA). Poprzez inspekcje w miejscu pracy, mandaty i kary oraz konsultacje na miejscu, OSHA dąży do poprawy bezpieczeństwa i higieny pracy oraz zmniejszenia liczby wypadków, które prowadzą do zmniejszenia produktywności i wzrostu kosztów operacyjnych . Problemy zdrowotne rozpoznane w miejscu pracy mogą obejmować skutki palenia, nadużywania alkoholu i narkotyków/substancji, AIDS, stresu i wypalenia zawodowego. Poprzez programy pomocy pracownikom (EAP) pracownicy z trudnościami emocjonalnymi otrzymują "taką samą uwagę i pomoc" jak pracownicy z chorobami fizycznymi .

BADANIA ZASOBÓW LUDZKICH

Oprócz rozpoznawania zagrożeń w miejscu pracy, organizacje są odpowiedzialne za śledzenie kwestii związanych z bezpieczeństwem i zdrowiem oraz raportowanie tych statystyk do odpowiednich źródeł. Dział zasobów ludzkich wydaje się być magazynem do przechowywania historii organizacji - wszystkiego, od badania wysokiej rotacji w dziale lub poznania liczby aktualnie zatrudnionych osób, po generowanie statystyk dotyczących odsetka kobiet, mniejszości i innych cech demograficznych. Dane do badań można zebrać z wielu źródeł, w tym ankiet/kwestionariuszy, obserwacji, wywiadów i studiów przypadków . Badania te lepiej umożliwiają organizacjom przewidywanie trendów cyklicznych oraz właściwą rekrutację i selekcję pracowników.

WNIOSEK

Badania są częścią wszystkich pozostałych sześciu funkcji zarządzania zasobami ludzkimi. Wraz z liczbą organizacji uczestniczących w jakiejś formie międzynarodowego biznesu, potrzeba badań HRM będzie tylko rosła. Dlatego ważne jest, aby specjaliści ds. zasobów ludzkich byli na bieżąco z najnowszymi trendami w zakresie obsadzania stanowisk, oceny wyników, wynagrodzeń i świadczeń, szkoleń i rozwoju, relacji pracowniczych i pracowniczych oraz kwestii bezpieczeństwa i higieny pracy - zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak i na rynku globalnym. Jedną z organizacji zawodowych, która dostarcza statystyki menedżerom ds. zasobów ludzkich, jest Society for Human Resource Management (SHRM), największa organizacja zawodowa dla specjalistów ds. zarządzania zasobami ludzkimi. Większość badań prowadzonych w organizacjach jest wysyłana do SHRM w celu wykorzystania do sporządzania międzynarodowych statystyk.

W dzisiejszym dynamicznym i zmiennym świecie biznesu trudno wyobrazić sobie jakąkolwiek dziedzinę, na którą nie wpływa technologia informatyczna. Żyjemy w świecie, w którym rynki światowe się zmieniają, technologie się zmieniają, a gospodarki i firmy potrzebują natychmiastowego dostępu do dokładnych informacji. Zintegrowane oprogramowanie pomogło wykorzystać zasoby informacyjne i obliczeniowe, aby zmaksymalizować przewagę konkurencyjną. Niniejszy artykuł koncentruje się na wykorzystaniu zintegrowanego oprogramowania z punktu widzenia nauczyciela.

DEFINICJA I POWODY UŻYWANIA ZINTEGROWANEGO OPROGRAMOWANIA

Zintegrowane oprogramowanie to pojedynczy program zawierający "moduły" lub "narzędzia" do obsługi wielu popularnych aplikacji biznesowych. Aplikacje te obejmują edytory tekstu, arkusze kalkulacyjne, zarządzanie bazami danych, grafikę i komunikację. Narzędzia te są wystarczające do typowych zadań wykonywanych przez małą firmę, studenta lub użytkownika domowego. Moduł edytora tekstu może służyć do pisania listu lub raportu. Moduł arkusza kalkulacyjnego może służyć do przeprowadzania analiz finansowych lub do rejestrowania porównań. Moduł bazy danych może być wykorzystywany na wiele sposobów, na przykład do organizacji inwentaryzacji; do sporządzania listy nazwisk klientów (lub znajomych), adresów pocztowych lub e-mail oraz numerów telefonów i faksów; a także do prowadzenia inwentaryzacji gospodarstwa domowego na potrzeby ubezpieczeń. Moduł graficzny może zapewnić osobie fizycznej lub firmie przewagę, udostępniając narzędzia, które nadadzą "profesjonalny wygląd" tworzonym dokumentom.

ZINTEGROWANE OPROGRAMOWANIE W ŚWIECIE EDUKACJI

Jednym z powodów popularności zintegrowanego oprogramowania w edukacji jest to, że użytkownik może łatwo przełączać się między różnymi typami aplikacji bez konieczności wychodzenia z programu. Na zajęciach wprowadzających lub wprowadzających, korzystanie ze zintegrowanego oprogramowania jest korzystne, ponieważ nauczyciel może szybko opracować program nauczania na cały rok. Instruktor może projektować aplikacje dla konkretnych projektów, nie tracąc cennego czasu na oczekiwanie na załadowanie "nowego" oprogramowania do sieci. Instruktor nie będzie musiał ponownie uczyć podstaw "nowego" oprogramowania. Po poznaniu podstaw konkretnego modułu zintegrowanego oprogramowania, inne moduły same się wdrożą. Na przykład, jeśli moduł przetwarzania tekstu zintegrowanego oprogramowania podświetli opcję ZAPISZ w menu rozwijanym PLIK, moduł arkusza kalkulacyjnego również podświetli opcję ZAPISZ w menu rozwijanym PLIK.

ZALETY KORZYSTANIA Z ZINTEGROWANEGO OPROGRAMOWANIA

Zintegrowane oprogramowanie jest nieocenione dla początkujących użytkowników oprogramowania komputerowego, dla programistów piszących aplikacje oraz dla małych firm dbających o koszty. Pierwszą zaletą jest niski koszt, który może wynieść zaledwie 200 dolarów za pięć programów w jednym zintegrowanym oprogramowaniu. Drugą zaletą jest to, że wystarczy zainstalować tylko jeden program. Dla menedżera sieci komputerowej składającej się z pięćdziesięciu lub więcej komputerów próbujących uzyskać dostęp do tych samych informacji jednocześnie, jest to znacząca zaleta. Mając do dyspozycji tylko jedno oprogramowanie do rozwiązywania problemów, menedżer sieci może szybko zapoznać się z drobnymi "dziwactwami" programu. Przestoje w sieci stają się wtedy minimalne. Trzeba się również nauczyć tylko jednego programu, co oczywiście upraszcza proces nauki. Trzecią zaletą jest łatwość i spójność interfejsu między modułami. Udostępnianie danych między aplikacjami jest praktycznie bezproblemowe. Na przykład, można łatwo dodać arkusz kalkulacyjny, wykres i/lub inną grafikę do listu utworzonego w module edytora tekstu. Jak wspomniano wcześniej, podstawowe funkcje i polecenia znajdują się w tym samym miejscu w całym zintegrowanym pakiecie oprogramowania. Ta spójność pozwala na stosowanie tych samych metod do wykonywania podstawowych zadań. Większość zintegrowanych pakietów oprogramowania dostępnych obecnie na rynku jest zaprojektowana tak, aby wszystkie aplikacje działały ze sobą. Czwartą zaletą zintegrowanego oprogramowania jest możliwość udostępniania informacji między modułami. Na przykład, użytkownik może najpierw użyć modułu przetwarzania tekstu do przygotowania listu. Po drugie, za pomocą modułu bazy danych może utworzyć bazę danych. Po trzecie, użytkownik może użyć modułu graficznego do zaprojektowania papieru firmowego, a także standardowego formatu, na przykład, informacji o saldach kredytowych zebranych z danych zawartych w module arkusza kalkulacyjnego. Wreszcie, baza danych może zostać wykorzystana do wykonania korespondencji seryjnej, która polega na indywidualnym adresowaniu listu utworzonego w module przetwarzania tekstu do każdego z nazwisk w bazie danych. Ostatnią zaletą jest to, że zazwyczaj istnieje tylko jedna instrukcja obsługi, do której można się odwołać w przypadku wystąpienia problemu. Gdyby istniały oddzielne pakiety dla każdego programu, każdy z nich miałby własną, oddzielną instrukcję.

TWORZENIE DOKUMENTÓW O PROFESJONALNYM WYGLĄDZIE

Zintegrowane oprogramowanie zapewnia narzędzia do tworzenia profesjonalnie wyglądających dokumentów. Zazwyczaj dostępne są liczne kroje czcionek, rozmiary druku i inne funkcje (takie jak pogrubienie, kursywa i podkreślenie). Marginesy i tabulatory można łatwo ustawić i zmienić. Zmiana odstępów między wierszami, wyrównania tekstu (tj. do lewej, prawej lub środka) oraz rozmiaru strony wymaga minimalnego nakładu pracy. Moduł przetwarzania tekstu umożliwia użytkownikowi:

•  Drukowanie w kolumnach
•  Wstawianie przypisów do dokumentu
•  Dodawanie tytułów, numerów stron lub innych informacji u góry i/lub na dole każdej strony
•  Dodawanie tabel i/lub rysunków do dokumentu
•  Sprawdzanie i poprawianie pisowni
•  Zastępowanie jednego słowa innym
•  Wyszukiwanie w dokumencie słowa lub frazy i zastępowanie ich czymś innym
•  Dodawanie grafiki lub klipartu do dokumentu

Moduł arkusza kalkulacyjnego umożliwia użytkownikowi:

•  Automatyczne obliczanie liczb
•  Zmienianie danych w arkuszu kalkulacyjnym (arkuszu roboczym) i natychmiastowe uzyskiwanie informacji zwrotnej
•  Obliczanie i analizowanie danych matematycznych i naukowych
•  Ulepszanie arkuszy kalkulacyjnych (arkuszach roboczych) poprzez dodawanie pogrubień, kursywy i podkreśleń do wybranych danych, a także zmianę rozmiarów i stylów czcionek w arkuszu kalkulacyjnym
•  Przekształcanie arkusza kalkulacyjnego w wykres lub diagram ułatwiający zrozumienie danych

Moduł bazy danych umożliwia użytkownikowi:

•  Katalogowanie informacji
•  Sortowanie skatalogowanych informacji według określonych kryteriów
•  Zapytaj bazę danych, aby uzyskać tylko określone informacje (np. którzy znajomi mają kod pocztowy 80015?)
•  Szybko i łatwo wykonuj obliczenia w bazie danych
•  Scalaj informacje

Moduł graficzny pozwala użytkownikowi na:

•  Dołączanie przygotowanych rysunków, aby dodać humoru, zwrócić uwagę lub zilustrować dany punkt
•  Tworzenie niestandardowych rysunków w celu uzyskania dokumentów
•  Kształtowanie i wyginanie tekstu, aby stylizować go w tytułach, logotypach i nagłówkach
•  Wstawianie unikalnej grafiki do dokumentu, aby nadać mu szczególne znaczenie

KOMUNIKACJA

Komunikacja to często dodatkowy moduł ze zintegrowanym oprogramowaniem. Za pomocą modemu użytkownik może użyć modułu komunikacyjnego, aby zalogować się do Internetu. Dostęp do Internetu umożliwia korzystanie z sieci WWW do wyszukiwania informacji, na przykład na temat cen akcji, które następnie można zaimportować do arkusza kalkulacyjnego. Umożliwia również komunikację za pośrednictwem poczty elektronicznej.

PODSUMOWANIE

Podsumowując zalety zintegrowanego oprogramowania, słowo kluczowe to "zintegrowany". Prawdziwa siła zintegrowanego oprogramowania tkwi w modułach oprogramowania, które pozwalają na łączenie dwóch lub więcej dokumentów w jeden (edytor tekstu), wstawianie obrazów lub innych obiektów do dokumentu (grafika), elektroniczne wysyłanie plików i/lub wiadomości (e-mail) oraz kompilowanie informacji poprzez wybieranie ich z listy (baza danych) i scalanie ich w innym dokumencie. Dane z tabeli (arkusza kalkulacyjnego) można również włączyć do dokumentu. Praktycznie wszystkie obszary świata biznesu są dotknięte technologią informatyczną. Zintegrowane oprogramowanie pomogło wykorzystać zasoby informacyjne i obliczeniowe w celu maksymalizacji przewagi konkurencyjnej. Do efektywnej i wydajnej integracji oprogramowania potrzebne są minimalne umiejętności specjalistyczne. Bezproblemowy, wydajny, skuteczny i łatwy - to cztery słowa, które podsumowują, dlaczego korzystanie ze zintegrowanego oprogramowania stało się dziś tak popularne.

Związek zawodowy definiuje się jako "grupę pracowników, którzy połączyli siły, aby osiągnąć wspólne cele w kluczowych obszarach płac, godzin pracy i warunków pracy" . Pierwotnie związki zawodowe składały się głównie z mężczyzn, robotników fizycznych; jednak wraz z ewolucją gospodarki Stanów Zjednoczonych od przemysłu produkcyjnego do usługowego, liczba członków związków zawodowych gwałtownie wzrosła wśród pracowników umysłowych i kobiet. Ponadto jedna piąta wszystkich specjalistów w Stanach Zjednoczonych jest członkami związków zawodowych .

HISTORIA I EWOLUCJA

Związki zawodowe zaczęły ewoluować w Stanach Zjednoczonych w XVIII i XIX wieku ze względu na potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa pracownikom. Pracownicy tworzyli związki zawodowe w odpowiedzi na niedopuszczalne warunki pracy, niskie płace i długie godziny pracy. W następstwie rewolucji przemysłowej mężczyźni, kobiety, a nawet dzieci pracowali w niebezpiecznych fabrykach od świtu do nocy, każdego dnia tygodnia, za zaledwie grosze. Te opresyjne warunki zmusiły pracowników do poszukiwania sposobów na poprawę swojej sytuacji. Stopniowo uczyli się, że łącząc się i negocjując jako grupa, mogą wywierać presję na pracodawców, aby odpowiadali na ich żądania. Postęp rewolucji przemysłowej i powstawanie związków zawodowych idą ręka w rękę. Rewolucja przemysłowa przyniosła specjalizację pracowników w miejscu pracy i gwałtowny wzrost produkcji. Ten nowy system fabryczny, który rozwinął się w XIX i na początku XX wieku, przyniósł pracownikom zarówno dobrobyt (stabilne zatrudnienie w czasach dobrej koniunktury), jak i trudności (złe warunki pracy i bezrobocie w okresach kryzysu). W ten sposób rewolucja przemysłowa zmieniła amerykańską strukturę klasową, przekształcając wykwalifikowanych rzemieślników w klasę robotniczą, której bardzo trudno było uciec od życia w fabryce. W miarę jak coraz więcej pracowników jednoczyło się, aby poprawić swoją sytuację, pojawiły się dwa rodzaje związków zawodowych. Związki rzemieślnicze składały się z pracowników wykwalifikowanych w określonym zawodzie. Wiele związków rzemieślniczych zostało zorganizowanych w latach 1790., na przykład filadelfijscy szewcy w 1792, bostońscy cieśle w 1793 i nowojorscy drukarze w 1794 . Począwszy od 1827 roku robotnicy pracujący w tej samej branży, niezależnie od wykonywanego zawodu, tworzyli związki zawodowe, takie jak United Steel Workers i Teamsters. Kryzys w 1837 roku niemal zniszczył te związki, ale odrodziły się one na krótko przed wojną secesyjną i stały się wystarczająco silne, aby przetrwać recesje. Pięć głównych organizacji pracowniczych powstało między 1866 a 1936 rokiem. Narodowy Związek Pracy został zorganizowany w 1866 roku. Chociaż stał się partią polityczną i upadł w ciągu sześciu lat, udało mu się z powodzeniem połączyć w krajową federację zarówno związki rzemieślnicze, jak i grupy reformatorskie. Szlachetny Zakon Rycerzy Pracy, założony w 1869 roku, dążył do zjednoczenia wszystkich pracowników, zarówno wykwalifikowanych, jak i niewykwalifikowanych; ale w 1886, gdy jej członkostwo osiągnęło ponad 700 000, podzieliła się na dwie grupy. Rewolucyjna grupa socjalistyczna chciała, aby rząd przejął produkcję; tradycyjna grupa chciała pozostać skupiona na ekonomicznym dobrobycie swoich członków. Ta druga grupa połączyła się z grupą indywidualnych związków rzemieślniczych w 1886 roku, aby stać się Amerykańską Federacją Pracy (AFL). Był to początek dzisiejszej nowoczesnej struktury związkowej. Pierwszy prezes AFL, Samuel Gompers, uznał poprawę płac, godzin i warunków pracy za cele związku (Boone i Kurtz, 1999). Członkostwo w AFL rosło szybko do lat 20. XX wieku, kiedy było niewielu wykwalifikowanych rzemieślników, którzy nie zostali jeszcze zorganizowani. W tym czasie trzy czwarte zorganizowanych pracowników w Stanach Zjednoczonych było członkami AFL . W 1905 roku powstała organizacja o nazwie Industrial Workers of the World. Choć związek ten istniał krótko, wprowadził strajk okupacyjny i masowe pikiety. Na początku lat dwudziestych XX wieku pracownicy przemysłu stalowego, aluminiowego, samochodowego i gumowego utworzyli wiele indywidualnych związków przemysłowych (grup pracowników pracujących w tej samej branży, ale o różnych umiejętnościach). Związki te nie zgadzały się z koncepcją związku rzemieślniczego (grupującego pracowników o tych samych umiejętnościach), która stanowiła strukturę organizacyjną AFL. Dlatego w 1936 roku odłączyły się od AFL i utworzyły nową grupę zrzeszonych związków zwaną Kongresem Organizacji Przemysłowych (CIO). Organizowanie całych branż zamiast pojedynczych rzemiosł okazało się skutecznym sposobem radzenia sobie z przemysłami masowej produkcji, a liczba członków CIO wkrótce wzrosła niemal do poziomu AFL.

WZROST

Mimo tak intensywnej działalności związków zawodowych, w 1900 roku w Stanach Zjednoczonych było ich mniej niż milion. Liczba członków związków zawodowych rosła powoli w latach 1920-1935, ale współczesny ruch związkowy narodził się w dekadzie między 1933 a 1944 rokiem. Połączenie ustawodawstwa pracowniczego Nowego Ładu, konkurencji między AFL a CIO oraz II wojny światowej czterokrotnie zwiększyło liczbę członków związków, która w 1937 roku przekroczyła 5 milionów. Liczba członków związków nadal rosła w latach 1943-1956, osiągając ponad 15 milionów w 1950 roku. Jedna czwarta siły roboczej była wówczas członkami związków zawodowych, kiedy rząd oficjalnie zatwierdził związki. W 1955 roku AFL i CIO rozstrzygnęły spory i połączyły się w jedną, niezwykle dużą organizację związkową. Wszystkie główne związki zawodowe w Stanach Zjednoczonych, z wyjątkiem National Education Association, są zrzeszone w AFL-CIO. Liczba członków związków zawodowych spadła w latach 1956-1961, kiedy to po raz pierwszy liczba pracowników umysłowych przewyższyła liczbę pracowników fizycznych, kobiety zaczęły masowo wchodzić na rynek pracy, a gospodarka zmieniała się z zorientowanej na produkcję na sektor usług. W 1961 roku nastąpił ponowny wzrost; w latach 1964-1974, zwłaszcza w okresie wojny w Wietnamie, związki zawodowe zyskały 4 miliony członków, głównie pracowników sektora publicznego i specjalistów.

SPAD

Odsetek pracowników w USA należących do związków zawodowych spadł od lat 80. XX wieku. Spadek ten wynika głównie ze spadku liczby miejsc pracy dla pracowników fizycznych, przepisów prawa pracy chroniących pracowników, lepszych relacji między pracownikami a kierownictwem oraz przejścia z gospodarki opartej na produkcji na gospodarkę opartą na usługach (co wpłynęło na wzrost liczby kobiet i osób młodych, które niełatwo się organizują). W latach 90., pomimo spadku odsetka pracowników zrzeszonych w związkach zawodowych, prawie 17 milionów pracowników w USA, czyli od jednej ósmej do jednej szóstej siły roboczej, należało do związków zawodowych.

ORGANIZACJA

Związki zawodowe są zorganizowane na kilku różnych poziomach. Lokalne związki zawodowe reprezentują członków z określonego obszaru geograficznego, takiego jak miasto, stan lub region. Te lokalne związki zawodowe stanowią podstawę związku krajowego, który jednoczy wszystkie zrzeszone związki lokalne pod jedną konstytucją. Teamsters i United Steel Workers of America to dwa przykłady dużych związków krajowych, z których każdy zrzesza wiele związków lokalnych. Proces decyzyjny związków krajowych jest zdecentralizowany, co pozwala na podejmowanie decyzji na poziomie lokalnym przez osoby najlepiej do tego wykwalifikowane. W ten sposób związek krajowy uznaje autonomię każdego związku lokalnego, a jednocześnie jednoczy je pod jednym zestawem zasad i przyznaje każdemu związkowi lokalnemu swój statut. Niektóre związki zawodowe mają zasięg międzynarodowy. Te międzynarodowe związki zawodowe zrzeszają członków zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak i poza nimi, na przykład w Kanadzie. Ich organizacja jest podobna do związków krajowych, przy czym związki lokalne stanowią podstawę struktury związkowej. Głównym celem związków krajowych jest aspekt ekonomiczny. Ich główną funkcją są negocjacje zbiorowe, choć znaczna część procesu negocjacji odbywa się na poziomie lokalnych związków zawodowych. Negocjacje dotyczące umów pracowniczych, które dotyczą wynagrodzeń, godzin pracy i warunków pracy, oraz rozstrzyganie sporów między pracodawcami a pracodawcami to główne zadania lokalnych i krajowych władz związkowych (patrz: Negocjacje zbiorowe). Najwyższym szczeblem organizacji związkowej jest federacja, taka jak AFL-CIO. Taka federacja składa się z wielu związków krajowych i/lub międzynarodowych. Celem federacji jest koordynacja zrzeszonych związków, rozstrzyganie sporów między nimi oraz pełnienie funkcji politycznego przedstawiciela członków związku.

POLITYKA CZŁONKOWSKA

W biznesie i przemyśle do określania przynależności do związków stosowano różne polityki zatrudnienia. Polityka zamkniętego zakładu, która została zakazana przez ustawę Tafta-Hartleya w 1947 r., zmuszała pracowników do wstępowania do związku zawodowego w celu uzyskania zatrudnienia w firmie i pozostania członkiem związku, aby móc kontynuować pracę. Polityka związkowo-sklepowa wymaga, aby wszyscy obecni pracownicy firmy przystąpili do związku zawodowego, gdy zostanie on zatwierdzony jako ich agent negocjacyjny (wybrany przez większość pracowników). Nowi pracownicy również muszą przystąpić do związku zgodnie z polityką związkowo-sklepową. Ustawa Tafta-Hartleya pozwala jednak poszczególnym stanom zdelegalizować politykę związkowo-sklepową. Większość umów związkowych wynegocjowanych w latach 90. XX wieku działa zgodnie z polityką związkowo-sklepową. Polityka agencyjno-sklepowa pozwala na zatrudnienie przez organizację zarówno pracowników zrzeszonych w związkach, jak i niezrzeszonych, ale pracownicy niezrzeszeni muszą płacić składkę związkową równą składce związkowej. Polityka ta wymaga, aby pracownicy niezrzeszeni pokrywali "sprawiedliwy udział" w kosztach związanych z reprezentowaniem ich przez związek w negocjacjach, ale nie pokrywali kosztów działalności politycznej związku. Polityka otwartego sklepu zezwala na dobrowolne członkostwo w związku zawodowym lub jego brak dla wszystkich pracowników. Nie wymaga ona od pracowników niezrzeszonych płacenia żadnych składek ani opłat związkowych.

PRAWO PRACY

Zarówno związki zawodowe, jak i kadra zarządzająca podlegają przepisom federalnym od 1932 roku, kiedy uchwalono ustawę Norrisa-LaGuardii. Ustawa ta chroni działalność związkową, taką jak strajki i pikiety, utrudniając kierownictwu uzyskanie nakazów sądowych przeciwko nim. W 1935 roku ustawa Wagnera (znana również jako ustawa o krajowych stosunkach pracy) zalegalizowała negocjacje zbiorowe i zmusiła pracodawców do negocjacji z przedstawicielami związków zawodowych. Ustawą tą powołano Narodową Radę ds. Stosunków Pracy (NLRB). Rada nadzoruje wybory związkowe i chroni przed nieuczciwymi praktykami pracowniczymi. Ustawa o uczciwych standardach pracy z 1938 roku ustaliła maksymalny 40-godzinny tydzień pracy, zakazała pracy dzieci i ustaliła płacę minimalną. Ustawa Tafta-Hartleya z 1945 roku ograniczyła władzę związków zawodowych, zakazując im takich działań, jak zmuszanie pracowników do wstępowania do związków, pobieranie wygórowanych opłat, odmowa negocjacji zbiorowych z pracodawcą oraz wykorzystywanie składek związkowych na cele polityczne. Ustawa Tafta-Hartleya została znowelizowana w 1959 roku przez ustawę Landruma-Griffina, która nakłada na związki zawodowe obowiązek posiadania statutu i regulaminu, tajnych wyborów członków zarządu oraz procedury sprawozdawczości finansowej. Procedury zarządzania są również regulowane przepisami prawa, takimi jak ustawa Plant-ClosingNotification Act z 1988 roku, która nakłada na pracodawców obowiązek ostrzegania pracowników o masowych zwolnieniach lub zamknięciu zakładów z 60-dniowym wyprzedzeniem.

PERSPEKTYWY

Związki zawodowe powstały z konieczności, aby chronić zdrowie i dobrostan amerykańskich pracowników. Przez lata zapewniały one pracownikom jednolity głos i zapewniały im sprawiedliwe traktowanie w miejscu pracy. W XX wieku uchwalono jednak przepisy gwarantujące pracownikom wiele praw, które kiedyś musiały być negocjowane w umowach pracowniczo-zarządczych. Wzrost współpracy i komunikacji między pracownikami a kierownictwem zmniejszył również potrzebę reprezentacji pracowników przez związki zawodowe. W związku z tym związki zawodowe nie odgrywają już tak istotnej roli w amerykańskich relacjach pracowniczo-zarządczych, jak kiedyś.

Rola menedżera zmieniła się na przestrzeni lat. Lata temu menedżerowie byli postrzegani jako osoby, które są "szefami". Choć może to być nadal aktualne dzisiaj, wielu menedżerów postrzega siebie jako liderów, a nie jako osoby, które mówią podwładnym, co mają robić. Rola menedżera jest wszechstronna i często bardzo złożona. Nie każdy chce być menedżerem, ani nie każdy powinien rozważać zostanie menedżerem.

DEFINICJA ZARZĄDZANIA

Niektórzy definiują zarządzanie jako sztukę, podczas gdy inni jako naukę. To, czy zarządzanie jest sztuką, czy nauką, nie jest najważniejsze. Zarządzanie to proces służący osiąganiu celów organizacji; to znaczy proces służący osiągnięciu tego, co organizacja chce osiągnąć. Organizacją może być firma, szkoła, miasto, grupa wolontariuszy, lub jakakolwiek jednostka rządowa. Menedżerowie to osoby, którym przydzielono to zadanie zarządzania i powszechnie uważa się, że osiągają oni pożądane cele poprzez kluczowe funkcje: (1) planowanie, (2) organizowanie, (3) kierowanie i (4) kontrolowanie. Niektórzy zaliczają kierowanie do funkcji zarządzania, ale na potrzeby tej dyskusji kierowanie jest częścią kierowania. Cztery kluczowe funkcje zarządzania są stosowane w całej organizacji, niezależnie od tego, czy jest to firma, agencja rządowa, czy grupa kościelna. W firmie, która będzie przedmiotem niniejszego opracowania, zachodzi wiele różnych działań. Na przykład w sklepie detalicznym są osoby, które kupują towary do sprzedaży, osoby, które je sprzedają, osoby, które przygotowują towary do ekspozycji, osoby odpowiedzialne za reklamę i promocję, osoby, które zajmują się księgowością, osoby, które zatrudniają i szkolą pracowników oraz wiele innych rodzajów pracowników. Cały sklep może mieć jednego menedżera, ale są inni menedżerowie na różnych szczeblach, którzy ponoszą bardziej bezpośrednią odpowiedzialność za osoby wykonujące wszystkie pozostałe zadania. Na każdym poziomie zarządzania uwzględniane są cztery kluczowe funkcje: planowanie, organizowanie, kierowanie i kontrolowanie. Nacisk kładziony jest na różne poziomy menedżera, co zostanie wyjaśnione później.

Planowanie. Planowanie w każdej organizacji odbywa się na różne sposoby i na wszystkich poziomach. Menedżer wyższego szczebla, na przykład menedżer zakładu produkcyjnego, planuje inne wydarzenia niż menedżer nadzorujący, na przykład, grupę pracowników odpowiedzialnych za montaż domów modułowych na linii montażowej. Menedżer zakładu musi być zaangażowany w całokształt działalności zakładu, podczas gdy menedżer linii montażowej lub przełożony odpowiada tylko za linię, którą nadzoruje. Planowanie może obejmować wyznaczanie celów organizacyjnych. Zazwyczaj zajmują się tym menedżerowie wyższego szczebla w organizacji. W ramach procesu planowania menedżer opracowuje strategie osiągania celów organizacji. W celu wdrożenia tych strategii potrzebne będą zasoby, które należy pozyskać. Planiści muszą również określić standardy, czyli poziomy jakości, które muszą zostać spełnione przy realizacji zadań. Ogólnie rzecz biorąc, planowanie może być strategiczne, taktyczne lub awaryjne. Planowanie strategiczne to planowanie długoterminowe, zazwyczaj realizowane przez menedżerów najwyższego szczebla w organizacji. Przykładami decyzji strategicznych podejmowanych przez menedżerów są: kim powinni być klienci, jakie produkty lub usługi powinny być sprzedawane oraz gdzie powinny być sprzedawane. Planowanie krótkoterminowe lub taktyczne jest przeprowadzane z myślą o menedżerach niższego szczebla, ponieważ polega na opracowywaniu bardzo szczegółowych strategii dotyczących tego, co należy zrobić, kto powinien to zrobić i jak to zrobić. Wracając do poprzedniego przykładu montażu domów modułowych, gdy budowa domu zbliża się do końca w fabryce, należy zaplanować najlepszy sposób jego transportu przez zakład, aby każdy pracownik mógł wykonywać przypisane zadania w najefektywniejszy sposób. Plany te najlepiej mogą być opracowane i wdrożone przez menedżerów liniowych, którzy nadzorują proces produkcji, a nie przez menedżerów siedzących w biurze i planujących ogólne funkcjonowanie firmy. Plany taktyczne wpisują się w plany strategiczne i są niezbędne do ich wdrożenia. Planowanie awaryjne pozwala na alternatywne działania, gdy opracowane plany nie osiągają celów organizacji. W dzisiejszym otoczeniu gospodarczym plany mogą wymagać bardzo szybkiej zmiany. Kontynuując przykład budowy domów modułowych w zakładzie, co by było, gdyby zakład korzystał z usług pobliskiego dostawcy w zakresie całego drewna konstrukcyjnego, a dostawca ten uległby poważnemu pożarowi i straciłby cały zapas drewna konstrukcyjnego? Plany awaryjne umożliwiłyby budowniczemu domów modułowych kontynuowanie budowy, zwracając się do innego dostawcy po to samo drewno, którego nie może już uzyskać od poprzedniego.

Organizowanie. Organizowanie odnosi się do sposobu, w jaki organizacja alokuje zasoby, przydziela zadania i realizuje swoje cele. W procesie organizowania menedżerowie tworzą ramy, które łączą wszystkich pracowników, zadania i zasoby, aby umożliwić osiągnięcie celów organizacji. Ramy te nazywane są strukturą organizacyjną, która została szczegółowo omówiona w innym artykule. Strukturę organizacyjną przedstawia schemat organizacyjny, również szczegółowo omówiony w innym artykule. Schemat organizacyjny, który przedstawia strukturę organizacji, przedstawia stanowiska w organizacji, zazwyczaj zaczynając od menedżera najwyższego szczebla (zazwyczaj prezesa) na górze schematu. Inni menedżerowie są przedstawieni poniżej prezesa. Istnieje wiele sposobów strukturyzacji organizacji, które zostały szczegółowo omówione w przytoczonych wcześniej artykułach. Należy zauważyć, że wybór struktury jest ważny dla rodzaju organizacji, jej klientów oraz oferowanych produktów lub usług - wszystko to wpływa na cele organizacji.

Kierowanie. Kierowanie to proces, który wiele osób najbardziej utożsamia z zarządzaniem. Polega ono na nadzorowaniu lub kierowaniu pracownikami w celu osiągnięcia celów organizacji. W wielu organizacjach kierowanie wiąże się z przydzielaniem zadań, pomaganiem pracownikom w ich realizacji, interpretowaniem polityk organizacyjnych i informowaniem pracowników o ich wynikach. Aby skutecznie wykonywać tę funkcję, menedżerowie muszą posiadać umiejętności przywódcze, aby zmusić pracowników do efektywnej pracy. Niektórzy menedżerowie kierują, dając pracownikom uprawnienia. Oznacza to, że menedżer nie stoi nad pracownikami jak nadzorca, wydając polecenia i korygując błędy. Pracownicy z uprawnieniami zazwyczaj pracują w zespołach i otrzymują uprawnienia do podejmowania decyzji dotyczących tego, jakie plany będą realizowane i w jaki sposób. Pracownicy z uprawnieniami cieszą się wsparciem menedżerów, którzy pomagają im w zapewnieniu realizacji celów organizacji. Powszechnie uważa się, że pracownicy zaangażowani w proces decyzyjny czują się bardziej odpowiedzialni za swoją pracę, są z niej bardziej dumni i osiągają lepsze wyniki. Z samej natury kierowania wynika, że menedżer musi znaleźć sposób, aby zmusić pracowników do wykonywania swoich obowiązków. Oprócz empowermentu, menedżerowie mogą to robić na wiele różnych sposobów, a także istnieje wiele teorii na temat najlepszego sposobu, aby pracownicy pracowali efektywnie i wydajnie. Teorie zarządzania i motywacja to ważne tematy, szczegółowo omówione w innych artykułach.

Kontroling. Funkcja kontrolingu obejmuje działania ewaluacyjne, które muszą wykonywać menedżerowie. Jest to proces określania, czy cele i zadania firmy są realizowane. Proces ten obejmuje również korygowanie sytuacji, w których cele i zadania nie są realizowane. Funkcja kontrolingu obejmuje kilka działań. Menedżerowie muszą najpierw ustalić standardy wydajności dla pracowników. Standardy te oznaczają poziomy wydajności, które powinny być spełnione. Na przykład, w procesie montażu domów modułowych standardem może być ukończenie domu w ciągu ośmiu dni roboczych od momentu przejścia przez linię produkcyjną. Jest to standard, który należy następnie zakomunikować menedżerom nadzorującym pracowników, a następnie pracownikom, aby wiedzieli, czego się od nich oczekuje.

Po ustaleniu i zakomunikowaniu standardów, obowiązkiem kierownika jest monitorowanie realizacji, aby upewnić się, że standardy są przestrzegane. Jeśli kierownik obserwuje domy w trakcie budowy i widzi, że trwa to dziesięć dni, należy coś z tym zrobić. Ustanowione standardy nie są przestrzegane. W tym przykładzie menedżerowie powinni być stosunkowo łatwi do określenia, gdzie występują opóźnienia. Po przeanalizowaniu problemów i porównaniu ich z oczekiwaniami, należy podjąć działania w celu skorygowania rezultatów. Zazwyczaj menedżerowie podejmują działania naprawcze, współpracując z pracownikami powodującymi opóźnienia. Przyczyn opóźnień może być wiele. Być może nie jest to wina pracowników, ale raczej nieodpowiedniego sprzętu lub niewystarczającej liczby pracowników. Niezależnie od problemu, należy podjąć działania naprawcze.

UMIEJĘTNOŚCI MENEDŻERSKIE

Aby być skutecznym menedżerem, konieczne jest posiadanie wielu umiejętności. Nie wszyscy menedżerowie posiadają wszystkie, które czynią ich najskuteczniejszymi menedżerami. Wraz z postępem technologicznym i rozwojem, umiejętności wymagane od menedżerów stale się zmieniają. Różne poziomy zarządzania w strukturze organizacyjnej również wymagają różnych umiejętności zarządczych. Zasadniczo jednak menedżerowie muszą posiadać umiejętności komunikacyjne, interpersonalne, komputerowe, zarządzania czasem i techniczne.

Umiejętności komunikacyjne. Umiejętności komunikacyjne dzielą się na szerokie kategorie umiejętności ustnych i pisemnych, które menedżerowie wykorzystują na wiele różnych sposobów. Menedżer musi ustnie wyjaśniać procesy i wydawać polecenia pracownikom. Konieczne jest również ustne wyrażanie pochwał pracownikom. Od menedżerów oczekuje się również prowadzenia spotkań i wygłaszania przemówień przed grupami ludzi. Ważnym elementem procesu komunikacji ustnej jest słuchanie. Od menedżerów oczekuje się słuchania swoich przełożonych i pracowników. Menedżer musi regularnie słuchać zaleceń i skarg oraz być gotowym do ich realizacji. Menedżer, który nie słucha, nie jest dobrym komunikatorem. Od menedżerów oczekuje się również pisania raportów, listów, notatek służbowych i oświadczeń o polityce. Wszystkie te dokumenty muszą być napisane w taki sposób, aby odbiorca mógł zinterpretować i zrozumieć, co jest powiedziane. Oznacza to, że menedżerowie muszą pisać jasno i zwięźle. Dobre pisanie wymaga dobrej gramatyki i umiejętności kompozycji. Jest to coś, czego mogą się nauczyć osoby aspirujące do stanowiska kierowniczego.

Umiejętności interpersonalne. Relacje z innymi ludźmi są kluczowe dla dobrego menedżera. Pracownicy występują w niemal każdym możliwym temperamencie. Aby skutecznie zarządzać tak różnorodnymi pracownikami, potrzebny jest menedżer z odpowiednimi umiejętnościami interpersonalnymi. Różnorodność w miejscu pracy jest powszechna. Menedżer musi rozumieć różne typy osobowości i kultury, aby móc nadzorować tych pracowników. Umiejętności interpersonalnych nie można nauczyć się w szkole; najlepiej nabywa się ich poprzez pracę z ludźmi. Zrozumienia typów osobowości można się nauczyć z książek, ale praktyka w pracy z różnorodnymi grupami to najbardziej wartościowe przygotowanie.

Umiejętności komputerowe. Technologia zmienia się tak szybko, że często trudno za nią nadążyć. Aby nadążyć za tymi szybkimi zmianami, menedżerowie muszą posiadać umiejętności komputerowe. Wiele procesów zachodzących w biurach, zakładach produkcyjnych, magazynach i innych środowiskach pracy opiera się na komputerach, co wymusza na menedżerach i pracownikach umiejętne korzystanie z technologii. Chociaż komputery mogą przysparzać bólu głowy, jednocześnie uprościły wiele zadań wykonywanych w miejscu pracy.

Zarządzanie czasem. Umiejętności. Ponieważ typowy menedżer jest bardzo zajęty, ważne jest, aby efektywnie zarządzać czasem. Wymaga to zrozumienia, jak przydzielać czas różnym projektom i działaniom. Czas menedżera jest często przerywany przez rozmowy telefoniczne, problemy z pracownikami, spotkania, wizyty innych osób i inne pozornie niekontrolowane czynniki. To od menedżera zależy, jak nauczyć się zarządzać czasem, aby praca mogła być wykonywana jak najefektywniej. Dobre umiejętności zarządzania czasem można nabyć, ale menedżerowie muszą być gotowi do priorytetyzowania działań, delegowania, radzenia sobie z przerwami, organizowania pracy i wykonywania innych czynności, które uczynią z nich lepszych menedżerów. Umiejętności techniczne. W przeciwieństwie do umiejętności komputerowych, umiejętności techniczne są bliżej związane z zadaniami wykonywanymi przez pracowników. Menedżer musi wiedzieć, co robią nadzorowani pracownicy w swojej pracy, w przeciwnym razie nie można im udzielić pomocy. Na przykład, menedżer nadzorujący księgowych musi znać procesy księgowe; menedżer nadzorujący maszynistę musi wiedzieć, jak obsługiwać sprzęt; a kierownik nadzorujący budowę domu musi znać kolejność operacji i sposób ich wykonania.

MYŚL O ZARZĄDZANIU

Istnieje wiele poglądów na zarządzanie, czyli szkół myśli o zarządzaniu, które ewoluowały na przestrzeni lat. Poniżej znajduje się krótkie omówienie niektórych teorii zarządzania, które wywarły znaczący wpływ na sposób, w jaki zarządzają dziś menedżerowie.

Choć klasyczna. Klasyczna szkoła myśli o zarządzaniu pojawiła się pod koniec XIX i na początku XX wieku w wyniku rewolucji przemysłowej. Od zarania dziejów menedżerowie musieli wiedzieć, jak wykonywać omówione wcześniej funkcje. Rewolucja przemysłowa podkreśliła znaczenie lepszego zarządzania w miarę jak organizacje stawały się coraz większe i bardziej złożone. Wraz z rozwojem przemysłu menedżerowie musieli opracować systemy kontroli zapasów, produkcji, harmonogramowania i zasobów ludzkich. To menedżerowie, którzy pojawili się w czasie rewolucji przemysłowej, z których wielu miało wykształcenie inżynierskie, odkryli, że potrzebują zorganizowanych metod, aby znaleźć rozwiązania problemów w miejscu pracy. Klasyczni teoretycy zarządzania uważali, że istnieje jeden sposób na rozwiązanie problemów zarządzania w organizacji przemysłowej. Generalnie ich teorie zakładały, że ludzie mogą podejmować logiczne i racjonalne decyzje, starając się maksymalizować osobiste korzyści w swojej sytuacji zawodowej. Klasyczna szkoła zarządzania opiera się na zarządzaniu naukowym, którego korzenie sięgają francuskiej pracy Henriego Fayola oraz idei niemieckiego socjologa Maxa Webera. Zarządzanie naukowe to rodzaj zarządzania, który opiera standardy na faktach. Fakty są gromadzone poprzez obserwację, eksperymenty lub rzetelne rozumowanie. W Stanach Zjednoczonych zarządzanie naukowe było dalej rozwijane przez takie osoby jak Charles Babbage (1792-1871), Frederick W. Taylor (1856-1915) oraz Frank (1868-1924) i Lillian (1878-1972) Gilbreth.

Zarządzanie behawioralne. Uważano, że to dlatego, że klasyczni teoretycy zarządzania byli tak zorientowani na maszyny, behawioryści zaczęli rozwijać swoje myślenie. Menedżerowie behawioralni zaczęli postrzegać zarządzanie z perspektywy społecznej i psychologicznej. Ci menedżerowie troszczyli się o dobrostan pracowników i chcieli, aby byli traktowani jak ludzie, a nie jak część maszyn. Niektórzy z wczesnych teoretyków behawioralnych to Robert Owen (1771-1858), brytyjski przemysłowiec, który jako jeden z pierwszych promował zarządzanie zasobami ludzkimi w organizacji; Hugo Munsterberg (1863-1916), ojciec psychologii przemysłowej; Walter Dill Scott (1869-1955), który uważał, że menedżerowie muszą poprawiać postawy i motywację pracowników, aby zwiększyć produktywność; oraz Mary Parker Follett (1868-1933), która uważała, że wpływ menedżera powinien naturalnie wynikać z jego wiedzy, umiejętności i przywództwa nad innymi. W okresie zarządzania behawioralnego istniał ruch stosunków międzyludzkich. Zwolennicy ruchu stosunków międzyludzkich wierzyli, że jeśli menedżerowie skupią się na pracownikach, a nie na mechanistycznej produkcji, pracownicy staną się bardziej zadowoleni, a tym samym bardziej produktywni. Zarządzanie relacjami międzyludzkimi wspierało pogląd, że menedżerowie powinni być paternalistyczni i opiekuńczy, aby budować grupy robocze, które mogą być produktywne i zadowolone. Ruch nauk behawioralnych był również ważną częścią szkoły zarządzania behawioralnego. Zwolennicy tego ruchu podkreślali potrzebę naukowych badań nad ludzkim elementem organizacji. Ten model zarządzania kładł nacisk na potrzebę rozwoju pracowników, aby utrzymać wysoki poziom szacunku do siebie i pozostać produktywnymi pracownikami. Pierwszymi zwolennikami ruchu nauk behawioralnych byli Abraham Maslow (1908-1970), który opracował hierarchię potrzeb Maslowa, oraz Douglas McGregor (1906-1964), który opracował Teorię X i Teorię Y. Teorie te są szczegółowo omówione w innych artykułach.

Współczesna myśl o zarządzaniu. W ostatnich latach pojawiły się nowe koncepcje zarządzania, które wpłynęły na organizacje. Jedną z nich jest system socjotechniczny. System to zbiór uzupełniających się elementów, które funkcjonują jako całość w określonym celu. Teoretycy systemów uważają, że wszystkie części organizacji muszą być ze sobą powiązane, a menedżerowie z każdej części muszą współpracować dla dobra organizacji. Z powodu tej relacji to, co dzieje się w jednej części organizacji, wpływa i oddziałuje na inne części organizacji. Inne współczesne podejście do zarządzania opiera się na teoriach kontyngencji. Podejście to zakłada, że menedżer powinien stosować techniki lub style, które są najbardziej odpowiednie dla danej sytuacji i zaangażowanych osób. Na przykład, menedżer grupy doktorów chemii w laboratorium musiałby stosować inne techniki niż menedżer grupy nastolatków w restauracji typu fast food.

Zamknięte systemy zarządzania. W klasycznym i behawioralnym podejściu do zarządzania menedżerowie koncentrują się wyłącznie na poprawie produktywności i efektywności wewnątrz organizacji. Jest to system zamknięty - organizacja działa tak, jakby znajdowała się we własnym środowisku. Wpływy zewnętrzne i informacje są blokowane.

Otwarte Systemy Zarządzania. Inną perspektywą jest system otwarty. Jak można się spodziewać, w tym przypadku organizacja funkcjonuje w powiązaniu ze swoim otoczeniem zewnętrznym, działając z innymi systemami i polegając na nich. Zwolennicy systemu otwartego uważają, że organizacja nie może uniknąć wpływu sił zewnętrznych.

STRESZCZENIE

Zarządzanie to bardzo złożony proces, do którego niniejszy artykuł stanowi jedynie krótkie wprowadzenie. Wiele innych artykułów w tej encyklopedii dostarcza obszernego wglądu w liczne aspekty zarządzania.

Jak można wpływać na ludzi, aby angażowali się w realizację celów organizacji? Częściowo odpowiedź na to pytanie można znaleźć w sposobie, w jaki menedżerowie definiują i wykorzystują władzę, wpływ i autorytet. Decyzja o tym, jaki system autorytetu stworzyć, jest częścią odpowiedzialności menedżerskiej za organizację. Porównajmy na przykład dwóch menedżerów. Jeden akceptuje lub odrzuca wszystkie pomysły generowane na niższych szczeblach. Drugi przyznaje uprawnienia do podejmowania decyzji pracownikom na szczeblu, na którym decyzje te najprawdopodobniej wpłyną na tych pracowników. Sposób, w jaki menedżerowie wykorzystują swoją władzę, wpływ i autorytet, może decydować o ich skuteczności w realizacji celów organizacji.

ODPOWIEDZIALNOŚĆ

Odpowiedzialność to obowiązek osiągania celów związanych ze stanowiskiem i organizacją. Menedżerowie, niezależnie od szczebla organizacji, zazwyczaj mają te same podstawowe obowiązki w zakresie zarządzania pracownikami: kierują pracownikami do realizacji celów, nadzorują ich pracę, rozwiązują bieżące problemy i raportują postępy prac swoim przełożonym. Podstawowym obowiązkiem menedżerów jest analiza zadań, problemów lub szans w kontekście krótkoterminowych i długoterminowych celów firmy. Muszą oni szybko identyfikować potencjalne problemy, stale poszukiwać rozwiązań oraz być czujni na nowe możliwości i sposoby wykorzystania najlepszych. Skuteczność realizacji celów i zadań zależy od tego, jak dobrze cele firmy są podzielone na zadania i zadania oraz jak dobrze są one identyfikowane i komunikowane w całej organizacji.

WPŁYW I WŁADZA

Formalne definicje stanowisk i strategie koordynacji nie wystarczą, aby wykonać pracę. Menedżerowie muszą w jakiś sposób wykorzystać wpływ, aby zachęcić pracowników do działania. Aby odnieść sukces, muszą posiadać umiejętność wpływania na członków organizacji. Wpływ to zdolność do wprowadzania zmian i osiągania rezultatów; ludzie czerpią wpływ z władzy interpersonalnej i autorytetu. Władza interpersonalna pozwala członkom organizacji wywierać wpływ na innych. Władza pochodzi z różnych źródeł: władzy nagród, władzy przymusu, władzy informacji, władzy zasobów, władzy ekspertów, władzy referencji i władzy legalnej. Władza nagród istnieje, gdy menedżerowie zapewniają lub odmawiają nagród, takich jak pieniądze lub uznanie, osobom, na które chcą wpłynąć. Władza przymusu zależy od zdolności menedżera do karania osób, które nie podejmują pożądanych zachowań. Kilka przykładów przymusu to nagany, krytyka i negatywne oceny okresowe. Władza może również wynikać z kontrolowania dostępu do ważnych informacji dotyczących codziennych działań i planów na przyszłość. Ponadto, dostęp do zasobów i materiałów kluczowych dla realizacji celów oraz decyzja o ich ograniczeniu lub udostępnieniu może zapewnić menedżerowi źródło władzy. Menedżerowie zazwyczaj mają dostęp do takich informacji i zasobów i muszą samodzielnie decydować o tym, ile lub jak mało informacji jest udostępnianych pracownikom. Władza ekspercka opiera się na wiedzy, którą dana osoba posiada i która jest ceniona przez innych. Na przykład, niektórzy ludzie mogą być uważani za ekspertów komputerowych, jeśli potrafią sprawnie obsługiwać kilka programów i z łatwością poruszać się po Internecie. Osoby nieposiadające wiedzy eksperckiej ani doświadczenia potrzebują pomocy eksperta i dlatego są skłonne poddać się jego wpływowi. Kiedy ludzie są podziwiani lub lubiani przez innych, może to wynikać z faktu, że inni czują się wobec nich przyjaźnie i chętniej podążają za ich wskazówkami oraz okazują im lojalność. Ludzie są przyciągani do innych z różnych powodów, w tym z powodu atrakcyjności fizycznej lub społecznej, charyzmy lub prestiżu. Tacy politycy jak John F. Kennedy potrafili wykorzystać swoją władzę referencyjną, aby skutecznie wpływać na innych. Legalna władza wynika z przekonania, że dana osoba ma prawo wpływać na innych dzięki zajmowaniu pozycji autorytetu, takiej jak autorytet menedżera nad podwładnym lub nauczyciela nad uczniem. Pod pewnymi względami każdy posiada władzę - władzę, która pozwala mu albo forsować, albo blokować cele organizacji poprzez podejmowanie decyzji, delegowanie decyzji, opóźnianie decyzji, odrzucanie decyzji lub wspieranie decyzji. Jednak skuteczne wykorzystanie władzy nie oznacza kontroli. Władza może być szkodliwa dla celów organizacji, jeśli jest w posiadaniu tych, którzy wykorzystują ją do wzmocnienia własnej pozycji, a tym samym uniemożliwiają realizację celów organizacji. Prawdziwie skuteczni menedżerowie potrafią etycznie, sprawnie i efektywnie wykorzystywać władzę, dzieląc się nią. Władza może być wykorzystywana do wywierania wpływu na ludzi, aby robili rzeczy, których inaczej by nie zrobili. Kiedy ten wpływ zachęca ludzi do robienia rzeczy, które nie mają żadnego lub niewielkiego związku z celami organizacji, władza ta jest nadużywana. Nadużywanie władzy rodzi pytania natury etycznej. Na przykład, proszenie podwładnego o przedstawienie rzekomych kosztów podróży służbowej w celu uzyskania zwrotu kosztów, które w rzeczywistości były wakacjami rodzinnymi, lub proszenie podwładnego o załatwienie spraw osobistych jest nadużyciem władzy. Osoby, które zdobywają władzę, są etycznie zobowiązane do rozważenia wpływu, jaki ich działania będą miały na innych i na organizację. Pracownicy mogą pragnąć większej równowagi władzy lub redystrybucji uprawnień w ramach istniejącej, formalnej struktury władzy. Ludzie mogą dzielić się władzą na wiele sposobów: dostarczając informacje, dzieląc się odpowiedzialnością, udzielając uprawnień, udostępniając zasoby, udzielając dostępu, podając powody i udzielając wsparcia emocjonalnego. Akt dzielenia się informacjami ma ogromną moc. Nawet gdy ludzie nie dzielą się informacjami, potrzeba wiedzy nadal istnieje; dlatego luki są wypełniane plotkami i insynuacjami. Kiedy ludzie są proszeni o przejęcie większej odpowiedzialności, należy im przydzielać zadania stanowiące wyzwanie, a nie tylko zwiększać ich obciążenie pracą, które tak naprawdę nie mają znaczenia. Ludzie potrzebują legalnej władzy do podejmowania decyzji bez konieczności wcześniejszego uzgadniania wszystkiego z kimś wyżej w organizacji. Osoby sprawujące władzę muszą również dysponować niezbędnym zakresem zasobów i narzędzi, aby odnieść sukces. Należy zapewnić i wspierać dostęp do osób zarówno spoza, jak i wewnątrz organizacji. Należy wyjaśnić pracownikom, dlaczego dane zadanie jest ważne i dlaczego zostali wybrani do jego wykonania. Wsparcie emocjonalne może przybierać formę mentoringu, doceniania, słuchania, a nawet pomocy. Dzielenie się władzą lub redystrybucja uprawnień niekoniecznie oznacza przesuwanie ludzi na stanowiska władzy; zamiast tego może oznaczać umożliwienie ludziom sprawowania władzy nad wykonywaną przez nich pracą, co oznacza, że mogą oni sprawować osobistą władzę bez konieczności przyjmowania formalnej roli lidera. Zdolność wpływania na członków organizacji jest ważnym zasobem dla skutecznych menedżerów. Poleganie na tytule "szefa" rzadko jest wystarczająco silne, aby uzyskać odpowiedni wpływ.

AUTORYTET

Autorytet jest postrzegany jako uzasadnione prawo osoby do wywierania wpływu lub uzasadnione prawo do podejmowania decyzji, wykonywania działań i kierowania innymi. Na przykład menedżerowie oczekują, że będą mieli uprawnienia do przydzielania pracy, zatrudniania pracowników lub zamawiania towarów i materiałów. Częścią struktury organizacji jest formalny system autorytetu, który przedstawia relacje autorytetu między ludźmi a ich pracą. W tej strukturze występują różne rodzaje autorytetu: liniowy, sztabowy i funkcyjny. Autorytet liniowy jest reprezentowany przez łańcuch podporządkowania; osoba znajdująca się nad inną w hierarchii ma prawo podejmować decyzje, wydawać polecenia i oczekiwać ich przestrzegania od pracowników niższego szczebla. Autorytet sztabowy jest autorytetem doradczym; przybiera formę rady, porady i rekomendacji. Osoby posiadające autorytet sztabowy czerpią swoją władzę ze swojej wiedzy eksperckiej i legitymacji ustanowionej w ich relacjach z przełożonymi liniowymi. Autorytet funkcjonalny pozwala menedżerom kierować określonymi procesami, praktykami lub politykami dotyczącymi osób w innych działach; autorytet funkcjonalny wykracza poza strukturę hierarchiczną. Na przykład dział kadr może tworzyć polityki i procedury związane z awansowaniem i zatrudnianiem pracowników w całej organizacji. Autorytet można również postrzegać jako wynikający z relacji interpersonalnych, a nie z formalnej hierarchii. Autorytet jest czasami utożsamiany z prawowitą władzą. Autorytet i władza oraz sposób, w jaki te elementy są ze sobą powiązane, mogą wyjaśniać elementy zarządzania i ich skuteczność. Kluczowe jest to, jak podwładni postrzegają prawowitość menedżera. Prawowity autorytet występuje, gdy ludzie wykorzystują władzę dla dobra i zdobyli ją właściwymi i uczciwymi środkami. Gdy ludzie postrzegają próbę wpływu jako prawowitą, rozpoznają ją i chętnie się jej poddają. Władza zdobyta niewłaściwymi środkami, takimi jak kłamstwo, zatajanie informacji, plotki lub manipulacja, jest postrzegana jako nieprawowita. Gdy ludzie postrzegają autorytet innych jako nieprawowity, jest mniej prawdopodobne, że chętnie się podporządkują.

DELEGACJA

Aby menedżerowie mogli skutecznie osiągać cele, część swojej pracy mogą przypisać innym. Delegowanie zadań powoduje, że zadania i uprawnienia są przenoszone z jednego stanowiska na drugie w organizacji. Kluczem do efektywnego delegowania zadań jest przeniesienie uprawnień decyzyjnych i odpowiedzialności z jednego poziomu organizacji na poziom, na który delegowano zadania. Aby skutecznie delegować pracę, należy przestrzegać kilku wytycznych: Określ, co każdy pracownik może najskuteczniej osiągnąć; zdecyduj, czy pracownik powinien jedynie zidentyfikować problem, czy również zaproponować rozwiązanie; zastanów się, czy dana osoba jest w stanie sprostać wyzwaniu związanemu z zadaniem; jasno określ cele zadania; zachęcaj do zadawania pytań; wyjaśnij, dlaczego zadanie jest ważne; określ, czy dana osoba dysponuje odpowiednimi zasobami - czasem, budżetem, danymi lub sprzętem - aby wykonać zadanie w terminie; twórz przeglądy postępów w ramach planowania projektu; bądź przygotowany na to, że rezultaty nie będą idealne. Uprawnienia powinny być delegowane w odniesieniu do oczekiwanych rezultatów. Zasadniczo im bardziej szczegółowy jest cel, tym łatwiej określić, ile uprawnień dana osoba potrzebuje. Niektórzy pracownicy sprzeciwiają się delegowaniu z różnych powodów. Inicjatywa i odpowiedzialność wiążą się z ryzykiem, którego niektórzy starają się unikać. Ludzie wolą grać bezpiecznie, jeśli ryzyko prowadzi do krytyki. Ci, którzy czują, że mają już więcej pracy, niż są w stanie wykonać, unikają nowych zadań. Niektórzy wątpią w swoje umiejętności i brakuje im pewności siebie, by podjąć się nowych zadań. Delegowanie jest doskonałym narzędziem rozwoju zawodowego, o ile poszerza wiedzę specjalistyczną i wspiera rozwój pracownika. Delegowanie może również kompensować słabości menedżera. Skuteczny zespół rozwija się poprzez budowanie mocnych stron jego członków. Ludzie rozwijają się najskuteczniej, gdy są stymulowani do poszerzania swoich kompetencji - gdy stawiane są im wyzwania. Większy autorytet może stanowić dodatkowe wyzwanie; jednak zbyt duże wyzwanie może frustrować ludzi i powodować, że będą unikać nowych obowiązków. Delegowanie powinno wiązać się z akceptowalnym wyzwaniem - wystarczającym, by motywować, ale nie na tyle dużym, by frustrować. W dzisiejszym miejscu pracy menedżerowie są zmuszeni polegać bardziej na perswazji, która opiera się na władzy eksperckiej i autorytetu, niż na nagradzaniu, przymusie lub niewłaściwym wykorzystaniu władzy. Menedżer, który dzieli się władzą i autorytetem, będzie miał największą zdolność wpływania na innych, aby dążyli do realizacji celów organizacji.

Od zarania dziejów ludzie zarządzali - innymi ludźmi, organizacjami i sobą. W tej publikacji zarządzanie zostało omówione jako proces służący osiąganiu celów organizacji. Niektórzy postrzegają zarządzanie jako sztukę; inni jako naukę. Każda z tych perspektyw opiera się na wczesnych pismach i nauczaniu grupy pionierów zarządzania.

REWOLUCJA PRZEMYSŁOWA

Chociaż można argumentować, że zarządzanie rozpoczęło się na długo przed rewolucją przemysłową, często uważa się, że to, co wyłoniło się jako współczesna myśl o zarządzaniu, narodziło się wraz z początkiem rozwoju przemysłowego. Rewolucja przemysłowa rozpoczęła się w połowie XVIII wieku, kiedy to po raz pierwszy zbudowano fabryki i zatrudniono w nich robotników. Wcześniej większość pracowników pracowała w systemie agrarnym, zajmującym się utrzymaniem ziemi. Adam Smith (1723-1790), ekonomista, autor "Bogactwa narodów", był jednym z pierwszych autorów myśli o zarządzaniu w okresie rewolucji przemysłowej. Uważano go za myśliciela liberalnego, a jego filozofia stanowiła fundament doktryny leseferyzmu. Jego przemyślenia na temat podziału pracy były fundamentalne dla ówczesnych koncepcji uproszczenia pracy i badań nad czasem. Jego nacisk na związek między specjalizacją pracy a technologią był w pewnym stopniu podobny do późniejszych poglądów Charlesa Babbage'a, omówionych poniżej. Innym wczesnym pionierem myśli o zarządzaniu w kontekście systemu fabrycznego był Robert Owen (1771-1858), przedsiębiorca, który próbował powstrzymać rewolucję przemysłową, ponieważ dostrzegał chaos i zło w tym, co się działo. Owen założył swoją pierwszą fabrykę w wieku 18 lat w Manchesterze w Anglii. Jego podejście do zarządzania polegało na obserwowaniu wszystkiego i utrzymywaniu porządku oraz regularności w całym zakładzie przemysłowym. Owen przeniósł się do nowego przedsięwzięcia w Szkocji, gdzie napotkał niedobór wykwalifikowanych pracowników do swojej fabryki. Jego podejście do rozwiązywania problemów dyscyplinarnych z pracownikami polegało na odwoływaniu się do ich poczucia moralności, a nie na stosowaniu kar cielesnych. Stosował ciche monitory, system, w którym przyznawał cztery rodzaje ocen kierownikom, którzy z kolei nagradzali pracowników. Oceny były oznaczone kolorami według zasług. Drewniane klocki malowano różnymi kolorami i umieszczano na każdym stanowisku pracy. Pracownicy byli oceniani pod koniec każdego dnia, a odpowiedni kolor był odwracany w stronę przejścia, aby każdy przechodzący mógł zobaczyć, jak pracownik wykonał pracę poprzedniego dnia. System ten miał na celu zmotywowanie maruderów do lepszej pracy, a dobrych pracowników do utrzymania wysokiej wydajności. Charles Babbage (1792-1871) znany był z zastosowania technologicznych rozwiązań wspomagających pracę człowieka w procesie produkcyjnym. Babbage wynalazł pierwszy komputer w formie kalkulatora mechanicznego w 1822 roku; wiele współczesnych komputerów wykorzystywało podstawowe elementy jego projektu. Nadzorowanie budowy tego wynalazku skłoniło Babbage'a do zainteresowania się zarządzaniem, a w szczególności koncepcją podziału pracy w procesie produkcyjnym. Babbage wynalazł urządzenia, które mogły monitorować wydajność pracowników, co doprowadziło do powstania systemu podziału zysków, w którym pracownicy, oprócz wynagrodzenia, byli wynagradzani na podstawie zysków firmy, a także za sugestie, które miały usprawnić procesy produkcyjne.

ZARZĄDZANIE NAUKOWE

Naukowe zasady zarządzania pracownikami, materiałami, pieniędzmi i kapitałem zostały wprowadzone mniej więcej w latach 1785-1835. Menadżerowie naukowi podejmowali ostrożne i racjonalne decyzje, prowadzili uporządkowane i kompletne księgi rachunkowe oraz potrafili szybko i fachowo reagować na wydarzenia. Niektórzy z omówionych powyżej ludzi byli ważnymi, wczesnymi współtwórcami ruchu zarządzania naukowego, zanim inni pojawili się, aby utrwalić ten sposób myślenia. Zarządzanie naukowe jest z nami do dziś, wprowadzone przez kilku współczesnych myślicieli. Frederick Taylor (1856-1915) był inżynierem, który miał nowe i odmienne podejście do zarządzania. Jego podejście polegało na tym, aby menedżerowie, zamiast być jedynie nadzorcami, przyjęli szerszą, bardziej wszechstronną perspektywę zarządzania i postrzegali swoją pracę jako połączenie elementów planowania, organizacji i kontroli. Jego koncepcje zarządzania ewoluowały w miarę pracy w różnych firmach. W wyniku doświadczeń zarówno jako pracownik, jak i menedżer, rozwinął koncepcję badań nad czasem i ruchem. W tym, co stało się początkiem współczesnego zarządzania naukowego, Taylor postawił sobie za cel naukowe zdefiniowanie tego, co pracownicy powinni być w stanie zrobić ze swoim sprzętem i zasobami w ciągu całego dnia pracy. W swoim procesie badania czasu, każde zadanie było rozbijane na jak najwięcej prostych, elementarnych ruchów, a bezużyteczne ruchy były odrzucane; najszybsze i najlepsze metody dla każdego elementarnego ruchu były wybierane poprzez obserwację i pomiar czasu pracy najbardziej wykwalifikowanych pracowników przy każdym z nich. Jego system ewoluował w system akordowy. Frank (1868-1924) i Lillian (1878-1972) Gilbreth udoskonalili dziedzinę badań nad ruchem i położyli podwaliny pod nowoczesne zastosowania uproszczenia pracy, sensownych standardów pracy i motywacyjnych planów płacowych. Gilbrethowie interesowali się czymś więcej niż tylko badaniami nad ruchem; interesowali się poprawą całości ludzi i środowiska, co ich zdaniem można osiągnąć poprzez szkolenia, lepsze metody pracy, ulepszone środowiska i narzędzia oraz zdrowe podejście psychologiczne. Lillian Gilbreth miała wykształcenie w dziedzinie psychologii i zarządzania. Sława Franka Gilbretha przyszła dopiero po jego śmierci w 1924 roku.

ZARZĄDZANIE BEHAWIORALNE

Szkoła zarządzania behawioralnego wyrosła z wysiłków niektórych, aby docenić znaczenie wysiłku ludzkiego w organizacji. Uważali oni, że jeśli menedżerowie chcą coś osiągnąć, muszą to robić za pośrednictwem ludzi - poprzez badanie pracowników i ich relacji interpersonalnych. Henry L. Gantt (1861-1919) był jednym z pierwszych teoretyków behawioralnych. Niektórzy klasyfikowaliby go w więcej niż jednej kategorii, ale jego namiętna troska o pracownika jako jednostkę i apele o humanitarne podejście do zarządzania są przykładami podejścia behawioralnego. Jego wczesne prace nawoływały do nauczania i instruowania pracowników, a nie do ich popychania. Mary Parker Follett (1868-1933), choć z wykształcenia filozof i politolog, przeniosła swoje zainteresowania na doradztwo zawodowe, edukację dorosłych i psychologię społeczną. Doprowadziło to do jej życiowego dążenia do opracowania nowej filozofii zarządzania, która uwzględniałaby zrozumienie motywujących pragnień jednostki i grupy. Podkreślała, że pracownicy w pracy są motywowani tymi samymi siłami, które wpływają na ich obowiązki i przyjemności poza pracą, a rolą menedżera jest koordynowanie i ułatwianie wysiłków grupowych, a nie zmuszanie i motywowanie pracowników. Ze względu na jej nacisk na koncepcję grupy, słowa "wspólnota" i "myślenie grupowe" weszły do słownika zarządzania. Elton Mayo (1880-1949), najbardziej znany ze swoich eksperymentów Hawthorne′a, wprowadził przerwy w pracy w zakładach przemysłowych, zmniejszając w ten sposób rotację pracowników z 250% do 5% w niektórych przypadkach. Dbał o wydajność ludzi i warunki pracy. Przerwy w pracy, lepiej znane jako przerwy, zmniejszyły pesymizm pracowników oraz poprawiły morale i wydajność.

PROCES ZARZĄDZANIA

Ojcem szkoły myślenia o procesie zarządzania był Francuz Henri Fayol (1841-1925), inżynier górnictwa. Całe swoje życie zawodowe spędził w tej samej firmie, zajmując się wydobyciem węgla i produkcją żelaza. Na podstawie doświadczeń jako dyrektor zarządzający firmy Fayol opracował swoje ogólne zasady administrowania. Uważał, że badanie, analiza i nauczanie zarządzania powinny być podejmowane z perspektywy jego funkcji, które definiował jako prognozowanie i planowanie, organizowanie, dowodzenie, kontrolowanie i koordynacja. Uważał, że planowanie jest najważniejsze i najtrudniejsze z nich. Wiele współczesnych myśli o zarządzaniu koncentruje się wokół funkcji zarządzania. James D. Mooney (1884-1957), którego prace i badania uwiarygodniły szkołę myślenia o procesie zarządzania, jest uznawany za twórcę poglądu, że wszyscy wielcy menedżerowie stosują te same zasady zarządzania. Kładł nacisk na ścisłe, inżynieryjne podejście do pracy menedżera, polegające na wykonywaniu zadań za pośrednictwem innych. Niewiele uwagi poświęcał czynnikowi ludzkiemu, koncentrując się wyłącznie na procesach. Jego podejście do analizy organizacyjnej jest dziś klasyczne.

WNIOSKI

Ta dyskusja jest daleka od wyczerpującej i istnieją różne opinie na temat osób, które jako pierwsze rozwinęły myśl o zarządzaniu. Dyskusja ta dostarczyła jednak krótkich szkiców niektórych z czołowych teoretyków, liderów i nauczycieli myśli o zarządzaniu. Chociaż wielu innych teoretyków można uznać za tych, którzy poszerzyli lub udoskonalili ich nauki, podstawy każdej z omawianych szkół myślenia można przypisać właśnie tym osobom.

Spotkania uważano za niezwykle ważne od niepamiętnych czasów. Można wręcz powiedzieć, że praktycznie wszystkie wielkie wydarzenia w historii były ich rezultatem. Spotkania niewątpliwie rozpoczęły się, gdy pierwsi mieszkańcy jaskiń spotykali się, aby opracowywać prymitywne plany polowań. Dziś spotkania są niezbędnym środkiem komunikacji niezbędnej do funkcjonowania praktycznie wszystkich organizacji, dużych i małych. Czym właściwie jest spotkanie? Spotkanie to grupa osób zgromadzonych razem, zazwyczaj w ustalonym dniu i godzinie, w celu omówienia tematu w celu przedstawienia informacji, wpłynięcia na opinię, sformułowania decyzji, przećwiczenia umiejętności i/lub opracowania planu działania. Osoby obecne na spotkaniu mogą należeć do tej samej grupy, do różnych grup, a nawet do żadnej. Spotkanie może być zwołane przez osobę lub organizację. Zazwyczaj osoby spotykające się spotykają się fizycznie w wyznaczonym miejscu. Czasami jednak spotkania odbywają się w grupach oddalonych od siebie o tysiące kilometrów, za pośrednictwem telekonferencji lub wideokonferencji.

GŁÓWNE RODZAJE SPOTKAŃ

W firmach odbywa się wiele rodzajów spotkań. Prawdopodobnie najczęstsze to spotkania pracowników, spotkania zespołów projektowych, spotkania dotyczące procesów i procedur oraz spotkania kwartalne. W większości dużych firm co tydzień odbywają się setki takich spotkań. Uczestniczą w nich pracownicy wszystkich szczebli, w tym wielu pracowników niższego szczebla. Spotkania pracowników. Większość przełożonych i menedżerów organizuje cotygodniowe lub dwutygodniowe spotkania pracowników ze swoimi "bezpośrednimi podwładnymi". Na tych spotkaniach komunikują się z podjętymi decyzjami wyższego szczebla, omawiają postępy zespołu w realizacji celów działu lub firmy oraz odpowiadają na pytania pracowników.

Spotkania zespołów projektowych. W większości dużych firm często istnieją zespoły projektowe tworzone i moderowane przez kierowników projektów. Często składają się one z osób z różnych działów, których celem jest projektowanie, rozwijanie i/lub wdrażanie nowego produktu, procesu lub systemu. Członkowie zespołów projektowych mają przypisane określone zadania do wykonania w określonych ramach czasowych. Wiele z tych osób pracuje jako zasoby projektowe w niepełnym wymiarze godzin, oprócz wykonywania swoich "zwykłych" obowiązków.

Spotkania dotyczące procesów i procedur. Spotkania te są zazwyczaj zwoływane w celu zakomunikowania nowych procesów i/lub procedur grupie osób, których dotyczą. Komunikat obejmuje omówienie nowego procesu lub procedury, jego wpływu na daną grupę osób oraz kroków do wykonania. Stosowany jest format prezentacji, w którym prezenter pełni rolę moderatora. Na koniec zazwyczaj następuje sesja pytań i odpowiedzi.

Spotkania kwartalne. Na tych spotkaniach ogłaszane są kwartalne wyniki finansowe wraz ze szczegółowymi informacjami na temat sytuacji finansowej całej firmy oraz postępów w realizacji celów strategicznych i działowych. Komunikowane są również zmiany kierunku strategicznego. Spotkaniom zazwyczaj przewodniczy zespół kadry kierowniczej wysokiego szczebla, stosując format prezentacji.

METODY OSIĄGANIA SKUTECZNYCH SPOTKAŃ

Aby spotkania były udane, należy zwrócić szczególną uwagę na mnóstwo szczegółów. Dwa rodzaje szczegółów są najważniejsze: (1) dokładne zaplanowanie działań poprzedzających spotkanie oraz (2) umiejętne przywództwo podczas samego spotkania. Planowanie przed spotkaniem. Przed rozpoczęciem spotkania należy podjąć następujące kroki:

1. Należy ustalić, czy spotkanie rzeczywiście musi się odbyć, czy też cele można osiągnąć za pomocą rozmów telefonicznych lub komunikacji pisemnej.
2. Należy przygotować porządek obrad, który zawiera cel i oczekiwany rezultat spotkania. Należy uwzględnić datę, miejsce, godzinę spotkania oraz listę uczestników. Nietypowy porządek obrad obejmuje następujące czynności: (a) otwarcie spotkania; (b) odczytanie protokołu z poprzedniego spotkania w celu zatwierdzenia, a następnie skorygowanie błędów i pominięć; (c) wysłuchanie sprawozdań członków zarządu i komisji; (d) omówienie spraw niedokończonych; (e) podjęcie nowych spraw; (f) zakończenie. Ogłoszenia i inne sprawy niewymagające głosowania mogą być zgłaszane na początku lub na końcu spotkania. Jeśli to możliwe, należy podać przewidywany czas dla każdego punktu porządku obrad.
3. Porządek obrad należy rozdać uczestnikom, zapewniając im wystarczająco dużo czasu na zapoznanie się z porządkiem obrad/pracę przygotowawczą przed spotkaniem. Do porządku obrad należy dołączyć stosowne materiały wstępne. Ich role powinny być jasne dla uczestników: osoby dostarczające informacje, osoby decyzyjne lub obie te role. Należy skontaktować się z osobami, które będą przedstawiać raporty, aby upewnić się, że będą gotowe.
4. Należy ustalić, kto będzie moderatorem (przewodniczył) spotkaniu. Może to być dowolna osoba w firmie, niekoniecznie uczestnik najwyższego szczebla. Role moderatora i osoby sporządzającej notatki mogą być nawet rotacyjne. Imię i nazwisko oraz stanowisko tej osoby powinny zostać ogłoszone przed rozpoczęciem spotkania.
5. Obecność powinna być ograniczona do osób posiadających wiedzę merytoryczną, które wniosą cenny wkład i będą miały uprawnienia decyzyjne.
6. Należy zapewnić dostępność niezbędnych materiałów/sprzętu do efektywnego przeprowadzenia spotkania, takich jak:

-dodatkowe egzemplarze agendy i materiałów do przygotowania
-rzutnik folii i/lub panel LCD/projektor
-bloki do flipchartów/flipchartów
-markery, dodatkowe ołówki
-plakietki imienne
-przedłużacze
-folie

7. Lekki poczęstunek powinien być dostępny dla osób przybywających; tworzy to dobrą atmosferę i może przyczynić się do sukcesu spotkania.

Prowadzenie spotkań. Po rozpoczęciu spotkania, przestrzeganie poniższych wskazówek zwiększy jego efektywność:

1. Facylitator powinien rozpocząć spotkanie punktualnie. Jeśli używany jest młotek, należy uderzyć nim raz, aby zaprowadzić porządek na początku i w razie potrzeby w trakcie spotkania. Facylitator powinien powitać obecnych i, w razie potrzeby, poprosić ich o przedstawienie się. Po kilku nieformalnych uwagach, facylitator powinien powtórzyć cele spotkania, ustalić jego zasady i poprosić o ewentualne uzupełnienia porządku obrad.
2. Do prowadzenia obrad wymagane jest zazwyczaj kworum (zwykle większość członków). W przypadku wątpliwości co do istnienia kworum, należy je ustalić, aby spotkanie mogło być kontynuowane.
3. Rolą facylitatora jest utrzymanie przebiegu spotkania na właściwym torze, przestrzeganie porządku obrad i harmonogramu, identyfikowanie i przydzielanie zadań oraz słuchanie i zadawanie pytań. Jeśli dyskusja odbiega od porządku obrad, moderator powinien dyplomatycznie, ale stanowczo orzec, że błędne uwagi są "niezgodne z porządkiem obrad" i powrócić do porządku obrad.
4. Każdy członek rozpoznany przez moderatora może zgłosić wniosek. Po drugim głosowaniu grupa omawia wniosek. Po zakończeniu dyskusji wniosek jest głosowany. Do przyjęcia wniosku zazwyczaj wymagana jest większość głosów. Głosowanie pozytywne zatwierdza "natychmiastowe działanie" lub "odkłada" wniosek (tj. przekazuje wniosek do komisji lub odracza dyskusję do następnego posiedzenia).
5. Moderator musi być świadomy oczekiwanego stopnia formalności. Jeśli w przeszłości występowała nieformalność, powinna być kontynuowana. Nieformalność często pozwala na podejmowanie decyzji w drodze konsensusu, a nie w drodze głosowania formalnego. Jednakże, jeśli przeważa formalność, należy zastosować procedurę parlamentarną. Światowym odniesieniem do tego jest publikacja Robert′s Rules of Order.
6. Dobrzy facylitatorzy spotkań starają się zachęcić jak najwięcej osób do udziału w dyskusjach. Trudno, ale trzeba, zniechęcić kogoś, kto monopolizuje dyskusję.
7. Zarządzanie spotkaniem, jeśli wybuchnie ostra debata, wymaga szczególnych umiejętności. W takich przypadkach facylitator musi stanowczo ograniczyć liczbę i czas przeznaczony dla osób po obu stronach sporu. Przede wszystkim nie należy dopuszczać do przerywania.
8. Niewiele jest rzeczy gorszych niż nudne spotkanie. Dobrzy facylitatorzy często odkrywają, że sporadyczne dowcipne uwagi odbierają poczucie monotonii. Inną dobrą praktyką jest serdeczny śmiech z autentycznie zabawnych komentarzy.
9. Podczas spotkania facylitator musi dopilnować, aby osiągnięto porozumienie co do dalszych kroków lub zadań oraz docelowych terminów ich ukończenia.
10. Na koniec spotkania facylitator dziękuje uczestnikom i, jeśli na to zasługują, docenia ich aktywny udział. Często wskazane jest osiągnięcie konsensusu co do daty, godziny i miejsca następnego spotkania.

SPOTKANIA RAD DYREKTORÓW SPÓŁEK

Na najwyższym szczeblu korporacji znajdują się posiedzenia rady dyrektorów. Członkowie rady dyrektorów zazwyczaj sprawują władzę nad wszystkimi sprawami korporacyjnymi. Statut, z późniejszymi zmianami, określa liczbę członków rady dyrektorów. Rady dyrektorów spotykają się w regularnych odstępach czasu, w tym w trakcie i bezpośrednio po zgromadzeniach akcjonariuszy. W przypadku zwołania nadzwyczajnych posiedzeń rady dyrektorów, w większości przypadków należy powiadomić o nich co najmniej dziesięć, ale nie więcej niż sześćdziesiąt dni wcześniej. Posiedzeniom rady zazwyczaj przewodniczą prezesi korporacji. Jeśli prezes nie może tego zrobić, zazwyczaj przewodniczy wiceprezes. Większość dużych korporacji korzysta z pisemnych porządków obrad. Wymagania dotyczące kworum zazwyczaj wymagają obecności większości członków rady dyrektorów. Jeśli obecne jest co najmniej kworum, wszelkie decyzje podejmowane przez obecnych stanowią działanie rady. Statuty rzadko zezwalają na głosowanie przez pełnomocnika. Statuty spółek zazwyczaj zakładają, że dyrektorzy akceptują każdą uchwałę zarządu, nawet jeśli głosowali przeciwko niej, chyba że złożyli oświadczenie odrębne na zebraniu lub bezpośrednio po nim.

ZGROMADZENIA AKCJONARIUSZY SPÓŁKI

Przepisy stanowe i statuty spółek wymagają zwoływania corocznych walnych zgromadzeń akcjonariuszy. Oprócz tematów zgłoszonych przez akcjonariuszy, zazwyczaj poruszane są trzy główne punkty porządku obrad:

1. Wybór zarządu
2. Sytuacja finansowa i konkurencyjna spółki
3. Plany na przyszłość

Nadzwyczajne zgromadzenia akcjonariuszy mogą zostać zwołane w przypadku planowanej istotnej zmiany w spółce, takiej jak wprowadzenie nowej linii produktów lub wrogie przejęcie przez inną spółkę. Statuty zazwyczaj stanowią, że zawiadomienie o zwołaniu nadzwyczajnego zgromadzenia musi zostać doręczone z co najmniej dziesięciodniowym, ale nie dłuższym niż sześćdziesięciodniowym wyprzedzeniem. Każdy punkt porządku obrad musi zostać skrupulatnie sprawdzony pod kątem ewentualnych nieścisłości. Federalna Komisja Handlu (FTC), niezależna agencja rządowa USA, ma prawo wydawać nakazy zaprzestania działalności wobec firm, które stosują jakiekolwiek wprowadzające w błąd praktyki na spotkaniach akcjonariuszy lub w publikacjach wysyłanych do akcjonariuszy. W przeciwieństwie do posiedzeń rady dyrektorów, pełnomocnicy mogą głosować na spotkaniach akcjonariuszy. Kworum zazwyczaj stanowią akcjonariusze posiadający większość akcji z prawem głosu (zazwyczaj akcji zwykłych).

Ważnym elementem każdego systemu biznesowego jest zarządzanie, niezależnie od tego, czy wykonuje je jednostka, czy zespół. W naszym społeczeństwie nie postrzegamy już zarządzania firmą w kategoriach jednej osoby działającej jako przedsiębiorca, lecz raczej jako wysiłek zespołowy. Każdy członek posiada specjalistyczną wiedzę i rozumie jeden obszar funkcjonalny systemu biznesowego i dzięki temperamentowi i wykształceniu jest w stanie współpracować z innymi członkami zespołu w dążeniu do wspólnego celu. Niezależnie od systemu lub organizacji, funkcje zarządzania są zawsze takie same: (1) projektowanie, (2) planowanie, (3) organizowanie, (4) kierowanie i (5) kontrolowanie. Kierownictwo ustala cele i zadania firmy lub organizacji oraz planuje, jak je osiągnąć. To kierownictwo organizuje system i kieruje nim tak, aby można było osiągnąć jego cele. Wreszcie, kierownictwo musi być w stanie analizować działanie systemu, aby móc go kontrolować i korygować wszelkie odchylenia od zaplanowanych procedur, aby osiągnąć z góry określone cele. Funkcje te oddziałują na siebie nawzajem, a menedżerowie muszą posiadać umiejętności w zakresie koordynacji procesów i funkcji, aby osiągnąć swoje cele poprzez wysiłki innych osób. Koncepcje funkcji zarządczych napotykają na pewne ukryte trudności, gdy próbuje się je zastosować do konkretnego stanowiska kierowniczego. Po pierwsze, nie można określić, które funkcje są najważniejsze i ile czasu należy poświęcić każdej z nich. Wszystkie funkcje stanowią ważne elementy pracy menedżera, ale znaczenie przypisywane każdej z nich może się różnić w zależności od momentu, na przykład na różnych etapach cyklu życia produktu. Co więcej, znaczenie każdej funkcji różni się na różnych poziomach zarządzania w tej samej organizacji. Na przykład zarządzanie operacyjne koncentruje się bardziej na kierowaniu i kontrolowaniu niż na planowaniu czy organizowaniu. Wszystkie organizacje mają operacje. Zarządzanie operacyjne, czyli techniczne, obejmuje kierowników działów i osoby posiadające profesjonalne kompetencje techniczne. Ten poziom jest zorientowany w dół, na podstawowe operacje, takie jak produkcja towarów i ich wywóz. Firma produkcyjna może prowadzić działalność w młynie lub fabryce. Siłą napędową zarządzania operacyjnego musi być nadrzędny cel ciągłego doskonalenia usług dla klientów, gdzie "klient" oznacza zarówno kolejny proces, jak i końcowego, zewnętrznego użytkownika. Ponieważ w każdej funkcji przedsiębiorstwa występuje element operacyjny, wszyscy pracownicy na wszystkich stanowiskach w każdym dziale organizacji powinni współpracować na rzecz doskonalenia własnych elementów zarządzania operacyjnego. Należy zauważyć, że ekspert techniczny często poszukuje uznania wśród kolegów i współpracowników, a nie wśród menedżerów na szczeblu administracyjnym.

WEJŚCIE

Wkład systemu zależy od jego konkretnego celu. Jakie surowce przyniosą pożądany wynik? Gdyby zilustrować wizualnie system, wkłady byłyby przedstawione jako jego kluczowe komponenty. Serwisant telewizorów potrzebuje schematu telewizora, aby go naprawić, a audytor może potrzebować schematu blokowego systemu księgowego firmy, aby sprawdzić ewentualne przekierowanie funduszy. Jeśli system jest zaprojektowany do utrzymywania stanu, wkładem są informacje lub informacje zwrotne dotyczące istotnej zmiennej, która musi być utrzymywana. Jeśli celem systemu jest podejmowanie decyzji, wkładem są istotne informacje o problemie. W systemie produkcyjnym wkład składa się z surowców, robocizny i innych kosztów produkcji, które są łączone w produkcie końcowym.

TRANSFORMACJA

Po ustaleniu wkładu, konieczne jest jego przekształcenie w pożądany wynik. W biznesie operacja transformacji jest niezwykle ważna. Produkcja, marketing i dystrybucja muszą być szczegółowo zbadane i poznane. Istnieją jednak obszary, w których wiedza jest niewielka. Na przykład w systemie biznesowym należy wziąć pod uwagę sposób działania i reagowania ludzi. Często zachowania są umieszczane w tej szarej strefie, ponieważ tak niewiele wiadomo o tym, co je motywuje. Ponadto, dla niektórych osób w organizacji może nie mieć znaczenia, jak coś działa, podczas gdy inni mogą być żywotnie zainteresowani. Menedżer może nie przejmować się tym, w jaki sposób raport do niego trafi, ale księgowy będzie zainteresowany wszystkimi etapami gromadzenia danych, przygotowywania raportu i przekazywania go menedżerowi. Dlatego badając każdą operację transformacji, ważne jest, aby znać niezawodność procesu i wiedzieć, kto jest nim zainteresowany. System ten będzie się różnić w zależności od wyników.

PRODUKCJA

W jednym znaczeniu produkcja to jakość i ilość wytworzonych usług i dóbr. W innym znaczeniu produkcję można rozumieć jako płatności za wszystkie wykorzystane czynniki produkcji. W pierwszym znaczeniu cały system firmy jest zaprojektowany tak, aby produkować coś, co jest pożądane na rynku. Konsumenci pragną i poszukują dóbr i usług, które uczynią ich życie szczęśliwszym, wygodniejszym, zdrowszym, dłuższym itd. Aby produkować te dobra i usługi, firma potrzebuje nakładów. To, co może być produkcją dla jednej firmy, może być nakładem dla innej. W drugim znaczeniu produkcja jest przekształcana w przychód firmy, który jest wykorzystywany do rekompensaty właścicielom za podjęte ryzyko, kierownictwu za jego rolę w generowaniu przychodu oraz pracownikom za ich rolę w wytwarzaniu dobra lub usługi; jest również wykorzystywany do spłaty odsetek za korzystanie z pożyczonego kapitału i wynagrodzeń za pracę. Czynsz musi być płacony za użytkowanie ziemi; towary i materiały wykorzystane w produkcji muszą być opłacone; a podatki muszą być płacone rządowi. Produkcja jest rezultatem działania systemu i jest ściśle związana z jego celem. Wynik zrealizuje lub pomoże osiągnąć określony cel, jeśli system został poprawnie zaprojektowany.

SPRZĘŻENIE ZWROTNE

Wszystkie systemy powinny uwzględniać sprzężenie zwrotne. Gdy dane wejściowe zostaną odebrane przez system i poddane operacji transformacji, wynik lub wynik jest następnie monitorowany i przesyłany w celu porównania ze standardem. Jeśli występuje rozbieżność między wynikiem a standardem, można podjąć odpowiednie działania w celu jej skorygowania. Organizacje biznesowe z wieloma systemami, od bardzo prostych do bardzo złożonych, wymagają znacznie bardziej skomplikowanej sieci sprzężenia zwrotnego. Informacje muszą być przekazywane od osoby do osoby oraz z jednej części organizacji do drugiej. W rzeczywistości dane pierwotne mogą być wielokrotnie transformowane, zanim dotrą do miejsca docelowego. Każda z tych transformacji podlega sprzężeniu zwrotnemu. Sprzężenie zwrotne można zdefiniować jako wiedzę o wynikach. Potrzebne są trzy podstawowe rodzaje sprzężenia zwrotnego: informacyjne, korygujące i wzmacniające. Przepływ informacji w organizacji powinien być dwukierunkowy - od menedżerów do pracowników i odwrotnie. W przeciwieństwie do informacyjnego sprzężenia zwrotnego, korygujące sprzężenie zwrotne ma charakter oceniający i osądzający. Skuteczny menedżer nie tylko wskaże błędy, ale także nakieruje pracownika na właściwą drogę poprzez korygującą informację zwrotną. Pozytywne konsekwencje lub wzmocnienia są kluczem do pożądanej wydajności. Innymi słowy, wzmacniająca informacja zwrotna jest kluczowym sposobem na osiągnięcie wzrostu wydajności pracy.

ZARZĄDZANIE PRODUKCJĄ

Produkty można klasyfikować na wiele sposobów, a ich dystrybucja może przybierać różne formy. Istotą zarządzania produkcją jest jednak to, że czynniki produkcji - ziemia, praca i kapitał - są przekształcane przez kierownictwo z surowców w coś gotowego, coś do wykorzystania lub coś, co można z zyskiem sprzedać, aby utrzymać działalność przedsiębiorstwa. Zanim produkcja zostanie rozpoczęta, firma musi określić, jaki rodzaj produktu może z zyskiem wytwarzać. Kierownictwo musi zdecydować, jakie rynki produkt będzie zaspokajał, z jakich materiałów będzie się składał, jakie procesy będą wymagane do jego wytworzenia, jakimi środkami będzie mógł być transportowany oraz jaka jakość i ilość pracy będzie potrzebna do jego wytworzenia. Wiedza na ten temat ukierunkowuje planowanie i organizację produkcji. Po podjęciu przez firmę decyzji o podstawowym produkcie lub usłudze do wytworzenia, można rozpocząć projektowanie i rozwój. Planowanie produktu obejmuje wszystkie części systemu biznesowego. Dział marketingu może odkryć potrzebę nowego lub ulepszonego produktu, a dział produkcji może następnie określić, czy może wytworzyć produkt na sprzedaż po danej cenie. Dział finansowy decyduje następnie, czy przedsięwzięcie będzie rentowne i czy dostępne jest finansowanie na pokrycie kosztów rozwoju, produkcji i dystrybucji. Takie planowanie produktu decyduje o tym, czy rozwój i projektowanie będą kontynuowane. Proces udoskonalania produktu do postaci gotowej rzuca światło na problemy produkcyjne: sprzęt, surowce i części, które będą potrzebne, a także na przepływ produkcji. Planowanie produkcji rozpoczyna się w momencie podjęcia decyzji o opracowaniu i zaprojektowaniu produktu. Kierownictwo produkcji przedstawia sugestie dotyczące produkcji, które pozwolą zaoszczędzić czas, wysiłek i pieniądze bez negatywnego wpływu na projekt produktu. Zarządzanie produkcją jest bardzo złożone. Konieczne jest podejmowanie decyzji dotyczących siły roboczej, pieniędzy, maszyn i materiałów. Należy utrzymywać zapasy części, a odpowiednie maszyny i urządzenia muszą być połączone z siłą roboczą. Wszystkie te działania, choć wykonywane w ramach systemu produkcyjnego, muszą być ściśle skoordynowane z ogólnym systemem firmy. Kierownicy produkcji są zaangażowani w wiele różnych obszarów. Zajmują się wszystkimi peryferyjnymi aspektami produkcji i muszą umieć zarządzać pracownikami, materiałami i maszynami w zmieniającym się otoczeniu. Dlaczego wydajność jest tak ważna? Podstawowym powodem jest to, że produktywność jest miarą efektywności, z jaką osoba, firma lub cała gospodarka wytwarza dobra i usługi. Jest kluczowym wskaźnikiem siły gospodarczej kraju. Ogólnie rzecz biorąc, pojęcie produktywności odnosi się do porównania produktu końcowego procesu produkcyjnego z jednym lub kilkoma jego czynnikami wejściowymi. Zatem produktywność może oznaczać różne rzeczy w różnych sytuacjach. Produkcja przemysłowa to po prostu szczególna forma produkcji, w której surowce i półprodukty są przetwarzane i przekształcane w produkty gotowe potrzebne konsumentom. W szerszym i bardziej podstawowym sensie produkcja to przekształcanie nakładów z zasobów ludzkich i materialnych w produkty pożądane przez konsumentów. Produktami tymi mogą być towary lub usługi. Produkcja usług jest często nazywana zarządzaniem operacyjnym. Wkraczamy obecnie w erę, w której produkcja i zarządzanie przedsiębiorstwem ponownie koncentrują się na jednym z podstawowych celów biznesu: szybszym i tańszym wytwarzaniu lepszego produktu. Ten wysiłek jest ważny, ponieważ większość aktywów wykorzystywanych w firmach produkcyjnych - zainwestowany kapitał, zatrudnieni ludzie i czas zarządzania - jest przeznaczana na funkcję produkcyjną firmy, a nie na marketing czy finanse. Sytuacja ta ma również miejsce w firmach usługowych. Organizacja produkcji zależy od złożoności wytwarzanych produktów i wielkości firmy. W dużej firmie organizacja produkcyjna składa się z działów takich jak inżynieria, kontrola produkcji, inspekcja i zakupy. Sukces produktu zależy od jego prawidłowego rozwoju i zarządzania.

WNIOSKI

Zarządzanie jest uniwersalne. Gdy więcej niż jedna osoba jest zainteresowana celem, istnieje potrzeba procesu, dzięki któremu cel ten może zostać osiągnięty. Zarządzanie jest aktywne w każdej części przedsiębiorstwa i na każdym poziomie. Jego funkcje są realizowane w każdym dziale i w każdej funkcji firmy. Praktyka zarządzania operacyjnego to ciągły proces rozwiązywania problemów i podejmowania decyzji. Funkcje zarządzania opierają się na zdolności podejmowania decyzji, a następnie realizacji wszystkich konsekwencji tych decyzji.

Dyscyplina zachowań organizacyjnych zajmuje się identyfikacją i zarządzaniem postawami i działaniami jednostek i grup, ze szczególnym uwzględnieniem sposobów motywowania ludzi do dołączania do organizacji i pozostania w niej, sposobów zachęcania ich do efektywnej pracy zespołowej, sposobów efektywniejszego wykonywania zadań oraz sposobów zachęcania pracowników do większej elastyczności i innowacyjności. Zwraca się uwagę na te postawy i działania, aby pomóc menedżerom identyfikować problemy, określać sposoby ich rozwiązywania i zmieniać zachowania, tak aby zwiększyć wydajność indywidualną, a ostatecznie efektywność organizacji. Jako dziedzina badań, zachowania organizacyjne opierają się na szeregu podejść lub sposobów myślenia o ludziach. Od początku XX wieku badacze zachowań w organizacjach próbowali określić sposoby efektywnego zarządzania pracownikami w celu osiągnięcia celów organizacji. Wczesne podejścia, określane jako podejście klasyczne, promowały zwiększoną koordynację zadań kierowniczych, ścisłą specjalizację i standaryzację zadań, ścisły łańcuch podległości oraz scentralizowane podejmowanie decyzji na poziomie menedżerów. W latach dwudziestych i trzydziestych XX wieku zaczęła się pojawiać kolejna, nowa szkoła myślenia, nazywana ruchem stosunków międzyludzkich. Ruch ten rozpoczął się od słynnych badań Hawthorne′a w fabryce Western Electric, które wykazały, jak procesy psychologiczne i społeczne mogą wpływać na produktywność i zachowania w pracy. Ten nowy sposób myślenia skupiał się na zachowaniach organizacyjnych, propagując styl zarządzania bardziej zorientowany na ludzi, partycypacyjny i zorientowany na potrzeby pracowników. Współczesna myśl organizacyjna przesunęła się w kierunku bardziej zintegrowanego podejścia systemowego, które obejmuje uwzględnianie wpływów zewnętrznych, relacji organizacji z menedżerami i pracownikami oraz procesów organizacyjnych, czyli działań, poprzez które praca jest wykonywana. Innymi słowy, najlepsze rozwiązanie w danej sytuacji zależy od wielu czynników. Organizacja jest przedstawiana jako szereg powiązanych, współzależnych i oddziałujących na siebie podsystemów, które nieustannie się zmieniają. Osoby zarządzające w podejściu klasycznym podkreślały kluczową rolę kontroli i koordynacji w pomaganiu organizacjom w osiąganiu celów. Osoby zarządzające w podejściu stosunków międzyludzkich rozważały ryzyko związane z wysokim poziomem kontroli i koordynacji, koncentrując się zamiast tego na potrzebie elastyczności. Gdzie zatem plasują się dzisiejsi menedżerowie? Współczesne podejście do zarządzania zakłada, że nie ma jednego najlepszego sposobu zarządzania; podejścia zarządcze muszą być dopasowane do sytuacji. Rolą menedżera jest skuteczne przewidywanie, wyjaśnianie i zarządzanie zachowaniami występującymi w organizacjach. W szczególności menedżerowie są zainteresowani określeniem, dlaczego ludzie są bardziej lub mniej zmotywowani lub zadowoleni. Menedżerowie muszą posiadać umiejętność obserwowania i rozumienia wzorców zachowań jednostek, grup i organizacji; przewidywania, jakie reakcje wywołają działania menedżerskie; i ostatecznie wykorzystywania tej wiedzy i ewentualnych przewidywań do skutecznego zarządzania pracownikami. Zachowanie można badać na trzech poziomach - indywidualnym, grupowym i organizacji jako całości. Menedżerowie starają się dowiedzieć więcej o tym, co powoduje, że ludzie - indywidualnie lub zbiorowo - zachowują się tak, jak się zachowują w środowisku organizacyjnym. Co motywuje ludzi? Co sprawia, że niektórzy pracownicy są liderami, a inni nie? Jak ludzie się komunikują i podejmują decyzje? Jak organizacje reagują na zmiany w swoim otoczeniu zewnętrznym? Chociaż można powiedzieć, że odpowiedzialność za badanie zachowań organizacyjnych spoczywa na badaczach, ocena i zwiększanie efektywności organizacji jest podstawowym zadaniem menedżerów. Muszą oni gromadzić dane o środowisku, w którym pracują ludzie, oraz opisywać zdarzenia, zachowania i postawy, aby opracować plany zmiany i poprawy zachowań i postaw. Menedżerowie mogą zacząć rozumieć zachowania organizacyjne, dokładnie opisując zdarzenia, zachowania i postawy. Jak to osiągnąć? Dane można gromadzić poprzez obserwację sytuacji, ankietowanie i przeprowadzanie wywiadów z pracownikami oraz analizę dokumentów pisemnych. Metody te pomagają obiektywnie opisać zdarzenia, zachowania i postawy - pierwszy krok w określeniu ich przyczyn, a następnie w podjęciu odpowiednich działań. Na przykład, poprzez bezpośrednią obserwację, menedżerowie mogą uczestniczyć w spotkaniach, a następnie opisywać, co się dzieje, na przykład kto najczęściej zabiera głos, jakie tematy są omawiane lub jak często uczestnicy spotkania pytają menedżerów o ich opinię na dany temat. Ponadto, ankiety można wysyłać pracownikom; mogą one dostarczyć konkretnych danych na temat sytuacji, co okaże się bardziej przydatne niż poleganie wyłącznie na osobistej percepcji zdarzeń. Coroczne wysyłanie pracownikom tego samego kwestionariusza mogłoby dostarczyć pewnych informacji na temat zmian w zachowaniu i postawach w czasie. Można by również przeprowadzić wywiady z pracownikami w celu głębszego zbadania ich postaw. Cenne informacje na temat postaw i opinii można również uzyskać poprzez nieformalne rozmowy z pracownikami. Wreszcie, dane można by zebrać z dokumentów organizacyjnych, w tym raportów rocznych, ocen działów, memorandów i innych niejawnych akt osobowych. Analiza tych dokumentów mogłaby dostarczyć pewnych informacji na temat postaw pracowników, jakości zarządzania, interakcji grupowych lub innych możliwych przyczyn problemów lub sytuacji.

ROZWÓJ ORGANIZACYJNY

Rozwój organizacyjny (OD) to zaplanowane, ciągłe działania organizacji zmierzające do zmiany w celu zwiększenia efektywności. Potrzeba zmiany organizacyjnej staje się oczywista, gdy istnieje luka między tym, co organizacja próbuje osiągnąć, a tym, co faktycznie osiąga. Procesy OD obejmują wykorzystanie wiedzy z zakresu nauk behawioralnych w celu promowania kultury organizacyjnej opartej na ciągłym analizowaniu i gotowości do zmian. W tej kulturze nacisk kładziony jest na procesy interpersonalne i grupowe. Fakt, że OD łączy procesy ludzkie, takie jak przywództwo, podejmowanie decyzji i komunikacja, z wynikami organizacji, takimi jak produktywność i efektywność, odróżnia go od innych strategii zmiany, które mogą opierać się wyłącznie na zasadach rachunkowości lub finansów. Fakt, że OD jest planowany, odróżnia go od rutynowych zmian zachodzących w organizacji, w szczególności poprzez bardziej efektywne i oparte na współpracy zarządzanie lub kulturę organizacyjną, ze szczególnym naciskiem na tworzenie zespołów roboczych. Skupienie się na procesach interpersonalnych i grupowych w celu poprawy wydajności zakłada, że zmiana w organizacji wpływa na wszystkich członków i że ich współpraca jest niezbędna do wdrożenia zmiany. Siły zmuszające organizację do zmiany mogą znajdować się zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz organizacji. Wewnętrzne siły napędowe zmian mogą wpływać na zmiany w technologii pracy, składzie siły roboczej, strukturze organizacyjnej, kulturze organizacyjnej i celach organizacji. Istnieje wiele czynników zewnętrznych, które mogą wymagać działań kierownictwa: zmiany warunków rynkowych, zmiany technologii produkcji, zmiany przepisów regulujących obecne produkty lub praktyki oraz zmiany w dostępności zasobów. Organizacja może skoncentrować wysiłki na rzecz zmian w rozwoju organizacyjnym (OD) na kilku obszarach: zmiany w strukturze, technologii i ludziach, stosując różnorodne strategie rozwoju. Niektóre z bardziej powszechnych technik zmiany struktury organizacji obejmują zmiany w projektowaniu pracy w celu umożliwienia większej specjalizacji lub wzbogacenia, doprecyzowanie opisów stanowisk i oczekiwań wobec nich, zwiększenie lub zmniejszenie zakresu kontroli, modyfikację polityk lub procedur oraz zmiany w strukturze władzy lub uprawnień. Inne ogólne podejście do planowanych zmian obejmuje modyfikacje technologii wykorzystywanych jako narzędzia do wykonywania pracy. Założeniem stojącym za udoskonalaniem technologii jest to, że ulepszona technologia lub metody pracy doprowadzą do bardziej wydajnego działania, wzrostu produktywności lub poprawy warunków pracy. Przykłady technologicznych podejść do zmian obejmują zmianę procesów wykonywania pracy, wprowadzanie lub aktualizację komputerów lub oprogramowania oraz modyfikację metod produkcji. Trzecie ogólne podejście do zmian koncentruje się na ludziach w organizacji. Podejście to ma na celu poprawę umiejętności, postaw i motywacji pracowników i może przybierać różne formy, takie jak wprowadzanie programów szkoleniowych mających na celu doskonalenie umiejętności zawodowych, zwiększanie skuteczności komunikacji, rozwijanie umiejętności podejmowania decyzji lub modyfikowanie postaw w celu zwiększenia motywacji do pracy.

STRATEGIE ROZWOJU ORGANIZACYJNEGO

Wybór odpowiedniego podejścia do zmiany organizacyjnej zależy od charakteru problemu, celów zmiany, osób wdrażających zmianę, osób, których zmiana dotyczy, oraz dostępnych zasobów. Kilka strategii jest często uważanych za skuteczne techniki rozwoju organizacji: reengineering, budowanie zespołu, kompleksowe zarządzanie jakością (TOM), wzbogacanie pracy i informacje zwrotne z ankiet. Reengineering to gruntowne przeprojektowanie procesów organizacyjnych w celu osiągnięcia znaczącej poprawy wydajności, produktywności i jakości. To, co czyni reengineering tak dalekosiężnym, to fakt, że wykracza on poza modyfikację i zmianę istniejących stanowisk, struktur, technologii lub polityk. To podejście stawia fundamentalne pytania, takie jak: jaki jest cel naszej działalności? Gdyby ta organizacja powstawała dzisiaj, jak by wyglądała? Stanowiska, struktury, technologie i polityki są następnie przeprojektowywane zgodnie z odpowiedziami na te pytania. W ramach procesu rozwoju organizacyjnego (OD), zespoły są wykorzystywane do szybkiego reagowania na zmieniające się procesy i środowiska pracy; Są zachęcani i motywowani do podejmowania inicjatywy w zakresie sugerowania usprawnień procesów pracy i produktów. Termin "zespół" może odnosić się do nienaruszonych grup roboczych, nowych jednostek roboczych lub osób z różnych części organizacji, które muszą współpracować, aby osiągnąć wspólny cel. Często budowanie zespołu rozpoczyna się od sesji diagnostycznej, prowadzonej poza miejscem pracy, podczas której członkowie zespołu analizują swoje mocne i słabe strony. Celem budowania zespołu jest poprawa efektywności zespołów roboczych poprzez doskonalenie interakcji interpersonalnych, poprawę komunikacji oraz doprecyzowanie celów i zadań w celu poprawy ogólnej skuteczności w realizacji celów. W idealnych okolicznościach budowanie zespołu jest ciągłym procesem, który obejmuje okresową samoocenę i ćwiczenia rozwojowe. Menedżerowie muszą stale opracowywać i utrzymywać strategie efektywnej pracy zespołu, budując zaufanie i utrzymując otwarte linie komunikacji. Efektywne zespoły są zazwyczaj atrakcyjne dla innych i spójne. Stopień, w jakim ludzie chcą przynależeć do zespołu, sprawia, że zespół jest bardziej atrakcyjny dla innych. Jeśli inni postrzegają zespół jako współpracujący i odnoszący sukcesy, są bardziej skłonni do przynależności. Zespoły są postrzegane jako mniej atrakcyjne, jeśli członkowie grupy czują, że stawiane są im nieuzasadnione wymagania, jeśli grupa jest zdominowana przez kilku członków lub jeśli w jej obrębie panuje konkurencja. Spójny zespół charakteryzuje się silną interakcją interpersonalną między swoimi członkami, a także zwiększoną wydajnością i osiąganiem celów. Działania reengineeringowe kładą silny nacisk na pracę zespołową, której celem jest wspieranie współpracy w celu osiągnięcia celu, rozwiązywania problemów i poszukiwania alternatywnych rozwiązań. Tradycyjnie zespołami tymi może zarządzać mianowany lider lub menedżer albo zespoły samorządowe. Zespoły samorządowe działają bez oficjalnego lidera i dlatego dzielą odpowiedzialność za zarządzanie zespołem. Menedżerowie nadal szkolą zespół, opracowują strategie poprawy wydajności i zapewniają zasoby, nawet jeśli nie kierują codziennymi działaniami zespołu. Całkowite zarządzanie jakością (TQM) to termin używany do opisania kompleksowych działań mających na celu monitorowanie i doskonalenie wszystkich aspektów jakości w firmie. Praca zespołowa odgrywa kluczową rolę w poprawie jakości. Działania w ramach całkowitego zarządzania jakością mogą obejmować szkolenie pracowników, identyfikację i pomiar wskaźników jakości, zwiększoną uwagę na procesy pracy oraz nacisk na zapobieganie błędom w produkcji i obsłudze. Jaki jest związek między TQM a OD? Oba wymagają wysokiego stopnia zaangażowania pracowników i pracy zespołowej. Wiele decyzji musi być podejmowanych na poziomie, na którym praca jest wykonywana, a menedżerowie muszą być gotowi dać pracownikom tę władzę. Menedżerowie upoważniają pracowników do podejmowania decyzji i brania odpowiedzialności za ich wyniki. Wzbogacanie pracy jest często postrzegane jako technika OD. Polega ono na zmianie stanowiska pracy poprzez dodanie dodatkowych zadań i zwiększenie odpowiedzialności. Powszechne stosowanie zespołów samozarządzających prowadzi do znacznego wzbogacenia pracy. Z samej definicji zespołów samozarządzających wynika, że pracownicy są obecnie proszeni o wykonywanie nowych zadań i przejmowanie obowiązków w zespole, których wcześniej nie musieli wykonywać. Informacje zwrotne z ankiet obejmują zbieranie danych od członków organizacji; dane te są następnie udostępniane członkom podczas spotkań. Podczas tych spotkań, w oparciu o trendy wyłaniające się z danych, formułowane są sugestie dotyczące formułowania zmian. Informacje zwrotne z ankiet są podobne do budowania zespołu; jednak strategia ankiet kładzie większy nacisk na zbieranie wiarygodnych danych niż na procesy interpersonalne w zespołach.

WYSIŁKI I ZMIANY W ROZWOJU ORGANIZACYJNYM

Sukces lub porażka planowanej zmiany zależy nie tylko od prawidłowej identyfikacji problemu, ale także od rozpoznania możliwego oporu wobec zmiany. Kluczowe dla powodzenia działań w zakresie rozwoju organizacji jest rozpoznanie przez menedżera potrzeby zmiany, zdiagnozowanie skali problemów, które ją generują, oraz wdrożenie najskuteczniejszej strategii zmiany. Skuteczne działania w zakresie rozwoju organizacyjnego wymagają dokładnej analizy potrzebnych zmian i identyfikacji potencjalnego oporu wobec proponowanych zmian. Należy poruszyć dwie kluczowe kwestie dotyczące obszarów, w których organizacje mogą wprowadzać zmiany. Po pierwsze, zmiany wprowadzone w jednym obszarze często pociągają za sobą zmiany również w innych obszarach. Menedżerowie i osoby proponujące zmiany muszą być świadomi tego systemowego charakteru zmian. Po drugie, zmiany w celach, strategiach, technologii, strukturze, procesach i projektowaniu stanowisk pracy wymagają zmian w ludziach. Należy zwrócić szczególną uwagę na reakcje pracowników i możliwy opór wobec zmian w tych obszarach. Ludzie mogą stawiać opór zmianom z wielu powodów. Mogą czuć, że stracą status, władzę, a nawet pracę. Ludzie reagują na zmiany w różny sposób; Nawet jeśli nie istnieje oczywiste zagrożenie dla ich pracy, osobowości niektórych osób sprawiają, że czują się one bardziej niekomfortowo niż inni w związku ze zmianami w utartych schematach. Przyczyny zmiany lub jej dokładny charakter mogą nie być zrozumiałe. Jednak nawet jeśli przyczyny zmiany są zrozumiałe, pracownicy mogą nie mieć dużego zaufania do motywów osób proponujących zmianę. Ponadto osoby, do których kierowana jest zmiana, mogą szczerze uważać, że proponowana zmiana jest zbędna. Kultura organizacyjna może również wpływać na reakcje ludzi na działania z zakresu rozwoju organizacyjnego. Kulturę organizacyjną można postrzegać jako osobowość organizacji. Kultura jest definiowana przez wspólne przekonania, wartości i wzorce zachowań istniejące w organizacji - innymi słowy, "sposób, w jaki tu działamy". Niektóre kultury organizacyjne mogą nawet premiować stabilność i tradycję, jednocześnie traktując tych, którzy opowiadają się za zmianą, jako osoby z zewnątrz. Czasami definicja i siła kultury organizacji nie są widoczne, dopóki nie ulegnie ona zmianie. Jak menedżerowie mogą radzić sobie z oporem wobec zmian? Niska tolerancja jednostki na zmiany jest w dużej mierze kwestią osobistą i często można ją przezwyciężyć dzięki wsparciu i cierpliwości. Otwarta komunikacja może w znacznym stopniu przyczynić się do przezwyciężenia oporu wobec zmian, wynikającego z nieporozumień, braku zaufania lub odmiennych punktów widzenia. Należy zidentyfikować osoby, których będzie dotyczyć zmiana, a także dokładnie im przekazać powody i szczegóły dotyczące zmiany. Utrzymywanie tych informacji w tajemnicy z pewnością wywoła opór. Ponadto osoby, których dotyczy zmiana, powinny być zaangażowane w proces zmiany. Jest to szczególnie ważne, gdy prawdziwe zaangażowanie lub "własność" zmiany ma kluczowe znaczenie, a osoby, których dotyczy, posiadają unikalną wiedzę na temat procesów lub zadań, które mogą zostać zmienione.

CZY ROZWÓJ ORGANIZACJI DZIAŁA?

Autentyczne działania na rzecz rozwoju organizacji wymagają inwestycji czasu, wysiłku ludzkiego i pieniędzy. Czy korzyści płynące z rozwoju organizacyjnego przewyższają te koszty? Recenzje szerokiej gamy technik rozwoju organizacyjnego wskazują, że mają one zazwyczaj pozytywny wpływ na produktywność, satysfakcję z pracy i inne postawy wobec pracy. Recenzje te wskazują również, że działania w zakresie rozwoju organizacyjnego wydają się być skuteczniejsze w przypadku przełożonych i menedżerów niż pracowników fizycznych, a zmiany wykorzystujące więcej niż jedną technikę wydają się mieć większy wpływ. Istnieje kilka czynników, które zwiększają prawdopodobieństwo powodzenia działań w zakresie rozwoju organizacyjnego:

•  Rozpoznanie problemów i wpływów organizacji. Przed zaproponowaniem zmian należy poprawnie zidentyfikować luki między tym, co organizacja próbuje osiągnąć, a tym, co faktycznie osiąga.
•  Silne wsparcie ze strony kierownictwa najwyższego szczebla. Jeśli kierownicy na wyższych szczeblach organizacji nie zapewnią wyraźnego i otwartego wsparcia dla działań w zakresie rozwoju organizacyjnego (OD), program prawdopodobnie zakończy się niepowodzeniem.
•  Badania praktyczne, które dostarczają faktów, a nie opinii, na potrzeby podejmowania decyzji. Badania praktyczne obejmują identyfikację postaw i zachowań pracowników i stanowią część ciągłej oceny zachowań organizacji.
•  Komunikowanie tego, czym jest, a czym nie jest rozwój organizacyjny, oraz świadomość powodów jego stosowania. Kultura organizacji powinna być taka, aby pracownicy byli świadomi, czym jest, a czym nie jest rozwój organizacyjny, aby nie był postrzegany jako zagrożenie.

Aby odnieść sukces w przyszłym środowisku biznesowym - charakteryzującym się dynamiczną siłą roboczą, szybkimi zmianami technologicznymi i rosnącą zmiennością globalnego otoczenia - rozwój organizacyjny musi być ciągłym wysiłkiem; zachęcanie do ciągłej analizy i gotowości do zmian musi być częścią kultury organizacji.

STRUKTURA ORGANIZACYJNA

Jednym z najtrudniejszych zadań firmy może być zorganizowanie ludzi, którzy wykonują jej pracę. Działalność firmy może zaczynać się od jednej osoby wykonującej wszystkie niezbędne zadania. Jednak w miarę jak firma odnosi sukcesy i się rozwija, pracy jest zazwyczaj więcej i potrzeba więcej osób do wykonywania różnych zadań. Dzięki takiemu podziałowi pracy, poszczególne osoby mogą stać się specjalistami w określonym obszarze. Ponieważ wiele osób - często w różnych lokalizacjach - pracuje nad wspólnym celem, "musi istnieć plan pokazujący, jak praca będzie zorganizowana. Planem systematycznego rozplanowania pracy jest struktura organizacyjna. Struktura organizacyjna składa się z funkcji, relacji, obowiązków, uprawnień i komunikacji poszczególnych osób w każdym dziale" (Sexton, 1970, s. 23). Typowym obrazem struktury jest schemat organizacyjny. Sformalizowany schemat organizacyjny istnieje od 1854 roku, kiedy Daniel McCallum został generalnym dyrektorem New York and Erie Railroad - jednej z najdłuższych linii kolejowych na świecie. Według McCallum, ponieważ linia kolejowa była jedną z najdłuższych, koszty operacyjne na milę powinny być niższe niż w przypadku krótszych linii kolejowych. Jednak tak nie było. Aby zaradzić nieefektywności zarządzania, McCallum zaprojektował pierwszy schemat organizacyjny, aby stworzyć poczucie struktury. Schemat organizacyjny został opisany jako przypominający drzewo, którego korzenie reprezentują prezesa i zarząd, gałęzie symbolizują poszczególne działy, a liście pracowników. Rezultatem schematu organizacyjnego była wyraźna linia podległości, pokazująca, gdzie podwładni odpowiadają przed swoimi bezpośrednimi przełożonymi.

STRUKTURY TRADYCYJNE

Tradycyjne struktury organizacyjne koncentrują się na funkcjach lub działach w organizacji, ściśle przestrzegając zwyczajów i procedur biurokratycznych obowiązujących w organizacji. Struktury te mają jasno określone linie podległości dla wszystkich szczebli zarządzania. Dwie tradycyjne struktury to struktura liniowa i struktura liniowo-sztabowa.

STRUKTURA LINII

Strukturę liniową definiuje przejrzysty łańcuch dowodzenia, a ostateczne zatwierdzenie decyzji wpływających na działalność firmy nadal odbywa się odgórnie (rysunek 1). Ponieważ struktura liniowa jest najczęściej stosowana w małych organizacjach - takich jak małe biura rachunkowe i kancelarie prawne, salony fryzjerskie i małe, rodzinne sklepy - prezes lub dyrektor generalny może z łatwością przekazywać podwładnym informacje i wskazówki, umożliwiając tym samym szybkie podejmowanie decyzji. Struktury liniowe są z natury dość nieformalne i obejmują niewiele działów, co sprawia, że organizacje są silnie zdecentralizowane. Pracownicy zazwyczaj zwracają się do prezesa po imieniu, który często jest dostępny przez cały dzień, aby odpowiadać na pytania i/lub reagować na pojawiające się sytuacje. Często zdarza się, że prezes lub dyrektor generalny współpracuje z podwładnymi. Ponieważ prezes często pełni wiele funkcji i jest odpowiedzialny za wiele działań, nie może być ekspertem we wszystkich dziedzinach.

STRUKTURA LINIOWO-PERSONALNA

Chociaż struktura liniowa nie byłaby odpowiednia dla większych firm, struktura liniowo-performatywna jest odpowiednia, ponieważ pomaga określić zestaw wytycznych dla osób bezpośrednio zaangażowanych w realizację prac organizacji. Ten typ struktury łączy przepływ informacji ze struktury liniowej z działami personalnymi, które ich obsługują, doradzają i wspierają . Działy liniowe są zaangażowane w podejmowanie decyzji dotyczących funkcjonowania organizacji, podczas gdy obszary pracownicze zapewniają specjalistyczne wsparcie. Struktura organizacyjna liniowo-sztabowa "jest niezbędna, aby zapewnić specjalistyczną, funkcjonalną pomoc wszystkim menedżerom, zagwarantować odpowiednie kontrole i równowagę oraz utrzymać odpowiedzialność za wyniki końcowe". Przykładem działu liniowego może być dział produkcji, ponieważ jest on bezpośrednio odpowiedzialny za wytwarzanie produktu. Dział kadrowy, z drugiej strony, ma pracowników, którzy doradzają i pomagają - upewniając się, że produkt jest reklamowany lub że komputer przedstawiciela obsługi klienta działa. W oparciu o ogólną organizację firmy, struktury liniowo-sztabowe zazwyczaj mają scentralizowany łańcuch dowodzenia. Menedżerowie liniowo-sztabowi mają bezpośrednią władzę nad swoimi podwładnymi, ale menedżerowie sztabowi nie mają władzy nad menedżerami liniowymi i ich podwładnymi. Ponieważ w tego typu organizacji jest więcej poziomów i prawdopodobnie więcej wytycznych do przestrzegania, proces podejmowania decyzji przebiega wolniej niż w organizacji liniowej. Struktura organizacyjna liniowo-sztabowa ma zazwyczaj bardziej formalny charakter i składa się z wielu działów.

STRUKTURA MACIERZYCOWA

Odmianą struktury organizacyjnej liniowo-sztabowej jest struktura macierzowa. W dzisiejszym miejscu pracy pracownicy są zatrudniani w dziale funkcjonalnym (dział wykonujący określony rodzaj zadań, taki jak marketing, finanse, księgowość i zasoby ludzkie), ale mogą pracować nad projektami zarządzanymi przez członków innego działu. Organizacje zorganizowane według projektów nazywane są organizacjami macierzowymi. Organizacje macierzowe łączą w sobie zarówno pionowe relacje władzy (gdzie pracownicy podlegają swojemu kierownikowi funkcjonalnemu), jak i poziome, czyli diagonalne relacje służbowe (gdzie pracownicy podlegają swojemu kierownikowi projektu przez cały czas trwania projektu). "Pracownicy odpowiadają przed dwoma kierownikami - jednym kierownikiem funkcjonalnym w dziale, w którym pracownik regularnie pracuje, oraz jednym kierownikiem projektu specjalnego, który korzysta z usług pracownika przez różny okres czasu" . Ponieważ pracownicy podlegają dwóm różnym kierownikom, ten typ struktury organizacyjnej jest trudny w zarządzaniu - zwłaszcza ze względu na konflikt ról i podział władzy. Czas pracy pracowników jest często dzielony między działy i łatwo się frustrują, gdy każdy menedżer wymaga dodatkowego wysiłku, aby ukończyć projekty w podobnym czasie. Ponieważ struktura macierzowa jest często stosowana w organizacjach z systemem liniowo-sztabowym, jest ona również dość scentralizowana. Jednak łańcuch podporządkowania różni się tym, że pracownik może raportować do jednego lub kilku menedżerów, ale jeden z nich zazwyczaj ma większą władzę nad pracownikiem niż pozostali menedżerowie. W ramach projektu lub jednostki zespołowej podejmowanie decyzji może następować szybciej niż w strukturze liniowo-sztabowej, ale prawdopodobnie nie tak szybko jak w strukturze liniowej. Zazwyczaj struktura macierzowa jest bardziej nieformalna niż struktury liniowo-sztabowe, ale nie tak nieformalna jak struktury liniowe.

CENTRALIZACJA

Organizacje o scentralizowanej strukturze mają kilka poziomów zarządzania, które kontrolują firmę poprzez utrzymywanie wysokiego poziomu uprawnień, czyli uprawnień do podejmowania decyzji dotyczących działalności biznesowej. W scentralizowanej strukturze pracownicy liniowo-sztabowi mają ograniczone uprawnienia do wykonywania zadań bez uprzedniej zgody. Ta struktura organizacyjna koncentruje się na zarządzaniu odgórnym, w którym kadra kierownicza na najwyższym szczeblu komunikuje się, przekazując informacje menedżerom średniego szczebla, którzy następnie przekazują je menedżerom pierwszego szczebla, a ci z kolei pracownikom, co i jak mają robić. Ponieważ ta struktura organizacyjna jest zazwyczaj dość biurokratyczna, pracownicy mają ograniczoną swobodę działania. Scentralizowane organizacje charakteryzują się ograniczoną rozpiętością kontroli - ograniczona liczba pracowników podlega menedżerowi, który następnie podlega kolejnemu szczeblowi zarządzania i tak dalej, aż do prezesa.

DECENTRALIZACJA

Ponieważ w scentralizowanej organizacji kreatywność indywidualna może być tłumiona, a koszty zarządzania mogą być wyższe, wiele organizacji nadal redukuje zatrudnienie, dążąc do bardziej zdecentralizowanej struktury. Decentralizacja ma na celu wyeliminowanie zbędnych szczebli zarządzania i przekazanie władzy w ręce menedżerów pierwszego szczebla i personelu - zwiększając w ten sposób rozpiętość kontroli, przy czym więcej pracowników podlega jednemu menedżerowi. Ponieważ więcej pracowników podlega jednemu menedżerowi niż wcześniej, menedżerowie są zmuszeni delegować więcej zadań i wymagać od pracowników większej odpowiedzialności. Redukcja zatrudnienia przyczyniła się również do zmiany przepływu komunikacji, dzięki czemu kadra zarządzająca wyższego szczebla w sposób bardziej bezpośredni reaguje na obawy i skargi pracowników, a kierownictwo stosuje bardziej praktyczne podejście. Takie podejście wiąże się z mniejszą biurokracją, co oznacza szybszą reakcję na sytuacje wymagające natychmiastowej uwagi. Taka struktura wykorzystuje również komunikację oddolną, a problemy pracowników są rozwiązywane w odpowiednim czasie. Restrukturyzacja zazwyczaj odbywa się na szczeblu średniego szczebla zarządzania. Ponieważ niektórzy menedżerowie średniego szczebla stracili pracę, zostali zwolnieni lub po prostu skorzystali z wcześniejszych emerytur i odpraw, ich stanowiska zostały zlikwidowane, co pomogło w obniżeniu niepotrzebnie wysokich wynagrodzeń i zwiększeniu zakresu kontroli nad pracownikami. Wielu menedżerów średniego szczebla, którzy pozostali na swoich obecnych "stanowiskach", odkryło, że ich obowiązki zmieniły się na trenerów lub liderów zespołów, którzy dają pracownikom większą swobodę w wypełnianiu obowiązków służbowych. Łańcuch podporządkowania to protokół stosowany w komunikacji w organizacjach. Daje on jasny obraz tego, kto komu podlega. W zdecentralizowanych organizacjach można podejmować szybkie decyzje, ponieważ zazwyczaj wymagana jest zgoda kierownika o jeden szczebel wyżej niż osoba podejmująca decyzję. Łańcuch dowodzenia obejmuje pracowników liniowych i sztabowych, gdzie zadaniem personelu jest wykonywanie faktycznych zadań, a funkcje liniowe nadzorują personel.

DEPARTAMENTALIZACJA

Organizacje można podzielić na różne działy lub jednostki, z osobami specjalizującymi się w danym obszarze, takim jak marketing, finanse, sprzedaż itd. Nadanie każdej jednostce wyspecjalizowanych zadań nazywa się departamentalizacją. Departamentalizacja odbywa się według pięciu głównych kategorii : (1) produkt, który wymaga, aby każdy dział był odpowiedzialny za wytwarzany produkt; (2) geograficzny, który dzieli organizację na podstawie lokalizacji sklepów i biur; (3) klient, który dzieli działy według typu klienta - na przykład firmy produkujące podręczniki, które obsługują zarówno szkoły podstawowe, jak i uczelnie społeczne; (4) funkcjonalny, który dzieli działy na obszary specjalistyczne; oraz (5) procesowy, który tworzy działy odpowiedzialne za różne etapy procesu produkcyjnego.

OUTSOURCING W ŚRODOWISKU BIZNESOWYM

Outsourcing to opcja zarządzania zadaniami wewnętrznymi. Jako narzędzie zarządzania personelem, outsourcing to umowa, na mocy której organizacja zleca innej organizacji wykonywanie zadań lub funkcji tradycyjnie wykonywanych przez pracowników wewnętrznych . Kiedy organizacja decyduje o potrzebie zwiększenia liczby pracowników, musi najpierw zdecydować, czy zatrudnić więcej pracowników, pracowników kontraktowych, czy zlecić te funkcje na zewnątrz. Przy podejmowaniu decyzji o outsourcingu nacisk kładziony jest na efektywność i opłacalność. Ten proces decyzyjny obejmuje analizę i ocenę wewnętrzną, ocenę potrzeb i wybór dostawców oraz wdrożenie i zarządzanie . Organizacje powinny pamiętać, że outsourcing nie oznacza zrzeczenia się odpowiedzialności zarządczej. Dlatego firmy powinny unikać kompulsywnego działania przy wyborze alternatywnego rozwiązania. Jeśli wymagania, oczekiwania i potrzebne zasoby nie są jasno zrozumiane, outsourcing nie poprawia sytuacji, a może nawet ją pogorszyć. Analiza i ocena wewnętrzna obejmują zbadanie potrzeby outsourcingu i określenie strategii wdrożenia. Tego rodzaju decyzje podejmuje kadra zarządzająca najwyższego szczebla. Osoby wewnętrzne i zewnętrzne zapewniają ocenę potrzeb i wybór dostawców. Aby pomóc w identyfikacji kwalifikowanych dostawców, badania koncentrują się na potrzebach pracowników oraz na firmach zlecających te same funkcje na zewnątrz. Wdrażanie i zarządzanie pozwalają na administrowanie relacją w miarę jej rozwoju między nimi - outsourcingiem a klientem. Strategia obejmuje sposoby monitorowania i oceny wydajności, komunikowania problemów, rozwiązywania konfliktów i pomagania pracownikom w dostosowywaniu się do zmian.

ZALETY OUTSOURCINGU

Organizacje, które wybierają outsourcing jako alternatywę dla zatrudniania pracowników na pełen etat, mają szereg zalet. Dziesięć najważniejszych powodów, dla których organizacje decydują się na outsourcing, zidentyfikowanych w badaniu obecnych i potencjalnych użytkowników końcowych outsourcingu przeprowadzonym w 1998 roku przez Outsourcing Institute, to:

•  Zwiększona wydajność: Aby poprawić wydajność, firma musi dążyć do radykalnej poprawy kluczowych wskaźników wydajności, takich jak koszty, jakość, obsługa i szybkość. W niektórych przypadkach potrzeba zwiększenia wydajności może bezpośrednio kolidować z potrzebą inwestowania w główny cel działalności. Zlecanie zadań drugorzędnych specjaliście pozwala organizacji czerpać korzyści z maksymalizacji efektywności.
•  Dostęp do ekspertów i specjalistów: Eksperci i specjaliści dokonują znacznych inwestycji w technologię, procedury i ludzi. Wiedza specjalistyczna jest zdobywana poprzez współpracę z wieloma klientami borykającymi się z podobnymi problemami.
•  Infuzja aktywów: Outsourcing często wiąże się z przeniesieniem aktywów od klienta do dostawcy. Sprzęt, obiekty, pojazdy i licencje wykorzystywane w operacjach wewnętrznych mają wartość i są sprzedawane dostawcy. Niektóre aktywa sprzedawane dostawcy świadczą o podejściu korzystnym dla obu stron - outsourcingu i klienta.
•  Uwolnienie zasobów do innych celów: Każda organizacja ma ograniczenia w zakresie dostępnych zasobów. Outsourcing pozwala organizacji przekierować swoje zasoby, najczęściej ludzi, z działań niezwiązanych z podstawową działalnością na działania służące klientowi. Pracownicy, którzy koncentrują się na zadaniach wewnętrznych, mogą teraz skupić się na pracy na zewnątrz, na kliencie.
•  Lepsza kontrola nad trudnymi lub złożonymi funkcjami: Outsourcing to inteligentne rozwiązanie w zarządzaniu złożonymi zadaniami. Gdy funkcja jest postrzegana jako trudna w zarządzaniu lub wymykająca się spod kontroli, organizacja musi zbadać przyczyny leżące u jej podstaw. Organizacja musi zrozumieć własne potrzeby, aby móc je zakomunikować zewnętrznemu dostawcy.
•  Poprawa morale i koncentracji firmy: Outsourcing pozwala firmie skupić się na swojej podstawowej działalności, powierzając funkcje operacyjne zewnętrznemu ekspertowi. W rezultacie pracownicy będą mieli większą motywację i morale, ponieważ ich praca stanie się mniej rutynowa i bardziej wartościowa.
•  Zmniejszenie nakładów inwestycyjnych: W większości organizacji panuje ogromna konkurencja o fundusze inwestycyjne. Decyzja o tym, gdzie zainwestować te fundusze, jest jedną z najważniejszych decyzji podejmowanych przez kadrę zarządzającą wyższego szczebla. Często trudno jest uzasadnić wtórne inwestycje kapitałowe, gdy główne działy konkurują o te same pieniądze. Outsourcing może zmniejszyć potrzebę inwestowania funduszy kapitałowych w te wtórne funkcje biznesowe. Zamiast pozyskiwać zasoby poprzez nakłady inwestycyjne, są one kontraktowane na zasadzie "w miarę zużycia".

Badanie obecnych i potencjalnych użytkowników końcowych outsourcingu (1998) również zidentyfikowało czynniki sprzyjające skutecznemu outsourcingowi. Do najważniejszych z nich należały: (1) efektywna i otwarta komunikacja z osobami i/lub grupami zaangażowanymi, (2) wsparcie i zaangażowanie na najwyższym szczeblu, (3) wybór odpowiedniego dostawcy, (4) ciągłe zarządzanie relacjami, (5) jasność celów i zadań firmy, (6) wizjonerski plan, (7) dostępność zasobów zewnętrznych, (8) umowa, (9) świadomość obaw osobistych oraz (10) uzasadnienie zaangażowania finansowego.

WADY OUTSOURCINGU

Chociaż outsourcing ma wiele zalet, niesie ze sobą również szereg wad. W niektórych przypadkach zalety mogą stać się wadami, w zależności od organizacji i związanych z nią problemów. "Outsourcing nie jest usłany różami", jak twierdził Ed Foster (1996). Aby w pełni wykorzystać potencjał outsourcingu, niezbędne są najlepsze kadry zarządzające. Do wad outsourcingu należą:

•  Brak korzyści ze spadku kosztów zlecanych prac: W niektórych branżach, po zakończeniu długoterminowej umowy, spadek kosztów zlecanych prac nie oznacza automatycznie obniżenia kosztów ich wykonywania wewnętrznie.
•  Problemy występujące po zwolnieniach/redukcjach zatrudnienia: Morale staje się problemem po niektórych umowach outsourcingowych. Pracownicy wykonują więcej pracy niż wcześniej za mniejsze wynagrodzenie i borykają się z problemami, takimi jak dotrzymywanie harmonogramów, budżetu i specyfikacji jakościowych.
•  Outsourcing utrudniający pracę organizacji: W rzadkich przypadkach organizacje doświadczały opóźnień w produkcji spowodowanych przez firmę outsourcingową. John Wyatt, prezes James Martin & Company, stwierdza: "Rzadko słyszy się o niepowodzeniach w tego typu umowach, ale jest ich wiele".
•  Zarządzanie długoterminowymi relacjami: Na nieidealną relację outsourcingową wpływa kilka czynników. Należą do nich: (1) ceny i poziom usług, (2) odmienne kultury nabywców i dostawców, (3) brak elastyczności w długoterminowych umowach prowadzący do wzrostu niezadowolenia, (4) nieumiejętność obu stron maksymalnego wykorzystania relacji kosztem drugiej strony, (5) niedocenianie czasu i uwagi potrzebnych do zarządzania relacją lub powierzanie odpowiedzialności za zarządzanie dostawcy oraz (6) brak nadzoru ze strony kierownictwa.

Peter Bendor-Samuel, redaktor InfoServer, czasopisma poświęconego strategicznemu outsourcingowi informacji, i prezes Everest Software Corporation, firmy zarządzającej outsourcingiem, ma sprecyzowane poglądy na temat outsourcingu. Stwierdza: "Wiele firm jest niezadowolonych [z outsourcingu] i odczuwają wahania od lekkiej irytacji do skrajnego niezadowolenia. Nie ma jednak wątpliwości, że outsourcing pozostanie z nami na dłużej, więc pytanie brzmi, jak w pełni go wykorzystać".

PODSUMOWANIE

Kiedyś outsourcing ograniczał się do takich usług jak sprzątanie, projektowanie architektoniczne, gastronomia, ochrona i przeprowadzki. Obecnie jednak stał się popularnym wyborem w biznesie i przemyśle. Telemarketing, księgowość, podróże, przetwarzanie danych, produkcja i zarządzanie zasobami ludzkimi to tylko niektóre z branż korzystających z outsourcingu. Chociaż outsourcing rozpoczął się od małych firm, obecnie korzystają z niego zarówno duże, jak i małe organizacje. Griffin i Ebert (1999) ujawniają, że badanie przeprowadzone przez National Association of Purchasing Management w 1997 roku przewidywało, że do roku 2000 na globalnym rynku outsourcingu zostanie wydanych co najmniej 121 miliardów dolarów. Jednak Outsourcing Institute w Nowym Jorku prognozował ponad dwukrotnie więcej. Outsourcing nie jest już wyłącznie kwestią lokalną. Na całym świecie organizacje rozważają i wykorzystują outsourcing. Ponieważ e-commerce odgrywa znaczącą rolę w gospodarce, oczekuje się, że outsourcing odegra znaczącą rolę w jego rozwoju. Na decyzję o outsourcingu wpływa szereg czynników, takich jak poprawa efektywności, dostęp do ekspertów i specjalistów, zasoby dostępne do innych celów oraz lepsza kontrola nad trudnymi lub złożonymi funkcjami. Organizacje korzystające z trzyetapowego procesu outsourcingu muszą przeprowadzić wewnętrzną analizę i ocenę, ocenić swoje potrzeby, wybrać dostawcę oraz zdecydować, jak wdrożyć i zarządzać daną funkcją. Outsourcing ma zarówno zalety, jak i wady. Należy je dokładnie rozważyć, określając potencjalny wpływ na organizację. Aby organizacja mogła skutecznie zlecić outsourcing, wymagane jest pełne zaangażowanie zarówno ze strony outsourcingu, jak i klienta, co pozwoli na zbudowanie owocnej relacji, korzystnej dla obu stron.

Zarządzanie jakością (QM), zwane również kompleksowym zarządzaniem jakością (TQM), wyewoluowało z wielu różnych praktyk zarządzania i procesów doskonalenia. Zarządzanie jakością nie jest ukierunkowane wyłącznie na zarządzanie ludźmi, lecz na poprawę jakości wytwarzanych towarów i usług w celu zaspokojenia potrzeb klientów. Zarządzanie jakością przenika całą organizację w trakcie wdrażania. TQM ma swoje korzenie w ruchu jakościowym, który uczynił Japonię tak silną siłą w światowej gospodarce. Japońska filozofia jakości początkowo kładła nacisk na produkt i wydajność, a dopiero później przeniosła uwagę na zadowolenie klienta. Ruch doskonalenia jakości rozpoczął się zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak i w Japonii przed II wojną światową. Podczas wojny Amerykanie nadal doskonalili koncepcje związane z wydajnością produkcji. Po wojnie Japończycy podążali za ideą doskonalenia jakości. To Amerykanin W. Edwards Deming pomógł Japończykom skupić się na jakości. Zamiast próbować kontrolować jakość produktów i usług po ich ukończeniu, TQM wpaja filozofię poprawnego wykonania zadania za pierwszym razem. Wszystko to brzmi prosto, ale wdrożenie tego procesu wymaga kultury organizacyjnej i klimatu, które często są obce i onieśmielające. Zmiany, które muszą zajść w organizacji, są tak znaczące, że ich wdrożenie wymaga czasu i cierpliwości. Tak jak proces nie dzieje się z dnia na dzień, tak i rezultaty mogą być widoczne dopiero po długim czasie. Niektórzy eksperci twierdzą, że pełne efekty wdrożenia zarządzania jakością pojawiają się dopiero po dziesięciu latach.

PROCES

W procesie przejścia na zarządzanie jakością w organizacji należy podjąć kilka kroków:

1. Zapewnij środowisko zarządzania jakością (QM). W środowisku QM zanika kultura zarządzania zorientowana na zarządzanie, a jej miejsce zajmuje kultura partycypacyjna. Podstawowe zasady QM zakładają zaangażowanie pracowników i pracę zespołową. Menedżerowie muszą być gotowi angażować pracowników w proces decyzyjny. Pracownicy działający zespołowo mają znacznie więcej do zaoferowania niż poszczególni pracownicy. Wspólne zasoby są cenniejsze niż wkład jednej osoby.
2. Modyfikuj systemy wynagrodzeń. Systemy wynagrodzeń muszą zostać zrewidowane, aby doceniać i wspierać pracę zespołową i innowacyjność. Zespół, a nie jednostka, jest fundamentem firm TQM. Jeśli firma nadal korzysta z tradycyjnych systemów wynagrodzeń, które tworzą konkurencję między pracownikami, koncepcja zespołu nie może zostać wdrożona. Tradycyjne plany wynagrodzeń często opierają się na stażu pracy, a nie na jakości i wynikach. W QM systemy wynagrodzeń koncentrują się na motywacji zespołowej. Każda osoba jest wynagradzana na podstawie wyników zespołu. Jeśli jedna osoba w zespole nie osiąga oczekiwanego poziomu, członkowie zespołu zazwyczaj sami sobie z tym poradzą. W niektórych przypadkach wynagrodzenie jest uzależnione od wyników całej firmy, co wymaga jeszcze większego wysiłku zespołowego.
3. Przygotowanie pracowników do TQM. Pracownicy muszą być stale szkoleni w zakresie narzędzi niezbędnych do podnoszenia jakości firmy. Pracownicy muszą rozumieć filozofię QM, zanim narzędzia te będą mogły być efektywnie wykorzystywane. Menedżerowie muszą być zaangażowani w przekształcanie swoich firm w "organizacje uczące się", w których pracownicy chcą podnosić swoje kwalifikacje i korzystać z możliwości i zachęt do tego. Firmy, które odnoszą sukcesy w TQM, przeznaczają do około 5% czasu swoich pracowników na szkolenia. Część tego czasu szkoleniowego może obejmować szkolenia krzyżowe, czyli szkolenie pracowników w zakresie umiejętności niezbędnych do wykonywania innej pracy w organizacji.
4. Przygotowanie pracowników do pomiaru jakości. Aby zapewnić wzrost jakości, wyniki muszą być obiektywnie mierzone w miarę postępów firmy w realizacji celów jakościowych. Wymaga to przeszkolenia pracownikóww zakresie stosowania statystycznych technik kontroli procesów. Bez kompetentnych pracowników korzystających z narzędzi ilościowych organizacja nie może osiągnąć zamierzonych rezultatów TQM.
5. Określenie odpowiedniego punktu wyjścia. Jednym z najtrudniejszych zadań na początkowych etapach wdrażania QM jest określenie, od czego zacząć. Jednym z podejść do tego problemu jest założenie, że 80% wszystkich problemów firmy wynika z 20% procesów firmy (prawo Pareto). Identyfikując problematyczne procesy, które mieszczą się w tej 20% kategorii, można zacząć koncentrować się na tym, co wymaga uwagi w pierwszej kolejności. Skupienie uwagi na tych problemach w pierwszej kolejności przyniesie większe korzyści i zbuduje sieć na przyszłość.
6. Udostępniaj informacje wszystkim. Jeśli ma być stosowane podejście zespołowe i jeśli oczekuje się od pracowników udziału w procesie decyzyjnym, konieczne jest udostępnianie informacji wszystkim. Proces decyzyjny wymaga pełnej informacji pracowników.
7. Uwzględnij jakość jako element projektu. Od początku do końca, satysfakcja klienta powinna być priorytetem systemu zarządzania jakością. Oznacza to, że cel satysfakcji klienta musi być uwzględniony w procesach planowania, a następnie utrzymywany dzień po dniu.
8. Uczyń zapobieganie błędom normą. Jednym ze sposobów wytwarzania wysokiej jakości produktów jest zatrudnienie grupy inspektorów, którzy wykryją wadliwe produkty i pozbędą się ich. Nie jest to podejście QM. W przypadku QM podejście polega na ciągłym doskonaleniu jakości, aby zapewnić brak wadliwych produktów. Jakość jest wbudowana w proces produkcyjny, a pracownicy stale ulepszają produkty i procesy. Takie podejście jest bardziej opłacalne dla organizacji, ponieważ eliminuje marnotrawstwo materiałów i czasu pracowników.
9. Zachęcaj do współpracy i pracy zespołowej. Jeśli popełniane są błędy, to wina zespołu, a nie tylko jednego pracownika. W wielu organizacjach, które nie stosują TQM, menedżerowie często szukają winnych za znalezione problemy. Takie środowisko pracy powoduje niezdrowy stres i zniechęca pracowników do innowacyjnego myślenia i praktyk. Połączenie podejścia zespołowego i QM oznacza dążenie do ulepszania systemu w przypadku pojawienia się problemów.
10. Niech celem będzie ciągłe doskonalenie. Procesy i produkty powinny być stale ulepszane. Proces doskonalenia nie ma końca. Dotyczy to nawet najlepszych firm. Całkowite zarządzanie jakością nigdy się nie kończy.

W. Edwards Deming stworzył czternaście punktów dotyczących zarządzania, które są zebrane na stronie internetowej Instytutu Deminga (http://www.deming.org/deminghtml/teachings/html) i zaadaptowane tutaj:

1. Stwórz stały cel ukierunkowany na doskonalenie produktów i usług, aby stać się konkurencyjnym, utrzymać się na rynku i zapewnić miejsca pracy.
2. Przyjmij nową filozofię. Żyjemy w nowej erze gospodarczej. Zachodnie kierownictwo musi uświadomić sobie wyzwanie, nauczyć się swojej odpowiedzialności i przejąć inicjatywę, aby wprowadzić zmiany.
3. Zrezygnuj z uzależnienia od kontroli w celu osiągnięcia jakości. Wyeliminuj potrzebę masowej kontroli, wbudowując jakość w produkt.
4. Zakończ praktykę przyznawania zleceń na podstawie ceny. Zamiast tego zminimalizuj koszt całkowity. Przejdź do jednego dostawcy dla każdego produktu, opierając się na długoterminowej relacji lojalności i zaufania.
5. Stale i na stałe udoskonalaj system produkcji i usług, aby podnosić jakość i wydajność, a tym samym stale obniżać koszty.
6. Wprowadź szkolenia w miejscu pracy.
7. Wprowadź przywództwo. Celem nadzoru powinno być pomaganie ludziom, maszynom i gadżetom w lepszym wykonywaniu pracy. Nadzór nad kadrą zarządzającą wymaga gruntownej przebudowy, podobnie jak nadzór nad pracownikami produkcyjnymi.
8. Wyeliminuj strach, aby wszyscy mogli efektywnie pracować dla firmy.
9. Zlikwiduj bariery między działami. Osoby zajmujące się badaniami, projektowaniem, sprzedażą i produkcją muszą pracować zespołowo, aby przewidywać problemy w produkcji i użytkowaniu, które mogą wystąpić w związku z produktem lub usługą.
10. Wyeliminuj slogany, nawoływania i cele dla pracowników, domagające się zerowej liczby defektów i nowych poziomów produktywności. Takie nawoływania jedynie tworzą relacje antagonistyczne, ponieważ większość przyczyn niskiej jakości i niskiej produktywności leży w systemie, a zatem poza zasięgiem siły roboczej. Wyeliminuj standardy pracy (normy) w hali produkcyjnej, zastępując je przywództwem. Wyeliminuj zarządzanie oparte na celach, liczbach i celach liczbowych, również zastępując je przywództwem.
11. Usuń bariery, które pozbawiają pracowników godzinowych prawa do dumy z wykonanej pracy. Cele przełożonych muszą zostać zmienione z samych liczb na jakość.
12. Usunąć bariery, które pozbawiają kadrę zarządzającą i inżynierską prawa do dumy z wykonywanej pracy. Oznacza to między innymi zniesienie oceny rocznej lub oceny zasług oraz zarządzania przez cele.
13. Wprowadzić energiczny program edukacji i samodoskonalenia.
14. Zaangażować wszystkich pracowników firmy w proces transformacji. Transformacja jest zadaniem każdego.

Jest oczywiste, że proces wdrażania systemu zarządzania jakością w organizacji jest ściśle powiązany z myślą Deminga. Bardziej szczegółowy opis podejścia Deminga można znaleźć w jego publikacji "Out of Crisis" (1986).

UZNANIE

Znaczenie jakości podkreślają nagrody przyznawane firmom, które osiągają wysokie standardy jakości. Jedną z pierwszych przyznawanych nagród była Narodowa Nagroda Jakości im. Malcolma Baldridge′a. Wniosek o przyznanie nagrody z 1991 roku określał kilka kategorii, w których firmy muszą się wykazać, aby otrzymać nagrodę. Należy zauważyć, że przyznawanych jest bardzo niewiele nagród. Firmy są oceniane pod kątem przywództwa, informacji i analizy, strategicznego planowania jakości, wykorzystania zasobów ludzkich, zapewnienia jakości produktów i usług, wyników jakościowych oraz satysfakcji klienta. Otrzymanie tej nagrody to niezwykle prestiżowe wyróżnienie dla firmy. Przyznawane są również inne nagrody i certyfikaty. Jednak stale się zmieniają i regularnie dodawane są nowe, dlatego nie będziemy ich tutaj omawiać. Zarządzanie jakością stało się ważną filozofią w firmach na całym świecie, a to podejście do tworzenia lepszych produktów i usług będzie kontynuowane.

Chociaż zarządzanie dokumentacją i informacją jest obecnie kluczową funkcją większości firm, kiedyś nie było ono uznawane za istotne w organizacji. Postęp technologiczny i reprodukcja dokumentów elektronicznych stopniowo zmieniają sposób myślenia organizacji o zarządzaniu dokumentacją. Marcel Robles i Mark Langemo (1999) definiują zarządzanie dokumentacją jako: Profesjonalne zarządzanie informacją w fizycznej formie dokumentacji od momentu jej otrzymania lub utworzenia, poprzez jej przetwarzanie, dystrybucję i umieszczenie w systemie przechowywania i wyszukiwania, aż do ostatecznej eliminacji lub identyfikacji w celu trwałego przechowywania w archiwum. Ta definicja jest kompleksowa, ponieważ podkreśla znaczenie roli menedżera dokumentacji w zarządzaniu informacją od momentu jej otrzymania do momentu jej eliminacji lub trwałego przechowywania w archiwum w organizacji. Grupa Doradcza ds. Nowych Technologii Stowarzyszenia Zarządzania Informacją i Obrazem (AIIM) zidentyfikowała pięć najważniejszych technologii wschodzących w XXI wieku. Technologie te stały się przedmiotem zainteresowania zarządców, a tym samym osób zarządzających dokumentami:

1. Zarządzanie pocztą elektroniczną
2. Poczta elektroniczna
3. Zarządzanie wiedzą
4. Migracja dokumentacji
5. Zarządzanie relacjami z klientami

W związku z tym, w miarę jak zarządzanie dokumentami nabiera coraz bardziej strategicznej roli w organizacjach, na stanowiskach kierowniczych poszukiwani są wysoce wykwalifikowani i kompetentni specjaliści.

ROZWÓJ WYDAJNEGO SYSTEMU

Istnienie coraz bardziej konkurencyjnego środowiska i szybkie tempo rozwoju biznesu sprawiają, że niezbędne jest posiadanie wydajnego, ekonomicznego i uporządkowanego sposobu gromadzenia, przetwarzania, przechowywania, analizowania, wyszukiwania i dystrybucji informacji (Griffith, 1996). Theodore Vander Noot (1998) proponuje dziesięć cech "idealnego systemu informacyjnego", które powinny mieć zastosowanie niezależnie od tego, czy system jest skomputeryzowaną bazą danych, systemem plików czy biblioteką.

1. System informacyjny powinien minimalizować czas między zapytaniem użytkownika a odpowiedzią systemu.
2. Im pełniejsze są przechowywane informacje, tym bardziej użyteczne mogą być one dla użytkownika końcowego.
3. Im skuteczniej system informacyjny zapobiega "utracie" plików, tym bardziej jest on użyteczny dla użytkowników.
4. System informacyjny powinien zapewniać dostęp do tego samego dokumentu lub pliku wielu użytkownikom jednocześnie (wielodostępność, wielozadaniowość).
5. Im bardziej system wyszukiwania maksymalizuje trafność, minimalizując jednocześnie redundancję, tym lepiej zaspokaja potrzeby użytkownika.
6. Zapytania o wyszukiwanie powinny być możliwe w języku(-ach) urzędowym(-ych).
7. System informacyjny powinien zapewniać selektywne bezpieczeństwo.
8. Im prostszy jest system wyszukiwania i im mniej szkoleń wymaga jego obsługi, tym bardziej jest on akceptowalny dla użytkowników.
9. Dodawanie, usuwanie i aktualizowanie plików powinno odbywać się jak najsprawniej.
10. Ponieważ godziny pracy, zwłaszcza menedżerów, wykraczają poza godziny głównej zmiany, idealny system powinien umożliwiać działanie w nieregularnych godzinach przy rozsądnych kosztach.

Istnieją dwa podstawowe powody wzrostu ilości informacji na przestrzeni lat . Pierwszym z nich jest nowoczesność, która doprowadziła do spadku liczby małych firm, w miarę jak zaczynają dominować większe i bardziej złożone przedsiębiorstwa. Bardziej nowoczesny, demokratyczny rząd jest postrzegany jako drugi powód wzrostu ilości informacji. Zarówno organizacje publiczne, jak i prywatne, dostarczając rządowi wymagane dane, gromadzą zazwyczaj więcej informacji niż jest to potrzebne w odniesieniu do swoich programów.

METODY PRZECHOWYWANIA INFORMACJI

W biznesie i administracji publicznej często stosuje się cztery metody przechowywania informacji:

- mózg człowieka
- papier
- mikrofilm
- komputer

Zarządzanie coraz mniej opiera się na zdolnościach intelektualnych, a coraz bardziej na papierze, mikrofilmach i komputerach. Technologie elektronicznego zarządzania dokumentacją (EDM) umożliwiają elektroniczne przechowywanie, wyszukiwanie i przesyłanie dokumentów. Aby pozbyć się z organizacji przestarzałych akt, należy zadać sobie trzy podstawowe pytania. Oto wytyczne:

1. Dlaczego dokumenty zostały utworzone?
2. Dlaczego należy je przechowywać?
3. Kiedy można je zniszczyć?

Należy opracować harmonogram przechowywania dokumentacji dla organizacji, aby uniknąć przechowywania niepotrzebnych dokumentów. Chociaż przeszliśmy do świata cyfrowego, pracownicy biurowi nadal nie potrafią zrezygnować z papierowych akt. "Biuro bez papieru" to wciąż nierealne hasło. Outsourcing Przechowywanie nieaktywnych dokumentów poza siedzibą firmy jest najczęstszym rodzajem outsourcingu dokumentacji . Outsourcing zarządzania dokumentacją często zależy od jakości i kosztów firmy outsourcingowej. Podejmowanie decyzji wiąże się z wyborem pomiędzy przechowywaniem nieaktywnych dokumentów poza siedzibą firmy, a zleceniem firmie outsourcingowej pełnej obsługi procesu zarządzania dokumentacją. Elektroniczne obrazowanie Wraz z ciągłym wzrostem liczby dokumentów, elektroniczne obrazowanie staje się jedną z preferowanych metod zarządzania informacjami. Dwiema głównymi zaletami elektronicznego obrazowania są łatwość obsługi i elastyczność. Obrazowanie pozwala na przechwytywanie, wyszukiwanie i przesyłanie dokumentów niezależnie od ich formy - odręcznej czy maszynowej. Istnieją trzy rodzaje dokumentów lub obrazów:

- Dokumenty analogowe - informacje czytelne dla człowieka na papierze lub mikrofilmie
- Dokumenty ASCII (American Standard Code for Information Interchange) - binarne, zakodowane cyfrowo reprezentacje informacji przechowywane na taśmach magnetycznych lub dyskach i używane w systemach komputerowych, edytorach tekstu i OCR (optyczne rozpoznawanie znaków)
- Dokumenty rastrowe/bitmapowe - dokumenty skanowane za pomocą techniki zwanej mapowaniem bitowym

Komputer z napędem CD-ROM to jedyny sprzęt potrzebny do korzystania z systemów elektronicznego przetwarzania dokumentów. Większość systemów konwertuje dokumenty papierowe lub mikrofilmy do postaci cyfrowej za pomocą skanerów i obrazów elektronicznych, które wymagają dużej ilości pamięci. Istnieją trzy rodzaje płyt CD: CD-ROM, DC-R i CD-RW. Aby określić, jakiego typu nagrywarki użyć do danego zastosowania, należy wziąć pod uwagę trzy czynniki: prędkość, bufor i oprogramowanie.

Technologia kodów kreskowych. Bardziej zaawansowane systemy automatyzacji są siłą napędową technologii kodów kreskowych w zarządzaniu dokumentacją. Zarówno ilość i jakość wprowadzanych danych, jak i wykorzystanie etykiet z kodami kreskowymi jako miniaturowych nośników danych mogą usprawnić przetwarzanie informacji. Udoskonalone technologie, takie jak drukarki laserowe o wysokiej rozdzielczości i bardziej złożone dwu- i trójwymiarowe metody rejestracji danych, umożliwiają przechowywanie całych stron informacji w formacie kodu kreskowego. Z kolei kody kreskowe można faksować lub przesyłać elektronicznie między lokalizacjami. Niezwykle ważne jest, aby osoby zarządzające dokumentacją były na bieżąco z najnowszymi osiągnięciami technologicznymi, aby sprostać wyzwaniom związanym z przechowywaniem i wyszukiwaniem informacji w XXI wieku.

Intranety. Komputer otworzył wiele możliwości zarządzania dokumentacją. Komputer z dostępem do Internetu, sieci WWW i poczty e-mail jest obecnie dostępny dla większości pracowników, a wkrótce będzie dostępny dla wszystkich. Ponieważ Internet i sieć WWW są obecne w większości organizacji, połączenie między ludźmi a informacjami jest już ustanowione, co stanowi tańszą alternatywę w zakresie komunikacji. Otwarte, umożliwiające wymianę informacji środowisko pracy zapewnia intranet. Sześć przykładów, w jaki sposób intranet może pomóc w osiągnięciu celów menedżera dokumentacji, to: (1) kontrolowanie tworzenia i gromadzenia dokumentów, (2) redukcja kosztów operacyjnych, (3) minimalizacja ryzyka sporów sądowych, (4) ochrona istotnych informacji, (5) wspieranie lepszego podejmowania decyzji przez kierownictwo oraz (6) promowanie profesjonalizmu w biznesie (Motz, 1998). Globalny charakter korporacji międzynarodowych wymaga łatwego udostępniania informacji, co sprzyjało rozwojowi Internetu i intranetów. Aby odnieść sukces, należy uwzględnić wszystkie trzy elementy intranetów - techniczny, systemowy i organizacyjny.

MANAGER ZARZĄDZANIA DOKUMENTAMI

Rola menedżera dokumentacji stale się zmienia. Postęp technologiczny rodzi pytanie, czy funkcje menedżera dokumentacji zostaną zautomatyzowane. Ważne będzie rozróżnienie działań biznesowych w zakresie zarządzania dokumentacją, które mogą być: (1) łatwo zautomatyzowane, (2) częściowo zautomatyzowane i (3) nigdy nie zautomatyzowane . Oczywiście, dla bezpieczeństwa pracy, menedżerowie dokumentacji powinni skoncentrować się na wiedzy technologicznej i umiejętnościach wymaganych do działań z kategorii "nigdy nie zautomatyzowane". Ugruntowanie społecznego znaczenia menedżerów dokumentacji jest konieczne, aby zyskać szacunek jako zawód. Stowarzyszenie Menedżerów i Administratorów Dokumentacji (ARMA) International stworzyło podstawy do komunikacji ze społeczeństwem w ogóle poprzez swój Kodeks Odpowiedzialności Zawodowej. Główne wyzwanie dla menedżerów dokumentacji obejmuje wszystkie z następujących kwestii: legalność, świadomość technologiczną, zapewnienie jakości i kwestie planowania awaryjnego (Jones, 1998). Aby sprostać tym wyzwaniom, menedżerowie dokumentacji muszą proaktywnie podejmować potencjalne rozwiązania technologiczne. Głównym dylematem dla menedżerów dokumentacji jest decyzja, czy dać organizacji/klientowi to, czego chce, czy to, czego menedżer dokumentacji wie, że potrzebuje. Wraz z rosnącym wykorzystaniem technologii w systemach dokumentacji i informacji, ważne jest, aby osoby zarządzające dokumentacją odgrywały wiodącą rolę w organizacjach i zyskiwały silniejszy głos w zarządzaniu. ARMA International nadal służy pomocą w tym obszarze.

Wczesne próby badania zachowań w organizacjach wynikały z pragnienia ekspertów ds. efektywności przemysłowej, aby odpowiedzieć na pytanie: Co można zrobić, aby pracownicy wykonywali więcej pracy w krótszym czasie? Nic dziwnego, że próby odpowiedzi na to pytanie podjęto na początku XX wieku, ponieważ był to okres gwałtownej industrializacji i zmian technologicznych w Stanach Zjednoczonych. W miarę jak inżynierowie dążyli do zwiększenia wydajności maszyn, naturalnym było skupienie wysiłków na aspekcie ludzkim - zwiększając również produktywność ludzi.

ZARZĄDZANIE NAUKOWE

Wczesne próby badania zachowań w organizacjach wynikały z pragnienia ekspertów ds. efektywności przemysłowej, aby odpowiedzieć na pytanie: Co można zrobić, aby pracownicy wykonywali więcej pracy w krótszym czasie? Nic dziwnego, że próby odpowiedzi na to pytanie podjęto na początku XX wieku, ponieważ był to okres gwałtownej industrializacji i zmian technologicznych w Stanach Zjednoczonych. W miarę jak inżynierowie starali się zwiększać wydajność maszyn, naturalnym było skupienie wysiłków na aspekcie ludzkim - zwiększając również produktywność ludzi. Naukowa metoda zarządzania i projektowania stanowisk pracy, której twórcą był Frederick Winslow Taylor (1856-1915), polega na analizie zadań w celu określenia, czym zajmuje się pracownik i jakie są wymagania dotyczące danego stanowiska. Po tej analizie zadanie jest projektowane tak, aby zapewnić, że pracownicy nie będą proszeni o wykonywanie pracy przekraczającej ich możliwości. Innym aspektem metody naukowej jest podział zadań na małe segmenty, które pracownik musi wykonać - metoda ta dobrze sprawdza się w określaniu oczekiwanych poziomów wydajności pracownika. Choć nie tak popularna jak kiedyś, ta metoda projektowania stanowisk pracy jest nadal stosowana. Dla Taylora było oczywiste, że pracownicy produkowali poniżej swoich możliwości w ówczesnych halach przemysłowych. Jako brygadzista w hucie stali, Taylor zauważył na przykład, że robotnicy marnowali ruchy podczas przenoszenia surówki. Wierząc, że wydajność można znacznie zwiększyć, Taylor starannie analizował ruchy i kroki pracowników oraz badał właściwy rozkład pracy i odpoczynku. Na podstawie tej analizy określił bardziej odpowiednią metodę wykonywania każdego aspektu pracy. Następnie starannie dobierał pracowników i udzielał im szczegółowych instrukcji, jak wykonywać pracę przy użyciu nowej metody. Wymagał od pracowników dokładnego przestrzegania instrukcji. Jako zachętę, wszystkim pracownikom powiedziano, że otrzymają znaczną podwyżkę wynagrodzenia, jeśli będą przestrzegać instrukcji. W rezultacie wydajność pracowników znacznie wzrosła. Jednak większość krótkowzrocznego kierownictwa tamtych czasów ustalała pewne standardy, często płacąc za pracę akordowo. Następnie, gdy pracownik odkrył, jak produkować więcej, kierownictwo obniżało stawkę. W rezultacie pracownicy celowo ograniczali wydajność, ale kierownictwo nie mogło nic z tym zrobić. Taylor zdał sobie sprawę, że koncepcja podziału pracy musi zostać zreformowana, aby osiągnąć większą produktywność i wydajność. Jego wizja obejmowała superwydajną linię montażową jako element systemu zarządzania operacjami. On, bardziej niż ktokolwiek inny w tamtych czasach, rozumiał niezdolność zarządzania do zwiększenia indywidualnej produktywności i rozumiał niechęć pracowników do produkcji w szybkim tempie. Przez ponad dwadzieścia pięć lat Taylor i jego współpracownicy badali sposoby zwiększenia produktywności. Naukowe zarządzanie często opisywano jako szereg technik zwiększania tempa produkcji poprzez lepsze procedury księgowania kosztów, premie i premie motywacyjne oraz analizy czasu i ruchu (które mają na celu klasyfikowanie i usprawnianie indywidualnego ruchu niezbędnego do wykonywania zadań z zamiarem znalezienia "jednego najlepszego sposobu" na ich wykonanie). Jednak sam Taylor sprzeciwił się tej interpretacji. Jego zdaniem, stosowanie tych technik samo w sobie nie stanowiło naukowego zarządzania, ponieważ, jak to ujął, głównym celem naukowego zarządzania było "usuwanie przyczyn antagonizmu między szefem a podwładnymi". Jak na ironię, czasami podczas swoich eksperymentów Taylor osiągał odwrotny skutek, wywołując antagonizm. W miarę jak Taylor upowszechniał swoje techniki, inni zaczęli przyczyniać się do rozwoju wiedzy o naukowym zarządzaniu. Do teoretyków tych należeli Carl G. L. Barth, matematyk i statystyk, który pomagał Taylorowi w pracach analitycznych, oraz Henry L. Gantt, który wynalazł suwak logarytmiczny i stworzył wykres Gantta. Inny współpracownik, Sanford E. Thompson, opracował pierwszy stoper dziesiętny. Walter Shewhart ostatecznie przekształcił przemysł dzięki swoim koncepcjom statystycznym i umiejętności łączenia narzędzi technicznych z systemem zarządzania. Frank G. i Lillian Gilbreth, świadomi prac Taylora w zakresie pomiarów i analizy, wybrali do analizy starożytne rzemiosło murarskie. Zakładano, że wydajność w murarstwie z pewnością osiągnęła swój szczyt tysiące lat temu i że nic nie dało się zrobić, aby zwiększyć wydajność pracowników. Jednak Gilbrethowie byli w stanie wykazać, że stosując techniki Taylora i stosując odpowiednie planowanie zarządzania, można znacznie zwiększyć wydajność, a pracownicy byliby mniej zmęczeni niż w starym systemie. Do 1912 roku ruch na rzecz efektywności nabrał rozpędu. Taylor został nawet wezwany przed specjalną komisję Izby Reprezentantów, która badała naukowe zarządzanie i jego wpływ na przemysł kolejowy. Jej członkowie postrzegali je jako sposób na "przyspieszenie" pracy. Taylor nie zdawał sobie sprawy, jak pracownicy odczują jego wysiłki na rzecz zwiększenia wydajności. Taylor przekonał się o znaczeniu ducha spółdzielczości na własnej skórze. Początkowo był wyłącznie inżynierem; dopiero po bolesnych doświadczeniach zrozumiał, że czynnik ludzki, system społeczny i nastawienie ludzi, zarówno w zarządzaniu, jak i w pracy, muszą zostać skorygowane i całkowicie zmienione, aby osiągnąć większą wydajność. Wspominał swoje wczesne doświadczenia w dążeniu do zwiększenia wydajności i opisywał napięte relacje między sobą a pracownikami jako "żałosne". Mimo to był zdeterminowany, aby usprawnić produkcję. Kontynuował swoje eksperymenty aż do trzech lat przed śmiercią w 1915 roku, kiedy odkrył, że sama ludzka motywacja, a nie tylko inżynieryjne udoskonalenia, może zwiększyć wydajność. Niestety, wielu ignorowało czynnik ludzki. Krótko po przesłuchaniach kolejowych samozwańczy "eksperci od efektywności" zaszkodzili intencji naukowego zarządzania. Badania czasu i nowe techniki efektywności były wykorzystywane przez niekompetentnych "konsultantów", którzy przekonywali menedżerów do idei zwiększania zysków poprzez "przyspieszanie" pracowników. W rezultacie wiele związków zawodowych, dopiero zaczynających odczuwać swoją siłę, sprzeciwiało się nowej nauce i wszelkim metodom efektywności. Wraz ze śmiercią Taylora w 1915 roku ruch naukowego zarządzania stracił na chwilę szansę na osiągnięcie swojego prawdziwego potencjału jako katalizatora przyszłego systemu kompleksowego zarządzania jakością, który miał stać się kluczowym elementem organizacji przyszłości.

Ustawa o papierach wartościowych: Wymogi dotyczące rachunkowości

Spółki emitujące papiery wartościowe publicznie są zobowiązane do składania raportów rejestracyjnych i oświadczeń w Amerykańskiej Komisji Papierów Wartościowych i Giełd (SEC) zgodnie z ustawami o papierach wartościowych z 1933 r. i 1934 r. Takie raporty i oświadczenia mają na celu zapewnienie potencjalnym inwestorom dostępu do informacji księgowych. Pierwsza oferta publiczna papierów wartościowych spółki nazywa się pierwszą ofertą publiczną (IPO). Rejestrujący polegają na specjalistach z zakresu rachunkowości, aby spełnić kryteria Ustawy o papierach wartościowych. Główny księgowy SEC jest głównym doradcą ds. rachunkowości w odniesieniu do trudnych lub kontrowersyjnych kwestii księgowych. Biuro Głównego Księgowego jest odpowiedzialne za ustalanie, koordynowanie i wyrażanie polityki SEC w zakresie standardów rachunkowości i audytu. Komunikacja odbywa się za pośrednictwem publikacji SEC Accounting Series Releases (Financial Reporting Releases). Ustawa o papierach wartościowych z 1933 r. wymaga, aby oświadczenie rejestracyjne zostało złożone i zaakceptowane przez SEC przed pierwszym zaoferowaniem papierów wartościowych do sprzedaży. Komisja Papierów Wartościowych i Giełd (SEC) nie ocenia wartości papierów wartościowych; ustala jedynie, czy ujawnienia dostarczają wystarczających informacji społeczności inwestycyjnej. Oświadczenie rejestracyjne dla IPO składa się z dwóch głównych elementów: Część I to prospekt emisyjny, dokument ofertowy, który ma być dystrybuowany potencjalnym nabywcom; Część II zawiera informacje uzupełniające, które są dostępne do publicznego wglądu w biurze SEC. Komisja Papierów Wartościowych i Giełd (SEC) przyjęła zmienione ramy rejestracji w ramach zintegrowanego systemu ujawniania informacji, zgodnie z którymi formularz, z którego ma korzystać rejestrujący, zależy od historii okresowych raportów i charakteru konkretnych zdarzeń transakcyjnych. Na przykład w przypadku IPO, Formularz S-L staje się główną częścią oświadczenia rejestracyjnego i zewnętrzną stroną okładki prospektu. Informacje na wewnętrznej stronie przedniej i zewnętrznej tylnej okładki prospektu muszą zawierać następujące informacje: podsumowanie oferty papierów wartościowych, czynniki ryzyka i stosunek zysków do opłat stałych, wykorzystanie wpływów, ustalenie ceny ofertowej, rozwodnienie, plan dystrybucji papierów wartościowych, opis papierów wartościowych podlegających rejestracji oraz interesy wyznaczonych ekspertów i doradców prawnych. Prospekt emisyjny musi również zawierać informacje dotyczące rejestrującego, takie jak opis działalności i majątku, postępowania sądowe, cena rynkowa akcji i dywidend, sprawozdania finansowe, uzupełniające informacje finansowe, wynagrodzenia kadry kierowniczej oraz Omówienie i analiza kierownictwa (MD&A). Część II IPO obejmuje inne informacje niewymagane w prospekcie emisyjnym, takie jak koszty związane z emisją i dystrybucją, odszkodowania dla dyrektorów i członków zarządu, niedawna sprzedaż niezarejestrowanych papierów wartościowych, załączniki oraz załączniki do sprawozdań finansowych. Zamieszczenie informacji finansowych w tej części wymaga zgody biegłego rewidenta. Ustawa o papierach wartościowych z 1934 r. reguluje i kontroluje wtórne rynki papierów wartościowych oraz powiązane z nimi kwestie i praktyki. Ustawa ta reguluje również formularze sprawozdawcze i rejestracyjne dla sprawozdań finansowych oraz wymogi audytorskie. Głównym raportem rocznym, który muszą składać spółki handlowe i przemysłowe, jest formularz 10-K, który obejmuje sprawozdania finansowe i dane uzupełniające. Formularz 10-K zawiera również informacje o działalności, nieruchomościach, postępowaniach prawnych, głosowaniu posiadaczy papierów wartościowych, omówieniu i analizie zarządu dotyczącej sytuacji finansowej i wyników operacyjnych oraz informacje o wybieralnych członkach zarządu korporacji, ich wynagrodzeniach i posiadanych przez nich papierach wartościowych. Wymagania dotyczące formularza 10-K określa Rozporządzenie SEC S-X. Zgodnie z tym rozporządzeniem, bilanse na koniec każdego z dwóch ostatnich okresów obrotowych, a także rachunki zysków i strat oraz rachunki przepływów pieniężnych za każdy z trzech ostatnich lat obrotowych, powinny zostać złożone w ciągu dziewięćdziesięciu dni od zakończenia roku obrotowego. Formularz 10-K musi zostać podpisany przez głównego dyrektora wykonawczego, głównego dyrektora finansowego, głównego księgowego (kontrolera) oraz większość członków zarządu. Emitenci papierów wartościowych zarejestrowanych zgodnie z ustawami o papierach wartościowych z 1933 i 1934 roku są zobowiązani do złożenia formularza 10-Q za każdy z pierwszych trzech kwartałów roku obrotowego w ciągu czterdziestu pięciu dni od zakończenia każdego z pierwszych trzech kwartałów roku obrotowego. Formularz 10-Q wymaga informacji finansowych, takich jak skrócone sprawozdanie finansowe, a także obejmuje następujące zagadnienia: Omówienie i analiza kierownictwa, sytuację finansową i wyniki działalności, zgodnie z wymogami Rozporządzeń S-K i S-X; oraz raporty o zdarzeniach nadzwyczajnych mających miejsce w ciągu kwartału, takich jak postępowania sądowe, niewypłacalność papierów wartościowych uprzywilejowanych oraz sprawy podlegające głosowaniu posiadaczy papierów wartościowych. Formularz 10-Q może zostać zintegrowany z kwartalnym sprawozdaniem akcjonariuszy, jeśli łączone sprawozdanie zawiera pełne i kompletne odpowiedzi na wszystkie pytania wymagane w Części I Formularza 10-Q. Wydział Finansów Korporacyjnych Komisji Papierów Wartościowych i Giełd (SEC) jest odpowiedzialny za przegląd oświadczeń rejestracyjnych oraz raportów rocznych i okresowych. Ustanawia standardy ujawniania informacji ekonomicznych i finansowych, określając charakter informacji wymaganych w oświadczeniach rejestracyjnych, raportach i innych dokumentach składanych w SEC. Ponadto egzekwuje przepisy dotyczące papierów wartościowych oferowanych do sprzedaży publicznej, notowanych na giełdach papierów wartościowych lub będących przedmiotem obrotu pozagiełdowego. Wydział Finansów Korporacyjnych jest podzielony na dwanaście działów analizy i badania przedsiębiorstw, obejmujących około czterdzieści grup branżowych w oparciu o standardowe kody klasyfikacyjne. Przygotowanie oświadczeń rejestracyjnych, a także powiązanych raportów i dokumentów może zająć od trzech do czterech miesięcy. Długi harmonogram jest uwarunkowany względami prawnymi. Wszystkie strony zaangażowane w przygotowanie, takie jak biuro rachunkowe, prawnicy i inni specjaliści, mogą podlegać sankcjom cywilnym i karnym na mocy Ustawy o papierach wartościowych z 1933 r. za wszelkie nieścisłości lub pominięcia. Wypełniony wniosek rejestracyjny jest składany do Wydziału Finansów Korporacyjnych, gdzie jest on weryfikowany w celu ustalenia, czy ujawnienia są zgodne z Ustawą o Papierach Wartościowych z 1933 i 1934 roku. W przypadku stwierdzenia braków, Wydział prosi rejestrujących o ich uzupełnienie lub wyjaśnienie.

STRESZCZENIE FORMULARZY UJAWNIANIA INFORMACJI

Główne formularze określone w tej sekcji mają służyć jako wygodny punkt odniesienia, gdy wymagane jest jedynie ogólne zrozumienie ich celu. Księgowi, po konsultacji z rejestrującymi, powinni rozważyć, czy spółka spełnia kryteria dotyczące stosowania konkretnego formularza. Formularze wymagane przez Ustawę o Papierach Wartościowych z 1933 roku obejmują: S-1 do S-3 - ogólne formularze rejestracyjne; S-4 - dla połączeń jednostek gospodarczych; S-11 - dla podmiotów majątkowych; oraz SB-1 i SB-2 - dla małych przedsiębiorstw. Formularz N-1 jest stosowany w przypadku otwartych spółek inwestycyjnych; N-2 - w przypadku zamkniętych spółek inwestycyjnych; N-3 i N-4 - w przypadku towarzystw ubezpieczeniowych oferujących umowy rentowe; oraz N-5 i N-SAR dla zarejestrowanych międzynarodowych spółek inwestycyjnych. Zgodnie z Ustawą o papierach wartościowych z 1934 r., głównymi formularzami wymaganymi od większości podmiotów rejestrujących są 10-K i 10-KSB, przy czym ten ostatni jest odpowiedni dla małych przedsiębiorstw. Inne formularze to 11-K dla programów zakupu akcji pracowniczych lub opcji pracowniczych; 10-Q dla raportów kwartalnych; 8-K dla niektórych istotnych zdarzeń korporacyjnych zgłaszanych bezpośrednio po miesiącu, w którym zdarzenie miało miejsce; oraz 15, w celu wyrejestrowania.

Ujawnienia spółek zagranicznych

Z reguły spółka zagraniczna zamierzająca oferować papiery wartościowe w Stanach Zjednoczonych kwalifikuje się jako zagraniczny emitent prywatny, chyba że (1) ponad 50% jej wyemitowanych papierów wartościowych z prawem głosu znajduje się w posiadaniu rezydentów USA i (2) większość jej kadry kierowniczej jest obywatelami lub rezydentami USA, lub jej działalność jest administrowana lub zlokalizowana w Stanach Zjednoczonych. Zgodnie z Rozporządzeniem S-X, zagraniczni emitenci są zobowiązani do ujawniania informacji zgodnie z amerykańskimi, powszechnie akceptowanymi zasadami rachunkowości (GAAP). Biuletyn Rachunkowości SEC 88 (SAB 88) pozwala zagranicznemu emitentowi na uwzględnienie informacji zgodnie z amerykańskimi GAAP w Omówieniu i Analizie Zarządu w odniesieniu do informacji, które nie są wymagane zgodnie z GAAP obowiązującymi w jego kraju macierzystym. Formularz 20-F jest najczęściej używanym formularzem do składania oświadczeń rejestracyjnych i sprawozdań rocznych. Emitenci zagraniczni są również zobowiązani do składania raportów na formularzu 6-K zamiast formularzy 10-Q i 8-K, które mają zastosowanie do emitentów amerykańskich. W przypadku spółek kanadyjskich formularz 40-F został dostosowany w ramach Multijurisdictional Disclosure System. Firmy kanadyjskie mogą kwalifikować się do korzystania z formularzy F-1, F-2 lub F-3 do rejestracji papierów wartościowych zgodnie z Ustawą o papierach wartościowych z 1933 r., zamiast formularzy S-1, S-2 i S-3 mających zastosowanie do spółek amerykańskich. Pracownicy SEC zezwalają kanadyjskim emitentom na składanie sprawozdań na amerykańskich formularzach krajowych (np. formularzu 10-K lub 10-Q) sporządzonych zgodnie z kanadyjskimi zasadami rachunkowości (CAAP), pod warunkiem spełnienia wymogów formularza 20-F. Wszystkie opisane tutaj formularze mogą ulec zmianie, dlatego należy skontaktować się z SEC, aby być na bieżąco z wymogami sprawozdawczymi.

KOMISJA PAPIERÓW WARTOŚCIOWYCH I GIEŁD

Komisja Papierów Wartościowych i Giełd (SEC) jest agencją regulacyjną odpowiedzialną za administrowanie amerykańskimi przepisami dotyczącymi papierów wartościowych. Celem tych przepisów jest zapewnienie uczciwości rynków i dostarczanie inwestorom rzetelnych informacji. Główne przepisy dotyczące papierów wartościowych zostały uchwalone w latach 30. XX wieku po krachu na giełdzie w 1929 roku i anemicznych wynikach rynku na początku lat 30. Kongres uchwalił ustawę o papierach wartościowych z 1933 roku, aby uregulować rynek pierwotny - rynek nowych papierów wartościowych. Ustawa z 1933 roku, nazywana czasem "ustawą o prawdziwości informacji w emisji", nakładała na spółki obowiązek przedkładania Federalnej Komisji Handlu niezależnie zweryfikowanych informacji finansowych, oświadczenia rejestracyjnego i prospektu emisyjnego. Ustawa o papierach wartościowych i giełdzie z 1934 roku powołała Komisję Papierów Wartościowych i Giełd, przyznając jej uprawnienia do regulowania giełd papierów wartościowych i praktyk handlowych na rynku wtórnym (rynku akcji będących w obrocie). W 1935 roku uchwalono ustawę o spółkach holdingowych przedsiębiorstw użyteczności publicznej (Public Utility Holding Company Act), która regulowała działalność wszystkich międzystanowych spółek holdingowych (spółka holdingowa kontroluje inne spółki poprzez posiadanie ich akcji) w sektorze usług komunalnych. W 1940 roku Kongres uchwalił dwie ustawy dotyczące osób pracujących w branży papierów wartościowych. Ustawa o spółkach inwestycyjnych z 1940 roku przewidywała regulację działalności spółek inwestycyjnych, w tym tych zaangażowanych w fundusze inwestycyjne. Ustawa o doradcach inwestycyjnych z 1940 roku ustanowiła regulacje dotyczące doradców inwestycyjnych i ich działalności. W 1974 roku ustawa o zabezpieczeniu dochodów emerytalnych pracowników (Employee Retirement Income Security Act) przyznała Komisji Papierów Wartościowych i Giełd (SEC) jurysdykcję nad funduszami emerytalnymi. Inne przepisy dotyczyły działalności zagranicznej, handlu informacjami poufnymi oraz dalszego doprecyzowania obowiązujących przepisów. SEC składa się z pięciu komisarzy mianowanych przez prezydenta, z których tylko trzech może reprezentować tę samą partię polityczną. Kadencje są rozłożone w czasie; w związku z tym, każdego 5 czerwca, jedna osoba zmienia skład Komisji. Aby wypełniać swoje obowiązki, komisarze zatrudniają księgowych i prawników oraz biura regionalne w jedenastu miastach. Struktura organizacyjna SEC obejmuje osiem wydziałów. Wydział Finansów Korporacyjnych (Dywizja) jest odpowiedzialny za przegląd oświadczeń rejestracyjnych, ofert przetargowych oraz fuzji i przejęć. Nadzór nad rynkami i uczestnikami rynku jest obowiązkiem Wydziału Regulacji Rynku (Dywizja). Wydział Zarządzania Inwestycyjnego (Dywizja) jest odpowiedzialny za egzekwowanie trzech ustaw: Ustawy o Spółkach Inwestycyjnych z 1940 r. (Investment Company Act), Ustawy o Doradcach Inwestycyjnych z 1940 r. (Investment Advisers Act) oraz Ustawy o Spółkach Holdingowych Przedsiębiorstw Użyteczności Publicznej (Public Utility Holding Company Act) z 1935 r. (Dywizja Egzekwowania) jest organem śledczym Komisji Papierów Wartościowych i Giełd (SEC). Biuro ds. Zgodności, Inspekcji i Kontroli (Office of Compliance, Inspections and Examinations) ustala, czy wszystkie organizacje inwestycyjne przestrzegają federalnych przepisów dotyczących papierów wartościowych. Obowiązki pozostałych wydziałów są określone przez ich nazwy: Biuro Radcy Prawnego (Office of General Counsel), Biuro ds. Papierów Wartościowych Komunalnych (Office of Municipal Securities) oraz Biuro ds. Edukacji i Pomocy Inwestorom (Office of Investor Education and Assistance). W egzekwowaniu przepisów dotyczących papierów wartościowych SEC pełni rolę przewodnika i doradcy, a jego działania mają głównie charakter naprawczy. Wspólnym obszarem działalności każdego wydziału jest tworzenie przepisów. Nowe przepisy i ich modyfikacje są zazwyczaj wprowadzane na otwartych posiedzeniach. Branże lub strony, których dotyczą zmiany przepisów, mogą przedstawić swoje stanowiska i zgłosić uwagi na otwartym spotkaniu. Wszelkie dochodzenia SEC (Securities and Exchange Commission) są prowadzone przez Wydział Egzekwowania Prawa (Division of Enforcement) oraz biura terenowe. Jeśli dowody wskazują na naruszenie, SEC może podjąć działania administracyjne (takie jak zawieszenie) lub wszcząć postępowanie cywilne w Sądzie Okręgowym Stanów Zjednoczonych. Jeśli dowody wskazują na wszczęcie postępowania karnego, SEC przekazuje sprawę Departamentowi Sprawiedliwości.

Zakupy to nabywanie produktów przez konsumentów, które dzielą się na różne kategorie, w zależności od tego, jak konsumenci je postrzegają i kupują. Dwie główne kategorie to dobra wygodne i dobra zakupowe; dwie mniejsze kategorie to artykuły specjalistyczne i dobra niekupowane. Chociaż większość produktów jest sprzedawana w sklepach stacjonarnych, takich jak sklepy detaliczne, spożywcze i specjalistyczne, niektóre zakupy konsumenckie dokonywane są za pośrednictwem innych kanałów, takich jak zakupy z katalogów, telemarketing i zakupy online (znane również jako cyberzakupy). Cyberzakupy w Internecie to najnowszy trend w zakupach konsumenckich; szacuje się, że w pierwszej dekadzie XXI wieku wartość zakupów online wyniesie 300 miliardów dolarów.

DOBRY WYGODY

Dobra wygodne to towary, które konsumenci kupują często, natychmiast i przy minimalnym wysiłku. Ludzie nie poświęcają dużo czasu na zakupy dóbr wygodnych. Zazwyczaj są to zakupy dokonywane rutynowo, takie jak cotygodniowe zakupy spożywcze, lub regularnie, takie jak zakup codziennej gazety. Produkty wygodne obejmują popularne produkty pierwszej potrzeby, takie jak mleko i pieczywo. Niektóre produkty wygodne nie są jednak kupowane rutynowo ani nawykowo; kupuje się je pod wpływem impulsu, na przykład lody w letni dzień. Wiele produktów impulsywnych jest eksponowanych w sposób zachęcający do szybkiego wyboru i zakupu, na przykład słodycze, czasopisma i baterie, które są rutynowo umieszczane w pobliżu kasy fiskalnej. Inne produkty wygodne mogą być kupowane w nagłych wypadkach, gdy konsumenci czują, że potrzebują pilnej pomocy - na przykład kupując świece, wodę lub łopaty, przygotowując się na burzę. Produkty wygodne można znaleźć w sklepach takich jak supermarkety, sklepy osiedlowe i domy towarowe.

ZAKUPY

Zakupy to produkty, których konsumenci szukają, aby znaleźć te, które najlepiej odpowiadają ich potrzebom. Zazwyczaj wymagają one złożonego procesu selekcji. Kupując produkt, konsumenci porównują różne cechy, takie jak dopasowanie, jakość, cena i styl. W ten sposób często kupuje się samochody. Konsumenci mogą również odwiedzić wiele miejsc zakupów, takich jak sklepy detaliczne, zanim podejmą decyzję. Ze względu na wagę tego typu zakupów, konsumenci zazwyczaj poświęcają znacznie dużo czasu i energii przed dokonaniem zakupu. Produkty dzieli się na dwie kategorie: jednorodne i niejednorodne. Jednorodne towary to takie, które są podobne pod względem jakości, ale różnią się innymi cechami. Ta różnica w cechach wystarcza, aby klient uzasadnił poszukiwanie danego produktu. Produkty uważane za jednorodne lub takie same to m.in. telewizory, sprzęt AGD czy samochody. Jednorodne towary są często oceniane również pod kątem ceny. Po wybraniu pożądanych cech, konsument poszukuje najkorzystniejszej ceny. Niejednorodne towary mają cechy, które często są dla konsumentów ważniejsze niż cena; przykładami są odzież, sprzęt high-tech i meble. Zakupiony produkt musi spełniać określone kryteria ustalone przez konsumenta, takie jak rozmiar, kolor lub określone funkcje. Kupując różnorodne towary, konsumenci często szukają informacji i porad u sprzedawców i innych ekspertów przed zakupem. Sprzedawca lub detalista oferujący różnorodne towary musi oferować odpowiednią różnorodność produktów, aby sprostać indywidualnym gustom, a także potrzebuje dobrze wyszkolonych sprzedawców, którzy będą udzielać konsumentom informacji i porad.

ARTYKUŁY SPECJALNE

Artykuły specjalistyczne mają cechy, które skłaniają konsumentów do podjęcia szczególnych starań, aby je znaleźć. Konsumenci często w ogóle nie biorą pod uwagę ceny, kupując produkty specjalistyczne, które mogą obejmować niemal każdy rodzaj produktu: określone rodzaje żywności, drogie importowane samochody lub produkty znanego projektanta mody lub producenta - wszystkie te produkty można uznać za towary specjalistyczne. Zazwyczaj towary specjalistyczne mają nazwę marki lub inną wyróżniającą cechę. Produkty specjalistyczne są często klasyfikowane jako produkty specjalistyczne w oparciu o lokalizację i potrzeby konsumenta; na przykład niektóre oliwy z oliwek lub wina mogą być produktami typu convenience we Włoszech, ale produktami specjalistycznymi w Stanach Zjednoczonych. Konsumenci preferujący produkty specjalistyczne mogą pokonywać znaczne odległości, aby kupić konkretny produkt. Tego typu produkty można często znaleźć w sklepach specjalistycznych, które oferują szeroki asortyment w ramach wąskiej linii produktów. Przykładem może być sklep oferujący wyłącznie słodycze, ale wiele różnych rodzajów słodyczy. Inne rodzaje sklepów specjalistycznych to księgarnie i sklepy z artykułami sportowymi. Produkty niesprzedane. Niepożądane dobra to produkty, których konsumenci nie chcą, nie używają, a nawet nie myślą o ich zakupie. Niepożądane dobra zakupowe mogą być produktami, o których konsument może nawet nie wiedzieć - lub o których wie, ale nigdy nie rozważał ich zakupu. Ponadto konsumenci często odkładają zakup niepożądanych dóbr zakupowych, ponieważ nie uważają ich za istotne. Niepożądane dobra zakupowe często przyciągają uwagę klientów poprzez reklamy, promocje lub przypadkowe okazje. Czasami są to nowości na rynku, takie jak telefony cyfrowe. Innym razem są to dość standardowe usługi, których niektórzy konsumenci nie kupują, takie jak ubezpieczenie na życie.

Zarządzanie strategiczne to proces opracowywania i wdrażania szeregu działań konkurencyjnych w celu zwiększenia sukcesu organizacji zarówno obecnie, jak i w przyszłości. Działania te wynikają z wymagań otoczenia zewnętrznego, w którym działa firma, a także z wewnętrznych możliwości, które firma rozwinęła lub które ma nadzieję zbudować lub nabyć. Chociaż menedżerowie mogą stosować nieco inne procedury zarządzania strategicznego, solidny proces powinien obejmować analizę bieżącej sytuacji biznesowej, sformułowanie celów i strategii w oparciu o tę analizę oraz procedurę wdrażania i oceny, która zapewnia postęp w realizacji każdej strategii i celu. Niniejszy artykuł koncentruje się na formułowaniu odpowiednich celów strategicznych w oparciu o dogłębne zrozumienie otoczenia wewnętrznego i zewnętrznego, w którym działa firma. Zawarto krótkie omówienie wdrażania, choć temat ten jest bardziej szczegółowo omówiony w innych artykułach.

ANALIZA SYTUACYJNA

Aby wyznaczyć odpowiednie cele strategiczne, organizacje starają się zrozumieć swoje wewnętrzne możliwości oraz otoczenie, w którym działają. Ponadto dążą również do sprecyzowania swojego celu lub misji. Analiza sytuacyjna koncentruje uwagę kierownictwa na tych kwestiach, umożliwiając mu dopasowanie zasobów do wymagań konkurencji.Kroki, które należy podjąć w ramach analizy sytuacyjnej, są w dużej mierze zgodne, choć istnieją pewne kontrowersje co do tego, czy należy zacząć od sformułowania misji, czy od analizy stanu organizacji. Zwolennicy koncepcji misji jako logicznego punktu wyjścia argumentują, że kierownictwo musi najpierw starannie i kreatywnie przemyśleć przyszły kierunek rozwoju firmy, aby móc wyznaczyć i wdrożyć skuteczne cele (Thompson i Strickland, 1998). W ten sposób menedżerowie mogą wybrać własną wizję tego, czym powinna być firma, zamiast ulegać nadmiernemu wpływowi historii firmy lub wymogów branżowych. Z drugiej strony, menedżerowie mogą chcieć dogłębnie zrozumieć historię i obecną sytuację firmy, a także ważne czynniki branżowe, aby stworzyć strategiczną wizję, która jest możliwa do osiągnięcia pod względem kompetencji organizacyjnych i dynamiki branży. Chociaż obie strony mają swoje zalety, niniejszy artykuł omawia przede wszystkim stan organizacji.

STAN ORGANIZACJI

Analizując stan organizacji, menedżerowie dokonują rzetelnej oceny jej ostatnich wyników. Zazwyczaj biorą pod uwagę takie kwestie, jak rentowność, kurs akcji, udział w rynku, wzrost przychodów, zadowolenie klientów, innowacyjność produktów itd. Wskaźniki te mogą się różnić w zależności od branży. Na przykład innowacyjność produktów jest ważna dla przemysłu farmaceutycznego, podczas gdy liczba podpisanych umów z nowymi dystrybutorami może być ważniejszym wskaźnikiem w branży marketingu wielopoziomowego. Oprócz tej oceny wyników, menedżerowie zazwyczaj badają mocne i słabe strony firmy, szanse i zagrożenia, przeprowadzając analizę SWOT. Mocne strony składają się z tych elementów, które firma osiąga szczególnie dobrze w porównaniu z konkurencją i które zapewniają jej pewną przewagę konkurencyjną. Mocne strony można znaleźć w wielu różnych obszarach, w tym w ludziach, takich jak szczególnie kompetentny zespół sprzedaży; systemach, takich jak systemy informatyczne Federal Express; lokalizacjach, takich jak restauracja z widokiem na ocean; oraz aktywach niematerialnych, takich jak silna marka. Te mocne strony zapewniają przewagę konkurencyjną niezbędną do odniesienia sukcesu na rynku. Słabe strony natomiast zmniejszają konkurencyjność firmy. One również mogą występować w wielu różnych obszarach, takich jak przestarzały sprzęt, słabe zrozumienie klientów lub wysoka struktura kosztów. Mocne i słabe strony są zazwyczaj wewnętrzne dla firmy i dlatego w dużej mierze pozostają pod jej kontrolą. Z drugiej strony, szanse i zagrożenia wynikają zazwyczaj z zewnętrznej sytuacji rynkowej i wymagają reakcji ze strony firmy, aby osiągnąć dobre wyniki. Szanse mogą pojawiać się w wielu obszarach, w tym w ekspansji geograficznej, nowych technologiach oraz zmieniających się preferencjach i gustach klientów. Dopiero gdy firma posiada (lub może mieć nadzieję na nabycie) określone umiejętności niezbędne do wykorzystania danej opcji, staje się ona dla niej szansą. O ile szanse to szanse do wykorzystania, o tyle zagrożenia można postrzegać jako kwestie, które w dużej mierze pozostają poza kontrolą organizacji, ale mogą zakłócić jej działalność. Prawdopodobnie największym zagrożeniem dla wielu firm jest konkurencja. Inne źródła zagrożeń obejmują zagraniczne kryzysy gospodarcze, takie jak "grypa azjatycka", która rozpoczęła się w drugiej połowie lat 90. XX wieku, regulacje rządowe, klęski żywiołowe i tak dalej. Wyznaczając cele strategiczne, kierownictwo przygotowuje plany awaryjne, aby zminimalizować wpływ najpoważniejszych zagrożeń. Oprócz przeprowadzenia analizy SWOT i rzetelnej oceny wyników, kadra zarządzająca może skorzystać z kilku innych narzędzi, aby lepiej zrozumieć obecną sytuację. Mogą na przykład zidentyfikować siły w branży, które powodują zmianę charakteru konkurencji dla wszystkich konkurentów. Jednym z przykładów może być nagłośnienie związku między cholesterolem a chorobami serca, które sprawiło, że wielu konsumentów stało się bardziej świadomych ilości tłuszczu w żywności. Ta zmiana sprawiła, że dla wielu producentów żywności istotne stało się obniżenie zawartości tłuszczu w swoich produktach lub wprowadzenie wersji beztłuszczowych lub niskotłuszczowych. Te siły, które zmieniają sposób, w jaki firmy konkurują w branży, nazywane są siłami napędowymi. Innym narzędziem wykorzystywanym przez menedżerów do przeprowadzania przeglądu stanu organizacji jest analiza kluczowych czynników sukcesu. W tej analizie menedżerowie badają te aspekty, które wszystkie firmy w danej branży muszą dobrze realizować, aby przetrwać. Mogą to być m.in. szybka obsługa w branży fast food, produkcja dużej liczby pojazdów w celu zrekompensowania wysokich kosztów specjalistycznego sprzętu w branży motoryzacyjnej lub zatrudnianie wykwalifikowanych projektantów w branży modowej. Rozumiejąc te czynniki, menedżerowie są w stanie lepiej alokować zasoby, aby osiągnąć dobre wyniki w przyszłości. Oprócz tych narzędzi, menedżerowie mogą również przeprowadzać inne rodzaje analiz, w tym analizy koncentrujące się na klientach, charakterystyce ekonomicznej branży, relacjach z dostawcami itd. Analizy te stanowią pierwszy krok w procesie zarządzania strategicznego, ponieważ liderzy organizacji starają się zrozumieć obecną sytuację organizacji, aby później móc zidentyfikować cele strategiczne, które najprawdopodobniej przyczynią się do poprawy wyników.

DEKLARACJA MISJI

Po dogłębnym zrozumieniu wewnętrznego i zewnętrznego otoczenia organizacji, menedżerowie opracowują deklarację misji, aby stworzyć wizję firmy na okres od pięciu do dziesięciu lat. Misja firmy dokumentuje usługę lub produkt oferowany przez firmę na rynku oraz unikalny sposób, w jaki wyróżnia się ona na tle innych. Wskazuje również grupę docelową klientów, którym firma służy. Przykładem tego typu misji jest Courtyard by Marriott. Wskazuje on, że Courtyard by Marriott obsługuje osoby często podróżujące służbowo, ceniące sobie ekonomię i jakość, oferując ekskluzywny obiekt noclegowy w umiarkowanych cenach, który jest stale postrzegany jako czysty, wygodny, zadbany, atrakcyjny oraz obsługiwany przez przyjazny, troskliwy i wydajny personel. Misja firmy wskazuje produkt i usługę świadczone klientom docelowym oraz sposób, w jaki będą one realizowane. Misje firmy służą kilku celom w zarządzaniu strategicznym. Po pierwsze, wyznaczają kierunek rozwoju organizacji. W trakcie procesu planowania strategicznego firma porównuje swoje cele z obraną przez siebie ścieżką. Jeśli którykolwiek z celów sugeruje odstępstwo od celu organizacji, menedżerowie muszą zdecydować, czy cel ten jest wystarczająco ważny, aby uzasadnić zmianę misji. W przeciwnym razie cel może zostać porzucony. Mając to na uwadze, menedżerowie zazwyczaj starannie tworzą misje, które są wystarczająco szerokie, aby wspierać rozwój, ale wystarczająco szczegółowe, aby wyznaczać kierunek. Drugim celem misji jest budowanie wspólnego poczucia celu i inspiracji wśród pracowników. W niektórych organizacjach pracownicy są zobowiązani do zapamiętania misji, aby zrozumieć, jakie zachowania są właściwe, a jakie nie. Z tego powodu większość misji jest stosunkowo krótka, aby cel firmy pozostał jasny w umysłach pracowników. Co więcej, wiele firm zwraca się do swoich pracowników o wkład w tworzenie misji, aby stworzyć dokument, który będzie własnością wszystkich. Wreszcie, misje są również dokumentami zewnętrznymi. Komunikują one światu zewnętrznemu wartości i cele organizacji. Niestety, niektóre firmy tworzą misje jako dokumenty marketingowe, a następnie nie spełniają tej wizji. Aby misja była skuteczna, musi być żywym dokumentem, który motywuje do działania.

PRZEGLĄD OTOCZENIA ZEWNĘTRZNEGO

Po dokładnym i uczciwym zrozumieniu swojej sytuacji i poświęceniu czasu na rozważenie zasadności misji firmy, może ona zdecydować się na przeprowadzenie dokładniejszego przeglądu otoczenia zewnętrznego. Otoczenie to obejmuje czynniki branżowe, rządowe, konkurencyjne, ekonomiczne, polityczne i inne, na które organizacja nie ma wpływu, ale które mogą mieć istotny wpływ na firmę. Na przykład, branża suplementów diety w Stanach Zjednoczonych wydaje duże środki, aby być na bieżąco z najnowszymi przepisami wydanymi przez Agencję ds. Żywności i Leków (FDA). Duża część tej analizy może zostać przeprowadzona w ramach raportu o stanie organizacji, ale niektóre firmy decydują się na jej uwzględnienie jako trzeciego kroku w procesie planowania strategicznego, aby upewnić się, że nie zostaną zaskoczone tymi ważnymi czynnikami. Chociaż organizacja nie jest w stanie kontrolować tych czynników, może opracować rozwiązania, które zminimalizują potencjalne szkody, a nawet poprawią jej pozycję konkurencyjną, gdyby takie zdarzenie faktycznie wystąpiło.

GŁÓWNE CELE I STRATEGIE

Po przeprowadzeniu trzech poprzednich kroków menedżerowie dysponują wystarczającą ilością informacji, aby wybrać cele, które najprawdopodobniej będą odpowiadać wewnętrznym możliwościom firmy i wymogom otoczenia zewnętrznego. Thompson i Strickland (1998) stwierdzają, że "cele reprezentują zaangażowanie menedżerów w osiągnięcie konkretnych celów wydajnościowych w określonym czasie" (s. 36). Opierając się w dużej mierze na trzech poprzednich krokach procesu, cele opierają się jeszcze bardziej na analizie SWOT, wzmacniając określone mocne strony, przezwyciężając konkretne słabości, wykorzystując szanse i radząc sobie z zagrożeniami. Tworząc takie dopasowanie między wymaganiami branży a umiejętnościami i kompetencjami organizacji, firma zwiększa swoją zdolność do skutecznego konkurowania na rynku. Firmy mogą wyznaczać szczegółowe cele, takie jak zwiększenie udziału w rynku, zmniejszenie liczby reklamacji klientów, obniżenie kosztów o 10% lub stworzenie bardziej efektywnego zakładu przetwórstwa żywności. Te ogólne cele są następnie rozkładane na szczegółowe strategie, które z kolei mogą być rozłożone na jeszcze bardziej szczegółowe kroki działania. Ważne jest, aby cele były sformułowane w sposób jasno wskazujący na charakter celów, osobę odpowiedzialną za cel, komitet pracujący nad projektem, przyznane fundusze oraz termin realizacji. W oparciu o te wymagania, cel dla szpitala wiejskiego mógłby przybrać następującą formę:

Cel 2: Zwiększenie przychodów z wizyt lekarskich o 500 000 USD.
Osoba odpowiedzialna: Virginia Moody (CEO)
Członkowie komitetu: Virginia Moody, dr Etta, Erika Boerk (dyrektor ds. PR), Sean Ortiz (koordynator ds. obiektów) i Tristan Roberts (marketing)
Finansowanie: 125 000 USD
Termin: 1 czerwca 20XX r.
Strategie

1. Nawiązanie współpracy z dr. Yangiem (podologiem).
2. Remont istniejącej powierzchni biurowej, aby pomieścić lekarzy wizytujących.
3. Podpisanie umowy z lokalną gazetą w celu reklamowania wizyt.
4. Znajdź dermatologa
5. Itp.

Ponadto każdą ze strategii można rozbić w podobny sposób, uwzględniając osobę (osoby) odpowiedzialną (odpowiedzialne), wymagane fundusze i terminy płatności.

WDROŻENIE

Po opracowaniu szczegółowych celów i strategii organizacja może dojść do wniosku, że konieczne są pewne wewnętrzne zmiany w sposobie organizacji firmy lub w kompetencjach jej pracowników, aby osiągnąć te cele. Zmiany te mogą być tak proste, jak wysłanie pracownika na seminarium, aby lepiej zrozumiał nowe oprogramowanie do przetwarzania informacji, lub tak złożone, jak utworzenie nowego oddziału międzynarodowego w celu wykorzystania możliwości zagranicznych. Proces ten wymaga identyfikacji kompetencji indywidualnych i organizacyjnych niezbędnych do ułatwienia realizacji określonych celów. Oprócz tego, że cele służą jako wytyczne dotyczące formy organizacji, stanowią również podstawę rocznych budżetów i standardów wydajności. Po ustaleniu wymagań finansowych dla każdego celu, środki te są dodawane do normalnego budżetu operacyjnego każdego oddziału, aby umożliwić realizację tych celów. Ponadto, te cele i strategie są dodawane do istniejących standardów wydajności dla każdego oddziału lub działu i stają się integralną częścią oceny wyników osób przypisanych do każdego zadania. W ten sposób postępy w realizacji każdego celu są monitorowane przez cały rok, a dla każdego pracownika istnieje konkretny i uzgodniony miernik efektywności. Na koniec należy wspomnieć, że w każdym procesie zarządzania strategicznego, a szczególnie w tych realizowanych w dynamicznym środowisku, sytuacje ulegają zmianom, a plany strategiczne wymagają modyfikacji. Podczas gdy plany pięcioletnie mogą pozostać względnie niezmienione w niektórych branżach, inne branże mogą wprowadzać istotne modyfikacje co miesiąc. Z tego powodu większość firm postrzega zarządzanie strategiczne jako proces ciągły, charakteryzujący się okresowymi ocenami postępów i coroczną analizą głównych planów. Takie aktualizacje pozwalają firmie na ciągłą rekonfigurację wewnętrznych procesów i możliwości, aby lepiej dopasować je do wymagań konkurencji.

Zatrudnienie tymczasowe to praca, która nie jest pracą stałą. Pozwala ono na pracę przez krótsze okresy na różnych stanowiskach, wykorzystując wiele umiejętności. Zakres zatrudnienia tymczasowego jest szeroki. W wielu przypadkach zatrudnienie tymczasowe może prowadzić do uzyskania stałego zatrudnienia. Zatrudnienie tymczasowe to rozwijający się rodzaj pracy w XXI wieku. Wraz z dołączeniem Ameryki do globalnego rynku pracy w poszukiwaniu wykwalifikowanych pracowników, zatrudnienie tymczasowe odgrywa w tym procesie istotną rolę. Od połowy XX wieku zatrudnienie tymczasowe znacznie się rozwinęło i stało się realnym i skutecznym narzędziem dla amerykańskich przedsiębiorstw. W 1995 roku szacowano, że rzeczywista wielkość "tymczasowej" ("elastycznej") siły roboczej wynosiła od 2,2 do 4,9% ogółu zatrudnionych (Biuro Statystyki Pracy, 1995). W 1997 roku Conference Board oszacowała, że do roku 2000 35% firm będzie korzystać z pracowników tymczasowych (U.S. News, 1997). Pracownicy biurowi stanowią obecnie około 40% całkowitej liczby pracowników tymczasowych w USA. Jednak liczba pracowników tymczasowych obejmuje prezesów, dyrektorów ds. zasobów ludzkich, analityków systemów komputerowych, księgowych, lekarzy i pielęgniarki… Około 20% to specjaliści… Około 90% pracowników tymczasowych krótkoterminowych jest dostarczanych przez agencje pracy tymczasowej (Sunoo, 1998). Kiedy firma może zatrudniać pracowników tymczasowych "w razie potrzeby", koszty zazwyczaj można kontrolować. W XXI wieku zatrudnienie tymczasowe odgrywa kluczową rolę w rozwoju miejsc pracy na globalnym rynku. Zatrudnianie osób na podstawie umowy o pracę tymczasową w zróżnicowanych środowiskach pracy pozwala firmom na całym świecie skuteczniej radzić sobie z konkurencją.

POWODY ROZWOJU

Istnieje kilka głównych powodów wzrostu zatrudnienia tymczasowego. Jednym z nich jest redukcja zatrudnienia w firmie. Wiele firm jest zmuszonych do redukcji zatrudnienia z powodu rosnących kosztów operacyjnych. W takiej sytuacji zatrudnienie tymczasowe często staje się realną opcją. Z punktu widzenia kosztów jest tańsze, ponieważ wielu świadczeń dodatkowych nie trzeba wypłacać pracownikom tymczasowym. Firmy mogą zatrudniać pracowników tymczasowych na okres niezbędny do realizacji projektu lub zadania. Pracownicy tymczasowi wymagają również minimalnego przeszkolenia. Innym powodem jest rosnąca globalna konkurencja. Dzisiejszy globalny rynek pracy wymusza korzystanie z zatrudnienia tymczasowego na skalę globalną. W Europie rośnie akceptacja dla zatrudnienia tymczasowego. Wcześniej wiele krajów nie uznawało zatrudnienia tymczasowego; jednak rządy zaczynają dostrzegać uzasadnioną potrzebę wykorzystania wszystkich dostępnych zasobów ludzkich w obliczu globalnej konkurencji. Wymagania dotyczące zatrudnienia różnią się znacznie w zależności od kraju, co stwarza nietypowe wyzwania dla osób rozważających korzystanie z pracowników tymczasowych. Świadczenia również są bardzo zróżnicowane. Na przykład Belgia wymaga znacznego wkładu w koszty ubezpieczenia zdrowotnego i społecznego dla pracowników tymczasowych, wynoszącego około 35 procent wynagrodzenia brutto, wypłacanego przez firmę oferującą pracę tymczasową. Z kolei Wielka Brytania wymaga bardzo niewielu świadczeń dla pracowników tymczasowych. W wielu krajach europejskich pracownicy tymczasowi zastępują osoby przebywające na urlopie macierzyńskim. W dużej części Europy urlopy macierzyńskie trwają znacznie dłużej niż w Stanach Zjednoczonych. Na przykład w Belgii kobiety w ciąży mają cztery i pół miesiąca urlopu. We Francji pracownicy przestają pracować na sześć tygodni przed planowanym terminem porodu i wracają do pracy osiem tygodni po porodzie. W obu krajach pracownicy mają zagwarantowane miejsca pracy po powrocie .

WARTOŚCI DLA FIRM I PRACOWNIKÓW

Zatrudnienie tymczasowe rośnie z kilku powodów. Przede wszystkim technologia umożliwiła zarówno dużym, jak i małym firmom dostosowanie i usprawnienie swoich zadań. Wymaga to jednak specjalistycznych kompetencji technicznych. Pracownicy tymczasowi mogą zapewnić najnowocześniejsze kompetencje. Profesjonalne agencje pracy tymczasowej są szczególnie pomocne w tym obszarze. Na przykład Manpower posiada dział o nazwie Manpower Technical, którego pracownicy są przydzielani do wielu wiodących światowych firm z branży zaawansowanych technologii. Zapewniane są im specjalistyczne szkolenia technologiczne, aby sprostać temu rosnącemu zapotrzebowaniu. Ponadto, w obliczu ciągłych zmian w miejscu pracy, pracownicy tymczasowi mogą "wypełnić lukę", gdy firma doświadcza niedoboru pracowników. Zatrudnienie tymczasowe daje firmom możliwość testowania trendów zatrudnienia, a pracownikom - odkrywania różnych ścieżek kariery. To połączenie stwarza wyjątkową okazję do sytuacji, w której wszyscy wygrywają. Powody, dla których rozważa się zatrudnienie tymczasowe, są tak indywidualne, jak osoby poszukujące pracy tymczasowej. Oto główne powody, dla których osoby stają się pracownikami tymczasowymi:

Dodatkowy dochód: W związku z utrzymującą się tendencją do zatrudniania coraz większej liczby członków rodziny, praca tymczasowa zapewnia dodatkowy dochód.
Mobilność ścieżki kariery: Praca tymczasowa często prowadzi do pełnoetatowych stanowisk tymczasowych lub stałych. Pracodawcy, którzy zatrudniają pracowników w niepełnym wymiarze godzin, mają możliwość "wypróbowania" danej osoby, aby sprawdzić, czy dana praca na stałe będzie dla niej odpowiednia. Szeroka gama firm zatrudniających pracowników tymczasowych zapewnia szerokie możliwości eksploracji kariery. Praca tymczasowa może złagodzić stres finansowy i emocjonalny związany z poszukiwaniem stałej pracy, co przekłada się na lepszą stałą pracę.
Rozwój umiejętności: Praca tymczasowa daje pracownikom możliwość zdobycia dodatkowych umiejętności, zwłaszcza w dziedzinie technologii. Większość dużych agencji pracy tymczasowej zapewnia pracownikom tymczasowym regularne szkolenia.
Elastyczność: Praca tymczasowa zapewnia elastyczność na wiele sposobów. Może to być zarówno zaletą, jak i wadą. Przydzielenie pracy tymczasowej zazwyczaj oznacza współpracę z różnymi grupami osób w celu wykonania zadania w krótkim czasie. Z drugiej strony, praca tymczasowa może stwarzać możliwości zdobywania wiedzy w różnych dziedzinach. Praca tymczasowa wymaga elastyczności, gotowości do podjęcia pracy w krótkim terminie oraz pozytywnego nastawienia do każdego rodzaju zadania.

ŹRÓDŁA

Najczęstszą drogą do zatrudnienia tymczasowego jest skorzystanie z usług profesjonalnej agencji pośrednictwa pracy. Dobrym sposobem jest zajrzenie do Żółtych Stron książki telefonicznej. Gazety również stanowią dobre źródło informacji. Internet obfituje w szeroką gamę usług pośrednictwa pracy. Ponadto wiele firm posiada strony internetowe z sekcją "Aplikowanie o pracę". Oczywiście tradycyjne podejście "od drzwi do drzwi" może zapewnić możliwości zatrudnienia tymczasowego, podobnie jak marketing szeptany. Zaleca się, aby osoby poszukujące pracy tymczasowej za pośrednictwem agencji pośrednictwa pracy wzięły pod uwagę następujące kwestie:

1. Jaka jest historia agencji pośrednictwa pracy?
2. Jakie są jej wyniki w zakresie zatrudnienia?
3. Czy muszę uiścić opłatę za znalezienie pracy?
4. Jakie korzyści oferuje agencja pośrednictwa pracy tymczasowej?
5. Jak często otrzymuję wynagrodzenie?
6. Czy agencja pośrednictwa pracy jest zrzeszona w krajowym stowarzyszeniu, takim jak Krajowe Stowarzyszenie Agencji Pracy Tymczasowej i Pośrednictwa Pracy?
7. Jaki jest potencjał rozwoju agencji pośrednictwa pracy?
8. Jakie ograniczenia zawodowe mogą wystąpić?
9. Czy będę miał(a) zajęcie, wykonując ambitne i interesujące zadania?
10. Czy otrzymam(am) szkolenie?

Uzyskanie odpowiedzi na te pytania jest ważne dla osób rozważających zatrudnienie tymczasowe, ponieważ często odzwierciedlają one jakość usług rekrutacyjnych.

PRZYSZŁOŚĆ

Przyszłość zatrudnienia tymczasowego rysuje się w jasnych barwach. Zlecenia pracy tymczasowej stają się coraz bardziej wymagające i trwają dłużej. Zatrudnienie tymczasowe prawdopodobnie nadal będzie silnym poligonem doświadczalnym dla firm. Efekt redukcji zatrudnienia wskazuje, że żadna praca nie jest wiecznie stabilna. Z powodu technologii wiele stanowisk stało się przestarzałych, a pracownicy bez umiejętności technologicznych zostali odsunięci od firm, w których pracowali przez wiele lat. Ci zwolnieni pracownicy często decydują się na zatrudnienie tymczasowe, aby poprawić stare umiejętności i nauczyć się nowych. Chociaż edukację można zdobyć, wracając do sformalizowanego środowiska szkolnego, szkolenia można również odbyć w agencji pracy tymczasowej. Profesjonalni pracownicy tymczasowi pracują z różnych powodów. Wielu z nich szuka jedynie krótkoterminowego zatrudnienia, aby utrzymać się w pracy. Wiele osób jest na częściowej emeryturze i szuka poczucia zaangażowania, jednocześnie uzupełniając swoje dochody emerytalne. Praca tymczasowa oferuje wiele interesujących możliwości, ale zdecydowanie nie jest dla każdego. Przed podpisaniem umowy należy dokładnie sprawdzić agencję pracy tymczasowej. Zaleca się elastyczność i podejmowanie odpowiedniego ryzyka. Zawsze należy mieć na uwadze cele długoterminowe i krótkoterminowe. Praca tymczasowa z pewnością będzie się rozwijać i będzie się rozwijać w nadchodzących latach. Poznanie zarówno przeszkód, jak i możliwości związanych z pracą tymczasową może pomóc w ukierunkowaniu i ukierunkowaniu działań.

Czas jest prawdopodobnie najcenniejszym zasobem, jakim dysponują ludzie i organizacje. Zrozumienie, jak zarządzać swoim czasem, może w ogromnym stopniu przyczynić się do sukcesu osobistego i zawodowego. Jednak, jak w przypadku każdego innego zasobu, może on zostać zmarnowany, jeśli nie jest doceniany. Niestety, marnowanie czasu leży w ludzkiej naturze. To prawda, że niektórzy ludzie naturalnie posiadają dobre umiejętności zarządzania czasem, rozwijając dobre techniki zarządzania sobą i swoim czasem. Inni jednak wykształcili złe nawyki związane z czasem. Nie trzeba dodawać, że większość ludzi nie lubi przyznawać się do tego typu słabości. Straconego czasu nie da się zastąpić. Wraz ze wzrostem wymagań zarówno w miejscu pracy, jak i w domu, istnieje ogromna potrzeba, aby czas stał się bardziej szanowany, ceniony i zrównoważony.

DEFINICJA ZARZĄDZANIA CZASEM

Zarządzanie czasem można zdefiniować jako odkrywanie i stosowanie najskuteczniejszych metod (metod) realizacji zadań o dowolnej długości w optymalnym czasie i z najwyższą jakością. Ta definicja zarządzania czasem ma szerokie zastosowanie:

•  Dotyczy ona całego spektrum działań, od (1) prostych zadań typu "zrób to dziś rano" zlecanych przez osoby prywatne sobie lub innym (np. przygotowanie kilku krótkich listów) do (2) dużych projektów realizowanych dla dużej organizacji przez wiele osób, których ukończenie przewiduje się na długi czas (np. napisanie książki lub otwarcie nowego oddziału).
•  Oznacza ona "najlepszy" czas, który zazwyczaj, ale nie zawsze, jest najkrótszy.
•  Dotyczy ona albo (1) ciągłych i powtarzalnych działań (np. codzienne rejestrowanie otrzymanych przesyłek), albo (2) działań okazjonalnych (np. wybór nowego prezesa).
•  Obejmuje ona produkcję czegokolwiek, na przykład wytworzenie produktu materialnego, świadczenie usług, przygotowanie dokumentu pisemnego, opracowanie procedury lub podjęcie decyzji.
•  Może obejmować zadanie dotyczące postępów (np. opracowanie planów wstępnych testów nowego produktu) lub zadanie dotyczące celu końcowego (np. ostateczny plan marketingowy dla nowego produktu).
•  Opracowanie planów zarządzania czasem musi koniecznie zakładać istnienie i zastosowanie takich pożądanych cech osobistych i zawodowych, jak motywacja, dyscyplina, troska o innych i chęć odniesienia sukcesu.

KORZYŚCI Z DOBREGO ZARZĄDZANIA CZASEM

Na osoby chętne do rozwijania dobrych praktyk zarządzania czasem potencjalnie czeka wiele cennych nagród. W indywidualnych karierach może to skutkować zwiększoną wydajnością w pracy i awansami. W życiu osobistym jednostki mogą osiągnąć udane małżeństwa, więcej czasu dla rodziny, mniej długów i mniej stresu. Ponadto wszelkiego rodzaju organizacje - biznesowe, obywatelskie, szkolne, polityczne i religijne - mogą czerpać korzyści produktywne, konkurencyjne i finansowe z przestrzegania dobrych praktyk zarządzania czasem.

OSIĄGNIĘCIE DOBREGO ZARZĄDZANIA CZASEM

Firmy i inne organizacje często uważają za opłacalne podjęcie konkretnych kroków w celu poznania najlepszych możliwych strategii zarządzania czasem. Można rozważyć niektóre lub wszystkie z poniższych podejść:

•  Skonsultowanie się z zewnętrzną osobą lub organizacją specjalizującą się w doradztwie w zakresie zarządzania czasem i przeprowadzenie szczegółowej analizy stosowanych praktyk.
•  Powołanie w firmie lub organizacji zespołów zadaniowych do przeprowadzenia badań nad zarządzaniem czasem w celu znalezienia, przeanalizowania i "naprawienia" obszarów, w których występują procedury marnotrawstwa czasu.
•  Zaangażowanie pracowników firmy lub organizacji w działania edukacyjne i badawcze związane z zarządzaniem czasem, takie jak zapisywanie się na kursy, sprawdzanie internetu,uczestnictwo w kursach korespondencyjnych i/lub uczestnictwo w seminariach.
•  Rozważenie możliwości odwiedzenia i zapoznania się z innymi firmami znanymi z efektywnych praktyk zarządzania czasem.

OSIĄGANIE I STOSOWANIE WŁAŚCIWYCH ZASAD ZARZĄDZANIA CZASEM

W większości działań organizacyjnych i osobistych, trzy obszary działań odgrywają kluczową rolę w osiąganiu i stosowaniu właściwych zasad zarządzania czasem: (1) rozwój odpowiednich cech osobistych, (2) rozwój celów krótkoterminowych i długoterminowych oraz (3) efektywne korzystanie z komputerów. Rozwój odpowiednich cech osobistych. Dobre zarządzanie czasem wymaga najwyższych zdolności organizacyjnych. Należy znaleźć odpowiedzi na następujące pytania: Czy pracownik ma wszystkie niezbędne narzędzia w dogodnym miejscu? Czy można znaleźć niezbędne narzędzia bez marnowania czasu? Czy zapewniono możliwość wymiany przedmiotów, które regularnie się zużywają? Czy niezbędne listy są umieszczone w łatwo dostępnym miejscu? Czy oświetlenie, temperatura i poziom hałasu są na odpowiednim poziomie? Jeśli do wykonania pracy potrzebne są materiały pomocnicze, czy są one umieszczone w łatwo dostępnych miejscach? Czy w przypadku konieczności bezpośredniego kontaktu z innymi osobami w celu uzyskania informacji można szybko się z nimi skontaktować? Czy opracowano procedury mające na celu zmniejszenie bałaganu i zamieszania? Czy wymagane jest dokładne sprzątanie stanowisk pracy codziennie lub w innych odpowiednich odstępach czasu? Czy obowiązki służbowe zostały uporządkowane według priorytetów? Planowanie jest niezbędne do osiągnięcia sukcesu w zarządzaniu czasem. Firmy zauważają, że produkcja przebiega sprawniej, gdy procedury są starannie i szczegółowo opracowane. Samodyscyplina i motywacja odgrywają w tym procesie kluczową rolę. Po podjęciu zobowiązania do poprawy, pojawia się chęć efektywnego działania, którą należy wdrożyć w powierzone zadania. Motywacja rośnie, gdy pracownicy zaczynają dostrzegać rezultaty usprawnionej produkcji. Należy zwrócić szczególną uwagę na prokrastynację, jednego z najgroźniejszych wrogów dobrego zarządzania czasem. Osoby cierpiące na prokrastynację czekają do ostatniej chwili, aby zrobić niemal wszystko. Niektórzy uważają, że podjęcie pierwszego kroku w jakimkolwiek projekcie jest praktycznie niemożliwe. Może to poważnie wpłynąć na jakość pracy i nasilić stres. Może również wywołać nieproszone uczucie paniki i chaosu. Być może najlepszym lekarstwem na prokrastynację jest narzucenie ścisłych limitów czasowych sobie lub innym osobom w hierarchii służbowej. Wypracowanie dobrych praktyk zarządzania czasem może wymagać wdrożenia programu samooceny. Konieczne może być dokładne przyjrzenie się osobistym nawykom, aby sprawdzić, czy któreś z nich są wadliwe i wymagają poprawy.

Wyznaczanie celów krótkoterminowych i długoterminowych

Wyznaczanie celów krótkoterminowych i długoterminowych jest niezbędne do skutecznego zarządzania czasem zarówno w życiu osobistym, jak i zawodowym. Wyznaczając cele, należy określić i sprecyzować standardy, które należy osiągnąć w określonych terminach i/lub godzinach. Wiąże się to z określeniem szeregu konkretnych kroków mających na celu coraz większe zbliżenie się do wyznaczonego celu. Dobry plan musi uwzględniać ilość czasu dziennie lub godzinowego (lub inną miarę czasu), która będzie poświęcona na pracę ukierunkowaną na osiągnięcie celu. Powinien on uwzględniać szacowane koszty czasowe, które mogą wynikać z barier lub przeszkód napotkanych po drodze. Priorytetyzacja - czyli uszeregowanie celów według ważności - jest konieczna w sytuacjach, gdy najważniejszy z możliwych celów nie jest łatwy do określenia. Na przykład, projektując nową lodówkę, często dochodzi do konfliktu między inżynierami, którzy chcą, aby była ona zaprojektowana z myślą o najwyższej wydajności, a marketingowcami, którzy chcą, aby jej cena maksymalizowała jej atrakcyjność. Co jest ważniejsze - jakość czy cena? Odpowiedź może być z pewnością uzależniona od planu zarządzania czasem.

Efektywne wykorzystanie komputerów.

Komputery mogą zapewnić ludziom niezbędne wsparcie w mądrym zarządzaniu czasem poprzez śledzenie szczegółów, koordynowanie harmonogramów, ułatwianie komunikacji oraz zabezpieczanie i porządkowanie danych. Komputery są bardzo pomocne dla osób pracujących z innymi osobami w znacznej odległości geograficznej. Wiadomości pisemne można przesyłać natychmiast za pośrednictwem poczty elektronicznej. Dane można wyszukiwać stosunkowo szybko za pośrednictwem Internetu. Same w sobie komputery nie stanowią jednak automatycznego rozwiązania problemów z zarządzaniem czasem. Są najbardziej pomocne dla osób, które posiadają już wiedzę i są zorganizowane - a zatem najlepiej potrafią wykorzystać zalety komputerów w zarządzaniu czasem. Oprócz komputerów istnieją inne technologie, które mogą przyczynić się do poprawy jakości planów zarządzania czasem:

•  Faksowanie to natychmiastowe przesyłanie komunikatów z jednego faksu do drugiego w dowolnym miejscu na świecie.
•  Poczta Amerykańska oferuje usługi poczty priorytetowej i dostawy z dostawą następnego dnia.
•  Telefony, które kiedyś zapewniały jedynie transmisję głosu, teraz oferują nagrywanie poczty głosowej, pagery, usługi komórkowe i inne.

ZARZĄDZANIE CZASEM A DUŻE PROJEKTY

Komplikacje nieuchronnie pojawiają się w przypadku dużego projektu, który wymaga zarządzania i koordynacji wielu organizacji i osób, które wspólnie przyczyniają się do jego ukończenia. Klasycznym przykładem jest projekt budowlany obejmujący budynek, zaporę, most lub drogę. Załóżmy na przykład, że budynek jest budowany dla firmy XYZ. Często w takich przypadkach rola czasu jest bardzo krytyczna. Firma XYZ może uznać za konieczne intensywne zaangażowanie się w takie działania, jak sprzedaż lub wynajem istniejącej lokalizacji, zorganizowanie niezliczonych przeprowadzek dla pracowników i ich sprzętu oraz nawiązanie kontaktów z klientami. Firmie XYZ bardzo zależy na ukończeniu budowy w uzgodnionym terminie. W przeciwnym razie firma XYZ może ponieść duże koszty związane z koniecznością zapewnienia tymczasowych lokalizacji i wydłużyć czas potrzebny na opracowanie wielu alternatywnych rozwiązań. W rzeczywistości czas w takich sytuacjach jest tak krytyczny, że umowy często wymagają od wykonawców zwrotu kosztów, jeśli budowa nie zostanie ukończona zgodnie z harmonogramem. W takich przypadkach (i w wielu innych zastosowaniach) można szeroko wykorzystać technikę oceny i przeglądu programu, zwykle nazywaną PERT. Opracowana w latach 50. XX wieku technika PERT grupuje graficznie różne czynności. Czynności związane z budową dużego budynku mogą na przykład obejmować wykopy, prace fundamentowe, okna, klimatyzację, ogrzewanie, malowanie itd. Każda czynność wymaga nie tylko oszacowania czasu, ale także kosztów robocizny, materiałów i pieniędzy. Niektóre czynności są sekwencyjne - pierwsza czynność musi zostać ukończona przed rozpoczęciem drugiej. Inne czynności są równoległe - można wykonywać więcej niż jedną czynność jednocześnie. Wiele cennych nagród czeka na osoby i organizacje, które zechcą wypracować dobre praktyki zarządzania czasem.

Znaki towarowe to słowa, symbole, wzory, kombinacje liter lub cyfr lub inne środki identyfikacji, które identyfikują i wyróżniają produkty i usługi na rynku. Kiedy znaki towarowe są prezentowane publicznie za pośrednictwem reklamy, działań marketingowych, targów lub innych środków, stają się jednym z najcenniejszych aktywów firmy - potencjalni klienci identyfikują firmę po jej znaku towarowym. Ponieważ niektóre znaki towarowe natychmiast kreują wizerunek wysokiej jakości towarów i usług dla potencjalnych nabywców, stanowią one cenne aktywa, które powinny być chronione. Rejestracja znaków towarowych na poziomie stanowym, federalnym lub międzynarodowym zapewnia ich właścicielom maksymalną ochronę prawną nazw i/lub produktów firm. Dlatego przy tworzeniu lub wyborze nazw firm i znaków towarowych, priorytetem jest zaprojektowanie nazw i znaków towarowych, które mogą zostać zarejestrowane w Urzędzie Patentowym Stanów Zjednoczonych. Obecnie projektowanie nazw produktów i usług, a także znaków towarowych dla nich, jest mało prawdopodobne, ponieważ miliony znaków towarowych są już zarejestrowane. Tworzenie znaków towarowych wiąże się z opracowywaniem symboli lub innych środków identyfikacji produktów i usług na rynku. Istnieją wytyczne dotyczące tworzenia znaków towarowych. Osoby opracowujące znaki towarowe muszą unikać terminów opisowych i wprowadzających w błąd, a także tłumaczeń w obcym języku. Po opracowaniu wstępnego znaku towarowego jego twórcy powinni skonsultować się z rzecznikiem patentowym, aby uzyskać pomoc w uczynieniu go wystarczająco rozpoznawalnym, aby można go było zarejestrować. Po zaprojektowaniu charakterystycznego znaku towarowego, jego twórcy muszą upewnić się, że jest on dostępny do użytku, tj. nie powinien być obecnie używany przez inną firmę. W związku z tym firma specjalizująca się w prawie znaków towarowych i usługowych zaleca przeprowadzenie badania znaku towarowego. Po potwierdzeniu dostępności proponowanego znaku towarowego, wnioski i powiązane z nimi prace graficzne są składane w Urzędzie Patentowym Stanów Zjednoczonych. Po otrzymaniu wniosku, egzaminatorzy w Urzędzie Patentowym przeprowadzają badanie w celu sprawdzenia, czy proponowany znak towarowy nie jest łudząco podobny do wcześniej zarejestrowanych znaków towarowych i czy nadaje się do użytku. Aby uzyskać datę rejestracji zgłoszenia, właściciel musi dostarczyć wszystkie z poniższych dokumentów: (1) pisemny formularz zgłoszeniowy; (2) rysunek znaku na osobnej kartce papieru; (3) wymaganą opłatę za zgłoszenie; oraz (4) jeśli zgłoszenie jest dokonywane w oparciu o wcześniejsze użycie znaku w obrocie handlowym, trzy okazy dla każdej klasy towarów lub usług. Okazy muszą przedstawiać faktyczne użycie znaku w odniesieniu do towarów lub usług. Okazy mogą być identyczne lub mogą stanowić przykłady trzech różnych zastosowań tego samego znaku. Jeśli przeszukanie Urzędu Patentowego nie wykaże żadnych kolidujących znaków towarowych, a proponowany znak towarowy zostanie uznany za nadający się do rejestracji, jest on publikowany w Dzienniku Urzędowym Urzędu Patentowego w celu wniesienia sprzeciwu. Każdy, kto uważa, że firma może ponieść szkodę w wyniku rejestracji proponowanego znaku towarowego, ma możliwość zakwestionowania tej rejestracji. Jeśli nie zostanie zgłoszony sprzeciw wobec proponowanego znaku towarowego, rejestracja zostaje dopuszczona i wydana. W ten sposób znak towarowy ma charakter odróżniający i symbol R może być używany po jego wydaniu. Po wydaniu znaku towarowego przez Urząd Patentowy jego właściciele muszą uważać na jego niewłaściwe użycie. Ponadto właściciele znaków towarowych muszą monitorować proponowane rejestracje podobnych znaków towarowych. Utrzymywanie znaku towarowego wiąże się z okresowym składaniem dokumentów do Urzędu Patentowego w celu utrzymania ważności rejestracji. W przeciwieństwie do praw autorskich i patentów, prawa do znaku towarowego mogą trwać bezterminowo, jeśli właściciel nadal używa znaku do identyfikacji swoich towarów lub usług. Okres obowiązywania federalnego znaku towarowego wynosi dziesięć lat, z dziesięcioletnim okresem odnowienia. Jednakże, między piątym a szóstym rokiem od daty pierwotnej rejestracji, rejestrujący musi złożyć oświadczenie pod przysięgą zawierające określone informacje, aby utrzymać rejestrację w mocy. W przypadku braku oświadczenia pod przysięgą rejestracja zostaje anulowana. Rejestracja w USA zapewnia ochronę tylko w Stanach Zjednoczonych i na ich terytoriach. Właściciel znaku, który chce go chronić w innych krajach, musi ubiegać się o ochronę w każdym kraju osobno, zgodnie z odpowiednimi przepisami. Urząd Patentowy Stanów Zjednoczonych nie udziela informacji ani porad dotyczących ochrony w innych krajach. Zainteresowane strony mogą zwrócić się bezpośrednio do właściwego kraju lub jego biura w USA, lub za pośrednictwem prawnika.